Είμαι αρκετή; Οι ανασφάλειες, οι συγκρίσεις και η ανάγκη για αποδοχή
40+Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για το διαρκές αίσθημα ανεπάρκειας που βιώνουν πολλοί άνθρωποι, κυρίως οι γυναίκες, μέσα από κοινωνικές προσδοκίες, συγκρίσεις και προσωπικές ανασφάλειες. Με αφορμή εμπειρίες από την παιδική ηλικία, τις σχέσεις και την πίεση της εικόνας, αναλύουν πώς η ανάγκη για αποδοχή και επιβεβαίωση επηρεάζει την αυτοεκτίμηση και τις επιλογές μας. Παράλληλα, μιλούν για τη σημασία της αυτοαποδοχής, της ενθάρρυνσης από τους ανθρώπους γύρω μας και της ανάγκης να σταματήσουμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους.
Συντελεστές
Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
ότι υπάρχει γύρω το πρόβλημα. Ξέρεις τι εννοώ, κάτω σου πω. Γυναίκες κυρίως που νιώθουν, όχι και άντρες, για να μην το λέμε, δεν μόνο γυναίκες, που νιώθουν ότι δεν είναι αρκετοί. Ναι, να σου πω τι εννοώ, ότι όλη μέρα χτυπιές από παντού με... όχι για ενδείξεις, σαν να υπονοούν όλοι ότι δεν είσαι αρκετά καλή, δεν είσαι αρκετά ψηλή, Δεν είσαι αρκετά χοντρή, δεν είσαι αρκετά αδύνατη, δεν είσαι αρκετά φρέσκια, χρειάζεσαι κονσίλερ, χρειάζεσαι...
Ξέρεις το παθαίνω όταν μπαίνω σε τέτοια μαγαζιά με καλλιτικά που με σταματάει κάποιος και μου λέει χρειάζεστε κονσίλερ. Όχι, δεν χρειάζομαι, δεν χρειάζομαι, χρειάζομαι, αλλά... Αλλά δεν χρειάζομαι επειδή δεν θέλω. Αυτό εννοώ. Αυτό εννοώ, ότι σε βάζεις ένα τρυπάκι, όχι κοινωνία ρε παιδί μου, το εμπορευματικό κομμάτι, το marketing της κοινωνίας, γιατί η ίδια κοινωνία σκασίλα της, σε βάζεις το τρυπάκι του δεν είσαι αρκετά καλή. Δεν είσαι αρκετά καλή νοικοκυρά.
Θυμάμαι μια φίλη της μαμάς μου παλιά που είχε πάει στο σπίτι της και της είχε κάνει παρατήρηση ότι είχε σκόνη πίσω από τηλεόραση. και της την είπε. Και η μαμίνη μου τσαντίστηκε. Δικαίως τσαντίστηκε. Γιατί πρέπει να είσαι πάντα με το ξεσκονό πάνω στο χέρι. Γιατί πρέπει να είσαι πάντα στην τρίχα. Χθενισμένη, φτιαγμένη, ντυμένη.
Γιατί δεν είσαι αρκετή όπως είσαι. Αυτό εννοώ. Ότι δεν είμαι αρκετά καλή. Όλες θέλουν να δυνατήσουν. Γιατί δεν είσαι αρκετές όρες πίνε τα παιδιά σου. Ναι. Μπράβο. Δεν είσαι καλά. Δεν είσαι αρκετά καλή μάνα, είναι το χειρότερο από όλα, είναι το στάνταρ. Αυτό που λένε, οτιδήποτε και να συμβεί σε ένα παιδί, λένε, καλά και η μάνα του δεν θα το φρόντιζε, δεν θα το πρόσεχε.
Για όλα αυτά που γίνονται τώρα, που βλέπεις τη βία των εφήβων κτλ, πάντα είναι η μάνα που φταίει. Άσε και τη μάνα. Λέω ως γυναίκα, ως γυναίκα υπάρχει με ένα τεράστιο κομμάτι του marketing, που απευθύνεται στην ανασφάλειά σου ως προς την εμφάνιση σου καταρχήν, ότι αν πάρεις αυτή τη μάσκαρα θα είσαι πιο αυτό και αν πάρεις αυτό, όλα όλα που πουλούνται, πατάνε πάνω στην ανασφάλειά μας. Αυτό είναι το...
Ναι, το θέμα είναι πόσο αγοράζεσαι σε αυτό ή αδιαφορείς. Να το πάρουμε από την αρχή, ότι αυτό το συνέστημα του να μην είσαι αρκετός, ξεκινάει από τη διαπαιδαγώγησή σου και περισσότεροι από εμάς, παλιότερες γενιές είχαμε διαπαιδαγωγηθεί με την άποψη ότι η γειτόνισσα ήταν καλύτερη η Μαρία της κυρίας Κούλας έπαιρνε 10, εγώ έπαιρνα 8 ο ξάδελφός μου ήταν καλύτερος πάντα μας συγκρίναμε με κάποιον άλλον καλύτερους βαθμούς στο σχολείο ή καλύτερη βαθμή, δηλαδή μεγαλώσαμε σε έναν ταγωνιστικό περιβάλλον το οποίο με σκοπό να μας κάνουν υποτίθεται καλύτερους οι γονείς κάναν αυτό το τεράστιο λάθος να μας δείχνουν κάθε μέρα πόσο λίγοι είμαστε δεν ήμασταν αρκετά όμορφοι δεν ήμασταν αρκετά καλοί στα μαθηματικά δεν ήμασταν αρκετά ευγενείς δεν ήμασταν αρκετά ήσυχοι μονίμως υπήρχε μια ενοχή αυτό το πράγμα το κουβαλάς όμως μετά αυτό εσύ το ερικοποιείτε οπότε σου μένει και όσο με λέω ότι κάτι Και κάτι λείπει, κάτι δεν κάνω καλά, κάτι έπρεπε να κάνω περισσότερο.
Τι είναι αυτό που έπρεπε να κάνω περισσότερο. Ενώ δεν υπάρχει κανένας λόγος. Δηλαδή κάποια στιγμή το βράδυ όταν κοιμόμαστε πρέπει να πούμε και ένα ευχαριστώ στον εαυτό μας που τα κατάφερε και σήμερα. Λειτουργήσε, έβγαλε, έκανε και δύο πράγματα καλά. Κάπως να σκεφτούμε τι καλό κάναμε μέσα στη μέρα. Μπράβο Θεά είσαι που λέω λοιπόν.
Μπράβο Θεά είσαι να το πούμε. Ξέρω εγώ ότι είχες μόνο δύο ώρες να κάνεις 50 πράγματα και έκανες τα 48. Και όχι να πεις, α δεν είμαι σωστή, μου ξεφύγανε δύο. Καταλαβαίνεις, δηλαδή αυτό να αυτοχαστοκέζεσαι και να αυτοτιμορήσεις όλη την ώρα, προκειμένου να, γιατί όταν το αισθάνεις αυτό, υπάρχει να γίνω καλύτερη γιατί πάντα υπάρχει να μου πούνε μπράβο.
Γιατί όταν ήμασταν μικροί, περιμένουμε τον πράπο τους γονείς μας. Να τώρα δεν θα σου πει κανένας πράπο. Να μας το πει κανένας γονιός τον πράπο. Όχι και τώρα που είσαι ενήλικος. Αυτό δεν να σου πω. Έχουμε μένει δεπισκαζμένοι με αυτόν τον πράπο που δεν πήραμε. Γιατί δεν μας το είπαν ποτέ. Και τώρα το αναζητάμε. Αλλά ποιος θα μας το δώσει.
Και γιατί πρέπει να μας το δώσει τελικά. Για να είμαστε εμείς ευχαριστημένες. Δεν μου φτάνει μεν ο εαυτός μου να τα βρω εγώ με τον εαυτό μου για να είμαι ευχαριστημένη. Πρέπει να μου πεις και εσύ μπράβο. Χρειάζεται κάτι θα μου πεις. Πάντως το έχεις δει το φαινόμενο. Συνήθως συμβαίνει με κορίτσια που τα γνωρίζουν κάποιον, τον ερωτεύονται και αυτός τα κάνει grooming που λέμε τα κορίτσια.
Δηλαδή αρχίζει και της λέει ότι κόψε τα μαλλιά σου, βάψε τα μαλλιά σου, χάσε βάρος, πάρε βάρος. καλά το χειρότερο είναι που το έχω ζήσει κιόλας με γνωστό ζευγάρι που την έβαλε να κάνει αυξητική στήθος είχε πολύ μικρό στήθος και την έβαλε να βάλει σιλικόνι ο άντρας της γιατί του φανόταν πολύ μικρά τα μεμέ της το οποίο μου είχε φανεί φρικτό τότε και ακόμη μου φαίνεται φρικτό Αυτή γιατί το έκανε?
Από ανασφάλεια γιατί προφανώς όσο ήταν μικρή αυτό που λες κανένας δεν της είπε ότι μια χαρά είναι τα μεμέ σου ή δεν ξέρω κάτι άλλο δεν θα της λέγανε ότι είσαι αρκετά ένιωθα ότι δεν είναι αρκετοί ενώ ήταν μια συγκλονιστική γυναίκα και πήγε και το έκανε αυτό και θυμάμαι ότι ξαφνιάστηκα όταν μας είπε ότι έκανα την επέμβαση γιατί ο άντρας μου ήθελε μεγαλύτερα να πάει από οι άλλοι έχουμε όλοι όμως αυτό το κενό υπάρχει ένα όταν έχεις μεγαλώσει για διάφορους λόγους ακόμη και γιατί ακριβώς αυτό που λες ότι η εμποριβηματική κοινωνία σε οθείε συνέχεια στην κατανάλωση και ξέρεις υπάρχει και κατανάλωση ψυχολογική δηλαδή υπάρχει και το coaching πλέον ότι πρέπει να είσαι έτσι ή το political correct το πώς πρέπει να νιώσω δηλαδή πλέον δεν σου λέει μόνο τι να φορέσεις αλλά και το πώς πρέπει να νιώσεις ή τι πρέπει να πετύχεις ας πούμε ξέρω και εγώ την καριέρα το γάμο, το δεν ξέρω εγώ και τα συναισθηματικά πράγματα οπότε είναι πολλές οι σιρήνες γύρω γύρω που μπορεί
αν υπάρχει μια ρογμή μέσα σου όπως σε όλους μας υπάρχει, ένα κενό, να θες τελικά να το γεμίσεις αυτό το κενό, με αποδοχή και αυτοσυμπόνια, οπότε να πώς αισθάνεσαι άσχημα και να πώς μασάς και να πώς ξέρω και εγώ δεν είσαι και ποτέ φορεστημένος από τον εαυτό σου. Και όλο αυτό... Νομίζω ότι έτσι πάνε και οι άνθρωποι και κάνουν πλαστικές, ότι λες ότι δεν είμαι αρκετά καλή, αυτό που σου είπα μετά με εμέ, δεν είμαι αρκετή, δεν είμαι αρκετά, Άμα μήπως να πάω να κάνω ένα lifting και θα νιώσω καλύτερα και μετά δεν νιώθεις καλύτερα.
Δεν ξέρω αυτό. Αυτό μπορεί και να μην είναι έτσι. Γιατί εγώ όσο το βλέπω ότι όταν έκανα την βλεφαροπλαστική την έκανα για μένα. Κανείς δεν την κατάλαβε. Κατάλαβες. Δεν το έκανα για να με δουν καλύτερα. Το έκανα γιατί εγώ δεν άντεχα να με βλέπω στον καθρέφτη και επίσης δεν έβλεπα και καλά. Οπότε και τα δύο αυτά μαζί. Καλά αυτό όμως λες είναι κάτι άλλο αυτό.
Δεν είναι ότι... Εγώ λέω όταν συνέχεια αισθάνεσαι ότι δεν είσαι αρκετά όμορφη, αρκετά έξυπνη, αρκετά ικανή, μπορώ να το κάνω αυτό, μήπως δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Όταν βάζεις τρικλοποδιές στον εαυτό σου και μετά του βάζεις και πράγματα ότι αν πάρω αυτή την τσάντα, ας πούμε, ή αυτή την κρέμα ή αυτό το lifting, θα νιώσω καλύτερα.
Και δεν ισχύει αυτό εννοώ. Δεν ισχύει γιατί αυτό το κενό δεν γεμίζει με κρέμας που λέμε. Ναι, δεν γεμίζει με τίποτα. Ούτε με ρούχα, ούτε με υλικά αγαθά, με τίποτα. Το θέμα είναι, ξέρεις, ακόμα και εγώ γυρνάω πάλι στο ψυχολογικό, ότι αρχίζεις και βάζεις και πολύ μεγάλους στόχους ψυχολογικούς. Δηλαδή να πετύχεις σε μια φοβερή καριέρα.
Δηλαδή και χάνεις το μέτρο της πραγματικότητας, ότι μπορώ εγώ να μπω και να γίνω η Κάριγκτον, ας πούμε. Καταλαβές. Ναι. Μήπως δεν μπορείς. Ναι. Μήπως να βάλουμε λίγο, να το γεώσουμε λιγάκι, να βάλουμε έτσι ένα πιο ταπεινό στόχο για να το πετύχουμε. Δηλαδή χάνεις και την εικόνα του εαυτού σου, την εικόνα των ικανότητων σου.
Γενικώς είναι μια συγκεκριμένη εικόνα του εαυτού σου όταν δεν νιώθεις αρκετός. Σύμφωνα με μια θεωρία ότι έχουμε όλη την εικόνα και όσοι ενήλικες την εικόνα που είχαμε για τον εαυτό μας όταν ήμασταν έφηβοι. Δηλαδή η ανασφάλεια που έχεις όταν είσαι στην εφηβεία Και το πόσο δεν χωνεύεις τον εαυτό σου Και πόσο θες να αλλάξεις, να γίνεις κάτι άλλο Ότι αυτό πάντα υποβόσκει μέσα μας Στο βάθος έχουμε αυτό το έφηβο που δεν είναι ευχαριστημένο Μπορεί, αλλά εξαρτάται εγώ το στο πρόσωπική πυρά και τις εμπειρίες που έχεις τότε Δηλαδή όλοι ξεκινάμε με μια τεράστια ανασφάλεια στην εφηβεία Αν όμως βρεθούν κάποιοι άνθρωποι τους οποίους υπολόγιζες, ερωτεύτηκες, μεγαλύτερος, δεν ξέρω πού ήταν σημαντικοί για σένα και σου πούνε ότι πω πω είσαι θεά, αυτό το πράγμα φεύγει αυτή η ανασφάλεια.
Ναι δεν ξέρω πώς θα το κάνω στα παιδιά μου πάντα. Δηλαδή αν πάρεις την επιβεβαίωση τη στιγμή που τη χρειάζεσαι τότε στην εφηβεία αυτό το πράγμα έρχεται και καλμάρει μέσα σου. Ναι μπορεί, δεν ξέρω το διάβασα ως θεωρία ότι όλοι μέσα μας έχουμε έναν ασφαλές έφηβάκι που παραμένει ασφαλές και είναι πολύ βαθιά θαμμένο και βγαίνει με την παραμικρή αφορμή δηλαδή κάτι γίνεται και λες που πω Εγώ το πιστεύω αυτό, δηλαδή βλέπω ότι οι ανασφαλείς γυναίκες που βρίσκουν άντρες πιο θέλουν πιο στιβαρούς άντρες, συνήθως δυνάστες, τις κάνουν να νιώθουν ακόμη περισσότερο ενασφαλής γιατί δεν τις ανεβάζουν ενώ ένας άνθρωπος, ένας σύντροφος που σε ανεβάζει σκοτώνει ένα κομμάτι από αυτήν την ασφάλεια γεμίζει λίγο το κενό μέσα σου, κατάλαβες καλά το ίδιο κάνουν και οι φίλες, οι φιλίες ή τα επαγγελματικά, οι φιλίες ή τα επαγγελματικά όταν σε αναγνωρίζουν στη δουλειά σου όπ, λιγάκι καλά με το συζητάς, νιώθεις ότι έχεις ψηλώσει ψηλώνεις, αυτό Άρα όποιος σκοτώνεται πάλι αυτό το θηρίο. Όποιος ανεβάζει, αλλά αν κατά εξακολούθηση και κατά παράληψη συναστρέφεσαι ανθρώπους οι οποίοι σε μειώνουν, πάνε να πει ότι κάτι δεν πάει καλά. Μάλλον αισθάνεσαι λίγοι. Μάλλον αισθάνεσαι ότι πρέπει να κάνεις πολλά για να σε αγαπήσουν.
ενώ για να σε αγαπήσουν δεν χρειάζεται να κάνεις απολύτως τίποτα η αγάπη είναι όταν σε αγαπάνε χωρίς να κάνεις τίποτα επειδή υπάρχεις επειδή είσαι όπως είσαι επειδή κινείσαι και σκέφτεσαι με τον τρόπο που είσαι χωρίς να κάνεις καμία προσπάθεια το γνωστό επιχείρημα θέλει να με αγαπάνει για αυτό που είμαι το οποίο μετά βλέπεις όσο ζεις ότι δεν πάντα όλοι θέλουν κάτι ακόμα ή κάτι άλλο είναι περιτολογία αυτό διότι ο άλλος όταν πραγματικά σε αγαπάει, σε αγαπάει μόνο για αυτό που είσαι.
Δεν μπορεί κάποιος να σε αγαπήσει για αυτό που δεν είσαι. Ναι, μπορεί όμως να προσπαθήσει να σε κάνει κάτι που δεν είσαι. Αυτό είναι το grooming που λέμε. Άρα δεν σε αγαπάει, αυτό λέω. Ναι, αγαπάει μια εικόνα που έχει φτιάξει στο κεφάλι του και θέλει να σε κάνει πάνω σε αυτήν την εικόνα. Πω πω, είναι φοβερό αυτό, δεν μου αρέσει καθόλου το σκέφτομαι.
Γενικά δεν μπορούμε στη ζωή να τα διορθώσουμε όλα. ποτέ δεν θα είμαστε αρκετές με τα μέτρα όλων των ανθρώπων άρα να βάλουμε δικά μας μέτρα και να είμαστε αρκετές με τα δικά μας μέτρα γιατί πάντα θα είναι κάποιος για τον οποίο δεν θα είσαι αρκετά καλή νοικοκυρά δεν θα είσαι αρκετά καλή πανερόμορφη αρκετά ύψηλη, αρκετά δυνατή και βέβαια το σημαντικότερο είναι να μην κοιτάς τι κάνουν οι άλλοι γιατί ξέρεις, κυκλοφορεί γύρω μας πολύ κακία και πικρία από ανθρώπους οι οποίοι πίστευαν ότι αξίζουν κάτι καλύτερο, ότι πρέπει να αδικούνται και όταν δουν εσένα να πετυχαίνεις κάτι αρχίζουν και σε μισούν.
Σε ζηλεύουν, σε κακολογούν, ρίχνουν μαύρη ενέργεια, κατάρρες κτλ. Ενώ δες εσύ τι είσαι, μην ασχολείσαι με τη ζωή του άλλου. Δες εσύ τη δικιά σου τη ζωή πώς μπορείς να την κάνεις καλύτερη. Αλλά είμαι πολύ εγωίστρια, οπότε δεν ασχολούμαι με τη ζωή στον Άγιο. Βέβαια, υπάρχουν όμως γιατί το ζώο δηλαδή, το θέμα είναι να σκοτώσεις μέσα σου αυτό που το ακούμε πάρα πολύ καιρό γύρω, το εγώ στην ηλικία σου επίσης.
Α, το να λες στα παιδιά σου ή στους νεότερους εγώ στην ηλικία σου. Ναι, εγώ βλέπω ότι είμαστε μαζεκό, είμαστε παρέες μεγαλύτερες, κρίνουν γενικά τα νέα παιδιά. Εμείς στην ηλικία τους Εγώ στην ηλικία τους Τι κολοκύθια Απλώς στην ίδια εποχή υπήρχαν και άλλοι Μεγαλύτεροι που δεν ήσουν παρούσα την ώρα Που τα λέγανε και λέγανε Και για σένα τα ίδια πράγματα Ότι εγώ στην ηλικία της τα είχα κάνει Αυτό το είχε πει ο Σοκράτης Ο Βολ Πίπολ έχει πει ότι Μην κατηγορείτε τους νέους Ότι δεν ξέρουν να ζουν Και δεν ξέρουν αυτό που λένε όλοι οι νέοι σήμερα δεν ξέρουν να κάνουν και σεξ που είναι τρομερό όλες. Ναι, μόνο εμείς ξέραμε.
Αυτή η στιγμή 25 είχε στο νοου χαου. Και είχε πει λοιπόν ο Σοκράτης ότι αυτό συμβαίνει σε όλες τις γενιές πάντα οι γενιές που έχουν μεγαλώσει κρίνουν τις νεότερες γενιές ως ανίκανες να ζήσουν, να απολαύσουν τη ζωή και δεν ισχύει. Είναι ένας μύθος που τον πλάθουν πάντα οι ενήλικες. Και το είχε πει πριν εξαρισχύει χιλιάδες χρόνια.
Γιατί ο κόσμος είναι ίδιος και μάλ και δεν αλλάζει ποτέ. Αλλά το θέμα είναι ότι έχεις ας πούμε τους γονείς να κάνουν στην αρχή της ζωής σου που θες τον Μπράβο να μη στο λένε και να σου λένε ότι η μερούλα απέναντι είναι καλύτερη από σένα αλλά και όταν μεγαλώνεις στην ενήλικη ζωή να σου λένε εγώ στην ηλικία σου είχα παντρευτεί και σε είχα μεγαλώσει κιόλας και δεν ξέρω τι.
Και ξέρεις μασάνε τα παιδιά δεν ξέρω, κάποια παιδιά μας άνευ βλέπουν, μας άνευ ο κόσμος και να νιώθει μετά λίγος γύρω γύρω, ότι γιατί εγώ ενώ η μανούλα μου στα 20 με είχε ξέρω εγώ μεγαλώσει, εγώ ακόμη δεν έχω βρει ούτε τον άντρα που θα έκανα το παιδί ίσως ενδεχομένως και ξυσκεμπαίνεις όλη αυτή την τον κοικιώνα, γιατί τελικά είναι φοβερό, όλα βλέπεις ότι η γνώμη των γονιών μετράει τελικά στα παιδιά ακόμη και αν αυτά τα παιδιά είναι 60 χρονών τώρα.
Σωστό. το εγώ στην ηλικία σου. Μακριά, μη μας άτεκα εγώ στην ηλικία σου. Τα ίδια έκανα. Το μόνο να σου πω και αυτό που μετράει είναι να λέει στο παιδί σου ότι και εγώ στην ηλικία σου έτρεχα, έτσι χτυπιόμουν. Το πει είναι αλήθεια. Βέβαια σε ένα παιδί που είναι τώρα 25 με 35, να του πεις και εγώ στην ηλικία σου έτσι χτυπιόμουν είναι αλήθεια. Έχω έδευτε ευτυχώς, ξέρεις, επειδή έχω τόσο κακή μνήμη γενικότερα και επίσης έχω τόσο κακή σχέση με τους αριθμούς δεν θυμάμαι τι έκανα στην κάθε ηλικία οπότε δεν μπορώ να το πω αυτό στο παιδί μου ευτυχώς για το παιδί μου δηλαδή ωραία, πάντως καλύτερα είναι να ακούμε τις εσωτερικές μας φωνές παρά τις εξωτερικές φωνές και να μην κοιτάμε τι κάνουν οι άλλοι καλά αυτό εντάξει, εννοείται εσύ το κάνεις καλύτερα ε, όσο να είναι μη σκαλώνεις που μεγαλώνεις λοιπόν
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα