Η 82χρονη βρέθηκε σφαγμένη, ο δολοφόνος επέμενε πως δεν θυμόταν τίποτα
Αληθινά εγκλήματαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ο δημοσιογράφος Νίκος Τσέφλιος ερευνά και αφηγείται την άγρια δολοφονία μιας ανυπεράσπιστης ηλικιωμένης γυναίκας τον Φεβρουάριο του 1996 στο Κουκάκι, μια υπόθεση που εξελίχθηκε σε δικαστικό θρίλερ.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Είναι τα podcast της Life. Στο Onassis Ready. Υσιτήρια στο Onassis.org. Onassis Stegi. Οι πνιχτές φωνές μιας ηλικιωμένης γυναίκας, που προσπαθούσε να καλέσει απεγνωσμένα σε βοήθεια, αναστάτωσαν εκείνη τη νύχτα τους κατοίκους της οδού του Σαμπότσαρη, ενός μικρού στενού δρόμου κάθετους τη βέικου στο Κουκάκι. Κάποιοι ήξεραν ότι στην ισόγεια φτωχική μονοκατοικία, Στον αριθμό 9β ζούσε μόνη της η 82χρονη Αργύρη Ιθάνου, μια γυναίκα κατάκητη με σοβαρά προβλήματα υγείας.
Ειδοποίησαν αμέσως την αστυνομία, αλλά δεν τόλμησαν να βγουν από τα σπίτια τους. Περίμεναν να έρθει το πρώτο περιπολικό για να δουν τι είχε συμβεί. Ξημέρωνε Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 1996. Οι αστυνομικοί που έφτασαν λίγο μετά τις 5 μπήκαν με προφυλάξεις στη μονοκατοικία. Προχώρησαν στην κρεβόντοκάμαρα και αντίκρισαν ένα νεαρό σκυμμένο πάνω από την ηλικιωμένη γυναίκα που ήταν σφαγμένη με ένα κομμάτι σπασμένου καθρέφτη πεσμένη μπρούμητα στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι της Δεν χρειάστηκαν κάτι περισσότερο για να του περάσουν χειροπέδες και να τον οδηγήσουν στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής Ήταν 25χρονος Κύπριος φοιτητής νομικής Μάριος Γεωργίου Όλα έδειχναν ότι ήταν ο δολοφόνος της γυναίκας Η εικόνα φαίνονταν ξεκάθαρη Ήταν τύφλα στο μεθύσι Δεν μπορούσε να αθρώσει λέξη Και επαναλάμβανε ότι δεν θυμόταν τίποτα Δεν θυμόταν τη γυναίκα, δεν τη γνώριζε Δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί βρισκόταν μέσα στο σπίτι της Μέσα στη νύχτα Ενώ είχε ξεκινήσει για το δικό του, στο ζωγράφου
Ούτε μπορούσε να εξηγήσει πώς είχε βρεθεί σε αυτή την κατάσταση Η γυναίκα μεταφέρθηκε στον Ευαγγελισμό, αλλά οι γιατροί δεν μπορούσαν πλέον να τη βοηθήσουν και διαπίστωσαν απλώς το θάνατό της. Η δικογραφία έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες. Ο φοιτητής από την Πάφο οδηγήθηκε στον εισαγγελέα κατ' ούρμος για ανθρωποκτονία από πρόθεση.
Στις ερωτήσεις του δεν μπορούσε να απαντήσει. Δεν θυμόταν τίποτα. Αν είχε σκοτώσει άνθρωπο κάτι θα θυμόταν, είπε. Ήταν με μια παρέα και έπιναν όσο αργά εκείνη τη νύχτα Πρώτα σε ένα πάρτι και μετά σε μεζεδοπολείο στο Κουκάκι Σχετικά κοντά στο σπίτι της Αργύρης Θάνου Έφυγε κατά τις 5 Αλλά από εκείνη τη στιγμή υπήρχε το απόλυτο κενό στη μνήμη του Αποδείξτε μου ότι σκότωσα τη γυναίκα και θα το δεχτώ έλεγε Είχε όνειρο να υπηρετήσει τη θέμιδα από τα έδρα των δικηγόρων Και όμως πριν ακόμη πάρει το πτυχίο του βρισκόταν στη δύσκολη θέση του κατηγορούμενου και μάλιστα για τη βαρύτερη κατηγορία που προβλέπεται και τιμωρείται από τον ποινικό κώδικα.
Όμως τα στοιχεία ήταν ατράνταχτα. Είχε βρεθεί πάνω από τη σφαγμένη γυναίκα, ξημερώματα μέσα στο σπίτι της. Με τι κίνητρο ωστόσο. Οι εφημερίδες έγραψαν «Έγκλημα χωρίς αιτία» και αναζήτησαν τους φίλους του που ήταν μαζί του εκείνο το βράδυ στο μεζεδοπολείο στο Κουκάκι. Ως συμφοιτητής του, Χρήστος Μαρκαντώνης, έμαθε το πρωί από την αστυνομία ότι είχε συλληφθεί για φόνο.
Κάποια στιγμή, είπε, ο Μάριος κάθισε στο τραπέζι μιας άλλης παρέας. Τον αφήσαμε εκεί και φύγαμε. Δυόμιση χρόνια που γνωριζόμαστε από τη σχολή, ήμασταν μια χαρά. Ο γιος της 82χρονης γυναίκας έκανε λόγο για κάποια χρήματα που έλειπαν από το σπίτι, περίπου 45.000 ραχμές και αυτό ήταν αρκετό για να στοιχειοθετηθεί η ληστεία ως κίνητρο.
Και όταν τον είδε να προσάγεται με χειροπέδες στα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων, όλμησε να τον λιτσάρει. Πριν προλάβουν οι αστυνομικοί να τον προστατέψουν, τον έριξε στο δάπεδο και άρχισε να τον κλωτσάει και να τον χτυπάει με μπουνιές. Στη συνείδησή του, τον είχε καταδικάσει ήδη για τη δολοφονία της μητέρας του.
