Skip to content
PodBase
Άγριο φονικό στις Τζιτζιφιές για έναν ανύπαρκτο θησαυρό

Άγριο φονικό στις Τζιτζιφιές για έναν ανύπαρκτο θησαυρό

Αληθινά εγκλήματα
Νοέμβριος 08, 2026 00:26:41 Επεισόδιο 165
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Ο δημοσιογράφος Νίκος Τσέφλιος ερευνά και αφηγείται μια άγρια ληστεία μετά φόνου που αναστάτωσε την Καλλιθέα το 1980, με θύμα έναν 63χρονο συνταξιούχο.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

σχεδόν ετοιμόροπο σπίτι, στον πρώτο όροφο ενός παλιού διόροφου κοντά στον υπόδρομο, ήταν η γυναίκα που του πήγαινε φαγητό δύο φορές την ημέρα. Ανάμεσα στη μεσημεριανή και απογευματινή επίσκεψή της, βρήκαν την ευκαιρία και τον σκότωσαν για να τον ληστέψουν. Είμαι ο Νίκος Τσέφλιος και θα σας αφηγηθώ ένα έγκλημα που σώκαρε την αθηναϊκή κοινωνία με την αγριότητά του και έγινε πρώτο θέμα στις εφημερίδες το φθηνόπωρο του 1980.

Την ιστορία ενός ανθρώπου που προσπάθησε να προστατευτεί από τον κόσμο κρατώντας την πόρτα του ερμητικά κλειστή αλλά δεν κατάφερε να προστατευτεί από εκείνους που αποφάσισαν να την κρεμίσουν για να βάλουν χέρι στα υπαρχοντά του. Ο δημοσιογράφος Νίκος Τσέφλιος ερευνά και αφηγεί τις σκοτεινές υποθέσεις διαβόητες δολοφονίες και ανεξιχνία στα μυστήρια Σειράς με αληθινά εγκλήματα που συγκλώνησαν την Ελλάδα από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα.

Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς, ακολουθήστε μας στο Spotify και στα Apple Podcasts ή ακούστε μας μέσα από το Lifeo TV στο YouTube και στο LifeoGR. Είναι τα podcast της Lifeo. Λόγω της ατών, Ανδρέα, εγώ τι θα κάνω. Και κάνει. Αυτό που είδες την κίνηση. Η σκληρή αλήθεια για τη σχέση Ανδρέα και Δήμητρας Παπανδρέου.

μια συναρπαστική on demand τριλογία για τα χρόνια που άλλαξαν την Ελλάδα. Πέρα από τη μυθιστορηματική ερωτική ζωή ενός πρωθυπουργού, η διαπόμπευση, το ιατρικό θρίλερ, οι οικογενειακές κόντρες, οι γυμνές φωτογραφίες, η ροζβίλα, οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές. Επειδή είμαι δυσόριστη, μην κανένας το πράγμα. Σήκω μισά κλειδιά.

Εμένα θέλουν να χτυπήσουν, εδώ είμαι. Χτυπήστε. Σκληρές αλήθειες on demand από τον Άρη Δημοκίδη. Μόνο στο lifeo.gr. Απόκτησέ το, άκουσέ το. Ο 63χρονος συνταξιούχος Νίκος Βλαχόπουλος δούλευε μια ζωή στο δημόσιο. Ήταν μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων, αλλά παρότι ερχόταν σε επαφή με τόσο κόσμο, ήταν απόμακρος.

και από τότε που με τη σύζυγό του αποφάσισε να τραβήξουν χωριστούς δρόμους γύρισε την πλάτη στην κοινωνία. Παιδιά δεν είχε κάνει και έτσι πήρε τα λιγοστά υπάρχοντά του και νοίκιασε ένα παλιό σπίτι στις διτυφιές από όπου έβγαινε με δυσκολία και μόνο για τα απαραίτητα την εφημερίδα και τα τσιγάρα του. Με τη γειτονιά δεν είχε παρεδώσει μόνο ότι η 35χρονη Μαρίκα Κολονιάρη εμπιστευόταν επειδή φοβόταν ότι όλοι ήθελαν να του πάρουν τα λεφτά.

Η γυναίκα του πήγαινε φαγητό δύο φορές την ημέρα και πληρωνόταν με 600 δραχμές το μήνα. Τα είχε ανάγκη αυτά τα λεφτά καθώς τα μεροκάματα του σύζυγου της στην οικοδόμη δεν επέτρεπαν πολυτέλειες. Είχε και ένα παιδί να μεγαλώσει. Έτσι κι αλλιώς κοντά έμενε. Με τα πόδια πήγαινε στο σπίτι. Κάμια φορά έστελνε και το μικρό. Ήταν 7 και μισή το απόγευμα, Κυριακή 9 Νοεμβρίου 1980, όταν η 35χρονη γυναίκα του πήγε φαγητό στο σπίτι στην οδό Αθηνάς 18.

Ήταν μια διαδρομή που είχε κάνει αμέτρητες φορές. Μόνο που εκείνο το βράδυ, πριν ακόμη ανέβει στον πρώτο όροφο, κάτι την έκανε να σταματήσει. Η είσοδος της αυλής ήταν σκοτεινή. Η λάμπα στην εξώπορτα, που κανονικά έπρεπε να είναι αναμένη, δεν φώτιζε το χώρο. Η γυναίκα ανησύχησε και φώναξε τον άντρα της για να μπουν μαζί στο σπίτι.

Παρατηρήσαν ότι κάποιοι είχαν κατεβάσει το διακόπτη και όπως φάνηκε είχαν τους λόγους τους. Η πόρτα στον πρώτο όροφο ήταν μισάνυχτη και σπασμένη και μέσα στο δωμάτιο ο άτυχος συνταξιούχος του Υπουργείου Δημοσίων Έργων ήταν νεκρός πάνω στο κρεβάτι. Το ζευγάρι ειδοποίησε την αστυνομία. Είχε πια βραδιάσει όταν έφτασαν επί τόπου η Εξωματική της Ασφάλειας Προαστίων για την πρώτη αυτοψία και εξερεύνηση για τον εντοπισμό δακτυλικών αποτυπωμάτων.

Με την πρώτη μάτια φαινόταν ότι ο 63χρονος άνδρας που φορούσε τις μπιτζάμες του είχε βασανιστεί πριν δολοφονηθεί άγρια. Οι δράστες του είχαν φράξει το στόμα με την άκρη νόσες εντονιού που έφτανε μέχρι το λαρίγκι, ενώ του είχαν σπάσει και τα δόντια. Στο πρόσωπο, το λαιμό και την κοιλιά ήταν φανερά τα ίχνη από άγρια χτυπήματα.

Όλοι οι χώροι του σπιτιού ήταν αναστατωμένοι. Τα σιτάρια από τα κομμοδίνα ήταν αποδογυρισμένα. Δύο βαλίτσες και ένα σωρός ρούχα πεταμένα στο πάτωμα, όλα άνω κάτω. Όλα έδειχναν ότι κίνητρο ήταν η ληστεία. Οι δολοφόνοι, τουλάχιστον δύο σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, τον βασάνισαν, πιθανότατα για να τους αποκαλύψει που έκρυβε τα λεφτά του.

Έσκισαν ακόμη και το στρώμα και τα μαξιλάρια για να τα βρουν. Δεν είχαν αφήσει καμιά γωνία του σπιτιού χωρίς να ψάξουν. Ο προϊστάμενος της ιατροδικαστικής υπηρεσίας, Πάνος Γιαμαρέλος, μίλησε για ιδιαζόντος ήδη χθες έγκλημα, καθώς διαπίσωσε στο νεκροτομείο ότι ο θάνατος του συνταξιούχου ήταν μαρτυρικός και είχε επέλθει κάπου ανάμεσα στις 2 το μεσημέρι και 5 το απόγευμα από ασφυξία εξ αποφράξεως των αεροφόρων οδών ενώ οι δράσες τον είχαν χτυπήσει με αγροθιές και κλωτσίες στο πρόσωπο και του είχαν σπάσει την κάτω γνάθο.

Οι δολοφόνοι πιθανότατα έμειναν κάμπος η ώρα μέσα στο σπίτι ψαχνώντας για μετρητά και πολύτιμα αντικείμενα. της Θεσσαλονίκης και της Λάρισας και αργότερα μετατέφθηκε στην Αθήνα, στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων, από όπου συνταξιοδοτήθηκε. Με την πρώην σύζυγό του δεν είχαν κάνει παιδιά. Είχαν χωρίσει έξι με επτά χρόνια πριν και εκείνη δεν τον είχε επισκεφθεί ποτέ, αν και έμενε μερικά τετράγωνα μακριά.

Κρατούσε αποστάσεις ακόμη και από τους συγγενείς του. Μόνο ο αδελφός του πήγαινε στο σπίτι του και αυτός σπανίος, αλλά δεν είχε κάτι ουσιαστικό να καταθέσει, κάποιο στοιχείο που θα βοηθούσε τις έρευνες. Όπως είπε, ζούσε στις Ιδρυφιές από τότε που χώρισε και πλήρωνε ενίκιο 12.000 δραχμές το μήνα. Απέφευγε τις κοινωνικές επαφές και ήταν σφιχτός με τα οικονομικά.

Η καθημερινότητά του ήταν μια αδιάκοπη επανάληψη των ίδιων κινήσεων. Φημερίδα, τσιγάρα, βιβλία και κλειστές πόρτες. Στο παρελθόν είχε νοσηλευτεί στην ευρωλογική κλινική της Λάρισσας, όπως έμαθαν οι αστυνομικοί. Ο 63χρονος συνταξιούχος διπλοκλείδωνε την πόρτα και έβγαινε μόνο νωρίς το πρωί για να πάρει εφημερίδα και τσιγάρα, καθώς ήταν μανιώδης καπνιστής.

Την υπόλοιπη μέρα κλεινόταν μέσα, χωρίς να επιζητά κοινωνικές συναναστροφές. Στην τράπεζα, όπως φάνηκε από τα τέσσερα βιβλιάρια που βρήκαν οι αστυνομικοί, είχε καταθέσεις ύψους 350.000 δραχμών, ενώ στο σπίτι βρέθηκαν ακόμη δύο χαρτονομίσματα των χιλίων δραχμών κρυμμένα στις σελίδες ενός βιβλίου, που οι δράσεις δεν βρήκαν, καθώς και οκτώ επιταγές συνολικού ύψους 120.000 δραχμών από τη σύνταξή του που δεν είχε ρευστοποίηση.

Πώς εξηγείται το φαινόμενο της αυξημένης ευπάθειας θυματοποίησης των ηλικιωμένων και μοναχικών ανθρώπων σε τέτοιου είδους εγκλήματα Απαντά ο κοινωνιολόγος-εγκληματολόγος Μάνος Κουκίδης Είναι αλήθεια πως τα ηλικιωμένα και μοναχικά άτομα θυματοποιούνται πιο εύκολα καθώς συντρέχει ένας συνδυασμός βιολογικών, κοινωνικών και ψυχολογικών παραγόντων Στην περίπτωση του Νίκου Βλαχόπουλου βλέπουμε πως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του και οι δύο συγκριτασιακές δυσκολίες που αντιμετώπιζε, καχυποψία, ο φόβος, η αποκοπή από τους συγγενείς και άρνηση κοινωνικών επαφών, κυκλούγησαν επιβαρυντικά.

Όταν υπάρχει κοινωνική απομόνωση, το άτομο στερείται των δικτύων προστασίας της οικογένειας, των φίλων, ακόμα και της γειτονιάς. Ο μοναχικός άνθρωπος γίνεται όρατος στην κοινότητα αλλά ταυτόχρονα γίνεται ορατός στους κακοποιούς ως ένας εύκολος, απροστάτευτος στόχος Εδώ ακριβώς αναπτύσσεται αυτό που ονομάζουμε φόβος του εγκλήματος Το θύμα, ζώντας με ένα διαρκή φόβο ότι όλοι θέλουν να του πάρουν τα χρήματα αποδιοργανωνόταν αντί να προστατευτεί Αντί δηλαδή για να ασφάλειά του να τον κινητοποιήσει ώστε να αναζητήσει βοήθεια τον οδήγησε σε μεγαλύτερη απομόνωση.

Αυτή η απομόνωση με τη σειρά της φούντουσε τις φήμες στο περιβάλλον του περί ενός μεγάλου κομποδέματος που έκρευε στο σπίτι του προδιαγράφοντας κατά κάποιο τρόπο τη συγκεκριμένη εξέλιξη. Παρέμενε άγνωστο τι είχαν αρπάξει οι δολοφόνοι. Πάντως όλοι ήξεραν ότι ο 63χρονος συνταξιούχος είχε γερό κομπόδεμα κόντρα στην εικόνα του και τον τρόπο ζωής του που δεν πρόβληταν άνθρωπο με οικονομική άνεση αλλά έναν τσιγκούνι και μίζερο που όπως φάνηκε το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να μαζεύει λεφτά.

Έναν μονόχνοτο όπως ακριβώς τον αποκαλούσαν οι ίδιοι συγγενείς του αλλά και η σπιτονικό κυρά του που ζούσε τις παραξενιές του. Η γυναίκα είδε και έπαθε να τον πείσει να βγει ένα μεσημέρι του καλοκαιριού στην αυλή για να μπορέσει να καθαρίσει το σπίτι. Το λάθος του, όπως είπε στους αστυνομικούς, είναι πως όταν έβγαινε για να αγοράσει τα τσιγάρα και την εφημερίδα του, έβαζε τα χρήματα στην τσέπη του ανοιχτόχρωμου πουκαμίσου του, που ουσιαστικά ήταν διαφανές, και έτσι έδινε την εντύπωση ότι το χρήμα έρεε άφθονο.

Ποιοι άραγε είχαν λόγο να σκοτώσουν το συνταξιούχο, αν όχι οι κακοποιοί που εισέβαλαν για να το ληστέψουν. Δεν υπήρχε άλλο σενάριο στο μυαλό των αστυνομικών. Στο μικροσκόπιο της ασφάλειας προαστείων μπήκαν όλοι οι σεσημασμένοι της περιοχής. Αλλά άκρη δεν βγήκε. Ούτε η εξερεύνηση για τακτιλικά αποτυπώματα έφερε αποτέλεσμα.

Το μυστήριο παρέμενε. Από την ιατροδικαστική περιγραφή προκύπτει υπερβολική και δυσανάλογη αγριότητα. Ο κοινωνιολόγος-εγκληματολόγος Μάνος Κουκίδης εξηγεί αυτή τη μετάβαση από τη ληστεία στην υπέρ μετριβία. τα επίπεδα όσους εκτοξεύονται. Μόλις αρχίζουν να νιώθουν πως μπορεί να χάσουν τον έλεγχο, η χρήση της βίας γίνεται μια ανεξέλεγκτη επιθετική αντίδραση προκειμένου να ελέγξουν το θύμα.

Εκείνη τη στιγμή λειτουργούν παρομυτικά, αποσυνδεδεμένοι από το γεγονός ότι οι πράξεις τους θα επιφέρουν το θάνατο. Το αποτέλεσμα αυτό αποκαλύπτει τελικά τον κακό σχεδιασμό και τον απόλυτο εραστεχνισμό του εγχειρήματος. Καθοριστικό ρόλο όμως επεξεκειδυναμική της ομάδας Σε εγκλήματα με πολλούς δράστες αν ένας χάσει την ψηφαιρμία του συμπαρασύρει και τους υπόλοιπους Με βάση την προγενέστερη γνωριμία τους μπορούμε να υποθέσουμε πως λειτουργήσε η πίεση των ομοτήμων Δηλαδή, κανείς δεν ήθελε να φανεί αδύναμος ή δηλώσου μπροστά στους άλλους Αυτό, σε συνδυασμό με την πίεση του χρόνου και την αποτυχία να βρουν τις πολυπόστατες λύρες οδήγησε σε μια τυφλή θυμάκωση της βίας.

Ο Νίκος Βλαχόπουλος είχε γίνει θέμα για κουβέντα στα πεζοδρόμια της γειτονιάς. Όλοι τον γνώριζαν περισσότερο από τις συνήθειές του παρά από την προσωπικότητά του. Η ιδιορυθμή ζωή του τροφοδοτούσε τα κουτσομπολιά και έδινε υλικό στα στόματα διαφόρων για υποθέσεις γεμάτες φαντασία. για μετρητά, για χρυστές λύρες, για θησαυρούς.

Οι αστυνομικοί πήραν κατάθαση και από την 35χρονη γυναίκα που του πήγαινε φαγητό. Ούτε και σε αυτήν άνοιγε καλά-καλά. Έπρεπε να σιγουρευτεί ότι ήταν αυτή που του χτυπούσε και έπαιρνε το φαγητό από τα χέρια της πίσω από τη μισάνυχτη πόρτα. Τόσο πολύ φοβόταν τους ανθρώπους. Και ο φόβος του βγήκε αληθινός εκείνο το από μεσήμερο.

Εως σχετικά πρόσφατα, η γυναίκα ζούσε με τον οικοδόμο σύζυγό της και το παιδί τους κάτω από την ίδια στέγη με τον 63χρονο συνταξιούχο αλλά αποφάσισαν να μετακομίσουν σε ένα πιο άνετο σπίτι, μερικά τετράγωνα μακριά Η γυναίκα αυτή ήταν ο πρώτος άνθρωπος που κλείθηκε για κατάθεση Ήταν αυτή που τον είχε βρει νεκρό μαζί με τον άντρα της γνώριζε τις συνήθειές του, ήξερε πότε έβγαινε, πότε επέστρεφε, πόσο δύσπισος ήταν και πόσο δύσκολα επέτρεπε σε κάποιον να τον πλησιάσει.

Δεν μπορούσε όμως να φανταστεί ότι μια απλή κουβέντα της θα έπαιζε τόσο καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης. Οι αστυνομικοί πίστηκαν γρήγορα ότι δεν είχε καμία σχέση με τη δολοφονία, αλλά όταν τη ρώτησαν ποιοι μπορεί να υπέθεταν ότι ο Βλαχόπουλος έκρυβε χρήματα στο σπίτι τους έδωσε μια πληροφορία που έβαλε τις έρευνες ως στον δρόμο.

Σε ανήποπτη στιγμή είχε πει σε έναν συνάδελφο του σύζυγου της, τον 34χρονο Χρήστο τον οποίο είχε καλέσει για φαγητό στο σπίτι τους ότι με τα χρήματα που κέρδιζε, μαγειρεύοντας για το συνταξιούχο εξασφάλιζε το ενίκιο του σπιτιού της οικογένειάς της. Πάνω στην κουβέντα, γύρω από το μεσημεριανό τραπέζι, του αποκάλυψε ακόμη ότι στο σπίτι του είχε δει κατά καιρούς χρυσές λύρες.

Μήπως, λοιπόν, ο άνθρωπος αυτός ήταν το κλειδί που θα οδηγούσε στην άκρη του νήματος. Μήπως μπήκε στον πειρασμό να ληστέψει το μοναχικό συνταξιούχο και να ο σκότωσε για να κάμψει τις αντιστάσεις του. Οι αστυνομικοί αναζήτησαν τον οικοδόμο, αλλά έμαθαν ότι είχε πολύ καιρό να εμφανίστη στην γειτονιά του, στον Καρέα, όπου είχε νοικιάσει σπίτι στην οδό Ελλήνων πατριωτών, περίπου τέσσερις μήνες νωρίτερα, όταν από το χωριό του Σονέβρο κατέβηκε στην Αθήνα για να βρει δουλειά.

Οι συνάδελφοί του είχαν μέρες να τον δουν. Έτσι κι αλλιώς είπαν, περιστασιακά ήταν τα μεροκάματα που έκανε στις οικοδομές. Για τους αστυνομικούς της ασφάλειας προαστείων μάλλον δεν ήταν τυχαία ότι είχε εξαφανιστεί Αυτό βέβαια δεν αποτελούσε από μόνο το απόδειξη ενοχής αλλά σε συνδυασμό με την πληροφορία για τις χρυσές λύρες δημιουργούσε μια εικόνα που έπρεπε να διερευνηθεί αν όχι σημάδι ενοχής Όσο ο αριθμός των υπόπτων περιοριζόταν, μέρα με τη μέρα προσπάθησαν να βρεθούν στα ίχνη του Τρεις εβδομάδες μετά το έγκλημα τον εντόπισαν στο χωριό του, το Δωρικό, 14 χιλιόμετρα πάνω από την Αλεξανδρούπολη και τον προσήγαγαν στην Αθήνα.

Σε όλη τη δεδρομή με το συμβατικό αυτοκίνητο της ασφάλειας αρνιόταν κάθε σχέση με τη σιγερή δολοφονία του συνταξιούχου. Όπως αποδείχθηκε, η λύση του γρίφου ήταν θέμα χρόνου. Ο 34χρονος οικοδόμος ομολόγησε τα πάντα όταν τον ανέλαβαν οι εξωματικοί της ασφάλειας προαστείων. Μπλόφαραν λέγοντάς του ότι έχουν ήδη πιάσει για τους συνεργούς του και έτσι η γλώσσα του λήθηκε Παραδέχθηκε ότι η ιδέα της ληστείας ήταν δική του και τη μοιράστηκε με δύο αδέλφια συναδέλφους του από τη Λαμία που είχε γνωρίσει την οικοδομή τον 29χρονο Γιώργο που ήταν παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών και τον 24χρονο Δημήτρη Μάλιστα με το μικρότερο από τα αδέλφια είχαν πάει και το προηγούμενο βράδυ στο σπίτι του συνταξιούχου στις Ιστιφιές αλλά δεν κατάφεραν να μπουν και έφυγαν άπρακτοι επειδή φοβήθηκαν ότι είχαν γίνει αντιληπτοί.

Η αποτυχημένη προσπάθεια δεν τους έκανε να εγκαταλείψουν το σχέδιό τους. Το μεσημερί της Κυριακής και οι τρεις μαζί επέστρεψαν με ταξί λίγο πριν από τις τρεις αποφασισμένοι να βάλουν χέρι στις λύρες και τα μετρητά που ήταν σίγουροι ότι ο Βλαχόπουλος σε κρύβε στο σπίτι. Ένας από αυτούς θα παρίστανε το γιο της Μαρίας Κολονιάρη που δίθεν του είχε πάει φαγητό.

Όμως ο συνταξιούχος είχε ήδη φάει, είχε αποκοιμηθεί και δεν άκουγε τα χτυπήματα στην πόρτα. Τα παράθυρα του δωματίου ήταν κλειστά, αλλά καλού κακού βγάλαμε και την ασφάλεια για να μην έχει φως. Συνέχισε να περιγράφει ο 34χρονος οικοδόμος. Ανεβήκαμε από την ξύλινη σκάλα στον πρώτο όροφο Κοιτάξαμε από την κλειδαρότρυπα Αλλά ήταν πάνω το κλειδί Και δεν μπορούσαμε να δούμε καθαρά Ήταν σκοτάδι μέσα Και πιστέψαμε ότι δεν ήταν κανείς Και έτσι αποφασίσαμε να σπάσουμε την πόρτα Οι τρεις φίλοι χωρίς να σκεφτούν στιγμή Ότι ήταν μέρα μεσημέρι Έσπασαν την πόρτα ξυλήνοντας την κυριολεκτικά Από την κάσα και εισέβαλαν στο σπίτι Ο εξαντριάχρονος συνταξιούχος ευνηβιάστηκε.

Δεν πρόλαβε καν να σηκωθεί από το κρεβάτι. Ο Χρήστος τον χτύπησε άγρια για να τον εξουδετερώσει και του έφραξε το στόμα με την άκρη του Σεντωνιού. Ενώ τα δύο αδέλφια έκαναν άνω κάτω όλο το φτωχικό σπίτι αναζητώντας τις πολυπόφητες λύρες. Μάταια, βρήκαν μερικά ψηλά όπως είπε και απογοητευμένοι έφυγαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις χωρίς να τους αντιληφθεί κανείς, αφήνοντας το θύμα τους νεκρό.

«Κέφτηκα πολλές φορές να έρθω να παραδοθώ, γιατί είχα τύψεις, αλλά φοβόμουν», είπε ο ίδιος στους αστυνομικούς. «Δεν είχα πρόθεση να τον σκοτώσω, αλλά να τον κάνω να σταματήσει να φωνάζει, γιατί θα μας καταλάβαιναν». Όταν την επόμενη μέρα διαβάσαμε στις εφημερίδες ότι ήταν νεκρός, «Σκορπίσαμε, φύγαμε και τα χωριά μας για να εξαφανίσουμε τα ίχνη μας.

Εγώ πήγα και τρεις μέρες στη Βουλγαρία». Ο 34χρονος άνδρας είχε κατέβει από τον Εύρος στην Αθήνα τέσσερις μήνες πριν για να δουλέψει οικοδομή και εκεί γνώρισε το σύζυγο της Μαρίας Κολονιάρη. Εκείνη την ημέρα που τον είχε καλέσει στο σπίτι για να φάνε, η γυναίκα του αποκάλυψε και το μυστικό για τις λύρες, χωρίς να μπορεί να φανταστεί ότι υπέγραφε άθελά της τη θανατική καταδίκη του συνταξιούχου.

Μετά τη σύλληψη του Χρήστου, την ίδια τύχη είχαν και τα δύο αδέλφια, που εντοπίστηκαν στη Λαμία και οδηγήθηκαν στην Αθήνα για την ποινική συνέχεια της υπόθεσης. Η ομολογία του συνεργού τους και η λεπτομερής περιγραφή του για όλα όσα είχαν γίνει στις τσιτζιφιές δεν τους άφηνε και πολλά περιθώρια να αρνηθούν τη συμμετοχή τους στη ληστεία, που κατέληξε συμφωνικό.

Προσπάθησαν να ελαφρύνουν τη θέση τους, αποδίδοντας το ρόλο του εμπνευστή και φυσικού αυτοργού στον ήδη κρατούμενο φίλο τους. Ο κοινωνιολόγος-εγκληματολόγος Μάνος Κουκίδης εξηγεί πώς λειτουργήσε η στρατηγική της αστυνομίας από την προσαγωγή του 34χρονου μέχρι τη σύλληψη όλων των δραστών. Η εξυγνίαση της πρόθεσης ανέδειξε δύο βασικά στοιχεία της αστυνομικής στρατηγικής.

Τη μεθοδικότητα της προανακριτικής τακτικής και την έξυπνη διαχείριση της ψυχολογίας των δραστών υποποίηση. Η αστυνομία αξιοποίησε στο έπακρο κάθε πληροφορία από το περιβάλλον του θύματος, φτάνοντας στο τριετριτράχωνο οικοδόμο σχετικά σύντομα. Όταν η ασφάλεια τον εντόπισε στον Εύρο οι αρχές είχαν ήδη στα χέρια τους ισχυρές ενδείξεις την εμπλοκή του Παρά την αρχή του άνεση, η ψυχολογική πίεση και η πλούφα της αστυνομίας ότι δίθεν είχαν συλλάβει τους συνεργούς του λειτουργήσαν καταληκτικά προς την ομολογία του Σε αυτές τις περιπτώσεις ενεργοποιεί το μηχανισμός αυτοσυντηρής των δραστών Όταν δηλαδή ένας ύποπτος έρχεται αντιμέτωπος με τον ενδεχόμενο να είναι απομυστή μόνος του το βάρος μιας τέτοιας στη γερή ζωλοφονίας, η ψευδέστη της ομαδικής αλληλικής καταραίει.

Ενεργοποιείται αυτό που λέγουμε μηχανισμός της διάρκειας ευθύνης και αυτό ακριβώς εκμεταλλεύτηκαν και οι αρχές. Οι τρεις δράσεις δεν ήταν μόνο φίλοι. Τους ένωνε και η ζωή στην Τασκένδη, από όπου είχαν επαναπατριστεί. Μάλιστα ο Χρήστος, που ήταν πυγμάχος, περίμενε το επόμενο διάστημα στην Αθήνα τη Ρωσίδα σύζυγό του και την εννιάχρονη κόρη τους.

Όπως ενημερώθηκαν οι ελληνικές αρχές, είχε ποινικό παρελθόν και στη Ρωσία. Είχε καταδικαστεί για τον ξύλο δαρμό ενός Τούρκου, αλλά και για απόδραση. Για την αστυνομία και τη δικαιοσύνη έμενε πια να αποσαφινιστεί η ακριβή συμμετοχή του καθενός στο έγκλημα. Στις 4 Δεκεμβρίου 1980 έγινε ένα παράσταση, πρώτα χωριστά από κάθε δράστη και στη συνέχεια από όλους μαζί, παρουσία του εισαγγελέα δημοσιαστένη Κορδοπάτη, του ιατροδικαστή Πάνου Γιαμαρέλου και ανώτατων αξιωματικών της ασφάλειας προαστείων.

Και οι τρεις εμφανίστηκαν ψύχρεμοι και κοινικοί. Μαζεύτηκαν όμως και τρίνησαν όταν ήρθαν αντιμέτωποι με εκατοντάδες γείτονες που είχαν συγκεντρωθεί για να τους δουν από κοντά και να τους αποδοκιμάσουν σε ένα άτυπο λαϊκό δικαστήριο ζητώντας να οδηγηθούν στο εκτελεστικό απόσπασμα παρά το γεγονός ότι η θενατοκύπινη είχε καταργηθεί στην πράξη.

Με μεγάλη δυσκολία οι αστυνομικοί τους κράτησαν σε απόσταση. Όλες αυτές τις μέρες ζούσαν με το φόβο. Συζητούσαν για την αγριότητα των δραστών και το γεγονός ότι παρέμεναν ασύλληπτοι και κλείνονταν και αυτοί στα σπίτια τους από νωρίς. Υποδέχθηκαν με ανακούφιση την εξυχνίαση του εγκλήματος και με οργή τους τρεις συλληφθέντες.

Ο γιατροδικαστής Γιαμαρέλος χαρακτήρισε τους τρεις συλληφθέντες ψύχραιμους και αδίστακτους Δεν τους σταμάτησε το γεγονός ότι ο άνθρωπος που είχαν βάλει στο στόχαστο ήταν 63 ετών Δεν τους σταμάτησε το ότι ζούσε μόνος χωρίς κανένα να τον προστατεύει Και όταν το σχέδιό τους άρχισε να ξεφεύγει από τον έλεγχο τους, δεν έκαναν πίσω Όταν άρχισε η αναπαράσταση λίγο μετά τις 11 το πρωί ο ένας έρχεται τον άλλο στα βάρη της δολοφονίας.

Ο Χρήστος ισχυρίστηκε ότι πρώτα όρμησε στο σπίτι ο μικρότερος από τα αδέλφια που ήταν και πιο σωματόδης, ξυλώντας την πόρτα και ότι ο ίδιος κρατούσε μόνο ακινητοποιημένο το θύμα χωρίς να είχε εμπλοκίσει τη δολοφονία του. Τα αδέλφια επέμεναν ότι το συνταξιούχο σκότωσε ο 34χρονος συνεργός τους και ότι ο δικός τους ρόλος περιορίστηκε στο να ψάξουν στα διάφορα σημεία του σπιτιού.

Και όλα αυτά, ουσιαστικά για το τίποτα, αφού όπως τα αποδεικνυόταν, η εισβολή στο φτωχικό σπίτι δεν απέφερε στους δράστες το ονθισαυρό που περίμεναν. Πάντως και οι τρεις παρέμειναν ασυγκίνητοι όση ώρα περιέγραφαν το στιγερό έγκλημα, ενώ το μαζεμένο πλήθος εξακολουθούσε να τους βρίζει και να ζητάει την παραδειγματική τους τιμωρία.

Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας και οι τρεις επέστρεψαν στα κρατητήρια της ασφάλειας ενώψη της μεταγωγής τους ενώπιον του εισαγγελέα. Ο κοινωνιολόγος-εγκληματολόγος Μάνος Κουκίδης συνοψίζει τα στοιχεία της δολοφονίας του Νίκου Βλαχόπουλου που έχουν ιδιαίτερο εγκληματολογικό ενδιαφέρον. Από κλιματολογική σκοπιά, η υπόθεση του Νίκου Βλαχόπουλου μοιάζει να έχει τα χαρακτηριστικά που περιγράφει η θεωρία της ορθολογικής επιλογής, όπου μας λέει πως οι δράστες, προτού προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια, αξιολογούν τις ευκαιρίες με βάση το κέρδος, το ρίσκο και την προσπάθεια που απαιτείται.

Εδώ έχουμε το προφίλ ενός μοναχικού ανθρώπου, καχύποπτου με τους γύρω του, χωρίς ένα λειτουργικό υποστηριστικό δίκτυο, στοιχείο που τον καθιστούσε ιδανικό και βάλωτο στόχο. Οι δράστες εκμεταλλεύτηκαν αυτή τη συνθήκη. Αναγνώρισαν στο πρόσωπο του συνταξιού Βουλαχόπουλου το ιδανικό θύμα και άδραξαν την ευκαιρία. Σχετικά με το μόνο της οπεράτη τους, η επιλογή του στόχου, η αποτυχημένη απόπειρα την προηγούμενη μέρα, η εισβολή μέρα μεσημέρις σε έναν χώρο που θεωρήσαν ασφαλή για εκείνους, και κλιμάκωση της βίας κυρίως λόγω πανικού με αποτέλεσμα το θάνατο του θύματος δείχνουν ρήξη οργάνωσης και αστεχνισμό.

Τέλος, για εγκληματολογικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η γρήγορη αντίδραση και κινητοποίηση των αρχών οι οποίες αξιοποιώντας όλα τα στοιχεία και τις πληροφορίες από το περιβάλλον ακόμα και την ακούσια διαρροή για τις φήμες περί λιρών καθώς και την απειρία των δραστών βέβαια κατάφεραν να ξεχνιάσουν λίγο για την υπόθεση. Η ποινική δίωξη που ασκήθηκε σε βάρος και των τριών συλληφθέντων ήταν ανθρωποκτονία από πρόθεση που τελέστηκε με τρόπο ιδιαίτεροντος απεχθή και από πυραλιστίας.

Στις απολογίες τους, τον ανακριτή, συνέχιζαν να κρατούν την ίδια στάση, να ρίχνουν την ευθύνη ο ένας στον άλλο. Και το ίδιο έκαναν όταν τους πλησίασαν οι δημοσιογράφοι. Τα αδέλφια υποστήριξαν ότι παρασύρθηκαν από τον 34χρονο φίλο τους και τελικώς δέχθηκαν να μπουν στο κόλπο, αλλά δεν συμμετείχαν στη δολοφονία. Εκείνος, με διαφορετικό δικηγόρο στο πλευρό του, επέμενε ότι απλώς έκλεισε το στόμα του συνταξιούχου.

Δεν έπεισαν. Μετά τις απολογίες τους, κρύφηκαν προφυλακιστέοι. Οι τρεις δράστες κάθισαν ένα χρόνο αργότερα στο εδόλιο του μικτού ορκωτού δικαστηρίου Άμφυσας. Ο αδελφός του θύματος κατέθεσε όλα όσα γνώριζε και τον άτυχο συνταξιούχο, ο οποίος είχε αποτραβηχτεί από τα εγκόσμια, όπως είπε χαρακτηριστικά. Το ίδιο και η γυναίκα που του πήγαινε φαγητό, η οποία έγινε άθελά της, ο πληροφοριοδότης για τις χρυσές λύρες του συνταξιούχου, που υπήρχαν τελικώς μόνο στη φαντασία της.

Μεγαλύτερη βαρύτητα είχε η κατάθεση του αστυνομικού, ο οποίος συνέλαβε τον Χρήστο στον Εύρο ξετυλίγοντας έτσι το κουβάρι. Βρήκαμε αποτύπωμά του σε μια καρέκλα, είπε. Έτσι άνοιξε ο δρόμος. Ήξερα ότι ως πυγμάχος ήταν πολύ δυνατός και γι' αυτό πήρα αρκετούς μαζί μου στην Αλεξανδρούπολη όπου πήγα για να τον συλλάβω. Τελικώς δεν αντέδρασε καθόλου.

Μας ακολούθησε σαν αρνάκι. Στις απολογίες τους και οι τρεις συνέχισαν να αλληλοκατηγορούνται. «Τι να πω» αναρωτήθηκε ο Χρήστος «Πήγα με σκοπό τη ληστεία, δεν ήθελα να σκοτώσω» «Δεν θα σταματούσε τις φωνές, αν απλώς του έκλαινε στο στόμα» «Έπρεπε να του χώσει στο σεντόνι» τον ρώτησε ο πρόεδρος και εκείνος απάντησε «Δεν πίστευα ότι θα πέθαινε»

«Όταν το κατάλαβα, χτύψα με δύναμη το χέρι μου στο τσιμέντο και το έσπασα» «Αυτό που με τρώει δεν είναι η φυλακή, αλλά ο άλλος μου εαυτός» Τώρα ζητώ την επίοικιά σας». Το δικαστήριο πίστηκε ότι ο Χρήστος ήταν ο φυσικός αυτοργός του εγκλήματος και τα δύο αδέλφια απλή συνεργή. Τους αναγνώρισε ωστόσο ελαφριντικά και τους καταδίκασε τον πρώτο σε κάθριξη 15 ετών και τα αδέλφια σε κάθριξη 6 ετών, στενοντάς τους πίσω στη φυλακή.

όταν έφτασε η στιγμή της απολογίας. Επανέλαβε ότι δεν είχε σκοπό να σκοτώσει αλλά μόνο να ληστέψει τον 63χρονο συνταξιούχο. Το δικαστήριο εξάντλησε την επιήκειά του και μείωσε την μηνύ του κατά δύο χρόνια. Κάθριξη 13 ετών. Ο κατηγορούμενος ευχαρίστησε το δικαστήριο την ώρα που οι συνοδοί αστυνομικοί του περνούσαν χειροπέδες και τον οδηγούσαν στο μεταγωγικό όχημα με πρόσδημα τη φυλακή.

Ο δημοσιογράφος Νίκος Τσέφλιος ερευνά και αφηγείται σκοτεινές υποθέσεις, διαβόητες δολοφονίες και ανεξιχνίαστα μυστήρια στο πλαίσιο της σειράς με αληθινά εγκλήματα που συγκλώνησαν την Ελλάδα από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα. Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς ακολουθήστε μας στο Spotify και στα Apple Podcasts Ή ακούστε μας μέσα από το Lifeo TV στο YouTube και στο LifeoGR.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00