Ο «δράκος» των ασανσέρ
Αληθινά εγκλήματαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ο δημοσιογράφος Νίκος Τσέφλιος ερευνά και αφηγείται τη δράση του νεαρού κακοποιού που είχε γίνει εφιάλτης για τις γυναίκες οι οποίες κυκλοφορούσαν στο κέντρο της Αθήνας στις αρχές του 1998.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
είχαν την ατυχία να πέσουν πάνω του, βίωσαν εφιαλτικές στιγμές. Ο σωματόδης νεαρός, γύρω στα 25, δεν ήθελε μόνο να τις ληστέψει, αλλά και να τις βιάσει. Για να κάμψει τις αντιστάσεις τους, τις γλονθοκοπούσε μέχρι αναισθησίας. Από το Σεπέμβριο του 1997, είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος για τις γυναίκες που επέστρεφαν μόνες στα σπίτια τους.
Είμαι ο Νίκος Τσέφλιος και θα σας αφηγηθώ την ιστορία του δράκου των Ασανσέρ, όπως το χαρακτήρισαν ο τύπος της εποχής και η αστυνομία. Ενός ανθρώπου με ποινικό παρελθόν από την εφηβεία του ακόμη, που δεν σταμάτησε στους βιασμούς, καθώς το όνομά του συνδέθηκε και με ένα έγκλημα που παρέμενε ανεξιχνίαστο για σχεδόν 20 χρόνια.
Ο δημοσιογράφος Νίκος Τσέφλιος ερευνά και αφηγείται σκοτεινές υποθέσεις, διαβόητες δολοφονίες και ανεξιχνίαστα μυστήρια στο πλαίσιο της σειράς με αληθινά εγκλήματα που συγκλώνησαν την Ελλάδα από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα. Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς ακολουθήστε μας στο Spotify και στα Apple Podcasts ή ακούστε μας μέσα από το Lifeo TV στο YouTube και στο LifeoGR.
Είναι τα podcast της Lifeo Ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω Η σκληρή αλήθεια για τον Τζίμι Πανούση Μια κωμικοταγική τριλογία για τον ξεχωριστό καλλιτέχνη Περιπέτειες, η θρίαμβη, το γέλιο, οι κόντρες, οι δίκες, η λογοκρισία, οι φίλοι, οι εχθροί, ο άγνωστος Τζιμάκου Κάτω έχουν τα νταλάρα Ο Σωματώδης Νεαρός είχε γίνει εμφιάλτης για δεκάδες γυναίκες που επέστρεφαν μόνες στα σπίτια τους νυχτερινές ώρες Εμφανιζόταν ως ένικος ή επισκέπτης που δήθεν έψαχνε το διαμέρισμα ενός φίλου του Έμπαινε στις πολυκατοικίες και έστηνε την παγίδα του μπροστά στην πόρτα του ασανσέρ Όταν εμφανιζόταν κάποια γυναίκα, έμπαινε μαζί της στο θάλαμο και τότε η διαδρομή προς το διαμέρισμά της μετατρεπόταν σε εφιάλτη.
Πατούσε το στόπ ανάμεσα σε δύο ορόφους, την ακινητοποιούσε με την απειλή μαχαιριού, τη γλωθοκοπούσε για να κάμψει τις αντιστάσεις της και τη λύστευε. Δεν τον σταματούσε ούτε ο κίνδυνος να τραυματίσει σοβαρά τα θύματα του, ούτε η πιθανότητα να ανακουστούν οι φωνές τους. Σε κάποιες προσπάθησε να σε λυγίσει και μία τη βίασε.
Μέσα σε έξι μήνες, από το Σεπτέμβριο του 1997, όταν άνοιξε τον κύκλο των επιθέσεών του, δεκάδες γυναίκες κατήγγυλαν τον νεαρό κακοποιό που σκορπούσε τον τρόμο στις γειτονιές γύρω από το κέντρο της Αθήνας. Γκίζι, Κυψέλη, Εξάρχεια και Κολονός ήταν οι περιοχές όπου είχε εμφανιστεί. Ο άγνωσος νεαρός που χτυπούσε πάντα νύχτα, άρπαζε τις τσάντες των θυμάτων του και αφού κρατούσε μόνο τα χρήματα και τα τιμαλφή, τις πετούσε σε κάδους απορριμμάτων.
Σε μια περίπτωση κατάφερε να μπει στο διαμέρισμα μιας νεαρής γυναίκας από την Πολωνία, η οποία γλίτωσε τα χειρότερα, καθώς είχε την ψυχραιμία την κρίσιμη στιγμή να του πει ότι ήταν έγκυος. Παρ' όλα αυτά, την χτύπησε και της άρπαξε την τσάντα. Ανάμεσα στα θύματα του ήταν και η τότε γραμματέας της νεολαίας του Πασόκ, τον Ιαντωνίου την οποία χτύψε και λύσεψε στις 7 Ιανουαρίου 1998 Η επίθεση εναντίον ενός γνωστού πολιτικούς τελέχους πρόσθεσε έναν ακόμη κρίκο σε μια εγκληματική αλυσίδα που είχε ήδη προκαλέσει τρόμο Οι διαχειριστές των πολυκατοικιών στις συγκεκριμένες περιοχές άρχισαν να προειδοποιούν με σημειώματα και οδηγίες για κλείδωμα της εξώπορτας όταν έπεφε το σκοτάδι.
Αλλά όσο οι αστυνομικοί δεν μπορούσαν να τον βάλουν στο χέρι, συνέχιζε να χτυπάει. Η λεία του ήταν 20, 30, ακόμη και 150 χιλιάδες ραχμές. Σε μια περίπτωση ξεπέρασε το 1 εκατομμύριο. Μέχρι που τα τελευταία θύματα του, τον Ιανουάριο του 1998, τον αναγνώρισαν ανάμεσα στις φωτογραφίες των σεσημασμένων για ανάλογα δικήματα που τους έδειξαν στην ασφάλεια.
Η ταυτότητά του είχε αποκαλυφθεί. Απέμενε μόνο να εντοπιστεί. Δεν ήταν εύκολο, καθώς οι πληροφορίες των αστυνομικών έλεγαν ότι δεν είχε σταθερή κατοικία. Και από τότε που κατάλαβε πως τον αναζητούσαν, διενυκτέρευε σε διάφορα ξενοδοχεία, στην περιοχή του σταθμού Λαρίσης. Ήταν πλέον 30 Μαρτίου 1998, όταν οι αστυνομικοί συντάκτες ειδοποιηθήκαμε για την παρουσίαση μιας υπόθεσης που είχε εξηγνεαστεί.
και η υπόθεση αυτή αφορούσε στην εγκληματική δράση του δράκου του Νασανσέρ. Τα θύματα του υποδέχθηκαν με ανακούβιση την είδηση από την ασφάλεια ότι ο άνθρωπος που τις είχε κακοποιήσει είχε πέσει επιτέλους στα χέρια των αρχών. Ο Παναγιώτης Μπούσιος είχε καλύψει την υπόθεση για το ΣΤΑΡ. Θυμάμαι ότι ήμουνα στα ξεκινήματα της δουλειάς και ο ληστής του Νασανσέρ είχε ψηλώσει πολύ στα μάτια μου.
Για έξι μήνες από το Σεπτέμβριο του 97 μέχρι το Μάρτιο του 98, σχεδόν κάθε δύο-τρεις μέρες είχε μια επίθεση σε βάρος γυναίκας σε εισόδους πολυκατοικιών ή σε ασανσέρ. Σε όλες τις περιοχές Αττικής. Κυψέλη, πατήσια, κολονό, γκίζι, εξάρχεια. Οι επιθέσεις γίνονταν μετά τα μεσάνυτα μέχρι τις πέντε το πρωί, όταν δηλαδή τα θύματα επέστρεφαν στα σπίτια τους από διασκέδαση.
Τότε έκανε την επίθεσή του Της έριχνε κάτω, της τρομοκρατούσε και τους έπαιρνε τις σάντες Στις γυναίκες ο ληστής των ασανσέρ είχε προκαλέσει τρόμο Και στην αστυνομία πόνο κέφαλο Γιατί αφενός ήταν αδύνατο να περιπολούν έξω από όλες τις πολυκατοικίες Αλλά και εκείνη την εποχή μην ξεχνάμε Δεν υπήρχαν τόσες πολλές κάμερες που θα είχαν καταγράψει τη διαφυγή του Ή παραδείγματος χαρί το πρόσωπό του Τώρα, τα ποσά που είχε πάρει ξεκινούσαν από 25.000 έως 150.000 δραχμές ενώ κάποια στιγμή είχε σταθεί τυχερός και είχε πάρει και 1.500.000 δραχμές Ήταν ο 25χρονος Χρήστος που γεννήθηκε στην Καλαμάτα Μόλις στα 15 του αναζήτησε στην Αθήνα μια καλύτερη τύχη και δούλευε άλλοτε ως μπογιατζής και άλλοτε ως ηλεκτρολόγος.
Όμως η ζωή του είχε ήδη πάρει μια πορεία που θα τον έφερνε επανειλημμένος αντιμέτωπο με τις διοκτικές αρχές. Το δίκτυο πληροφοριοδοτών της ασφάλειας είχε ήδη ενεργοποιηθεί και έτσι η σύλληψή του ήταν θέμα χρόνου. Εντοπίστηκε λίγο μετά τα μεσάνυχτα ενώ έπινε αμέριμνο στο ποτό του σε ένα μπαρ στη Νέα Ιωνία. Έπεσαν πάνω του 4-5 αστυνομικοί για να μην του αφήσουν κανένα περιθώριο να αντισταθεί.
Δεν προσπάθησε να ξεφύγει, ούτε είχε αλλάξει τα χαρακτηριστικά του. Ομολόγησε τις επιθέσεις του που είχαν ως κίνητρο τη ληστεία, επειδή δεν είχε να φάει όπως ισχυρίστηκε, αλλά αρνήθηκε τους βιασμούς. Ωστόσο, όπως είπε ο διευθυντής ασφάλειας Αττικής, Θεόδωρος Παπαφίλης, Κατά την παρουσίαση της υπόθεσης, ο νεαρός ήταν ιδιοκτήτης τυχερών ηλεκτρονικών παιχνιδιών από την εκμετάλλευση των οποίων κέρδιζε ένα σεβαστό χρηματικό ποσομηνιαίος που σπαταλούσε στα μπαρ και τις χαρτοπαικτικές λέσκες.
Ο ταξιάρχος τον χαρακτήρισε «επιθετικό και βίαιος στις αντιδράσεις του». «Τα μεσάνυχτα που δρούσε, τα μεσάνυχτα τον πιάσαμε», είπε χαρακτηριστικά και τόνισε πόσο οδυνηρή ήταν η διαδικασία της αναγνώρισης από τα θύματα του. Πράγματι, μπορεί η σύλληψή του να ήταν το τέλος της αγωνιώδους αναζήτησης, αλλά για εκείνες τις γυναίκες ήταν η αρχή μιας επόδυνης διαδικασίας.
Της αναγνώρισης του ανθρώπου που τους είχε επιτεθεί και της προσπάθειας να περιγράψουν όλα όσα είχαν ζήσει. Τρεις από αυτές που κλείθηκαν στο αστυνομικό μέγαρο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας για να τον αναγνωρίσουν και επισήμως, έπαθαν σοκ, ενώ μια άλλη λιποθύμησε. Όταν συνήλθε και ολοκλήρωσε την κατάθεσή της, έφυγε τρέχοντας, λες και την κυνηγούσαν, ξεχνώντας το πορτοφόλι με την ταυτότητά της στο γραφείο των αξιωματικών.
Για ακακή του τύχη, ο Χρήστος ήταν ήδη σεσημασμένος από τις παλιές περιπέτειες με τη δικαιοσύνη, από την εφηβεία του ακόμη, και τουλάχιστον έξι θύματα του τον είχαν αναγνωρίσει ανάμεσα στις φωτογραφίες υπόπτων που τους είχαν δείξει οι αστυνομικοί όταν πήγαν για να κάνουν καταγγελία. Στην ασφάλεια είχαν πλέον τα στοιχεία και την περιγραφή του και σχεδόν κάθε βράδυ του έστειλαν παγίδες με δολώματα όμορφες αστιφυλακίνες στις περιοχές όπου είχε επισημανθεί η δράση του.
Επί δύο μήνες οι έρευνές τους δεν έφεραν αποτέλεσμα. Είχαν φτάσει μια ανάσα μακριά του ταξόδευε σε μπαρ της Αθήνας. Εκεί δηλαδή όπου και συνελήφθη σε ένα μπαρ. Παρά την αντίσταση που είχε προβάλει τους αστυνομικούς όταν θέλησαν να του περάσουν χειροπέδες. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εποχής εκείνης ομολόγησε τις πράξεις του ενώ στο διαμέρισμα όπου έμενε βρέθηκαν μικροαντικήμενα θυμάτων.
Τα θύματα του τον αναγνώρισαν και εκείνος φαίνεται να είχε πει ότι το έκανε γιατί ήθελε να φάει. για την αστυνομία όμως είχε χαρακτηριστεί ως ένα πρόσωπο επικίνδυνο, αδίστακτο και επιθετικό. Η Τόνια Αντωνίου που είχε πέσει θύμα του νεαρού θυμάται τις στιγμές αγωνίας που έζησε στην είσοδο της πολυκατοικίας της, στην Πατισιόν, όταν της επιτέθηκε για να τη ληστέψει.
Το θυμάμαι πάρα πολύ καλά διότι ήτανε τα Γιάννιου και είχα βγει με κάποιους φίλους έξω λόγω γιορτής και βέβαια όταν γύρισα δύο ώρες στο σπίτι μήκα στην είσοδο της πολυκατοικίας πατάω το σανσέρ, δεν είχα κλείσει την εξώπορτα και πριν κλείσει η εξώπορτα εμφανίστηκε αυτός ο τύπος, πώς να τον πω δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω κατάλαβα από την εμφάνισή του και από το ύφος του ότι κάτι κακό θα συμβεί διότι δεν ήταν και της πολυκατοικίας και με τον τρόπο που μπήκε στην πολυκατοικία Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα πως θα αντιδράσω Να ανέβω από τις σκάλες, να πάω στο δεύτερο όροφο που έμεινα Να μπω στο ασανσέρ Μηχανικά λειτουργείς εκείνη τη στιγμή Μπήκα στο ασανσέρ Μένει μες στο ασανσέρ Μου λέει δώσ' μου τα λεφτά σου Δώσ' μου τα πράγματά σου Σε παρακολουθώ μέρες γιατί αλλιώς θα σε σκοτώσω Δίνω τα χρήματά μου Φορούσα κάτι, ψεύτηκα εκεί χρυσαφικά υποτίθεται Τα πήρε του λέω ωραία φίλε φύγε Δεν έφευγε όμως Εκεί κατάλαβα ότι τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα Που είχε σπάει απόψε
Σε παρακολουθώ μέρες Έκαρε κουβέντα εγώ το κοιτούσα Και λέω θα τον θυμηθώ δεν υπάρχει περίπτωση Μου λέει έψαχνα την τσάντα μου Ξανά έψαχνα την τσάντα μου Μου λέει γύρισε προς το ασανσέρ Εκείνη τη στιγμή φοβήθηκα Ότι θα συμβεί το πολύ δυσάριστο που συμβαίνουν στις γυναίκες φοβήθηκα για βιασμό δηλαδή γύρισα, ήμουν ψυχρεμή γυρίζω και πάει να μου κάνει έλεγχος πώς σε ψάχνουν οι αστυνομικοί και ούτε καθεξής εκείνη τη στιγμή τον έσφρωξα τον έβριζα φώνας άνοιξα την πόρτα και έφυγε ειδοποίησα βέβαια την αστυνομία ήρθε ήρθε βέβαια η αστυνομία άμεσα πρέπει να πω κατεβαίνω, με γνώρισαν τότε γιατί τότε ήμουν και γραμματέας στην Ολυνδίας Πασόκ και μου λένε εμείς δεν είμαστε για επιθέσεις στο ασανσέρ είμαστε για κλοπή στο σπίτι περιμένετε να ειδοποιήσουμε άλλο κλιμάκιο αντιλαμβάνεστε του φόβου μου νύχτα δύο η ώρα διότι έμενα και μόνη μου και θεωρούσα ότι αυτός ο τύπος θα δει ότι κάλεσε αστυνομία και αύριο το βράδυ μπορεί να ξανά είναι εκεί περίμενα, ήρθα άλλο κλιμάκιο
πήγα στο αστυνομικό τμήμα, είπα το γεγονός, πήρα κάποιους φίλους, πήγα κοιμήθηκα σε άλλο σπίτι και την άλλη μέρα, λόγω της ιδιότητάς μου βέβαια είχε πάρει τη δημοσιότητα το θέμα και έμαθα ότι πρόκειται για ένα διαστή και ληστή των ασανσέρ, έτσι τον είχαν ονομάσει αστυνομικοί και ότι βέβαια δεν ήμουν ένα περιστατικό, ήταν πολλά περιστατικά.
Πήγα στο αστυνομικό τμήμα την άλλη μέρα να μιλήσω, να ζητήσω να πάω στην ασφάλεια, να δω το πρόσωπό του. Δεν με ενημερώνεται ότι ακριβώς συμβεί, γιατί κατάλαβα ότι είχε επιθέσει σε πάρα πολλές γυναίκες. Ο Χρήστος έκανε τα πρώτα βήματα της ζωής του στα πρόσωπα δωμάτια του ορφανοτροφίου Καλαμάτας, όπου τον εγκατέλειψαν οι γονείς του, που χώρισαν όταν εκείνος ήταν ακόμη μωρό.
Τελείωσε με το ζόρι το δημοτικό σχολείο, μέσα στους τέσσερις στίχους του Ιδρύματος. Παιδί διαλυμένης οικογένειας στερήθηκε τη στοργή των γονιών του και όταν τα άλλα παιδιά της ηλικίας του διάβαζαν τα μαθήματά τους και έδιναν ραντεβού το απόγευμα για μια βόλτα, εκείνος εξερευνούσε τον κόσμο της παρανομίας. Η γιαγιά του, στην οποία ανατέθηκε η επιμέλειά του, δεν μπορούσε να τον κουμαντάρει.
Τελειώνοντας το δημοτικό, πήγε να μείνει με τον πατέρα του, που ήταν ψαράς, στην Καλαμάτα. Ήταν έφηβος ακόμη, είχε παρατήσει το σχολείο, τελειώνοντας την πρώτη γυμνασίου, όταν τον έπιασαν να κλέβει τα μανάβικα της γειτονιάς του, για λίγες ραχμές. Τον παρέδωσαν στην αστυνομία και κατάληξή του ήταν το αναμορφωτήριο. Μόλις στα 15 του κατάλαβε ότι η Καλαμάτα δεν το χωρούσε.
Το απολυτήριο ήταν ένα στίγμα που τον συνόδευε σε κάθε του βήμα. Και έτσι, χωρίς κανένα στήριγμα, αναζήτησε την τύχη του στην Αθήνα. Στην αρχή τον φιλοξένησαν κάποιοι συγγενείς. Δούλευε με ροκάματο, άλλοτε ως εργάτης και άλλοτε ως μπογιατζής στις οικοδομές. Όμως, στα 17 του έμπλεξε με κακές παρέες, όπως θα πει αργότερα ο ίδιος.
Μαζί με ένα φίλο του, λύστεψαν Νίκο Ανοχής στο κέντρο της Αθήνας. Τον συνέλαβαν και πήγε στη φυλακή για 18 μήνες. που μετά την αποφυλάκησή του ο κατήφορος δεν είχε επιστροφεί. Το 1992 μαζί με άλλα δύο άτομα λύσεψαν στην οδό ακομινά του κοντά στην πλατεία Ομονίας έναν περαστικό στον οποίο εμφανίστηκαν ως αστυνομικοί. Σπατάλησε άλλα τέσσερα χρόνια από τη ζωή του πίσω από τα κάγκελα και όταν αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο του 1996 υποσχέθηκε στον εαυτό του ότι θα άλλαζε.
Έπιασε δουλειά στη Λαχαναγορά και έμενε σε ένα ξενοδοχείο στην Κυψέλη. Όμως το αρρωστημένο του Πάθος τον ξανά στείλε στη φυλακή, πριν ακόμη κλείσει τα 25 του, αυτή τη φορά με τη στάμπα του βιαστή των Ασανσέρ. Όπως έγινε γνωστό από την ασφάλεια, ένα μισή μήνα πριν είχε συλληφθεί και ο πατέρας του για απόπειρα βιασμού στην Καλαμάτα.
Η Τόνια Αντωνίου θυμάται την ημέρα που κλήθηκε στα γραφεία της Ασφάλειας Αττικής για την αναγνώριση. Εμφάνεσθε ότι αλλάζει και η ζωή σου. Και λέω αλλάζει και η ζωή σου, διότι έμενα και μόνη μου, μετά έπρεπε να με συνοδεύσουν φίλοι μου, να πάω στο σπίτι και πρέπει να πω ότι όλα αυτά τα διαχειρίζεις με το χρόνο, γιατί είναι άσχημες εμπειρίες, σου ανοίγουν το παραθυράκι να δεις αν είναι αυτός και να το επιβεβαιώσεις.
Όχι, για μένα ήμουν πάρα πολύ ψύχρεμη, γιατί πρέπει να σας πω ότι όταν μου έκανε την επίθεση, τον κοίταζα στα μάτια και έλεγα δεν θα τον ξεχάσεις γιατί αμέσως πήρα την αστυνομία το καταγγείλω διότι αν πεις εντάξει δεν συνέβη και κάτι και το αφήσεις είναι πάρα πολύ κακό όλοι αυτοί οι τύποι που ασκούν βία σε κάθε άνθρωπο πέρα από αν είσαι γυναίκα ή όχι θα πρέπει ως άνθρωποι ως πολίτες να προσπαθούμε να βοηθήσουμε την ελληνική αστυνομία τους λάβει και αντιλαμβάνεστε ότι το τραύμα είναι οι κοπέλες δεν μπορούσαν να έρθουν αυτές στο δικαστήριο ήρθαν οι συζητήτους, οι σύντροφοι τους αντιλαμβάνεστε ότι από εκεί και πέρα θέλει ανθρώπους δίπλα σου να σε στηρίξουν αλλά χρειάζεται και η πολιτεία θεσμοί για να μπορεί να το ξεπεράσεις γιατί αυτό μόνο ο χρόνος και ο καθένας το διαχειρίζεται βέβαια όπως μπορεί για να ξεπεράσει αυτή την εμπειρία εγώ για χρόνια πλέον δεν έμπαινα σε σανσέρ Ο νεαρός οδηγήθηκε στα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων με χειροπέδες δεμένες πιστάγκονα
και το κεφάλι καλυμμένο με την κουκούλα του μπουφάν του για να αποφύγει τις τηλεοπτικές κάμερες που εστίαζαν πάνω του. Ο εισαγγελέας του απήγγειλε βαριές κατηγορίες για έξι κακουργήματα και σωρή απλή με λιμάτων. Στην απολογία του στην ανακρίτρια που κράτησε σχεδόν δύο ώρες επανέλαβε ότι μπορεί να έκανε ληστείες με μοναδικό κίνητρο την επιβίωση όπως ισχυρίστηκε αλλά δεν βίασε ποτέ.
Στο τέλος ζήτησε συγνώμη από τα θύματα του. Με τη σύμφωνη γνώμη του η Σαγγέλεα κρίθηκε προσωρινά κρατούμενος ως ιδιαιτέλος επικίνδυνος. Ο δικηγόρος του, Φώτης Πάλας αναφέρθηκε στα ψυχολογικά του προβλήματα και πρόσθεσε ότι μόνο η ψυχιατρική μπορεί να εξηγήσει τα αίτια της συμπεριφοράς του. Το θύμα του ενός βιασμού για τον οποίο τελικώς κατηγορήθηκε σύμφωνα με το παραπεπτικό βούλευμα δεν εμφανίστηκε στο τριμελές εφετίο Αθηνών όπου μέσα σε πολύ ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα έγινε η δίκη του το Μάρτιο του 1999.
Ίσως επειδή ένα κομμάτι της κοινωνίας τιμωρεί το θύμα πιο αυστηρά από τη δικαιοσύνη το θήτη και ένα παραπάνω εκείνα τα χρόνια. Ήταν όμως εκεί οι περισσότερες από τις 28 γυναίκες που είχαν καταθέσει προανακριτικά για τις δραματικές στιγμές που έζησαν στα χέρια του. Δεν είχαν δηλώσει παράσταση πολιτικής αγωγής και εξετάστηκαν στο ακροατήριο ως μάρτυρες, αλλά οι συγκλονιστικές τους καταθέσεις έφταναν και περίσευαν για να γύριζει η γαριά της δικαιοσύνης.
Μια από αυτές δεν άντεξε. Μόλις ολοκλήρωσε την κατάθεσή της, γύρισε προς το μέρος του, πλησίασε στο εδόλιο και του έδωσε ένα χαστούκι. «Κτήνος, δεν σου αξίζει να ζεις», του είπε και κατέρευσε. Το δικαστήριο δεν αντέδρασε, αν και θα έπρεπε, καθώς θέτει υποτίθεται υπό την προστασία του τον κατηγορούμενο, πόσο διαρκεί η δίκη.
Αλλά ούτε και εκείνος αντέδρασε Εξακολουθούσε να κρατάει το βλέμμα χαμηλά Όπως σε όλη τη διάρκεια των καταθέσεων των θυμάτων του Κατανόοντας ίσως τη δικαιολογημένη οργή τους Αυτά που έζησα στα χέρια του κατηγορούμενου Έχουν χαραχθεί ανεξίτηλα στην ψυχή μου Κατάθεσε μια φοιτήτρια Που έδειχνε να μην έχει ξεπεράσει το σοκ Μου έσπασε τη μύτη και με λύστεψε Όλα μπορώ να τα ξεχάσω ακόμη και τα πιο σημαντικά, αλλά αυτή η ημέρα με σημάδεψε για πάντα.
Στη δική της μαρτυρία προσθέθηκε άλλη μια φωνή θύματος του 25χρονου. «Με χτύπησε, μου πήρε τα χρυσαφικά μου και προσπάθησε να με βιάσει υπό την απειλή ενός μαχαιριού. Δεν είναι άνθρωπος αυτός». Ένα άλλο θύμα του κατέθεσε ότι τη στρίμωξε στο ασανσέρ, κόλλησε το πρόσωπό της στη γωνία, την απειλήσε με το μαχαίρι, της κατέβασε τη φούστα και τη βίασε.
Όταν ήρθε η ώρα της απολογίας, ο Χρήσος αναζήτησε άλοφη στα τραυματικά παιδικά του χρόνια. «Οι γονείς μου χώρισαν», είπε. «Δεν τους γνώρισα καλά-καλά και εγώ μεγάλωσα σε όρφανο τροφείο. Μετά τη φυλακή προσπάθησα να βρω δουλειά, αλλά δεν με έπαιρνε κανείς. Μόλις τους έλεγα την ιστορία μου, έκαναν πίσω. Δεν είχα λεφτά να ζήσω. Λύστευα γυναίκες από ανάγκη, αλλά πιστέψτε με, βιασμό δεν έκανα.
«Μόνο τις έσπρωχνα με τα χέρια για να τις ευνηδιάσω. Ούτε τις κτυπούσα, ούτε τις απειλούσα με όπλο. Έχω μετανιώσει για όλα». Ο νεαρός κατηγορούμενος επικαλέστηκε ψυχολογικά προβλήματα εξαιτίας της περιπλάνησής του στα ορφωνοτροφία και τις φυλακές και στο τέλος ζήτησε συγγνώμη από τα θύματα του. Οι δύο δικογραφίες που είχαν σχηματιστεί σε βάρος του με εσωρία σοβαρών αντικειμάτων δεν άφηναν περιθώρια για ίκτο και επίκαια, άλλωστε πώς να αμφισβητηθούν τόσες καταγγελίες και καταθέσεις.
Στις 8 Μαρτίου, παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, το δικαστήριο έκανε το καλύτερο δώρο στα θύματα του. Τον καταδίκασε σε συνολική ποινή κάθριξης 179 ετών, τα οποία συγχωνεύτηκαν στα 50, με εκτιτέα τα 25 έτη, όπως προέβλεπε ο ποινικός κώδικας. Η Τόνια Αντωνίου είχε παρευρεθεί στο δικαστήριο ως μάρτυρας. της λέγανε είσαι σοβαρή έχεις αυτόν σύντροφο και ήρθες να τον στηρίξεις όλα μπορούν να συμβούν σε αυτή τη ζωή Σε μερικές ληστείες είχε και συνεργό έναν 48χρονο ναυτικό ο οποίος συνελήθη αργότερα και μοιράστηκε μαζί του το εδόλιο του κατηγορουμένου κατά τη διάρκεια των επιθέσεών του τον περίμενε στο αυτοκίνητο Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι δεν ήξερε τίποτα για τις επιθέσεις εναντίον γυναικών και μόνο σε μια περίπτωση πήρε χαρτζιλί και ένα δεκαχίλιαρο και πρόσθεσε ότι ποτέ δεν είχε δει το φύλλο του να επιστρέφει κρατώντας γυναικεία τσάντα.
Το δικαστήριο δεν πίστηκε. Τον καταδίκασε σε κάθριξη 7 ετών παρά την προσπάθεια του Χρήστου να τον αθώωσει. Δεν του είχα πει τίποτα. Νόμιζε ότι δούλευε απόρτχερι σε μπαρ. δίκη για την εφημερίδα από Γευματίνη. Πρόκειται για μια από τις δίκες οι οποίες έχουν μείνει σίγουρα χαραγμένες στη μνήμη όσων τις ζήσαμε. Όχι μόνο λόγω της φύσης και της έντασης που υπήρξε στο δικαστήριο αλλά και λόγω της καταδίκης του κατηγορουμένου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι του επιβλήθηκε κάθριξη 179 χρόνων η οποία βέβαια συγχωνεύτηκε σε 50 χρόνια και στο τέλος καταλήξαμε στην έκτηση των 25 πραγματικών όπως προβλέπεται από την νομοθεσία. Αλλά κατά δίκαιο 179 χρόνων δεν θυμάμαι τουλάχιστον στις δίκαιες που έζησαν υπήρξε αλλού. Ένα άλλο κύριο χαρακτηριστικό ήταν η ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα.
καθώς είχαν έρθει πάρα πολλά από τα θύματα του κατηγορουμένου και είχαμε μέσα ένταση, λιποθυμίες, κλάματα, ακόμα και απόπειρα λιτσαρίσματος. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα από τα θύματα του 26χρονού μόλις ολοκλήρωσε την κατάθεσή του πήγε στο σημείο που καθόταν και του έδωσε ένα πολύ δυνατό χαστούκι. Δεν αντέδρασε εκείνος γιατί σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας είχε το βλέμμα του χαμηλωμένο.
Εκείνο που προκάλεσε επίσης εντύπωση ήταν ότι δεν υπήρξε παράσταση πολιτικής αγωγής. Ωστόσο είχαν έρθει και κατέθεταν τα θύματα του 26χρονου, ο οποίος είχε ονομαστεί τότε δράκος των ασανσέρ. Μίλησε για ψυχολογικά προβλήματα τα οποία είχε από την παιδική του ηλικία καθώς πήγαινε από όπως είπε από ορφανοτροφείο σε ορφανοτροφείο.
Δέχτηκε τις κατηγορίες για τις ληστείες γιατί όπως είπε δεν είχε κανέναν άλλο τρόπο να ζήσει και είπε ότι έψαχνε δουλειά αλλά δεν τον έπαιρνε κανείς και απέδωσε και εκεί όπως είπαμε και τα ψυχολογικά του. Εκείνο που αρνήθηκε στο δικαστήριο ήταν οι βιασμοί γεγονός το οποίο πάλι προκάλεσε την αντίδραση των θυμάτων οι οποίες παρακολουθούσαν τη δίκη σε όλη τη διάρκεια έχοντας μαζί και συγγενείς φίλους οι οποίοι είχαν έρθει για συμπαράσταση.
Το Φεβρουάριο του 2003 ο Χρήστος κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε κύκλωμα εισαγωγής και διακίνησης η Ροήνη στις φυλακές Κοριδαλού μαζί με άλλους τέσσερις κρατούμενους και τέσσερις αφρονιστικούς υπαλλήλους. Σύμφωνα με το εισαγγελικό πόρισμα, είχαν περάσει στη φυλακή επτά φορτία ηρωίνης αξίας 100.000 ευρώ. Τη λευκή σκόνη την έβαζαν σε 120 καπάκια από στυλό και την πουλούσαν προς 120 ευρώ το καπάκι.
Ένας από τους συνεργούς τους στη διακίνηση της ηρωίνης ήταν δραπέτης, καθώς είχε πάρει περφή μεριάδια και δεν επέστρεψε, όταν άρχισαν οι έρευνες με αφορμή το θάνατο τριών κρατουμένων στη γενική απτέρυγα από ένα επικίνδυνο κοκτέιλ φαρμάκων και ηρωίνης. Ο δράκος των Ασανσέρ αποφυλακίστηκε με περιοριστικούς όρους μετά από 10 χρόνια, το 2008.
Έπιασε δουλειά σε μια εταιρεία που αναλάμβανε την οργάνωση εκδηλώσεων και προσπάθησε να κάνει μια νέα αρχή και να στρώσει τη ζωή του. Όμως, λίγους μήνες αργότερα, κατηγορήθηκε για εκλοπές τσάντων και ακολούθησε τον γνώριμο δρόμο για τις φυλακές. Το 2016, στα 43 του χρόνια πλέον, και ενώ είχε αποφυλακιστεί με περιοριστικούς όρους, τον καλέσαν στην ασφάλεια για υπόθεσή του.
Ποια ήταν αυτή η υπόθεση? Ας γυρίσουμε το χρόνο πίσω, πολύ πίσω, για την ακρίβεια 19 χρόνια. 13 Μαΐου 1997, ώρα 4 στα ξημερώματα. Ο 22χρονος Νικήτας Κορονιός, που σπούδαζε μηχανολόγος-μηχανικός στην Αγγλία και βρισκόταν στην Αθήνα από το Πάσχα, που το πέρασε με την οικογένειά του στην Πετρούπολη, απολάμβανε προσωπικές στιγμές με τη φίλη του, μέσα στο αυτοκίνητο, στο λόφο του Λικαβητού, σε ένα χωματόδρομο πίσω από το θέατρο.
Είχαν γνωριστεί περίπου 20 ημέρες νωρίτερα και πριν καταλήξουν στο ερημικό σημείο, διασκέδαζαν σε ένα μπαρ στα Εξάρχεια. Κάποια στιγμή ο Νικήτας αντελήφθη τρεις νεαρούς να τους παρακολουθούν. Η κοπέλα του ζήτησε να μην δώσει σημασία και να φύγουν. Όμως εκείνος έκανε το μοιραίο λάθος. «Βάλε ασφάλεια και περίμενε εδώ», της είπε.
Και κατέβηκε να τους ζητήσει το λόγο. Ήρθαν στα χέρια. Και τότε ένας από τους τρεις ιδωνοβλεψίες τον μαχαίρωσε στο μοιρό. Ο 22χρονος σπουδαστής επέστρεψε στο αυτοκίνητο αιμόφυτος. Προσπάθησε να βάλει μπροστά για να οδηγήσει μέχρι το κοντινότερο νοσοκομείο. Όμως το μαχαίρι είχε χτυπήσει τη μυριαία αρτηρία. Το αίμα έτρεχε ποτάμι και οι δυνάμεις του τον εγκατέλειψαν.
Δεν προλάβε καν να πατήσει γάζι. Το αυτοκίνητο κύλησε προς τα πίσω και ακινητοποιήθηκε στους θάμνους σε ένα κατηφορικό σημείο. Ο Νικήτας ήταν ανέστητος και η φίλη του τρομοκρατημένη ειδοποίησε με το κινητό της τηλέφωνο την αστυνομία. Όταν έφτασαν τα περιπολικά στο Λικαβητό, οι τρεις άγνωστοι άνδρες είχαν εξαφανιστεί. Η κοπέλα, σοκαρισμένη από τον εφιάλτη που μόλις είχε ζήσει, δεν μπορούσε να αθρώσει λέξη.
Ο 22χρονος σπουδαστής μεταφέρθηκε στο λαϊκό νοσοκομείο, αλλά οι γιατροί διαπίσωσαν απλώς το θάνατό του από κατάσχετη αιμορραγία. Οι γονείς και τα δύο μικρότερα αδέλφια του Νικήτα Κορονιού δεν μπορούσαν να πιστέψουν το τραγικό του τέλος. Ο πατέρας του ορκίστηκε εκδίκηση και δήλωσε αποφασισμένος να βρει τον δολοφόνο του γιού του με τη βοήθεια ιδιωτικού ερευνητή.
Το εμψυχρό έγκλημα του Λιγαβιτού προκάλεσε διαμαρτυρίες για την ελληπία αστυνόμευση στα Άλσοι της Αθήνας, καθώς ακριβώς ένα χρόνο και δύο μέρες νωρίτερα, στις 11 Μαΐου 1996, ένας ακόμη νέος, ο 30χρονος Σταύρος Δημητριάδης, είχε πέσει νεκρός από το Σουγιά ενός ηδονοβλεψία, στο συνοικισμό Παπανδρέου, στο Αττικό Άλσος. Τότε οι αστυνομικοί είχαν εντοπίσει τρία πελματικά αποτυπώματα, τα δύο με κατεύθυνση προς την πλευρά του λόφου και το τρίτο προς την αντίθετη κατεύθυνση, αλλά δεν κατάφεραν να αποκαλύψουν την ταυτότητα των δραστών.
Τρεις και τότε, στο Αττικό Άλσος, τρεις και τώρα, στο Λικαβητό. Μήπως ήταν οι ίδιοι? Το ερώτημα παρέμενε αναπάντητο, μέχρι που 19 ολόκληρα χρόνια μετά τη δολοφονία του Νικήτα Κορονιού, το 2016, αστυνομικής ασφάλειας κάλεσαν τον Χρήστο για υπόθεσή του. Του ανακοίνωσαν ότι ήταν κατηγορούμενος για το έγκλημα στο Λικαβητό, ότι είχε βρεθεί ένα παλαμικό αποτύπωμά του στο πίσω μέρος του αυτοκίνητου του 22χρονου σπουδαστή.
Κι έτσι, λίγο καιρό πριν παραγραφεί το αδίκημα, τον Ιούνιο του 2017, ο Χρήστος, 44 πια, επέστρεψε στην πρώην σχολή Ευελπίδων φορτωμένος με μια ακόμη βαριά κατηγορία. Ενώπιον του Μικτούρκου του Δικαστηρίου Αθηνών η φίλη του Νικήτα επιχείρησε να φέρει στη μνήμη της τα δραματικά λεπτά εκείνης της βραδιάς Όμως δεν ήταν εύκολο τόσα χρόνια μετά Έχω μπλοκάρει πράγματα από τη μνήμη μου για να μπορέσω να επιβιώσω, είπε Είμασταν εκεί, όπως πολλά άλλα ζευγάρια Ήταν το πρώτο μας ραντεβού με τον Νικήτα Σπούδαζα στο πάντιο και εκείνος στην Αγγλία Δεν καταλάβαινα τι γινόταν Έμεινα στο αυτοκίνητο όπως μου είπε Όταν είδε κάποιον να πλησιάζει Και βγήκε για να ζητήσει το λόγο Ήθελε να με προστατέψει Δεν έβλεπα καθαρά από το παράθυρο Αλλά πιστεύω ότι ήταν τουλάχιστον δύο άτομα Το μόνο που θυμάμαι είναι Ότι ξαφνικά κάποιος έπεσε με δύναμη στο παρμπρίζ Δεν είμαι σε θέση να αναγνωρίσω τον άνθρωπο που κάθεται στο εδόλιο Ο πατέρας του Νικήτα χρησιμοποίησε σκληρές εκφράσεις για τον κατηγορούμενο.
Στο αυτοκίνητο υπήρχαν παντού αίματα, μέσα και έξω, μετά από ότι έκανα αυτό το απόβρασμα. Έμαθα από τον άλλο μου γιο ότι ο Νικήτας είχε μεταφερθεί στο λαϊκό νοσοκομείο και δεν ήταν καλά. Όταν πήγα εκεί, μου είπαν ότι τον σκότωσαν οι δωνοβλεψίες. Πώς να χωνέψω ότι βγήκε για μια βόλτα και δεν επέσσεψε ποτέ. Η υπεράσπιση αμφισβήτησε από την πρώτη στιγμή τα ευρήματα της αστυνομίας Μετά από 19 χρόνια έρχεται ένα έγραφο της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών και λέει ότι βρέθηκε αποτύπωμα της αριστερής παλάμης του κατηγορούμενου, είπε ο δικηγόρος του Μα ήταν γνωστός στην αστυνομία από το 1990 Επιπλέον υπάρχει διαφορά στις περιγραφές των μανατήρων Όλοι λένε για ένα ψηλό, λεπτό και αλλοδαπού άντρα Δεν ταιριάζουν οι περιγραφές.
Από την πλευρά του, ο συνήγορος προς υποστήριξη της κατηγορίας, Αλέξης Κούγιας, τόνισε ότι η αστυνομία αξιοποίησε εξοπλισμό του 2004 με καθυστέρηση, αλλά χωρίς αμφισβήτηση, και ζήτησε να κηρυχθεί ένοχος κατά το κατηγορητήριο, αφού, όπως είπε, είχε κατηγορηθεί και καταδικαστεί για όλο τον ποινικό κώδικα, κυρίως για βιασμούς και ληστείες.
«Δεν θέλω να δικαστώ για το παρελθόν μου», είπε ο Χρήστος στην απολογία του. «Πώς είναι δυνατόν, ενώ μπαινόβγαινα στη φυλακή, η αστυνομία να ταυτοποίησε το αποτύπωμά μου με τόσα χρόνια καθυστέρηση. Έχω πάει τόσες φορές στη φυλακή, θα το έβρισκαν στους υπολογιστές τους. Δεν ξέρω πώς βρέθηκε εκεί το αποτύπωμα. Ποτέ δεν πήγα στο Λικαβητό. Δεν έχω κάνει κανένα έγκλημα».
Η εισαγγελάση Σέντρας χαρακτήρισε το αποτύπωμα «Αδιαφυσβήτητο στοιχείο που αποδείκνει ότι ο Χρήστος είχε βρεθεί στο σημείο» και πρόσθεσε «Ο κατηγορούμενος είναι με βεβαιότητα ο δράστης. Θα μπορούσε να είναι πιο ειλικρινής στην απολογία του απέναντι στο δικαστήριο και τη μνήμη του νεκρού. Προτείνω την ενοχή του κατά το κατηγορητήριο».
Το δικαστήριο ευθυγραμμίστηκε με την πρότασή του και τον κήρυξε ένοχο κατά πλειοψηφία. Οι δύο ένορκοι που μειοψήφισαν είχαν την άποψη ότι ο κατηγορούμενος έπρεπε να κριθεί αθώος λόγω αμφιβολιών. Η ποινή του ήταν η σώβια κάθριξη, αφού δεν του αναγνωρίστηκε κανένα λαφριτικό. Ο Χρήστος πήρε αμίλητο στο γνώριμο δρόμο για τη φυλακή.
Ο δημοσιογράφος Νίκος Τσέφλιος ερευνά και αφηγείται σκοτεινές υποθέσεις, διαβόητες δολοφονίες και ανεξιχνίαστα μυστήρια στο πλαίσιο της σειράς με αληθινά εγκλήματα που συγκλώνησαν την Ελλάδα από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα. Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς, ακολουθήστε μας στο Spotify και στα Apple Podcasts ή ακούστε μας μέσα από το Lifeo TV στο YouTube και στο LifeoGR.
Είναι τα podcast της Λάιφο.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