«Αφήστε με να το σκοτώσω! Γιατί, ρε φωνιά, τι σου έφτεξε η μάνα μου» φώναζε χωρίς να πάρει απάντηση. Ο κατηγορούμενος, δεσμευμένος πιστάγωνα, δεν μπορούσε έτσι κι αλλιώς να αντιδράσει. Λίγο αργότερα, μιλώντας στους δημοσιογράφους έξω από την εισαγγελία, ο γιος του θύματος επανέλαβε την πεποίθησή του ότι ο νεαρός φοιτητής ήταν ο δολοφόνος της.
Σε τέτοιους δολοφόνους δεν χρειάζεται καμία επίοικια. Σήμερα σκότωσε τη δική μου μητέρα, αύριο κάποιου άλλου. Πάντως ο φίλος και συμφοιτητής του Μάριου Στην Ομική, ο Χρήστος Μαρκαντώνης, που βρέθηκε στα δικαστήρια για να του συμπαρασταθεί, το χαρακτήρισε χρυσό παιδί, που δεν είχε ποτέ ψυχολογικά προβλήματα. Αλλά και η ένικη της πολυκατοικίας στους οδού Καβαθά 10 στο ζωγράφου όπου έμενε μόνο καλά λόγια είχαν να πούν για αυτόν.
Ο νεαρός Κύπριος κρύθηκε προσωρινά κρατούμενος μετά την απολογία του στον ανακριτή αν και ορκιζόταν ότι δεν είχε καμία σχέση με το έγκλημα. «Γίνεται πραγματικά ένας άνθρωπος να πιει τόσο πολύ ώστε να μην θυμάται τίποτα και μπορεί σε αυτή την κατάσταση να κάνει πράγματα ακόμη και να γίνει βίαιος χωρίς μετά να τα θυμάται»
Απαντά η καθηγήτρια εγκληματολογίας, Κελή Ιωάννου. Ναι, γίνεται κάποιος να έχει πιει τόσο πολύ και μετά πραγματικά να έχει κενά μνήμης. Είναι αυτό που ονομάζουμε blackout ή αλλιώς αλκοολικό κενό μνήμης. Το blackout δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος έχει χάσει πλήρως τις αισθήσεις του. Δηλαδή μπορεί εκείνη την ώρα να είναι εξύπνιος, να περπατάει, να μιλάει, να επικοινωνεί με τους γύρω του ή να κάνει πράγματα που εν πάση περιπτώσει εξωτερικά να φαίνεται ότι είναι κανονικά λειτουργικός.
Απλώς ο εγκέφαλος, λόγω της μεγάλης ποσότητας αλκοόλ, δεν καταγράφει εκείνη τη στιγμή σωστά αυτά που συμβαίνουν στη μνήμη. Βέβαια, εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το εξής. Δεν σημαίνει ότι κάθε φορά που κάποιος μας λέει «δεν θυμάμαι» μπορούμε να πούμε ότι είχε blackout. Αυτό πρέπει να το εξετάζουμε μαζί με όλα τα υπόλοιπα στοιχεία και φυσικά σε καμία περίπτωση το ότι κάποιος επικαλείται κενόμνημης δεν μας λέει από μόνο του αν είναι ενόχος ή αθώος Στη συγκεκριμένη τώρα περίπτωση έχει σημασία ότι ο Μάριος Γεωργίου σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης από τη στιγμή της σύλληψής του εμφανιζόταν σε πολύ βαριά μέθη είναι κάτι το οποίο επιβεβαιώθηκε.
Ήταν αποπροσανατολισμένος. Αυτό λοιπόν θα μπορούσε να ταιριάζει με ένα blackout. Δεν μπορούμε όμως σε καμία περίπτωση να ξέρουμε με βεβαιότητα ότι πράγματι αυτό συνέβη στο Μάριο εκείνο το βράδυ. Ο δημοσιογράφος Σπύρος Μάλης, νεαρός ρεπόρτερ τότε του ρεγιοφωνικού σταθμού Sky, θυμάται τις πρώτες ώρες μετά το έγκλημα και τα ερωτήματα που προέκυψαν από την αστυνομική έρευνα.
Μία γυναίκα λοιπόν με αρκετά θέματα υγείας, προβλήματα υγείας, αλλά ξέρεις πότε και οι γειτονιές ήταν διαφορετικές. Μπορεί και οι άνθρωποι να νοιάζονταν και περισσότερο. Γνώριζαν ότι δεν μπορούσε να κάνει και πολλά πράγματα, δεν μπορούσε να μετακινηθεί εύκολα. Οπότε ήταν σοκ για αυτούς τους ανθρώπους ότι δεν έμαθαν ότι απλώς κατέληξε, αλλά ότι τις σκότωσαν.
έβλεπες σφιχτά πρόσωπα αλλά και όσοι μιλούσαν καταριώθησαν το δολοφόνο γιατί είχαν αφήσει να μαθαίνουν λεπτομέρειες αυτός ο Στουσο που θυμάμαι ήταν ότι πολλά πράγματα δεν υπάκουαν στη λογική ή είχες να κάνεις με μια δολοφονία που δεν ήταν και τόσο εμφανές το κίνητο το κυριότερο ήταν ότι είχες το δολοφόνο στον τόπο του εγκλήματος δεν είχε διαφύγει ή ήταν στο σπίτι σε μια κατάσταση που νομίζω και ο ίδιος δεν ξέρω εάν καταλάβαινε.
Γιατί αυτό που λεγόταν ήταν πως δεν μπορούσε να το συνεφέρουν από τον Μαϊθής. Τον βρήκα σε μια κατάσταση που δεν θυμόταν ούτε το όνομά του. Ήταν τέτοιο το σκηνικό όλο. Αλλά και η αδυναμία του ίδιου, όχι μόνο το σκηνικό, και η αδυναμία του ίδιου να υπερασπιστεί τον εαυτό του, που και να ήθελες να πεις ότι δεν είναι ο δολοφόνος, δεν υπήρχε κάτι που να τον άφηνε εκτός σκηνής εγκλήματος και να ήθελες δεν ήταν εύκολο να το κάνεις οπότε δεν είχαν να ξάξουν και πολλά οι αστυνομικοί σε μια τέτοια περίπτωση ούτε και εμείς ως δημοσιογράφοι να ερευνήσουμε δημοσιογραφικά εννοώ να ερευνήσουμε τι είχε γίνει, είχες το θύμα, είχες το δράστη στο ίδιο σημείο, έχεις τον κόσμο έξω από το σπίτι να καταργείται όλο αυτό το σκηνικό μόνο ένα πράγμα δεν υπήρχε βασικό βεβαίως σε ανθρωποκτονίες το οποίο ήταν το γιατί αυτό ήταν ένα σημείο που πράγματι είχε προκαλέσει ερωτήματα όπως αν θυμάμαι καλά είχε ποθεί τότε πως δεν είχα βρει και τα κοτυπώματά του Όταν ανέλαβαν το Μάριο
οι δικηγόροι ήρθαν στην επιφάνεια μεταλλάθηκε η παραλήψη των αστυνομικών κατά τη διάρκεια της προανάκρισης. Βρήκαν τη γυναίκα από τη διπλανή πολυκατοικία της οδού του Σαμπότσαρη. Η Μαρία Καπόλα ήταν αυτή που είχε ειδοποίησει την αστυνομία για τις φωνές άτυχης ηλικιωμένης. Όπως είπε, δεν ήταν σίγουρη ότι ο μεθυσμένος νεαρός που περπατούσε με δυσκολία από το αλκοόλ ήταν αυτός που την είχε σκοτώσει εκείνο το ξημέρωμα.
Άκουγε επί μία ώρα το θύμα να βογγάει, αλλά φοβήθηκε να βγει για να δει τι της συνέβη. Αυτή η τόσο ουσιώδης μάρτυρας δεν κλειθήκε ποτέ να καταθέσει. Για την υπεράσπιση αυτή ήταν μια σοβαρή παράληψη, αλλά δεν ήταν η μόνη. Τι συνέβη ανάμεσα στη στιγμή που ο Μάριος έφυγε από το μεζεδοπολείο έως τη στιγμή που οι αστυνομικοί τον βρήκαν σκυμμένο πάνω από την ηλικιωμένη γυναίκα.
Οι δύο δικηγόροι συγκέντρωσαν και άλλα στοιχεία, που αν όχι αθώναν, δημιουργούσαν πολλές αμφιβολίες για την ανοχή του Μάριου Γεωργίου. Η οικογένειά του διόρισε ως τεχνικό σύμβουλο τον Κύπριο ιατροδικαστή και βουλευτή του Δημοκρατικού Κόμματος Μάριο Ματσάκη. Όταν ήρθε η ώρα της δίκης, στις 11 Μαρτίου 1997 ακόμη και ο πρόεδρος του δικαστήριου φαινόταν προβληματισμένος από τα κενά της προανάκρισης Οι αστυνομικοί είχαν βρει τον νεαρό πάνω από το θύμα στη σκηνή του εγκλήματος και αυτό το στοιχείο έφτανε και περίσευε Η δακτυλοσκόπηση δεν είχε περιληφθεί στη δικογραφία και όταν τελικώς εστάλει, αθώωνε τον κατηγορούμενο καθώς το δακτυλικό αποτύπωμα πάνω στο όργανο του εγκλήματος δεν ήταν δικό του.
Το πιστήριο αυτό δεν προσκομίστηκε ποτέ, ενώ κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τη συλλογή άλλων αποτυπωμάτων στο σπίτι ή στα παπούτσια του συλληφθέντος, αφού όλοι φαίνονταν πεπισμένοι ότι το έγκλημα είχε εξυγχνιαστεί από την πρώτη στιγμή. «Πότε η εύλογη αρχική υποψία μπορεί να μετατραπεί σε ερευνητική προσήλωση, σε μία και μόνο εκδοχή.
Απαντάει η καθηγήτρια εγκληματολογίας Κελί Ιωάννου. Είναι απολύτως λογικό να το θεωρήσουν αμέσως βασικό ύποπτο. Φανταστείτε την εικόνα που αντικρίζουν οι αστυνομικοί εκείνη τη στιγμή. Μπαίνουν σε ένα σπίτι, υπάρχει μια λυκαιωμένη γυναίκα μέσα στα αίματα και ένας άγνωστος άνθρωπος και μέλος από πάνω της. Προφανώς αυτός ο άνθρωπος πρέπει να λιαξεί εξουνυχιστικά αν δεν το συζητάμε.
Το πρόβλημα ωστόσο ξεκινά όταν από το έχω έναν πολύ σοβαρό ύποπτο περνάμε στο έχω βρει τον δράστη. Και εδώ υπάρχει ένας κίνδυνος που τον βλέπουμε αρκετά συχνά στις έρευνες. Ποιος είναι αυτός να σχηματίσεις από πολύ νωρίς μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα για το τι έχει συμβεί και μετά χωρίς απαραίτητα να το καταλαβαίνεις να δίνεις περισσότερο βάρος τα στοιχεία που επιβεβαίωνουν αυτή την εικόνα και λιγότερα σε εκείνα που την αμφισβητούν.
Είναι η λεγόμενη επιβεβαίωση της προκατάληψης που λέμε. Και στη συγκεκριμένη υπόθεση υπήρχαν λοκετά πράγματα που έπρεπε να προβληματίσουν τις αρχές. Δηλαδή η δακτυλοσκόπηση δεν υπήρχε αρχικά στη δικογραφία και όταν τελικά εστάλει προέκυψε ότι το αποτύπωμα στο φερόμενο όργανο του εγκλήματος δεν ήταν του Μάριου. παράλληλα δεν είχαν συλλεξεί άλλα αποτυπώματα από το σπίτι όπως θα περίμενε εύλογα κανείς να γίνει σε μια τέτοια υπόθεση ενώ το ίδιο το πιστήριο δεν προσκομίστηκε εν τέλει ποτέ στο δικαστήριο οπότε ναι, η εικόνα που αντίκρισαν οι αστυνομικοί ήταν προφανώς πολύ επιβαρυντική για τον Μάριο και δικαιολογούσε απόλυτα το να θεωρηθεί βασικός ύποπτος από εκεί όμως μέχρι να θεωρήσεις ότι έχεις βρει το δράστη υπάρχει τεράστια απόσταση.
Έπρεπε να ερευνηθούν εξίσου σοβαρά και τα υπόλοιπα ενδεχόμενα. Όλες αυτές τις επισημάνσεις έκανε στο δικαστήριο ο τεχνικός σύμβουλος της οικογένειας, ο οποίος δεν πίστεψε ποτέ στην ενοχή του. Οι συνηγοροί υπεράσπισης, που είχαν ψάξει για κάθε πιθανό στοιχείο υπέρ του Μάριου, προσκόμισαν ακόμη και τα ρεπορτάζ των τηλεοπτικών καναλιών, τα οποία προβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας.
Το λευκό πουκάμισο που φορούσε εκείνο το βράδυ δεν ήταν καταματωμένο, όπως είχε υποθεί. Το θύμα άρχισε να καλεί σε βοήθεια από τις 4 και μισή τα ξημερώματα, σε χρόνο δηλαδή που ο Μάριος Γεωργίου δεν είχε φύγει ακόμη από το μεζεδοπολείο, στο οποίο διασκέδαζε με τους φίλους του, ενώ η προσαγωγή ενός ακόμη υπόπτου, αλβανικής καταγωγής, δεν αναφερόταν σε κανένα σημείο της δικογραφίας.
Από τα στοιχεία συμπερώνει ότι ο Γεωργίου, μεθυσμένος όπως ήταν, άκουσε τις φωνές του θύματος, μπήκε στο μισοσκότεινο δωμάτιο, είδε τη γυναίκα απεσμένη στο πάτωμα και έσκυψε για να τη βοηθήσει. Έτσι τον συνέλαβαν, τον ισοτεχνικό σύμβουλος. Αποκλείεται να έκανε ο Μάριος το έγκλημα. υποσήριξαν όλοι οι φίλοι και συγγενείς τους στις καταθέσεις τους ακόμη και μέσα στη μέθη του άκουσε φωνές και έτρεξε να βοηθήσει από την καλή του την καρδιά βρέθηκε εδώ κατέθεσε ακόμη και ένας φίλος του Μάριου που ήταν μαζί του το μοιραίο βράδυ στο μεζεδοπολείο νωρίτερα είχαν πάει σε ένα πάρτι είπε ή πια πολλοί και απέκτησε την πιθανότητα να ήταν αυτός ο δολοφόνος της Αργυριστάνου Την επόμενη ημέρα ο νεαρός φοιτητής απολογήθηκε Αυτά ήτανε μένα τα όνειρά μου Να βρεθώ κατηγορούμενος για ένα στιγηρό έγκλημα Αντί να παρίστε με περηφάνια στη δικαστική αίθουσα Ως συνήγολες περάσπισης ή πολιτικής αγωγής Βοηθήστε με αξιότιμοι κύριοι δικαστές Πείστε με εσείς ότι μου άξιζε να βρεθώ εδώ
Αποδείξτε μου ότι διάλεξα ξαφνικά το θάνατο Και τέλεσε αυτή την αποτρόπαια πράξη και τότε τιμωρήστε με, να μου επιβάλλετε τη βαρύτερη πίνη. Γυρίζοντας προς τον Ισαγγελέα, ο Μάριος Γεωργίου συνέχισε την απολογία του. Πώς έσφαξα μια γυναίκα και δεν είχα ούτε ένα τραύμα στα χέρια μου. Πώς σε πέντε λεπτά τίναξα τη ζωή μου στον αέρα.
Κυρίοι δικαστές, έχω καθαρή τη συνείδησή μου. Ενώπιον του Θεού λέω ότι ο Μάριος είναι φύση αδύνατον να τέλεσε αυτό το έγκλημα. πειρέτησε άριστα τη στρατητική του θητεία. Παρά το γεγονός ότι υπήρξαν κενά κατεδιερεύνηση της υπόθεσης, στο στάδιο της προανάκρισης, δεν είναι δυνατόν να αφισβητηθεί ότι τέλεσε την πράξη που το αποδίδεται επειδή ήταν μεθυσμένος.
Μετά από διάσκεψη μίας ώρας, το δικαστήριο έκρανε κατά πλειοψηφία ένοχο το Μάριο Γεωργίου για ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση. Δύο μέλη είχαν τη γνώμη ότι τέλεσε το αδίκημα Ευρισκόμενο σε κατάσταση μέθης Όπως είχε προτείνει και ο Ισανγκελέας Δεν έφταναν όμως οι δικές τους ψήφοι Για να φύγει ο Μάριος ελεύθερος από το μικτόρκο το δικαστήριο Κατά πλειοψηφία Το αναγνωρίστηκε το ελαφριντικό του πρώτερου έντιμου βίου Η ποινή του ανακοινώθηκε εν μέσω αποδοκιμασιών Κάθριξη 15 ετών Η απόφαση εξόργησε τον πατέρα του Μάριου, ο οποίος πήρε στο κατόπι τον πρόεδρο στο διάδρομο του δικαστικού μεγάρου και έρχισε να φωνάζει «Χασάπη, πώς μπόρεσες να καταδικάσεις το παιδί μου χωρίς αποδεικτικά στοιχεία. Λέγε πόσα σου έδωσαν. Στο παιδί σου να το βρεις».
Μιλώντας λίγο αργότερα στους δημοσιογράφους, δήλωσε αποφασισμένος να φτάσει μέχρι το Συμβούλιο της Ευρώπης για να δικαιωθεί ο γιος του. Το επεισόδιο πάντως δεν τελείωσε με το κυνηγητό του πρόεδρου Βλέποντας αυτή τη σκηνή Ο συνήγορος προς υποστήριξη της κατηγορίας Φώναξε επευθυνόμενος τον πατέρα του Μάριου Και τους δύο γιους του Άντε βρε Τούρκη Εκείνος δεν άφησε να απάντησε την πρόκληση Τούρκος είσαι εσύ ρε Πώς θα πήρες για να υποστηρίξεις όλα αυτά ψέματα Που ακούστηκαν στο δικαστήριο Θα σου κάνω αγωγή Πάντως δεν φαίνεται να υπήρχε σαφές κίνητρο για το έγκλημα Πόσο σημαντική είναι η απουσία κινήτρου στην εγκληματολογική αξιολόγηση μιας υπόθεσης Ακούμε την Κέλλη Ιωάννου Το κίνητρο είναι σίγουρα σημαντικό σε κάθε υπόθεση γιατί μας βοηθά να καταλάβουμε το γιατί, ας πούμε, πίσω από ένα έγκλημα Αλλά αυτό το οποίο πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι η απουσία κινήτρου από μόνη της δεν σημαίνει ότι κάποιος είναι αφός Στη συγκεκριμένη υπόθεση τα πράγματα όμως είναι διαφορετικά
γιατί δεν έχουμε μόνο ένα άγνωστο κίνητρο. Έχουμε και άλλα ερωτήματα για τα φυσικά ευρήματα, για το χρόνο, για τη σκηνή, για τον τρόπο που έγινε η όλη έρευνα. Οπότε αναπόφευκτα να ρωτιέσαι γιατί ένας 25χρονος φοιτητής, ρε παιδί μου, χωρίς γνωστή σχέση με αυτή τη γυναίκα, θα έμπαινε ξαφνικά στο σπίτι της και θα τη δολοφονούσε με αυτόν τον τρόπο.
Στην πρώτη δίκη μάλιστα παρέμεινε τελείως αδιευκρίνιστο το γιατί και όχι μόνο το γιατί αλλά και το πώς μπήκε στο σπίτι. Από την άλλη ο εισαγγελέας ανέφερε και το οικονομικό κίνητρο σαν ένα ενδεχόμενο. Ωστόσο αυτό το οποίο θέλω να μείνει είναι ότι δεν σημαίνει ότι επειδή δεν βρίσκω κίνητρο κάποιος είναι οθός. Αυτό το οποίο σημαίνει ωστόσο είναι ότι δεν πρέπει να κατασκευάσω εγώ ένα κίνητρο εκ των υστέρων Επειδή χρειάζομαι κάτι που να ολοκληρώνει την υπόθεση και εν τέλει να μου την κλείσει και να φύγει από τα χέρια μου Γεωργίου κάθισε στο ευδόλιο του δευτεροβάθμιμου δικαστηρίου, αποφασισμένος να αποδείξει ότι πέρασε άδικα στη φυλακή τους τελευταίους 27 μήνες.
Ανεξάρτητα από τα κενά της προανακριτικής έρευνας, που όπως όλα έδειχναν, δεν έγινε όπως έπρεπε, λόγω της άμεσης σύλληψης του Μάριου Γεωργίου, οι γη του θύματος Νίκος και Παναγιώτης Θάνος εξέφρασαν τη βεβαιότητα πως αυτός ήταν ο δράσης του εγκλήματος, αποδίδοντας το κίνητρο στη ληστεία. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του αρχιφύλακα που έκανε τη σύλληψη, ο Μάριος δεν θυμόταν τίποτα, δεν ήξερε ούτε καν πού βρισκόταν και έμοιαζε σαν χαμένος.
Οι αστυνομικοί, όπως είπε η γυναίκα που ειδοποίησε την αστυνομία εκείνο το ξημέρωμα, πέρασαν χειροπέδες στο Μάριο και σε έναν ακόμη Αλβανό, που έμενε στη διπλάνο σπίτι, αλλά δεν βγήκε όταν άκουγε τις φώνες άτυχης γυναίκας, γιατί φοβήθηκε. Ποιος όμως ήταν εκείνος ο Αλβανός και γιατί η προσαγωγή του δεν αναφέρονταν πουθενά.
Προϊστάμενος της ιατροδικαστικής υπηρεσίας, Μανώλης Νώνας, επικαλούμενος την πολιωτή ημπειρία του, επισήμανε ότι είναι δυσέβρετο στα εγκληματολογικά χρονικά ο δράσης μιας δολοφονίας να κάθεται πάνω στο πτώμα του θύματός του, εκτός αν θρυνεί επειδή έγινε αιτία να χαθεί ένας δικός του άνθρωπος. Χωρίς να θέλει να δώσει άλλο θη στον κατηγορούμενο, όπως είπε, εξέφρασε στην κατάθεσή του την άποψη πως το σκηνικό του φόνου θα μπορούσε να έχει σκηνοθετηθεί από δύο πιθανότατα αλλοδαπούς δράστες και εκτίμησε πως με βάση τα ευρήματα, ο δράσης χτυπούσε αλίπητα την ηλικιωμένη γυναίκα για περισσότερο από μία ώρα.
Ο χρόνος που μεσολάβησε από την ώρα που ο Μάριος Γεωργίου έφυγε από το κέντρο που διασκέδαζε, έχοντας πει πολύ, μέχρι την ώρα που συνελήφθη ήταν ένα ακόμη θολοσημείο της υπόθεσης. Εάν είχαν βάσει οι εκτιμήσεις του ιατροδικαστή ότι ο δολοφόνος βασάνιζε την άτυχη γυναίκα επί μία ώρα, δεν θα μπορούσε να είναι ο Μάριος Γεωργίου αυτός, αφού έως στις 5 βρισκόταν στο μεζεδοπολείο και μετά από λίγα λεπτά συνελήφθη σκυμμένος πάνω της.
Αυτό που ο ιατροδικαστής χαρακτήριζε δυσέβρετο στα εγκληματολογικά χρονικά, δηλαδή ο δράσης μιας δολοφονίας να στέκεται πάνω από το πτώμα του θύματός του, ο εισαγγελέας της έδρας το ερμήνευσε διαφορετικά, ως ψυχική διαταραχή του κατηγορούμενου. και γι' αυτό υπέβαλε στο δικαστήριο έτοιμα για τη διενέργεια ψυχιατρικής πραγματογνωμοσύνης στον κατηγορούμενο, αφού μια σειρά από ενέργειές του έπρεπε, όπως είπε, να ερμηνευθούν μέσα από το πρίσμα μιας άλλης επιστήμης, πριν νομική πουν, εάν είχε πλήρη ή μειωμένο καταλογισμό.
«Δεν μπορεί, εάν ενεργούσε λογικά μόνος του, να αυτοενοχοποιήθηκε», Αφενός εξετάζει την ικανότητα καταλογισμού, δηλαδή το αν ο κατηγορούμενος λόγω νοσηρής διατάραξης των πνευματικών του λειτουργιών ή διατάραξη της συνείδησης δεν είχε την ικανότητα να αντιληφθεί το άδικο της πράξης του ή να ενεργήσει σύμφωνα με την αντίληψή του για το άδικο αυτό.
Αφετέρου, εξετάζεται η προσωπικότητα και το ψηφολογικό προφίλ που περιλαμβάνει το ιστορικό εμφάνισης βίαιης και παρορμητικής συμπεριφοράς ή την ενεργό ψηφοπαθολογία. Ωστόσο, μια ψυχιατρική εξέταση που γίνεται μήνες ή ακόμα και χρόνια μετά το συμβάν δεν μπορεί να λειτουργήσει πάντα αναδρομικά για να αποδείξει με 100% βεβαιότητα τι ακριβώς συνέβη εκείνα τα κρίσιμα λεπτά.
Η ανείχνευση ψεύδους είναι περιορισμένη και πιθανές ενδείξεις που συλλέγονται ενισχύονται συνήθως από άλλες ψυχομετρικές δοκιμασίες. Ειδικά στην περίπτωση αυτή όπου το κενό μνήμης οφειλόταν στην οργανική επίδραση του αλκοόλ και όχι σε μια διαγνωσμένη ψυχική νόσο, η ψυχιατρική πράγματογνωμοσύνη θα μπορούσε μόνο να βεβαιώσει ότι επρόκειτο για μια προσωπικότητα χωρίς ιστορικό διαταραχών.
Τα όρια της δηλαδή σταματούν εκεί που η επιστήμη αρνείται να κάνει εικασίες αντί για διαπιστώσεις. Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να ξεκαθαριστεί η προδρομική αμνησία λόγου χρήσης ή κατάχρησης αλκοόλου. Ο Μάριος εκείνη τη νύχτα είχε μειωμένη λειτουργικότητα, με συνέπεια οι εγγεφαλικές διεργασίες να μπλοκάρουν την κωδικοποίηση των νέων μνημονικών αποτυπωμάτων και την μετέπειτα ανάκλησή τους ως μακροπρόθεσμες μνήμες.
Η παράλληλη ψηφία αυτή εντοπίζεται στο γεγονός ότι η αναφερόμενη ως αμνησία θεωρήθηκε ως άρνηση και ως αποτέλεσμα τεκμήριου ενοχής. Στην επόμενη δικάση μου εξετάστηκε ο τεχνικός σύμβουλος υπεράσπισης για τον δικαστής Μάριος Ματσάκης. Μέσα από την κατάθεσή του προσπάθησε να μπει στη σκηνή του εγκλήματος και να προσεγγίσει τους ρόλους του θήτη και του θύματος.
Ένας μεθυσμένος φοιτητής είπε, ο Μάριος Γεωργίου, περνάει έξω από το σπίτι της Αργυρίς Τάνου, ακούει βογγητά και κατευθύνεται προς το μέρος από όπου ακούει τις φωνές. Μέσα στο μισοσκόταδο σκοντάφτει πάνω σε ένα ανθρώπινο σώμα. Δεν ξέρει αν είναι κάποιος νέος ή ηλικιόμενος συνανθρωπός του. Αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται μέσα σε λίμνη αίματος Προσπαθεί να σηκώσει από το πάντομα την ηλικιωμένη γυναίκα Και την ώρα που βρίσκεται πάνω στο σακατεμένο από τα χτυπήματα κορμί της Μπαίνουν οι αστυνομικοί και τον συλλαμβάνουν Ο ίδιος δεν ήταν βέβαια αυτόπτης μάρτυρας Αλλά μετά το έγκλημα ασχολήθηκε με τη διερεύνηση της υπόθεσης Για να βερθεί η αλήθεια Αφού όταν ξεκινούσε την έρευνά του δεν μπορούσε, όπως είπε χαρακτηριστικά, να αντλήσει από πουθενά τη βεβαιότητα που στη συνέχεια απέκτησε για την αθότητα του Μάριου.
«Δεν ενεγράφει τίποτα στη μνήμη του Μάριου το διάστημα που ήταν στη σκηνή λόγω της επίδρασης του εινοπνεύματος», συνέχισε στην κατάθεση του ο Μάριος Ματσάκης. «Εξάλλου, θεωρώ αδύνατο το χέρι ενός μεθυσμένου ανθρώπου να χρησιμοποιήσει γυαλί με αχμηρή επιφάνεια για να προξενήσει βαθύτατα τραύματα και να μην έχει ούτε μία αμοιχή.
Η ατμόσφαιρα στη δικαστική αίθουσα φορτίστηκε ιδιαίτερα όταν ανέβηκαν στο βήμα οι συγγενείς του κατηγορούμενου. Ο πατέρας του, ο δίδυμος αδελφός του και οι αδελφοί του, φανερά συγκινημένοι, εξέφρασαν την ακλόνητη πίστη τους στην αθωότητά του. Το ίδιο και ο ηγούμενος συσμονής του Μαχαιράς στην Κύπρο, αρχιμαντρή της Αθανάσιος, ο οποίος τον χαρακτήρισε άτομο εξαιρετικό και απόλυτα ισορροπημένο.
Τελικώς, η δικαιοσύνη καθυστέρησε δύο χρόνια και τρεις μήνες για τον Μάριο Γεωργίου. Οι δικαστές του Μικτού Ορκο του εφετίου Αθηνών τον έκριναν παμψηφή αθώο λόγω αμφιβολιών. «Δεν είναι ο κατηγορούμενος υποχρεωμένος να βρει τον ένοχο», είπε ο εισαγγελέας στην αγόρευσή του. «Εγώ φέρω το βάρος να αποδείξω την ενοχή ή την αθωότητά του, όχι να πιθανολογήσω.
Δεν έπεται ότι επειδή δεν βρήκαμε τον δράστη, θα φορτώσουμε στους ώμους του ένα έγκλημα που το διέπραξε ένας τρίτος, φαντομάς, αόρατος δολοφόνος. Έχοντας επίγνωση των όσων λέω, προτείνω την απαλλαγή του Μάριου Γεωργίου, ελήψη αποδεικτικών στοιχείων. Κατέληξε ο εισαγγελικός λειτουργός και το ακροατήριο ξέσπασε σε κυρογροντήματα.
Πράγματι, τα στοιχεία που είχε συγκεντρώσει η έρευνα δεν ήταν αρκετά για να καταδικάσουν τον νεαρό φοιτητή. Άλλωστε, όπως λένε, καλύτερα δέκα ένοχοι έξω πάρε ένας αθώος στη φυλακή. Πρώτον, το δακτυλικό αποτύπωμα πάνω στο όργανο του εγκλήματος δεν ήταν του Μάριου Γεωργίου Δεύτερον, δεν γίνεται ένας άνθρωπος σε κατάσταση βαριάς μέθης να κατακρεουργήσει μια κατάκητη γυναίκα και το λευκό του που κάμιστο να μην είναι μέσα στα αίματα ή να μην έχει καμία αμοιχή Τρίτον, το θύμα καλούσε σε βοήθεια πολλή ώρα πριν φύγει ο Μάριος Γεωργίου από το μεζεδοπολείο τουλάχιστον μία ώρα, όπως είχε καταθέσει και ο ιατροδικαστής.
Τέταρτον, η προσαγωγή ενός ακόμη υπόπτου δεν αναφερόταν σε κανένα σημείο της δικογραφίας. Όλα αυτά μέτρησαν στη συνείδηση δικαστών και ενόρκων που αθώσαν παμψηφί τον αερό Κύπριο. Γιατί η δικαιοσύνη δεν χρειάζεται μόνο μια πιθανή εξήγηση. Χρειάζεται αποδείξεις. Και στην υπόθεση του Μάριου Γεωργίου η απουσία επαρκών αποδείξεων ήταν ακοφαντική.
«Πάμε παιδί μου να φύγουμε, κολυμπώντας να σε πάω στο σπίτι μας», είπε στο γιο του μέσα από τους λιγμούς του, ο Ανδρέας Γεωργίου. «Ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου την ελληνική δικαιοσύνη και όλους τους απλούς ανθρώπους που πίστεψαν ότι είμαι αθώος», ήταν οι λίγες λέξεις που μπόρεσε να αρθρώσει ο Μάριος. Το ίδιο σύστημα που δέσμευσε την προσωπική του ελευθερία για σχεδόν δυόμιση χρόνια του είχε δώσει το εισιτήριο για τη ζωή.
Εκείνος, κλέγοντας από χάρα, χάθηκε στις αγκαλίες των δικών του ανθρώπων. Το επόμενο διάστημα, δίπλα στην οικογένειά του στην Κύπρο, προσπάθησε να μαζέψει τα κομμάτια από τα χαμένα χρόνια της φυλακής, χωρίς να απαιτήσει τίποτα από το ελληνικό κράτος. Η ειδήση του 1998 τον βρήκε πρόσωπο της χρονιάς από τα μέσα ανημέρωσης της Κύπρου, αλλά ο ίδιος δεν μπορούσε να το χάρει.
Το πτυχίο του από την νομική δεν καταφέρει να το πάρει, γιατί δεν είχε τα χρήματα του για το σιτήριο για την Ελλάδα. Η οικογένειά του πήρε δάνεια, κάπου 40 εκατομμύρια δραχμές, για να καλύψει τα έξοδα για δύο δίκες, παραστάσεις, δίκη γόρους, ταξίδια και ακόμη τα χρωστούσε αυτά τα χρήματα. Και μετά είδε τη μάνα του, που αμέσως μετά την προφυλάκησή του Μονάχα με κοιτούσε και έκλαιγε.
Θα πει ο ίδιος στην εφημερίδα τα νέα. Δεν μπόρεσε να ζητώσει ζωή από τη ζωή του. Πέθανε τεσσέρις ή μισή μήνες μετά τη δικαιοσύτου. Η κηδεία της μετατράπηκε σε συλλαλητήριο. Και εκείνος είχε μόνο το κουστούμι που φορούσε και στη δίκη του. Νόμιζε ο Μάριος ότι αν αποφυλακισόταν όλο θα τα ξεπερνούσε. Αλλά γελάστηκε. Η εμπειρία ήταν φρικτή, απροσδόκητη.
Από τέδραν της νομικής βρέθηκε στον κορυδαλό. Έγινα μάρτυρας βασανιστηρίων, φόνων, βιασμών. Γιατί να τα περάσω όλα αυτά, σε τι έφτεξα. Σπηλώθηκα, εξευτελίστηκα, αλλά η πολιτεία δεν έχει συνείδηση. Πρέπει να εκλυπάρεις εσύ για να πάρεις πίσω όσα σου ανήκουν. Ο ίδιος υπουργός Ζικαιοσύνης με καταδίκασε σε τηλεοπτική εκπομπή ένα μήνα πριν από την εκδίκαση της εφεσής μου και αφού αθωώθηκα δεν βρήκε ούτε ένα λόγο να ασχοληθεί με την περίπτωσή μου.
Στη δική μου θέση θα μπορούσε να είναι κάθε ανίποπτος πολίτης, κάθε άνθρωπος. Εάν δεν υπήρχαν οι δημοσιογράφοι και οι δικηγόροι μου που σε όλη μου τη ζωή θα ευγνωμονώ θα σάπιζα ακόμη στις φυλακές σαν το χειρότερο εγκληματία. Τι μπορεί να προκαλέσει σε έναν άνθρωπο το να περάσει περισσότερο από δύο χρόνια στη φυλακή, έχοντας καταδικαστεί για ανθρωποκτονία και στη συνέχεια να οθωθεί.
Μπορεί πράγματι να επιστρέψει απλώς στη ζωή που είχε πριν. Απαντάει κλινική ψυχολόγος Τέσσα Χριστοδούλου. Η σύντομη απάντηση είναι όχι. Δεν μπορείς ποτέ να επιστρέψεις στην ίδια ζωή. Όταν ένας άνθρωπος μπαίνει φυλακή για ένα τόσο ειδεχθές έγκλημα, βιώνει ένα βαθύ τραύμα λόγω του φαινομένου του tunnel vision της γνωστικής τύφλωσης.
Τι σημαίνει αυτός ο όρος? Όταν οι αρχές και οι κοινοί γνώμοι φρίσκουν έναν προφανή ένοχο σταματούν την αναζήτηση της αλήθειας και ανεχνεύουν μόνο τα στοιχεία εκείνα που επιβεβαιώνουν την αρχική τους υπόθεση η οποία γίνεται μετέπειτα πεποίθηση. Το άτομο το οποίο καταδικάζεται απογυμνώνεται την ταυτότητά του. Ο Μάριος μπήκε στη φυλακή ως φοιτητής νομικής με όνειρα και μετατράπηκε σε δολοφόνο.
Ακόμα και μετά την ανθόωσή του, ο εγκλισμός αφήνει με το τραυματικό στρες. Το άτομο ζει σε μια διαρκή κατάσταση υπεραγρύπνησης, αναβίωσης δυσφορικών συναισθημάτων και αναμνήσεων, ντροπής και δυσπιστίας απέναντι στον κόσμο. Υπάρχει επίσης και το δευτερογενές τραύμα, το οποίο επηρεάζει την οικογένεια. Η μητέρα του Μάριου εμφάνισε μια σοβαρή ασθένεια και πέθανε λίγους μήνες μετά την αποφυλάκησή του.
Αυτό δημιουργεί στον επιζώντα ένα αβάσταχτο αίσθημα ενοχής. Η δικαιοσύνη μπορεί να αποκατέστησε την πλάνη, αλλά η κοινωνική καταδίκη και η απώλεια της προηγούμενης ζωής του Μάριου ήταν μία αναστρέψιμες. Τελικώς τι μας διδάσκει εγκληματολογικά η υπόθεση του Μάριου Γεωργίου για την πρώτη εντύπωση, την έρευνα και τη διαφορά ανάμεσα στο «φαίνεται ότι το έκανε»
και στο «μπορώ να αποδείξω ότι το έκανε». Ακούμε την καθηγήτρια εγκληματολογίας και λέει Ιωάννου. Αν κρατήσουμε μόνο την πρώτη εικόνα, μοιάζει σχεδόν αυτονόητο. Οι αστυνομικοί μπαίνουν στο σπίτι μιας 82χρονης γυναίκας, βρίσκουν έναν άγνωστο, βαριά μεθυσμένο άνδρα να είναι σκημένος από πάνω της. μετά όμως αρχίζεις να κοιτάς και τα υπόλοιπα τα αποτυπώματα πάνω στο όργανο του εγγλέματος δεν ήταν δικά του παρότι η γυναίκα είχε δεχθεί τόσο δίη επίσης με ένα εχμηρό κομμάτι σπασμένου γυαλιού ο Μάριος δεν είχε ούτε μία μοιχή στα χέρια του ενώ το πουκάμισό του δεν ήταν ματωμένο όπως είχε παρουσιαστεί αρχικά και υπάρχει επίσης και ένα άλλο σοβαρό ζήτημα σε σχέση με το χρονικό πλαίσιο της επίθεσης.
Μία σημαντική μάρτυρας που δεν εξετάστηκε από την αρχή. Ένας δεύτερος άνθρωπος που είχε προσαρθεί από την αστυνομία και που δεν εμφανιζόταν καν στην δικογραφία. Άρα αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι η κλιματολογική έρευνα δεν γίνεται για να επιβεβαιώσει αυτό που μας φαίνεται προφανές τα πρώτα πέντε λεπτά. Η έρευνα γίνεται ακριβώς για να ελέγξει αν αυτό που φαίνεται προφανές εν τέλει επιβεβαιώνεται από τα στοιχεία.
Ο Μάριος Γεωργίου καταδικάστηκε πρωτόδικα σε κάθερξη 15 ετών περισσότερο από δύο χρόνια αργότερα του εφετίου των αθώως επαμψηθή λόγω των αμφιβολιών, γιατί έκρινε ότι τα στοιχεία δεν επαρκούσαν για την καταδίκη του. Άρα αυτή η υπόθεση τι μας λέει, ότι είναι τελείως διαφορετικό πράγμα να βλέπουμε έναν άνθρωπο σε μία επιβαρυντική θέση και τελείως άλλο να μπορούμε να αποδείξουμε ότι αυτός ο άνθρωπος διέτρεξε ένα έγκλημα.
Ο Μάριος μπορεί να βγήκε από τη φυλακή, αλλά η φυλακή δεν βγήκε από μέσα του. Κλείστηκε στον εαυτό του. Πώς θα τα διαχειριστεί όλα αυτά, άνεργος, αδυνατώντας να δώσει τα μαθήματα για το πτυχίο του, Παλεύοντας με τους εφιάλτες του, αποφάσισε να γράψει το βιβλίο των εμπειριών του από τις φυλακές Κορυδαλού. Όμως δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει και να το εκδώσει, αφού η μοίρα του έπαιξε τραγικό παιχνίδι.
Δύο χρόνια αργότερα, στις αρχές του καλοκαιριού του 2000, σκοτώθηκε στο τροχαίο αντιστήχημα. Ευχαριστούμε που παρακολουθήσατε μας μέσα από το Lifeo TV στο YouTube και στο LifeoGR.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
