Γιατί ο Σεπτέμβρης είναι μήνας rebranding
ΖαρζαβατερίΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Το Ζαρζαβατερί επιστρέφει! Στο πρώτο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν, πιάνουμε λιγάκι το θέμα της ουσιαστικής περιόδου αλλαγής μέσα στο χρόνο, το Σεπτέμβρη. Γιατί αξίζει να κάνουμε τις αλλαγές μας το Σεπτέμβρη, και γιατί σιγά σιγά μπορούμε να τις βλέπουμε και ως rebranding; Βάψτε μαλλί, πάρτε την καμπαρντίνα σας, κάντε 3 σκουλαρίκια, και βάλτε να ακούσετε το επεισόδιο στο Spotify.
00:00 - Εισαγωγή και catchup
10:08 - Τι εννοείς rebranding;
21:31 - Πως παίρνουμε αποφάσεις σε σχέση με το χρόνο
28:51 - Σεπτέμβρης εναντίον όλων
39:46 - Γιατί ο Σεπτέμβρης είναι μήνας rebranding
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Ναι, ναι, είναι το podcast Ζαρζαβατερή με τον Γιώργο, την Ηλέτα και τον Δημήτρη. Έτσι λίγο. Τι έγινε κερδίζουμε Βεβαίως και κερδίζουμε Κερδίζουμε σίγουρα νομίζω στο Ρουκ Ζουκ δεν ξέρω σε ποιο τραγούδι θα έπρεπε να βρεις τον τίτλο ενός τραγουδιού από το ρυθμό θα κάναμε σίγουρα νομίζω το πετσόκοψες. Όχι ρε, καλά το πήγε.
Αυτό θέλω να σου πω. Το πήγε αρκετά καλά. Δεν θα ξεκινήσω έτσι καταθλιπτικά τη χρονιά μας. Συγγνώμη ρε φίλε, συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη. Κέντησε λίγο. Κέντησε λίγο, έλα δώσε, δώσε. Δεύτερη σεζόν. Πες τα πες τα το podcast της Σαββατερή με το Γιώργο, την Ινέτα και το Δημήτρη. Τι κάνετε παιδιά, σαν Σαββατερή, σεζόν 2, ίδια μέρα, ίδιο κάστ, νέα θέματα, γεμάτη όμορφη μπαμπάτσικη σεζόν, πήραμε το καλοκαιράκι μας έτσι να σκεφτούμε, να εναρμονιστούμε με το περιβάλλον, να μάθουμε, να μάθουμε τους εαυτούς μας, να κάνουμε, δραστηριότητες, να γίνουμε εν τέλει καλύτεροι και καλύτερες στο podcasting ας πούμε.
Ωραίος. Ωραίος Μίτσο μου. Ωραία. Λοιπόν, Zaza Battery, σεζόν 2 ακολουθείτε Spotify κάνετε πέντε αστέρια κάνετε σχόλιο μπαίνετε στο Instagram κάνετε like κάνετε follow νομίζω ότι έχω πει όλα ετοιμαστείτε για το sequel ένα πολύ τίμιο sequel το sequel που όλοι περιμένανε όχι φίλε θα είναι καλύτερο όχι πολύ τίμιο ναι εν πάση περιπτώσει ρε παιδί μου το sequel που όλοι θέλουμε να δούμε στα franchise που αγαπάμε ένα από αυτά τα franchise είναι και το Saturday Universe είναι να είναι καλύτερο από το πρώτο να δώσει ρε παιδί μου παραπάνω πράγματα και φέτος Νομίζω ότι σας έχουμε ετοιμάσει κάποια επεισόδια τα οποία είναι αρκετά δυνατά.
Πέρα από το σημερινό θα συζητήσουμε φέτος το γιατί το χόρορ είναι το καλύτερο είδος ταινίας. Γιατί η αναγέννηση σκάμαρα το μεσαίωνα. Γιατί είμαστε όλοι ναρκισοί. Και άλλα πολλά. Στον κατάλογο του Ζαρζαβατερή για φέτος. Κάπως, παιδί μου, να σας βάλουμε και πάλι λίγο στο κλίμα. Αν έχουμε κάποιον νέο να κροατεί, καταρχάς, καλώς ήρθατε.
Και το Σαρζαβατερί είναι έτσι ένα podcast παντός θεμάτων, ό,τι μας ενδιαφέρει και μας συντηρηγάρει. Ερχόμαστε εδώ, λίγο στην πλάκα, λίγο στα σοβαρά, να το συζητήσουμε, να το αναλύσουμε και να δούμε αν μπορούμε να βγάλουμε έτσι ένα νόημα για αυτό. Επιστρέφουμε λοιπόν μετά από ένα επεισοδιακό καλοκαίρι στην αγαπημένη σας συχνότητα.
Αγαπητοί μου συνάδελφοι, τι κάνετε, πώς είστε. Πολύ καλά. Φουλ καλά ρε, φουλ καλά. Ωραία. Φουλ το φουλ. Ελπίζα σε κάτι έτσι λίγο παραπάνω. Θέλετε να μας πείτε κάτι για το καλοκαίρι σας, πώς περάσατε, κάτι που σας έμεινε, κάτι που σας έκανε χαρούμενα, κάτι που σας ενόχλησε. Φίλε, ήμουνα στο καλύτερο νησί της Ελλάδας, κοσμοπολίτικο, τι ωραία, τι καλά, αέρι θα σας πω όλο το τρίμηνο πρέπει να κοιμήθηκα 20 μέρες με ανεμιστήρα είχε αεράκι, κοιμόσουν τι ωραία, τι καλά δεν είχε πολύ ζέστη, μια χαρά Ήταν λίγο περίεργο το φετινό με τις μύγες τσιμπούσαν φουλ όλο το καλοκαίρι, όχι μόνο τον Αύγουστο Εγώ ακόμα δεν είμαι επεπισμένος ότι οι μύγες τσιμπάνε, δεν με έχει τσιμπήσει ποτέ μυγά Τσιμπάνε αλλά μάλλον μόνο τον Μπέκα Εμένα το μόνο που κάνω είναι να μου υπενθυμίζουν όταν δεν έχω κάνει μπάνιο Ωραία, να σου πω κάτι το έπαθα στην προηγούμενη σεζόν στο πρώτο επεισόδιο, είπες κάτι για τον καφέ το έχω πει πάρα πολλές φορές μας στο podcast μου φτιάξατε την κατάσταση
και από τότε το παρατηρώ κάθε φορά την πρώτη φορά που θα στσιμπήσει η μήγα θα το θυμάστε και θα είμαι εγώ από πάνω σας έτσι Η κατάρα του Ζαρζαβατέρη συνέντες κάτι εξομνημόνευτο Εγώ να πω ότι έκανα έτσι ένα πολύ γεμάτο καλοκαίρι πήρα όντως τρεις εβδομάδες off γύρισα νησάκια με το αγαπημένο μου νησί την Κρήτη όπου έσκασα στο φαγητό και με αποζημίωσε για όλα τα υπόλοιπα μέρη του καλοκαιριού που έφαγα πολύ μύτη φαγητό για Ελλάδα αλλά ναι μπορώ να πω ότι ήταν ένα πετυχημένο καλοκαίρι από επιλογές διακοπών και διάρκειας.
Εγώ έσπασα αρκετά το καλοκαίρι, γιατί φέτος η Αθήνα η αλήθεια είναι ότι με λύγησε. Δεν ήμουν... Είμαι ένα ταπεινό χωριάτάκι, ρε παιδί μου, παρόλο που μένω στην Αθήνα, δεν είμαι φτιαγμένος για να επιβιώνω εδώ πέρα, στο κέντρο, μες στα τσιμέντα που βράζουν και τα λοιπά. Φέτος επισημοποίησα ακόμη μία θεωρία μου, την οποία τη λέω σε όλο τον κόσμο και το λέω και σε εσάς, για τους φυσιολογικούς ανθρώπους και τους ανθρώπους που δεν μένουν στα Εξάρχεια.
Τα Εξάρχεια θα έπρεπε να είναι απάτητα από όλους μας από το μήνα Ιούνιο μέχρι και το Σεπτέμβρη γιατί υποστηρίζω στεναρά ότι οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας έχουνε συν τρεις βαθμούς από οποιοδήποτε άλλο μέρος της Αθήνας. Όποιος μου πει του χρόνου το καλοκαίρι πάμε για ποτό εξάρχεια, θα φάει μπλοκ. Απλά. Και λιτά. Και απέριτα.
