Γυναικοκτονία στη μέση του δρόμου
Αληθινά εγκλήματαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ο δημοσιογράφος Νίκος Τσέφλιος ερευνά και αφηγείται τη δολοφονία μιας 32χρονης γυναίκας, που προκάλεσε αίσθηση στην Αθήνα της δεκαετίας του ’60.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Αθήνα, 26 Απριλίου 1966 Μόνο που εκείνη έχει πάρει τις αποφάσεις της. Δεν θέλει να γυρίσει. Και θα το πληρώσει με τη ζωή της. Είμαι ο Νίκος Τσέφλιος και θα σας αφηγηθώ τη γυνακοκτονία που αναστάτωσε εκείνο το απόγευμα την Αθήνα. Μια οικογενειακή ιστορία που είχε ξεκινήσει με ένα συνοικέσιο, είχε περάσει από χρόνια οικονομικής άνεσης, δουλειάς και οικογενειακής ζωής για να καταλήξει σε τραγωδία, σε ένα πεζοδρόμιο στον Λόφ Ραντζή.
Ο δημοσιογράφος Νίκος Τσέφλιος ερευνά και αφηγεί τις σκοτεινές υποθέσεις, διαβόητες δολοφονίες και ανεξιχνία στα μυστήρια, στο πλαίσιο της σειράς με αληθινά εγκλήματα που συγκλώνησαν την Ελλάδα από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα. Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς, ακολουθήστε μας στο Spotify και στα Apple Podcasts Στην προσπάθειά του να την πείσει να γυρίσει κοντά του, έφυγε και αυτός από το νησί.
Νίκιασε ένα σπίτι στο περιστέρι και έπιασε δουλειά ως οικοδόμος. Όταν την είδε τυχαία μπροστά του, άρχισε και πάλι τα παρακάλια. Όμως κατάλαβε ότι δεν είχε καμία τύχη. Η Ευσταθία είχε πάρει τις αποφάσεις της. Είχε διαγράψει κάθε σχέση επιστροφής και του μίλησε απότομα για να το πάρει απόφαση. Ας γυρίσουμε το χρόνο πίσω για να μπούμε στο μυαλό τους και να κατανοήσουμε αυτή την αδιάλακτη στάση της 32χρονης γυναίκας Ο Κώστας και η Ευσταθία που κατάγονται ένα από δύο όχι τόσο κοντινά χωριά της Ακίνθου παντρεύτηκαν το 1957 μετά από συνοικέσιο Δεν αργήσαμε να αγαπηθούμε πιο πολύ από άλλα ζευγάρια που είχαν παντρευτεί από έρωτα αλλά τη ζωή αυτή που έμοιαζε με πίημα τυφθώνησαν οι εχθροί μας θα πει αργότερα ο 39χρονος άνδρας.
Τα πρώτα χρόνια στην Αθήνα ο γάμος τους δεν είχε σύννεφα. Το 1964 αποφάσισαν να επιστρέψουν στο νησί και να δουλέψουν στην οικογενειακή βιοτεχνία του Κώστα που κατασκεύαζε χειροποίητα δερμάτινα αγάδια και έβγαζε καλά λεφτά. Γρήγορα έμαθε και ευσταθεία τη δουλειά στο πλευρό του. Αργότερα ανέλαβε την πώληση του εμπορεύματος και ταξίδευε στην Αθήνα.
Ταξίδια που με τον καιρό έγιναν συχνότερα Οι δουλειές πήγαιναν καλά Και πρόσφεραν οικονομική άνεση στο ζευγάρι Που έβγαζε τουλάχιστον 800 δραχμές την ημέρα Για τον Κώστα η ζωή έμοιαζε να έχει μπει σε μια σταθερή πορεία Μόνο που αυτή η εικόνα δεν θα κρατούσε για πάντα Η ευσταθία έχει αρχίσει να απομακρύνεται Να είναι φευγάτη Η γνωριμία της με τον Πάνο Τον Κουλό όπως τον αποκαλούσε υποτιμητικά ο Κώστας επειδή είχε χάσει σε ατύχημα το αριστερό του χέρι, έφερε τα πάνω κάτω στη ζωή του ζευγαριού.
Τον Ιανουάριο του 1966, η γυναίκα πήρε τις οριστικές της αποφάσεις. Η ζωή στο νησί την έπνιγε και τίποτα δεν μπορούσε να την κρατήσει εκεί. Πήρε τη μικρή διονυσία και εγκαταστρέφηκε στην Αθήνα, για να είναι κοντά στο φίλο της. Έπιασε δουλειά σε μια βιοτεχνία που έφτιαχνε τσάντες και έγραψε τη μικρή στο Δημοτικό Σχολείο στο Νέο Κόσμο.
