Γιατί το horror είναι το καλύτερο είδος ταινίας
ΖαρζαβατερίΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Γιατί να θες να μπεις στη διαδικασία να τρομάξεις, να αηδιάσεις, και να ανατριχιάσεις; Είναι δυνατόν να διασκεδάζουμε με αιμοδιψείς δολοφόνους, τέρατα και φαντάσματα; Στο σημερινό επεισόδιο του Ζαρζαβατερί εξετάζουμε τα θελκτικά στοιχεία των ταινιών τρόμου, γιατί μας αρέσουν, αν είναι σωστό να τις βλέπουμε μόνα μας ή με παρέα, και πολλά άλλα! Προσοχή, μην κοιτάξετε τον καθρέπτη του μπάνιου όσο ακούτε το επεισόδιο 👻
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Ναι, ναι, είναι το podcast Ζαρζαβατερί με τον Γιώργο, την Ηλέτα και τον Δημήτρη. Έτσι λίγο. Τι γίνεται, κερδίζουμε? Of course! Κερδίζουμε, Γιώργο. Καλώς ήρθατε σε ακόμα ένα επεισόδιο του podcast Ζαρζαβατερή με την Νινέτα, το Γιώργο και το Δημήτρη. Αλλά θα ήθελα σας παρακαλώ για αυτό το επεισόδιο να είναι κάπως οι περσόνες μας λίγο πιο φαν, ρε παιδί μου, δηλαδή να είναι η Νινέτα η Απέθαντη.
ο Γιώργος με το γάντζο για χέρι ο Γιώργος ο ψαλιδοχέρης και ο Δημήτρης το άνθρωπο όμορφο τέρας καλώς ήρθατε στο Ζαρζαβατερή υπό το λυκόφως και... δεν θα είναι ένα κλασικό επεισόδιο, χωρίς να σημαίνει αυτό κάτι για την ποιότητα των υπόλοιπων δημιουργών, γιατί το έχουμε πει και στον προηγούμενο επεισόδιο για το σινεμά, πολύ πιο καταξιωμένοι άνθρωποι να μιλήσουν για σινεμά από εμάς.
Σήμερα το επεισόδιο δεν θα είναι πάρα πολύ αναφορικό στις συγκεκριμένες ταινίες και πολύ σινεματικό κτλ. Θα είναι γενικότερα για το είδος των ταινιών τρόμου ή κατά κόρον χορόρ. και σας ακούω λοιπόν να λέτε από το βάθος «Ααα, Δημήτρη, ανθρωπόμορφο τέρας». Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του χόρορ και του θρίλερ. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των ταινιών τρόμου και των θρίλερ.
Οι ταινίες τρόμου είναι αυτές, με έναν γενικό ορισμό που μπορούμε να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε, είναι αυτές που αποσκοπούν να τρομάξουν, να σοκάρουν και να ιδιάσουν χρησιμοποιώντας μια ποικιλία οπτικών και ηχητικών συσκευών και μηχανισμών κάνοντας συχνά αναφορές στο υπερφυσικό και το αφύσικο, αλλά και σε οπτικά ερεθίσματα όπως η βία, το αίμα, η αφαίρεση άκρων, το σκοτάδι, η εισβολή, το άγνωστο, αλλά και η αστάθεια.
Και θέλω να σταθούμε στην αστάθεια. No pun intended. Τι ωραία, τι καλά, συμφωνούμε, μας αρέσει ο ορισμός. Χιαστήκαμε. Thriller, λοιπόν, προκύπτει προφανώς από την λέξη thrill, την αγγλικάνική, η οποία ουσιαστικά τι σημαίνει είναι η έξαψη, ο ενθουσιασμός, αυτό που προκαλεί η έξαψη, το συναρπαστικό. Άρα ουσιαστικά τι είναι για τα μάτια του απλού λαϊκού θεατή το ίδιο γαμημένο πράγμα.
Ωραία, συγγνώμη, σας είπα ότι δεν θα κάνουμε ένα πάρα πολύ αυστηρά κινηματογραφικό επεισόδιο σήμερα. Μπορούμε να πούμε το ίδιο πράγμα. μπορεί ο Χερτάκης σήμερα να πει τη λέξη thriller και να καταλάβουμε τι εννοεί τις ταινίες τρόμου Έλα Γεωργιάκη Μπορούμε να δεχθούμε το ότι θα κάνεις το μπέρδεμα και θα πεις κάποια στιγμή thriller ενώ εννοείς horror δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε στο ότι είναι το ίδιο πράγμα δικιά μου περίεργεια αν θες να την ανοίξουμε που μάλλον δεν θες στην εισαγωγή του επεισοδίου να την ανοίξουμε την ανοίγουμε Δεν πολύ θέλω ρε παιδί μου Απλά ουσιαστικά και από τον ορισμό που σου θέτω για τις ταινίες τρόμου, τι σου λέω, το ότι είναι αυτές οι ταινίες που αποσκοπούν να σε κάνουν θρύλ, απλά χρησιμοποιώντας κάποια κατεξοχήν ερεθίσματα και μηχανισμούς.
Ωραία. Άρα ουσιαστικά τον ίδιο σκοπό πετυχαίνουν, ρε παιδί μου. Απλά έχουμε κάπως, είναι και μια μπράντα νιώθω λιγάκι το χόρρο, ότι δεν θα σε εξάψω απλά, θα σε τρομοκρατήσω. Οπότε, τέλος πάντων, νομίζω ότι γενικά δεν χρειάζεται να κάνουμε σέιμ τους ανθρώπους που λένε τα θρίλερ, θρίλερ. Τις ταινίες τρόμου εννοώ, θρίλερ.
Επιστρέφουμε λοιπόν. Ελπίζω να μην σας έβγαλε πολύ από το κλίμα η συγκεκριμένη παρένθεση. Σας μίλησα για την αστάθεια. Η αστάθεια θα πούμε, ρε παιδί μου, ότι θα δούμε βασικά το τι είναι συχνά η σημαντικότερη δυναμική πε怖 ήταν απいうことolé κι επι Wise Ωστόσο, κάποιος από εμάς τους τρεις να είχε ένα τεράστιο μαχαίρι. Να υπάρξει λοιπόν μια αστάθεια στη δυναμική εμάς των τριών.
Όπως είναι πάρα πολύ γνωστό, ρε παιδί μου, οι ταινίες χόρουρ χρησιμοποιούν πάρα πολλές φορές τεχνάσματα και εκεί βρίσκουμε και λίγο τη μεγαλύτερη διαφωνία του κόσμου που δεν βλέπει χόρουρ, το ότι σου λέει, είναι αυτό που λέμε το τσιπ θρύλ. Ωπ, είπα θρύλ. το ότι ουσιαστικά τι είναι το χορό έχει κάποια γκίμιξερ παιδί μου έχει αυτά που λέμε τα jump scares ή κάποιους τέλος πάντων συγκεκριμένους μηχανισμούς για να σου χτίσει αυτή την έξαψη αυτό το το δρόμο ας πούμε και τα λοιπά προφανώς δεν μιλάμε μόνο για jump scares και το λέω για να σας βάλω λιγάκι στο κλίμα αλλά μιλάμε και jump scares ουσιαστικά εννοούμε την κορύφωση της έντασης τι γίνεται εκεί που είμαστε γίνεται κάτι μπαμ, ηχητικό, οπτικό, το οτιδήποτε και τρομάζουμε αλλά μπορούμε να τρομάξουμε επίσης και με το χτίσιμο της έντασης ρε παιδί μου με δραματική επαναλαμβάνωμη μουσική με την πρόβλεψη του τι θα γίνει με το να ξέρουμε εμείς τι θα γίνει αλλά μην το ξέρει ο πρωταγωνιστής να είναι πάρα πολύ αργές οι σκηνές
και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά. Όλο αυτό γιατί το συζητάμε και το αναλύουμε γιατί οι ταινίες τρόμου θέλουν πάρα πολύ την προσοχή μας γιατί όσο έχουν την προσοχή μας, τόσο πιο εύκολο είναι να πετύχουν το σκοπό τους, άρα να μας τρομάξουν. Αυτά στις γενικές γραμμές λοιπόν από την εισαγωγή. Πριν μπούμε στο κυρίως θέμα, έχετε καμιά χαρακτηριστική ιστορία από ταινία στρώμου?
Είμαστε στο μακρινό 2008, κάπου εκεί. Έχουμε πάει και έχουμε νοικιάσει στο βίντεο κλαμπ, το remake θα πω, του F.E.R. στον δρόμο με τις Λεύκες και το έχουμε βάλει να το δούμε τις γονείς μου στην τηλεόραση του σπιτιού. Το βλέπουμε, έχω χειστή πάνω μου κανονικά και πάω να κοιμηθώ γιατί αύριο έχω σχολείο or something. Και γενικά έμεινα το κρεβάτι μου ήταν τύπου σοφίτα κρεβάτι όπου ανεβαίνω τα σκαλιά, κάθομαι πάνω νιώθω πολύ άβολα γιατί δεν θέλω να κοιμηθώ και σε κάποια φάση λέω θα βάλω μουσική κάπως να περάσει λίγο η τρομάρα μου από όλο αυτό που έχω δει βάζω ακουστικά και μετά από λίγο γυρνάω το κεφάλι μου και βλέπω στα δεξιά το κεφάλι του πατρίου μου να κάθεται και να με παραμονεύει και μετά που γυρνάω να μου κάνει χαίζομαι τόσο πολύ πάνω μου αρχίζω και τσιρίζομαι στη νύχτα βάζω δεκλάματα και κυριολεκτικά μου έχει χαραχτεί σαν μια πολύ έντονη εμπειρία που συνδέθηκε με την ταινία που είδα και τον τρόμο μου. Αυτό.
Γιώργης. Εγώ ακούω αυτά που λέει η Νέτα και κάνω call και έρχομαι με αντίστοιχη ιστορία. Πηγαίνω στο αρκετά μακρινό περίπου 2010-2011 κάπου προς τα εκεί θα πω όπου έχει νοικιάσει η αδερφή μου από το βίντεο κλαμπ το remake του F.E.A.L. στον δρόμο με τις Λεύκες έχω χειδί την ταινία μεγαλύτερη αδερφή τι ωραία τι καλά της βουτάω την ταινία τη βάζω στον υπολογιστή καθόμαστε είμαι μόνος μου στο δωμάτιο έχω κάτσει σε μια ξύλινη καρέκλα χειαστεί τα πόδια μικρό παιδάκι έχω κάνει σούζα με την καρέκλα και βλέπω την ταινία κυρίως δεν έχω συνειδητοποιήσει ωστόσο το ότι μέσα στο δωμάτιο πίσω από εμένα βρίσκεται η αδερφή μου την οποία δεν έχω πάρει χαμπάρι Βλέπω λοιπόν την ταινία Για όσους έχουν δει την ταινία Στη σκηνή που εμφανίζεται Δίπλα στο κρεβάτι ο Φρέντι Κρούγκερ Εγώ σαν μικρό Και αθώο αγοράκι κάνω Α!
Ακούγοντας και την αδερφή μου που είπε Ας του ενισχύσω εκείνη τη στιγμή τη σκηνή που θα τρομάξει Με τον Τζάμσκερ Τρομάζω, πέφτω, χτυπάω το κεφάλι μου, κλαίω σαν κοριτσάκι Δεν πειράζει αυτή ήταν η ιστορία ρε παιδί μου η δική μου λιγότερο τρομακτική αλλά επίπονη Είναι ωραίο όμως ρε παιδί μου και κάπως θα μας απασχολήσει και στο σημερινό επεισόδιο τη σχέση που έχουμε με τις ταινίες τρόμου σαν παιδιά και σαν ενήλικες ως γνωστόν στα επεισόδια που γράφω λιγάκι Ξόντσο Ζαζαβατερή, θα ξεκινήσουμε με μια πάρα πολύ μικρή ιστορική αναδρομή.
Αν το δούμε λίγο στη μακροεικόνα, οι ταινίες τρόμου, μπορούμε να φανταστούμε ότι ακολουθούν τη λογοτεχνία του τρόμου, η οποία έχει κάποια κλασικά αναγνώσματα, όπως ξέρω εγώ το Frankenstein παράδειγμα, η οποία ακολουθεί, παιδιά, την ποιήση τρόμου με ένα από τα πιο χαρακτηριστικά επικά ποίηματα τρόμου να είναι το Beowulf, το οποίο είναι, αν δεν κάνω λάθος, σκανδαναβικής προέλευσης ή αγγλικής, δεν θυμάμαι 100%.
Και μπορούμε επίσης να φανταστούμε κάπως, ρε παιδί μου, το ότι αυτό η αρχαίγωνη ανάγκη του να λέμε τρομακτικές ιστορίες γύρω από τη φωτιά υπήρχε από τα πάρα πολύ παλιά χρόνια. Οπότε ο σκοπός του να αφηγηθούμε μια ιστορία για να τρομάξουμε το δέκτη υπάρχει από πάντα, απλά αλλάζει λιγάκι το μέσον. Σας είπα κάπως, τέλος πάντων, ότι το είδος τρόμου αντικαθιστά τη λογοτοχνία και το προφορικό folklore, ενώ για να μπούμε λιγάκι στις πρώτες γνωστές ταινίες χόρορ θα επικεντρωθούμε λιγάκι στο πώς αυτές μπήκαν στο mainstream του σινεμά με μία μικρή αναφορά ρε παιδί μου στη Universal Studios η οποία ανάμεσα στις δεκαετίες του 30 και του 50 παίρνει διάφορα πολύ γνωστά IP και τα φέρνει στη μεγάλη οθόνη.
Αυτά είχαν ένα κοινό τελευταίο. Τι είναι το IP? Intellectual Property. Σαν να σου λέω ότι έκανε ταινία την Κοκκινοσκουφίτσα, ξέρω εγώ, ή τη Χιονάτη, που προέρχονται από παλιά παραμύθια. Όλες αυτές τις ταινίες, λοιπόν, είχαν ένα κοινό. Μπορείτε να μαντέψετε λιγάκι τι ήταν αυτό. Είναι ψηλοερώτηση παγίδα, ρε παιδί μου. Δεν περιμένω να το έχετε πολύ έτοιμο.
Κάτι υπερφυσικό. Είσαι πάρα πολύ κοντά. φαντάζομαι ότι παίζανε με το άγνωστο κάτι τέτοιο θα έλεγα πάμε λίγο πιο ειδικά όλες αυτές οι ταινίες ουσιαστικά φέρανε τα τέρατα στη μεγάλη οθόνη όπως είπαμε το Frankenstein το Dracula και το creature of the black lagoon τέλος πάντων γενικά η αστάθεια λοιπόν έρχεται με το τέρας το τέρας είναι η απειλή στις ταινίες τρόμου τη δεκαετία του 30 και του 50.
Μετέπειτα, το είδος ειδικά εκεί στη δεκαετία του 70 που για το συνεφίλ είναι πολύ ωραία κατηγορία να εξερευνήσουν αρχίζει και αγγίζει κάποια πιο ταμπού ζητήματα συνεσαγωγικά τέλος πάντων πιο ανθρώπινα όπως οι ταινίες με κανίβαλους στα 70's που η Ιταλία παιδιά έχει την τιμητική της σε τέτοιου τύπου ταινίες τα θρησκευτικά θρίλερ όπως τα Όμεν που νομίζω είναι εκεί η δεκαετία του 70 ο εξορκιστής προφανώς ενώ στις δεκαετίες των 80's και 90's που αρχίζουμε και έχουμε τι έχουμε πει την κασέτα, το home video να νοικιάσω, να δω ταινία στο σπίτι κτλ προσαρμόζονται κάπως και τα thriller παιδιά εκεί πέρα και έχουμε πιο slasher, κλασικά αγαπημένα όπως τον F.E.L. στο δρόμο με τις Λεύκες, το Halloween και μετέπειτα τα προσωπικά αγαπημένα τα Scream Τι διαφορά κάνουν αυτά το ότι φέρνουν τον τρόμο όχι στο στοιχειωμένο σπίτι, το μυθικό δάσος, την απομονωμένη περιοχή, το φέρνουν στο προάστειο της μίας πόλης, ξέρω εγώ, της Αμερικής.
Ένα σλάσερ μπορεί να αναλαμβάνει χώρα οπουδήποτε. Ωραία. Στο σύγχρονο, τα σύγχρονα χόρουρα, ας πούμε, τα σύγχρονα χόρουρα κάπως δεν αρκούνται απλά στο να μας τρομάξουν, αλλά παίζουν και λίγο με πιο μεγάλες έννοιες και προσπαθούν να αφηγηθούν ιστορίες για πιο μεγάλα και βαθιά ζητήματα όπως ας πούμε τη ζήλια, το θρήνο, τη ματαιότητα της ύπαρξης, της ηθικής πάρα πολύ και στο κομμάτι της ηθικής βάζω το Μάρτυρς, ένα γαλλικό θρίλερ δεκαετίας του 10 νομίζω όπου κάπως αρχίζουμε και βλέπουμε ρε παιδί μου το ότι ο τρόμος δεν είναι πλέον μόνο μέσον για να μας τρομάξει αλλά είναι και μέσον για να αφηγηθούμε μια ιστορία που δεν είναι απαραίτητο και χόρο Σας είπα και πριν ότι δεν θα σταθούμε πάρα πολύ σε παραδείγματα ταινιών, δεν θα κάνουμε πάρα πολλές αναφορές σε τίτλους, απλά για να χρησιμοποιήσω, για να μπω λιγάκι σε αυτό που έλεγα πριν, ρε παιδί μου, με τις διαδικές, τέλος πάντων, με τα δικαδικά είδη κτλ.
Να πούμε πάρα πολύ χαρακτηριστικά κάποια είδη ταινιών τρόμου που αγγίζουν και άλλα είδη ταινιών. Χόρορ και ρόμανς. Έχουμε το Together, μια πρόσφατη ταινία που πρωταγωνιστεί ένα ζευγάρι. Χόρορ και κοινωνική διάσταση όσον αφορά το φεμινισμό. A Girl Walks Alone at Night, η οποία αν δεν κάνω λάθος είναι ιρανική, με πρωταγωνίστρια και κακό σε πολλές ειδικά της ταινίας, μια κοπέλα βιτζιλάνδε.
Horror Social, Στεγαστική Κρίση, The People Under the Stairs του 1991 του Wes Craven. Horror Comedy, όπως είναι τα Scream και ας πούμε και τα Scary Movie. και χόρορ το οποίο όμως διαχειρίζεται και μιλάει και για το θρύνο και για την απώλεια, το A Quiet Place. Τι γίνεται τώρα, ενώ εγώ σας μιλάω ρε παιδί μου για το έυρος και για την ποιότητα και για τα βαθιστόχα στα νοήματα που μπορεί να έχουν οι ταινίες τρόμου κτλ, η Ακαδημία αλλά και ο περισσότερος κόσμος τις αντιμετωπίζει ακόμα σαν γκίμικ, ότι σου λέει ότι τι είναι ουσιαστικά, είναι αυτό που λέμε smoke and mirrors, Συνουσιαστικά θέλουν να μας εντυπωσιάσουν, να τρομάξουμε και αυτό, και να πάμε σπίτια μας.
Θέλουν να κόψουν εισιτήρια, οπότε δεν έχουν τέλος πάντων καλλιτεχνική αξία. Χαρακτηριστικά, είναι πάρα πολύ λίγες οι ταινίες που έχουν προταθεί για Academy Award Best Picture και μόνο μία που έχει κερδίσει αυτό το βραβείο και ανήκουν στο είδος του τρόμου. Έχετε καμιά ιδέα ποιοι τίτλοι θα μπορούσαν να είναι αυτοί. και υπόσχομαι το τελευταίο κομμάτι που μιλάμε για τίτλους ταινιών.
Σίγουρα θα είναι το τελευταίο. Για μας. Να είναι... Best Picture, έτσι. Γιατί προφανώς για άλλα Academy Awards έχουν προταθεί πάρα πάρα πολλές. Picture. Τώρα να είναι εξορκισμός της Emily Rose. Δύσκολο τόσο καλό picture να έχει για την εποχή του. Τι είπες. Τον εξορκισμό της Emily Rose. Όχι. Όχι, δεν νομίζω ότι έχει τόσο σοκαριστική εικόνα.
Δεν ξέρω για τα κόντζουρινγκ ίσως. Τώρα ούτε καν, ε. Με τίποτα. Ε, Μπέκας, βοήθα. Θα ήθελα πολύ να είναι... Ο εξορκισμός του Θεού μάλλον δεν είναι. Ντροπή σου. Καθόλου. Ντροπή σου. Θα έλεγα τη σιωπή των αμνών, αλλά δεν νομίζω. Η σιωπή των αμνών είναι η μόνη που έχει προταθεί και το έχει κερδίσει κιόλας. Το 1992. η οποία πήρε και Academy Award καλύτερης ηθοποιού, καλύτερου ηθοποιού και καλύτερου σκηνοθέτη.
Στα πολύ γρήγορα, άλλες ταινίες χόρορ που έχουν προταθεί είναι Ο Εξορκιστής του 1973, το Jaws του Spielberg, το Sixth Sense, το οποίο είναι και δεν είναι χόρορ, το Black Swan και το Get Out του 2017 και νομίζω ότι η λίστα μου είναι slightly outdated και παίζει να είναι και το Σίνερες που βγήκε πέρυσι, αν δεν κάνω λάθος.
Λοιπόν, πριν μπούμε σε ενότητες όπως το γιατί μας αρέσουν οι ταινίες τρόμου, αν βλέπουμε ταινίες τρόμου μόνο ή με παρέα και εν τέλει στο σαστικό ζουμί του επεισοδίου το γιατί το χόρορ είναι το καλύτερο είδος ταινίας, πιστεύετε υπάρχει κάποια διάσταση, ρε παιδί μου, των ταινιών τρόμου που δεν έχουμε αναλύσει ή είμαστε και εμείς αλλά και οι ακροατές λίγο στην ίδια σελίδα σε τι αναφερόμαστε όταν μιλάμε για ταινίες τρόμου.
Εγώ είμαι καλυμμένη. Ρε παιδί μου, σου λέω, έχεις φέρει νομίζω τα περισσότερα υποείδη στο πλαίσιο των χόρορ. Εντάξει, ο καθένας τα έχει λίγο τις διαφωνίες του ρε παιδί μου και τις περιέργειες του ως προς το «Α, αυτό γιατί το έβαλες εκεί» και ούτω καθεξής. Είμαι ένας από αυτούς που δεν την ανοίγω. αλλά σου λέω, μέχρι εδώ μήπως φτάσεις ρε παιδί μου σε καλό σημείο.
Τέλεια. Λοιπόν, σας ακούω να ρωτάτε από το βάθος. Γιατί όμως μας αρέσουν οι ταινίες τρόμου. Θα πω σε αυτό το σημείο ότι η βιβλιογραφία είναι λειψή και λίγο αραιή. Δηλαδή έχουν γίνει αναδιαστήματα έρευνες και ακόμα και σύγχρονα papers που διάβασα του 19 κάνουν και αυτή την ομολογία, ρε παιδί μου, ότι δεν υπάρχει πολύ βαρβάτη βιβλιογραφία.
Παρ' όλα αυτά καταφέραμε να συνθέσουμε λοιπόν κάποια πράγματα για να βγάλουμε λιγάκι ένα νόημα. Σε μια έρευνα που διάβασα λοιπόν από τα 80's σχηματίζεται μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα διχοτόμηση ανάμεσα στην απόλαυση των ταινιών τρόμου μεταξύ αντρών και γυναικών. Νιώθετε αρκετά woke. Τέλος πάντων δεν θα κάνουμε κάποιον offend για να προσπαθήσετε κάπως να μαντέψετε ποια είναι αυτή η διχοτόμηση.
Για να κάνουμε την ερώτηση πιο γιάννα. Τι γουστάρουν οι άντρες περισσότερο στις ταινίες τρόμου και τι γουστάρουν οι γυναίκες. Τα αποτελέσματα θα σας σοκάρουν. Θα πω ότι οι άντρες γουστάρουν σπλατεριά Τώρα αυτό τα λέω με πολύ έχοντας στο νου μου καρικατούρα άντρα και γυναίκας και οι γυναίκες ίσως κάτι πιο ψυχολογικό vibe σε θρίλερ George Εντάξει ρε παιδί μου δεν θα πάω πολύ μακριά από αυτό που λέει η Νέτα στο μυαλό μου είναι όντως το ότι τα αρχαίτητα, ρε παιδί μου, αντρών που έχω στο μυαλό μου θέλουν πολύ αίμα, ίσως και λίγο παραπάνω βία, ρε παιδί μου, και πώς να σου το πω, να φύγει από το καθόλα καθώς πρέπει και να πάμε σε κάτι λίγο πιο των άκρων γιατί το πλαίσιο το επιτρέπει.
Και σου λέω, νιώθω ότι αυτό που είπα για τις γυναίκες είναι ταμεκαλύπτειτο, ότι αυτό το άγνωστο, λίγο το συνεσταλμένο του πώς μπορεί να αντιδράσει σε όλη αυτή την κατάσταση με καλύπτει. Νινέτα, ήσουνα τρομακτικά κοντά. Τζόρτζ, εσύ ήσουνα λίγο-λίγο πιο μακριά, αλλά κάπως το πιάστηκες εσύ, ρε παιδί μου. Ουσιαστικά, θα προσπαθήσω να κάνω μια ελεύθερη μετάφραση και να βγάλει λίγο νόημα.
Αν κατάλαβετε, το συζητάμε. Οι άντρες λοιπόν αδιαφορούν για την ευρύτερη υπόθεση της ταινίας και ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για το περιεχόμενο. Πάνε να δουν μία ταινία χόρουρ για την καταστροφή, τη βία και την ένταση ενώ οι γυναίκες, και μπορούμε να εξετάσουμε με ποιο στερεότυπο αυτό βγάζει πάρα πολύ νόημα οι τριγκάρονται, λέει, πάρα πολύ για την άρση αναστολών η οποία χαρακτηρίζει τους κακούς στις ταινίες χόρορ.
Παρ' όλα αυτά, όμως, επιθυμούν το χόρορ να έχει μια θετική κατάληξη. Δηλαδή, έλεγε, ρε παιδί μου, τότε στατιστικά απολαύσαν πολύ περισσότερο ένα θρίλερ, μια ταινία τρόμου η οποία είχε θετική κατάληξη από ότι αρνητική ενώ για τους άντρες αυτό ήταν αδιάφορο. Αυτό για την άρση ανοστολών του καταλαβαίνουμε λιγάκι. Ναι, ας πούμε γιατί ο Φρέντι Κρούκερ έγινε ο Φρέντι Κρούκερ, δηλαδή μάλλον το backstory το πώς κάποιος έγινε κακός, πώς κατέληξε να γίνει αυτός ο κακός και μπλα μπλα μπλα, που δεν είναι ακριβώς κακός αλλά και είναι και τα λοιπά.
Νινέτα, τι είδους σειρές είναι που πολύ πιθανό να απολαύσει η σύγχρονη γυναίκα τις οποίες τις έχει το Netflix τις βγάζει μία την εβδομάδα Love Island George Voitha Ξέρω, θα έλεγα κάποιο true crime τύπου Jeffrey Dahmer Α, ναι, ναι, ναι, σωστά, συγγνώμη δεν ήμουνα μέσα στο στο concept Serial Killers, φιλονάδα μου Φουλ, φουλ, φουλ, είμαι μέσα είμαι μέσα σε αυτό το στερεότυπο Εγώ αυτό το βρίσκω exposed για εσένα και τις φίλες σου είναι και η αφιλία κτλ Ε, όχι, άκουσα με λίγο.
Νομίζω ότι δεν πρέπει να βάλουμε τις φίλες μου μέσα σε αυτό, γιατί νομίζω ότι είμαι λίγο μόνη μου. Όχι μόνη μου γενικά, σίγουρα το κάνουν και άλλες γυναίκες, αλλά οι φίλες μου, από ό,τι ξέρω, δεν βλέπουνε τί για πράγματα. Εγώ είμαι ανησυχητικά πολύ μέσα σε αυτά. Όχι μόνο Netflix, βλέπω στο YouTube βίντεο αναλύσεων για δολοφόνους, δολοφονίες, true crimes, καταστασίες.
Είμαι λίγο άρρωστη με αυτά. Έλα. Λίγο άσχετο και σχετικό μαζί και κάπως προσπαθώ να συνδέσω αυτά που λέτε. Διάβαζα, ρε παιδί μου, τους προάλλες το... δεν το έχω συγκρατήσει, ρε παιδί μου, το στατιστικό. Το ότι εξηγούσε, ρε παιδί μου, το πόσο μεγάλο για τα πλαίσια της πραγματικότητας είναι το ποσοστό των γυναικών οι οποίες έλκονται από εγκληματικές προσωπικότητες συνήθως serial killer, ρε παιδί μου.
βλέπε παράδειγμα Dead Bundy το πόσος κόσμος θέλω να σου πω έγινε αντικείμενο ρε παιδί μου πόθου ακριβώς γιατί ήταν αυτός που ήταν στην πραγματικότητα και όχι απλά σε μια ταινία ή στη σειρά ρε παιδί μου για να το πάμε λίγο στη σούμα οι άντρες είναι ο έκρηξη ίσον καλό κοκκέιν μπέαρ ναι κοκκέιν μπέαρ ενώ οι γυναίκες είναι τύπου ο Χριστέ μου καλά της έκοψε το λαιμό δεν τρέπετε.
Λοιπόν, ανεξαρτήτως φίλου, σας δίνω και κάποια άλλα personality traits που ξέρετε ότι σας αρέσουν λιγάκι εσένα αυτά και αρχέτειπα ανθρώπων και τη σχέση τους τέλος πάντων με τις ταινίες τρόμου. Όλα αυτά είναι σύνθεση από paper από τα Ήτης μέχρι και το 2019. Τα άτομα λέει με χαμηλή ενσυναίσθηση είναι σχεδόν βέβαιο ότι απολαμβάνουν τις ταινίες τρόμου χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι τα άτομα με υψηλή ενσυναίσθηση δεν τις απολαμβάνουν.
Απλά αν δεν έχεις ενσυναίσθηση, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα σε αρέσουν οι ταινίες τρόμου. Υπάρχει, λέει, επίσης πολύ μεγάλος συσχετισμός όσον αφορά την απόλαυση ταινιών τρόμου από άτομα τα οποία αρέσκονται να φαντασιώνονται συχνά. Αυτό που λέμε το daydreaming, ρε παιδί μου. Εσύ. Ναι, εγώ, εγώ. Βάλιντ. Και στον αντίποδα, τα άτομα τα οποία βρίσκουν μεγάλη αξία στη συνεργατικότητα, τον αλτρουισμό, τη συνύπαρξη με άλλους ανθρώπους, κάπως αυτό που λέμε, ρε παιδί μου, το καλό παιδί που θέλει όλους να τους βοηθάει, που θέλει να είναι συνέχεια πάντα με κόσμο κτλ, τρομάζουν πολύ πιο έντονα σε ταινίες τρόμου.
Ένα τελευταίο μικρό, το οποίο μου φάνηκε πάρα πολύ ενδιαφέρον, η Ζίλμαν Ετ Αλ το 1986, γάνε σένα τη δάματρά σου, ζήτησαν από 36 άντρες και 36 γυναίκες φοιτητές να παρακολουθήσουν ταινίες τρόμου, εκ των οποίων η μία ήταν ο Εφιάλ στον τρόμο με τις λεύκες, παρουσία ενός συνομήλικου ατόμου του αντίθετου φύλου, το οποίο το είχαν δασκαλέψει οι ερευνητές στη διάρκεια της ταινίας να έχει τρεις συμπεριφορές.
είτε αυτοπεποίθηση και έλεγχο, είτε αδιαφορία, είτε εμφανή φόβο και αναστάτωση. Οι άντρες λοιπόν λέει απολάμβαναν πολύ περισσότερο τις ταινίες τρόμου και τις θεωρούσαν λιγότερο βαρετές, πιο ικανοποιητικές και πιο τρομακτικές σε σχέση με τις γυναίκες. Εντάξει κάπως αυτό το θέσαμε ρε παιδί μου έμεσα άμεσα και πριν. και οι άντρες ήταν πιο αναστατωμένοι όταν η γυναίκα συνοδός τους εξέφραζε φόβο, αλλά ταυτόχρονα αλληλεπιδρούσαν περισσότερο μαζί της από ότι αν η γυναίκα έδειχνε αυτοπεποίθηση, ενώ φοβόντουσαν πολύ λιγότερο εμφανώς όταν η γυναίκα έδειχνε αυτοπεποίθηση.
Επίσης, χειρίστηκαν την αρχική ελκυστικότητα του ή της συνοδού Οπότε έπαιξε και αυτό ένα παράγοντα Επιλέγω τέλος πάντων να μην τα διαχωρίσω, να τα αναγάγω λιγάκι πιο γενικά Για να κλείσουμε αυτό το κομμάτι Οι γυναίκες απαλάμβαναν περισσότερο τις ταινίες Όταν βρίσκονταν με ένα άντρα υψηλής ελκυστικότητας με τον οποίον αλληλεπιδρούσαν και περισσότερο όταν αυτός έδειχνε αυτοπεποίθηση.
Όταν ο άντρας έδειχνε φόβο, οι γυναίκες δεν αλληλεπιδρούσαν μαζί του τόσο πολύ. Εμένα μου φαίνεται περίεργο που ο άντρας έβλεπε την ταινία με περισσότερο τρόμο όταν η γυναίκα ένιωθε φοβισμένη. Συνήθως εμένα μου φαίνεται, σε δική μου εμπειρία, μου έχει συμβεί το αντίθετο. Δηλαδή ξεκινούσε η διακομωδούση του γεγονός ότι εγώ μπορεί να τρόμαζα κατά τη διάρκεια της ταινίας.
Οπότε ήταν σαν ένα side quest να με τρομάξει και πιο πολύ. Δηλαδή ότι έλα μωρέ μαλακία, κάπως έτσι. Οπότε φαίνεται περίεργο αυτό σαν αποτέλεσμα. Βέβαια είναι δική μου βιωματική εμπειρία αυτό. Αλλά οκ. Είναι το πρώτο σημείο. Πρώτον αποδεικνύει αυτό που σου λέει και ο άλλος παιδί μου, ότι αλληλεπιδρούσαν λοιπόν συνεπώς περισσότερο μεταξύ τους, μαζί σου, ο άντρας με τη γυναίκα.
Αλλά έχει να κάνει και με τον εμφανή, με τον αδείχνησο του φοβάς, έτσι, δηλαδή σου λέει ότι ο άντρας που δίπλα του η γυναίκα ήταν πολύ πιο ατάραχη και ψύχρεμη, έπρεπε να δείξει ταυτόχρονα, είτε θελημένα είτε αθέλητα, το ότι δεν φοβάται. Ωραία. Άμα θες, εσύ θα το κάνεις το μοντάζ, το κόβεις. Δεν μ' αρέσει που είμαι αυτός ο τύπος.
Νιώθω ότι θα υπάρξουν ακροατές που θα πούνε ευχαριστώ. Αυτοπεποίθηση. Οκ. Στο πρώτο τελευταίο κομμάτι λοιπόν που θα μπούμε στη συνέχεια, θα εξετάσουμε λιγάκι που το έχουμε εξερευνήσει ρε παιδί μου λίγο εδώ πέρα, που είναι ένα ερώτημα που πιστεύω χαρακτηρίζει πολλούς από τους ακροατές μας, αλλά και τους συνομιλητές μου.
το αν βλέπουμε θρίλερ μόνα μας ή με παρέα. Βλέπουμε λοιπόν θρίλερ μόνα μας ή με παρέα. Η βιβλιογραφία όπως σας είπα και πριν και εδώ πολύ συγκεκριμένα είναι αρκετά σύνθετη και επειδή κάπως αυτό κάνει expand βιβλιογραφικά στο κατά πόσο και ποιες εμπειρίες επιλέγουμε να μοιραζόμαστε με άλλους ανθρώπους ή να τη ζούμε μόνοι μας, θα μπορούσε να είναι επεισόδιο από μόνο του, οπότε δεν θα επεκταθώ πάρα πολύ.
Θα προσπαθήσω να το κρατήσω λιγάκι, ρε παιδί μου, στο θέμα. Εντελώς μπακαλίστικα, αλλά μέσα από paper, όταν μοιραζόμαστε δραστηριότητες με άλλα άτομα, τα ποσοστά έντασης, το θρύλ λοιπόν, τι γίνουν να επηρεάζουν τον γκρουπ συνολικά. Ένα παράδειγμα το οποίο εμένα μου βγάζει νόημα, ελπίζω να βγάζω νόημα καθολικά είναι το γήπεδο ποδοσφαίρου ένα γήπεδο ποδοσφαίρου που βλέπουμε ας πούμε το κοινό ή θα είναι αρκετά ήσυχο ή θα είναι πάρα πολύ θορυβόδες δεν υπάρχει λοιπόν σε μεγάλες μαζόξεις ας πούμε ένας πολύ έντονος διαμοιρασμός της ενέργειας κάπως η μεν τραβάνε τους δεν μπορούμε να το δούμε ας πούμε και σε μια συναυλία αυτό η συναυλία ή θα είναι ψόφια ρε παιδί μου ή θα έχει πάρα πολύ ένταση μας βγάζει καθόλου νόημα αυτό έχουμε κάνει καλύτερο παράδειγμα ωραία βγάζει νόημα ως προς έναν εξωτερικό παρατηρητή παράδειγμα μπορεί να μην βγάλει νόημα δεν πειράζει είσαι σκηνοθέτης από μια ταινία και έχεις πάει στην πρώτη προβολή της ταινίας σαν σκηνοθέτης ή σαν σενεργαφός
θες ρε παιδί μου να δεις ότι το τελικό αποτέλεσμα της δουλειάς σου έχει αντίκρισμα το ότι ο κόσμος έχει αντιδράσει ακριβώς όπως θες στο παράδειγμα με το ποδόσφαιρο αν είσαι ο πρόεδρος της ομάδας το να βλέπεις ένα γήπεδο να φωνάζει όλο μαζί γιατί κάποιος το ξεκίνησε και όλοι οι υπόλοιποι αντιδράσανε είναι κάτι θετικό για σένα όπως αντίστοιχα στο παράδειγμα με το σκηνοθέτη θα ενθουσιαστείς αν βλέπεις ένα θέατρο ας πούμε γεμάτο και να φωνάζουν στις σκηνές που έχεις βάλει κάτι τρομακτικό μου έρχεται η αντίθεση εμπειρικά στο ότι και σε συνδυασμό με αυτό που έλεγες πριν το ότι κάπως ρε παιδί μου μέσα από το case study με τους φοιτητές επηρεάζεται το πως θα ζήσω στην πραγματικότητα την ταινία πως θα βιώσω την ταινία από το ποιον έχω δίπλα μου άρα στο δικό μου μου χαζό μυαλό μεταφράζεται στο ότι όσο είμαι μόνος μου και δεν νιώθω ότι πρέπει κάπως να δείξω ή να μην δείξω πράγματα θα το ζήσω πολύ πιο φυσικά άρα θα τρομάξω πιο ρελιστικά, θα σηκωθεί πιο έντονα η τρίχα μου ρε παιδί μου και το καθεξής.
Χωρίς να αναιρεί ρε παιδί μου στην πραγματικότητα αυτό που λες. Πάντως να πούμε στο συγκεκριμένο κομμάτι και πολύ συγκεκριμένα στο είδος ταινιών τρόμου ρε παιδί μου, το ότι μια έρευνα που έγινε πάνω σε ταινίες τρόμου και το μέτρικ της ας πούμε ήταν η ανατριχίλα του δέρματος, έδειξε ότι όντως η ανατερχήλα του δέρματος αυξάνεται όταν η παρακολούθηση της ταινίας γινόταν σε μικρά γκρουπ έναντι όταν κάποιο άτομο την έβλεπε μόνο του.
Ακολουθώντας κάπως αυτό, ρε παιδί μου, οι Cultwasher et al. το 2019 υποστηρίζουν, θα διαφωνήσεις, το λέω απλά βιβλιογραφικά, ρε παιδί μου, το ότι οι θεατές προτιμούν να βλέπουν ταινίες τρόμου με συνοδεία παρέας στατιστικά, ενάντια άλλων ειδών μίντια όπως δράμα, σπορ, κομμωδία ή και πορνογραφία. Εμπειρικά, όχι σε όλες τις κατηγορίες, διαφωνώ.
Θέλω να σου πω... Το σπορ, ναι. Όχι μόνο. Κομμωδία. Και στα χόρουρ. Ότι το χόρουρ προτιμάς να το βλέπεις μόνος σου. Βασίζεται ακριβώς αυτό που σου έλεγα πριν. Πώς να σου το πω. Παίρνουμε ένα παράδειγμα μιας ταινίας που παίζει με κάτι μεταφυσικό. Είμαι μόνος μου σε ένα σαλόνι που μπορεί να ανοίξει μια πόρτα και να μπει ένας κλέφτης.
Μπορεί να χτυπήσει ένα παράθυρο και να με τρομάξει. Σε όλα αυτά τα ρεθίσματα και στο φόβο του εγώ έχω μπει μέσα στην ταινία, νιώθω μέρος της ταινίας, όσο πιο μόνος μου είμαι, τόσο μεγαλύτερο φόβο θα νιώσω και θα μπω πιο έντονα μέσα στο πλαίσιο. αν έχω παρέα νιώθω κάπως ρε παιδί μου ασφάλεια Οκ Ναι θα συμφωνήσω αν και η αλήθεια είναι ότι μου φαίνεται πολύ πιο fun να το δεις και με παρέα αν είσαι με παρέα δηλαδή τις περισσότερες φορές που έχω κάτσει να δω ταινία με παρέα είναι κάτι χόρορ γιατί είναι κάτι που όλοι κάπως μπορεί να μην φοβηθούμε αλλά θα περάσουμε καλά σχολιάζοντας ή με τις αντιδράσεις κάποιου από την παρέα που μπορεί να φοβάται και τα λοιπά.
Πολύ μίνι στορι τάιμ μου ήρθε τώρα, sorry, είχες δώσει πάσα στην αρχή, μου ήρθε και τώρα. Βλέπουμε τον Άντο 2, αν δεν κάνω λάθος, στο Θερινό στη Σύρο, με τον φίλο μου τον Μάριο. Για να κάνουμε λίγο εικόνα, ρε παιδί μου, στους ακροατές. Θερινό, από πίσω πολυκατοικία, ενώ παίζει ταινία, σε νορμάλη σκηνή, δεν δείχνει κάτι τρομακτικό, είμαστε σε ένα μοναστήρι ανοίγει στην φουλ σκοτεινή πολυκατοικία από πίσω από την οθόνη του προτζέκτορα ένα παντζούρι και βγαίνει μία γιαγιάκα φουλ μαύρα με κουκούλα μας κοιτάει έχει παγώσει όλο το σινεμά με κοιτάει ο φίλος μου μαζί μου τι έγινε μαλάκα πληρωμένη είναι και θέλω να σου πω ενισχύει αυτό που λες σε συγκεκριμένα σημεία Το συγκεκριμένο σεγκμεντ αν έχουμε κάπως καταλήξει σε αυτό και χαίρομαι που ακούστηκαν και οι δύο οπτικές γιατί κάπως νομίζω είναι και στην κρίση του κάθε ατόμου το πώς επιλέγει να απολαύσει το συγκεκριμένο είδος Πριν μπούμε στο γιατί το χόρορ είναι το καλύτερο είδος ταινίας θα κλείσω αυτό το κομμάτι και θα πω
ότι η βιβλιογραφία σύγχρονη από τα παιδεία της αισθητικής, της κουλτούρας και των media studies αντιλαμβάνεται τις ταινίες τρόμου ως το μέλλον του σινεμά. Και μπορούμε να το δούμε, παιδιά, αυτό φέτος συγκυριακά, πολύ έντονα, από δύο ταινίες που γίνανε summer blockbusters, το Obsession και το Backrooms. Είναι λοιπόν οι ταινίες τρόμου ήδη ταινιών τα οποία θέλουμε να τα δούμε με άλλους ανθρώπους, θέλουμε να τα δούμε με καλό ήχο, σε μεγάλη οθόνη κτλ.
άρα είναι και ταινίες που θα μας κάνουν να κόψουμε ιστορία και να πάμε στο σινεμά όχι έλα δεν θα την κάνω την παρένθεση θα με κράξετε και τζάμπα θα το κάνουμε μεγάλο το επεισόδιο κακά παραδείγματα πάμε παρακάτω όποιος θέλει μπορεί να πάει στο Letterboxd να δει πως έχει βάλει στο Obsession ούψη αυτό ρε παιδί μου χρησιμοποιεί κάπως την αρχαίγονη ανάγκη του ανθρώπου να μοιράζεται τις πιο έντονες κοινωνικές εμπειρίες του, κυρίως αυτές που χαρακτηρίζονται από αρνητικά συναισθήματα, όπως είναι και ο φόβος.
Ωραία. Και εδώ λοιπόν κλείνει και αυτό το κομμάτι και μπορούμε να μπούμε στο τελευταίο κομμάτι, γιατί το χόρορ είναι το καλύτερο είδος ταινίας. Λοιπόν, με βάση όσα έχουν υποθεί και με βάση και την προσωπική σας εμπειρία και την προσωπική σας κρίση θέλετε να μου πείτε ίσως κάποιους λόγους, ακόμα και να μην το πιστεύετε το γιατί το χόρορ θα μπορούσε να είναι το καλύτερο είδος ταινίας.
Βέβαια μου νιώθω ότι το πολύ καλό που έχει το χόρορ σαν ζάνρε είναι το ότι δεν περιορίζει το περιεχόμενο της ταινίας αυστηρά ενώντας το ότι μια κομμωδία πρέπει να έχει κάποιους πολύ συγκριμένους κανόνες για να μπει μέσα στο πλαίσιο της κομμωδίας αντίστοιχα μια ρομαντική κομμεντή το ίδιο και ούτω καθ' αξίς το χόρορ μπορεί να γίνει οποιαδήποτε θεματική να πάρει λίγο από την έγκλη του χόρορ να είναι μέσα στην κατηγορία, αυτό που λέγαμε πριν δηλαδή και πάλι ρε παιδί μου να σου βγάλει πολύ πιο έντονα τα συναισθήματα που θα σου βγάλουν οι άλλες ταινίες.
Πιο δύσκολα νιώθω ότι μια κομμωδία θα πιάσει το χιούμορ του μεγάλου κοινού, αντίστοιχα μια ρομαντική ταινία πιο δύσκολα θα πιάσει το μεγάλο κοινό και ούτω καθεξής σε αντίθεση με το χόρορ που αυτοί που πάνε να δούνε κάτι για να τρομάξουν με τον ένα με τον άλλο τρόπο θα τρομάξουν όποιο και αν είναι το είδος του τρόμου που θέλουν να δουν.
Κι εγώ κάπως σε ένα αντίστοιχο πλαίσιο θα κινηθώ ότι θεωρώ ότι ανοίγει πάρα πολύ το έβρος του τι μπορεί να περιέχει η ταινία ίδια. Δηλαδή επειδή έχει μέσα στοιχεία έντονα φαντασίας χωρίς να είναι κάτι αναγκαστικά μεταφυσικό, αλλά λόγω αυτού μπορούν να γίνουν τα σενάρια πολύ ευρηματικά και να μην είναι κάπως πεπατημένα, δηλαδή τα δράματα όλα θα έχουν κάποια πολύ συγκεκριμένη ιστορία και πολλές φορές κάποια αληθινή ιστορία για να είναι και πετυχημένα και να σου προκαλέσουν τη συγκίνηση και και και και ενώ τα χόρρουρ μπορούν να έχουν μια τελείως original ιστορία και να είναι πετυχημένα.
Ωραία το θέτετε, μ' αρέσουν δηλαδή και οι δύο οπτικές. Το τελευταίο κομμάτι, παιδιά, θα σας πω ότι είναι πιο προσωπικό. Είναι οι δικοί μου λόγοι γιατί το χορόρ είναι το καλύτερο είδος ταινίας, γιατί δεν υπάρχει κάποιο στατιστικό, προφανώς, να το αποδεικνύει αυτό. Για μένα προσωπικά, παιδιά, το χόρορ είναι το πιο διαδραστικό είδος ταινίας, που είναι μια διάσταση την οποία δεν τη σκεφτόμαστε συχνά, δεν τη λέμε με το όνομά της βασικά συχνά, αλλά υπάρχει πάντα.
Πόσες φορές έχετε δει Μια ταινία θρίλερ και έχετε πει Μην κατέβεις από αυτή η σκάλα Ρε βλαμμένε Πολλές Μην πας από εκεί πέρα Αφού φαίνεται ότι αυτός θα σε προδώσει Γιατί πας να το κάνεις αυτό το πράγμα Είναι μια ταινία στην οποία Μπαίνεις λοιπόν εσύ Στο ρόλο Του πρωταγωνιστή Είναι ένα συνεχόμενο Ερώτημα Τι θα έκανες το οποίο δεν υπάρχει τόσο πολύ σε άλλες ταινίες.
Δηλαδή σε μια κομμωδία δεν είναι ότι θα πεις τι θα έκανες αν εσένα ο κολλητός σου έπεφτε με τα μούτρα πάνω σε μια τούρτα. Ή σε μια ρομαντική ταινία τι θα έκανες εάν ο έρωτας της ζωής σου που γνώρισε το σούπερ μάρκετ σε φάσωνε κάτω από μια ταμπέλα stop στο παγκράτη. Δεν υπάρχει τόσο πολύ αυτό το κομμάτι. Ενώ το μαλάκα τι θα έκανες όντως τώρα άμα τώρα ανοίγει η πόρτα και μένει ένας τύπος μάτερα στο μαχαίρι.
Σε βάζει σε αυτή τη δημιουργική διαδικασία σκέψης και σε κρατάει λίγο σε εγρήγορση. Σου υπενθυμίζει κάπως ότι είσαι ζωντανός και δίνει αυτό το κομμάτι που εμένα μου αρέσει πάρα πολύ πραγματικά του τι θα έκανες. Τι θα έκανες όντως. Θα βάλω εδώ ένα πολύ μικρό trigger warning. Προχωρήστε ένα λεπτό μπροστά γιατί είναι ψιλοέντονο trigger warning τέλος πάντων.
δεν μπορεί καν να το κόψουμε στο μοντάζ. Και θα πω ότι εγώ προσωπικά έχω ένα μηχανισμό στις ταινίες χόρρορ που είναι σε ποιο σημείο της ταινίας αυτοκτονούσα. Ο τύπου εδώ τα παρατάω. Δεν έχει, δεν προσπαθώ να επιβιώσω. Τελείωσαν τα πράγματα για μένα. Έχω αποδεχτεί το χαμό μου. Δεν θα αφήσω να με φάει, ξέρω εγώ, ο Φρέντι Κρούγκερ.
Εδώ τα παρατάω. Έχει περάσει το ένα λεπτό. αν έχετε κάτι να απαντήσετε πάνω σε αυτό να δώσουμε και άλλο trigger warning Είσαι λίγο μόνος σε αυτό Δηλαδή δεν είχα σκεφτεί ποτέ Δηλαδή είχα σκεφτεί που θα πέθαινε εγώ μέσα σε μια ταινία χόρο Αλλά όχι και ρε φίλο ότι θα τα παράταγα Όχι να με φάει το τέρας δεν πειράζει Χαλάει του Κοίταξε να δεις μόνος σου δεν είσαι Ρε παιδί μου αντιλαμβάνω με αυτό που λες το περιημέρισι και τα λοιπά που όντως συμφωνώ 100% κάθε φορά που βλέπω ένα παιδί μου θρίλερ με την κοπέλα μου ή με αυτός ο τύπος το και εδώ τι θα κάνεις, τι θα κάνεις, άμα συνέβαινα τι θα κάνεις και είναι αυτό που περιγράφεις απλά είναι στον υπερθετικό βαθμό από την πρώτη σκηνή θα πει θα πέθαινα βαρετό ο καθένας πρέπει να έχει ένα σημείο που να ξέρει το ότι εδώ θα πέθαινα στο 34 και 42 της ταινίας, θα πέθαινα εδώ ωραία ένα άλλο επιχείρημα το οποίο δεν το επιβεβαίωσα αλλά ήθελα να το βάλω, το ψάξα από παιδιά πάρα πολύ, δεν κατάφερα να το αποδείξω στατιστικά, τέλος πάντων βιβλιογραφικά,
είναι ότι ταινίες χορόρ παιδιά επηρεάζουν τις συνήθειές μας. Μας δημιουργούν προκαταλήψεις, φόβους και μας δημιουργούν φαντάσματα τα οποία δεν υπήρχαν, παίρνοντας το ρόλο που έπαιρναν κάποτε οι παλιοί τους πρόγονοι, οι ιστορίες γύρω από τη φωτιά. αυτό το ότι θα δω μια ταινία θρίλερ με τους φίλους μου, χορ πως το λένε τέλος πάντων και μετά θα πάω στο δωμάτιό μου να κοιμηθώ και εκεί πριν με πάρω ύπνος θα κοιτάξω τον καλόγερο ξέρω εγώ που έχω στη γωνία και θα πω ρε το γαμήδι τον καλόγερο γιατί μοιάζει τόσο πολύ με ένα τεράστιο τύπο που θα βγει να με σκοτώσει ή ας πούμε το ότι δεν θα κοιτάξεις ποτέ κάτω από το κρεβάτι σου ας πούμε Μεγάς κάνω, εγώ δεν το κάνω ποτέ Ποιος κοιτάει κάτω το κρεβάτι του βράδυ Δεν υπάρχει λόγος Καθρέφτης και μπλάντι Μέρι Καλά, καλά, δεν υπάρχει Εντάξει, το έχεις κάνει Προφανώς Εννοείται ότι το έχεις κάνει Α όχι, περίμενε, να σκάσω στον καθρέφτη και να πω μπλάντι Μέρι Ναι, είναι τρεις φορές Όχι, προφανώς Παιδιά, εγώ έχω, όποτε έβλεπα χόρορ ταινία
Σαν έφηβος απλά έσκαγα, α, δεν μου κάνετε να κάνω παύση μου συμμετοδοτείτε κάποιο μέγεθος κάποιο χαρακτηριστικό του σώματός μου ωραία, έχω λοιπόν σαν έφηβος όποτε έβλεπα μια χόρορ ταινία δεν πάει να ήταν και μην είχε ούτε μισό καθρέφτη μέσα ταινία έμπαινα μες στο μπάνιο και έκανα το καθρέφτης δεν υπάρχει, κοιτούσα το πάτωμα έπλυνα τα μούτρα μου κοιτώντας την πανιέρα δεν με νοιάζει, δεν κοιτάς τον καθρέφτη λάθος αρχαρίου ωραία, μου το έχουν είναι αυτό ακριβώς που λες ρε παιδί μου μου το έχουν χτίσει φουλ οι χοροτενίες δεν είχα ποτέ, δεν είναι και στην κουλτούρα νομίζω του Ευρωπαίου το καθρεφτάκι στο στο μπάνιο ρε παιδί μου που ανοίγει και από πίσω έχει τα φάρμακα έχουμε πάει κάποιες την ίδια κοπές σε ένα νησί οικογενειακά, δεν φάμε που ρε παιδί μου και έχει όντως ο καθρέφτης του μπάνιου, ανοίγει και από πίσω είχε το στάντρ για να μπαίνουν οι οδοντόβουλτσες.
Έπαιζα μισή ώρα, περίμενα κάτι να εμφανιστεί. Εμφανίστηκε η αδερφή μου γιατί ήμουν μισή ώρα στην τουαλέτα, αλλά το περίμενα. Σου δημιουργεί και αρνητικά και θετικά, ρε παιδί μου, αυτό το τι θα έκανες ή το θέλω να με βάλεις όντως σε αυτή την κατάσταση. Και εδώ θα ήθελα να προσθέσω ότι δεν είναι μόνο το χόρο στις ταινίες.
Είναι και στο θέατρο και σε βίντεο γκέιμς. έχω μια άλλη ιστορία υπάρχει το θεατρικό που είναι ο βιολιστής στη Στέγη που δεν είναι κάποια δεν είναι ότι είναι χόρορ θεατρικό απλά υπάρχει ένα σημείο στο θεατρικό spoiler alert για ποιος θέλει να το δει το οποίο εμφανίζεται η νεκρή νύφη μέσα στο θεατρικό και ουσιαστικά καταργιέται σαν πεθαμένη τον άντρα της και τα λοιπά. Αυτό είναι μιουζικαλ και έχω πάει να το δω με τη μάνα μου μικρή και σκάει τώρα μία τύπισσα η οποία έχει φουλ σοπράνο φωνή όπερας ντυμένη νεκρή, βαμμένη άσπρη με νηφικό ξεσκισμένο κτλ και να βγεις να κάνεις λοιπόν αυτή ήτανε η φρουμασάρα παιδιά αυτή την εικόνα αυτής της γυναίκας με στήχιονε χρόνια στη ζωή μου εγώ ξάπλωνα και εκεί που είναι το σκοτάδι της πόρτας που δεν φαίνεται το υπόλοιπο της σπιτιού έβλεπα τη φάτσα της και ένα βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ, είχε έρθει η μάνα μου και μου λέει τι έχεις πάθει φοβάμαι μην έρθει η φρουμασάρα να με πάρει με τους πεθαμένους φίλε ναι σου μένουν εντυπώσεις, εικόνες
που μπορεί να τις βλέπεις στο σκοτάδι αντικείμενα στο σπίτι σου που μπορεί να μοιάζουν με το σλέντερ μάνου, με αυτό που λες, με διάφορα ξέρω εγώ, παίζει αυτό, ισχύει πέρα από τα τρόπς ρε παιδί μου Οι ταινίες χόρορ και αυτό είναι το πιο, όχι εντελώς στατιστικά αποδεικνυμένο, αλλά υπάρχουν ενδείξεις ρε παιδί μου, το ότι σου δημιουργούν και φοβίες γύρω από πράγματα τα οποία δεν είναι gimmicks, δεν είναι συγκεκριμένες αναφορές, είναι υπαρκτά, όπως μπορούμε να πούμε για τους καρχαρίες.
Παιδιά, καλός ή κακός, δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα όλων των εποχών, ξέρω εγώ, οι καρχαρίες. Και άμα ρωτήσεις ένα παιδί το οποίο παίζανε 6-7 χρονών, αν μ' έχετε δει το Τζος και άλλες πέντε ταινίες με καρχαρίες θα σας πει μαλάκα οι καρχαρίες παίζουν να φανήσουν την ανθρωπότητα η αραχνοφοβία αλλά και ο φόβος για δολοφόνους κλόουν προφανώς ωραία εγώ έχω και το πολύ συγκεκριμένο το οποίο δεν έχω βρει άλλον ελπίζω κάποιος ακροατής στο Ζαββατερή να ταυτιστεί εδώ πέρα το ότι αν οδηγάω ποτέ και βρεθώ πίσω από φορτηγό το οποίο κουβαλάει πασάλους ξύλου ή δοκάρια ή κάτι τέτοιο, λέω ωραίοι πουστοί, τον ήπια.
Μας περιπτώσει, παιδιά, είναι κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Η αναφορά που κάνουμε είναι από το Final Destination. Εξού, λοιπόν, και για να καταλήξουμε κάπως το ότι οι πολύ επιτυχημένες ταινίες τρόμου παίζουν με πάρα πολύ συγκεκριμένα κόνσεπτ, αράχνη, καρχαρίας, κλόουν, με τα οποία έμεσα ή άμεσα μπορεί να ταυτιστεί ο θεατής αλλά και μπορούν να τον ακολουθήσουν.
Αντίστοιχο είναι προφανώς και ο ύπνος στο Nightmare on Elm Street. Ουσιαστικά η απειλή της ταινίας δεν είναι ο Φρέντι Κρούγκερ, είναι ο ύπνος. Είναι το ότι εσύ θα κοιμηθείς και θα πεθάνεις. Με βάση περιπτώσει, θα πω καταληκτικά, για να το κλείσω λιγάκι από δικιάς μου πλευρά, ζεπαιδί μου, το ότι ταινίες τρόμου είναι ένα είδος ταινιών στο οποίο αν πας συνειδητά να τη δεις ξέρεις ότι θα περάσεις καλά ακόμα και αν είναι κακή ταινία χωρίς απαραίτητα να ξέρεις το γιατί θα περάσεις καλά.
Ναι, το ακούω. Εμένα η μόνη μου διαφωνία με τις χόρορ ταινίες είναι ότι εγώ έχω ένα think και δεν έχουμε δει πολλές φορές ταινίες και η ταινία που είδαμε μια άλλη φορά ήταν πολύ μαλακία για να πούμε ότι είδαμε ταινία εγώ στις ταινίες σχεδόν σε όλες θα πω σε ένα πολύ καλό 90% πλην τον χόρο κλαίω και μ' αρέσει θέλω να κλάψω έκλαψα και στο Spider-Man που θα πεις το τελευταίο Spider-Man γιατί να κλάψεις δεν ξέρω κλαίω κάτι γίνεται στην ταινία με σπάει κλαίω θέλω να κλάψω στις ταινίες χόρο δεν μπορώ να κλάψω μέχρι τώρα αυτές που έχω δει αυτό μου λείπει, θα ήθελα να μπορώ και να κλάψω Πρόσκληση προς απανταχού σκηνοθέτες που ακούνε σαν σαββατεροί, κάντε ένα χόρουρ που να έχει και λίγο κλάμα Νιώθω ότι μου έχει βάλει τάσκα αυτή τη στιγμή να φτιάξω μια λίστα με 10-15 ταινίες Πιστεύω ρε παιδί μου το ότι είναι στο πλαίσιο του χόρουρ και κάπως πιάνουν και το ψυχολογικό που φαντάζομαι θα σου δώσει και σένα ρε παιδί μου πιο πολύ το ένασμα του κάπως χάνεται ένα μέλος της οικογένειας
ή κάτι... Ναι, κάτι πρέπει να με συγκινήσει. Δηλαδή δεν είναι αναγκαστικό. Μπορεί να είναι και καλό συγκινητικό. Κάτι να με σπάσει. Δηλαδή δεν με έχει σπάσει. Μπορεί να με έχει τρομάξει πολύ. Δηλαδή οι αφιάλτες των δρόμων με τις λεύκες είναι ταινιάρια γιατί τους λέει τι θα δει. Θα δει την ταινία και μετά θα πάνε να κοιμηθεί.
Πώς θα κοιμηθεί από το σπίτι μετά την ταινία. Δεν γίνεται. πολύ πετυχημένη αλλά δεν γίνεται να κλάψει από την ταινία ή γίνεται μπορεί ίσως δεν ξέρω δεν την έχω δει και πρόσφατα Μπέκα βρες κάνε λίστα προσπάθησε μπορεί να υπάρχουν εκεί έξω απλά κατά κόρον δηλαδή το obsession που το είδα στο σινεμά δεν έκλαψα βγήκα disturbed από το σινεμά άκουγα τη φωνή της Αλήνης να τσιρίζει στους τίτλους τέλους και μου είπα σκάσε σκάσε δεν μπορώ όχι σου λέω μου δίνει δεύτερη πάσα για να πω για το Obsession δεν θα πέσω στην παγίδα θα απομακρυνθώ από αυτό και θα μιλήσω λίγο και από τη δικιά μου οπτική για τα χόρορ σου λέω νιώθω ότι πατάσκουν πολύ σωστό κουμπάκι με την έννοια του immersive προσπαθώ να το κάνω σε όλα τα ζάνρε ταινίων που βλέπω προφανώς είναι πολύ πιο εύκολο να το κάνεις σε ένα θρέιλερ όντως είναι πιο διαδραστικό παίζει με αυτό το τι θα έκανα πως θα ξέφευγα εγώ είναι λίγο πολύ ρε παιδί μου αυτό που κάνει κιντώρα που είναι το σακίδιο σακίδιο σακίδιο και νιώθω ρε παιδί μου
ότι αυτό που ξεχωρίζει τα χόρρορ από όλα τα υπόλοιπα είδη ταινιών είναι το πόσο εύκολα σου γεννάς συναισθήματα που σε άλλα είδη ταινιών ρε παιδί μου είσαι πιο ok να το βγάλεις ενώ όντως λέει πριν η Νέτα για το κλάμα θα δεις το the whale. Θα κλάψεις και θα είναι και οκ, θα είναι νόρμα. Το να τρομάξεις ας πούμε στο πλαίσιο μιας παρέας βλέπουμε μια ταινία, ένα χόρρορ η τρεις μας και εσείς οι δύο στην ίδια σκηνή δεν αντιδράτε καθόλου και εγώ τρομάζω το ότι τα χόρρορ μου δίνουν αυτή την δυνατότητα να το κάνω και να μέσα σα οικά κρυθώ γιατί δεν μπορώ να το ελέγξω το κλάμα μου νιώθω ότι μπορώ να το ελέγξω πολύ πιο εύκολα το γέλιο μου αντίστοιχα Το φόβο εγώ δεν μπορώ να το κρύψω.
Όταν τρομάζω, όντως τρομάζω ρε παιδί μου και δεν μπορώ να το περιορίσω κάπως. Και σου λέω, είναι και άλλο ένα που έμεσα λίγο τοπές. Είναι και το πιο εύκολο νομίζω είδος ταινίας για να δεις με παρέα. Δεν μπορείς να δεις με παρέα εύκολα μια κομμωδία. Θέλω να σου πω κάπου θα υπάρχει στην παρέα κάποιος που θα πει έλα μωρό μπαλάκα είναι μέτριο.
Ρομαντική. πρέπει να είναι πολύ συγκεκριμένη η παρέα για να δεις με παρέα μια ρομαντική ταινία ιστορική, άντε πάσε το για άλλο τα χόρορ είναι στις πέντε ταινίες που θα πρέπει να διαλέξουμε για το ποια θα δούμε θα έχει σίγουρα ένα χόρορ μέσα πάντα Στα πλαίσια λοιπόν του Spooktober του τρομακτικού φθινοπόρου κτλ σας καλούμε να μαζευτείτε με τα φιλαράκια σας, την παρέα σας την οικογένειά σας, την κοπέλα σας στα αγόρια σας, στον συντροφό σας, στο οτιδήποτε και να δείτε μια κλασική ωραία ταινία τρόμου ή και σύγχρονη και να το απολαύσετε κρατώντας και λιγάκι ίσως κάποια πράγματα που είπαμε στο σημερινό επεισόδιο Αυτό ήταν το Georgia Battery Halloween Edition Ελπίζουμε να απολαύσατε και το σημερινό επεισόδιο να μας ακολουθήσετε στο Instagram στο Spotify, να κάνετε κάνα rating να αφήσετε κανένα σχόλιο έτσι λίγο Ήμουνα ο Γιώργος ήμουν η Νινέτα κι εγώ ήμουν ο Δημήτρης Bye Αυτό ήταν για σήμερα το επεισόδιο του Ζαρζαβατερί Είμασταν η Νινέτα, ο Δημήτρης και ο Γιώργος
και μπορείτε να μας ακολουθήσετε στο Spotify, στο Instagram για να ακούτε ένα νέο επεισόδιο κάθε Δεύτερη Τετάρτη. Έτσι λίγο. Τα λέμε παιδιά!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