Το ακούω. Σε γενικές γραμμές λοιπόν το έσπασα λιγάκι, πήγα κι εγώ στη μαμά Κρήτη, πήγα και λίγο στη Σύρο. Ήρθε και λίγο στη Σύρο, ε. Ναι, πήγαμε και στη Σύρο, πήγα στην Εύβοια, πήγα στην Επίδαυρο, όπου σχημάτισα άλλη μια θεωρία, που προσπαθώ να τη διασταυρώσω τώρα με κόσμο που μιλάω. το ότι γενικότερα ρε παιδί μου εμείς που μένουμε στην επαρχία αλλά και επαρχία στην προκειμένη περίπτωση βάζω και λίγο την απόστασή της από την Αθήνα δεν έχουμε πάει στην Επίδαυρο.
Δεν με πήραν ποτέ κανένα καλοκαίρι οι γονείς μου να μου πούνε πάμε τριήμερο να δεις παιδί μου την Επίδαυρο ξέρω εγώ να δεις μια παράσταση. Οπότε πήγα πρώτη φορά σαν ενήλικας στα 27 μου. Μου άρεσε πάρα πολύ, πάρα πολύ ωραία εμπειρία. αλλά αυτό, με όποιον το συζήτησα και στην Κρήτη, δεν έχει πάει κανείς. Πήγες καπάκι. Δίσκο καπάκι, προφανώς.
Κάτι το οποίο πρέπει να ξέρετε για εμένα είναι ότι αυτοί οι γοφοί δεν λένε ποτέ ψέματα. Το κουνάω σαν δαιμονισμένος. Και πήγα και σε έρβηρα ρε φίλε. Πήγα, δίσκο καπάκι και σε έρβηρα. Το πιστεύω, αλλά όχι και το κουνάω σαν δαιμονισμένος. Αυτό μου ξεπερνάει. Τελείως, τελείως. ναι, όντως είμαι, δεν ξέρω, πιστεύω μπορεί να έχω κάποια γονίδια λατίνου μέσα μου εν πάση περιπτώσει πριν μπούμε στο επεισόδιο αγαπητοί μου συνάδελφοι, σας είπαμε και πριν λιγά λογάκι για το Zaza Battery άλλο ένα πράγμα που πρέπει να γνωρίζετε για αυτό το podcast είναι το ότι είναι ένα αρκετά αυτοαναφορικό podcast και χτίζει κάπως και λίγο μόνο του το universe του τι σημαίνει αυτό ότι σε πάρα πολλά επεισόδια μας θα κάνουμε αναφορές σε προηγούμενα επεισόδια, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι αυτό θα είναι πολύ προαπαιτούμενο.
Θα ήθελα λοιπόν να κάνω reference σε δύο παλιά μας επεισόδια, αυτό της Νέας Υόρκης, γιατί η Νέα Υόρκη είναι ένα πείραμα, και αυτό του καφέ, γιατί ο καφές είναι παραπάνω από ένα ρόφημα, και να σας θέσω ένα ερώτημα. Πόσο πιστεύετε ότι ξοδεύει η Νέα Υόρκη σαν πόλη το χρόνο για καφέ όταν λέω σα πόλη δεν εννοώ το Δήμο της Νέας Υόρκης εννοώ όλοι οι κάτοικοι της Νέας Υόρκης.
Θα πω τρία. Πέντε εκατομμυριάκια. Ωραία. Είστε και οι δύο πάρα πολύ λάθος. Για πολλοί χαζούς τεχνικούς λόγους κερδίζει η Νινέτα. Οι Νεοϊωρκέζοι λέει το άρθρο της New York Post δίνουν το χρόνο 237 εκατομμύρια δολάρια σε tips για καφέ, το οποίο προφανώς αν ξέρετε λίγο από Αμερική, παιδί μου, πάει από 5 έως 20%. Οπότε με κάποιους γρήγορους average υπολογισμούς, ένα άλλο άρθρο χρεώνει περίπου την annual κατανάλωση καφέ στα 1,2 δισεκατομμύρια.
Και για να σας εξηγήσω πόσο δεν σκεφτεί κατά αυτό που είπατε, η Νέα Υόρκη έχει γύρω στα 10 εκατομμύρια πληθυσμό, που σημαίνει ότι οι μισοί πίνουν ένα καφέ ή μισό καφέ το χρόνο. Κάτι τέτοιο που λυγίστε εσείς. Εν πάση περιπτώσει, πάμε σιγά σιγά να μπούμε στο σημερινό επεισόδιο για τον Σεπτέμβρη. συγκεκριμένως σήμερα φίλες και φίλοι και θα ήθελα να με το ξεκινήσετε λιγάκι εσείς.
Όταν ακούτε τη λέξη rebranding, τι σκέφτεστε? Σκέφτομαι την αλλαγή της εικόνας που αντιλαμβάνονται οι άλλοι για εμένα. Συμφωνώ ρε παιδί μου, μένω κι εγώ στη λέξη της αλλαγής και που επειδή μιλάμε για rebranding σημαίνει ότι κάπως αλλάζω αυτό που ήδη έκανα μέχρι στιγμής, οπότε βάζω και αυτό. Τέλος πάντων, όσον αφορά το προσωπικό rebranding, μπορούμε να πούμε ότι είναι η συνειδητή διαδικασία αλλαγής της αντίληψης λοιπόν ή της εικόνας, όπως είπαν οι άλλοι για εμάς, είτε πρόκειται για φίλους, συνεργάτες, παλιούς γνωστούς που έχουμε ακόμα στα social media συμμαθητές, τέλος πάντων χωρίς κανένα λόγο, αλλά και αν είμαστε έτσι και λίγο celebrities, ξέρω εγώ, influencers ή το οτιδήποτε, του ευρύτερου κοινού γενικά.
Περιλαμβάνει την αλλαγή τμήματων της ταυτότητάς μας, δημιουργώντας ένα νέο αφήγημα για εμάς, το οποίο συμβαδίζει με νέους στόχους που μπορεί να έχουμε, αξίες ή και κάποια target groups, ξανά αν είμαστε με κάποιο τρόπο δημόσια πρόσωπα. Επιστημονικά μπορεί να το δούμε και ως impression management, Η διαχείριση δηλαδή των εντυπώσεων που κάνουμε στους άλλους.
Δύο λεξούλες κλειδιά. Η μία είναι το αφήγημα. Θα παίξουμε μπαλίτσα με αυτή σήμερα στο επεισόδιο. Και η άλλη είναι η αλλαγή τμήματων της ταυτότητας. Σας ακούω να λέτε από το βάθος εκεί πέρα κάποια παιδιά από το κροατήριο σηκώνουν χέρι. Ναι, ναι, παρακαλώ νεαρέ μου, πείτε. Συγγνώμη, έκανες δηλαδή την εισαγωγή του concept ότι σηκώνεις το χέρι και καλά ότι είσαι πίσω στο μέρος του κοινού και δεν είχες να πεις κάτι είπες θα σας ακούω από το βάθος και με άκουσες από το βάθος τι άλλο θες να κάνω πρέπει να ρωτήσω κιόλας ααα Μίτσο μα αυτό το κομμάτι με την ταυτότητα δεν το είπατε πέρυσι στο επεισόδιο για τα χόμπι το είχαμε πει τι είχαμε πει σε εκείνο το επεισόδιο ότι ουσιαστικά η έννοια της ταυτότητας ρε παιδί μου είναι πολύπλευρη εξαρτάται πάρα πολύ και από τα πράγματα τα οποία κάνουμε και το πώς αυτοπροσδιοριζόμαστε μέσω όχι μόνο κάποιων αόρατων στοιχείων που μπορεί να προσδίδουμε στον εαυτό μας, αλλά και των πράξεών μας σε πολλά εισαγωγικά.
Θα μου πεις, και εδώ λιγάκι έρχονται οι αντιδραστικοί μας ακροατές καμιά φορά και συνομιλητές ας πούμε και σε περίοδους που έχω κάνει αυτή την κουβέντα παλαιότερα. Μα μη τσο εγώ δεν κάνω επιλογές με βάση το πώς με βλέπουν οι άλλοι. Ναι, αλλά παρόλα αυτά και εσένα στον ίδιο σου δημιουργούνται εικόνες και προδιαθέτεις για κάποια πράγματα όταν παρατηρείς τις επιλογές που κάνουν οι συνανθρωποί σου, οι φίλοι σου, η οικογένειά σου, οι συναδέλφοι σου.
Πάμε παραδείγματα. Πάμε παραδείγματα. Όποιος θέλει μου απαντάει. Τι εικόνα σχηματίζεται για το άλλο άτομο, όχι πώς σας κάνει να αισθάνεστε, αν παρατηρήσετε τα παρακάτω. Βγαίνεις πρώτο ραντεβού με ένα άτομο και παραγγέλνει ένα συγκεκριμένο ουίσκι, ονοματίζει δηλαδή το ουίσκι που θέλει, και ζητάει μέσα ξύσμα λάιμ και μία ολόκληρη πίκλα.
Ψαγμένος. ή πολύ περίεργος. Με καλύπτει πάλι. Σύντομα, υπάρχει το σενάριο που θα πω οκ, υπάρχει ένας τύπος που ξέρει πολύ καλά τι θέλει να πιει και το ζητάει παιδί μου όπως ακριβώς το θέλει και υπάρχει και το σιγά βρε περίεργε που μου θες και συγκεκριμένο ουισκάκι για δεν μπορείς τα άλλα που θες και το ξύσμα λάιμ που θα ανοίξουμε και όλο και το βάζω για πίκλες για σένα.
Άμα ήταν ο σοβαρό μπάρ μπορεί να είχαν ήδη ανοιχτό βάζο με πίκλες. Η κολλητή σου, λοιπόν, δεύτερο παράδειγμα, παίρνει τσιουάουα. Και κυκλοφορεί με το τσιουάουα μέσα σε αυτές τις τσάντες με τις τρύπες. Απόγνωση. Έχει δει πάρα πολλές νεανικές ταινίες με παιδάκια στο σχολείο που κάνουν τις ντύβες και τα Dino Dollars Rose.
έχουν τη τζαντούλα, έχουν το τσιουάουα, το έχουν εννομάσει με ένα fucking περίεργο όνομα τύπου kitty ενώ είναι σκυλί και ξοπροβάλλει ένα κεφάλι από μια τσάντα Φίφι Φίφι Ναι ναι, αλλά πάρης χίλτον είναι αυτό, δηλαδή εντάξει αυτή είναι η iconic τσιουάουα mother Πολύ ωραία παρατήρηση και ο φίλος σου, ο άντρας φίλος σου τον οποίον δεν θα ονοματίσω αλλά ξέρεις ότι μιλάω για σένα τύπε που είσαι έναν ενήντα 27 χρονών και δεν έχεις ψωνίσει ποτέ βρακή μόνος σου. Τον βλέπεις λοιπόν αυτόν τον φίλο σου από εκεί που δεν έχει ψωνίσει ποτέ ούτε βρακή λοιπόν μόνος του ξαφνικά αναφοράει ένα συγκεκριμένο δερμάτινο τζάκετ κάθε μέρα.
Την έχεις δει. Όχι, εγώ εδώ διαφωνώ γιατί μου έχεις δώσει πολύ περισσότερη πληροφορία από ό,τι μου δώσε το πρώτο σενάριο στο τι πάμε το περίεργο ίσκι. εδώ πέρα μου έχεις πει το ότι δεν ψώνιζω ποτέ τίποτα για να μπήκες στην διαδικασία να ψώνισες μόνος σου. Να το έβαλες και να συνεχίζεις να το φοράς όντως βρήκες αυτό που σου ταιριάζει ρε παιδί μου ή αυτό που νιώθεις ότι σου ταιριάζει.
Είναι σαν πώς το λένε το Μπίτερ Πάρκερ στη τρίτη ταινία Spider-Man όταν έβαλε τη μαύρη στολή. Την είδε εκεί πέρα μέσα στη βαλίτσα και λέει Χριστέ μου αυτός είμαι. και περπατάει μετά στον δρόμο έτσι και κάνει κατσιάου στις γυναίκες ξέρω εγώ που βλέπεις στον δρόμο. Αν έχεις πάρει αυτό το δερμάτινο και συνεχίζει τα βρακιά να στα αγοράζει η μάνα σου υπάρχει πρόβλημα.
Sorry not sorry. Βάλιντ. Και τελευταίο παράδειγμα μία συνάδελφό σου από τη μια μέρα στην άλλη ξεκινάει να λέει κόσμο καβιάρι. Πολύ έξαλλο έτσι Καλημέρα καβιάρι Σε ευχαριστώ που μου πήρες καφέ Καβιάρι Επ, πού είσαι καβιάρι Εγώ το επικροτώ αυτό Μ' αρέσει, περίμενε και τι λέει για μένα Τι λέει για το άλλο άτομο Ωραία σταμάτα να μιλήσω μπορώ Λέει το ότι Θέλει να δώσει Πώς το λένε ένα push Μια όθηση ρε παιδί μου καθημερινά στον κόσμο γύρω της.
Θέλει να τους ανεβάζει λίγο. Χόρνη. ΑΕΦ. Οκ. Εσύ το πας δηλαδή απευθείας ότι από τη μια μέρα στην άλλη ξεκίνα να την πέφτεις σε όλο τον κόσμο. Αυτό μας δείχνει. Όχι, όχι. Δεν το πάω ότι την πέφτει. Το πάω ότι βρίσκεται σε μια χόρνη διάθεση. Οκ. Το ότι... Βλέπω την κάυλα παντού. Όχι με την έννοια ότι θέλω να στην πέσω προσωπικά, θέλω να κάνω κάτι.
Δηλαδή την έχω δει έτσι. Αυτοπεποίθηση, what's up, sorry. Ναι, με χαρακτηρίζει μια σεξουαλικότητα εν πάση περίπτωση. Ναι, ναι, ναι. Πολύ ενδιαφέρον παιδιά. Τα παραδείγματα λοιπόν δεν είναι τυχαία, κάποια είναι, που σας έφερα, καθώς μπορούμε να δούμε πολλές περιπτώσεις στις οποίες τέτοιου τύπου επιλογές έχουν σχηματίσει την εικόνα μας για ανθρώπους ή και χαρακτήρες.
έχουμε το James Bond με το ποτό του Martini shaken not stirred νομίζω είναι ο Barney Stinson από το How I Met Your Mother και τα κουστούμια του ο τύπος πήγαινε και τουαλέτα νομίζω με κουστούμια νομίζω είχε μπιτζάμα κουστούμι ο Indiana Jones και το φεντόρα μαστίγιο και δερμάτινο μπουφάν αλλά και αντίστοιχα ο Κάτεξοχίν Μιχανόβιος σε ταινία των 80's με το δερμάτινο μπουφάν η Πάρης Χίλτον όπως είπες πάρα πάρα πολύ σωστά με το τσιουάουά της το οποίο νομίζω πέθανε και πέρυσι πρόπερση και κάπως είχαμε ένα νοστάλγια τριπ αρέ πι πι στελάρα οπ δεν το περίμενε κανείς ο Μαζ στο στέλιο για τους all time ακροατές του Ζαρζαβατερί και προφανώς η Μέρλιν Μονρό παρόλο που δεν ήταν η πρώτη μπλίτστ ξανθιά του Χόλιγουτ γυρνούσε και λίγοι κόσμο καβιάρι. Όχι, δεν ήταν αυτό ήθελα απλά να δω αν παρακολουθείτε παρόλο λοιπόν που δεν ήταν η πρώτη μπλίτστ ξανθιά του Χόλιγουτ ήταν η πιο χαρακτηριστική ρε παιδί μου και καθιέρωσε διαχρονικά αυτό το look το πως το λένε το ξανθό να το φέρουμε βέβαια και λίγο
στην πραγματικότητα και να το γιώσουμε λιγάκι αυτό για το rebranding. Έχουμε κανένα γρήγορο παράδειγμα rebranding που μπορεί να ακούσουμε από φίλους που πλησιάζουν ίσως και επικίνδυνα τα 30 Έκοψα το τσιγάρο Ξεκίνησα να πηγαίνω σε running clubs Ωπ, τι έγινε εδώ Έκοψα το αλκοόλ αντίστοιχα Ξεκίνησα να μιλάω από δανά Όχι στα 30 Αυτό μπορεί να είναι rebranding στα 20 Ας πούμε Με κοιτάτε και οι δύο Ναι, δώσε άλλο ένα Έχω κόψει τα μαλλιά μου και τα έχω κάνει καρέ, ξέρω εγώ.
Οκ. Αυτό έχουμε ξαναπεί ρε παιδί μου, ότι η δικιά μου θεωρία είναι είτε κοντά στο χωρισμό, είτε μετά το χωρισμό, το κόψιμο μαλλιού καρέ. Ουτς, sorry. Για να σας βοηθήσω λιγάκι, επειδή έχω σημειώσει κάποια, αλλάζω την καριέρα μου, τελείως. Δηλαδή από εκεί που ήμουνα, ξέρω εγώ, στην τάδε συμβουλευτική, whatever τώρα, έχω δικό μου ανθοπολείο στη Κυψέλη αλλάζω την καρταρόμπα μου τελείως εγώ ας πούμε έχω αποφασίσει ότι πλέον θα ήθελα να φοράω κατά 80% που κάμισα αφήνω μαλλί, κόβω μαλλί, βάφω μαλλί, το έχουμε πει αποκτώ ένα signature ποτό δεν χρειάζεται να είναι και τρελό ας πούμε με την πίκλα κτλ ή και αγοράζω ένα πολύ signature ρούχο όπως ποιοί μια μπες καμπαρντίνα.
Ουπς! Εν όχι. Κάπου εδώ κλείνει λιγάκι το πρώτο μέρος. Ήθελα να μπούμε λιγάκι να είμαστε όλοι μαζί στην ίδια σελίδα όσον αφορά το rebranding και μετέπειτα θα δούμε λιγάκι τα λίγο πιο σοβαρά όσον αφορά το... Ωραία ρε Μιτσοκ, και που κολλάει ο Σεπτέμβρης. Κατά παρφή, έχω αποφασίσει παιδιά φέτος ότι θα είμαι πολύ λιγότερο συνεπής από την πέρυσι με το να κάνω citations στις πηγές μου.
Οι μισές θα έχουνε, οι άλλες μισές δεν θα έχουνε. Γιατί έτσι έχω αποφασίσει να κρατάω τις σημειώσεις μου μάλλον εκείνη την ώρα. Κατά παρφή λοιπόν τα άτομα σκέφτονται τους παρελθοντικούς, παροντικούς και μελλοντικούς εαυτούς τους ως αλληλένδετα αλλά ξεχωριστά κομμάτια της ταυτότητάς τους και συχνά συγκρίνουν αυτά τα κομμάτια.
Το που λέμε δεν είναι το πιο groundbreaking πράγμα όλων των εποχών. Όλοι μας, όλες μας, όλα μας έχουμε πει σε κάποια φάση «Ααα, εγώ στο Λύκειο ήμουνα πολύ ανώριμος» ή «Αυτό είναι ένα πρόβλημα για τον Αυριανό Δημήτρη» Ή άμα με γνώριζες στο πρώτο έτος θα με μισούσες. Τώρα δεν με μισείς, τώρα είμαι πολύ καλό παιδί. Ο τωρινός με αυτός είναι μια ακραία εκδοχή.
Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι μόνο δυτικό φαινόμενο, καθώς έχουμε δει και σε θρησκείες αλλά και σε πολιτισμούς παγκοσμίως να υπάρχουν αυτό που λέμε μορφές αναγέννησης, άφεσης αμαρτιών, μετάβασης από το ένα στάδιο στο άλλο. και πιο επίσημα μεταβάσεις προς την ενηλικίωση παράδειγμα, αλλά και φάσεις εξαγνισμού. Δημιουργώντας λοιπόν αυτές τις διακοπτόμενες από κάποιο αόριστο κατά φαινόμενα σημείο αλλαγής φάσεις της ζωής μας, αλλοτριώνουμε παιδιά εν τέλει και την αντίληψή μας περί του χρόνου.
Συγκεκριμένα θα πούμε ότι οι πιο χαρακτηριστικές φάσεις της ζωής μας τείνουν να μας απομακρύνουν από το παρόν και να μας επιτρέπουν να σκεφτούμε σε μεγαλύτερη κλίμακα και λίγο πιο σφαιρικά. Συγκεκριμένα παράδειγμα, η μέλε του 2012 έδειξε ότι τα άτομα σε ηλικίες ορόσημα, π.χ. 20, 30, 40, είναι πολύ πιο πιθανό να απαντήσουν στην ερώτηση πόσο ικανοποιημένοι είστε με τη ζωή σας με βάση τις γενικές τους επιτυχίες και κατορθώματα έναντι της καθημερινότητάς τους.
Θα με ρωτήσουν εμένα, Μίτσο, πόσο ικανοποιημένος είσαι με τη ζωή σου και θα πω, ναι, γενικά χθες μουσικά στο λάστιχο οπότε μάλλον δεν είμαι πολύ ικανοποιημένος με τη ζωή μου ενώ αν ήμουνα 30 και καλά θα έλεγα εντάξει, σε γενικές γραμμές καλά τα έχω καταφέρει έβγαλα το λύκειο, πήρα και ένα πτυχίο δεν ξέρω αν έχω κάνει και κάτι άλλο και...
Α, έχω και podcast. Οπότε σε γενικές γραμμές είμαι αρκετά ικανοποιημένος. Πώς μας ακούγεται αυτό? Μέχρι τώρα με βρίσκεις αρκετά σύμφωνοι και από βιωματικής άποψης. Περιμένω να δω λίγο πώς θα το δέσουμε με το Σεπτέμβρη και πού θα καταλήξουμε. Μια από τα ίδια το μόνο που έχω να πω, το σκέφτηκα τώρα όσο μιλούσες και είπες περί λάστιχου, αλλάζω το τι με ενόχλησε το καλοκαίρι περιμήγες, ε, με ενόχλουσε πάρα πολύ το ότι παθαιτρείς μεγάλη ζημιά στο μηχανάκι.
Αυτό, ήθελα να το αναφέρω. Κουράγιες στο μηχανάκι σου, καλή ανάρρωση. Τέλος πάντων, είναι σχετικό και αυτό, καλή ανάρρωση λέμε στους αθλητές που τραυματίζονται. σε αυτούς οι οποίοι δεν έχουν προσέξει ποτέ την υγεία τους δεν δίνεται να πούμε πάρα πολύ καλή ανάρρωση. Θα πω εγώ. Μπορούμε να είμαστε και λίγο πιο σκληροί. Μην με κοιτάς έτσι.
Σου έχω πει για το σέρβις, σου έχω πει για τα λάστιχα, σου έχω πει για τα φρένα, σου έχω πει για την απομόνωση, ναι. Να σου πω κάτι. Το ξεκίνησες, θα τα ανοίξουμε τώρα, γιατί μην τα ανοίξω το στόμα μου που το γυρίζουμε δεύτερη φορά και ό,τι λάθη έχεις κάνει την πρώτη φορά τα καλύπτεις τώρα σαν τη γατούλα που έχει κάνει η κακάκια της τι εννοείς να σου πω κάτι, σε παίρνω τηλέφωνο και σου λέω να σου πω κάτι, έκανα σερβιζ ρε και ήθελα να σε πω να σου το πω το ότι άλλαξα λάστιχα, τα έκανα όλα και μου κάνεις εκεί πέρα το αστείο περί μπαμπά και τα λοιπά πάμε παρακάτω, το ξεπερνάμε μετά έσπασε το μηχανάκι, μετά μου σκάσανε τα λάστιχα μετά μου σβήσε η μπαταρία.
Έσπασε το καημένο, έσπασε. Γιατί ξέρεις τι είπε το μηχανάκι. Τόσο καιρό ταλαιπωρούταν και πήγαινε αργά αργά, έλεγε, εντάξει μη ζοριστώ έχω λίγο και τη μέση μου πάνε λίγο και τα χέρια μου, πάνε λίγο και τα πόδια μου ήταν σε μια δέχεια κατάσταση. Το φτιάξες και τι είπε, α μπορώ να καλπάσω. Ε, στο πρώτο καλπάσμα έπαθε θλάση.
Έπαθ χει αστούς. Στο μυαλό μου αυτό δουλεύει λίγο σαν λογική. Βοήθεια. Ωραία. Επιστροφή λοιπόν στο Σεπτέμβρη. Μικρή παρενθεσούλα. Σας έχουμε συνηθίσει. Μας αγαπάτε, σας αγαπάμε και τα σχετικά. Σεπτέμβρης λοιπόν πάρα πολύ καλή ερώτηση ναι, αλλά δεν θα στην απαντήσω ακόμα. Η σημαντικότερη έρευνα στο πεδίο του πώς λαμβάνουμε, ρε παιδί μου, αποφάσεις σε σχέση με το χρόνο έγινε το 2014 από τους Dye, Milkman και Rice και υπονομάστηκε The Fresh Start Effect.
Είναι μια πάρα πολύ cited έρευνα και τη χρησιμοποιούν από ακαδημαϊκούς μέχρι και φορείς που ασχολούνται με το business, το marketing και πάει λέγοντας. Η μελέτη ουσιαστικά τι εξετάζει, το πόσο εξαρτάται η λήψη αποφάσεων σε σχέση με τη ζωή μας πάντα όσον αφορά το χρόνο. Παρατήρησαν λοιπόν ότι οι αναζητήσεις στο διαδίκτυο για κομμωτήρια, γυμναστήρια, διαιτολόγους κτλ.
αυξάνονται σημαντικά σε κομβικά σημεία εντός του ημερολογιακού έτους όπως στο τέλος ενός ακαδημαϊκού εξαμήνου, μετά από κάποια θρησκευτική γιορτή, στο τέλος κάποιας εποχής και στην αρχή του χρόνου. Και εδώ σηκώνει το δαχτυλάκι του ο μικροαστός απλός που κάνει το σταυρό του και τα λοιπά ακροατής του Ζαρζαβατερί που δεν θέλει να του αλλάζουν πολύ τα πράγματα και λέει ε ναι πρώτο του Γενάρη κάνεις όλες τις αλλαγές στη ζωή σου.
Παίρνω το δάχτυλό μου και το ακουμπώ σιωπηλά πάνω στα χείλη του και του λέω Αγαπητέ ακροατή, περίμενε, θα φτάσουμε και εκεί. Όχι, δεν έχεις δίκιο Ταυτόχρονα, η αρχή και το τέλος του καλοκαιριού, δείχνει άλλη έρευνα Αποτελούν τα δύο εντονότερα σημεία στα οποία ο κόσμος αλλάζει επάγγελμα Προφανώς, παροδικά σημεία ενδιαφέροντος είναι και τα γενέθλια, οι ονομαστικές εορτές, ξέρωγος άλλες κουλτούρες κτλ Είναι λοιπόν, αντιλαμβανόμαστε, το ότι το πότε θα πάρουμε όντως μία απόφαση όντως εξαρτάται από το χρόνο.
Δεν είναι το ότι μία τυχαία τετάρτη ενός τυχαίου μήνα εσύ θα ξυπνήσεις και θα αλλάξεις τη ζωή σου. Είναι στατιστικά πολύ πιο πιθανόν να το κάνεις σε κάποια κομβική ημερομηνία. Κάπου εδώ τελειώνει και το δεύτερο κομμάτι και όντως μπορούμε να μπούμε και να φοκουσάρουμε λιγάκι, ρε παιδί μου, στο Σεπτέμβριο. Γιατί Σεπτέμβρης λοιπόν Αρχικά ας αναλογιστούμε το πλαίσιο στο οποίο δουλεύουμε Ο Σεπτέμβρης είναι η ουσιαστική πρωτοχρονιά Ας πούμε τουλάχιστον του Έλληνα Ωραία Η Ελλάδα Ναι guys sorry Η Ελλάδα Στο μυαλό το δικό μου Χωρίζεται σε δύο είδη πόλεων Ωραία, οι τουριστικές και οι μη.
Α, μα υπάρχει και ο χειμερινός τουρισμός. Ακουμπώ για άλλη μια φορά το δάχτυλό μου φροντιστικά στα χείλη του ακροατή και λέω, περίμενε, θα φτάσουμε και εκεί. Μπορώ να ακουμπήσω και εγώ το δάχτυλό μου κάπου πάνω σου ή μέσα σου, εμπασχευτός. Ω, ω. Το ζήτησε ευγενικά όμως. Μα, αλλά και εσύ το αφήνεις ασχολίαστο αυτό. Τι θέλεις να πω ρε φίλε που δύο φορές έχεις χρησιμοποιήσει αυτή την εικόνα Να κάνει κάποιος για σένα να ακουμπάς το δάχτυλό σου στο στόμα του Ρε φίλε Όσο του διηγεί σε κάτι τέτοιο Στα χείλη Στα χείλη Στο δικό μου το μυαλό δεν έχει κάποιο connotation αυτό το πράγμα Είναι αυτό που κάνεις το σωπάσε Μίτσο Θα έρθει Εάν ακουμπήσεις το δάχτυλό σου στα χείλη μου δεν θέλεις να μάθεις συνέχεια.
Ωραία. Πάμε λοιπόν. Τα δύο είδη πόλεων της Ελλάδας, οι τουριστικές και οι μη, βγαίνουν από την καλοκαιρινή τους κατάσταση, όπου οι ρυθμοί παιδιά είτε πέφτουν, είτε ανεβαίνουν. Οι μεν γυρνάνε από τις διακοπές τους, οι Αθηναίοι, ξέρω εγώ, ή το οτιδήποτε, ή και προετοιμάζονται για τη χειμερινή σεζόν, οπότε ανεβαίνουν οι ρυθμοί, Και οι δεν ή καλοκαιρινοί προορισμοί, οι πόλεις οι οποίες συντηρούνται από τον τουρισμό, αρχίζουν σιγά σιγά και ρίχνουν τους ρυθμούς τους και προετοιμάζονται για το χειμώνα.
Ας μην μπούμε πάρα πολύ στα specifics, ρε παιδί μου. Αυτό που μας ενδιαφέρει ουσιαστικά είναι ότι το Σεπτέμβρη όλη η Ελλάδα κάπως με κάποιο τρόπο καλείται να βρει λιγάκι ξανά τα πατήματά της. Σε αντίθεση με αυτό, ο Γενάρης είναι κάπως κοινός για όλους Με την έννοια ότι δεν υπάρχει κάποια τεράστια αλλαγή Εκτός αν μένεις στο γαμμένο χωριό του Άι Βασίλη στη Φιλανδία Εκεί μάλλον όταν μπαίνει ο Γενάρης κάνεις το σταυρό σου και λες Άλλη μια σεζόν, βγάλαμε τα λεφτά μας, πάμε τώρα σπίτια μας Ωραία, ο Γενάρης λοιπόν μετά τα Χριστούγεννα έρχεται συνήθως σαν ένα μικρό break μιας εβδομάδας στο οποίο πολύ καλώς ή κακώς χρειαζόμαστε μια ξεκούραση από το χειμώνα και τη ρουτίνα που μας επιβάλλει και απλά θα συνεχιστεί.
Δεν έρχεται, δεν είναι δηλαδή κάποιο μεγάλο break και δεν αλλάζει κάποια ουσιαστική κατάσταση μέσα στη χρονιά σε μακροκλίμακα. Το πιο βαρύ ας πούμε που σου αφήνει ο Γενάρης είναι ίσως το hangover που έχεις γιατί έχεις γυρίσει πίσω στην πόλη σου ξέρω εγώ ή έχεις πάει σε κάποιο χωριό ή σε δέκα μέρες ταξίδια με φίλους γνωστούς και οικογένεια και καλείσαι μετά να ξαναμπείς στην ίδια ρουτίνα που είχες και πριν τα Χριστούγεννα, απλά ίσως με λίγο παραπάνω πονοκέφαλο.
Έχετε βγει εσείς ποτέ από διακοπές των Χριστουγέννων και πείτε «Ααα, ξεκουράστηκα». Λίγο πιο σπάνιο. Όχι, σίγουρα όχι σαν του καλοκαιριού. υπάρχει πολύ social υποχρέωση τα Χριστούγεννα όπου το καλοκαίρι κάπως επιλέγει ο καθένας πώς θέλει να το περάσει σκορπίζονται και οι φίλοι, δηλαδή μπορείς να είσαι και λίγο πιο σόλο.
Οπότε ναι, δεν θα έλεγα ότι είναι και η πιο ξεκούραστη γιορτή. Βέβαια, παιδί μου, νιώθω ότι είμαι στη δεύτερη κατηγορία που περιγράφεις. Είμαι πιο κοντά στο καλοκαίρι, είναι ο καιρός που έρχεται κόσμος στο σπίτι της στη Σύρο. Άρα το λέω μέσα σε πολλά εισαγωγικά, όσοι έχετε έρθει να παρεξηγηθείτε. Εσύ δεν με νοιάζει αν παρεξηγηθείς.
Έρχεται κόσμος στο σπίτι, δεν μπορώ να ελέγξω ρε παιδί μου το πόσο ακριβώς θα ξεκουραστώ ή το πώς θα περάσω το καλοκαίρι μου, ειδικά τους μήνες που έρχεται ο κόσμος. τα Χριστούγεννα, ρε παιδί μου, επειδή συνήθως πηγαίνω εγώ κάπου είναι πιο πολύ στο δικό μου έλεγχο, αλλά καταλαβαίνω ότι πεις. Πάρα πολύ ωραία. Θα πω πάντως το ότι μπαίνοντας και σε όλο αυτό το κομμάτι, ρε παιδί μου, του να πάρουμε κάποια απόφαση, πριν μπούμε στα πολύ βαθιά και σας μιλήσω, ξέρω εγώ, και με στατιστικά και τα λοιπά, θα πω το ότι κάπως ρε παιδί μου για να πάρουμε μια ουσιαστική απόφαση για τη ζωή μας είτε αυτό είναι αλλαγή καριέρας, είτε είναι ακόμα και όλα τα χαζά που είπαμε προηγουμένως είτε και κάτι λίγο πιο μακρύ, να ξεκινήσουμε podcast παράδειγμα χρειαζόμαστε λιγάκι κάποιο χρόνο σπασίματος από τη ρουτίνα για να μπορέσουμε να πάρουμε μια απόφαση την οποία θα ζυμωθεί μέσα μας και θα μπορέσουμε να την τηρήσουμε.
Που εδώ να πούμε ότι και εγώ την απόφαση την πήρα κάπου δηλαδή προς τέλη καλοκαιριού και ξεκινήσαμε συζητήσεις πάλι μέσα στο Σεπτέμβρη όταν ήταν να ξεκινήσουμε την περσινή σεζόν. Και γενικά και το μεγάλο rebranding που είχα κάνει εγώ στο... Ας πούμε, θα πω και ολική δομική αλλαγή του χαρακτήρα μου ερχόμενη σαν φοιτήτρια που ξεκινάει το καδημαϊκό έτος, έγινε πάλι Σεπτέμβρη, όπου το rebranding θέλει και το έφορο έδαφος του ξεκινάω, δηλαδή πάω σε μια κοινότητα που δεν με ξέρει.
είτε αυτό είναι μια καινούρια δουλειά, είτε αυτό είναι μια καινούρια ομάδα τύπου θεατρική ή ξέρω εγώ running club ξανά ή ξεκινάω την ακαδημαϊκή μου σταδιοδρομία ή ακόμα και ξεκινάω και από γυμνάσιο πάω λύκειο. οπότε είναι και έφορο έδαφος και ως προς αυτό το κομμάτι για να το κολλήσω λίγο με το κομμάτι του rebranding που μιλούσαμε στην αρχή ενώ σε αντίθεση η πρωτοχρονιά είναι όντως mid winter όπου όλοι συνεχίζουμε, είναι ακριβώς αυτό που είπε συνεχίζουμε μια πολύ συγκεκριμένη και προκαθορισμένη ρουτίνα και μπαίνουμε σε βαθύ χειμώνα οπότε τα χειρότερα είναι απλά μία εβδομάδα προετοιμασίας για τα χειρότερα που έρχονται.
Αυτό ρε παιδί μου. Κάπως κάποια μικρά στατιστικά τα οποία μας βοηθούν να καταλάβουμε λιγάκι και το γιατί το μοντέλο του New Year's Resolution, το οποίο βέβαια ακόμα εγώ διαφωνώ, και γι' αυτό το λόγο χρησιμοποιώ ρε παιδί μου και τον όρο του rebranding και όχι του resolution, δηλαδή κάπως το New Year's Resolution μας αναγκάζει να πάρουμε μία απόφαση η οποία είναι καλή για εμάς και παραγωγική.
Α, φέτος θα κόψω το τσιγάρο. Φέτος θα κόψω το αλκοόλ. Φέτος θα ξεκινήσω να τρέχω. Από 1η Γενάριο όλα αυτά. Τι μας λένε λοιπόν τα στατιστικά. Ο ψυχολόγος John C. Norcross έχει ξοδέψει πάρα πολύ μεγάλο μέρος της καριέρας του. στο να μελετάει τη συμπεριφορά γύρω από τα resolution και οι αριθμοί είναι πάρα πολύ ξεκάθαροι. Περίπου οι μισοί ενήλικες από το δείγμα που έχει μελετήσει ανά τα χρόνια κάνουν ένα resolution και μέσα σε ένα τρίμηνο περίπου το 80% εξ αυτών τους έχει εγκαταλείψει, ενώ από αυτό το 20% που μας απομένει, το 40% μόνο διατηρεί αυτά τα resolutions μέσα στο επόμενο εξάμηνο.
Βλέπουμε λοιπόν ότι, εντάξει, όπως είπαμε, δεν είναι και το πιο wow πράγμα που έχουμε πει ποτέ, αλλά ο Γενάρης δεν εξυπηρετήσει όλη αυτή την κατάσταση. Ναι, είναι αυτό το cry for help, ότι, οκ, έρχεται βαθύς χειμώνας, Ας κάνω κάτι για να κρατηθώ στη ζωή. Ας δώσω κάποιο είδους ψεύτικο motivation στον εαυτό μου χωρίς να έχει προηγηθεί η όρημη και η βαθιά σκέψη.
Είσαι σουρωμένος και φουσκωμένος από όλα τα τραπέζια και ταξίδια και λες, ο μαγκά πρέπει να κάνω κάτι. Γράφω με γυμναστήριο τώρα από 1η Γενάρη, πάμε. Και μετά ακυβέρνητο καράβι. Και μετά... Πού είναι τα IFS, ρε φίλε? Σε επόμενο επεισόδιο. Στην ίδια έρευνα, ουσιαστικά, χωρίς να υπάρχουν πάρα πολλοί ακρίβοι νούμερα, ρε παιδί μου, ουσιαστικά αυτό που έδειξαν επίσης είναι το ότι πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό όσον αφορά το πόσο επιτυχές θα είναι ένα resolution, πόσο πολύ θα κολλήσει μία αλλαγή, έχει να κάνει και με την προσμονή.
Κάπως το πόσο καιρό αυτό το πράγμα όντως ζυμώνεται μέσα σου. Δηλαδή, ακόμα και αυτοί που κάνανε resolution στο Γενάρη, αυτοί οι οποίοι σκεφτόντουσαν τα New Year's resolution από τον Οκτώβριο ή Νοέμβριο, ήταν στατιστικά πιο πιθανοί να τα τηρήσουν από ότι αυτοί που είπανε «Ωχ, σε 10 μέρες αλλάζω χρόνος, πρέπει κάτι να βρω να κάνω».
Οπότε κάπως, παιδί μου, αυτό που θέλουμε να πούμε είναι το ότι εκεί που μπαίνει το καλοκαίρι αρχίζουν και πέφτουν ίσως λίγο οι ρυθμοί ή ακόμα και αρχίζεις και πίζεις λίγο στη σεζόν των αντίποδων, ρε παιδί μου, και χρειάζεται λίγο κάτι να έχεις μέσα σου να οραματίζεσαι για να σε κρατήσει λίγο ζωντανό, το να σκέφτεσαι το τι θα αλλάξει σε σένα από Σεπτέμβρη είναι κάτι το οποίο φαινομενικά είναι παραγωγικό.
Τελευταίο μέρος για να κλείσουμε λιγάκι το σημερινό επεισόδιο χαλαρό επεισουδιάκι δεν είχαμε πάρα πολλά πράγματα να πούμε είναι το γιατί έχουμε επιλέξει αυτή την έννοια ρε παιδί μου του rebranding και γιατί δεν το λέμε αλλαγή γιατί δεν το λέμε κάνε κάτι παραγωγικό φέτος κτλ Προσωπικό σχόλιο νιώθω και θα ήθελα να γίνουμε όλοι, όλες και όλα λίγο πιο καρτούν φέτος το Σεπτέμβρη.