Στην προσπάθειά του να μεταπίσει τη σύζυγό του, ο Κώστας παράτησε τη βιοτεχνία στη Ζάκυνθο και έφυγε κι αυτός για την πρωτεύουσα. Νίκαισε ένα διαμέρισμα, στην οδό Παντοκράτορος στο Περιστέρι και δούλευε με ροκάματο στην οικοδομή. Για έναν άνθρωπο που είχε μάθει να εργάζεται στη δική του οικογενειακή επιχείρηση να είναι αφεντικό ήταν μια μεγάλη αλλαγή.
Όμως δεν τον ένοιαζε που από δήμαρχος έγινε κλητήρας προκειμένου να ξανακερδίσει την ευσταθία. Όταν έμαθε που έμενε, πήγαινε σχεδόν κάθε απόγευμα στον νέο κόσμο και την παρακαλούσε να τα αφήσει όλα και να ξαναστήσουν το σπιτικό τους στη Ζάκυνθο και να μεγαλώσουν μαζί την κόρη τους. Κοιμόταν και ξυπνούσε με τη σκέψη της και την ελπίδα ότι θα την ξανακέρδιζε.
Κάθε φορά που οι προσπάθειές του έπεφταν στο κενό τον κυρίευε η απελπισία Έπνιγε τον πόνο του στο κρασί σε μια ταβέρνα στη γειτονιά Ήταν λίγο πριν από τις 6 το απόγευμα 26 Απριλίου 1966 όταν ο Κώστας έκανε μία ακόμη προσπάθεια επαναπροσέγγισης Πήγε στον Νέο Κόσμο και περίμενε τη στιγμή που η ευσταθία θα έβγαινε για να πάρει τη μικρή από το σχολείο Την πέτυχε στην οδό Φρατζή Την πλησίασε και άρχισε πάλι τα παρακάλια.
Εκείνη όμως ήταν ανένδοτη. Ο Κώστας δεν έπαιρνε από λόγια. Ήταν αποφασισμένος να την πάρει μαζί του στη Ζάκυνθο. Η μοναξιά, οι κουβέντες του κόσμου για τη ζωή ρης σύζυγό του, που τον είχε εγκαταλείψει, όλα αυτά λειτουργήσαν σαν βραδίκαυστο φυτίλι στο μυαλό του. Και όταν οι τόνοι ανέβηκαν και η ευσταθία τον πρόσβαλε και τον έφτυσε, μήπως και καταλάβει και την αφήσει ήσυχη να κάνει τη ζωή που εκείνη είχε επιλέξει ήρθε η έκρηξη.
Περπατούσαν πλάι-πλάι λίγα μέτρα από το τέρμα των λεωφορείων του κοινός Άργους που ήταν γεμάτο κόσμο όταν ο Κώστας την άρπαξε ξαφνικά στα χέρια του οργισμένος. Με το ένα χέρι την ακινητοποίησε πιάνοντάς την από το λαιμό και με το άλλο τράβηξε ένα μαχαίρι που είχε στην τσέπη του. Άρχισε να τον πήγε με μανία που κάποτε είχαν αγαπηθεί, μετατράπηκε σε σκηνή εγκλήματος.
Ο Κώστας πέταξε το μαχαίρι στο δρόμο και δεν αντιέδρασε καθόλου όταν κάποιοι περαστικοί που είχαν γίνει μάρτυρες του φονικού έπεσαν πάνω του και τον χτύπησαν με γρόθια και κλωστιές. Πλέον δεν μπορούσε να του πάρει κανείς την ευσταθία και αυτό του έφτανε. Ο Παναγιώτης Πανέας, που είχε προσπαθήσει να σώσει από τα χέρια του την άτυχη γυναίκα χωρίς να τα καταφέρει, το φυγάδευσε στο γραφείο ενοικιάσεως αυτοκινήτων όπου δούλευε, λίγα μέτρα μακριά, στην οδό Πρόκνης, μέχρι να φτάσει η αστυνομία.
Λίγο αργότερα, τον οδήγησαν στο ΙΟΤΑΓΑΜΑ, αστυνομικό τμήμα, με αίματα και σκισμένα ρούχα. Με ένα άλλο περιπολικό, η ευσταθία μεταφέρθηκε σπευσμένος στο σταθμό πρώτων βοηθειών, αλλά οι γιατροί δεν μπορούσαν πια να τη βοηθήσουν και απλώς διαπίσωσαν το θάνατό της. «Πώς ερμηνεύεται στην εγκληματολογία η νοοτροπία ή εγώ θα σε έχω ή κανείς»
απαντά η καθηγήτρια εγκληματολογίας στο Πάντιο Πανεπιστήμιο, Ε. Φιλαμπροπούλου. Εκφράζει κτητικότητα σε συνδυασμό με συναισθήματα ανταπόδοσης. Η ανεξάρτητη ζωή του συντρόφου γίνεται κάτι που ο δράστης πιστεύει ότι έχει το δικαίωμα να εμποδίσει. Από ψυχολογική άποψη, η λογική αυτή μπορεί να περιλαμβάνει τρεις αλληλέντατες διαδικασίες.
Πρώτον, η απόρριψη μετατρέπεται σε ταπείνωση. Το «δεν με θέλεις» βιώνεται ως μεέχιση που βαθμίσει η αντικαταστήση. Δεύτερον, η ταπείνωση μετατρέπεται σε παράπονο. Ο σύντροφος κατηγορείται για αυτόν τον πόνο και θεωρείται ότι αξίζει τιμωρία. Τρίτον, η καταστροφή του άλλου υποκαθιστά την κατοχή. Όταν δεν είναι δυνατή η συμφιλίωση, η δολοφονία εμποδίζει το σύντροφο να έχει ανεξάρτητο μέλλον ή σχέση με κάποιον άλλο γιατί ο δράστης δεν μπορεί να το ανεχτεί.
Από εγκληματολογική άποψη αυτό καθιστά την ανθρωποκτονία τόσο ως μέσον όσο και ως σκοπό. Τιμωρεί την αποχώρηση ενώ ταυτόχρονα εμποδίζει μόνιμα το μέλλον που έχει επιλέξει το θύμα. Επομένως, ο Κώστας δεν μπορεί να ανακτήσει τη σχέση αλλά μπορεί να καταστρέψει τη δυνατότητα της ευσταθίας να ζήσει χωρίς αυτόν. Σε αυτή την καταστροφική λογική, το να την εμποδίσει να ανήκει σε κάποιον άλλο, έχει προτεραιότητα έναντι της ζωής της και ακόμη και έναντι της κοινής τους ζωής.
Ο όμως δεν ήταν για πολύ, δεν την χωρούσε ο τόπος. Τον Ιανουάριο πήρε τη μικρή και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, για να είναι κοντά στο φίλο της. Έπιασε δουλειά σε μια βιοτεχνία που έφτιαχνε τσάντες και δεν είχε πια μυαλό, ούτε για μένα ούτε για το παιδί. Αυτός ο κουλός στέει για όλα, αυτός μου χάλασε την οικογένεια. Όταν οι αστυνομικοί τον ρώτησαν γιατί έφτασε στο σημείο να την σκοτώσει, αφού μπορούσε απλώς να την χωρίσει, απάντησε.
Την αγαπούσα τη γυναίκα μου Δεν ήθελα να την χωρίσω Έπεφτα στα πόδια της Ταπεινώθηκα πολλές φορές για να την ξαναφέρω κοντά μου Έχασα την αξιοπρέπειά μου Όμως δεν άλλαζε γνώμη όσο ζούσε ο κουλός Τους είχα δει μαζί σε ένα κέντρο στη Ζάκυνθο Τρεις φορές είχε φύγει από το σπίτι μας για χάρη του Αυτόν ήθελα να σκοτώσω Γιατί μπήκε στη ζωή μας Και από παράδεισο την έκανε κόλαση Μόνο έτσι θα εισήγαζα και εγώ και εκείνη Γι' αυτό είχα πάνω μου το μαχαίρι Όχι για να σκοτώσω τη γυναίκα μου Αν τον έβγαζα από τη μέση Η ευσταθία θα γύριζε κοντά μου Και όλα θα ήταν όπως πριν που ήμασταν ευτυχισμένοι Όμως ο δηλός κρυβόταν Είχε όπλο και απειλούσε να με σκοτώσει Αλλά τον ήξερα και δεν τον έπαιρνασα σοβαρά Κατέληξε Είχε πείσει τον εαυτό του Πως όταν θα έβγαινε από τη φυλακή η γυναίκα του θα επέστρεφε σε εκείνον και όλα θα ήταν όπως πριν.
Η κλινική ψυχολόγος Αλεξάνδρα Πάλι προσπαθεί να μπει στο μυαλό του δράστη. Είναι μια διαστρέβλωση του έρωτα στην πραγματικότητα που έχει ο Κώστας στο μυαλό του που θεωρεί ότι έρωτας είναι πραγματικά αυτή η κτητικότητα και ενώ να είναι ανάταση ο έρωτας εδώ πέρα γίνεται καταστροφή. Παλιότερα λέγαμε για κλίματα πάθους ή για παράδειγμα χρησιμοποιούσαν τέτοιες ορολογίες, οι οποίες όμως δεν είναι ακριβείς για τη συμπραγματικότητα.
Πρόκειται για ανθρώπους που οι οποίοι έχουν πολύ βαθιά ριζωμένη την αντίληψη την πατριαρχική, ότι πρέπει να εξουσιάζουν τη γυναίκα και η γυναίκα πρέπει να τους ακούει. Να πω ότι η ιστορία του Κώστα και της Αυσταφίας δείχνει ότι πρόκειται για μια κατάσταση που είναι προσχεδιασμένη. Η έφηνη βία είναι λίγο σαν σύριαλ, δεν είναι κάτι που συμβαίνει ξαφνικά στα καλά καθούμενα, αλλά είναι αποτέλεσμα σχέσεων που σε αυτές τις σχέσεις η γυναίκα ακούει τον άντρα, είναι συνέχεια μαζί του, ακολουθεί τις εντολές του και όταν διαφοροποιηθεί από αυτό, τον προσπαθήσει να πάρει απόφασταση, εκεί αρχίζει η σύγκρουση.
Ο Κώστας έρχεται προσχεδιασμένα στην Αθήνα, έρχεται με στόχο να την πάρει πίσω, αλλά έχοντας στο μυαλό του, αυτό μας δείχνει ο ψυχισμός σε αυτές τις περιπτώσεις, έχοντας στο μυαλό του ότι αν αυτό δεν το καταφέρει, πραγματικά, δεν θα την αφήσει να ζήσει. Γιατί αν δεν την έχει αυτός, δεν δικαιούται να την έχει κανένας. Και αυτό είναι ο κύριος άξονας που κινείται η συμπεριφορά του.
Γι' αυτό και όλα αυτά τα παρουσιάζει σαν τυχαία. Τυχαία έρχεται στην Αθήνα, τυχαία τη συναντάει στο δρόμο. που σε μια δράση στην Αθήνα πόσο τυχαία μπορείς να σε αντίσει κάποιος στον γρόμο της γιατί μένει η ώρα. Και τυχαία κουβαλάει και το μαχαίρι μαζί του ή τέλος πάντων για κάποιον άλλο λόγο. Οπότε με αυτή την έννοια είναι κάτι που στο μυαλό του είναι προσχεδιασμένο αλλά στο πλαίσιο αυτό.
Ο Κώστας υποστήριξε ότι εκείνο το απόγευμα κατευθυνόταν στο σχολείο της οκτάχρονης κόρης του, τον 97ο Δημοτικό, που στεγαζόταν λίγα μέτρα μακριά επί της οδούς πινθάρου, για να την πάρει στο σπίτι και να προσπαθήσουν μαζί να πείσουν την Ευσταθία να ξαναφτιάξουν την οικογένειά τους. Έχασε το δρόμο, είπε, και έπεσε τυχαία πάνω στη σύζυγό του, προφανώς για να δείξει ότι το έγκλημά του δεν ήταν προμελετημένο.
Η Ευσταθία προχωρούσε μπροστά και εκείνος έτρεχε πίσω της και την εκλυπαρούσε να γυρίσει στη Ζάκυνθο. Θόλωσε το μυαλό του όταν εκείνη του έκοψε κάθε ελπίδα. Όχι μόνο του ζήτησε να σταματήσει να την οχλεί και να μην ξαναπατήσει το πόδι του στη γειτονιά της αλλά τον απείλησε ότι δεν θα ξαναέβλεπε την κόρη του. Του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι είπε και δεν ήξερε τι έκανε.
Όταν ήρθε η ώρα να περιγράψει τη σκηνή του φόνου ξέσπασε σε λιγμούς. «Γιατί να με φέρει σε τόσο δύσκολη θέση. Εγώ που την αγαπούσα να της κάνω τέτοιο κακό, δεν θα είχε γίνει τίποτε αν με άκουγε και γύριζε στο σπίτι μας. Όμως δεν ήθελα να τη σκοτώσω». Το μαχαίρι το είχε αγοράσει μία εβδομάδα νωρίτερα από το μοναστήρακι.
«Δεν θα είχε γίνει τίποτε αν με άκουγε. Τι αποκαλύπτει αυτή η φράση για τον τρόπο με τον οποίο ο δράστης εξηγεί και δικαιολογεί την πράξη του», Απατάει η καθηγήτρια εγκληματολογίας Ε. Φιλαμπροπούλου. που αντιδρά σε περιστάσεις τις οποίες δημιούργησε το θύμα και όχι ως κάποιον υπεύθυνο για την επιλογή της βίας. Από την πληροφορική άποψη, πρόκειται για μια κλασική μορφή επίρρηψης ευθύνης στο θύμα και εξουδετερώσης της ευθύνης του δράστη.
Η έρευνα σχετικά με τις δολοφονίες συντρόφων συζύγων εξετάζει τέτοιες δηλώσεις ως εκλογικεύσεις και δικαιολογίες. δεν τις αποδέχεται ως εξηγήσεις, δηλαδή ως ερμηνείες για το γιατί συνέβη η δολοφονία. Η δήλωση από μόνη της δεν μπορεί να αποκαλύψει ολόκληρη τη δυναμική της σχέσης. Αποκαλύπτει ωστόσο μια σημαντική λογική.
Το δικαίωμα του θύματος να αρνηθεί υποτάσσεται στην απέτηση του δράστη για συμμόρφωση. έστρεψε το μαχαίρι πάνω μου. «Μην ανακατεύεσαι, γιατί θα σε σφάξω και σένα», μου είπε. «Θα με σκότωνε, ήταν εκτός εαυτού». Κάποια στιγμή, η γυναίκα του ξέφυγε, αλλά έτρεξε και την πρόλαβε λίγα μέτρα πιο κάτω. Ούτε που θυμάμαι πόσες μαχαιριές της έριξε, μέχρι να πάρει ένα άλλο στόχο το μαγαζί. Μπορεί να ήταν ήδη νεκρή, αλλά εκείνος συνέχισε να την καρφώνει με λύσα.
μαζί με άλλους περαστικούς τον πιάσαμε και τον απομακρύναμε μέχρι να έρθει το περιπολικό τότε θυμήθηκε το παιδί του φώναζε μη βάρατε αυτή έφταιγε λυπηθείτε το παιδί μου όταν η μικρή Διονυσία που ήταν μαθήτρια της Δευτέρας Δημοτικού σχόλασε από το σχολείο και επέστρεψε στο σπίτι δεν την περίμενε η αγκαλιά της μάνας αλλά ένας αστιφύλακας που τη συνόδευσε στο τμήμα μέχρι να βρεθούν κάποιοι κοντινοί συγγενείς να την πάρουν κοντά τους.
Ο μπαμπάς μάλλον εσυχνά με τη μαμά γιατί νόμιζε ότι έχει φίλο, είπε με το αθώο της μυαλό όταν οι αισθόμικοι της έπιασαν την κουβέντα, όσο πιο διακριτικά γινόταν. Όπως είπε, επέλεξε να ζήσει με τη μάνα της επειδή εκείνη την είχε γεννήσει. Κανείς δεν τολμούσε να της πει ότι δεν ήταν πλέον στη ζωή. Της είπαν ότι την είχε χτυπήσει αυτοκίνητο και ότι ήταν στο νοσοκομείο Τον πατέρα της που ήταν ήδη στο κρατητήριο δεν ήθελε να τον δει Τι σημαίνει για ένα παιδί να χάνει και τους δύο γονείς σε αυτή την τριφερή ηλικία απαντάει κλινική ψυχολόγος Αλεξάνδρα Πάλι Η δεύτερη τραγική φιγούρα μέσα σε όλο αυτό είναι η Διονυσία που είναι ένα παιδί, μια μαθήτρια η οποία βρίσκεται ξαφνικά χωρίς δύο γονείς στην πραγματικότητα.
Μέχρι και ξαφνικά μπλεγμένη σε μια κατάσταση που κάνει τη μητέρα της μαθών τον όμο και βίαιο τρόπο που ο πατέρας της δεν παίρνει καθόλου υπόψη του το πόσο πολύ θα επηρεαστεί η ζωή αυτού του παιδιού και θα μεγαλώσει με ένα διπλό τραύμα. Με το τραύμα της απόλυας της μητέρας αλλά και με το τραύμα της απόλυας του πατέρα. Τα οποία πραγματικά θα αντισημαντέψουν στη ζωή της και θα χρειαστεί πάρα πολύ βοήθεια αυτό το παιδί και από τη ένσιο και ευρύτερη οικογένεια να το στηρίξει, ανάδοχη οικογένεια, αλλά και πολύ πολύ ψυχολογική υποστήριξη, ώστε να μπορεί να διαχειριστεί αυτό το οποίο συνέβη καθώς και τη σχέση της με τους άντρες γιατί μέσα από αυτό διαστρεβλώνεται και η σχέση της με τους άντρες. Οι άντρες γίνονται βρύαιοι, κακοί, κτητικοί και τελικά φονικοί.
και δεν έπεσε τυχαία πάνω στην ευσταθία εκείνο το απόγευμα. Βεβαιώθηκαν μετά την κατήκον έρευνα, όταν βρήκαν σε ένα σιρτάρι ένα ημερολόγιο στο οποίο έγραφε τις σκέψεις του και ουσιαστικά είχε προαναγγείλει το κακό που είχε βάλει στο μυαλό του. Στις σελίδες του είχε γράψει το σχέδιο Περικλής, που ήταν το όνομα ενός εξαδέλφου του από τον οποίο είχε ζητήσει να μεσολαβήσει για να μεταπίσει την ευσταθία.
Δια την σωτηρία τριών ψυχών της δικής μου, της γυναίκας μου και του παιδιού μου ο εξάδελφος Περικλής πρέπει να πιστεί να μεσολαβήσει έγραφε Όμως ούτε και εκείνος τα κατάφερε Η γυναίκα ήταν ανένδοτη και αποφασισμένη να συνεχίσει τη ζωή της μακριά του Ακολουθούσε στις επόμενες σελίδες του ημερολογίου το σχέδιο εκδίκησης όπου ο Κώσας ανέφερε χαρακτηριστικά Το σχέδιο περικλής ήταν η μυρώνα αποτύχη και εκείνη να παραμείνει στην οδό της αμαρτίας Δεν υπάρχει τόσο για εκείνη όσο και για μένα άλλη λύση από τον αφανισμό και αφανισμός σημαίνει εκδίκηση Θα εφαρμοστεί λοιπόν το σχέδιο εκδίκησης για την προστασία της τιμής μου την οποία εκείνη θέλησε να διασύρει Δεν φταίω εγώ εάν αποφάσισα να την τιμωρήσω σκληρά Οι γραμμές αυτές καθρέφτη των προθέσεών του ουσιαστικά πιστοποιούσαν ότι δεν είχε συναντήσει τυχαία την ευσταθία αλλά την παραφυλούσε και ήταν αποφασισμένος να φτάσει ακόμη και στο έγκλημα εάν τον απερίπτε ξανά.
Μπορεί μια πράξη να έχει προετοιμαστεί και ταυτόχρονα να εκδηλωθεί μέσα σε έντονη οργή. Ακούμε την Ε. Φιλαμπροπούλου. Ο θυμός, φόβος, λύπη, απογοήτευση αποτελεί ισχυρό παράγοντα εκδικητικής συμπεριφοράς αλλά είναι διαχειρίσιμο συνέστημα. Η οργή όμως, που είναι η ακραία μορφή του θυμού, μπορεί να περιορίσει την προσοχή, τη γνωστική επεξεργασία και τον αυτοέλεγχο του ατόμου.
Μπορεί επομένως να εντεργοποιήσει ή να εντείνει μια ήδη διαμορφωμένη πρόθεση για αμβία χωρίς να αποτελεί αναγκαστικά την αρχική αιτία της. Στην περίπτωση του Κώστα, η αγορά του μαχαιριού και το γραπτό σχέδιο εκδίκησης υποδηλώνουν ότι η βία η εκδίκηση είχε εισέρθει στις σκέψεις του πριν από τη συνάντηση. Η οργή του μετά την οριστική άρνηση της σύζυγου του θα μπορούσε να έχει ενεργοποιήσει και να εντείνει μια πορεία δράσης την οποία είχε ήδη σκεφτεί.
Επομένως, δεν αρκεί η εξήγηση μιας εντελώς ξαφνικής και απρόβλεπτης απόλυης ελέγχου. Η φράση «έχασα το μυαλό μου» είναι καθημερινή έκφραση και δεν είναι κλινική διαπίστωση. Μπορεί να περιγράφει ένα συντριπτικό συνέστημα, αλλά μπορεί επίσης να λειτουργεί εκ των υστέρων ως εκλογήκευση που απομακρύνει το δράστη από την ευθύνη της πράξης του.
Γι' αυτό πρέπει να αξιολογείται σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα αποδεικτικά στοιχεία. Η σύζυγου του, ο Πάνος Οκουλός, όπως τον αποκαλούσε υποτιμητικά, έστειλε επιστολή στις τοπικές εφημερίδες της Ζακύνθου, στην οποία χαρακτήριζε ανυπόστατο και ψευδή τον ισχυρισμό του και πρόσθεσε ότι ήταν απλός οικογενειακός φίλος του ζευγαριού.
Τον Ιανουάριο του 1967, ο Κώστας κάθισε στο εδόλιο του Κακουριοδικίου Αθηνών. Πέντε μάρτυρες περιέγραψαν με λεπτομέρειες τη σκηνή της δολοφονίας και την οργή του κατηγορούμενου που μαχαίρωνε με μανία την άτυχη γυναίκα Στη συνέχεια της ακροματικής διαδικασίας φίλοι και συγγενείς του ζευγαριού μίλησαν για την παθολογική αγάπη που είχε ο Κώστας στη γυναίκα του που δεν ήθελε να χάσει από κοντά του μια αγάπη που είχε μετατραπεί σε αιμονή Η αδελφή του είπε ότι η ευσταθία τον εγκατέλειπη συχνά για να κάνει τη ζωή της και δεν ήταν η μόνη Έστηση προκάλεσε η εκατάθεση ενός εξαδέλφου της 32χρονης γυναίκας Ο οποίος τη φιλοξένησε το πρώτο διάστημα που βρέθηκε στην Αθήνα μαζί με το παιδί Είπε ότι ένα πρωί την βρήκε στο κρεβάτι μαζί με το φίλο της, τον οποίο είχε βάλει κρυφά στο σπίτι Αλλά εκείνη δεν φάνηκε να προσβάλλεται Πάντως ο άνθρωπος αυτός, η πέτρα του σκανδάλου που στο χαρακτηρίζει ο κατηγορούμενος δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο για να υποστηρίξει όσα είχε αναφέρει στην επιστολή του
στις οπικές εφημερίδες, ότι δηλαδή ήταν απλός οικογενειακός φίλος και τίποτα περισσότερο Φαίνεται πως το δικαστήριο πίστηκε από τις καταθέσεις ότι όντως με την ευσταθή είχαν κάτι παραπάνω από μια απλή φιλία και δεν κρύθηκε αναγκαία η κλήτευσή του ως μάρτυρα. Όταν ήρθε η ώρα της απολογίας, επικράτησε απόλυτη συγγύη στο ακροατήριο.
Ο Κώστας ιχυρίστηκε ότι δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει τη γυναίκα του, την οποία αγαπούσε παθολογικά, αλλά θόλωσε όταν του είπε ότι δεν ήθελε να τον ξαναδεί στα μάτια της και πρόσθεσε ότι στόχος του ήταν ο άνθρωπος που την είχε ξεμιαλίσει. «Εκεί στην καταραμένη γωνία» «Είδα τη σταθούλα μου για στερνή φορά» «Εκείνη την ημέρα τη συνάντησα τυχαία»
«Την παρακάλεσα να επιστρέψει» «Λίγα ψυχούλα αγάπης τη ζήτησα» «Αλλά απέτυχα» «Και στην επίμονη άρνησή της» «Έχασα την ψυχραιμία μου» «Την χτύπησα με το μαχαίρι που είχα αγοράσει» «Για να σκοτώσω τον πυρπολιτή της οικογενειακής μου γαλήνης και ευτυχίας» Ωραίες ολοκλήρωσε την απολογία του, ο Ισαγγελάς Ισέντρας, γιονίσης κατεβαίνεις, τον παρομοίασε με σκυλάκι που τρέχει πίσω από ένα αγίνεο.
Τον αποκάλεσε ηθικός νάνο και ζήτησε την οχή του κατά το κατηγορητήριο. Ο συνήγορος υπεράσπισης, Ιωάννης Τσιρόνης, προσπάθησε να πείσει το δικαστήριο ότι τα αλλεπάλληλα τραγικά γεγονότα που αγολούντισαν τη φύγη της ευσταθίας από τη Ζάκυνθο είχαν αφήσει τα σημάδια τους στην ψυχή του κατηγορούμενου και γι' αυτό δεν μπορούσε να αντιληφθεί το άδικο της πράξης του.
Το δικαστήριο δεν είχε την ίδια άποψη και τον κήρυξε ένοχο για ανθρωποκτονία από πρόθεση γιατί δεν είχε μπροστά του μόνο την απολογία του κατηγορούμενου είχε τις καταθέσεις των μαρτύρων, την ιατροδικαστική έκθεση για τις 24 μαχαιριές και κυρίως το ημερολόγιο, το σχέδιο περικλής και το σχέδιο εκδίκησης, σκέψεις αποτυπωμένες στο χαρτί πριν από το έγκλημα.
Δέχθηκε ωστόσο ότι ο 39χρονος άνδρας σκότωσε σε κατάσταση μέτρια συγχύσεως, ενώ το αναγνώρισε και τα λεφρυντικά του πρώτερου έντιμου βίου και της ανάρμωσης συμπεριφοράς του θύματος. Η ποινή που επιβλήθηκε ήταν κάθριξη 10 ετών για την ανθρωποκτονία και φυλάξεις 45 ημερών για την οπλοφορία. Μόλις ο πρόεδρος κήρυξε το πέρασης δίκης, οι δημοσιογράφοι τον περικύκλωσαν και του ζήτησαν να σχολιάσει την απόφαση της δικαιοσύνης.
Η πρόταση του Σεγγελέα και η απόφαση των συνέδρων με ικανοποίησαν. Γενικά ήταν δίκαιοι. Όμως οι ένορκοι έπρεπε να σκεφτούν ότι έχω ένα παιδί στο δρόμο και να με κρίνουν καλύτερα. Η κλινική ψυχολόγος Αλεξάνδρα Πάλι σχολιάζει την απολογία του κατηγορούμενου. Δεν το μετανοούν. Θεωρούν ότι είχαν δικαίωμα να το κάνουν αυτό γιατί όφιλε η γυναίκα να έχει φασίδια ανοιτικά και δεν μπορούν να ανεχτούν την ιδέα ότι κάποια γυναίκα μπορεί να τους απορρίπτει ή να μην θέλει πλέον να έχει σχέση μαζί τους.
Και βλέπουμε ότι αυτό τον οδηγεί και τον ίδιο στη συντριβή. Τον χτυπάνε οι άλλοι στη σκηνή του φόνου. Πέφτει κάτω και διάφοροι περαστικοί εκφράζουν την οργή τους για αυτό που έκανε. μετά στην αστυνομία το ίδιο δεν αντιστέκεται καθόλου συλλαμβάνεται γιατί είναι σε συντριβή ο ίδιος δηλαδή πέρασε σε μια κατάσταση απελπισίας που τον έκανε ζωόδευτη πραγματικότητα και γι' αυτό δέχεται και όλα αυτά παρότι βλέπουμε ότι θέλει να ξεφύγει κάνει δηλαδή με αυτά τα τυχαία κάποιες προσπάθειες να ξεφύγει αλλά χωρίς πραγματικά να αντισυποστηρίζει στενάρα παρακάτω να μετατρέψει το όχι σε ναι.
Επαναλάβανε ότι δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς τη σταθούλα του και ότι περίμενε πως κάποια στιγμή θα επέστρεφε. Πίσω από αυτές τις λέξεις όμως υπήρχε κάτι πολύ πιο σκοτεινό. Η πεποίθηση ότι η ευσταθία δεν είχε δικαίωμα να επιλέξει μια διαφορετική ζωή. Εκείνο το απόγευμα δεν είχε άλλη ευκαιρία να μιλήσει. Οι τελευταίες της λέξεις χάθηκαν μέσα στο θόρυβο του δρόμου και οι τελευταίες τις στιγμές καταγράφηκαν από τους ανθρώπους που προσπάθησαν να τη σώσουν.
Υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στην αγάπη και την κατοχή και στην περίπτωση της ευσταθίας το όχι δεν γινόταν να γίνει πιο ξεκάθαρο. Ο δημοσιογράφος Νίκος Τσέφλιος ερευνά και αφηγεί τις σκοτεινές υποθέσεις, διαβόητες δολοφονίες και ανεξιχνίαστα μυστήρια στο πλαίσιο της σειράς με αληθινά εγκλήματα που συγκλώνησαν την Ελλάδα από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα.
Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς, ακολουθήστε μας στο Spotify και στα Apple Podcasts ή ακούστε μας μέσα από το Lifeo TV στο YouTube και στο LifeoGR. Είναι τα podcast της Lifeo.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα