Skip to content
PodBase
Η παγίδα της αυτοβελτίωσης

Η παγίδα της αυτοβελτίωσης

Αλήθειες
Ιούλιος 16, 2026 00:23:04
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Ζούμε σε μια εποχή που μας καλεί να γινόμαστε συνεχώς καλύτεροι. Να εξελισσόμαστε, να διορθωνόμαστε, να θεραπευόμαστε, να αποδίδουμε περισσότερο. Η αυτοβελτίωση μπορεί να είναι πολύτιμη όταν μας βοηθά να ζούμε σύμφωνα με τις αξίες μας. Όταν όμως βασίζεται στην πεποίθηση ότι δεν είμαστε αρκετοί, μετατρέπεται σε μια ατελείωτη προσπάθεια να αποδείξουμε την αξία μας.

Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε τη βιομηχανία της αυτοβελτίωσης μέσα από το βλέμμα της ψυχολογίας. Πώς διαμορφώνονται οι στόχοι μας; Είναι πραγματικά δικοί μας ή αντανακλούν τις προσδοκίες της οικογένειας, της κοινωνίας και της εποχής; Πότε η εξέλιξη είναι έκφραση φροντίδας προς τον εαυτό και πότε γίνεται μια ακόμη μορφή αυτοαπόρριψης;

Με αφορμή το καλοκαίρι, μιλάμε για την αξία της παύσης, για την πίεση της διαρκούς παραγωγικότητας και για τη διαφορά ανάμεσα στο να ζεις για να εξελίσσεσαι και στο να εξελίσσεσαι για να ζήσεις πιο ελεύθερα.

Ένα επεισόδιο για όσους κουράστηκαν να κυνηγούν την «καλύτερη εκδοχή» του εαυτού τους και θέλουν να ανακαλύψουν τι σημαίνει να επιστρέφεις σε μια ζωή που είναι πραγματικά δική σου.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

και την κρυφή πεποίθηση ότι δεν είμαστε αρκετοί όσο και να προσπαθούμε. Ξέρετε υπάρχουν εποχές του χρόνου που μας ζητούν να επιταχύνουμε και εποχές που μας επιτρέπουν να σταματήσουμε. Το καλοκαίρι ας πούμε ανήκει θεωρητικά στη δεύτερη κατηγορία. Είναι η περίοδος που περιμένουμε να ξεκουραστούμε, να απομακρυνθούμε λίγο από τις υποχρεώσεις, να θυμηθούμε το σώμα μας, τη θάλασσα, τους ανθρώπους μας και όμως ακόμη και το καλοκαίρι έχει αρχίσει να γεμίζει με οδηγίες πώς να αποκτήσεις το σώμα του καλοκαιριού πώς να κάνεις ένα πραγματικό glow up πώς να αλλάξεις τη ζωή σου σε 30 ημέρες πώς να επιστρέψεις τον Σεπτέμβριο πιο οργανωμένος, πιο γυμνασμένος, πιο επιτυχημένος, πιο ήρεμος, πιο πειθαρχημένος.

Ακόμη και η ξεκούραση έχει γίνει ένα πρόγραμμα που πρέπει να εκτελέσουμε σωστά. Δεν αρκεί να πάμε διακοπές, πρέπει να κάνουμε τις σωστές διακοπές. Να επισκεφτούμε τα σωστά μέρη, να φορέσουμε τα σωστά ρούχα, να διαβάσουμε τα σωστά βιβλία. να βγάλουμε τις σωστές φωτογραφίες και να επιστρέψουμε ανανεωμένοι, με καινούριους στόχους και ένα καλύτερο πλάνο ζωής.

Κάπου εκεί, εκεί μέσα, σε όλη αυτή τη βαβούρα, σε όλη αυτή την προσπάθεια, χάνεται κάτι πολύ βασικό κατά τη γνώμη μου. Χάνεται η άδεια να υπάρχουμε χωρίς να αποδεικνύουμε. Και σήμερα, σήμερα ακριβώς γι' αυτό θα ήθελα να μιλήσουμε. Όχι για να απορρίψουμε την αυτοβελτίωση. Η επιθυμία να εξελισσόμαστε άλλωστε είναι ανθρώπινη και βαθιά δημιουργική.

Οι άνθρωποι μαθαίνουμε, αλλάζουμε, οριμάζουμε, επανεξετάζουμε επιλογές, εγκαταλείπουμε συνήθειες που μας πληγώνουν και αναζητούμε τρόπους να ζήσουμε καλύτερα. Το πρόβλημα όμως ξεκινά όταν η εξέλιξη δεν γεννιέται από την επιθυμία Αλλά από την απόρριψη του ίδιου μας, του εαυτού Όταν δεν λέμε θέλω να φροντίσω περισσότερο τον εαυτό μου Αλλά δεν αντέχω άλλο αυτό που είμαι Όταν δεν λέμε θέλω να μάθω κάτι καινούργιο Αλλά λέμε αν δεν προχωρήσω περισσότερο θα μείνω πίσω Οι άλλοι προχωράνε, κοίτα τους Όταν δεν γυμναζόμαστε επειδή το σώμα μας χρειάζεται κίνηση για παράδειγμα αλλά επειδή το σώμα μας έχει μετατραπεί σε μόνιμη απόδειξη ανεπάρκειας είναι ένα τέτοιο προχώρημα όχι για εμάς αλλά για τους άλλους Όταν δεν αναζητούμε μια καλύτερη εργασία επειδή έχουμε ανάγκη από δημιουργικότητα ή οικονομική ασφάλεια αλλά επειδή η επαγγελματική μας θέση έχει γίνει μέτρο της προσωπικής μας αξίας.

Και εκεί και σε αυτή την περίπτωση υπάρχει θέμα. Η ίδια η πράξη μπορεί να προέρχεται από δύο εντελώς διαφορετικά ψυχικά σημεία. Μπορεί να αλλάζω επειδή με φροντίζω. Μπορεί όμως να αλλάζω επειδή δεν με αντέχω. Και αυτή η διαφορά είναι καθοριστική. Η βιομηχανία της αυτοβελτίωσης είναι τεράστια επειδή αγγίζει μια πολύ βαθιά ανθρώπινη ανάγκη, την ελπίδα ότι η ζωή μας μπορεί να γίνει διαφορετική.

Δεν αγοράζουμε μόνο βιβλία, ημερολόγια, σεμινάρια, εφαρμογές, δεν ακούμε podcast ή παρακολουθούμε προγράμματα, μόνο, απλά. Αγοράζουμε και παρακολουθούμε μία υπόσχεση Την υπόσχεση ότι κάπου υπάρχει μία μέθοδος που δεν έχουμε ακόμη ανακαλύψει Μία πρωινή ρουτίνα, ένα σύστημα οργάνωσης, μία τεχνική, μία απόφαση Ένας τρόπος σκέψης που θα βάλει επιτέλους τα πράγματα στη θέση τους Νομίζουμε πως αν ξυπνήσουμε νωρίτερα, αν πιούμε περισσότερο νερό Αν κρατάμε ημερολόγιο ευγνωμοσύνης, αν κάνουμε διαλογισμό, αν βάλουμε στόχους, αν οραματιστούμε αρκετά έντονα τη ζωή που θέλουμε, τότε θα πάψουμε να νιώθουμε όσα νιώθουμε.

Και αυτό το νομίζουμε όχι έτσι αυθαίρετα, αλλά υπάρχει και έξω στην αγορά. Υπάρχουν πρακτικές που πράγματι βοηθούν, έτσι. δεν θέλω να τα ακυρώσω όλα, άλλωστε και εγώ πιστεύω σε αυτές τις πρακτικές. Η οργάνωση πράγματι μπορεί να μειώσει το χάος. Η άσκηση μπορεί να στηρίξει τη διάθεση. Η καταγραφή των σκέψεων μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα τον εσωτερικό μας κόσμο.

Οι μικροί στόχοι μπορούν πράγματι να δημιουργήσουν αίσθηση συνέχειας και ικανότητας. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται απαραίτητα στο εργαλείο που θα χρησιμοποιήσουμε. Βρίσκεται στην υπόσχεση ότι το εργαλείο θα λύσει ένα υπαρξιακό ή ψυχικό πρόβλημα που χρειάζεται βαθύτερη επεξεργασία. Ξέρετε, ένα ημερολόγιο δεν μπορεί να αντικαταστεί στην εμπειρία του πένθους για παράδειγμα Μια πρωινή ρουτίνα δεν μπορεί να θεραπεύσει ένα παιδικό τραύμα Και ένα βιβλίο παραγωγικότητας δεν μπορεί να απαντήσει στο γιατί φοβόμαστε να αποτύχουμε Ένα πρόγραμμα θετικής σκέψης δεν μπορεί να καταργήσει την κοινωνική, οικονομική ή οικογενειακή πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε.

Κι όμως η σύγχρονη αυτοβελτίωση συχνά μεταφέρει ένα πολύ συγκεκριμένο μήνυμα. Η ζωή σου είναι δική σου ευθύνη. Αν δεν αλλάζει δεν προσπαθείς αρκετά. Αυτό το μήνυμα ακούγεται ενδυναμωτικό, αλλά προσοχή μπορεί να γίνει εξαιρετικά βίαιο, γιατί μετατρέπει κάθε δυσκολία σε προσωπική αποτυχία. Δεν έχεις εξαντληθεί επειδή εργάζεσαι ασταμάτητα Επειδή φρόντιζες παιδιά, γονείς, σπίτι και εργασία όλα αυτά τα χρόνια Έχεις εξαντληθεί επειδή δεν έμαθες να οργανώνεσαι σωστά Πώς σας ακούγεται αυτό Δεν νιώθεις ανασφάλεια επειδή μεγάλωσες σε ένα περιβάλλον Όπου η αποδοχή ήταν ασταθής Νιώθεις ανασφάλεια επειδή δεν έχεις δουλέψει αρκετά την αυτοπεποίθησή σου.

Αυτό πώς σας ακούγεται. Δεν δυσκολεύεσαι οικονομικά επειδή υπάρχουν πραγματικές ανισότητες και πιέσεις. Δυσκολεύεσαι επειδή εσύ δεν έχεις την σωστή νοοτροπία αυθονίας. Το ακούτε αυτό. Πώς το νιώθετε μέσα σας. Η αυτοβελτίωση όταν αποκόπτεται από την κοινωνική και ψυχική πραγματικότητα μπορεί να γίνει μία κομψή μορφή ενοχοποίησης.

Θα ήθελα να το ξανακούσετε αυτό το σημείο. Ποια νου άραγε τη ζωή προσπαθώ να ζήσω. Υπάρχει αυτό το ερώτημα που αξίζει να προηγείται κάθε στόχο. Αυτό που επιθυμώ το επιθυμώ πραγματικά Ή έμαθα ότι πρέπει να το επιθυμώ Ή ακούω από τους γύρω μου ότι είναι πολύ cool να το επιθυμώ Πολλοί από τους στόχους που κυνηγάμε δεν γεννήθηκαν μέσα μας Τους απορροφήσαμε Από την οικογένεια, από το σχολείο, από τον επαγγελματικό χώρο Από τις παρέες, από τα κοινωνικά δίκτυα από την εποχή που ζούμε από όσα μάθαμε ότι σημαίνουν επιτυχία, ευτυχία, ομορφιά, οριμότητα, καταξίωση κάποιος μεγάλος ακούγοντας ότι πρέπει να έχει μια ασφαλή δουλειά και αργότερα δυσκολεύεται να παραδεχτεί ότι αυτή η ασφάλεια τον πνίγει κάποια γυναίκα έμαθε ότι η επιτυχία των γυναικών αποδεικνύεται από το πόσο καλά τα καταφέρνουν παντού στην εργασία, στη μητρότητα, στη σχέση, στο σπίτι, στην εμφάνιση και κάθε φορά που κουράζεται δεν αναγνωρίζει την εξάτληση τη μεταφράζει ως προσωπική ανεπάρκεια κάποιος άλλος μπορεί να κυνηγά χρήματα, κύρος ή αναγνώριση

και όταν τα αποκτήσει ανακαλύπτει ότι δεν αισθάνεται όπως περίμενε Όχι επειδή είναι αχάριστος, όχι επειδή δεν ξέρει να χαίρεται, αλλά επειδή έφτασε σε έναν προορισμό που δεν ήταν τελικά δικός του. Υπάρχουν ξέρετε άνθρωποι που πετυχαίνουν όλα όσα είχαν θέσει ως στόχο και παρόλα αυτά νιώθουν ένα παράξενο κενό. Αυτό το κενό δεν σημαίνει πάντοτε ότι χρειάζονται ένα καινούριο στόχο.

Μπορεί να σημαίνει ότι χρειάζονται να αναρωτηθούν ποιος διάλεξε τον προηγούμενο στόχο που θέσανε. Πολλές φορές δεν κυνηγάμε αυτό που θέλουμε. Κυνηγάμε αυτό που πιστεύουμε ότι θα μας κάνει αποδεκτούς. Και γι' αυτό η επιτυχία δεν μας ανακουφίζει. Γιατί κάτω από τον στόχο υπάρχει μια άλλη προσδοκία. Όταν τα καταφέρω θα με αγαπήσουν.

Όταν αδυνατήσω θα με επιθυμούν. Όταν αναγνωριστώ θα πάψω να νιώθω ασήμαντος. Όταν αποκτήσω αρκετά δεν θα φοβάμαι. Όταν γίνω καλύτερος δεν θα μπορούν να με απορρίψουν. Μόνο που κανένας εξωτερικός στόχος δεν μπορεί να εγγυηθεί αυτή την ασφάλεια. Το υπερεγό δεν μας μιλά πάντοτε με τη γλώσσα της απαγόρευσης Το υπερεγό είναι εκείνη η φωνή, ο εσωτερικός κριτής Αυτός που κανονίζει, που βάζει τα πρέπει Στο κέντρο της ύπαρξής μας Δεν λέει μόνο δεν πρέπει να το κάνεις αυτό Μπορεί να μιλάει και με τη γλώσσα της αδιάκοπης απέτησης Να λέει πρέπει να εξελίσσεσαι, πρέπει να αξιοποιείς τον χρόνο σου, πρέπει να γίνεσαι πιο συνειδητός, πρέπει να θεραπεύσεις τα τραύματά σου, πρέπει να μάθεις να βάζεις όρια, πρέπει να αγαπήσεις τον εαυτό σου, πρέπει να είσαι παραγωγικός αλλά και χαλαρός, φιλόδοξος αλλά και ισορροπημένος, δυνατός αλλά και ευάλωτος, αυτόνομος αλλά και συνδεδεμένος.

Πόση κούραση ε! Να εργάζεσαι με πάθος, να φροντίζεις το σώμα σου, να έχεις ουσιαστικές σχέσεις, να διαβάζεις, να ταξιδεύεις, να είσαι καλός γονιός, καλός σύντροφος, καλός φίλος και ταυτόχρονα να βρίσκεις χρόνο για τον εαυτό σου. Και όταν δεν τα καταφέρνεις όλα αυτά, πρέπει να δουλέψεις περισσότερο με τον εαυτό σου. Η σύγχρονη εντολή δεν είναι απλώς να είσαι καλός.

είναι να είσαι διαρκώς καλύτερος. Και αυτή είναι μία εντολή χωρίς τέλος. Δεν υπάρχει σημείο στο οποίο μπορείς να πεις έφτασα. Πάντα θα υπάρχει μια καλύτερη εκδοχή του σώματός σου, της καριέρας σου, της σχέσης σου, της γονεϊκότητας, της ψυχικής σου υγείας. Ακόμα και η θεραπεία μπορεί να μετατραπεί σε πεδίο επίδοσης. Να γίνουμε οι πιο συνειδητοποιημένοι, οι πιο δουλεμένοι, οι πιο όρημοι οι άνθρωποι που έχουν λύσει όλα τα τραυματά τους και δεν ενεργοποιείται ποτέ τίποτα ο Στρίγκερ μόνο που ο άνθρωπος δεν ολοκληρώνεται σαν έργο δεν φτάνει σε μια τελική άψογη μορφή συνεχίζει να συγκινείται, να φοβάται, να θυμώνει να επηρεάζεται, να επιστρέφει σε παλιά μοτίβα και να ξαναβρίσκει τον δρόμο του.

Η ψυχική ωριμότητα δεν αφορά την κατάργηση της ευαλωτότητας. Η ψυχική ωριμότητα είναι η δυνατότητα να αναγνωρίζουμε την ευαλωτότητα χωρίς να ντρεπόμαστε για αυτήν. Η αυτοβελτίωση συχνά ρωτά λοιπόν τι πρέπει να αλλάξω. Η αυτογνωσία ρωτά γιατί θέλω τόσο πολύ να αλλάξω. Η πρώτη ερώτηση επικεντρώνεται στο αποτέλεσμα. Η δεύτερη ενδιαφέρεται για την επιθυμία, τον φόβο και την ιστορία που κρύβονται πίσω από αυτό.

Θέλω να χάσω βάρος. Τι σημαίνει αυτό για μένα. Θέλω να αλλάξω εργασία. Ποια ανάγκη προσπαθώ να προστατεύσω. Θέλω να είμαι πιο παραγωγικός Τι φοβάμαι ότι θα συμβεί αν ξεκουραστώ Θέλω να γίνω πιο επιτυχημένος Ποιον προσπαθώ ακόμη να εντυπωσιάσω Θέλω να μην με επηρεάζουν οι άλλοι Πότε έμαθα ότι η ανάγκη μου για σύνδεση είναι αδυναμία Η ψυχοθεραπεία Δεν απορρίπτει την αλλαγή Δεν λέει στον άνθρωπο να μείνει ακίνητος ή να αποδεχτεί παθητικά ό,τι τον πληγώνει Η ψυχοθεραπεία δεν απορριπτεί την αλλαγή Δεν μας λέει να μείνουμε ακίνητοι ή να αποδεχτούμε παθητικά ό,τι μας πληγώνει Αλλά ξέρετε τι κάνει, μας βοηθά να ξεχωρίσουμε την αλλαγή που προέρχεται από την ελευθερία Από εκείνη την αλλαγή που προέρχεται από το φόβο γιατί μπορεί να πετύχουμε τον ίδιο στόχο και να έχουμε μία εντελώς διαφορετική ψυχική εμπειρία είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να πούμε φροντίζω το σώμα μου γιατί θέλω να κατοικώ μέσα του με περισσότερη άνεση είναι διαφορετικό αυτό από το να πούμε τιμωρώ το σώμα μου μέχρι να γίνει αποδεκτό

μπορούμε να πούμε διεκδικώ επαγγελματική εξέλιξη γιατί έχω δυνατότητες που θέλω να αξιοποιήσω και όχι πρέπει να αποδείξω ότι αξίζω περισσότερο από τους άλλους. Μπορούμε να πούμε θέλω να μάθω να βάζω όρια και όχι θέλω να πάψω να χρειάζομαι τους ανθρώπους ώστε να μην με πληγώσουν ξανά. Δεν είναι οι λέξεις που καθορίζουν την ουσία.

Είναι η σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας καθώς αλλάζουμε που κάνει τη διαφορά. Φτάνουμε λοιπόν στο τέλος και φτάνοντας στο τέλος είναι σημαντικό να πάμε στην αρχή εκεί που μιλούσαμε για το καλοκαίρι γιατί στην πραγματικότητα το καλοκαίρι μπορεί να γίνει ένας τόπος όπου αυτή η συνεχής αξιολόγηση χαμηλώνει για λίγο όχι επειδή η θάλασσα θα μας θεραπεύσει μαγικά ούτε επειδή οι διακοπές λύνουν τα προβλήματα.

Αντίθετα, μερικές φορές μπορεί να τα εντείνουν. Νομίζω όμως ότι είναι σημαντικό να δούμε πως η αλλαγή του ρυθμού δημιουργεί έναν χώρο, η αλλαγή του ρυθμού της ζωής μας. Έτσι στις διακοπές φέτος, που μπορεί να ξυπνήσουμε χωρίς ξυπνητήρι και να ανακαλύψουμε πώς η κούραση κουβαλούσαμε, μπορούμε να κάτσουμε σε ένα τραπέζι χωρίς να κοιτάμε διαρκώς την ώρα και να θυμηθούμε ότι η συζήτηση που κάνουμε με κάποιον δεν χρειάζεται πάντα να καταλήξει κάπου.

Μπορούμε να κολυμπήσουμε και για λίγα λεπτά να μην είμαστε η επαγγελματική μας ιδιότητα. Οι υποχρεώσεις μας, ο γονεϊκός μας ρόλος, τα σχέδια και οι εκκρεμότητές μας. Μπορούμε να είμαστε το σώμα, απλά, που βρίσκεται μέσα στο νερό. Να δούμε ένα παιδί που παίζει στην άμμο χωρίς να αναρωτιέται αν το παιχνίδι του είναι παραγωγικό και να γίνουμε και εμείς ένα τέτοιο παιδί να συναντήσουμε το εσωτερικό μας παιδί να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε αν θα μπορούσαμε να φτιάξουμε καλύτερο κάστρο δεν χρειάζεται απλά φτιάξτε το και μετά αφήστε το θα το πάρει έτσι και λιώσει το νερό ξέρετε τα παιδιά παίζουν μέχρι να βαρεθούν και μετά πηγαίνουν να κάνουν κάτι άλλο Είμαστε εμείς που τα μαθαίνουμε να παραμένουν μέχρι να το κάνουν τέλειο αυτό που κάνουν.

Ας τα αφήσουμε ελεύθερα και ας αφήσουμε ελεύθερο και το εσωτερικό μας παιδί. Υπάρχει μεγάλη ψυχική σοφία σε αυτή την αυθόρμητη μετακίνηση από το ένα παιχνίδι στο άλλο. Δεν χρειάζεται κάθε δραστηριότητα να έχει ένα σκοπό. Δεν χρειάζεται κάθε στιγμή να αξιοποιείται. δεν χρειάζεται κάθε εμπειρία να μας κάνει καλύτερους. Κάποιες εμπειρίες μπορούν απλώς να μας κάνουν παρόντες.

Αυτό είναι που έχουμε αρχίσει να χάνουμε. Δεν ξεκουραζόμαστε για να ξεκουραστούμε. Ξεκουραζόμαστε για να γίνουμε πιο παραγωγικοί. Δεν κάνουμε διαλογισμό για να συναντήσουμε τον εαυτό μας. Κάνουμε διαλογισμό για να αποδίδουμε καλύτερα. Δεν πηγαίνουμε διακοπές για να αφήσουμε τον χρόνο να κυλήσει Πηγαίνουμε για να γεμίσουμε εικόνες, εμπειρίες και περιεχόμενο Και να το ποστάρουμε κιόλας Ακόμα και η απόλαυση πρέπει να αποδείξει ότι ήταν χρήσιμη Και έτσι ο άνθρωπος δεν βγαίνει ποτέ πραγματικά από τη λογική της απόδοσης Μιλάμε λοιπόν για την αυτοβελτίωση Και αν η αυτοβελτίωση είναι ένα δείγμα απόδοσης, τότε έχει αποτύχει παταγωγός να μας βοηθήσει.

Γιατί η αυτοβελτίωση μπορεί να είναι χρήσιμη όταν λειτουργεί ως εργαλείο, όχι όμως ως δικαστής. Μπορεί να είναι χρήσιμη όταν μας προσφέρει έναν τρόπο να φροντιστούμε και όχι ένα άλλο μέτρο με το οποίο θα αποτύχουμε. όταν υπηρετεί τις αξίες μας και δεν μας επιβάλλει καινούργιες είναι επίσης πολύ χρήσιμη όταν μας βοηθά να κατοικήσουμε καλύτερα στη ζωή μας και όχι να δραπετεύουμε από αυτήν για να γίνουμε όλο και καλύτεροι Επίσης είναι πολύ χρήσιμη όταν μας οδηγεί σε μία αλλαγή που αξίζει και δεν ξεκινά από την πεποίθηση ότι είμαστε λατωματικοί Ξεκινά από τη δυνατότητα να κοιτάξουμε με ειλικρίνεια τι μας πληγώνει, τι μας περιορίζει, τι μας ανήκει και τι δεν μας ανήκει πια.

Και μετά μας οδηγεί να κινηθούμε. Τότε είναι χρήσιμη η αυτοβελτίωση. Μετά κινούμαστε. Δεν κινούμαστε πρώτα για να αλλάξουμε. Πρώτα βλέπουμε και μετά κινούμαστε. Όχι προς μια τέλεια εκδοχή του εαυτού μας, αλλά προς μια ζωή που θα μοιάζει περισσότερο δική μας. Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν δεν χρειάζεται να γίνουμε κάποιος άλλος.

Χρειάζεται να σταματήσουμε για λίγο να κυνηγάμε όλα όσα μάθαμε ότι οφείλουμε να είμαστε. Να αφήσουμε τον χρόνο να περάσει χωρίς να τον μετατρέψουμε σε απόδοση, να διαβάσουμε ένα βιβλίο επειδή μας αρέσει και όχι επειδή πρέπει να πούμε ότι το διαβάσαμε, να κολυμπήσουμε χωρίς να μετρήσουμε την απόσταση που κάναμε ή να δούμε στο ρολόι μας πόσα μακροβούτια να καθίσουμε σε μία αυλή χωρίς να σχεδιάσουμε το επόμενο βήμα να αναρωτηθούμε ήσυχα ποια από όλα όσα κυνηγώ είναι πραγματικά δικά μου, δικές μου επιθυμίες και ποια συνεχίζω να κυνηγώ επειδή κάποτε πίστεψα ότι μόνο έτσι θα αξίζω και κάπου εδώ εγώ θα σας ευχηθώ καλό καλοκαίρι Θα ανταμώσουμε ξανά το Σεπτέμβρη και εύχομαι να ανταμώσουμε με περισσότερες αλήθειες και με περισσότερο χώρο μέσα μας.

χώρο που μας επιτρέπει να ζούμε να έχουμε την δυνατότητα να σκεφτόμαστε πριν πράξουμε και να αντιμετωπίσουμε τη ζωή μας όχι σαν ένα διαρκές πρόγραμμα βελτίωσης και τους εαυτούς μας όχι σαν ένα project που πρέπει κάποτε να ολοκληρωθεί αλλά να αντιμετωπίσουμε την ύπαρξή μας σαν εκείνο το χώρο μέσα στον οποίο θα έχουμε τη δυνατότητα να ανθίσουμε.

Καλό καλοκαίρι!

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00