Να αποκτήσουμε ένα έτζ, να έχουμε μία τρέλα, να βγαίνουμε έξω και να παραγγέλνουμε ένα περίεργο ποτό. Βέβαια, αυτή τη στιγμή όποιο μπαρμάνι ακούει αυτό το επεισόδιο μπορεί να γαμοσταυρίζει από μέσα του. Απολύτως δεκτό. Να πάρουμε ρε παιδί μου να βρούμε σε κάποιο ντουλάπι του παππού ή της γιαγιάς ένα πολύ χαρακτηριστικό σακάκι ή μια φούστα.
Να πάρουμε ένα ρακούν για κατοικίδιο. Όχι. Όχι, όχι. Εντάξει, να αποκτήσουμε ένα καινούριο catchphrase. Εγώ ας πούμε, μέσα στο καλοκαίρι ξεκίνησα να παίζω με το τι θα κάνεις. Μ' αρέσει πάρα πολύ να βάζω τον κόσμο στη διαδικασία να μου απαντάει στο τι θα έκανες Π.χ. Γιώργο, τι θα έκανες τώρα αν την ώρα που ηχογραφούσα σηκωνόμουν και έκανα ένα τροχό εδώ πέρα στο σαλόνι Σαντι Φέργκη που έκανε τροχό και τραγουδούσε εκεί πέρα στο New Year's Eve στην Νέα Υόρκη Τώρα θες να σε κάνω άχρηστο ή θέλεις να σου απαντήσω πραγματικά Να μου απαντήσεις πραγματικά, πραγματικέ μου φίλε Το φαντάστηκα Αν έκανας ένα τροχό αυτή τη στιγμή σαν τη Φερτζή Ναι Θα σε έβγαζα βίντεο να σε ανεβάζω πώς το Ζαζαβατερί Να πάρουμε likes και views Και βίντεο Σταμάτα μωρέ Ρε παιδί μου το τι θα έκανες για μένα Τι μου δείχνει για τον άλλο άνθρωπο Σε ρωτάω τι θα έκανες Ωραία για κάτι άκυρο μπορεί να είναι το οτιδήποτε Το καλύτερο είναι σε ταινία βέβαια σε θρίλερ Τύπου βλέπεις ένα θρίλερ Μήπως εννοείς σε χορόρ
Τα λέμε σε επόμενο επεισόδιο. Τι θα έκανες αν όντως τώρα έμπαινε εδώ πέρα ο σχιζοφαιρινής δολοφόνος του Γκυζίου και ετοιμαζόταν να μας σκοτώσει. Εάν το άλλο άτομο γυρίσει και σου πει «Ε, τι εννοείς, τι θα έκανα, τι να κάνω» Εμένα κάτι μου λέει αυτό το πράγμα για τον άλλο άνθρωπο. Σταμάτα να κάνεις παρέα μαζί του τύπου.
Δεν έχει φαντασία, δεν είναι ετοιμόλογος. Θέλω να είμαστε λίγο πιο σπίρτα. On our feet. Ναι, γενικά αυτό το πιόνιρ, παιδί μου, του σημερινού επεισοδίου είναι το ότι νιώθω το ότι όλοι μας χρειαζόμαστε μία τρέλα φέτος. Α, μα αυτό ακούγεται λίγο σαν first world problem. Να πω κάτι, μακάρι το rebranding ολονών μας φέτος να είναι να διαδηλώνουμε παραπάνω.
Παράδειγμα, αυτό που θέλω να πω είναι το ότι ζούμε που ζούμε σε πάρα πολύ δύσκολες εποχές, κυριολεκτικά ξυπνάμε, ανοίγουμε τα κινητά μας και βλέπουμε ξέρω εγώ το AI θα μας σκοτώσει όλους την επόμενη δεκαετία. Η Αμερική βομβάρδισε το Ιράν. Πέθανε ο Μαζονάκης. Βλέπουμε όλα αυτά τα πράγματα και λέμε «Α, τέλεια, θα φάω τα overnight oats μου και θα πάω στη δουλειά μου».
Κάπως για να μπορέσουμε, ρε παιδί μου, μέσα σε όλο αυτό το πράγμα να συνεχίσουμε νιώθω ότι μία μικρή τρέλα στον καθένα θα μας βοηθήσει. Και το κομμάτι του Σεπτέμβρη δεν το βάζω μόνο για εμάς, για τον εαυτό μας, αλλά κάπως εάν όλοι μας σαν κοινωνία είμαστε έτοιμοι το ότι το Σεπτέμβρη μπορεί να δεις το γείτονά σου με μπλε μαλλί από τη μια μέρα στην άλλη.
Ή το Σεπτέμβρη η συνάδελφό σου μπορεί να παρετηθεί και να πάει σε μοναστήρι στο Θιβέτ. Όταν όλα αυτά τα πράγματα τα περιμένεις και είσαι λίγο πιο δεκτικός, μειώνεις και από τον άλλον, και εδώ φέρνω λίγο την πρόταση που σας είπα, ρε παιδί μου, στην αρχή του επεισοδίου, αυτόν τον ενδιασμό το «εγώ δεν θέλω να κάνω κάτι για τα μάτια του κόσμου».
Δεν πειράζει, δεν είναι απαραίτητο ότι θα κάνεις κάτι για τα μάτια του κόσμου, αλλά ο κόσμος παίρνει πράγματα και βγάζει νοήματα μέσα από τα πράγματα που κάνει, στο πώς εκφράζεσαι και πάει λέγοντας. Αν μειώσουμε οπότε λίγο το φόβο μας για το πώς θα το εκλάβει ο άλλος, μα είναι Σεπτέμβρης, είναι λογικό να κάνει κάτι τρελό ο συναδελφός μου, τότε νομίζω ότι θα είναι και λίγο ακόμα πιο πρόσφορο το έδαφος για να γίνει ο Σεπτέμβρης η ουσιαστική μας πρωτοχρονιά.
Hashtag Weird September. Weird September, embrace it και πάμε δυναμικά. Ωραία Εγώ προσπαθήσω ρε παιδί μου να μην παρεμβώ πολύ μέσα στο επεισόδιο Αντιλαμβάνομαι το ότι Παρεμβώ Παρεμβώ Έχεις δίκιο, έπαθα χαιρετάκι Έχεις απόλυτο δίκιο Ξέχασα να τονίζω τις λέξεις Αντιλαμβάνομαι ρε παιδί μου το ότι κάπως χωρίζεις ας πούμε Το χρόνο με δύο τρόπους Με το εργασιακό ας πούμε ημερολογιακό χρόνο Και το κυριολεκτικά ημερολογιακό χρόνο από Γενάρη-Δεκέμβρη το δεύτερο σενάριο, από Σεπτέμβρη μέχρι Σεπτέμβρη το πρώτο.
Μικρή παρένθεση, γενικά, αν το δούμε και στατιστικά, τα δύο κομμάτια του χρόνου στα οποία είναι στατιστικά πιο πιθανό να κυνηγήσεις βασικά μια αλλαγή είναι μια random Δευτέρα, aka η πρώτη μέρα της εβδομάδας και όντως ο πρώτος μήνας του χρόνου. Για λόγους τους οποίους συζήτησα, το ελληνικό πλαίσιο, το χρόνο αναμονής, ξέρω εγώ και τα λοιπά, αλλά και όλη αυτή την αλλαγή στη συνθήκη, εγώ βάζω την ψήφο μου για το Σεπτέμβρη.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ό,τι έχουμε συζητήσει ή θα συμβεί στην αρχή του χρόνου, ρε παιδί μου, ή θα συμβεί το Σεπτέμβρη, μπορεί όντως να κάνουμε την ίδια κουβέντα για τα γενέθλια του καθενός, παράδειγμα. Ναι ρε παιδί μου, αυτό που θέλω να πω είναι ότι στην πραγματικότητα η πρώτη αξία που φέρνεις σήμερα στο επεισόδιο δεν είναι απαραίτητα το πάμε την πρωτοχρονιά να τη λέμε Σεπτέμβρη, είναι πάμε το Σεπτέμβρη να τον κάνουμε λίγο πιο τρελιάρη.
Οκ. Ή καβιάρη. Ω να κύκλο που κάνει το επεισόδιο. Ναι ρε παιδί μου σου λέω ως ένας λίγο μίζερος λίγο σοβαροφανής Λίγο δεν είμαι πολύ τρελιάρης Νιώθω ρε παιδί μου ότι ανοίγεις πάρα πολύ τα όρια στο τι μπορεί να κάνει κάποιος Και να παρεξηγηθεί Και ναι προσωπική μου άποψη έχει νόημα να παρεξηγούνται κάποια πράγματα Κάποια άλλα πράγματα όχι Και είναι στα δικά μου μάτια πάλι αρκετά προσωπικό Εσύ μπορεί να πεις ότι αν έρθει αύριο Να γράψουμε επεισόδιο είναι τα μπόμπα τα μαλλιά της Θα πεις α οκ δεν άλλαξε τίποτα Γιατί είσαι άντρας και δεν το παρατηρήσεις Μπορεί εγώ να πω Οπ Τι έγινε ρε γλώβε Και να το εκλάβουμε ρε παιδί μου Σαν μήνυμα διαφορετικά ο καθένας μας Αυτό ρε παιδί μου Έρχεται λίγο Και δένει με αυτό που λες το ότι Ναι κάποιοι Τα κάνουν ρε παιδί μου για το ότι θα πει ο κόσμος γύρω του Κάποιοι έρχονται και σου λένε Όχι εγώ τα κάνω γιατί τα νιώθω από μέσα μου Και ο μεν και ο δε Έχει στο μυαλό του το ότι Κάπως το σχολιαστεί Δεν μπορεί να το ελέγξει αυτό
Εσύ πες ρε παιδί μου Λες ουσιαστικά ότι γίνεται πιο τρελιάρδες Αφού δεν μπορείτε να το ελέγξετε Τουλάχιστον να είμαστε όλοι τρελοί το Σεπτέμβρη Σωστά Ναι αλλά ταυτόχρονα ρε παιδί μου Είναι και αυτό που είπαμε στην αρχή για το rebranding Και το αφήγημα θα το βάλω λιγάκι εδώ σε αυτό το σημείο του επεισόδιου, νομίζω ότι ταιριάζει.
Δεν κάνουμε πράγματα για τα μάτια του κόσμου, ωραία. Ή και λες κι εσύ κάπως ότι ο κόσμος μάλλον κάτι θα πει, κάτι θα έχει να θυμάται για μας και δεν το ελέγχουμε. Κάπως όταν κάνουμε ένα συνειδητό rebranding, λέω εγώ, μπορεί να μπορούμε να το ελέγξουμε λίγο περισσότερο. Και λέω τέλος πάντων την ιστορία που αυτό το επεισόδιο, ρε παιδί μου, όταν το έγραφα, πήρα και κάποιες συνεντεύξεις τις οποίες το πιο ριζοσπαστικό πράγμα που άκουσα είναι το ότι για τις δικές μας γενιές τύπου late millennials και gen z χρειαζόμαστε νέες γιορτές χρειάζεται δηλαδή αυτές οι δύο γενιές να κάτσουν κάτω και να πούν ωραία, δεν μας πολύ βολεύουν οι γιορτές και τα σημεία τέλος πάνω τα σημαντικά που έχουμε μέσα στο χρόνο πρέπει να εφεύρουμε νέες γιορτές και να τους τοποθετήσουμε εμείς όπου θέλουμε μέσα στο ημερολυγιακό έτος.
Μπράβο, σε μια άλλη παρέα που συζήτησα, τους έβαλες αστικά σαν ένα κύκλο, ήμασταν και όλοι λίγο παιδικοί φίλοι, ρε παιδί μου, βρεθήκαμε το καλοκαίρι σε ένα πάρτι και συζητούσαμε το τι είναι χαρακτηριστικό του καθενός. Δηλαδή, πες ότι καθόμαστε εμείς οι τρεις, ρε παιδί μου, εδώ πέρα και συζητάμε, ξέρω εγώ, λέμε, ρε συμπέκα, τι χαρακτηριστικό έχει η Νινέτα.
Παράδειγμα. Κοκκίνη μαλούρα. Μαλούρα, ξέρω εγώ. It's my trademark. Μέσα σε όλη αυτή τη συζήτηση και κάπως όσο ζεστενότανε το κλίμα γύρισε ο ένας και είπε μια ιστορία για τον εαυτό του βέβαια η οποία είχε να κάνει με το ότι συναντήθηκε τέλος πάντων με δύο παλιούς τους συμφιδητές με τον ένα γνωριζόντουσαν, με τον άλλον όχι τόσο με τον άλλον που δεν γνωριζόντουσαν τόσο, τη γύρισε και του είπε «Α, είσαι αυτός ο τύπος με το τεράστιο ποτήρι καφέ».
Και θα σας πω τι λέει ξέρω εγώ, αλλά ουσιαστικά τι έκαναν τους ο φίλος μου. Έπαιρνε κάθε μέρα έναν τετραπλό φρέντο σπρέσο σκέτο από ένα σχετικά φτηνό μαγαζί που τον έδινε σε ποτήρι φελιζόλ. Οπότε για έναν τύπο που δεν τον ξέρει ήταν ο τύπος που έσκαγε κάθε μέρα με ένα τεράστιο άσπρο ποτήρι στη σχολή. οπότε ακόμα και τέτοιου τύπου πράγματα είναι κομμάτι της μπράντας του καθενός ναι είναι οι λεπτομέρειες που κάνουν το σύνολο ας πούμε σε πολλά εισαγωγικά του καρτούν που προσπαθείς να δώσεις μια αναπαράσταση όχι μόνο οπτικά και σαν συμπεριφορικά τρόπους που μπορεί να έχει ο καθένας τα gimmicks του καθενός ναι ναι ναι αυτά ελπίζω να αφήσαμε έτσι κάποια μικρή σκέψη ξεκινήσαμε χαλαρά τη φετινή σεζόν όπως σας είπαμε έχουμε πολλά και διαφορετικά επεισοδιάκια μέσα στη χρονιά μπορεί και να σας ζητήσουμε έχουμε αφήσει κάποια slots για επεισόδια τα οποία περιμένουμε και τις δικές σας ιδέες και πέρυσι ας πούμε κάναμε ένα ή δύο επεισόδια δεν θυμάμαι από προτάσεις του κοινού
οπότε σας καλούμε να μας ακολουθήσετε σε Spotify και Instagram zarzavaterie και να τα πούμε και μέσα στη χρονιά και πέρα να βλέπετε τα νέα μας επεισόδια και πάει λέγοντας. Κάποιο τελικό σχόλιο σαν αδέλφη μου. Θα ήθελα να περάσουμε ένα μήνυμα αισιοδοξίας αλληλεγγύης και αγάπης. Εντάξει, προβολικό. Αλλά όντως το σημερινό επεισόδιο είναι ένα μήνυμα του βρείτε τα λίγο με τον εαυτό σας αυτό το Σεπτέμβρη, βάλτε τα κάτω ζήστε το τολμήστε ή αν όχι αυτό το Σεπτέμβρη γιατί δεν προλάβατε και σας έχουμε πιάσει λίγο προς το τέλος κανονίστε του χρόνου να πάτε έτσι κάποιες γερές διακοπές και όχι ταξίδια μέσα στο καλοκαίρι και τα λεπορεθείτε και πάρτε λίγο χρόνο να κάνετε μια ανασυγκρότηση ώστε να επιστρέψετε το Σεπτέμβρι on fire.
Πιστέψτε με, θα μετρήσει. Και όποιος γράπει στα σχόλια πόσα από τα επεισόδια που έχουμε κάνει την πρώτη σεζόν έχουν αναφερθεί μέσα στο συγκεκριμένο επεισόδιο θα κερδίσει ένα πολύ ωραίο αυτοκόλλητο Ζαρζαβατερί. Λοιπόν, αυτά από εμάς. Ήμουν ο Δημήτρης. Ήμουνα ο Γιώργος. Ήμουνα η Νίνετα. Και αυτό ήταν το podcast Ζαρζαβατερί.
Τα λέμε σε δύο τετάρτες και από εμάς... Bye!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα