Γιατί το ποδόσφαιρό δεν είναι ο βασιλιάς των σπορ
ΖαρζαβατερίΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Πιστεύεις ότι το ποδόσφαιρο είναι ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς των σπορ ή απλά σου το έχουν σερβίρει έτσι τόσα χρόνια; Στο σημερινό επεισόδιο του Ζαρζαβατερί παίρνουμε το μεγαλύτερο σλόγκαν του αθλητισμού, το βάζουμε στο τραπέζι και το κάνουμε dissolve με κάθε τρόπο. Με χιούμορ, fun facts, στατιστικά που πονάνε, ψυχολογικά δεδομένα και την απαραίτητη δόση ιεροσυλίας, ρωτάμε αυτό που πολλοί σκέφτονται αλλά δεν τολμούν να πουν δυνατά, μήπως το ποδόσφαιρο δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε; Εξετάζουμε τι φταίει, γιατί το offside παραμένει μυστήριο, πώς συγκρίνεται με άλλα σπορ και αν τελικά είναι ο πιο επιτυχημένος copy-paste στην ιστορία του αθλητισμού. Αν είσαι έτοιμος να δεις το ποδόσφαιρο χωρίς φίλτρα, πάτα play.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
της χρονιάς και κάπως λίγο θεματικός, μιας και έρχεται καλοκαίρι Μουντιάλ, με ένα Μουντιάλ που νομίζω ότι χαιστήκαμε καλά λίγο. Τι ξέρω, πώς το έχει πάρει ο περισσότερος κόσμος. Εντάξει ρε παιδί μου, ο περισσότερος κόσμος το έχει πάρει το ότι θα είναι το last dance των δύο μεγάλων σπεριστάτων ποδοσφαίρου, θα είναι λογικά και ο Ρονάλντο, θα είναι λογικά και ο Μέση.
Είναι, νομίζω, δεδομένο από οποιονδήποτε αντιλαμβάνετε τι σχήμα έχει η μπάλα, ρε παιδί μου. Το ότι μάλλον η Γαλλία θα είναι στα τελικά, κάθε χρόνο είναι εκεί, κάθε τραετία. Εντάξει, δεν έχει το ενδιαφέρον με άλλες φορές, αλλά είναι λογικό. Έχει ενδιαφέρον να εξετάσουμε το γιατί δεν έχει ενδιαφέρον, γιατί δεν έχει το ενδιαφέρον που θα έχει άλλες χρονιές.
Καλά, όχι σαν αυτός κοπός του επεισοδίου, ρε παιδί μου, αλλά μέσα σ' άκρες. γιατί σήμερα το θέμα που μας φέρνεις είναι γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι βασιά στον σπόρο. Βεβαίως. Λοιπόν, νιώθαμε, παιδί μου, ότι το σημερινό επεισόδιο και είναι επίκαιρο και λόγω Μουντιάλ και λόγω το ότι μιλάμε χρονικά το ότι τελειώνουν όλες οι μεγάλες διοργανώσεις τσαμπιός λίγκ, πρώτα αθλήματα κτλ.
Ανά τον κόσμο. Θα προσπαθήσουμε προφανώς να ασχοληθούμε λίγο συνολικά με τα αθλήματα. όπως καταλαβαίνετε και από τον τίτλο θα υπάρχει μια στόχευση ρε παιδί μου στο ποδόσφαιρο aka φούτμπολ σε όλο τον πλανήτη εκτός από την Αμερική που η περίεργη για κάποιο λόγο το λένε σόκερ δεν πειράζει εμείς θα δεχόμαστε εδώ πέρα όλα και λέω να ξεκινήσουμε ρε παιδί μου λίγο διαφορετικά αυτή τη φορά χα χα ώστε να εμβαθύνουμε λίγο περισσότερο πάμε με μια ερώτηση μια ερώτηση γενικά ρε παιδί μου που με εντριγκάρει είναι το να προσπαθήσεις να ορίσεις μια έννοια.
Οι περισσότερες έννοιες ανά το κόσμο, ρε παιδί μου, έχουν κάποιους ορισμούς, έχουν προσπαθήσει κάποιοι να τις προσεγγίσουν κάπως. Μπορεί σε κάποιους να φαίνεται μια εύκολη διαδικασία. Στην πραγματικότητα πρέπει να ζοριστείς, ρε παιδί μου, αρκετά για να καταλήξεις ένα αποτέλεσμα που θα είναι ικανοποιητικό. Και σας ρωτάω, αγαπητοί μου συνποτκάστερες, Θέλω να μου ορίσετε τι αντιλαμβάνεστε ως άθλημα.
Ναι. Ωραία. Θα προσπαθήσω. Άθλημα είναι μία δραστηριότητα στην οποία είτε ομαδικά είτε ατομικά ο άνθρωπος κάνει κάτι με το σώμα του και με κάποιο αντικείμενο που είναι ένα extension του σώματός του. Θα πω. Οκ. Περίεργος ορισμός, δύσκολος. Και είναι πολύ επηρεασμένος, νιώθω, από την εποχή και την πάρα δόντω χρόνου. Ωραία και εξηγώ.
Στην αρχαία Ελλάδα, που υπήρχε η έννοια του αθλητισμού, Υποθέτω ότι η απάντηση θα ήταν διαφορετική από ό,τι σήμερα, αν και ίσως δεν θα έπρεπε. Λέω εγώ. Αθλήμα λοιπόν είναι κάτι το οποίο κάνουμε ρε παιδί μου σαν άνθρωποι. Έχει κανόνες και overall μπορεί να μην έχει ρε παιδί μου σε κάθε του έκφανση νικητές και χαμένους, αλλά γενικότερα υπάρχει ένας τρόπος για να κερδίσεις.
είτε θα βγεις πρώτος στο μαραθώνιο, είτε θα είσαι ο καλύτερος bodybuilder, γιατί και αυτούς τους αθλητές τους λένε, είτε θα βάλεις τις περισσότερες φορές την μπάλα στα δίχτυα. Τέλεια. Να πούμε, ρε παιδί μου, ότι προφανώς δεν υπάρχει σωστός και λάθος ορισμός. Ο καθένας αντιλαμβάνεται μια έννοια, έτσι όπως την αντιλαμβάνεται.
Και αυτό σας ζητάω, ρε παιδί μου, να μου πείτε πώς αντιλαμβάνεστε την έννοια του αθλήματος. Το λεξικό λοιπόν του Cambridge ορίζει ως άθλημα ένα παιχνίδι ή διαγωνισμό ή δραστηριότητα που χρειάζεται σωματική προσπάθεια και δεξιότητες που παίζεται σύμφωνα με κανόνες με στόχο τη διασκέδαση ή και ως δουλειά. Οκ, το ακούμε, ψάχνουμε λίγο παρακάτω, ρε παιδί μου, στη βιβλιογραφία.
Σύμφωνα με το Association for Applied Sports Psychology, το οποίο ορίζει το άθλημα ως τις μορφές σωματικής δραστηριότητας, όπου μέσα από την περιστασιακή ή οργανωμένη συμμετοχή, αποσκοπεί στην εκδήλωση ή τη βελτίωση φυσικής κατάστασης και της ψυχικής ευεξίας, δημιουργώντας κοινωνικές σχέσεις ή επιτυγχάνοντας επιδόσεις σε αγωνιστικό επίπεδο.
Γιατί τα φέρνω λοιπόν αυτά τα δύο σαν ορισμούς. Και πριν εξηγήσω το γιατί, θα χρησιμοποιήσω άλλη μία πηγή βιβλιογραφική, το Jim Parry, ο οποίος είναι Ακαδημαϊκός του Αθλητισμού και πρώην πρόεδρος της Ένωσης Φυσικής Αγωγής των Βρετανικών Πανεπιστημίων, όπου αν δεν κάνω λάθος έχει ιδρύσει και τη Βρετανική Ολυμπιακή Ακαδημία.
σου εξηγεί ρε παιδί μου λίγο αυτό που προσπαθώ να κάνω σε αυτό το στάδιο του επεισοδίου το ότι είναι λίγο άτοπο. Είναι λίγο άτοπο να προσπαθήσεις να ορίσεις τα αθλήματα συνολικά. Μιλάμε για μια πάρα πολύ μεγάλη γκάμα. Και οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί που προσπαθούν να το κάνουν προσπαθούν να ορίσουν τα αθλήματα βάζοντας ικανές προϋποθέσεις να διαφοροποιήσουν ένα άθλημα από κάτι άλλο.
και πολλές φορές προσπαθούν να διαχωρίσουν και τα αθλήματα μεταξύ τους. Ο Τζιμ Πάριλ προφανώς στους ορισμούς που δίνει, η κατεύθυνση που προσπαθεί να κάνει, ρε παιδί μου, προφανώς και λόγω του background που έχει, προσπαθεί να ασχοληθεί λίγο περισσότερο, ρε παιδί μου, με τα Ολυμπιακά αθλήματα. Εμείς θα προσπαθήσουμε λίγο σήμερα να βγάλουμε από την κουβέντα τα στιβικά αθλήματα, κυρίως στα στιβικά αθλήματα και τα ολυμπιακά αθλήματα, ρε παιδί μου.
Υπάρχει λέξη στιβικός. Δεν έχω ιδέα. Το χρησιμοποιώ από πολύ μικρό παιδί. Άμα δεν υπάρχει δεν με νοιάζει. Γιατί είναι τα αθλήματα στιβου, νομίζω. Όχι, μην έρθει κανένας φιλόλογος εδώ πέρα στα σχόλια και μας ξεκάνει εξεφτιλιζέισιον. Για το σημερινό λοιπόν επεισόδιο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε έναν ορισμό που μοιράζεται λίγο στοιχεία και από αυτά που έχετε αναφέρει και από αυτά που έχουμε αναφέρει βιβλιογραφικά.
Όπου διαφωνείτε, ρε παιδί μου, ή αν θέλετε να προσθέσουμε κάτι άλλο, το συζητάμε. Για μας σήμερα άθλημα είναι η σωματική δραστηριότητα η οποία αποσκοπεί στην εκδήλωση ή την βελτίωση της φυσικής κατάστασης. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της δραστηριότητας μπορεί να είναι είτε η διασκέδαση είτε η επίτευξη μιας συγκεκριμένης επίδοσης.
Μας ακούγεται καλό, διαφωνούμε, συμφωνούμε. Μια χαρά. Το μόνο που... Λοιπόν, μπορείς να μου πεις ακριβώς το τίτλο του επεισοδίου. Ο τίτλος του σημερινού επεισοδίου είναι «Γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι ο βασιλιάς των σπορ». Μπράβο. Για μένα, αντιληπτικά τελείως και υποκειμενικά τελείως, όταν χρησιμοποιούμε στα ελληνικά την έννοια του σπορ πάντα στο δικό μου το μυαλό μπαίνει και είναι του κοινού άρα το άθλημα όταν το χρησιμοποιούμε σαν σπορ πρέπει να βάλουμε την παράμετρο και του κοινού πιστεύω ότι το έχεις ρε παιδί μου μέσα απλά είναι και αυτό ένα κομμάτι του ορισμού θεωρώ Καλά το κάνεις ρε παιδί μου και είναι ακριβώς η επόμενη παράγραφος που έχω να πω ότι μέχρι αυτό το σημείο κάπως έχουμε καταλήξει στο τι αντιλαμβανόμαστε ως άθλημα.
Να έχουμε μια κοινή κατανόηση, ρε παιδί μου. Και πριν ξεκινήσουμε να μπαίνουμε, νιώθω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να βάλουμε δύο βασικούς άξονες που θα τρέξουν και μέσα στο επεισόδιο συνολικά. Αντιλαμβανόμαστε ότι είναι διαφορετικό το να παρακολουθείς αθλητισμό ή ένα άθλημα, εμπράσπιση περιπτώσει, από το να το κάνεις όντως.
Τραγικά διαφορετικό. Τέλεια. αντιλαμβανόμαστε ότι το τσιτάτος τίτλος, ρε παιδί μου, του σημερινού επεισοδίου σαν έκφραση δεν διαχωρίζει ή δεν στοχοποιεί το αν αντιλαμβανόμαστε το ποδόσφαιρό βασιλιά των σπορ ως προς τον άξονα της παρακολούθησης ή ως προς τον άξονα του actual playing. Με μπέρδεψε έτσι λίγο όπως το λες. Το λέω και άμα θες το κάνεις rephrase.
Ο τίτλος του επεισοδίου σε παραπέμπει στο να ακούσεις το επεισόδιο και να κρίνεις ή να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις ως θεατής και όχι ως παίχτης. Ωραία. Ο τίτλος του επεισοδίου προφανώς βασίζεται, ρε παιδί μου, σε ένα τσιτάτο που υπάρχει. Το ότι το ποδόσφαιρο είναι βασιλιά στο σπορ. Το τσιτάτο δεν δηλώνει το αν το ποδόσφαιρο είναι βασιλιά στο σπορ ως προς αυτόν που το παρακολουθεί ή ως προς αυτόν που το κάνει.
Οκ. Από τη στιγμή λοιπόν που δεν έχει γίνει αυτός ο διαχωρισμός ή ξεκάθαρη στόχευση ρε παιδί μου το γιατί είναι ο βασιλιάς των σπορ εμείς διαλέγουμε ρε παιδί μου στο σημερινό επεισόδιο να εξετάσουμε λίγο παράλληλα και τις δύο έννοιες Προφανώς γιατί μας βοηθάει και στην επιχειρηματολογία ρε παιδί μου αλλά και γιατί δεν έχει γίνει όντως αυτός ο διαχωρισμός Κάθε φορά ρε παιδί μου που θα κλείνουμε ένα section ή θα ανοίγουμε ένα section θα αναφέρονται αυτές οι δύο έννοιες, ρε παιδί μου, και θα τις εξετάζουμε λίγο παράλληλα.
Για να δούμε, ρε παιδί μου, να βγάλουμε ένα συμπέρασμα, εάν το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ ή όχι. Ξεκινώντας λοιπόν, σύμφωνα με το World Atlas και την έρευνά του για τα έτη 2024 και 2025, καταλήγει στις εξής δύο λίστες. Πριν αναφέρω τις λίστες top 5, ας πούμε, ως προς την παρακολούθηση και ως προς τη διενέργεια του ίδιου του αθλήματος.
Θέλετε να μου δώσετε την πρώτη θέση στο καθένα. Σαν most watched sport. Θα έλεγα ποδόσφαιρο, αλλά μάλλον δεν είναι. Οπότε δεν έχω. Θα πω ποδόσφαιρο αναγνωστικά. Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι το μπάσκετ έχει περισσότερη τηλεθέαση. Και στο να το παίζεις. Στο να το παίζεις. πόσοι άνθρωποι πάνε αξιολογικοί. Ναι, πάλι, ποιες είναι οι μεγαλύτερες αρένες, δηλαδή, σε όλο τον κόσμο.
Ποδόσφαιρο θα πω πάλι. Περίμενε, στο να το παίζεις, όχι στο να το παρακολουθείς, και στο Camp Nou και στα περιβόγια του γήπεδου του Πλατανιά, 11 παίχτες παίζουν μέσα, 22. Α, οι παίχτες, νόμιζα πόσα άτομα μπαίνουν μέσα στο γήπεδο για πληρών εισιτήριο για να παρακολουθήσουν. Ωραία. Ξανακάνω ρε παιδί μου μια γρήγορη εισαγωγή των δύο εννοιών.
Χρησιμοποιώντας το παράδειγμα του ποδοσφαίρου. Ο Μίτσος παρακολουθεί το ποδόσφαιρο και κρίνει το ποδόσφαιρο ως βασιλιά το σπορ γιατί παρακολουθεί το ποδόσφαιρο. Αν σας ρωτούσα γιατί θεωρείτε το ποδόσφαιρο ως βασιλιά στον σπορ, πολύ πιθανό να μου λέγατε ρε παιδί μου γιατί το παρακολουθεί περισσότερος κόσμος. συνδέεται μαζί του περισσότερος κόσμος προς την παρακολούθηση.
Εσύ, στην προηγουμένη περίπτωση το παράδειγμα, δεν το παρακολουθείς, το παίζεις, για παράδειγμα. Πάμε να εξετάσουμε λοιπόν πόσοι παίκτες, επαγγελματίες και αιρασιτέχνες υπάρχουν στα αθλήματα, άρα το ποιο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα ως προς το να το παίξεις και ως προς το να το παρακολουθήσεις. Και θέλω την πρώτη θέση για τις δύο κατηγορίες.
Για να το παίξεις, δεν έχω πολύ εικόνα τι γίνεται στο NFL ας πούμε, αλλά ξέρω ότι έχουν πάρα πολλοί ακαδημίες, δεν ξέρω αν βάζουμε μέσα μόνο το σούπερ επαγγελματικό επίπεδο. Μπορεί και στο μπάσκετ, με πόσοι κάθονται στους πάγκους, με όλες τις λίγο πιο β' γ' δελτα εθνική, ξέρω εγώ, whatever. Εντάξει, εδώ έχεις κάνει τον περιορισμό στον εαυτό σου, ρε παιδί μου του οργανωμένου έχει πει ο Τζόρτζε παιδί μου στον ορισμό το ότι μιλάμε για οργανωμένο αλλά και πρόχειρο ή αυθόρμητο δηλαδή ποδόσφαιρο μπορεί να παίξεις και σε μια πλατεία American Football πιο δύσκολα ας πούμε, άντε να παίξεις λίγο στην αυλή σου, ξέρω εγώ που βλέπεις εκεί πέρα κάτι μπαμπάδες ή κάτι ταινίες θα πω το ότι αν δεν είναι το ποδόσφαιρο ότι στο να το βλέπεις είναι, αν δεν είναι στο να το παίζεις το ποδόσφαιρο, θα είναι κάτι τύπου κρίκετ.
Ωραία. Ξεκινάω λοιπόν να λέω τις δύο λίστες. Πολύ εύστοχα, ρε παιδί μου, προφανώς, και οι δύο βάζετε στην παρακολούθηση το ποδόσφαιρο νούμερο 1, που προσεγγιστικά, ρε παιδί μου, τα νούμερα μας λένε ότι το παρακολουθούν 3,5 δισεκατομμύρια κόσμος ανά τον κόσμο. δεύτερο έρχεται το κρίκετ με 2,5 δισεκατομμύρια οπότε μιλάμε για ένα δισεκατομμύριο απόσταση μεταξύ των δύο πρώτων αθλημάτων 2,2 το μπάσκετ στην τρίτη θέση 2 δις το χόρτου και πάγου και κλείνει την πεντάδα το τέννις με ένα δισεκατομμύριο αντιθέτως τώρα όσον αφορά το να παίζεις το ίδιο το άθλημα μου δώσετε απάντηση νομίζω εσύ το NFL και εσύ Το κρίκετ.
Είπα μετά το άλλαξη, είπα μπάσκετ. Δεν είναι πρώτο το ποδόσφαιρο, προφανώς. Γι' αυτό το έχω βάλει και σε αντιδιαστολή. Αν σας έλεγα το ότι δεν είναι πρώτο, τι θέση θα το βάζατε μες στην πεντέδα. Τρίτο. Τέταρτο. Έχουμε νικητή. Πρώτο λοιπόν, το να το παίζεις όντως, είναι το βόλεϊ με 800 εκατομμύρια. Τρομερό στατιστικό μου κάνει τρομερή εντύπωση, θέλω να σου πω.
που παίζουν εβόλοι 800 εκατομμύρια άτομα. Και εξηγώ το ότι το έθεσα πολύ συγκεκριμένα, γιατί και η έρευνα είναι αντίστοιχα πολύ συγκεκριμένη. Και οι δύο λίστες, η δεύτερη λίστα, είναι προφανώς το ποιοι το παίζουν, είτε επαγγελματικά, είτε έρασι τεχνικά. Όπως είπες, ρε παιδί μου, πολύ σωστά, το NFL, ας πούμε, μπορεί να δεις έναν μπαμπάς, το American Football, μπορεί να δεις έναν μπαμπά με ένα παιδάκι να το παίζουν στην αυλή τους.
Αυτό μετράει στο αεράσι τεχνικό παίξιμο, όπως αντίστοιχα μετράει προφανώς και όλες οι αερασιτεχνικές κατηγορίες. Αντίστοιχα στο βολί σκέψου ότι μιλάμε για δύο αθλήματα, τουλάχιστον δύο. Ναι, το παρκέ και τη σάμου. Το beach volley λοιπόν και του κλειστού κόρτ ας πούμε. Στη δεύτερη θέση είναι το μπάσκετ με 610 εκατομμύρια.
Στην τρίτη θέση είναι το μπάντμιγκτον με 300 εκατομμύρια. στην τέταρτη θέση είναι το ποδόσφαιρο με 265 εκατομμύρια και κλείνει με σταθερότητα το τέννις με 106 εκατομμύρια. Αντιλαμβανόμαστε ρε παιδί μου ότι υπάρχει μια διαφοροποίηση ανάμεσα σε αυτές τις δύο λίστες και τι γίνεται τώρα για να μην μας πετάξουν και πέτρες ο κόσμος που μας ακούει να πούμε αρχικά ότι δεν είναι δικιά μου έρευνα άλλος την έκανε, σε αυτό να τις πετάξετε τις πέτρες ή να μην τις πετάξετε γενικά ρε παιδί μου κάντε ό,τι θέλετε υπάρχει ειδοποιώς διαφορά, ρε παιδί μου, ανάμεσα σ' αυτούς τους δύο άξονες.
Ήρθες στην παρακολούθηση να αναφερόμαστε, ρε παιδί μου, στον επαγγελματικό αθλητισμό. Και εκεί γίνεται και το μεγάλο χάσμα, ας πούμε, ανάμεσα στα δύο. Το ότι δεν θα παρακολουθήσεις τόσο μεγάλη μερίδα του κόσμου τον εραστεχνικό αθλητισμό, τις εραστεχνικές κατηγορίες και το καθεξής. έναντι του όντως να το παίζεις, ρε παιδί μου, το άθλημα, που εκεί μιλάμε για ένα πάρα πολύ μεγάλο όγκο ατόμων, ας πούμε, που το παίζουν ραστηχνικά έναντι των actual professionals.
Ο πάρη, ρε παιδί μου, που αναφέραμε και προηγουμένως, αναφέρεται στην έννοια του casual play. Γιατί είναι διαφορετικό, προφανώς, ρε παιδί μου, να παίζεις ένα άθλημα, διαφορετικό να το παρακολουθείς, και η αλήθεια είναι ότι κάθε άξονα σου δίνει και διαφορετικά πράγματα, παιδί μου, σαν δεδομένα. Θέλω να μου σχολιάσετε λίγο το παράδοξο μεταξύ των δύο ληστών.
Πώς σας φαίνεται? Δεν είναι τόσο παράδοξο. Εμένα, αντιληπτικά, τελείως, δεν ξέρω αν με πείθουν τα δεδομένα, αλλά προφανώς δεν είμαι σε μια θέση να τα αντικρούσω. Αλλά, πώς ένα βαθμό, ας πούμε, οκ, φαίνονται λογικά. Γενικά, το μόνο που μου φαίνεται πολύ περίεργο, είναι το ότι ένα άθλημα όπως το τέννις απέχει σχετικά σε άτομα που το παίζουν, εννοώ, πολύ λίγο από το ποδόσφαιρο.
Και εξηγώ, τέννις παίζουν δύο ή και τέσσερα άτομα, νομίζω, μπορούν να παίξουν, στο tag team ας πούμε, αλλά χρειάζεται συγκεκριμένο γήπεδο. Σωστά? Συγκεκριμένα. Ναι, ρε παιδί μου, θέλω να σου πω, όμως, ότι χρειάζεται κάποιο... Δεν είναι αυτό το... Θα βάλουμε δύο τενεκεδάκια να τα κάνουμε τέρμα στο ποδόσφαιρο. Ή εντάξει, θα στήσουμε μια μπασκέτα που η μπασκέτα όμως κάπως και σε επίπεδο χώρου είναι λιγότερο παρεμβατική στο χώρο από ότι είναι το φιλέ του βόλεϊ ή το φιλέ του τέννις αντίστοιχα.
Αν και δεν διαφανώ πολύ με το βόλεϊ, γιατί σου λέω, μου φαίνεται λογικό να είναι σε πολλές παραλίες και το παίζει και πολλοί κόσμοι. εκεί κολλάω λιγάκι με το ότι το ποδόσφαιρο θεωρητικά από τη λίστα που είπαμε και με το badminton νομίζω, το badminton έχει φιλέ μπορεί να παίχτηκε χωρίς φιλέ νομίζω το badminton, ωραία στη γυμναστική, στο σχολείο το παίζαμε χωρίς φιλέ αυτό κάπως παιδί μου, από όλα αυτά το ποδόσφαιρο έχει τις λιγότερες παραμέτρους για να μπορέσεις να το παίξεις τενεκεδάκι για τέρμα πώς το λένε κουτάκι χυμού για μπάλα και πάει λέγοντας.
Εντάξει, ναι μεν αλλά θα πω ότι έχει περισσότερους κανονισμούς σε σχέση με το βόλεϊ ας πούμε και για μένα περισσότερο απαιτητικό στο σώμα για να το παίξεις σύντοτο ότι βόλεϊ και από το σχολείο αν θυμόμαστε παίζανε πολλοί άντρες γυναίκες ενώ γενικά το να δεις γυναίκες να παίζουν ποδόσφαιρο και μιλώντας ειδικότερα και για μικρές ηλικίες δεν λέμε υπάρχουν και επαγγελματίες ποδοσφαιρίστρες προβάλλον αλλά είναι δηλαδή χωρίζεις και ένα κομμάτι του πληθυσμού οπότε μειώνεται και ο κόσμος που το παίζει συγκριτικά ας πούμε το λέω με το νούμερο ένα που είναι το βόλει που το παίζεις πολύ εύκολα δηλαδή κι εμείς να είμαστε σε μια παραλία και είχαμε μια μπάλα βόλεϊ, μπορεί και να παίζαμε, ρε παιδάκι μου.
Κλάι μάιν. Ναι, είναι πιο unisex άθλημα, ας πούμε. Αντιληπτικά, τουλάχιστον, όλα είναι unisex αθλήματα, αλλά αντιληπτικά το βόλεϊ, ας πούμε, είναι λίγο πιο unisex. Ναι, και προφανώς, ρε παιδί μου, πέρα από το παραγόντα που βάζει, είναι ότι έχει απόλυτο δίκιο, υπάρχει κι άλλος ένας παραγόντας, που ίσως δεν τον αναλογίζεις ακριβώς, είτε είναι το πηγαίνω με τους φίλους από τη δουλειά, είτε είναι το παίζω σε μια αεραστική κατηγορία, πρέπει να μαζευτούν τουλάχιστον δέκα άτομα.
Πέντε και πέντε. Στο βόλεϊ αντίστοιχα. Δεν είναι πέντε και πέντε, αλλά κατάλαβες. Στο ποδόσφαιρο, για να το παίξεις σε αντίστοιχο βαθμό, εγώ σου λέω δεν παίζεις καν έντεκα εναντίον έντεκα. Είναι πάλι δέκα άτομα. το τέννις, το μπαντμιγκτον όλα αυτά τα αθλήματα που είναι πιο ένας εναντίον ενός είναι πολύ πιο εύκολο να βρεις παρέα για να πας να τα παίξεις και να μαζέψεις τον κόσμο που χρειάζεται και γράφοντας ρε παιδί μου βλέποντας την έρευνα προφανώς μου κάνει τρομερή εντύπωση η διαφορά της θέσης που είναι στην παρακολούθηση και της θέσης που είναι στο να το παίζω όντως και μου δημιουργούνται διάφορα ερωτήματα, ρε παιδί μου, που τα ανέφερες λίγο, ρε παιδί μου, κάπου αναφέρθηκε στους κανόνες.
Είναι πιο εύκολο μήπως το να παίξεις βόλευ, από το να παίξεις ποδόσφαιρο, αεραστεχνικά. Μας λένε οι διαφορές, ας πούμε, στις λίστες το ότι προτιμούμε να βλέπουμε τα περίπλοκα αθλήματα από απόψεις κανόνων από το να τα παίζουμε. Ίσως μας λέει το ότι δεν είναι ο βασιλιάς το σπορ, τον σπορ, το ποδόσφαιρο, παίζει ο περισσότερος κόσμος και είναι ο βασιλιάς στο σπορ ως προς την παρακολούθηση.
Όλα αυτά, ρε παιδί μου, νιώθω ότι κάπως θα προσπαθήσουμε να τα απαντήσουμε μέσα στο σημερινό επεισόδιο και καλώ και εσάς και τους ακροιτές, ρε παιδί μου, να το σκέφτεστε λίγο το πώς μεταφράζεται σε αυτά που εξετάζουμε η διαφοροποίηση στις λίστες και κοντά στο κλείσιμο, ρε παιδί μου, το επεισόδιο θα το συζητήσουμε πιο εκτενώς.
βγαίνοντας λοιπόν από τα βαριά στατιστικά που τελευταίο γιατί σε είδα παιδί μου λίγο δύσπιστο θυμίζω το ότι μιλάμε για έρευνα για τις δύο χρονιές 24-25 και αυτό επίσης σημαίνει το ότι οι υποδομές για ποδόσφαιρο για να παίξεις ποδόσφαιρο, τα τέρματα ή για να παίξεις μπάσκετ, οι μπασκέτες υπάρχουν το θέμα είναι το αν όντως το κάνεις θέλω να σου πω ότι μέσα από το σημερινό επεισόδιο προσπαθούμε να δούμε και το εάν κάποτε ήσχε το ότι ο βασιλιάς των σπορ ήταν το ποδόσφαιρο, αλλά σήμερα ίσως έχει αρχίσει και φθήνει λίγο αυτή η προσέγγιση.
Πάμε λοιπόν να δούμε λίγο στο πιο μέσα οικάρ, παιδί μου, ψυχολογικό κομμάτι, να δούμε βιβλιογραφικά τι ζητάμε από τα αθλήματα, τόσο ως προς το βλέπω, όσο και ως προς το ενεργός χρήστης, παιδί μου, του ίδιου του αθλήματος. Για να το κάνουμε λίγο πιο ενδιαφέρον, θα αναφέρω κομμάτια και μου τα σχολιάζετε στο τέλος ή βάζετε, ρε παιδί μου, προφανώς, στοιχεία τα οποία δεν έχουν αναφερθεί.
Όσον αφορά τα αθλήματα, ρε παιδί μου, το πλαίσιο της παρακολούθησης. Ο κόσμος, συνήθως, ρε παιδί μου, από τα αθλήματα όταν τα παρακολουθεί, αναζητάει είτε την ψυχαγωγία, είτε τη συγκίνηση, είτε το δράμα, που συνήθως αναζητούν πρωτίστως, ρε παιδί μου, την ευχαρίστηση, θέλουν να νιώσουν την ένταση του ανταγωνισμού, της αγωνίας του αποτελέσματος και προπάντως στα δικά μου μάτια, ρε παιδί μου, την απρόβλεπτης εξέλιξης ενός αγώνα και κρατήστε το γιατί νιώθω ότι όταν θα μπούμε στο βαρύ κομμάτι του επεισοδίου που θα προσπαθήσουμε να δούμε αν ισχύει ή όχι, αυτό το κομμάτι το απρόβλεπτο είναι ένας καλός παράγοντας, ένας καλός άξονας για να το εξετάσουμε.
αντίστοιχα αρκετοί θεατές έχουν εκφράσει την ανάγκη για να αποσυνδεθούν από την καθημερινότητά τους που ενδόμηχα πολλές φορές παρακολουθούν ένα άθλημα ως μηχανισμό κάθαρσης και ανακούφισης από το καθημερινό στρες, από την ρουτίνα που τους διακατέχει και παίρνουν αυτό το δύο ωρο κατά μεσό ωρο στο κάθε άθλημα σαν απόδραση από τους γρήγορους ρυθμούς, από τα προβλήματα κτλ.
Παρακολουθείται και η κοινωνική αλληλεπίδραση και το αίσθημα του ανήκειν. Είτε το βλέπεις στον ατομικό αθλητισμό είτε το βλέπεις στον ομαδικό αθλητισμό. Θέλω να σου πω, ρε παιδί μου, το να νιώσει... Το βλέπουμε από το πώς εξελίσσεται ένας άνθρωπος από νεαρή ηλικία μέχρι την πιο ενήλικη ηλικία του. Το ότι, ρε παιδί μου, σαν στο ποδόσφαιρο, παίρνουμε το παράδειγμα του ποδοσφαίρου.
γρήγορα έρχεται ένας πατέρας, ένας τύπος, μια μάνα, κάποιος ρε παιδί μου από το κλειστό σου κύκλο που υποστηρίζει μια ομάδα και σου λέει ο Ολυμπιακός είναι καλή ομάδα, να την υποστηρίζεις εμείς υποστηρίζουμε τον Ολυμπιακό ξεκινάς και αρχίζεις και δημιουργείς ρε παιδί μου δεσμούς με οικογενειακό κύκλο ή με φιλικό ακόμα και το κομμάτι του ανταγωνισμού παίζει και αυτό ρε παιδί μου προφανώς μεγάλο ρόλο Να σταθούμε λιγάκι εκεί, γιατί μπαίνοντας στη διαδικασία να συγκρίνουμε αθλήματα, καλά, άμα θες να το δούμε αργότερα, τη σχέση που έχει ο φίλος Παύλα ο παδός με το εκάστοτε σχήμα είτε αθλητή είτε ομάδα που υποστηρίζει, για μένα υπάρχουν δύο άξονες.
Ωραία, ο ένας είναι στο ομαδικό άθλημα η έβρεση της κοινότητας κάπως, Δηλαδή, πολύ δύσκολα θα πεις το ότι εγώ είμαι ο μόνος άνθρωπος στον πλανήτη που υποστηρίζει μια ομάδα γάμα εθνική Φιλανδίας και εγώ μένω στην Κρήτη. Γιατί συμβαίνει αυτό, άμα ξεκινήσεις να ρωτάς το γιατί, βλέπεις ότι το ποδόσφαιρο, ας πούμε, ή αντίστοιχα ομαδικά αθλήματα χρησιμοποιούν τοπικά χαρακτηριστικά, δηλαδή υπάρχει το τοπικό στοιχείο στο όνομα, επιδόσεις παλαιότερων ετών, άρα η ιστορία και τα λοιπά και ίσως και κάποια ιδεολογικά χαρακτηριστικά που μπορεί να υιοθετούν αυτές οι ομάδες, αλλά πάντα δεν συνδέεσαι μόνο με το λογότυπο, το έμβλημα, την ομάδα αυτή καθεαυτή, συνδέεσαι και με τους οπαδούς αυτής γιατί τις συνδιαμορφώνουν, άρα είσαι και σε μια αναζήτηση κοινότητας. Ωραία.
Σε ατομικά αθλήματα που το μόνο το μόνο που στο μυαλό μου και ένα καλό παράδειγμα που μπορώ να φέρω είναι ο Doctor46 από το MotoGP. Ο Βαλεντίνο Ρώση. Θέλω να σου πω, ο Βαλεντίνο Ρώση, άμα μιλήσεις με κόσμο που έβλεπε MotoGP δεκαετία του 2000, δεν ξέρω αν ήταν πιο πριν άνθρωπος, επειδή αυτό το σούπερ σταρικό της τρέλας ήταν χαρακτηριστικός, είχε οπαδούς.
Οπότε αντιλαμβάνομαι, ρε παιδί μου, Και αντίστοιχα, έχω ακούσει και σένα να μιλάς κάπως έτσι και για το τέννις ως έναν βαθμό. Το ότι εκεί χάνεται λιγάκι αυτό το τοπικό και το κοινοτικό. Και πας, ρε παιδί μου, περισσότερο στο... Δεν θα ήθελα να το πω ιδεολογικό, ρε παιδί μου, αλλά προσπαθείς να ταυτιστείς με την ιδέα ενός ανθρώπου, ενός ήρωα.
Οπότε μπαίνει λιγάκι και ένα λίγο άλλου τύπου storytelling στοιχείο. ωραία, όσον αφορά το πρώτο κομμάτι σου λέω, το συνεχίζω μετά με μια το κάνω backup με μια έρευνα βιβλιογραφική που νομίζω ότι την έχεις καλύψει μέχρι έναν βαθμό στο δεύτερο κομμάτι, στον ατομικό αθλητισμό σου βάζω μια έξτρα έναν έξτρα άξονα που μπορεί να μην έχεις σκεφτεί, ο οποίος είναι αν σε ρωτήσω εσένα τι αντιλαμβάνεσαι ως τέννις στην Ελλάδα το 2026 τι θα μου έλεγες Τι εννοείς, ποιος είναι ο πιο γνωστός ταινίστας ή τι αντιλαμβάνεσαι στα τέννις Ό,τι σου έρχεται στο μυαλό Αν το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι το ποιος είναι ο πιο γνωστός ταινίστας Απάντα μου σε αυτό Ε, εντάξει, το τέννις για μένα έχει και ένα κονοτέισιον του ποιοι το παίζουν Δηλαδή ότι ένας συγκεκριμένος τύπου άνθρωπος παίζει τέννις Έχεις κάποιες χαρακτηριστικά σαν άνθρωπος για να παίζεις τέννις Ήτερας τεχνικά ή επαγγελματικά.
Ο τύπος έκανε τα πάντα για να μην πει απλά το όνομα της τσιτσιπάς. Ουσιαστικά αυτό σου λέω. Δεν έχεις άδικο, ρε παιδί μου, σε αυτό που λες. Απλά θέλω να σου πω ότι στο μυαλό μου όντως, ναι, άμα με ρωτήσεις ποιος είναι ο πιο γνωστός ταινίστας, θα σου πω ότι τσιτσιπάς, αλλά το πρώτο πράγμα στην Ελλάδα. Α, εντάξει. Ναι ρε, για Ελλάδα, δεν μου πες.
Αν με ρωτάς κυριολεκτικά αυτό που είπες το ποιος είναι ο πιο γνωστός ταινίστας στην Ελλάδα σίγουρα δεν είναι ο Τσιπάς Αν με ρωτάς ποιος είναι ο πιο γνωστός Έλληνας ταινίστας Ναι, όκει Βασικά, ξέρω εγώ με την έννοια ότι ο μέσος Έλληνας μπορεί να μην παρακολουθεί τέννις μπορεί να μην θυμάται, να του πεις Ρεσιοφέντερερ και να πει, α ναι μωρέ αυτός αλλά το Τζιτζιπά επειδή παίζει και είναι πιο στην καθημερινότητά μας ας πούμε σαν όνομα, θα το ξέρει ο κόσμος.
Αντίστοιχα και εγώ που δεν έχω καμία επαφή με το τέννις. Εμένα στο μυαλό μου έρχεται όντως όμως από τον τύπο του ανθρώπου που παίζει τέννις. Που θα του πεις τι θα κάνεις το βράδυ, πάμε να παίξουμε τέννις. Το εννοείς κοινωνικά, ταξικά, πάμε. Όχι ταξικά, κοινωνικά. Χωρίς να θέλω ρε παιδί, πώς να σου το πω. ουσιαστικά δεν κατηγορηποιώ, δεν χρωματίζω τον άνθρωπο που παίζει τέννις αλλά βρίσκω πολύ περισσότερα κοινά μεταξύ της ομάδας των ανθρώπων που θα μου πει στον ελεύθερο μου χρόνο παίζω τέννις είναι μικρότερο το φάσμα του αρχέτυπου αν θέλουμε να το πούμε έτσι από ότι των ανθρώπων που θα σου πούνε ότι στον ελεύθερο μου χρόνο μαζευόμαστε με τους φίλους μου και παίζουμε ποδόσφαιρο.
Ωραία. η μόνη διαφοροποίηση είναι ότι αυτή τη στιγμή εξετάζουμε το παρακολουθώ, όχι το παίζω εύστοχο γιατί θα μπούμε μετά και στο παίζω τι θέλω να σου πω, προφανώς αναφέρομαι και εγώ στο Τζι Τζι Παου που δεν τον είχαμε πει ευθέως, τον είπε η Νέτα ο Τζι Τζι Πας τι έκανε, έβαλε αυτό που λες ότι δεν υπάρχει στον ατομικό αθλητισμό και όχι μόνο ο Τζι Τζι Πας ο Γιάννης, αθλητές οι οποίοι δεν είναι σε ένα τόσο popular είτε άθλημα είτε πρωτάθλημα δηλαδή ο Αντεντοκούμπο παίζει στο NBA. Ο μέσος Έλληνας για να δει NBA πρέπει να είναι φοιτητής ή να είναι, πώς να το πω, ανέργος. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο.
Ή σεκυριτάς, δηλαδή, είναι η βάρδια, ξέρω. Αυτό, τι θέλω να σου πω, το ότι έφερε το παρακολουθό τους μπακς γιατί παίζει ο Γιάννης. Έφερε ο Τσιτσιπάς το παρακολουθό τέννις γιατί έχω μια ελληνική εκπροσώπηση στο συγκεκριμένο άθλημα. Τσεκάρε με λίγο, εν τω μεταξύ. Η τύπη, ας πούμε, φοράει φόρμα με λιγό μπαξ. Δηλαδή, εντάξει.
Εραι φίλε, κι εγώ δεν έχω, πώς θα σου πω, δεν ξέρω τι χρώμα έχει μπάλα το μπάσκετ, αλλά μέσα, ας πούμε, με τα κλειδιά του αμαξιού, δεν το έχω αγοράσει εγώ, είναι σε κίτσέιν μπαξ. Όλοι έχουν ένα τέτοιο. Μου έχει πάρει οικογενειακή φίλη, ρε παιδί μου, για Χριστούγεννα, μου έχει πάρει κούπα το μπαξ. Σεβαστό, ρε παιδί μου, γιατί αρχίζει και σου φέρνει κόσμο μία εκπροσώπηση.
Και το πιο απλό παράδειγμα, ρε παιδί μου, στον ατομικό αθλητισμό, που είπαμε, ρε παιδί μου, ότι θα προσπαθήσουμε να μην μπούμε πολύ βαθιά μέσα σε αυτό, είναι τα Ολυμπιακά αθλήματα, για να μην τα ξαναπροσθυμικά. όταν, ας πούμε, είναι η νέα Ολυμπιακή χρονιά, το ότι ο κόσμος ο οποίος δεν ασχολείται με το τι γίνεται στα Ολυμπιακά αθλήματα ανά τον κόσμο, ξεκινάει και παρακολουθεί συγκεκριμένα αθλήματα που υπάρχει ελληνική εκπροσώπηση, στα δικά μου μάτια, παιδί μου, είναι κάτι σημαντικό.
Και το ότι δεν ξεχωρίζουν μόνο τα ονόματα, θέλω να σου πω ότι υπάρχει κόσμος που προφανώς ξέρει τον Πετρούνια, που ξέρει το τεττόγλου που είναι εκεί κάθε τετραετία, κάθε διετία, κάθε έτος. Αλλά υπάρχει και η Λίνα Ιτζέγκο ας πούμε. Η οποία, πώς να σου το πω, έφερε ξανά μετά τη Μανιάνη το τι σημαίνει ο ακοντισμός στην Ελλάδα.
Είναι κάτι ρε παιδί μου, μην κοιτάτε έτσι, δεν ξέρω, δεν πειράζει. Γι' αυτό για πάντοτε δεν θα πάμε στα Ολυμπιακά. Όχι, όχι, την έχω ακούσει τη συγκεκριμένη. Εγώ τα βλέπω όλα. δηλαδή μ' αρέσει να βλέπω και πώς λέγεται παγο... παγοδρόμιο παγο... πατηνάς παγο! ακοντισμός παγου ναι δηλαδή θα δω και αυτούς που δεν τους ξέρω άμα μ' αρέσει το άθλημα σαν άθλημα δηλαδή θα το δω και στίβο ας πούμε που δεν είναι ότι έχουμε εμείς πλέον κάποιον που είναι πολύ πολύ ψηλά στο στίβο ποιος τρέχει τώρα και είναι πολύ ψηλά Ε, γυναίκες έχουμε.
Ναι, εντάξει, δεν έχουμε Ιουσέιν Μπόλτρεφι, λέει Έλληνα. Δεν έχουμε τόσο καλά αναβολικά στην Ελλάδα. Ναι, δεν έχουμε φτάσει μέχρι εδώ, αλλά κατάλαβες. Θα δω, ρε παιδάκι μου. Ναι, ρε παιδί μου, αυτό τι θέλω να σου πω, το ότι αντιλαμβάνομαι προφανώς ότι είναι πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον ατομικό και στον ομαδικό αθλητισμό όσον αφορά την παρακολούθηση και τη σύνδεση που νιώθεις.
και εκεί έρχεται, ρε παιδί μου, και στο πρώτο κομμάτι που έλεγες μια έρευνα, ο, τι παράδοξο, Ασιατών δεν ξέρω γιατί κατουράνε πέπεζα αυτοί οι άνθρωποι δεν πρέπει να κάνουν τίποτα άλλο στη ζωή τους η Τσέν και Χουάγγ λοιπόν στο άρθρο τους The Psychological Mechanism of Spectator Experience του 2025 θα έλεγα καλύτερα όσοι ενδιαφέρονται, ρε παιδί μου, να πάνε να διαβάσουν το άρθρο θα προσπαθήσω να κάνω μια μίνι περίληψη, ας πούμε, του main point προσπαθεί να σου εξηγήσει, ρε παιδί μου, την εικονική ταύτιση θεατή και ομάδας, που λειτουργεί, ρε παιδί μου, επειδή ο εγκέφαλος του οπαδού δεν αντιμετωπίζει την ομάδα ή πολύ λιγότερες φορές το ίδιο το άτομο ως εξωτερική οντότητα, αλλά ως επέκταση του ίδιου του εαυτού.
Πρέπει να σου πω ότι το ότι εσύ είσαι Παναθηναϊκός είναι προέκταση του εαυτού σου, δεν είναι άλλο ένα χαρακτηριστικό επειδή υποστηρίζει τον Παναθηναϊκό και ούτω καθεξής. Το οποίο, ρε παιδί μου, σε κάνει να βιώνεις και διαφορετικά τις νίκες και τις ήττες. Είναι διαφορετικό το πώς θα κάνεις τη σύνδεση με το Δουβαλίδη, με έναν ατομικό αθλητή σε Ολυμπιακά αθλήματα, που πώς να σου το πω, θα πεις, «Α, μπράβο, το Παλικάρι πήρε ένα μετάλλιο για την Ελλάδα μας».
και θα αντιληφθείς λοιπόν την ήκη ή την ήττα του και είναι διαφορετικό το πώς θα αντιληφθείς την ήκη ή την ήττα της ομάδας που υποστηρίζεις και τη νιώθεις ως προέκταση του εαυτού σου. Και γι' αυτό πολλές φορές βλέπουμε και αυτά τα φαινόμενα της έντονης οπαδικής βίας και ούτω καθεξής, γιατί πηγάζουν από αυτό. Το βλέπουν σαν μέρος του εαυτού τους.
Έχουμε να προσθέσουμε κάτι άλλο στο κομμάτι του τι ζητάμε ως θεατές του αθλήματος. ή τι ζητάτε εσείς δεν είναι ακριβώς το τι ζητάω αλλά έχω πιάσει τον εαυτό μου ακόμα και σε αθλήματα που είναι ομαδικά σε συγκεκριμένα πρόσωπα που εμένα για κάποιο λόγο ξεχωρίζουν που εντάξει είναι τα πιο popular έχουν την περισσότερη δύναμη είναι θεαματικοί ξέρω εγώ και τα λοιπά στην απόδοσή τους έχω πιάσει τον εαυτό μου επειδή τα αθλήματα αυτά είναι πολύ δύσκολα και όταν το κάνει κάποιος σε ένα πολύ ψηλό επίπεδο το κάνει να φαίνεται εύκολο ενώ δεν είναι οπότε έχω πει στον εαυτό μου να φαντασιώνομαι να κάνω κινήσεις που δεν θα μπορούσα ποτέ σε κανένα ουράνιο και το ξανα της κάνω επειδή τις βλέπω να τις κάνει εύκολα δηλαδή μου δίνει μια ευχαρίστηση να παρακολουθώ με αυτόν τον τρόπο φαντασιώνοντας στον εαυτό μου ότι ναι ρε κι εγώ θα μπορούσα να μην το ακούμπω not Θα σου πω, είναι τρομερή πάσα που δίνεις.
Ο μόνος λόγος που δεν θα το αναπτύξουμε πάρα πολύ είναι το ότι όντως υπάρχει ένα επεισόδιο στα σκαριά του γιατί μας εντυπωσιάζουν, ρε παιδί μου, τόσο πολύ αυτά τα... Τα ακραία αθλητικά επιτεύγματα. Το οποίο και εμένα μου φαίνεται, ρε παιδί μου, πολύ ενδιαφέρον και είναι ακριβώς αυτό που λες, το... Ωραία, μάγκα, πώς το κάνει αυτό.
Αυτό. Θέλεις να... Είναι ένα σημείο να κάνουμε μια σούμα λιγάκι της σκέψης μας ως τώρα, για να με βοηθήσεις λιγάκι. Δώσε μου. Είπαμε, τι ψάχνουμε, ψυχαγωγία, συγκίνηση, δράμα. Τι άλλο θέλουμε, αποσύνδεση από την καθημερινότητα. Κοινωνική αλληλεπίδραση και αίσθημα του ανήκει και αυτή την ταύτιση με κάτι. Πώς μεταφράζεται το αίσθημα του ανήκει και με μεταβάλλεται από το «Α, είμαι μέρος της ομάδας των υποστηρικτών της ΧΥΟΙ ομάδας»
και είναι άλλο πράγμα το πώς το βλέπεις και ατομικά μέσα σου. Δεν είμαι απλά ένας οπαδός, είμαι και εγώ μέρος του Ολυμπιακού, είμαι και εγώ μέρος του Milwaukee Bucks. Ναι, με έμφαση, ρε παιδί μου, στα ομαδικά αθλήματα τώρα αυτό το αφήγημα, όπου προεκτάσεις του, ρε παιδί μου, υπάρχουν και στον ατομικό αθλητισμό. Μ' άρεσε που έβαλες το τοπικό και το ότι...
Και έχει πολύ ενδιαφέρον, ρε παιδί μου, και για τα Ολυμπιακά αθλήματα τα οποία είναι, καλώς κακώς, στη σημερινή pop κουλτούρα, ας πούμε, είναι αρκετά υποτιμημένα, τολμώ να πω. Πες το. Κάνω μόνο μία διαφοροποίηση, ρε παιδί μου, που είναι ένας διαρκής αγώνας μεταξύ των δύο. η μεγάλη διαφορά του ποδοσφαίρου με τα 100 μέτρα και που έχει γίνει προφανώς και publicly κουβέντα βγαίνει ο Νόα Λάιλς και λέει ότι έρχονται οι πρωταθλητές του NBA και λένε ότι είναι παγκόσμιοι πρωταθλητές.
Κάθε χρόνο παίζουν 20 ομάδες μεταξύ τους και βγαίνει ένας νικητής. Στον κόσμο θεωρούνται οι πρωταθλητές κόσμου. η πρώτη διαφοροποίηση η αντίθεση που φέρνει ο Λάιλς είναι το ότι παίζει τα παιδιά οι Αμερικάνοι με τους Αμερικάνους δεν είστε στον κόσμο, εγώ παίζω μία φορά τα τέσσερα χρόνια το Ολυμπιακό μετάλλιο, με όλους τους αθλητές ανά τον κόσμο και εγώ είμαι όντως παγκόσμιος πρωταθλητής. Η διαφοροποίηση θέλω να σας πω της νίκης και αντίστοιχα και της παρακολούθησης και το πόσο σημαντική είναι η νίκη, κοίτα, στα Ολυμπιακά αθλήματα, πρέπει να είναι στα δικά μου μάτια πολύ μεγαλύτερη.
Ναι, πολύ σημαντική προσθήκη αυτή. Εγώ δεν ήθελα να βάλω μόνο αυτό και νομίζω είναι και καλό παράδειγμα ο Νόα Λάιλς, γιατί θα χρησιμοποιήσω αυτόν και τον Τεντόγλου. Και οι δύο μπορούν να, με διάφορα, να το πούμε τεχνάσματα, να το πούμε references που κάνουν, κερδίζουν σαν ατομικοί αθλητές που μπορεί να μην δεις τη συνέντευξή τους, μπορεί να μην τους ακολουθείς στα social media και τα λοιπά, αλλά θα βγάλει ας πούμε ο Νοα Λάιλ στην κάρτα με τον άσπρο δράκο με τα μπλε μάτια, ξέρω εγώ, θα παίξει στο Instagram και θα πούνε κάποιοι, α, αυτό το συμπαθώ, ή αντίστοιχα το ντόγλου, που στην παγκόσμια κλίμακα δεν είναι ρε παιδί μου ένας τόσο γνωστός άνθρωπος, κάθε Ολυμπιακούς Αγώνες ή κάθε μεγάλη διοργάνωση θα κάνει την πόζα του Λούφι και θα πάρει ένα εκατομμύριο likes, ας πούμε, στο Instagram, οπότε μπορεί και κάποιος άλλος, ας πούμε, να ταυτιστεί με αυτό το άτομο, πάλι με αυτό το, πώς το λένε, το μπισκοτάκι, ρε παιδί μου, που δώσαμε πριν, τότε όχι ακριβώς ιδεολογικό, αλλά είναι κοντά σε εμένα με κάποιον τρόπο.
Οπότε και αυτό, ας πούμε, στη σημερινή εποχή είναι ένα κομμάτι του ατομικού αθλητισμού. Με βλέπεις και γελάω, ρε παιδί μου, γιατί εκτιμώ τρομερά το ότι έδωσες, δύο παραδείγματα του κλασσικού αθλητισμού και δεν έδωσες το πρώτο παράδειγμα που φαντάστηκα ότι θα έβινες. Ποιο? Το Logan Paul. Ότι? Που βγαίνει με την κάρτα του Charizard.
Ναι, αλλά δεν το... Πώς να σου το πω, ο Logan Paul είναι από μόνος του γνωστός, οπότε δεν είναι το ότι βγαίνω με την κάρτα του Charizard για να με μάθει παραπάνω ο κόσμος. Καταλάβεις, όπου δεν λέω ότι κανείς από τους άλλους δύο αθλητές το κάνει με αυτόν τον σκοπό αυτό, είναι ένα παράγωγο τέλος πάντων αυτό, το οποίο είτε γίνεται θελημένα είτε όχι, πέτυχε έναν αυτόν τον σκοπό, κάνει ένα πρόβλημα, δεν το κρίνουμε θετικοί αιρετικοί.
Αυτό. Όχι, λόγω κάναμε πολύ σκουπίδι. Φοβερός αθλητής όμως. Να τα λέμε και αυτά. Έχουμε λοιπόν να προσθέσουμε κάτι άλλο, το τι ζητάτε εσείς ως θεατές. Τέλεια. Επομένως, περνάμε ρε βαδί μου, το «μπαίνω στην κατάσταση του ενεργού χρήστη του εκάστοτε αθλήματος» και πάμε να δούμε, ρε παιδί μου, βιβλιογραφικά, συνήθως, τι ζητάει ο κόσμος.
Όπως γίνεται, ρε παιδί μου, και στη θέση του θεατή, προφανώς ζητάς, ρε παιδί μου, να ικανοποιήσεις κάποιες ψυχολογικές ανάγκες, ας πούμε, του ανταγωνισμού απέναντι στον αντίπαλός, ας πούμε. υπάρχει προφανώς γιατί εντάξει στη θέση του ενεργού χρήστη θα στοχεύσουμε λίγο περισσότερο στον αριστεχνικό αθλητισμό σήμερα και όχι στο τι ζητάει ο ίδιος ο επαγγελματίας από το να παίζει το άθλημα που παίζει υπάρχει προφανώς και η βελτίωση της αυτοεκτήμησης της αυτοαντίληψης, της αυτοπεποίθησης και όλα τα αυτό σου εξηγούν εν ολίγης οι μελέτες ότι το να αθλείσαι σου ενισχύει συνολικά την αυτοεικόνα σου, κυρίως μέσα από τη σωματική και την κοινωνική επιβεβαίωση.
Είναι λίγο, ρε παιδί μου, αυτό που λες και εσύ, Νινέτα, πριν, το ότι φεύγουμε από το «Όχ, είδα τον Μπόλτ που τρέξε τα 100 μέτρα σε 9,58, πήγα έτρεξα κι εγώ, τα τρέξα σε 19,58 και λέω, πράβο, περίμενα να τα τρέξω σε 30 δευτερόλεπτα, είναι καλύτερα από ό,τι περίμενα». Αντίστοιχα, ρε παιδί μου, προφανώς ενέχει και αυτό, στο στοιχεία κοινωνικής αλληλεπίδρασης και στο αίσθημα του ανήκειν και την ομαδικότητα, όπου οι περισσότερες μελέτες, ρε παιδί μου, σου δείχνουν ότι ο άνθρωπος έχει μια τάση προς τα ομαδικά αθλήματα έναντι των ατομικών, ζητάει πολύ περισσότερο στο να το παίξει, το να περάσει καλά με παρέα, να νιώσει το ότι ανήκει σε ένα κοινωνικό σύνολο κτλ.
Αντίστοιχα, όπως και στην παρακολουθήση έτσι και στην ενεργή δράση, δράση, υπάρχει, ρε παιδί μου, η μείωση του στρες και η βελτίωση της ψυχικής ευεξίας, με την ειδοποιώ διαφορά το ότι όταν είσαι θεατής σου μειώνει το στρες γιατί δεν σκέφτεσαι τα προβλήματά σου. Όταν το παίζεις, νιώθεις, ρε παιδί μου, και σωματικά καλύτερα και ψυχικά το ότι βγαίνω λίγο από τη ρουτίνα του, είμαι 18 ώρες στο γραφείο και πηγαίνω και παίζω ένα 5x5, ας πούμε, με τους φίλους μου από τη δουλειά.
και νομίζω ρε παιδί μου για να μην γίνει και κουραστικό αυτό το κομμάτι το συνοψίζω κάπου εδώ και κάνουμε αντίστοιχα το αν σας προκύπτει από το τι αθλήματα κάνετε ρε παιδί μου το τι ζητάτε από τα αθλήματα τι ζητάτε να σας καλύψουν όλα αυτά που είπες το μόνο που θα έδινα ως έξτρα είναι ότι συνήθως ακόμα και κόσμος που συνεχίσει εραστεχνικά σε νήλικη ηλικία θα κάνει κάποιο άθλημα το οποίο έχει κάνει σε μικρότερη ηλικία και νιώθει μια οικειότητα.
Δηλαδή οι περισσότεροι που θα πάνε για 5x5, ε, παίζανε μπάλα μικρή. Τώρα να πάω εγώ για 5x5 που δεν έχω παίξει ένα ολόκληρο μάτς στη ζωή μου ποτέ, ούτε και στο σχολείο μπορεί, ε, δεν νομίζω ότι θα το κάνω. οπότε από αυτό το πρίσμα νιώθω ότι είναι κάπως ένα extension του εαυτούς είναι ένας διαφορετικός ρόλος που το είχαμε συζητήσει και σε αυτό με τα χόμπι ότι κάπως σου δίνει ένα έξτρα κομμάτι του εαυτούς που μπορείς εσύ να ταυτιστείς Είμαι εργαζόμενη, είμαι σύζυγος, είμαι και ποδοσφαιρίστρια, είμαι και μπασκεμπολίστρια, είμαι ξέρω εγώ και whatever. Αυτό.
Κάνω μόνο μια ερώτηση, ρε παιδί μου, και προς εσάς και το λέω φιλετικά ως προς μια γυναίκα και ως προς έναν άντρα που έχω απέναντί μου και προφανώς κάνω έκκληση, ρε παιδί μου, και στους ακροατές να μας γράψουν, αν θέλετε. λέω μια εμπειρική, ρε παιδί μου, παρατήρηση που κάνω το ότι ένας άντρας μετά τα 25-26 του το να είναι σε μια παρέα και να λέει «Ω, στα νιάτα μου έπαιζα πολύ καλή μπάλα».
Τα έλεγα, τα έλεγα. Αλλά εντάξει, ήρθαν τραυματισμοί, έδιωσαν πανελλήνιες με το ένα το άλλο. Υπάρχει, ρε παιδί μου, αντίστοιχα στα μάτια σας, ρε παιδί μου, και από τις παρέες που έχετε αυτό το στοιχείο το ότι θες να νιώθεις ακόμα ότι είτε να δείξει στοιχείο του παρελθόντος ότι τα έκανα καλά και συνεχίζω και τα κάνω και δείτε τα αλλά έχω πέσει λίγο αλλά συνεχίζω και τα κάνω στις γυναίκες εννοείς και στα ντοόνεφες τους άντρες σου λέω οι δικές μου παρέες υπάρχει αυτό το στοιχείο θα πω ότι ναι οι περισσότερες κοπέλες που ξέρω είτε βόλεοι που επίσης δηλαδή με την πρώτη ευκαιρία άμα είμαστε σε μια παραλία κτλ πάμε να παίξουμε λίγο βόλοι να σας φλεξάρουμε λίγο εγώ τώρα ας πούμε που έκανα ενόργαν και μπαλέτο εντάξει μπαλέτο ρε φίλε δεν μπορώ να φλεξάρω σε κάποιον εύκολα τον μπαλέτο μου ας πούμε μπορείς να κάνεις ακόμα πράγματα που έκανες τότε μπορώ σίγουρα να δηλαδή αυτό που έχει μείνει και από τα δύο είναι ότι έχω πολύ καλή ευλυγισία, δηλαδή δεν μπορώ πλέον να κάνω σπαγκάτο,
ας πούμε, προφανώς, αλλά μπορώ να κατέβω πάρα πολύ χαμηλά, πολύ περισσότερο από το μεγαλύτερο εύρος ανθρώπων που ξέρω, ας πούμε. Δηλαδή υπάρχουν κάποια πράγματα που μένουν, όπως και μια βασική τεχνική, προφανώς, απλά δεν είναι αυτά που έκανα εγώ και συνήθως και οι περισσότερες κοπέλες που θα κάνουν ίσως κάποιο είδους ατομικό αθλήμα, οπότε είναι λίγο και πιο δύσκολο να το φλεξάρεις.
Αλλά αντίστοιχα, π.χ. και οι φίλοι μου η Αθηνά που έκανε στίβο, θα τρέξεις στους μαραθωνίους της, και θα σου πει, έλα κι εσύ που είσαι άχρηστη και δεν μπορείς να τρέξεις. Εσύ θα πει, το έκανες σε μισή ώρα. Ναι ρε, ευχαριστώ πολύ. thanks for nothing το έκανες 45 λεπτά έτρεξα τα δύο από τα πέντε με τράει ναι δεν ξέρω ρε παιδί μου τα δικά μου γνωρίσματα είναι περισσότερο ότι στους άντρες μένει και στα ανδροκρατούμενα σπόρ τα οποία ευτυχώς τα βλέπουμε λιγάκι σπάνε μένει λιγάκι πιο πολύ το αφηγηματικό αυτό που λες ότι εγώ ήμουν μεγάλος παίχτος στο παρελθόν ξέρω και τα λοιπά Εγώ εντωμεταξύ που η μόνη επαφή που έχω με τον αθλητισμό της όπως τον έχουμε ορίσει σήμερα είναι το ότι έκανα ποδήλατο ξέρω κάποια χρόνια και σε έναν αγώνα που λείπανε η μισή του νομού κάπου είχαν πάει, δεν ξέρω πού σκάτε είχαν πάει, είχα βγει τρίτος Είναι λοιπόν περισσότερο αυτό του αφηγηματικού στις γυναίκες τουλάχιστον ξαναλέω με βάση τα δικά μου γνωρίσματα είναι λιγάκι πιο σωματική η ανάμνηση
όταν μιλάμε ας πούμε για βολέ για κάποιο είδους χορό γιατί βάζω και τον μπαλέτο μέσα και ειδικά τον μπαλέτο που είναι και πάρα πολύ είναι κάτι το οποίο μαλάκα το σώμα σου το μαθαίνει πολύ πιο σκληρά από ότι το σώμα σου μαθαίνει να παίζεις ποδόσφαιρο είναι πιο hard coded ας πούμε σου αφήνει λοιπόν περισσότερα σωματικά, δεν θέλω να τα πω κατάλληπα περισσότερο αναμνήσεις κάπως είναι το σώμα σου πιο προσαρμοσμένο σε αυτό το κομμάτι αλλά υπάρχουν και τα δύο, ναι και σου λέω αυτήν την κουβέντα, γιατί φέρνω παράδειγμα ρε παιδί μου που με κοροϊδεύουν συνήθως. Έχω τρέξει, έτρεχα 100 μέτρα, ωραία.
Δεν ήμουν, πώς να πω, δεν ήμουν ομπόλτ. Στο πράιμ, ας πούμε, ο καλύτερος χρόνος που έχω κάνει είναι 11.08 τα 100 μέτρα. Το ότι έχω δει χρονιές, ας πούμε, που είναι ο χρόνος για να προκριθείς σε Ολυμπιακούς αγώνες και λέω, ρε, ρε, τι άτυχος που είμαι, που γεννήθηκα το 1999 και δεν γεννήθηκα λίγο πιο μετά. Δεν θα είχα πάρει μετά.
Προφανώς και δεν μπαίνεις στην τελική οκτάδα με τίποτα με τέτοιο χρόνο, αλλά κάτι μέσα μου γεμίζει, ρε παιδί μου, αυτό το πράγμα. Νιώθω ότι μπορώ να το φλεξάρω. Αντίστοιχα, ρε παιδί μου, αυτό που λέει η Νινέτα, το ότι μπορώ να κατέβω μέχρι το πάτωμα και να με κοιτάνε έτσι γύρω μου, εγώ το εκτιμώ και το θεωρώ τρομερό φλέξ, ας πούμε, το ότι, πώς να σου το πω, ή παράδειγμα το ποδόσφαιρο, το ότι βλέπεις, πετάει μια μπάλα και θα πεταχτεί κάποιος και θα σου πει «Δες πώς θα την κατεβάσω, δες πώς θα την κατεβάσω»
και κάποιος τσουπ και την κατεβάζει και νιώθει, ρε παιδί μου, το τι νομές εκείνη τη στιγμή. Το εκτιμώ τρομερά και στο πώς νιώθεις τη στιγμή που ψεύτο παίζεις ένα άθλημα και αντίστοιχα σαν θεατής. Εγώ ούτε Σούζα δεν ξέρω να κάνω. Ήμουν καλός αναβάτης Είχα τεχνική Αλλά σούζα δεν έμαθα ποτέ να κάνω Δεν νομίζω ότι είναι μέρος του σπορ βέβαια Το να κάνεις σούζα στην ποδηλασία την ανταγωνιστική Η σούζα σαν σούζα όχι Αλλά οι κινήσεις στον άξονα ψή Του ποδηλάτου γενικότερα είναι Στο μάοντεν ας πούμε Ερυπαιδάκι μου Άμα μπορείς να κάνεις σούζα Σημαίνει ότι έχεις σούπερ καλή ισορροπία Οπότε αν πηδήξεις από ένα ύψος και πρέπει να κάνεις land δηλαδή θέλει να είσαι πολύ αυτό ουσιαστικά είναι σε βοηθάει σε αυτό, εντάξει η καγκουριά είναι κρίμα ποτέ δεν είναι αργά όμως να ξέρεις άμα το θες δηλαδή πιστεύω ότι γίνεται το μεγαλύτερό μου τέτοιο σε σχέση με τα αθλήματα που νομίζω το είπα και στο επεισόδιο με τα χόμπι είναι το σκέιτ ήθελα να είχα μάθει σκέιτ είχα πάρει ένα ψεύτικο, μου το πάτησε κάποια φάση
η θεία μου με τα μάξι δεν το εξασχολήθηκα. Δεκτώ, δεκτώ, δεκτώ. Άμα δηλαδή πάθω μια κρίση μέσης ηλικίας ή ρέσλινγκ θα πάω να μάθω ή σκέιτ. Ένα από τα δύο. Ναι, ξέρεις, πάρουμε εδώ το επόμενο χριστούγεννα ένα σκέιτ. Ή ένα ρίγκ. Ή ένα σλιπάκι. Εμπάσπιρτος. Ρε παιδί μου, όταν έγραφα το επεισόδιο μου δημιουργήθηκαν διάφορα ερωτήματα, ωραία.
και βλέποντας, ρε παιδί μου, τη βιβλιογραφία τι υπάρχει και βέβαια με τις γνώσεις, ρε παιδί μου και τη σκέψη που είχα μέχρι εκείνη τη στιγμή και ξεκινάω, ρε παιδί μου, λίγο να δω πώς μπορούν να απαντηθούν, να πούμε, κάπου κάπως. Το πρώτο ερώτημα, ρε παιδί μου ήταν ποιος είναι ο κοινός παρονομαστής που βλέπει στα δημοφιλή αθλήματα είτε στην ενέργεια είτε στην παρακολούθηση, έτσι και διαβάζω, ρε παιδί μου, το ότι τα περισσότερα δημοφιλή αθλήματα έχουν μέσα τους μία μπάλα.
Έχει λοιπόν αυτό που στην αρχή και σε ακροατές και σε εμένα που δεν το θυμόμουν το είχα μέσα στο κείμενο ή ποινινέτα και μου φάνηκε αντίθετο, το ότι τα αθλήματα πρέπει να έχουν και κάποιο εξοπλισμό που να είναι προέκταση του σώματός σου. Και όντως, ρε παιδί μου, το σκεφτόμουν και λέω, ναι όχι, μα εσύ υπάρχει το τρέξιμο, υπάρχει η κολύμβηση, Δεν χρειάζεται να έχεις κάποιο εξοπλισμό για να το κάνεις αυτό καθ' αυτό.
Τα μαχητικά αθλήματα. Θέλει. Τα περισσότερα. Ναι, ότι θέλουν γάντια ή κάτι τέτοιο νης. Ναι, όκει. Τα περισσότερα λοιπόν δημοφιλή αθλήματα έχουν μέσα τους μπάλα. Σε όποια εκδοχή μπορεί να θεωρηθεί μπάλα, ρε παιδί μου. Και σου εξηγεί λοιπόν ο Λομπάρντο το 2012 ότι εξελικτικά προέρχονται ρε παιδί μου και από την πρακτική δεξιότητα του κυνηγιού και του πολέμου.
Είτε αυτά έχουν στοιχεία ρήψης, είτε έχουν στοιχεία συντονισμού, είτε έχει την ομαδική συνεργασία για να οδηγηθείς κάπου, ρε παιδί μου. Ιστορικά, ρε παιδί μου, ήταν κρίσιμα για την επιβίωση των προγόνων. Εξελικτικά έχουν αρχίσει και μένουν, ρε παιδί μου, λίγο τέτοια κομμάτια. Και αναφέρει, ρε παιδί μου, και τον όρο του male spectator LEC, όπου εξηγεί ρε παιδί μου αυτός ο όρος ότι τα δημοφιλές αθλήματα αναπαράγουν αυτές ακριβώς τις δεξιότητες.
Το American Football ας πούμε το ότι πετάω και κυνηγάει κάποιος να πιάσει την μπάλα ή στον ακοντισμό ας πούμε το ότι έχουν μείνει σημαστικοί ρε παιδί μου από παλαιότερα χρόνια ας πούμε και διατηρούνται και φαίνονται ακόμα δημοφιλή και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά. Είναι ρε παιδί μου ένας κοινός παρανομαστής που το βλέπεις στα περισσότερα δημοφιλή αθλήματα.
Και που προφανώς, ρε παιδί μου, σου εξηγεί το ότι τόσο ψυχολογικά όσο και πολιτισμικά, τα αθλήματα με μια μπάλα, ας πούμε, προσφέρουν, ρε παιδί μου, και μια απλότητα και μια προσβασιμότητα τόσο στην παρακολούθηση όσο και στη δράση. Θέλω να σου πω αυτό που είπες στην αρχή, το ότι άμα έχω μια μπάλα, ρε παιδί μου, και μια μπλούζα, μπορώ να παίξω οπουδήποτε ποδόσφαιρο.
αν έχω μια μπάλα ή ένα χαρτάκι το οποίο το τυλίγω, ας πούμε και ένα κάδο από ρημάτων, μπορώ να παρομοιάσω, να προσωμιώσω κάπως, ρε παιδί μου, τον μπάσκετ. Αν έχω ένα GLX50, μπορώ να πλαγιάσω σαν τον Βαλεντίνο. Ναι. Ε, μπας, Φιρτός. Το δεύτερο, ρε παιδί μου, ερώτημα που το έχω συζητήσει πάρα πολύ και σε διάφορες παρέες, είναι το αν ο κόσμος γνωρίζει όντως τους πραγματικούς κανόνες κανόνες ενός αθλήματος, είτε που παρακολουθεί είτε που παίζει.
Αντίστοιχα, ρε παιδί μου, άμα το παίζει το άθλημα, το πόσο πιστός μένει σε αυτούς. Η έρευνα, λοιπόν, σου λέει ότι η πλειοψηφία γνωρίζει τα βασικά και μόνο. Σύμφωνα με έρευνα του YouGo στην Αμερική, ρε παιδί μου, το 2023, περίπου το 1 τρίτο των Αμερικανών δεν γνωρίζουν καθόλου τους κανόνες του ποδοσφαίρου. Του σόκερ. Εδώ σε θέλω.
πρέπει να μ' αντέψεις. Επειδή το φούτμπολ εμένα μου φαίνεται εντελώς δυσνόητο θα πω ότι πολλοί πιθανόν να μην ξέρουν ούτου του φούτμπολ. Φίλε, είναι ούτου του φούτμπολ. Ωραία, λογικό. Αντίστοιχα, βέβαια, το 29% δεν γνωρίζει το γολφ. Τους κανόνες του γολφ. Τι κανόνες έχει το γολφ. Ρωτάς τώρα έναν άνθρωπο που προφανώς έχει τα ίδια γνωρίσματα με σένα.
έχω παρακολουθήσει γολφ έχω παίξει μινι γολφ δεν έχω παίξει κανονικό γολφ ξέρω ότι πρέπει να χτυπήσει το μπαλάκι με το μπαστούνι και πρέπει να μπει η μπάλα μες στην τρύπα εδώ μπορώ να δώσω ένα τυράκι παρακαλώ λοιπόν μινι γολφ επειδή το ανέφερες χιν πρώτον και ιδανικό για πρώτο ραντεβού άμα μπορείς να βγεις πρώτο ραντεβού και να πας να παίξεις μινι γολφ μαθαίνεις πάρα πολλά πράγματα πάρα πολύ γρήγορα για τον άλλον και ό,τι είναι να βγει θα βγει έχει το να παίξουμε έχει το να συζητήσουμε και έχει και όλα τα υπόλοιπα που μπορεί να σου δώσουν το ΙΚ το αφήνω αυτό εδώ συνεχίζουμε όχι θέλω να μιλήσει η Νινέτα αλλά έχει κάνει τιμώρη της ρε φίλε καταλαβαίνω για ποιους λόγους μπορεί να δεις πολλά πράγματα άμα χάνει ο άλλος όλο αυτό Οκ.
Αλλά μου φαίνεται πάρα πολύ αγχωτικό να βγω πρώτο ραντεβού με κάποιον και να πρέπει να αποδώσω κάπως με το σώμα μου. Δηλαδή να βγεις πρώτο ραντεβού και να σου πει ο άλλος πάμε να τρέξουμε ένα κατοστάρι. Όχι μπρο. Δεν θέλω. Δηλαδή δεν θέλω να ξεφτυλιστώ έτσι το πρώτο ραντεβού ρε φίλε. Πάμε τρίτο ραντεβού μεν γολφ. Κάτι λίγο, μια προθέρμανση έτσι.
Δεν το ίδιο. Δεν είναι το ίδιο το καταστάρι με το μινιγκόλφ. Whatever. Εννοώ ότι εγώ, δηλαδή, θα σκέφτομαι, θα αγχωνόμουν τόσο πολύ την ώρα που θα κρατούσα αυτό το μπαστούνι. Πω πω τώρα άμα δεν χτυπήσω ούτε την μπάλα, θα γυρίσω και θα κοιτάξω τον άλλον και ο τύπος, ξέρω εγώ, θα με κοιτάει. Πω πω, έχω βγει με μια πανάχρηστη, πανηλήθεια. Δεν με ψήνει, ρε φίλε.
Θα δώσω μόνο ένα point εδώ στο χαιρετάκι, το ότι πάσαι, ούτως ή άλλως η πρώτη αναφορά, ρε παιδί μου, είναι το ότι πηγαίνω σε ένα πρώτο ραντεβού, σε ένα σπορ, το οποίο δεν το ξέρεις ούτε εσύ ούτε εγώ, δεν είναι μέσα στην όρμα μας, οπότε είναι πολύ πιο ok το να μην πετύχεις την μπάλα με τον παστούνι, απ' το να πάμε για μπάλα ας πούμε και να μην μπορείς να κλωτσείς την μπάλα.
Ή το κατοστάρι. Γιατί, πρόσεξέ με, εγώ το πώς θα σε διαβάσω σαν άνθρωπο στο πρώτο ραντεβού δεν είναι με το αν έχεις την υπέρτατη σωματική χάρη ή το hand-eye coordination κτλ. Είναι την κοινή αμπαλωσίνη μας πώς μπορούμε και οι δύο να τη διαχειριστούμε. Οκ, ντάξει, το ακούω. Κατάλαβες, οπότε περισσότερο θα με ξενερώσεις αν είσαι πολύ καλύτερη από μένα, το οποίο έχει συμβεί σε μένα σε πρώτο ραντεβού σε μινιγκόλφ.
και δεν το συνδέουμε κάπως αυτό, ρε παιδί μου, μεταξύ μας ή κάτι τέτοιο, παρά το να είμαστε και οι δύο άμπαλοι και κάπως να μπορούμε και οι δύο να γελάσουμε με αυτό. Μεγάλη παρένθεση. Πάντως, εγώ προτιμώ το bowling, να πω την αλήθεια μου. Κλείνει η παρένθεση. Το ακούω, το ακούω. Όχι σαν άθλημα απαραίτητα, αλλά το ακούω.
Ένα τελευταίο σχόλιο μόνο για αυτό που είπε ο Χαιρέτης. Ρε παιδί μου, τον έχουμε βάλει στη γωνία, κάθε φορά λέμε τι Αμερικανάκι που είναι. Έχει κρίνει άλλο κόσμο που έχει προσλαμβάνουσες από ταινίες, από σειρές κτλ. Το πρώτο ραντεβού για γολφ, ε, δεν μπορώ να δεχτώ το ότι δεν είναι ερέθισμα από ταινίες, σειρές κτλ. Μίνι γολφ.
Μα για μίνι γολφ μιλάω. Πού το έχεις δει? High School Musical. Δεν έχω δει High School Musical. Ας ρε πονηρέ, έχεις δύο αδερφές. Είχα δύο αδερφές, αλλά η μία ήταν step-up γενιά και η άλλη ήταν Stranger Things γενιά. Έχουν οχτώ χρόνια διαφορά, φίλε. Οκ. Ας κλείσουμε. Γιατί μπορεί να μιλάμε μόνο γι' αυτό από εδώ και πέρα.
Τέλος πάντων, κλείνοντας το κομμάτι των κανόνων του ενός αθλήματος, σου λέω, ρε παιδί μου, υπάρχει και το υπηγμαχία, που 29% πιστεύουν ότι γνωρίζουν όντως τους κανόνες. το οποίο το βλέπεις, ρε παιδί μου, ακόμα και σε πιο δημοφιλή αθλήματα για Αμερικάνους, όπως το μπάσκετ, ας πούμε, κάτω από το 50% αντιλαμβάνεται το ότι...
τους κανόνες 100%, έτσι. Και μπορεί να γυρίσεις, ρε παιδί μου, για να μου πεις είτε εσύ είτε κάποιος από το κοινό το ότι, ρε βλάμενε, μου μιλάς για Αμερικάνους. Οι άνθρωποι δεν ξέρουν να τρώνε, δεν ξέρουν να αγωνίζονται, δεν ξέρουν να κάνουν τίποτα. Ωραία. πάμε ρε παιδί μου στον Ευρωπαϊκό χώρο πιο εκλεπτισμένα, ωραία γνώση, τι ωραία, τι καλά ποδοσφαιρομάνα, Αγγλία και λέμε λοιπόν ότι γίνεται μια έρευνα όπου ερωτήθηκαν ρε παιδί μου τι είναι το offside θέλετε να κάνουμε το τεστ το έχουμε κάνει προφανώς και ο Φερ το τεστ, θέλετε να μου πείτε τι είναι το offside να μπω πρώτα να ξεφτυλιστώ ωραία, λοιπόν offside είναι όταν ο τελευταίος αμυντικός συμπεριλαμβανομένου και του τερματοφύλακα...
Θα πω... Βασικά, ναι, πρέπει ο επιθετικός της άλλης ομάδας να είναι πίσω από τον τελευταίο αμυντικό της αντίπαλης. Και δικάστε με, ότι είναι ή είναι τώρα. Κεραιτάκη, αντιδιορθώσεις. Συμπαίχτης του επιτιθέμενου δίνει την μπάλα, ανεξαρτήτως, δηλαδή μπορεί να πάει και λίγο πίσω η μπάλα, κατά κύριο λόγο θα πάει μπροστά. Ο τελευταίος επιθετικός πρέπει να είναι πίσω από τους δύο τελευταίους αμυντικούς της ομάδας που αμήνεται.
Γιατί δύο, γιατί το offside, αν ο τερματοφύλακας είναι στο αντίπαλο τέρμα και πάλι θα μετρήσει. Οπότε είναι δύο οι παίχτες και δεν είναι το ότι παίρνουμε σαν αυτονόητον τερματοφύλακα. Σωστό. Επειδή είμαι κολλόπαιδο. Θέλετε να μου πείτε τι ποσοστό δίνετε στον εαυτό σας ότι έχετε δώσει σωστή απάντηση. 75. 50. Και οι δύο είστε λάθος.
Είστε μη πλήρως σωστοί γιατί έχετε ξεχάσει τη μεσαία γραμμή. Α, ναι, το ότι πρέπει να είσαι πίσω μπροστά του μεσαγραμμή Φακτ Θέλω να πω ότι υπάρχουν διάφορα τέτοια μικροπαραθυράκια, ραπαιδιμούς τους, κανονισμούς διάφορων αθλημάτων, πόσο μάλλον ποδοσφαίρου που μπορεί να έχεις τη γνώση θέλω να πω, να ξέρετε ότι πρέπει να είσαι μετά το κέντρο για να μπούμε στην διαδικασία να δούμε αν είναι offside ή όχι αλλά εκείνη τη στιγμή δεν σου περνάει την έρλο και πόσο μάλλον και σε φάσεις που κρίνεται αν είναι offside ή όχι γρήγορα άθλημα, που το μυαλό σου πάει ποια ήταν η τελευταία εικόνα που είδα, τον καλύπτανε ο τερματοφύλακας και ένας αμυντικός, άρα δεν είναι offside.
Πηγαίνουμε λοιπόν στην έρευνα που κάνανε στην Αγγλία και ρωτήσανε το τι είναι offside και να δώσουν αντίστοιχα ένα ποσοστό τι πιστεύουν αν η απάντηση που δώσαν είναι σωστή. Το 65% θεωρούσε ότι η απάντηση που έδωσε είναι σωστή. το 23% είχε όντως δίκιο που σαν δεδομένο ρε παιδί μου σαν στατιστικό εμένα μου κάνει τρομερή εντύπωση του τύπου την έχεις την πληροφορία το βλέπεις ρε παιδί μου και αυτή τη στιγμή πιθανώς να μπήκαν στη διαδικασία και οι ακροατές μου να σκεφτούν τι είναι το offside και είτε να τους ξέφυγε αυτό με τον τρεματοφυλαίκα είτε να τους ξέφυγε η μεσαίγραμμη που μπαίνοντας ρε παιδί μου στη διαδικασία για να αντιληφθούμε το τι ζητάω ή πώς παίζω ή πώς παρακολουθώ ένα άθλημα, νομίζω ότι οι κανόνες είναι ένα κομμάτι, ρε παιδί μου, που ζορίζει μια κατάσταση και το είχαμε ψηλοσυζητήσει λίγο και στο κομμάτι των επιτραπεζίων στο επεισόδιο.
Η επόμενη, ρε παιδί μου, ερώτηση που μου γεννήθηκε, είναι αν ο κόσμος προτιμάει περισσότερο να παρακολουθεί ή να παίζει ένα άθλημα. από τα νούμερα που είδαμε στους δύο πίνακες στην αρχή είδαμε ότι προφανώς ο κόσμος προτιμάει κυρίως την παρακολούθηση όπου παγκοσμίως δισεκατομμύρια βλέπουν Ολυμπιακούς αγώνες ή Μουντιάλ 5 δισεκατομμύρια για τους Ολυμπιακούς του 2024 και 9 για το Μουντιάλ του Μέση ενώ οι ενεργείς συμμετοχοί είναι εκατοντάδες εκατομμύρια που είδαμε, ρε παιδί μου, και στο παράδειγμα του ποδοσφαίρου, στα 265 περίπου εκατομμύρια ενεργών παικτών.
Πες το. Τίποτα, τίποτα. Ψυχολογικά, ρε παιδί μου, και τα δύο ικανοποιούν κάποιες βασικές ανάγκες, όπως είδαμε, ρε παιδί μου, και πριν, αλλά η παρακολούθηση είναι πιο προσβάσιμη. Δεν χρειάζεται τόσο πολύ να ξέρεις τον κανονισμό. Δεν χρειάζεται να είσαι σε μια φυσική κατάσταση για να το κάνεις στο βαθμό που ίσως θέλεις να το κάνεις.
Γιατί θέλω να σου πω, γινώντας πάλι σε αυτό που είπε η Νινέτα πριν, το βλέπω τον Λεμπρόν να βάζει 35 πόντους σε ένα παιχνίδι ας πούμε, να τρέχει πάνω κάτω στα 41, να κόβει, να δίνει πάσες και ούτω καθεξής. Λες, έτσι πρέπει να παίζετε τον μπάσκετ, παράδειγμα. Όταν πιάνεις εσύ την μπάλα και μπαίνεις μέσα σε ένα γήπεδο και λες, τώρα τις κάω με ένα χέρι, τις κάω με δύο χέρια πώς το κάνω αυτό σε αυτό το καλαθάκι πρέπει να μπει η μπάλα είναι ρε παιδί μου πολύ πιο προσβάσιμο να παρακολουθείς ένα άθλημα και χρειάζεται και πολύ περισσότερο χρόνο και δουλειά και προσπάθεια το να το παίξεις όντως μας βρίσκει κάπου αντίθετο σε όλο αυτό όχι νομίζω ότι είναι και λίγο αυτονόητο είναι πολύ λογικό αυτά, ρε παιδί μου οι γενικές πληροφορίες περί αθλημάτων νομίζω σταματάνε κάπου εδώ πέρα και νιώθω ότι έχουμε φτιάξει μια καλή βάση όσον αφορά το τι είναι άθλημα τι ζητάμε από τα αθλήματα ως προς τους δύο άξονες ποια είναι τα δημοφιλή αθλήματα πάλι στις δύο κατηγορίες και νομίζω
ότι είναι καλή ώρα να μπούμε στα υπέρ και τα κατά να ξεκινήσουμε να συγκρίνουμε τα αθλήματα μεταξύ τους Πάμε λοιπόν να δούμε σε όσα έχουμε αναφέρει μέχρι τώρα πώς τα πάει το ποδόσφαιρο. Αν ταιριάζει στον ορισμό, είπαμε το ότι είναι μια σωματική δραστηριότητα, καταφέρνει να εκδηλώσει τις σωματικές ικανότητες των αθλητών που το κάνουν, αλλά και το ότι βελτιώνουν συνεχώς τη φυσική τους κατάσταση.
Θέλω να πω το ότι, αν σας πω, κλείστε τα μάτια σας και πείτε μόνο ποδοσφαιριστή, τελεία. Τι θα έρχονταν στο μυαλό σας. ο Μέση ναι είναι καρά Μέση δεν υπάρχει είναι αυτό ρε παιδί μου τον βλέπεις και καταλαβαίνεις τις σωματικές και αθλητικές ικανότητες που έχει και τον βλέπεις ρε παιδί μου συνεχώς να εξελίσσεται θέλω να σου πω το ότι στο debate Μέση Ρονάλντο ας πούμε ο Ρονάλντο ήταν ένα άγαλμα ρε παιδί μου από την αρχή της καριέρας του μέχρι και το εγγύς τέλος της ο Μέση ήταν λίγο πιο παλιά ήταν λίγο πιο χοντρούλης, είχε και μακριά μαλάκια, ήταν λίγο μιζεράκος ρε παιδί μου και τον είδες ότι με την παρόντον τον χρόνο ρε παιδί μου και αυτός έπρεπε να ακολουθήσει τις νόρμες και το προς τα που πήγαινε το ποδόσφαιρο να χτίσει το σώμα του ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει σε όλα αυτά.
Όσον αφορά ρε παιδί μου το τελικό αποτέλεσμα για το αν πληρή της προϋποθέσης του ορισμού προφανώς προκαλεί διασκέδαση είτε το παίζεις είτε το παρακολουθείς και πάμε να δούμε, ρε παιδί μου, και ένα fun fact περί επιτεύξης-απόδοσης που έχουμε βάλει ως προαπαιτούμενο, ρε παιδί μου, στον ορισμό μας. Διασκέδαση όταν το παρακολουθείς δεν προκαλεί πάντα και θα πω ότι αν είσαι οπαδός της Juventus 9 στις 10 δεν διασκεδάζεις καθόλου.
Ή οπαδός της Sykes, ξέρω. Παιδιά, είμαι United. Ναι, αυτό. Καλά, ναι. Εντάξει, κάποιοι φίλοι γουστάρουν τις πονεμένες ομάδες. Respect από μένα. Θες ρε φίλε να πονάς, θες εκεί. Εργατειά, δεν ξέρω. Ναι, εντάξει, ξέρω εγώ. Αλλιώς ρε φίλε γιατί είσαι Ιουβέντους ξέρω εγώ. Για τις πολλές νίκες της. Μπορώ να είμαι ειλικρινής.
Ναι. Δεν έχω ιδέα. Δεν έχω, πραγματικά αυτή τη στιγμή δεν πονάω στόσο. Μπορεί και κανένα λόγο γιατί υποστηρίζω Ιουβέντους 10 χρόνια. Πάμε παρακάτω. Πάμε λοιπόν σε ένα fun factor παιδί μου Παιδί επίτευξης της επίδοσης Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πράγματα Που λέει ένας παίκτης ή ένας προπονητής Ή κάποιος γύρω από την ομάδα Μετά από ένα Σε μια συνέντευξη μετά από τον αγώνα Όταν δεν παίρνει το επιθεμιντό αποτέλεσμα η ομάδα Όταν έχει χάσει ας πούμε Είναι το ότι λέει το ότι σήμερα δεν παίξαμε μπάλα Σαν έκφραση ωραία Την έχουμε ακούσει Μας φαίνεται γνώριμη Ναι Ε, αυτό θα πέτω, στενά με.
Σύμφωνα με τον ορισμό μας, λοιπόν, αυτό δεν είναι απλά ένα τσιτάτο ή, εν πάση περιπτώσει, ένα catchphrase. Είναι πραγματικότητα γιατί δεν έχουν επιτύχει αυτή την συγκεκριμένη επίδοση που αναφέρομαι στον ορισμό μας. Όταν ένας παίκτης ή ένας προπονητής βγαίνει, λοιπόν, σε μια συνέντευξη μετά από έναν αγώνα και λέει «σήμερα δεν παίξαμε μπάλα», το χρησιμοποιεί προφανώς μεταφορικά, αλλά έχει κυριολεκτικά στοιχεία μέσα τους.
Τη μέρα που δεν έχεις παίξει καλά, νιώθει και ο παίκτης και ο προπονητής ότι δεν έπαιξε το άθλημα έτσι όπως έπρεπε να το παίξει. Όχι, τίποτα. Όσον αφορά, ρε παιδί μου, τους δύο άξονες που αναφέραμε, είδαμε το ότι προφανώς βρίσκεται πανηγυρικά στην πρώτη θέση της παρακολούθησης με διαφορά ενός δισεκατομμυρίου από το δεύτερο κρίκετ, αλλά την ίδια στιγμή βρίσκεται και τέταρτο στο πλαίσιο της ίδιας της πράξης, ρε παιδί μου, απέχοντας 500 εκατομμύρια από την πρώτη θέση.
Που είπαμε, ρε παιδί μου, ότι έχει τους ενδιασμούς του χειροτεράξης από αυτό. Μας καλύπτει το ποδόσφαιρο της ανάγκης που ζητάμε από το ίδιο το άθλημα. Όσον αφορά την ψυχαγωγή, ας πούμε, τους ψυχαγωγικούς σκοπούς, έχω τους ενδιασμούς μου, ρε παιδί μου, και θα φέρω ακόμα ένα fun fact στο τραπέζι. Ποιο πιστεύετε ότι είναι το πιο συχνό σκορ στο ποδόσφαιρο?
0-0. 2-1. Όμορφα. Θα έλεγατε, ρε παιδί μου, ότι είναι ένας ψυχαγωγικός αγώνας είτε το 0-0 είτε το 2-1. Έχουν υπάρξει και 0-0, τα οποία είναι φαντασμαγωρικά. Έχουν υπάρξει και 2-1, τα οποία είναι φουλ βαρετά. Το 0-0 σε καμία περίπτωση δεν θα με ψυχαγωγήσει. Άμα δεν πει η μπάλα στο τέρμα τώρα τι κάθομαι να βλέπω μια μισή ώρα κάτι ρε μπρο.
Δεν θέλω. Εντάξει παίξτε άμυνα μια χαρά μπράβο τρέχετε. Όχι θέλουμε ένα big goal. Πες. Απαντάω ρε παιδί μου σε αυτό που λες μέσα από αυτό που λέει η Νινέτα. Παρακολουθείς μπάσκετ. Όχι. Πόσο ενεργά παρακολουθείς ποδόσφαιρο. Πλέον. Ναι. Μια φορά το μήνα. Τι σου είναι πιο εύκολο να παρακολουθήσεις χωρίς να έχει μια ομάδα ή ένα παίκτη που υποστηρίζεις.
Ποδόσφαιρο. Γιατί. Μου είναι πιο γνώριμο. Νινέτα, ίδια ερώτηση. Εντάξει, εγώ βλέπω και μπάσκετ, προτιμώ μπάσκετ, γιατί θεωρώ ότι έχει περισσότερο θέαμα. Γίνεται κάτι, θα καταλήξουμε κάπου πόντι μπαίνουνε. Δηλαδή μπορεί να μην είναι όλοι super wow αγώνες Ούτε σε σημαντικότητα ούτε σε θέαμα Παρ' όλα αυτά νιώθεις ότι κάτι συμβαίνει σε όλο το παιχνίδι Σε αντίθεση με το ποδόσφαιρο που έχει πολύ φίλερ για μένα Είναι ακόμα και σε πολύ ακραία μάτς από τη μία μισή ώρα θα είναι τα 20 λεπτά η μισή ώρα που είναι το θέαμα και όλο το υπόλοιπο είναι 22 μαλάκες να τρέχουν πάνω κάτω.
Ωραία. Και ερωτώ εγώ, παιδί μου, και σας προκαλώ, παιδί μου, να μην κρατήσετε κάποια μπεκίστικη αντίληψη. Βγάζοντας την ίνκη και την ίτα από το παιχνίδι, ποια είναι η πεμπτουσία ενός αθλήματος. Ποιος είναι ο σκοπός. Διαφορετικό το ένα από το άλλο, διάλεξε. Ποιος είναι ο σκοπός. Του αθλήματος. Τη σήμερα η μέρα, ρε φίλε, σου λέω.
Νιώθω εγώ, καλός ή κακός, το ότι είναι να κόψεις η τήρια. Μπορείς πολύ άνετα να μου την κόψεις αυτή την άποψη, να μου την κάνεις την μπάνκ ας πούμε ή το οτιδήποτε. Παίζεις ποδόσφαιρο. Ποιος είναι ο στόχος σου. να κάνω σωστά τη δουλειά μου στην εκάστοτε θέση που παίζω. Άμα είμαι αμυντικός να χρησιμοποιήσω το σώμα μου να κόψω τις επιθέσεις του αντιπάλου, άμα είμαι επιθετικός να βάλω γκολ.
Θα δώσω μια λιγότερη νερόβραστη απάντηση. Δόξα και υστεροφημία. Ωραία, μπορεί να φταίω εγώ στο πώς τα εκφράζω. αναφέρομαι σε ένα ομαδικό άθλημα ένας μου έδωσε μια απάντηση ως μονάδα σε ένα ομαδικό άθλημα κι άλλος μου έδωσε μια απάντηση και η Νίνατα μου έδωσε μια απάντηση ως παίκτης εκτός γηπέδου ας πούμε. Ωραία. Και της ομάδας.
Θέλω να πω. Ο στόχος τη στιγμή που είσαι μέσα στον αγωνιστικό χώρο και είστε μια ομάδα και είσαι μέλος αυτής της ομάδας ο στόχος σου είναι να σκοράρεις. Για να κερδίσεις πρέπει να βάλεις γκολ. πρέπει να μην φας κιόλας. Οπότε είναι σ' άξια, σ' αξία, δε παιδί μου, και το να μην θεις και το να επιτεθείς. Προφανώς, δε παιδί μου, δεν θες να πάνε όλα τα παιχνίδια στο 0-0, να πας στην παράταση, να πας να το πάρεις τα πέναλτι.
Ακόμα και εκεί, ο στόχος είναι να μπει η μπάλα στα δίχτυα. Ο στόχος στο μπάσκετ είναι να περάσει η μπάλα το διχτάκι, τη στεφάνι. Η πεμπτουσία, λοιπόν, των περισσότερων αθλημάτων με μπάλα είναι να πετύχεις το στόχο σου. Ή το στόχο σου είναι το τέρμα, ή το στόχο σου είναι το στεφάνι, ή το στόχο σου είναι ο winner, ας πούμε, στο τέννις.
Αθλήματα όπως το μπάσκετ, όπως το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, όπως το τέννις, όπως το πινκ-πονγκ, έχουν συνεχή αναλλαγή σκορ, έχουν συνεχόμενο σκοράρισμα έναντι του ποδοσφαίρου, το οποίο υπάρχουν παιχνίδια που μπορεί να έρθει 0-0. το θέαμα και η διασκέδαση ότι αν θα έχεις περάσει όμορφα βλέποντας αυτόν τον αγώνα, μπορεί να έχεις περάσει χάλια σε έναν αγώνα μπάσκετ ας πούμε που έχει λήξει 65-65 γιατί είναι πάρα πολύ χαμηλό σκορ θα μπουν προφανώς καλάθια αλλά είναι πάρα πολύ χαμηλό το σκορ μπορεί να περάσεις τέλεια σε ένα 0-0 στο ποδόσφαιρο γιατί έβλεπες φάσεις τα βγάλανε όλα οι τερματοφύλακες άρα πετύχανε το στόχο τους αλλά δεν πετύχανε το στόχο τους οι επιτιθέμενοι.
Γυρνώντας λοιπόν στο στατιστικό, το πιο συχνό σκόρ σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου είναι το 1-1 με ποσοστό συχνότητας 12,5%. Εξετάζοντας όλους τους πιθανούς συνδυασμούς στο φάσμα του under, κάτω από τριαγκόλ δηλαδή, αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό το ποσοστό καταλήγει στο 29,5%. 30% ας το πούμε, να είμαστε πιο στρογγυλά. Η δημοφιλία λοιπόν του ποδοσφαίρου προφανώς είναι αδιαμφισβήτητη είτε είσαι στις φαβέλες της Λατινικής Αμερικής ρε παιδί μου είτε είσαι στα σαλόνια των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων αλλά η δημοτικότητα δεν ίσουται απαραίτητα με την ποιότητα που βλέπεις στο τέλος Συμφωνούμε, διαφωνούμε, πείτε τις σκέψεις σας θέλω να πω Το καλό σλάσκακο με αυτού του τύπου τα αθλήματα και βάζω και τον μπάσκετ και τον ποδόσφαιρο και το αμερικάνικο ποδόσφαιρο μέσα και πάει λέγοντας, είναι το ότι, και θα σταθούμε περισσότερο στο ποδόσφαιρο γιατί υπάρχει αυτό της ισοπαλίας που λες, είτε του 1-1 είτε του 0-0, είναι το ότι η αλληλουχία μεταξύ των αγώνων, πρωτάθλημα, εντός-εκτός, ζευγάρια, μια διοργανωστή που τσάμες λίγκ, μουντιάλ κτλ.
η ιστορία, το πάθος, το δράμα άρα ο πρώτος άξονος που ανέφερες παιδί μου στην αρχή δημιουργείται από το σύνολο των παιχνιδιών που έχει παίξει μια ομάδα με την έννοια το ότι ένα από τα καλύτερα μάτς που έχω δει ας πούμε στη ζωή μου είναι το 0-0 της Juventus εκτός με την Barcelona όπου στο προηγούμενο μάτς αν ultra underdog έχει κερδίσει 3-0 και το 0-0 στο εκτός έδρας είναι ένα οσκαρικό μάτς.
Γιατί ακριβώς έχει προηγηθεί το 3-0 και έχεις αυτή την υπέρτατη αγωνία. Ρε παιδί μου, τόσο πάνω. Θα αναφερθούμε περισσότερο στο επεισόδιο με το ρέσλινγκ για το πώς θα συνδέω όλα αυτά. Πιέστηκα. Sorry. Έτσι λειτουργεί ο κεφάλος μου. Ωραία. Εγώ θα πω το εξής. Αν δεν υπάρχουν ultra high stakes σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου είναι ένα προεμιτελική ημιτελική, όχι προεμιτελική ημιτελική Champions League Euro και παίζει η Ελλάδα ξέρω εγώ κύπελο να το πάρει η ΑΕΚ μετά από υποβεβασμό στη ΓΑΜΕ Εθνική αν δεν είναι τώρα κάτι τέτοιο δεν μπορώ να βάλω ένα χαλαρά ποδοσφαίρο δηλαδή θα με πάρει ο ύπνος ενώ ένα χαλαρό μάτς μπασκετάκι και με άκυρη ομάδα.
Το βλέπω. Δηλαδή, εγώ τώρα, είναι και λίγο προσωπικό, αλλά δηλαδή, ακόμα και όταν είμαι, ας πούμε, και με τον σύντροφο μου σπίτι και παίζει τώρα ταυτόχρονα μπάσκετ, μπάλα, όλα μαζί, όταν βαριόμαστε με ποδόσφαιρο, αλλάζουμε. Πάμε και λίγο αλλού. Βλέπουμε λίγο μπασκετάκι και λέμε, και ξαναγυρνάς μετά, λες, δεν έγινε τίποτα ακόμα.
Πίσω πάλι. δηλαδή μετά από λίγο αν έχεις δει ακόμα και άτομα που έχουν δει πολύ μπάλα δεν μπορείς ρε φίλε αν έχεις και λίγο στοίχημα δηλαδή όλοι το έχουν συνδυάσει τώρα παίζουν και λίγο στοιχηματάκι να δώσουν μια έξτρα διάσταση για να διασκεδάσουν με αυτό που βλέπετε είναι λίγο βαρετό ρε sorry δηλαδή συγγνώμη λιθοβολήστε με το παίρνω εγώ πάνω μου ξέρω εγώ αν είναι είναι λίγο βαρυτό οριστοποδόσφαιρο.
Κι εγώ θα συμφωνήσω με αυτό γιατί εδώ μπαίνει πάρα πολύ μεγάλη, σημαντική για μένα παράμετρος του γιατί βάζω να δω ένα άθλημα. Δηλαδή, αυτό που αναφέρεις εσύ ρε παιδί μου, το ότι θα κάτσεις με τον σύντροφό σου να δείτε κάποιο σπορ ένα βράδυ. Ωραία. Εάν ο σκοπός σας είναι να δούμε κάτι αθλητικού περιεχομένου για να διασκεδάσουμε το φάσμα των επιλογών ανοίγει πάρα πολύ. Δηλαδή και να μου λες ότι εγώ θέλω να δω box, το ίδιο λογικό μου φαίνεται.
Και θα το προτιμήσω αντί του ποδοσφαίρου. Νομίζω ότι το ποδοσφαίρο κερδίζει πάρα πολύ κόσμο και κερδίζει και στην τηλεθέαση γιατί πετυχαίνει να σε κάνει να θες να το δεις και χωρίς να έχεις την προσδοκία ότι θα δεις και δάσεις. Βγάζει νόημα αυτό που λέω. Δεν το κάνουν όλα τα αθλήματα αυτό. Ωραία Απαντάω πρώτα ρε παιδί μου σε αυτό που λες που πες τώρα στο τέλος νιώθω ότι αν έπρεπε να βάλω σε μια βαθμίδα το πιο άθλημα έχει περισσότερο φόμο σου δημιουργεί περισσότερο φόμο είναι το ποδοσφαίρο γιατί υπάρχει η έννοια το ότι είναι ο βασιλιάς των σπορ θα το συζητήσει περισσότερος κόσμος το παρακολουθεί περισσότερος κόσμος εάν είσαι από τα άτομα που δεν είδαν παρ' η μπάγια το 5-4 γιατί έβλεπες Ολυμπιακό στο μπάσκετ ή Παναθηναϊκό στο μπάσκετ ή σε λίγο εκτός της κουβέντας το ότι έχασες ένα παιχνίδι που μπήκαν 9 γκολ.
Αλλά εάν αυτό το παιχνίδι ερχόταν 0-0 θα έλεγαν όλοι το ότι τι άκαθα μονάδο δόρμα, αλάκα τσαμπροσλίκου, θα παίξουν τίποτα, θα παίξουν κλειστά όλοι. 0-0 θα ερχόταν. Ήμουν από αυτούς, πίστευα ότι θα έρθει 0-0. Δεν πήγε πολύ καλά αυτό. Εν τω μεταξύ και εμείς από σπόντο το αλλάξαμε Δηλαδή βλέπαμε Ολυμπιακό Και σε κάποια φάση Εντάξει είχε προηγηθεί αρκετά Ολυμπιακός Λέμε ε μάθουμε τι κάνει η Μπάγκερ Παρή Και ξαφνικά λέμε Ωπα ρε τι γίνεται εδώ Ωπα ρε κάτσε λίγο Έχει ζουμάκι εδώ Αλλά δεν υπήρχε περίπτωση τώρα να Σε σύγκριση τώρα που έπαιζε Μπάσκετ ξέρω εγώ Ολυμπιακός να καθίσουμε τώρα να δούμε μπάγκερ παρή.
Ξέρω εγώ, γιατί. Ρε παιδί μου, και είναι, προσπαθώ να απαντήσω λίγο και στους δύο σε αυτά που είπατε στην αρχή. Το ποδόσφαιρο σε μη κρίσιμα παιχνίδια υπάρχει η δυνατότητα να λήξει το παιχνίδι σώπαλο. Νομίζω και το λέω χωρίς να είμαι 100% σίγουρος και λάθος μου, το ότι είναι το μόνο άθλημα. Το μπάσκετ δεν έχει σωπαλία, το NFL δεν έχει σωπαλία, το βόλεϊ δεν έχει ισοπαλία το τέννις δεν έχει ισοπαλία τι θέλω να σου πω το ότι στα κρίσιμα παιχνίδια όλα τα αθλήματα θα είναι σημαντικά να τα δεις γιατί ακριβώς είναι κρίσιμα δεν θα δεις ποτέ ρε παιδί μου έναν τελικό EuroLeague ας πούμε στο μπάσκετ το οποίο θα πεις θα είναι σούπα δεν θα το δω Δεν θα το πει σαντίστα ποτέ στο ποδόσφαιρο.
Αλλά στο πρωτάθλημα, ας πούμε, που τα παιχνίδια μπορούν να λήξουν ισόπαλα στο ποδόσφαιρο, μπορεί το τελευταίο μάτς που θα κρίνει τον πρωταθλητή, και είναι το πιο κρίσιμο, να υπάρχει το αποτέλεσμα της ισοπαλίας. Στο μπάσκετ δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Θα υπάρξει νικητής και χαμένος. Εμένα, που έχω προσπαθήσει να εξηγήσω, ρε παιδί μου, μέσα στο podcast, πόσο σημαντική είναι η νικηγήτα για μένα είναι πάρα πολύ μεγάλο υπέρ των υπόλοιπων αθλημάτων έναντι του ποδοσφαίρου.
Εν τω μεταξύ, ιστορικά, για ποιο λόγο την έχουμε κρατήσει στην ισομπάλια? Δηλαδή, δεν θα μπορούσαμε να πούμε όχι ρε φίλε, θα πάρει παράταση το μάτς όπως ξέρω εγώ whatever μέχρι να μπει και μετά αλλιώς πέναλτι. Θες να κάνεις ένα μικρό fact check? Ναι, θα το ψάξω. Ωραία. Ψάξε συγκεκριμένα όταν πρωτοποίησε το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο στην Αμερική.
Νομίζω ότι όντως, παιδιά, επειδή οι άνθρωποι, τι πάμε να πούμε, ισοπαλία, που δεν ξέρανε τι είναι ισοπαλία, όπως δεν ξέρανε τι είναι η γυναιδιατροφή, σου λέει, δεν μπορούμε εμείς να σερβίρουμε στον κόσμο αυτό το πράγμα. Οπότε είχαν όντως κάποια, είχαν και αυτά τα βλαμμένα τα πέναλτι που τα βλέπεις. Αλήθεια, το θεωρώ από το πιο ενδιαφέρον πράγμα που έχουν φέρει στον αθλητισμό αυτοί οι άνθρωποι.
Ρε, γενικά εντάξει, αυτοί ξέρουν να κάνουν κάποια πράγματα πιο ενδιαφέροντα προφανώς, αλλά μιλάμε βέβαια για το λαό που πες baseball, πάμε παρακάτω. Πώς το λένε, επειδή όντως δεν το δεχόντουσαν αυτό το πράγμα με την ισοπαλία και το έχουν κάνει νομίζω και αστείο στη σειρά, έλα ρε με τον τύπο με το μουστάκι που είναι Αμερικάνος.
Αμερικάνος, ναι. Δεν έχει γυρίσει αυτό σε κάποια φάση και έχει πει, τι βίνει η Σοπαλία. Τέλος πάντων, οπότε αυτό γενικά είναι κάτι το οποίο ξενίζει σε σχέση με το ποδόσφαιρο γενικότερα η έννοια της Σοπαλίας, αλλά ξαναστέκομαι, ρε παιδί μου, στο προηγούμενο επιχείρημα, το ότι το, πώς θα σου το πω, το Federer-Naval μπορεί να είναι ένα μάτς one-off.
το Mike Tyson με Mohamed Ali ξέρω εγώ μπορεί να είναι ένα μάτς one off σε αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο μιλάμε πάντα και μιλάμε πάντα στο ότι έχεις κάνει μια σειρά μάτς η οποία επηρεάζει και σου δίνει πράγματα για να φτάσεις κάπου να κάνεις σε εισαγωγικά το one off μάτς δηλαδή ακόμα και το super cup το οποίο είναι ένας θεσμός που έχει ένα μάτς ρε παιδί μου συνήθως αναλόγως στη χώρα πάντα είναι κάποιος που έχει κάνει μια δραδρομή και έχει φτάσει κάπου έχει κερδίσει το κύπελλο εναντίον κάποιου που έχει κάνει μια δραδρομή και έχει φτάσει κάπου νικητής πρωταθλήματος Σημαντικό το πες, δεν είμαι σίγουρος ότι περάστηκε έτσι όπως έπρεπε τα περισσότερα αχλημαχητικά αθλήματα έχουν σοπαλία νομίζω Ναι, όντως και ήθελα να σου πω πριν και διάφορα Ολυμπιακά δεν έχει τύχει να πάρουν κοινό χρυσό δεν έχει τύχει σε περιπτώσεις τα περισσότερα στη σύγχρονη ιστορία ρε παιδί μου είναι συμφωνημένα θέλω να σου πω το πιο γνωστό και χόλσομ στιγμή ρε παιδί μου στους Ολυμπιακούς
ήταν στο ύψος που είχαν πηδήξει ρε παιδί μου την ίδια επίδοση δύο αθλητές από το Κατάρι και από την Ιταλία το Κατάρι είναι ο Μπαρσίν από την Ιταλία θα με συγχωρέσετε δεν το θυμάμαι είναι αυτός που έχει μισό πρόσωπο με μουση μισό χωρίς, ο Λομπάρντο είναι που έλεγες πριν, σταμάτα ρε βλάμενοι που ρε παιδί μου είπανε ότι θα μπορούσαν να συνεχίσουν και συμφωνήσαν να πάρουν και οι δύο χρυσό σοβαρά μίζωρο αν με ρωτάς ναι εγώ είμαι περισσότερο της άψης ναι ναι και οι δύο το χρυσό μια χαρά είμαστε τέλεια τέλεια τα βρήκαμε σημαντικό πριν ποιοι είναι το γιατί θα πω ίσως το ότι και λόγω συχνότητας αγώνων και λόγω μεγεύθους γηπέδου και τα λοιπά του ότι είναι πολύ πιο κουραστικό σαν άθλημα και επίπονο συνολικά μπορεί να είναι και γι' αυτό για να μην παρατείνεται πάρα πολύ η διάρκεια των αγώνων.
Ε, ναι, προφανώς. Έχουμε τίποτα ρε μας τώρα? Εντάξει, στην αρχή μου δίνει κάποιες λογικές εξηγήσεις ας πούμε ότι επειδή λόγω της φύσης του αθλήματος το χαμηλό σκόρ είναι πιο πιθανό να είναι ίσο το αποτέλεσμα και επειδή έχει φτιαχτεί να είναι ένα συνεχές άθλημα και δεν έχει διακοπές όπως το μπάσκετ κτλ αν έπρεπε κάθε μάτς να έχει νικητή σημαίνει ότι θα χρειαζόταν συνέχεια παράταση, πέναλτι κτλ που είναι κουραστικό και πρακτικά πάρα πολύ δύσκολο.
Και αυτό εξυπηρετεί προφανώς και την πρακτικότητα σε δύο οργανώσεις που παίζονται πόσα παιχνίδια. Πότε καθιερώθηκε τώρα η σοπαλία. Η σοπαλία υπάρχει από την αρχή του ποδοσφαίρου, δηλαδή από το 1863 που δημιουργήθηκε το The Football Association στην Αγγλία. Από τότε λέει, προέβλεπαν οι κανονισμοί ότι δεν χρειάζεται να υπάρχει νικητής και μπορεί να λήξει το μάτι σόπαλο.
Μετά δημιουργήθηκε το σύστημα βαθμολογίας που μετράει αλλιώς η νίκη, αλλιώς η σοπαλία κτλ. Οπότε κάπως να παλατζάρει λίγο αυτό σαν κανόνα. Ναι, δεν ξέρω. Σου λέει και καλά ότι είναι πιο πολύ στρατηγικό παιχνίδι, γι' αυτό δεν είναι τόσο θέμα νίκης ή τάση στην συγκεκριμένη, ας πούμε, στο δεδομένο μάτς. Αυτό μου λέει αν θες μπορώ να σου πω και ποια αθλήματα επιτρέπουν ισοπαλία. Για πες.
Ναι και να πούμε ρε παιδί μου μέχρι να μας απαντήσει ο τεχνητός φίλος μας το ότι υπάρχουν και διάφορες προσαρμογές στο φορμάτ θέλω να πω σε διάφορες διοργανώσεις ας πούμε και σε αντίστοιχες καταστάσεις πολλές φορές σκεπάρουν την παράταση και πηγαίνουν κατευθείαν στα πέναλ νομίζω το κάνουν στο Copa America αν δεν κάνω λάθος ή αντίστοιχα το ότι υπήρξε κάποια ένα διάστημα η έννοια του χρυσού γκολ το ότι παίζουμε παράταση και ο πρώτος που θα βάλει γκολ τέντζο στο μάτς.
Το οποίο, ρε παιδί μου, είναι οι διάφορες παραλλαγές του πώς μπορώ να μειώσω κάπως τη διάρκεια ενός αγώνα που έρχεται ισοπαλός. Το ότι έχει ισοπαλία το ποδόσφαιρο είναι κομμάτι επιχειρήματος του γιατί δεν είναι βασικά στο σπορ. Τα πάνω από εδώ. Όχι το γιατί έχει ισοπαλία το ποδόσφαιρο, ναι. Θα σου πω, δεν μπορώ να το βάλω σαν κύριο κομμάτι της επιχειρηματολογίας γιατί στο τέλος της ημέρας μιλάμε για κρίσιμα αποτελέσματα.
Και ακριβώς επειδή είναι ένα καλό σημείο να κάνουμε αυτό το disclaimer, τα αθλήματα σαν κατηγορίες, το ποδόσφαιρο δεν παίζεται δυστυχώς παγκοσμίως με τους ίδιους κανόνες, με τις ίδιες αρχές κτλ. Επομένως υπάρχουνε αυτό που λέμε, υπάρχουνε παιχνίδια που υπάρχουνε κατηγορίες που υπάρχει ισοπαλία, υπάρχουνε κατηγορίες που δεν υπάρχει ισοπαλία.
υπάρχουν κατηγορίες που υπάρχουν penalty που δεν υπάρχουν και το καθεξής τα κρίσιμα παιχνίδια, μην πάω να σπιριτώσει στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δεν έχουν ισοπαλία έτσι όπως την αντιλαμβανόμαστε στο τοπεπίπεδο το τοπεπίπεδο είναι το Champions League δεν βάζουμε τα πρωταθλήματα γιατί τους εξήγησα το γιατί δεν υπάρχουν οπότε θέλω να σου πω από τη στιγμή που στο Champions League για να το βάλω σε μια σύγκριση και στη EuroLeague δεν υπάρχει έννοια της ισοπαλίας τόσο στο ένα όσο και στο άλλο, εγώ είμαι και είμαι αυτό.
Ωραία. Για να συμπληρώσω και να κλείσουμε την προηγούμενη ερώτηση, μου λέει ότι και το αμερικάνικο ποδόσφαιρο έχει σοπαλία, αν τελειώσει η παράταση και καμία ομάδα δεν σκοράρει, σπάνιο αλλά συμβαίνει κάθε λίγα χρόνια, η πυγμαχία, που επίσης μάλλον είναι ψιλοσπάνια, δηλαδή τώρα να βγει σπλίντρο το μάτς, Σκάκη και η Σοπαλία είναι σχεδόν στρατηγικός στόχος δεν το λέω σαν δεν ξέρω αν το θεωρεί άθλημα εδώ το Σκάκη απλά το αναφέρω επειδή το έκανε πριν παραλυρισμό ότι είναι στρατηγικό παιχνίδι και ααα το χόκει παλαιότερα τις έχουν κόψει λέει πλέον τις Σοπαλίες λένε ας το κάνουμε λίγο πιο τέτοιο αυτά μου λέει Κλείσαμε ρε παιδί μου.
Είπαμε το ότι για να ξαναμπούμε στο θέμα, είπαμε το ότι προσπαθούμε να δούμε αν ταιριάζει τον ορισμό, αν ταιριάζει σε αυτά που ζητάμε να μας δώσει και μέσα σε αυτά είναι και το αν σε αποσυνδέει την πραγματικότητα και αυτό είναι ένα κομμάτι της επιχειρηματολογίας μου κατά πόσο είναι ο βασιλιάς των σπορ με όλη τη θετική έννοια που έχει αυτή η έκφραση το ότι είναι πάρα πολλές οι φορές που σε αποσυνδέει από την πραγματικότητα και πάρα πολλές φορές είναι και περισσότερο από το επιτρεπτό, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, με το ποδόσφαιρο, προφανώς όσον αφορά την παρακολούθηση, ή τουλάχιστον τα δεδομένα που έψαξα αφορούν την παρακολούθηση, πολύ πιθανόν να ισχύει και για την ενεργοδράση, να είναι το άθλημα με τα περισσότερα οπαδικά σκηνικά βίας παγκοσμίως.
Αντίστοιχα, λοιπόν, σχολιάζοντας και την κοινωνική αλληλεπίδραση και το αίσθημα του ανήκει, βλέπουμε ότι δεν είναι πάντα ως προς το καλύτερο αποτέλεσμα. Όλα αυτά, ρε παιδί μου, τα αναφέρω για να δείξω ότι το ποδόσφαιρο πληρεί τις προϋποθέσεις του ορισμού, καλύπτει όσα αποζητάμε από το ίδιο το ποδόσφαιρο, με πολλές φορές, ρε παιδί μου, να υπάρχουν και κάποια αρνητικά implication αυτής της σχέσης του κοινού με το άθλημα και να μην οδηγεί πάντα στα καλύτερα αποτελέσματα.
Θες να πεις τίποτα? Όχι, όχι. Περιμένω το αλλά για να παίξουμε λίγο μπάλα. Όχι, ρε παιδί μου. Μπαίνοντας στο τελευταίο κομμάτι της σύγκρισης του ποδοσφαίρου με τους ανταγωνιστές, έχω βάλει τρεις πυλώνες. Τη δυναμική, τη στρατηγική και τη δραματική ανατροπή, ας το πούμε. Πάρα πολύ ωραία. Στο πλαίσιο της δυναμικής δράσης, εξετάζουμε το ότι τα αθλήματα όπως το μπάσκετ και το τέννις έχουν μια συνεχόμενη αναγκαία κίνηση εντός του αγωνιστικού χώρου.
Το μπάσκετ ή το American Football είναι αθλήματα τόσο έντονης σωματικής επαφής όσο και δυναμικής και σωματικής ανάδειξης, επίδειξης το ότι βλέπεις τέρατα με τη θετική χρειά, πολύ γυμνασμένα σώματα, πολύ ανεπτυγμένα σώματα να συγκρούονται μέσα σαοϊκά εντός του παρκέ. δεν μπορούν να συγκριθούν να συγκρίνουμε ρε παιδί μου την μόνιμη σωματική επαφή κατά τη διάρκεια ενός αγώνα που έχει το μπάσκετ με το ποδόσφαιρο που μπορεί να έχει κάποιες επιμέρους κόντρες ας πούμε στο ποδόσφαιρο υπάρχουν αρκετές θέσεις οι οποίες ρε παιδί μου καθυλώνουν τον αθλητή σε μια δρανή στάση μέσα σε πολλές αγωγικά μειώνοντας αυτό που ορίζουμε και ως δυναμική δράση Δεν θέλω να πω, δείτε το παράδειγμα του τερματοφύλακα ή μεγάλων αστέρων του ποδοσφαίρου που λέμε ότι όταν πλησιάζουν μια μεγαλύτερη ηλικία ξεκινάνε και περπατάνε μες στο γήπεδο και ούτω καθεξής.
Και είναι, ρε παιδί μου, μέσα στη δυναμική έχω βάλει και αυτό που λέγαμε και πριν, το ότι στα δικά μου μάτια η επεμπτουσία των αθλημάτων είναι το ίδιο το σκορ. αθλήματα όπως το μπάσκετο, το βόλιο, το τέννις και τα λοιπά έχουν συνεχόμενη αναλλαγή σκορ και πληρώνουν την επεμπτουσία τους συνεχώς μέσα στον αγώνα και γι' αυτά ίσως φαίνονται και λίγο πιο ελκυστικά στο να τα παρακολουθήσεις.
Το ποδόσφαιρο είπαμε, ρε παιδί μου, το ότι μπορεί να είναι και σούπα, να είναι κακό. Και να πούμε, ρε παιδί μου, το ότι αυτό ισχύει κατά την άποψή μου σε όλα τα αθλήματα το ότι σε κρίσιμα παιχνίδια, σε τελικού συνήθως, οι ομάδες είναι φυσικό και να ανοχώνονται για την έκβαση, το να μην χάσω και όχι τόσο το να κερδίσω. Άρα να υπάρχει και περισσότερο και λιγότερο ρίσκο.
Υπάρχει, ρε παιδί μου, ένα παράδειγμα που σου λέει, το ότι υπάρχει τελικός διαβρολίγκας που έχει λήξει 63-65, αλλά πάντα θα είναι λίγο πιο ενδιαφέρον από τον τελικό τσάμπλος λίγκ που ήρθε ένα 0. Θέλω να σου πω, θυμάσαι το σκορ που πήρε η Λιβερπούλ το τελευταίο της Champions League. Δεν θυμάμαι πότε πήρε τελευταίο τελικό Champions League η Λιβερπούλ.
Ήταν αυτός με την Tottenham. Ναι, ένα 0 ήτανε. Νομίζω ναι. Εντάξει. Ή ένα ή δύο. Παίζει τελικό Champions League με την Tottenham. Η οποία θα παίζει β' εθνική του χρόνου. Εντάξει. εντάξει έχουμε κάποιο ενδιασμό σε αυτά που έχουμε πει όσον αφορά τη δυναμική του αθλήματος περισσότερο ερώτηση που δεν είναι το ότι διαφωνώ με αυτό που λες είναι άλλη μια διάσταση συμφωνώ φουλ με την έννοια της δυναμικής όσον αφορά την επαφή και παειλέγοντας ακόμα και η τέχνη η ικανότητα του αθλητή στο ποδόσφαιρο Παλαιότερα ήταν ο πρωταγωνιστής λίγο πιο πολύ η τρίπλα και η τοποθέτηση πλέον είναι περισσότερο η δυναμική και η ταχύτητα για το λόγο που το χρησιμοποιούμε από την αρχή του επεισοδίου να κόψουμε κανένα εισιτήριο Θέλουμε να βλέπουμε πιο γρήγορο ποδόσφαιρο πιο υψηλά σκορ κτλ. Εκεί πηγαίνει Αντιληπτικά τουλάχιστον. Πάμε Ερώτηση. Εγώ συμφωνώ με το ότι εκεί θα πρέπει να πηγαίνει Έχω και την αντίπερα οχθή προφανώς.
Θέλω να σου πω, ρε παιδί μου, ότι η δεύτερη διάσταση είναι αυτό που λες το «Δε θέλω να χάσω». Είναι ερώτηση και προς τους δυο σας που βλέπετε περισσότερο μπάσκετ από εμένα. Υπάρχει περίπτωση η καλύτερη άμυνα ever στο μπάσκετ να μη δεχθεί κανέναν απώντο. Όχι, εντάξει, δεν είναι εφικτό ρε φίλε, αλλά δεν... Υπάρχει περίπτωση η καλύτερη επίθεση στο ποδόσφαιρο να μη βάλει γκολ.
Ναι. Αυτό θέλω να σου πω. Σκέψου το επόμενο βήμα της ερώτησης, ρε παιδί μου, το οποίο ποιο είναι το ότι στο μπάσκετ αναγκαστικά ό,τι και να γίνει, επειδή ξέρεις ότι θα φας σε οποιοδήποτε μάτς, απέναντι σε οποιαδήποτε ομάδα και να παίξεις το περιστέρι, ξέρω εγώ με τους Λέικερς, ε μάλλον ένα καλά θα το βάλει, ρε παιδί μου, το περιστέρι, αναγκαστικά η άλλη ομάδα ξέρει ότι πρέπει να σκοράρει.
Ενώ στο ποδόσφαιρο έχουμε δύο ομάδες, όπως είναι η αθλετικό, όπως είναι η γιούβε που μπορούν να μπουν σε ένα παιχνίδι και να πούνε και να μην σκοράρουμε δεν πειράζει γιατί ξέρουμε ότι μπορούμε να μην φάμε. Οπότε υπάρχει ένα μεγαλύτερο φάσμα διαφοροποίησης όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ και διορθώστε με αν κάνω λάθος στο στυλ της εκάστοτε ομάδας σε ένα άθλημα σαν το ποδόσφαιρο αλλά και ταυτόχρονα υπάρχει πολύ μεγαλύτερο φάσμα στον τύπο του θεάματος που θα δεις δηλαδή το 63-65 του μπάσκετ θεωρώ ότι δεν έχει όσο μεγάλη διαφορά με το 110-109 που θα έχει το 54 με το 00 Σωστά? Ωραία Σου απαντάω με τον πιο εύκολο τρόπο που μπορώ να σκεφτώ η διαφοροποίηση φέρνεις ρε παιδί μου το παράδειγμα της Αθλέτικο η Αθλέτικο πηγαίνει στους τελικούς ή στα κρίσιμα μάτς ως underdog και η στρατηγική της είναι το ότι είμαι μια αμυντικά πολύ καλή ομάδα και θα προσπαθήσω να πάω το παιχνίδι μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο και να το πάρω λίγο πονηρά που λέμε.
Υπάρχει στο μπάσκετ ας πούμε, βάζοντας τα σε αντιδιαστολή, υπάρχουν οι επιθετικές ομάδες που βασίζονται στο ταλέντο, στις προσωπικότητες κτλ. Και υπάρχουν οι ομάδες οι οποίες σκυλιάζουν στην άμυνα και σου καταστρέφουν το επιθετικό σου παιχνίδι. Ακόμα και αν είσαι μια ταλαντούχα ομάδα, ακόμα και αν είσαι μια οργανωμένη ομάδα.
Οι ομάδες στο μπάσκετ, ας πούμε, που έχουν μια πάρα πολύ καλή αμυντική προσέγγιση σε ένα παιχνίδι, δεν μπαίνουν απαραίτητα ως underdog σε ένα κρίσιμο μάτς. Μπαίνουν ως εγώ παίζω τρομερή άμυνα, εσύ έχεις τρομερό ταλέντο, πάμε να συγκριθούμε στο ποιος κάνει καλύτερα αυτό που κάνει, άρα να δούμε ποιος θα είναι ο νικητής. στο ποδόσφαιρο συνήθως αυτή η προσέγγιση του θα παίξω άμυνα να κρατήσω να μην φάω τίποτα είναι αντίληψη underdog και όχι το πάνω να σε παίξω στα ίσια.
Ναι, δεν διαφωνώ σε αυτό το κομμάτι γιατί στο ποδόσφαιρο οι πολύ πολύ μεγάλες άμυνες δεν έχουν πεθάνει λίγο. Σε σχέση με τον τρόπο που παίζετε το ποδόσφαιρο δηλαδή ακόμα και τον τερματοφύλακα να δεις στη μετά-πεπ εποχή που σου λέει ότι θέλω ο τρεματοφύλακας να είναι πιο ενεργό κομμάτι του χτισήματος της ομάδας βλέπεις ότι το να χτίσεις μια ομάδα πάνω στην άμυνά σου είναι πιο σπάνιο φαινόμενο και πιο εύθραυστο από ό,τι μπορεί να ήταν παλιότερα Προφανώς ρε παιδί μου έχει διαφορά η άμυνα σαν θέση σαν θέση μες στο γήπεδο και διαφορά το παίζω άμυνα κάνω άμυνα την άμυνα στην προκειμένη περίπτωση τη βάζω σαν φιλοσοφία Τι θέλω να σου πω Το ότι και το αμήνομαι και τη φιλοσοφία της άμυνας, το τερματοφύλακας να μπορεί να παίξει την παλά με τα πόδια και να φτιάξει παιχνίδι, να γίνει ένας τύπου playmaker, ίδιος ο τερματοφύλακας, είναι κομμάτι της άμυνας.
Είναι κομμάτι της αμυντικής φιλοσοφίας το ότι όταν εγώ θα είμαι στο αμυντικό μου μισό, θα μπορώ να διαχειριστώ τις καταστάσεις με περισσότερους τρόπους ευελιξίας. Περνώντας, ρε παιδί μου, και στο κομμάτι της στρατηγικής ανάξωνα ως σύνθετες στρατηγικές, ρε παιδί μου, θα θέσουμε τη δουλειά που γίνεται και αναγνωρίζεται είτε από το μάτι του θεατή εντός γηπέδου αλλά και με την αναπτυκή του θεατή της τηλεόρασης ο οποίος προφανώς έχει πίσω του τεχνολογίες όπως το replay, το on demand τις γραφικές αναλύσεις και τις φάσεις, ρε παιδί μου, του καθεαγώνα Στον πυρήνα του, η στρατηγική, η οποία εφαρμόζεται σε αθλήματα τύπου American Football, Basket, Polo ή Volley βασίζεται στη δυνατότητα άμεσης παρέμβασης του ίδιου του προπονητή Μέσω του time-out στον μπάσκετ Ενεργά, ρε παιδί μου, μπαίνεις στη διαδικασία να σταματήσεις την ομάδα από το πώς ενεργεί τη δεδομένη στιγμή εντός πλαισίου ερμηνευτικά, ρε παιδί μου και να τους καθοδηγήσεις με την προσωπική σου ενεργή παρέμβαση
το να δώσεις μια οδηγία και να πεις ότι παιδιά, εγώ που βλέπω τον αγώνα απ' έξω, δεν τον παίζω ως προπονητής, ακούστηκε τρομερά λάθος αυτό, σε όλο το επεισόδιο μάλλον, παρακολουθώ το παιχνίδι, βλέπω τι συστήματα ας πούμε παίζει η αντίπαλη ομάδα και μπορώ να σας πω όταν θα παίξουμε την επόμενη επίθεση ή τις επόμενες επιθέσεις, τι να κάνετε γιατί έχω δει τα κενά.
Στο ποδόσφαιρο ρε παιδί μου αυτό, βρίσκεται κυρίως στο game plan που κάνεις στην προπόνηση πριν και τις οδηγίες που δίνονται, ρε παιδί μου, στο ημίχρονο. Οι οδηγίες, ρε παιδί μου, που δίνονται κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών κατά γενική ομολογία των αθλητών δεν εφαρμόζονται επακριβώς. Έχει έρθει, ρε παιδί μου, και αυτή η μόδα τα τελευταία 5-6 χρόνια με το χαρτάκι που δίνει ο προπονητής σε ένα παίχτη που μπαίνει αλλαγή του θα κάνουμε αυτό.
Το λένε οι ίδιοι παίκτες το ότι είναι άλλο πράγμα το πώς θα μου μάθει, θα μου μεταλαμπαδεύσει, εμπανσυρτητώσει ο προπονητής στην προπόνηση το τι πρέπει να κάνω, πώς πρέπει να παίξω τη θέση μου και πώς πρέπει να αντιμετωπίσω ακόμα και στο μάντουμαν τον προσωπικό μου αντίπαλο, ρε παιδί μου. Και είναι άλλο πράγμα εκείνη τη στιγμή του αγώνα να μου πεις παίξε πιο πάνω στη γραμμή, ρε παιδί μου, το εξτρέμ.
η δυνατότητα τώρα αντίληψης της στρατηγικής που εφαρμόζεται είναι αρκετά ευκολότερη στην περίπτωση της παρακολούθησης από το τηλεοπτικό δέκτη γιατί είπαμε ρε παιδί μου ότι έχεις όλες αυτές τις τεχνολογίες καθιστώντας έτσι ρε παιδί μου παθητικό δέκτη το θεατή χωρίς να εκπαιδεύει απαραίτητα το μυαλό του και υπάρχει ρε παιδί μου η έκφραση στην πιάτσα ρε παιδί μου είναι το ότι άμα δεν μυρίζεις χορτάρι δεν καταλαβαίνεις μπάλα.
Είναι άλλο πράγμα το να παρακολουθείς ας πούμε Champions League και να σου βγάλει δέκα καρτέλες τα expected goals, το πόσες τελικές έχουν γίνει κτλ. Πού είναι το heat map των παικτών κτλ. Σου κάνει το μυαλό, ο σκοπός του είναι να σε κάνει πιο πλήρως ενημερωμένο για το τι γίνεται, αλλά ταυτόχρονα σε κάνει πιο μέσα σαν ο Ικαχαζό στο πώς παρακολουθώ και αντιλαμβάνω με ένα άθλημα, ενάντια του που βλέπω να παρακολουθώ ένα παιχνίδι διαζώσης και μπορώ να αντιληφθώ και να ερμηνεύσω λίγο διαφορετικά τις καταστάσεις.
Και νομίζω, ρε παιδί μου, ότι και στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, για να το βάλουμε σε αντιδιαστολή, το να παρακολουθήσεις τη στρατηγική ενός αγώνα μπάσκετ είναι πιο ζώρικο από το να αντιληφθείς τη στρατηγική που έχει ένας αγώνας ποδοσφαίρου. Συμφωνούμε. Παρνώντας, ρε παιδί μου, τώρα και στο κομμάτι της δραματικής ανατροπής, αυτό που λέγαμε το πόσο μας αρέσει το να βλέπουμε το σκορ να αλλάζει, να γίνεται το outsider νίκητης και ούτω καθεξής, στο κομμάτι της δραματικότητας ενός παιχνιδιού υπάρχει το εξής πρόβλημα μέσα, που είναι ότι από τη μία έχουμε αθλήματα με συνεχές σκοράρισμα, όπως είπαμε, και από την άλλη έχουμε αθλήματα με σποραδικό σκοράρισμα.
Θα έλεγε, ρε παιδί μου, κανείς ότι δραματικό μπορεί να είναι ένα άθλημα τόσο της κατηγορίας με το συνεχές κοράρισμα, όσο και της κατηγορίας με το σποραδικό και θα συμφωνήσω. Και θα δώσω εδώ τον πόντο στο ποδόσφαιρο, χρησιμοποιώντας ως αντιπαράδειγμα το μπάσκετ. Το μπάσκετ, το ποδόσφαιρο όπως και τα αθλήματα παγκοσμίως, ρε παιδί μου, δεν παίζονται με τον ίδιο τρόπο.
Υπάρχει η θεωρία, που συμφωνεί και με τη στατιστική, ότι στο μπάσκετ 8 στις 10 θα κερδίσει ο καλύτερος. Έναντι του ποδοσφαίρου, που είναι από τη φύση του πολύ πιο ανατρεπτικό, πιο δραματικό, γιατί μπορούν να αλλάξουν τα πάντα μέσα σε δευτερόλεπτα. Και προφανώς μπορούμε να σκεφτούμε παραδείγματα και της μίας κατηγορίας, και το ποδοσφαίρο να μας δείξει ότι καλυθέα δεν θα κερδίσει ποτέ την Μπαρτσελώνα.
Και αντίστοιχα υπάρχουν, ερευνούν και παραδείγματα, που θα κερδίσει ο Ολυμπιακός Τζέσσεκα γυρνώντας ένα παιχνίδι από το μείον 16. Νιώθω ότι στην ολότητά του, και μου το επιβεβαιώνουν και τα στατιστικά, το ότι το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα των outsider, έναντι του μπάσκετ, ας πούμε, ή των αθλημάτων με συνεχές κοράρισμα, που συνήθως κερδίζει όντως η καλύτερη ομάδα.
Θα διαφωνήσω, όχι σε αυτό που λες. καταλαβαίνω όλο αυτό με το underdog και τα λοιπά, απλά για μένα πιο δραματικό άθλημα από το μπάσκετ δεν μπορώ να σκεφτώ δηλαδή πόσα buzzer beater έχεις δει στο ποδόσφαιρο και όταν λέμε buzzer beater μιλάμε για δευτερόλεπτα για κλάσματα του δευτερολέπτου το οποίο φίλε αυτό δεν γίνεται να μη σε ενθουσιάσει ακόμα και με άσχετες ομάδες όταν δηλαδή ο χρόνος έχει παγώσει στο 2,3 δευτερόλεπτα και έχει πάρει time out το προπονητής και λες τώρα πρέπει να κατέβει ο Χριστός να γίνει το θαύμα ρε φίλε που ξέρεις ότι είναι ένα σουτ παίρνει ένα ξέρω εγώ δυο κλάσματα δευτερόλεπτα να το πετάξεις αυτό δημιουργεί ένα άγχος ένα κάθομαι λίγο στην άκρη του καναπέ μου να δω τι θα γίνει δηλαδή τα 20 τελευταία δευτερόλεπτα του μπάσκετ είναι το απόλυτο δράμα ρε φίλε το οποίο στο ποδόσφαιρο δηλαδή πολύ πριν λήξει ο αγώνας έχεις αποφασίσει δηλαδή και ο περισσότερος κόσμος φεύγει και από το γήπεδο όταν πας στο γήπεδο έχει ψιλοκριθεί ο αγώνας
ε πάμε να φύγουμε έχουν γίνει και εκεί διάφορα προφανώς παρατάσεις αλλά δεν μιλάμε για αυτή την αίσθηση του κλάσματος του δευτερολέπτου και αυτό το ότι παγώνει ο χρόνος, ξεκινάει, ξαναπαγώνει. Είναι, για μένα είναι το απόλυτο δράμα αυτό. Σαν θεατής, έτσι. Τέλεια. Θα προσπαθήσω ρε παιδί μου να σου απαντήσω με τα δύο πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα που μπορώ να σκεφτώ στο μυαλό μου και ένα που έδωσε και ο Μίτσος πριν.
Το ένα είναι, είμαι Ολυμπιακός, τα μεγαλύτερα μέσα σε αοϊκά buzzer beater που έχω δει στη ζωή μου σε μπάσκετ και σε ποδόσφαιρο είναι το καλάθι του πριντεζιρ παιδί μου με την Τζέσσεκα έχεις γυρίσει το μάτς έχεις πάει ως outsider δεν περιμένω να κερδίσεις και αν χάσεις δεν θα πω εύρευα να το πάρουμε αυτό το μάτς θα πω τι να κάνουμε ήμασταν χαμηλότερης δυναμικής ομάδα κέρδισε η καλύτερη ομάδα και μέσα μου είμαι συμφιλειωμένος από την αρχή του παιχνιδιού μέχρι και το τέλος του το ότι εντάξει δεν πειράζει και να χάσω δεν πειράζει.
Και αντίστοιχα, ρε παιδί μου, που δεν είναι ο ορισμός του buzzer beater, είναι το goal του LKB. Το goal του LKB δεν είναι buzzer beater, γιατί έχει μπει στην παράταση και έχει ακόμα χρόνο. Και εκεί κολλάει και το παράδειγμα που έδωσε πριν ο Μίτσος. Η διαφορά μεταξύ του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ είναι στο ότι ο Μίτσος έχει κερδίσει η Juventus στη Barcelona 3-0 και έχει 90 λεπτά να αναστρέψει αυτό το σκορ.
ο Μίτσος είναι και τα 90 λεπτά αγχωμένος γιατί πιστεύει επειδή είναι το outsider το ότι μπορεί και να χάσει 90 λεπτά είναι σημαντικά για αυτόν εμένα στο ποδόσφαιρο με τον κολ του Ελκαμπή ήτανε 3 με το σουτ του Πρίντεζι ήτανε 1,4 αν θυμάμαι καλά οπότε θέλω να σου πω η διαφορά δυναμικής και συναστηματικής αναλλαγής ρε παιδί μου των δύο αθλημάτων είναι το πόσο μετράει για σένα από πριν η νίκη και η ήττα.
Όταν παίζεις ένα άθλημα το οποίο κερδίζει συνήθως το φαβορεί, η νίκη και η ήττα δεν έχει την ίδια βαρύτητα με το να το συγκρίνεις, ρε παιδί μου, σε ένα άθλημα που δεν θα κερδίσει απαραίτητα η καλύτερη ομάδα. Και έχω υπάρξει, ρε παιδί μου, και από την πλευρά του «Είμαι η καλύτερη ομάδα στο μπάσκετ, συγγνώμη φίλε Μάριε, και έχω φάει το καλάθι του Γιουλ, Buzzer Beater, και έχω υπάρξει, ρε παιδί μου, και ως το outsider το οποίο έβαλε το καλάθι.
Το αντιλαμβάνω με αυτό που λες και γι' αυτό σου είπα, ρε παιδί μου, ότι μπορείς να βρεις παραδείγματα και από το ένα και από το άλλο. Ναι, εγώ το πήρα σαν μεμονωμένο μάτς και ας μην έχει σημασία το μάτς το ίδιο για κάτι. Σαν δράμα, εκείνη τη στιγμή, βλέποντας τον αγώνα, χωρίς να κρίνουμε την κατάταξη, τη σημασία του μάτς για πρόκριση κτλ.
Εμένα αυτό με κρατάει πολύ περισσότερο στο the edge of my seat. Να κλείσω με μια τελευταία ερώτηση και μετά δίνω το λόγο στο Μίτσο. Έχεις δει ποτέ στο μπάσκετ να βάζει buzzer beater ο προπονητής? Ε, όχι, εντάξει. Έχεις δει όμως το ποδόσφαιρο να βάζει buzzer beater με ψαλιδάκι τερματοφύλακας? Όχι, όχι. Ε, έχει γίνει όμως.
Γίνεται μια φορά το χρόνο. Αν όχι με ψαλιδάκι συγκεκριμένα, το buzzer bitter να το βάλει το ρομαδοφύλακας γίνεται τουλάχιστον μια φορά το χρόνο. Οκ, εντάξει. Τέλειωσε, γιατί νιώθω ότι μετά... Καταρχάς, με ό,τι έχεις πει, με ό,τι έχει υποθεί, αν και με πολύ μικρές παραλληλές, έχω συμφωνήσει μες στο επεισόδιο. Ωραία. Εγώ συμφωνώ ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι βασιλιά στον σπορ, για έναν ή δεν είναι πλέον ο βασιάς των σπορ, για ένα δικό μου πολύ συγκεκριμένο λόγο, οπότε θα το αφήσω για λίγο πιο μετά ή όπου τα τελειώσει, τέλος πάντων.
Παρένθεση, πόσο πιο μετά ρε Μάγκης, γιατί είμαστε 1 ώρα και 52 λεπτά. Ωραία. Μπαίνουμε λοιπόν, ρε παιδί μου, στο τελευταίο κομμάτι του σημερινού επεισοδίου, που το έχω ονομάσει τα δάνεια του ποδοσφαίρου από τα υπόλοιπα αθλήματα. Είναι, ρε παιδί μου, εντάξει, πολύ εύκολο να σκεφτείς ότι διάφορα αθλήματα συνδυάζουν άλλες δραστηριότητες αθλητικές.
Βλέπε το ότι τα περισσότερα αθλήματα έχουν την έννοια του τρεξίματος ή της ρήψης, σε όποια μορφή μπορείς να το αντιληφθείς. Και πάω, ρε παιδί μου, να το δω λίγο περισσότερο στο κομμάτι του θεάματος και της προσέγγισης του ίδιου του αθλήματος, παρά του πώς παίζεται απαραίτητα. έβλεπα κάποια στιγμή ρε παιδί μου μια συνέντευξη του Γενικού Γραμματέα της UEFA του Θοδωρίδη ο οποίος ρε παιδί μου αναφέρεται στα δάνεια που έχει κάνει το ποδόσφαιρο από το NFL, από το Αμερικάνικο Ποδόσφαιρο τόσο για το πείραμα που έχει γίνει και νομίζω ότι δεν έχει σταματήσει ακόμα να γίνεται του Half Time Show ή του πριν ξεκινήσει το παιχνίδι το οποίο παταγωγός έχει αποτύχει κύριε παιδί μου, στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, με διάφορα σκηνικά που δείχνουν πόσο ακατάλληλη είναι μια τέτοια προσθήκη στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, ερχόμενη από το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, θέλω να πω, νομίζω ότι είναι ένας τελικός...
Πρέπει να είναι η Τσέλσι Μάζιτρ Σίτι και έχει βγει η Ντουαλίπα να τραγουδήσει πριν το παιχνίδι. Επειδή έχει γίνει όλη αυτή η ιστορία. Το σύνθημα, ναι. One kiss is all it takes. Αυτό το σύνθημα, ρε παιδί μου, που οι ίδιοι οι θεατές του ποδοσφαίρου κατακρίνανε αυτή την ενέργεια, έχει γίνει και το εξής. Άλλαξε και η δομή για το τι σημαίνει το «πηγαίνω σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα»
και είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της πρώτης τάξης, ρε παιδί μου, του Ευρωπαϊκού Ποδοσφαίρου, που έχει μείνει έξω από το γήπεδο, μεγάλη μερίδα των θεατών, γιατί ακριβώς επειδή υπήρχε το σόου, δεν μπορούσες να μπεις αφού έχει ξεκινήσει το σοου. Και μείναν εκτός του παιχνιδιού. Είχαν εισιτήρια και δεν μπήκαν μέσα γιατί είχε ξεκινήσει το σοου.
Άλλαξε το πώς τι σημαίνει το πηγαίνω στο γήπεδο. Δεν πας περιττώσει. Πάρα πολύ ενδιαφέρον αυτό το μεταξύ. Ό,τι να είναι έτσι. Ντάξει, να σου πω κάτι. Μπορούσα να το κάνω λίγο καλύτερα, ρε φίλε. ας έβγαινε η ντουαλίπα να μην πει το τραγούδι να πει το σύνθημα ρε φίλε να την τίσουνε με τα κασκόλ να μην βγει με τα κούνια εκεί ρε φίλε μπορεί και να γουστάρανε εμείς θέλουμε καγκουριλίκια τώρα δεν θέλουμε και καλά τώρα να βγει η Σακύρα σαν να μην εεε και fun fact το έχει κάνει πολύ πολύ νωρίτερα το ελληνικό ποδόσφαιρο αν δεν κάνω λάθος έχει βγάλει σε τελικό κυπέλου στο γήπεδο στη Νέα Σμύρνη, αν δεν κάνω λάθος την Παπαρίζου, κάπου το 2005, πρέπει να είναι εκεί μετά την Eurovision, την έχει βγάλει σε half-time show την Παπαρίζου.
Έχει φάει σοβαρό γιούχα, η Καϊμήν. Σοβαρό γιούχα. Κρίμα, ρε φίλε. Στο μπάσκετ μπορεί και να παίρνει, άμα ο DPG έφερνε, ξέρω εγώ, κανέναν ίνο, καμιά βύση. Μπορεί να μου στάρανε, ρε φίλε. Το έχει κάνει λίγο μέρος της κουλτούρας. Ευτυχώς που το Final Four είναι φέτος στην Αθήνα. Νομίζω ότι όλη την οργάνωση την παίρνει η EuroLeague και όχι αυτός που έχει το γήπεδο.
Ευτυχώς. Και συνεχίζοντας, ρε παιδί μου, εντάξει, τα δάνεια. Είχα δει κάποια στιγμή και μια συνέντευξη του Walker, του Buck της City, που έλεγε, ρε παιδί μου, ότι έχει πάει κάποια στιγμή στην Αμερική με τον Guardiola και έχουν παρακολουθήσει μαζί αγώνα NFL. και σου λέει ρε παιδί μου ότι έχει μαγευτεί από την οργάνωση του πώς γίνεται το coaching στο NFL.
Το ότι υπάρχει προπονητής ο οποίος είναι στην κορυφή του γηπέδου και με ενδοεπικοινωνία επικοινωνεί με τον προπονητή που είναι στον αγωνιστικό χώρο και τους λέει τη σύστημα παίζει αντιπαλή ομάδα πώς διαβάζεται η στρατηγική του παιχνιδιού εκείνη τη στιγμή. και τα επόμενα χρόνια πολλά κλαμπ ξεκίνησαν ανά την Ευρώπη να προσαρμόζουν τον τρόπο προπόνησης και της τακτικής στη συγκεκριμένη προσέγγιση.
Το ότι φτιάχνουμε ένα tactics room στην κορυφή του γηπέδου για να μπορούμε να βλέπουμε και τις προπονήσεις και τους αγώνες από εκεί πέρα για να μπορούμε να παίρνουμε και τα στατιστικά δεδομένα. Το ποδόσφαιρο ήταν πάντα άθλημα της ομάδας και υπήρχε πάντα η άποψη ότι ένας παίκτης δεν μπορεί να φέρει την άνοιξη σε μια ομάδα.
Και προσπαθώ να βάλω, ρε παιδί μου, λίγο το κομμάτι του προσωποκεντρικού στο άθλημα. Είτε στο μπάσκετ, είτε στο NFL, είτε στο ποδόσφαιρο. Στο μπάσκετ υπήρχε ο Τζόρνταν, ο Κόμπε, ο Λεμπρόν και ούτω καθεξής. Στο NFL υπήρξε ο Σάιμποργκ, ο Τον Μπρέντι, ο Μαχόμς τώρα. Το ποδόσφαιρο, αντίστοιχα, έφτιαξε τους δικούς του, Μέση και Ρονάλντο και δεν είναι τυχαία η πτώση της τηλεθέασης των τελευταίων τελικών Champions League που από τότε που ξεκίνησε η αποχή από τους τελικούς αυτών των δύο ομάδων που παίζουν αυτοί οι δύο ξεκίνησε να χάνεται λίγο και η έγλη του τελικού του Champions League αυτού καθ' αυτού Δεν μπαίνω ρε παιδί μου σε τακτικά δάνεια περισσότερο Υπάρχει βιβλιογραφία που μπορούν να τρέξουν οι ακροατές μας, ρε παιδί μου.
Όλα αυτά τα λέω από την άποψη ότι το ποδόσφαιρο έχει δανειστεί διάφορα πράγματα και διαλέγω, ρε παιδί μου, να αναφέρω δύο-τρία, γιατί άλλα του πετύχανε, άλλα δεν του πετύχανε. Νιώθω ότι σαν άθλημα το ποδόσφαιρο είναι ίσως το πιο επιτυχημένο copy-paste στην ιστορία του αθλητισμού. Μπορεί να παίρνει τα πάντα από άλλα αθλήματα, να δανείζεται είτε στο κομμάτι του σοου είτε στο κομμάτι της τακτικής είτε στο κομμάτι του πώς παίζεται το άθλημα αλλά έχει κάπως την ικανότητα τα δάνεια αυτά αυτά που δεν πετυχαίνουν να τα διώχνει από το κομμάτι του χωρίς να του δημιουργούν ζημιές και αυτά που δανείζεται και του λειτουργούν να του δουλεύουν τρομερά καλά.
Σήμερα ρε παιδί μου το επεισόδιο αυτό ήταν. Δεν έχω κάτι παραπάνω να πω. μπορούμε να κάνουμε ρε παιδί μου άμα θέλετε κάποια κουβέντα έχω και το closing statement του πώς το αντιλαμβάνουμε και ποια είναι η άποψή μου για το αν είναι ο βασιλιάς των σπορ ή όχι είναι το βήμα για να πείτε και εσείς την άποψή σας Ωραία το έχουμε αγγίξει σε αρκετά μέρη του επεισοδίου και τώρα το αγγίξαμε για μένα το ποδόσφαιρο δεν είναι πλέον ο βασιλιάς των σπορ γιατί το έφερα εξ αρχής ότι όταν ένα άθλημα γίνεται σπορ, εντελώς λαϊκή ας πούμε ετοιμολογία, ξέρω εγώ πώς θέλει να την πούμε αυτή, πρέπει να βάζει μέσα και την έννοια του κοινού.
Το κοινό για να συνεχίσει να πηγαίνει να βλέπει κάτι, θα πρέπει να έχει συναισθήματα για αυτό το κάτι. Το ποδόσφαιρο προσπαθώντας να δανειστεί Όπως πολύ σωστά έφερε το παιδί μου στο τελευταίο κομμάτι Από άλλα entertainment venues Αλλά και από άλλα αθλήματα Δηλαδή ανταγωνιστείς αυτή τη στιγμή του ποδοσφαίρου Δεν είναι μόνο το NBA, το NFL Είναι και το Netflix Είναι οποιαδήποτε μορφή live και μη live διασκέδασης.
Σαν θεατής. Έχεις έναν ορισμένο χρόνο σαν θεατής, κάπου θα τον μοιράσεις. Ωραία. Όταν οι επιλογές σου, όπως έχουμε εξετάσει σε προηγούμενο επεισόδιο, διευρύνονται πάρα πολύ, όλες αυτές οι επιλογές αρχίζουν και κοντράρονται μεταξύ τους. Και αντεπιχειρηματολογώ, έτσι. Παλαιότερα, όταν ας πούμε θα είχες στην τηλεόραση, ξέρω εγώ, το Μουντιάλ, παράδειγμα, Ε, δεν θα έβγαινε την ίδια ώρα, ξέρω εγώ, που θα πες το Sky, λέμε ένα παράδειγμα, το τελικό στο Μουντιάλ, δεν θα έβγαινε το τελευταίο επεισόδιο της Βέρας στο δεξί στο Μέγγα, γιατί κανείς από τους δύο δεν θα ήθελε να κοντραριστεί μεταξύ τους.
Αν τώρα το Netflix μου πετάξει, άρα εγώ αν ήθελα να δω τη Βέρα στο δεξί δεν θα μπορούσα να τη δω, άρα θα έβλεπα το τελικό του Μουντιάλ. Ωραία. τώρα που μπορώ να δω ό,τι θέλω, όποτε θέλω, αλλά το ποδόσφαιρο και άλλα αθλήματα έχουν μεγαλύτερη αξία όταν τα βλέπεις live κάπως τέλος πάντων θα πρέπει να αρχίσει να αλλάζει λάθος αυτό γιατί κάτι γνώμου θα πρέπει να παραμένει ίδιο με παλιότερα θα έπρεπε το ποδόσφαιρο και οποιαδήποτε μνουφή live αθλητισμού να συνεχίσει να κοντράρεται με τα υπόλοιπα ήδη entertainment με το βασικό πράγμα το οποίο είναι το συνέστημα.
Τι σου λέει, πώς μπορείς να δημιουργήσεις ένα συνέστημα γύρω από κάτι που παρακολουθείς, όταν αυτό το πράγμα έχει να σου πει μία ιστορία. Η θελημένα και μη. Το Μέση εναντίον Ρονάλντο, το Μπαρτσελόν εναντίον Ρεάλ, το Ολυμπιακός εναντίον Παναθηναϊκός, το Αθήνα εναντίον Θεσσαλονίκη, όλα αυτά είναι ιστορίες. Ωραία. ανεξαρτήτως σε ποιο επίπεδο παίζονται και εκεί διαφωνώ με αυτό που έλεγες πριν τα σχέσεις με τον μπάσκετ ότι εγώ δεν μπορώ να κάτσω να δω μπάσκετ γιατί έχει αντικειμενικά καλύτερο ή πιο ποιετικό θέαμα έχει τέτοιο, αλλά οκ άμα βάλω δύο jetpack πίσω από δύο σαλιγκάρια και βλέπω δύο σαλιγκάρια να κοντράρονται μάλλον και αυτό θα είναι κάτι θεαματικό δεν έχει να μου πει όμως μία ιστορία πίσω από αυτό Από τη στιγμή λοιπόν που χάσαμε λιγάκι το μύθο του ποδοσφαίρου, τόσο σε επίπεδο εθνικών διοργανώσεων, όσο και σε επίπεδο κλαμπ, γιατί πλέον τα περισσότερα κλαμπ είναι εταιρείες, οι περισσότεροι παίχτες είναι στα μάτια μας τουλάχιστον λαϊκά πιο μισθοφόροι,
οπότε το ποδόσφαιρο, κατά γενική ομολογία και το έχουν πει και άνθρωποι που ξέρουν πολύ περισσότερα από εμένα, φεύγει λιγάκι από τη ρομαντική του έννοια όσο περισσότερο απομακρύνεται από αυτό τόσο λιγότερο θα είναι και ο βασιλιάς των σπορ γιατί δεν μιλάει πλέον μια παγκόσμια γλώσσα. Πώς μας ακούγεται αυτό? Ναι, ισχύει.
Παρ' όλα αυτά να πούμε ότι υπάρχει και η μαύρη πλευρά αυτής της τοπικότητας και οπαδικότητας το ότι χάνεις και ένα popularity γιατί έχουν βαφτεί οι δρόμοι με αίμα ανθρώπων λόγω ακριβώς αυτού του φανατισμού που παίζει με αυτές τις κόντρες μπορεί όχι με το Μέση Ρονάλντο ας πούμε που δεν ξέρω, δηλαδή δεν έχω καμία εικόνα τι οπαδικά παίζουν σε Ισπανία, ξέρω και τα λοιπά αλλά αν μιλήσουμε για Ελλάδα έχουν γίνει πολύ άσχημα σκηνικά που αποτρέπουν κόσμο ο οποίος θα ήθελε να πάει σε ένα γήπεδο να δει ένα μάτς και φοβάται να πάει το παιδί του ή τη γυναίκα του να δει το άθλημα ενώ ναι μεν υπάρχει και η ατμόσφαιρα στο μπάσκετ γιατί οι αντίστοιχες ομάδες είναι στο μπάσκετ πάλι υπάρχει ο λομπιακός και ο πανθυναϊκός στο μπάσκετ υπάρχει η ανταγωνιστικότητα, υπάρχουν τα συνθήματα, υπάρχουν ίσως λιγότερα σκηνικά επί αυτού.
Όχι ότι δεν υπάρχουν και καθόλου. Αλλά γενικώς θεωρείται ότι έχει ένα λίγο καλύτερο κλίμα σαν άθλημα, λίγο πιο ευαγωνίζεσθε από αυτό που έχει συμβεί τις τελευταίες δεκαετίες με το ποδόσφαιρο. Δεν έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό που λες, όντως. Το κομμάτι του φανατισμού και της οπαδικής βίας είναι ένα πολύ, ίσως το χειρότερο κομμάτι του ποδοσφαίρου, μαζί με την όποια εκμετάλλευση μπορεί να παίζεται σε πάρα πολλά επίπεδα, αλλά ταυτόχρονα, και δεν μιλάμε μόνο, πώς να σου το πω, ο οπαδισμός δεν είναι μόνο η οπαδική βία, ωραία, και η απομάκρυνση από τον οπαδισμό γενικότερα επηρεάζει και άλλες πτυχές του ποδοσφαίρου που μπορεί να σε αρέσουν όπως είναι και τα συνθήματα.
Δηλαδή άμα μου πείτε ότι το NBA έχει καλύτερα συνθήματα από το ποδόσφαιρο μάλλον θα διαφωνήσουμε. Defense! Defense! Όχι, δεν χρειάζεται αυτό. Απλά θέλω να πω ότι... Πώς να το πω... Εμένα, τώρα το να υπάρχουν κάποια λεπτά όρια Ας μην κάνουμε quote να λέτε ό,τι συνθήματα θέλετε. Μην βρίζετε βούλγαρους και εθνικά ζητήματα.
Σταματήστε γάμο το στάνιο σας. Δηλαδή, μην κάνουμε quote αυτό το πράγμα. Θέλω να πω ότι υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή του, λέω, ωραία chance που αφορούν την ομάδα μου, που μπορεί να είναι και ανταγωνιστικά και το πάω σε ένα άλλο επίπεδο του συγκεκριμένου παίκτη, τη μάνα, την αδερφή, την κόρη, ξέρω εγώ και τα λοιπά και τα λοιπά.
Κάπου εκεί νομίζω ότι ξεφεύγουμε από τη γραμμή του, λέω συνθήματα και είμαι ο παδός της ομάδας και μετά είμαι ένας αούγκανος, ξέρω εγώ, που δεν ξέρω να φέρομαι. όπως και το ότι δεν έχω πάει σε αγώνα μπάσκετ και να έχω φοβηθεί να βγω από το γήπεδο εγώ δεν έχει τύχει μπορεί να συμβαίνει ξαναλέω ακόμα και σε ξένη χώρα δηλαδή που πήγαμε Φλωρεντία να δούμε τον αγώνα με την ΑΕΚ εκεί που ήθελαμε να μπούμε να πάρουμε εισιτήρια μας κοιτάγανε περίεργα και μια ομάδα που είναι υποβιβασμένη που είναι και τίποτα δηλαδή παίζει να έχει το κλαμπ Φιωρεντίνα Φιεροντίνα ΑΕΚ νομίζω ότι πρέπει να έχει φάει υποβεβασμό, όχι?
Όχι, όχι, παίζει στη ΣΕΡΕΑ τώρα εντάξει βέβαια έχει ίσως το χειρότερο επαγγελματία που δοσφαιριστεί όλων των εποχών ο Μόιζε Κέν είναι απαράδεκτος και είναι και από ίσως η πιο μισητή ομάδα στην Ιταλία μαζί με τη Λάτσο ας πούμε στην ΑΕΕ και την Κομπλεξική την Νάπολη και την Ιντερ. Αυτές οι τέσσερις ας πούμε είναι ίσως από τις χειρότερες ομάδες ας πούμε ευρύτερα και αυτό ας πούμε έχει ένα νόημα.
Μ' αρέσει να πω το ότι μια ομάδα είναι χειρότερη από κάποια άλλη. Να παίξουνε... Ωραία. Δεν κάνουμε glorified τη βία, αλλά έχει ένα αντίκτυπο όταν τσακώνω διοπαδίτης Ρώμα με τη Λάτσιο. Έχει ένα αντίκτυπο. Πώς να το κάνουμε. Έχει μια ιστορία από πίσω, έχει ένα ηθικό και πολιτικό υπόβαθρο, ακόμα και ταξικό μπορεί να πει κανείς, δηλαδή, και η σχέση της Ιουβέντος, ας πούμε, με την Τωρίνο έχει ένα ταξικό υπόβαθρο.
Όλο αυτό το κομμάτι συνεισφέρει στα πράγματα, τα οποία θεωρήσαμε στην αρχή ως θετικά, ωραία, του ποδοσφαίρου, όπως είναι η ταύτιση, η έμπνευση, η δημιουργία κοινότητας και πάει λέγοντας. αν έχουμε ένα άθλημα το οποίο οι ομάδες ξεχωρίζονται μεταξύ τους μόνο από το που έχουν το γήπεδο που αυτό μπορεί να αλλάξει κιόλας ξέρω εγώ δηλαδή μπορεί να μην παίζουμε καν στην έδρα μας να παίζουμε μόνο εκεί που κόβουν τα πιο πολλά εισιτήρια και το ότι αυτοί φοράνε άσπρα, αυτοί φοράνε μαύρα και τυχαία μου πήρε εμένα η μάνα μου μια φανέλα ξέρω εγώ της ρεάλ όταν ήμουν μικρός άρα έγινα ρεάλ και δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο ας πούμε γιατί δεν έχει και κάτι άλλο να διαφοροποιηθεί από άλλες ομάδες.
Θέλω να πω ότι αυτό σου χαλάει λιγάκι την έννοια του βασιλιά του σπορ. Το καταλαβαίνω και συμφωνώ. Απλά λέω ότι ο ίδιος λόγος που έχει τραβήξει πολλοί κόσμο λόγω αυτής της ιστορίας, λόγω του ανταγωνισμού και έγινε έτσι ο βασιλιάς των σπορ είναι πλέον και ο λόγος που κάπως με το να έχει εμπορευματοποιηθεί σε αυτό το βαθμό για να μπορέσεις να φέρεις αστέρια παίκτες, για να μπορέσεις να το παίζεις το ποδόσφαιρο στο επίπεδο που βλέπαμε μπάγκερν παρεί και βλέπαμε FIFA και δεν βλέπαμε ποδόσφαιρο ξέρεις χάνεις από αυτή την πιο ρο ας πούμε εκδοχή του κάτι κερδίζεις κάτι χάνεις κερδίζεις παραπάνω θέαμα χάνεις από το ρομαντισμό ας πούμε που περιγράφεις εσύ που είχε το άθλημα κάποτε νιώθω λίγο πολύ το ότι όλα κάνουν είναι κύκλο γύρω από αυτά που λέγαμε στην αρχή, το τι ζητάμε από το άθλημα.
Το τι ζητάμε από το άθλημα, εμείς είπαμε, ρε παιδί μου, πέντε-έξι πράγματα. Προφανώς υπάρχουν και άλλα εκατό. Όταν κάποιο από αυτά περνάει τη βαθμίδα του νορμάλ και αρχίζει και γίνεται υπερβολικό, είτε αυτό είναι το αίσθημα του ανήκειν, που θέλω να νιώθω μέρος μιας κοινότητας, φεύγουμε από αυτό το υγιές συνέστημα και συνδυάζεται μάλιστα και με άλλους παράγοντες, όπως είπαμε, ρε παιδί μου, το ότι το βλέπω σαν κομμάτι του εαυτού μου, σαν προέκταση του εαυτού μου, ξεκινάει και γίνεται μεγαλύτερη η έννοια της ομάδας από το ίδιο το άθλημα.
Είτε αυτό γίνεται στο ποδόσφαιρο, είτε αυτό γίνεται στο μπάσκετ, είτε σε οποιοδήποτε άλλο άθλημα. Αυτό κυρίως βέβαια το βλέπουμε στο νομαδικό αθλητισμό και όχι στο ατομικό τόσο πολύ. Και γι' αυτό επειδή δεν μπορείς να κάνεις την ίδια σύνδεση με έναν παίχτη σε ατομικό άθλημα, δεν θα δεις ρε παιδί μου το ότι σε έναν αγώνα τέννις, ναδαλ φέντερερ, θα αρχίσουν να τις παίζουν οι φεντερικοί με τους ναδαλικούς.
Δεν θα γίνει γιατί δεν υπάρχει τόσο βαθιά σύνδεση. Δεν είναι τόσο αναγκαίο το αίσθημα του ανήκεινή το νιώθεις σαν προέκταση του εαυτού σου. στο κομμάτι ρε παιδί μου του κατά πόσο είναι ο βασιλιάς των σπορ το ποδόσφαιρο ή όχι θεωρώ ρε παιδί μου το ότι το ποδόσφαιρο στην πραγματικότητα ήταν τρομερά απλό έχει κάποια στοιχεία ακόμα για να μπορείς να το χαρακτηρίσεις ως ίσως το πιο λαϊκό άθλημα που μπορεί είτε να παίχτει είτε να παρακολουθηθεί μπορείς να το παίξεις παντού είτε είναι με τα μάτια σου Δεν ξέρω πώς να το πω.
Όχι, δεν λες κάτι λάθος. Απλά, τέλος πάντων, συνέχισε. Μπορείς να το παίξεις, ρε παιδί μου, παντού. Είτε το κάνεις με μια κάλτσα στο δωματιό σου. Το κάνω ακόμα χειρότερο. Είτε με ένα κουκουνάρι, ρε παιδί μου, στο προάβλιο του σχολείου. Είτε με ένα βότσαλο περπατούντας στη μαρίνα του φλήσμου με την κουπέλα σου που πηγαίνει τσουκουτσουκουτσουκουτσουκου.
Το παίζεις από μωρό, από τότε που σκόνταφτες και πατούσες την μπάλα. Το παίζεις στα δεκάξι σου που νομίζεις ότι μπορείς να εντυπωσιάσεις, το σκάουτερ που περνάει έξω από το σχολείο και σε χαζεύει να κλωτσάς ένα τόπι στον τοίχο. Το παίζεις στα 30 σου με φίλους στα 5x5. Για να πείσεις τον εαυτό σου το ότι δεν σε πήραν τα χρόνια.
Το παίζεις στα 40 με τον γιο σου και του δείχνεις πώς είναι να σηκώνεις την μπάλα για να ρίξεις τις γυναίκες. Εραι φίλε εντάξει έλα έλα cut cut cut cut cut έλα εντάξει. Εντάξει έλα το χέσαμε μαλάκα. Θα βγει εκεί πέρα ο Spotify ο Σουηδός και θα πει εεε εε εε. Εραι φίλε προσπάθησε να το κάνεις ρομαντικό. Αγνώρισε λίγο τη λέξη.
Τον παραλυρισμό μάλλον. Ωραία θα μπορούσες να πεις παίζεις ποδόσφαιρο. Άρα να μην βάλεις το το στις 9 από τις 10 φορές που το έβαλες Έλα Μίτσο σκάσε, έλα συνέχισε Μπέκα μου, έλα άστο να Ευχαριστώ Είχες μείνει στο ότι το παίζεις στα 40 σου με το γιο σου Και μπορείς να παίξεις λοιπόν ποδόσφαιρο και στα 60 σου Όταν έρχεται η μπάλα ρε παιδί μου στην παραλία Και τη στέλνεις νευριασμένος ας πούμε στα διαόλια Το ποδόσφαιρο ήταν ρομαντικό Συνεχίζει να έχει στοιχεία ρομαντισμού μέσα του θεωρώ το ότι είναι κάτι παραπάνω από την παιδική μας ηλικία ρε παιδί μου για να μας φωνάξουν σπίτι, για να κάνουμε παρέες και ούτω καθεξής αλλά νιώθω το ότι πλέον δεν είναι ο βασίλειας στο σπορ.
Αν προσπαθούσα να κάνω ρε παιδί μου μια αναλογία με κάτι που ξέρω λίγο καλύτερα ρε παιδί μου από το ποδόσφαιρο θα έλεγα το ότι αν το ποδόσφαιρο ήταν μπαχαρικό θα ήταν η πάπρικα. μπορεί ρε παιδί μου να αρέσει σε όλους η πάπρικα να κάτσουν να τη χαζεύσουν όλοι αλλά δεν είναι ρε παιδί μου το κοιμήνο δεν το γαρίφαλο που θα πεις κάτι έχει αυτό με κάνει να νιώθω λίγο διαφορετικός δεν έχει έντονη γεύση ρε παιδί μου δεν έχει πλέον τα ίδια έντονα συναισθήματα δεν το παρακολουθείς μέσα σου και νιώθεις δεν το παρακολουθείς και μέσα σου νιώθεις ότι έχεις καλύψει όλα αυτά που ζητάς από ένα άθλημα Και πώς το λένε, αν έπρεπε να το κατηγοριοποιήσω κάπως, είναι το λευκό τίσερτ, είναι το να βλέπεις φιλαράκια, είναι το παγωτό βανίλια, ρε παιδί μου.
Έχει καταντήσει πλέον στα δικά μου μάτια τουλάχιστον, ο καθένας προφανής μπορεί να έχει την απόψη του, να είναι λίγο άχρωμο. Από όλες τις απόψεις. Ευχαριστούμε για αυτό το closing statement. Το μεγαλύτερο επεισόδιο της Ζαρζα Βαντερή μέχρι τώρα. Θα μικρύνει. πόσο να μικρύνει φίλε. Είμαστε στις 2 ώρες και 15 λεπτά. Ευχαριστούμε όλα τα μικρά ζαζαβατικά που φτάσανε μέχρι το τέλος του επεισοδίου. Ελπίζουμε να περάσετε καλά. Ελπίζουμε να μας βρίσετε στα σχόλια.
Ελπίζουμε να κάνετε κανένα follow, like, αξιολόγηση. Ξέρετε εσείς τώρα πώς πρέπει να γίνουν αυτά. Ωραία, τελειώσαμε. Ναι. Δεν θα το πω. Πες το ναι. Ωραία. Τελειώσαμε, ναι μωρέ, τελειώσαμε. Όσοι θέλουν να φύγουν. Οι πιστοί θα κάτσουν. Πώς το λένε, ο Δημήτρης ήμουνα, ήσουν ο Γιώργος, ήσουν η Νέτα, τα ζαρζαβατεροί, bye. Ωραία. Ό,τι έχουμε πει σήμερα, αλλά ό,τι έχουμε πει, θα μπορούσα να το αντικρούσω με αυτό που ξέρετε ότι μπορώ να το αντικρούσω.
Αυτό είναι μια υπόσχεση για τους πιστούς οπαδούς του Μίτσου στο podcast ZAZAVATERI. Μπορείτε να ψηφίσετε στο 6300 για το αν θέλετε να παραμείνει ο Μίτσος στο παιχνίδι της ZAZAVATERI για το επόμενο διβδόμαδο. Τέλος πάντων, δεύτερη σεζόν θα δικαιωθούμε. Ερχόμαστε με εσύ. Και μπόμπα. Τι μπόμπα. Emoji. Α ναι ναι ναι και βόμβα Ωραία Ήμουν η Νέτα, ήμουν ο Δημήτρης Ήμουν ο Γιώργος Bye Ήταν το podcast Ζαριζαβατερί Με την Νέτα, το Γιώργο Και το Δημήτρη Έτσι λίγο Σας ευχαριστούμε που μας κάνατε Παρεούλα σήμερα Και ακολουθήστε μας Στο Spotify Στο Instagram και όχι ακούτε podcast έτσι λίγο
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα