Skip to content
PodBase
Alessandro di Cagliostro: Ο Αλχημιστής των Ψευδαισθήσεων

Alessandro di Cagliostro: Ο Αλχημιστής των Ψευδαισθήσεων

Bloody Darklings Podcast
Νοέμβριος 06, 2026 01:15:14 Σεζόν 2 Επεισόδιο 7
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Μάγος ή απατεώνας; Αλχημιστής ή σκοτεινός τυχοδιώκτης;

Ένας άντρας που υποσχόταν αιώνια ζωή. Ένας μυστηριώδης ταξιδιώτης που ισχυριζόταν πως κατείχε τα μυστικά της αλχημείας και της αναγέννησης. Μια προσωπικότητα που γοήτευσε αριστοκράτες, αναστάτωσε βασιλικές αυλές και προκάλεσε την οργή της εξουσίας. Ο Alessandro di Cagliostro δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Ή τουλάχιστον, έτσι ήθελε να πιστεύουν όλοι.

Από τα σκοτεινά εργαστήρια της αλχημείας μέχρι τα λαμπερά σαλόνια της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας, η ζωή του ξετυλίγεται σαν ένα μυθιστόρημα γεμάτο μυστικά, σκάνδαλα, εξαπατήσεις και ανεξήγητες ιστορίες.

Ποιος κρυβόταν πραγματικά πίσω από το όνομα Cagliostro; Ένας φωτισμένος μύστης ή ένας αριστοτέχνης απατεώνας; Ένας άνθρωπος μπροστά από την εποχή του ή ένας κατασκευαστής του δικού του θρύλου;

Σε αυτό το επεισόδιο ταξιδεύουμε στον συναρπαστικό και σκοτεινό κόσμο μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες φυσιογνωμίες του 18ου αιώνα.

Καλώς ήρθατε στον κόσμο του Cagliostro.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Τον 18ο αιώνα, εκεί που οι βασιλιάδες κυβερνούσαν με χρυσά στέματα και οι αριστοκράτες κυνηγούσαν την Αθανασία, εμφανίστηκε ένας άνδρας που γνώριζε μυστικά απαγορευμένα στους κοινούς θνητούς. Ήταν ένας κοινός απαταιώνας, ένας ιδιοφυής χειραγωγός ή κάποιος που πίστευε ότι είχε αγγίξει τα μυστικά της αρχημίας και του αποκριφισμού.

Ίσως ακόμα και της ίδιας της ζωής. Αυτή είναι η συναρπαστική ιστορία του ανθρώπου που υποσχόταν θαύματα, περιφερόταν στις αυλές των ισχυρών και κατάφερε να κάνει ολόκληρη την Ευρώπη να αναρωτιέται πού τελειώνει η αλήθεια και πού αρχίζει η ψευδαίσθηση Μακία Αλεσάνδρο δι Καλλιώστρο γεμάτη εμπόρους, ευγενείς, τυχοδιώκτες, απαταιώνες, μυστικιστές και ανθρώπους που κυνηγούσαν την τύχη τους με κάθε πιθανό τρόπο.

Γιατί κάπου εκεί ξεκινάει η ιστορία ενός ανθρώπου που κατάφερε να κάνει ολόκληρη την Ευρώπη να μιλάει για αυτόν σε μια εποχή όπου οι βασιλικές αυλές έλαμπαν μέσα στα χρυσάφια τους, οι περούκες είχαν μεγαλύτερο όγκο από την κοινή λογική και οι άνθρωποι ήταν πρόθυμοι να πιστέψουν σχεδόν οτιδήποτε, αρκεί να το έλεγε κάποιος με αυτοπεποίθηση και εντυπωσιακή κάπα.

Οπότε χαμηλώστε τα φώτα, φορέστε την πιο δύσπιστη εκφρασή σας και πάμε να γνωρίσουμε τον άνθρωπο που υποσχόταν μέχρι και την Αθανασία. Υπάρχει κάποιο μυστικό που μπορεί να θεραπεύσει ασθένειες. Αν κάπου, κρυμμένη μέσα σε αρχαία χειρόγραφα και ξεχασμένες παραδόσεις, υπάρχει η γνώση που θα νικήσει το χρόνο. Η Ευρώπη του 18ου αιώνα είναι ένας κόσμος γεμάτος αντιθέσεις.

Είναι η εποχή που ο διαφωτισμός προωθεί τη λογική και την επιστημονική σκέψη, αλλά ταυτόχρονα οι αυλές των βασιλιάδων γεμίζουν με αλχημιστές, θεραπευτές, μέντιουμ και ανθρώπους που υπόσχονται πρόσβαση σε δυνάμεις πέρα από την ανθρώπινη κατανόηση. Η επιστήμη προχωρά μπροστά, αλλά η μαγεία δεν το κουνάει ρούπι. Να φύγει να πάει πού, απλώς έχει αλλάξει κοστούμη.

Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο εμφανίζεται ένας άνδρας που θα καταφέρει να γοητεύσει βασιλιάδες, αριστοκράτες και διανοούμενους Ένας άνδρας που θα ισχυριστεί ότι γνωρίζει τα αρχαία μυστικά της Αιγύπτου Ότι μπορεί να θεραπεύσει ασθένειες, να επικοινωνήσει με αόρατες δυνάμεις Να αποκαλύψει πράγματα που οι υπόλοιποι άνθρωποι αδυνατούν να δουν Το όνομά του Αλεσάνδρο Κόμης του Καλλιώστρου Για κάποιους ήταν ένας χαρισματικός θεραπευτής και ένας άνθρωπος μπροστά από την εποχή του για άλλους ένας επικίνδυνος σαλατάνος που εκμεταλλεύτηκε την ανθρώπινη ανάγκη για ελπίδα και θαύματα και οι δυο πλευρές είχαν τα δίκαια τους Ο Καλλιώστρο δεν ήταν απλός ένας μάγος της σκηνής. Σε αντίθεση με άλλους διάσημους θαυματοποιούς της εποχής του, δεν παρουσίαζε τον εαυτό του ως επιστήμονα που έκανε κόλπα.

Υποστήριζε ότι οι δυνάμεις του είχαν κάτι ανώτερο, κάτι πνευματικό, κάτι σχεδόν θεϊκό. Στις μυστηριώδεις τελετές του, τις περίφημες συνεδρίες του, δεν προσπαθούσε απλώς να εντυπωσιάσει Δημιουργούσε μια ολόκληρη εμπειρία, ένα θέατρο πίστης φόβου και προσδοκίας Και το κοινό του ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν ένας άνθρωπος σαν εκείνον Η ευρωπαϊκή ελίτ άνθρωποι με χρήματα, εξουσία και μόρφωση αλλά και με μια αδυναμία που παραμένει διαχρονική την επιθυμία να πιστέψουν ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από αυτό που βλέπουν Όμως πίσω από τον κόμικα λιώστρο υπήρχε ένα μυστήριο που ούτε οι σύγχρονοι του κατάφεραν να λύσουν γιατί κανείς δεν γνώριζε ποιος ήταν πραγματικά Το όνομα Αλεσάνδρο Καλλιώστρο εμφανίστηκε αργότερα στη ζωή του.

Πριν από αυτό υπήρχε ένας άλλος άνθρωπος ή ίσως ένας άλλος μύθος. Και για να ξεκινήσουμε να ξετυλίγουμε το κουβάρι πρέπει να επιστρέψουμε στη Σικελία. Εκεί όπου γεννήθηκε ένα παιδί που πολλά χρόνια αργότερα θα έκανε ολόκληρη την Ευρώπη να αναρωτιέται. Στο Παλέρμο, μια πόλη όπου η αριστοκρατία, η εκκλησία και η φτώχεια συνεπείχαν καθημερινά στους ίδιους δρόμους γεννιέται ένα γόρι που αργότερα θα αποκτούσε περισσότερα ονόματα από όσα είχαν πολλοί άνθρωποι σε ολόκληρη τη ζωή τους Το όνομα που συνδέεται περισσότερο με τα πρώτα χρόνια του είναι Τζουζέπε Μπάλσαμο Αν όμως υπάρχει κάτι σταθερό στην ιστορία του, αυτό είναι ότι τίποτα δεν είναι πραγματικά σταθερό Ακόμη και το όνομά του, μιας είναι έχει περάσει από μια μικρή καλλιτεχνική επεξεργασία Σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς, ο Τζουζέπε Μπάλσαμο γεννήθηκε το 1743 στο Παλέρμο της Σικελίας Η παιδική του ηλικία, αν πιστέψουμε αυτή την εκδοχή, δεν είχε ούτε παλάτια ούτε χαμένα βασίλεια.

Είχε φτώχεια, αναστάτωση και αρκετές προσπάθειες να αποφύγει την κανονική ζωή. Μετά το θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του που αδυνατούσε να τον μεγαλώσει, τον έστειλε να ζήσει με ένα θείο του. Ο μικρός Τζουζέπε όμως φαίνεται πως δεν ήταν ακριβώς το παιδί που κάθε οικογένεια ονειρεύεται να έχει να ταχταρίζει στα γονατά της Το έσκαγε, τον έφεραν πίσω από τα αυτοί και το έσκαγε ξανά Μια μικρή οικογενειακή παράδοση που μάλλον κούρασε το θείο του περισσότερο από όσο άντεχε Τελικά αποφάσισε να τον ξαποστήλει σε ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων στους αδελφούς ιερείς του Αγίου Ιωάννη του Θεού μπας και γίνε άνθρωπος.

Το τάγμα αυτό ήταν αφιερωμένο στην περίθαλψη των ασθενών και στην ιατρική φροντίδα. Και εδώ εμφανίζεται η πρώτη ένδειξη ότι ο νεαρός Τζουζέπε είχε ένα πραγματικό ταλέντο, τη χημεία και τη φαρμακολογία. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι είχε επίσης ταλέντο στο να σκέφτεται δημιουργικά όταν επρόκειτο για προσωπικό του όφελος. Όταν άρχισε να πουλάει στη ζούλα έξω από το μοναστήρι τα φάρμακα που προορίζονταν για τους φτωχούς ασθενείς Οι μοναχοί αποφάσισαν ότι το θεάρεστο έργο τους μπορούσε να συνεχίσει και χωρίς τη βοήθειά του Ο Τζουζέπε ανακάλυψε τη φαρμακολογία και οι μοναχοί ανακάλυψαν τον Τζουζέπε Έκτακτα Του είπαν κάτι οι κύριοι Ελέησον, τον σταύρωσαν, τον ευλόγησαν και τον ξαπόστηλαν με την ευχή τους από το μοναστήρι και έτσι βρέθηκε να περιφέρεται στη Σικελία μαζί με μια συμμορία τσιγκάνων συμμετέχοντας σε μικροκλοπές και απάτες.

Στα 17 του χρόνια, ο νεαρός Μπάλσαμο συνάντησε ένα χρυσοχώ από το Παλέρμο, τον Βιτσέντζο Μαράνο. Ο Μαράνο ενδιαφερόταν για την αλχημία και την ιδέα ότι κάποιος μπορούσε να μετατρέψει απλά μέταλλα σε χρυσό. Γιατί φυσικά, όταν κάποιος υπόσχεται πλούτο χωρίς κόπο, πάντα υπάρχει κάποιος επιτίδειος πρόθυμος να ακούσει. Ο Τζουζέπε τον έπεισε ότι διέθετε ένα μεγάλο μυστικό.

Μία δύναμη που είχε αποκτήσει από αποκριφιστικές γνώσεις μέσα στο μοναστήρι. Και επειδή ήξερε να δημιουργεί εντυπώσεις, ισχυρίστηκε ότι είχε αποκτήσει αυτή τη δύναμη κλεβοντάς την από ένα δαίμονα. Που κάνει και πιο γκράντε. Για να αποδείξει όσα έλεγε ζήτησε από τον Μαράνο 60 ουγγές χρυσού Αμύθιτη περιουσία για την εποχή Του υποσχέθηκε λοιπόν πως θα τον οδηγούσε στο μυστικό του εργαστήριο Και εκεί θα δημιουργούσε γι' αυτόν αμύθιτα πλούτη Μόνο που το μυστικό εργαστήριο αποδείχτηκε πως ήταν ένα εγκαταλελειμμένο χωράφι Και αντί για αλχημικά καζάνια και μυστικές συνταγές τον Μαράν να τον περίμεναν μερικοί ένοπλοι συνεργοί του Μπάλσαμο και έτσι τα τσιμάνια βούτηξαν το χρυσό από το κοροϊδόπουλο και γινάνε σύννεφο κι άστρο πικρό της χαραυγής.

Ο Μπάλσαμο είχε βάλει μεν χέρι στην ξένη περιουσία αλλά έπρεπε επίσης να εξαφανιστεί από τη Σικελία για να αποφύγει τη σύλληψη. Και κάπου εδώ ξεκινά το πρώτο μεγάλο ταξίδι του. Βέβαια σε αυτό το σημείο εμφανίζεται και το πρώτο μεγάλο πρόβλημα. Η βασική πηγή αυτής της σκοτεινής εκδοχής της ζωής του δεν προέρχεται από κάποιον που θα έβαζε στην κορυφή της λίστας με τους πιο ουδέτερους ιστορικούς μάρτυρες.

Ήταν ο Σαλ Θεβενόντε Μοράντ, ένας δημοσιογράφος γνωστός για τα σκανδαλώδη κείμενά του, την πορνογραφία, τους εκβιασμούς και τη γενικότερη αγάπη του για οτιδήποτε μπορούσε να προκαλέσει ανακατοσούρες. Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται ακριβώς για την πιο ατράνταχτη ιστορική απόδειξη. Και ο ίδιος ο Καλλιώστρο φυσικά αρνήθηκε αυτή την ιστορία και δεν ήταν και η μόνη.

Στα απομνημονεύματά του παραδέχτηκε κάτι αρκετά περίεργο. Δεν γνώριζε ή τουλάχιστον έτσι ισχυριζόταν ούτε τα πραγματικά ονόματα των γονιών του ούτε τον τόπο της γεννησής του Αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να δώσει μια πολύ πιο εντυπωσιακή εκδοχή Σύμφωνα με τον ίδιο λοιπόν δεν ήταν γιος μιας απλής φτωχής οικογένειας του Παλέρμο Αλλά παιδί ευγενούς καταγωγής Οι γονείς του ήταν χριστιανοί αριστοκράτες και η ζωή του είχε σημαδευτεί από μία τραγωδία.

Ισχυρίστηκε ότι όταν ήταν μόλις τριών μηνών εγκαταλείφθηκε ως ορφανό πιθανόν στο νησί της Μάλτας. Εκεί σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ανατράφηκε από σημαντικούς ανθρώπους της εποχής και κυρίως από τον άνθρωπο που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή του, τον Αλτότα. Έναν ευγενή αρχιμιστή και γνώστη ανατολίτικων φιλοσοφιών Αυτό τουλάχιστον υποστήριζε ο ίδιος Γιατί εδώ η ιστορία κάνει μια στροφή που μοιάζει βγαλμένη από μυθιστόρημα Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία που δημοσιεύτηκε στις σελίδες της εφημερίδας Courier de l'Europe Ο Καλλιώστρο ήταν πρίγκιπας Συγκεκριμένα γιος του πρίγκιπα και της πριγκίπισας της τραπεζούντας Σύμφωνα με αυτή την αφήγηση, όταν ο μικρός ήταν μόλις τριών ετών, ο πατέρας του σκοτώθηκε σε μια επανάσταση.

Ένας πιστός φίλος της οικογένειας κατάφερε να φυγαδεύσει το παιδί και να το μεταφέρει στη Μεδίνα, την αρχαία πόλη της Αραβίας, όπου ανέλαβε την προστασία του ο Μοφτής Αλαχάμ, μελετητής του Ισλαμικού νόμου. Εκεί το παιδί απέκτησε ένα νέο όνομα, Αχαράτ, και ξεκίνησε η δεύτερη ζωή του Μια ζωή που περιελάμβανε μυστικές γνώσεις, ταξίδια σε εξωτικές χώρες και έναν μέντορα που έμοιαζε περισσότερο με χαρακτήρα από περιπέτεια παρά με πραγματικό άνθρωπο, τον Αλτότα Αλλά πριν φτάσει να γίνει ο ακόμης Καλλιώστρο ο νεαρός Σαχαράτ έπρεπε πρώτα να μάθει τα μυστικά που θα τον έκαναν θρύλο Αν δεχτούμε αυτή την εκδοχή που ο ίδιος ο Καλλιώστρο προτιμούσε να διηγείται τότε τα παιδικά του χρόνια ανήκαν σε ένα παιδί που επέζησε από μια πολιτική ανατροπή ταξίδεψε μακριά από την πατρίδα του και μεγάλωσε ανάμεσα σε σοφούς ανθρώπους που γνώριζαν αρχαίες επιστήμες και ξεχασμένα μυστικά.

Φυσικά δεν έχουμε καμία ληξιαρχική πράξη γέννησης που να λέει «Αγαπητέ κόσμε, σας παρουσιάζουμε το μελλοντικό κόμι καλαιόστρο. Παρακαλούμε, φυλάξτε το έγγραφο γιατί σε λίγα χρόνια θα γίνει διάσημος, θα αναστατώσει κόσμο και ντουνιά και θα χρειαστεί να ξέρουμε πού θα κρατάει η σκούφια του». Δυστυχώς για τους ιστορικούς, η ζωή του Καλλιώστρου δεν λειτουργούσε έτσι.

Λειτουργούσε περισσότερο σαν μυθιστόρημα. Και μάλιστα από εκείνα όπου ο πρωταγωνιστής αλλάζει ταυτότητα πριν ο αναγνώστης φτάσει στη δεύτερη σελίδα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν έχουμε αρκετές αποδείξεις πως όλα αυτά συνέβησαν. Αλλά ας είμαστε δικοί. Αν ο Καλιώστρο ήταν πράγματι ένας μεγάλος απαταιώνας, τουλάχιστον είχε φαντασία και στυλ.

Προτίμησε στα απομνημονεύματά του να βάλει μέσα πρίγκιπες, αλχημιστές και χαμένα μυστικά, παρά να αφηγηθεί μια βαρετή ιστορία. Άλλωστε ο ίδιος δεν έμπαινε ποτέ σε ένα δωμάτιο από την πόρτα. Έμπαινε πάντα από το μύθο. Σύμφωνα πάντα λοιπόν με τις δικές του μαρτυρίες, επιμένω σε αυτό και θα με ακούσετε να το επαναλαμβάνω πολλές φορές κατά τη διάρκεια του επεισοδίου, γιατί αυτή η ιστορία προέρχεται κυρίως από τον ίδιο τον Καλλιώστρο και τους υποστηρικτές του και όχι από ανεξάρτητες διασταυρωμένες ιστορικές πηγές.

και όπως καταλαβαίνετε κύριος είδε τι πραγματικά ισχύει. Αλλά είναι μια τόσο συναρπαστική ιστορία που αξίζει να την ακούσουμε κι ας κρύβει δράκους. Το 1760 λοιπόν, όταν ο Αχαράτ ήταν μόλις 12 ετών, ξεκίνησε τα μεγάλα του ταξίδια μαζί με το μέντορά του τον Αλτότα. Πρώτος σταθμός, η Μέκα. Οι δύο άνδρες έμειναν για περίπου τρία χρόνια στο παλάτι του ηγεμόνα της Μέκας, μια εμπειρία που θα επηρέαζε βαθιά τον νέα Ροαχαράτ.

Εκεί ήρθε σε επαφή με διαφορετικούς πολιτισμούς, φιλοσοφικές παραδόσεις και θρησκευτικές ιδέες. Σε μια εποχή όπου οι περισσότεροι Ευρωπαίοι δεν ταξίδευαν πέρα από την περιοχή τους, ένας νεαρός άνδρας περιφερόταν ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, συλλέγοντας γνώσεις, ιστορίες και πολύ πιθανόν υλικό για το μύθο που αργότερα θα δημιουργούσε.

Το 1763, ο Αχαράτ και ο Αλτότας ταξίδεψαν στην Αίγυπτο. Εκεί μελέτησαν τις ιερές διδασκαλίες των αρχαίων Αιγυπτίων ιερέων. Και αν υπάρχει ένα μέρος στον κόσμο που μπορούσε να δώσει σε ένα μελλοντικό μάγο ένα γκράντε σκηνικό, αυτό ήταν η Αίγυπτος. Πυραμίδες, ιερογλυφικά, ξεχασμένοι θεοί, μυστήρια που κανείς στην Ευρώπη δεν καταλάβαινε πλήρως.

Ήταν σχεδόν σαν η ιστορία να του έδινε έτοιμο το σκηνικό. Χρειαζόταν μόνο ένα καλό κοστούμι. Και ο Καλλιώστρο δεν είχε κανένα πρόβλημα με τα κοστούμια. Μετά την Αίγυπτο, τα ταξίδια του συνεχίστηκαν στην Ασία και την Αφρική Μέχρι που έφτασαν στη Μάλτα Και εκεί είχε μία από τις πιο σημαντικές συναντήσεις της ζωής του Ο νεαρός Αχαράτ γνώρισε τον Μανουέλ Πίντοντα Φονσέκα Τον μεγάλον μάγιστο των υποτών της Μάλτας Η Μάλτα εκείνη την εποχή δεν ήταν ένα απλό νησί Ήταν ένα σημαντικό κέντρο δύναμης, στρατιωτικής επιρροής και θρησκευτικού κύρους.

Οι υπότες συνδύαζαν πολεμική παράδοση, πολιτική δύναμη και θρησκευτικό χαρακτήρα. Ένα ιδανικό περιβάλλον για κάποιον που ήθελε να χτίσει μια εικόνα μυστηρίου. Ο Αχαράτ και ο Αλτότας φιλοξενήθηκαν για ένα διάστημα στο παλάτι του Πίντο. Ο νεαρός συνέχισε να μελετά, ενώ ο Αλτότας απέκτησε τα διακριτικά του τάγματος των υποτών.

Και σε αυτό το σημείο εμφανίζεται ακόμη ένα μυστήριο. Κάποιοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ο Πίντο ίσως ήταν ο πραγματικός πατέρας του Καλλιώστρου. Ο Καλλιώστρου από την άλλη δεν απέρριπτε τελώς αυτή την ιδέα. Αντίθετα, άφηνε την πόρτα ανοιχτή. και αυτή ήταν μία από τις μεγάλες του ικανότητες. Ποτέ δεν έδινε μία απλή απάντηση όταν μπορούσε να δώσει λίγο παραπάνω μυστήριο.

Όμως στη Μάλτα συνέβη κάτι ακόμα πιο σημαντικό. Ο Αλτότας πέθανε. Για τον νεαρό Αχαράτ δεν χάθηκε απλώς ένας δάσκαλος, έχασε τον άνθρωπο που ήταν μέντορας, φίλος και πατρική φιγούρα. Χωρίς εκείνον η ζωή στο νησί έχασε το σκοπό της Και έτσι αποφάσισε να την αγκαταλείψει και να συνεχίσει το ταξίδι του Αυτή τη φορά με ένα νέο σύντροφο Τον υπότιτλου Ιτζι Ντακίνο Εξαλλουμόνος σου ούτε στον παράδεισο Οι δυο τους ταξίδεψαν στη Σικελία και στα νησιά του Ιταλικού Αρχιπελάγους Μέχρι που έφτασαν στην Άπολε αλλά ο Αχαράτ δεν θα έμενε για πάντα Αχαράτ κάποια στιγμή έπρεπε να αφήσει πίσω το παιδί τον αφιτευόμενο, τον ταξιδιώτη και να δημιουργήσει τον άνθρωπο που θα γνώριζε όλη η Ευρώπη Μετά τα ταξίδια του με τον υπότιτλου Ιτζι Ντακίνο ο νεαρός τυχοδιώκτης έφτασε στη Ρώμη Μια πόλη γεμάτη ιστορία, τέχνη, εξουσία και φυσικά αρκετούς ανθρώπους που πίστευαν ότι αν κάποιος φορούσε αρκετά εντυπωσιακά ρούχα και μιλούσε με αρκετά μυστηριώδη τρόπο, ίσως είχε και κάτι ενδιαφέρον να πει.

Ιδανικό μέρος, λοιπόν, για έναν άνθρωπο σαν τον Αχαράτ. Εκεί γνώρισε σημαντικές προσωπικότητες της εποχής. Ανάμεσά τους, τον Καρδινάλιο Ορσίνη και τον Πάπα Κλίνη τον 14ο. Αλλά η πιο σημαντική συνάντηση της ζωής του θα γινόταν με μία νεαρή κοπέλα. Το όνομά της ήταν Σεραφίνα Φελιτσιάνη. Ήταν μόλις 15 ετών, ενώ εκείνος ήταν 22.

Ο νεαρός άνδρας γοητεύτηκε από τη Σεραφίνα τόσο πολύ που κατάφερε να πείσει τον πατέρα της, έναν εύπορο Ρωμαίο έμπορο, ότι οι προθέσεις του ήταν σοβαρές και οπωσδήποτε είχε καλό σκοπό. Και έτσι οι δυο τους παντρεύτηκαν. Η Σεραφίνα, η οποία αργότερα θα γινόταν γνωστή ως Λορέντσα Φελιτσιάνη, δεν ήταν απλός η σύζυγός του.

Θα γινόταν συνεργάτης του, συντροφός του στις περιπέτειες και τελικά μία από τις πιο τραγικές μορφές της ιστορίας του. Γιατί, ως ήθιστε, πίσω από τους μεγάλους μύθους υπάρχει συνήθως κάποιος που πρέπει να αντέξει την πραγματικότητα και να πληρώσει την ύφη. και στη συγκεκριμένη περίπτωση την ύφη την πλήρωσε η ίδια η νύφη.

Αλλά πριν φτάσουμε στο σκοτεινό τέλος πρέπει να δούμε πώς δημιουργήθηκε ο θρύλος. Τι να σας λέω και τι να ακούσετε. Κάποια στιγμή ο Αχαράτ άφησε πίσω του το παλιό του όνομα και πέλεξε ένα καινούριο να έχει να πορεύεται. Κι έτσι εμφανίστηκε ένας νέος άνθρωπος, ο Κόμης Αλεσάνδροντι Καλοιώστρο. Το όνομα αυτό δεν ήταν απλώς μια υπογραφή, ήταν μια παράσταση.

Ο Καλλιώστρο κατάλαβε κάτι που πολλοί άνθρωποι της εποχής το αγνοούσαν. Η εικόνα έχει δύναμη. Κι αν θέλεις να πείσεις στην Ευρώπη ότι γνωρίζεις αρχαία μυστικά και δεν είσαι ο πρώτος στοιχών, δεν μπορείς να εμφανίζεσαι με τα τσίτια σαν ένας απλός ταξιδιώτης και να σε λένε κι από πάνω αχαράτ. Δεν το θέλει ούτε ο Θεός. Χρειάζεσαι σκηνικό, μυστήριο, χρειάζεσαι δράμα και φυσικά ένα εξαιρετικό κοστούμι Ο Καλλιώστρο δεν απογοήτευσε ποτέ κανέναν Σύντομα άρχισε να παρουσιάζεται ως άνθρωπος με βαθιά γνώση αρχαίων παραδόσεων, αρχημίας και πνευματικών δυνάμεων Η Ευρώπη εκείνη την εποχή ήταν έτοιμη για ένα τέτοιο χαρακτήρα Οι άνθρωποι ενδιαφέρονταν έντονα για τον αποκρυφισμό, τον μαγνητισμό, την αλχημία και τις λεγόμενες κρυφές επιστήμες Ο κόσμος άλλαζε, η επιστήμη προχωρούσε Αλλά ταυτόχρονα υπήρχε ακόμη τεράστια αγωητεία γύρω από οτιδήποτε μυστηριώδες Ήταν η εποχή που κάποιος μπορούσε να μιλά για επιστημονικά πειράματα το απόγευμα Και για την αναζήτηση της φιλοσοφικής λήθου το βράδυ

Η λογική και η μαγεία κάθονταν στο ίδιο τραπέζι και όπως φαίνεται ο Καλλιώστρο ήξερε πολύ καλά πώς να σερβίρει το δείπνο. Τα επόμενα χρόνια το ζευγάρι ταξίδεψε σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις. Όπου πήγαινε ο Καλλιώστρο δημιουργούσε εντύπωση. Δεν ήταν απλός ένας θεραπευτής ή αλχημιστής, ήταν εμπειρία. εμπειρία. Οι άνθρωποι δεν έρχονταν μόνο για τις θεραπείες του αλλά για την ιστορία.

Για το μυστήριο. Για την αίσθηση ότι βρίσκονταν μπροστά σε κάποιον που γνώριζε πράγματα απαγορευμένα στους κοινούς ανθρώπους. Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο ταλέντο του. Δεν πουλούσε απλώς ένα προϊόν. Πουλούσε ένα μύθο. Αλλά ένας μύθος χρειάζεται και κοινό. Και σύντομα ο Καλλιώστρο θα βρει το τέλειο κοινό. Την γκρέμτελα κρέμ της Γαλλίας.

Εκεί όπου οι πλούσιοι βαριούνταν μέχρι συχάσεως και αναζητούσαν συνεχώς κάτι νέο και επίσης ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν ακριβά για μια εμπειρία που θα μπορούσαν να οδηγούνται στους φίλους τους στα φιλολογικά τέοια. Και ο Κόμις Καλλιώστρο είχε ακριβώς αυτό που χρειαζόταν. Μυστήριο, αυτοπεποίθηση και μια εξαιρετική ικανότητα να κάνει τους ανθρώπους να αναρωτιούνται «βρε λες».

Η μεγάλη του είσοδο στην Ευρωπαϊκή σκηνή μόλις είχε αρχίσει. Όταν έφτασε στο Στρασβούργο, δεν εμφανίστηκε απλώς ως ένας ακόμη περιπλανόμενος θεραπευτής, αλλά ως ένας άνθρωπος με γνώσεις, μυστικές δυνάμεις και σύμφωνα με τους θαυμαστές του σχεδόν υπερφυσικές ικανότητες. Και πρέπει να του αναγνωρίσουμε κάτι. Ήξερε πολύ καλά να δημιουργεί εντύπωση.

Σε μια εποχή όπου η ιατρική συχνά βρισκόταν ανάμεσα στην πραγματική παρατήρηση και στις απίθανες θεωρίες, ένας άνθρωπος που υποσχόταν θεραπεία, αιώνια νεότητα και ελπίδα μπορούσε εύκολα να αποκτήσει φήμη ΙΣΠΑ. Ο καλύωστρο άρχισε να θεραπεύει ασθενείς χρησιμοποιώντας τεχνικές που σήμερα θα μας φαίνονταν τουλάχιστον παράξενες.

Χρησιμοποιούσε τα λεγόμενα μεσμεριστικά περάσματα, με αργές, ρυθμικές κινήσεις των χεριών πάνω από το σώμα ενός ασθενούς, χωρίς απαραίτητα να υπάρχει φυσική επαφή, συνοδεία διαφόρων φυτικών παρασκευασμάτων και βαμάτων. Για τους ανθρώπους της εποχής όμως δεν είχε σημασία μόνο το τι έκανε Είχε σημασία το πώς το έκανε Γιατί άλλο είναι να σου δώσει κάποιος ένα μπουκαλάκι με κάποιο παράξενο ζουμί Και να σου πει πιέ το πρώ και μετά φαγητού Και αν δεν σε στείλεις τα επίγοντα θα γίνεις καλονί των βυθών Και άλλο να εμφανίζεται ένας μυστηριώδης κόμις με εξωτικά ρούχα Να σε κοιτάζει στα μάτια και να δηλώνει διατάζω την ασθένειά σου να εξαφανιστεί και επ' αυτού κουβέντα δε σηκώνω. Κιχ!

Το δεύτερο ομολογμένος κάνει καλύτερο γκέλ στο κοινό. Ο Καλλιώστρο πίστευε βαθιά στη ρίση του παράγκελσου in herbis verbis et lapidibus δηλαδή στα βότανα, στις λέξεις και στις πέτρες. Για εκείνον η θεραπεία δεν ήταν μόνο θέμα ουσιών Ήταν συνδυασμός φύσης, λόγου και πίστης. Έτριβε βότανα, ρίζες και φυτά, τα ανακάτευε με διάφορες μυστήριες σκόνες και δημιουργούσε τα δικά του θεραπευτικά μείγματα.

Έπειτα χρησιμοποιούσε τη δύναμη της υποβολής. Σήμερα μπορεί να ακούγεται υπερβολικό. Ίσως ακόμα και λίγο σαν σκηνή όπου ο θεραπευτής έχει μπερδέψει το ιατρείο με το δελφινάριο. Όμως πρέπει να θυμόμαστε την εποχή Για πολλούς φτωχούς ανθρώπους του 18ου αιώνα η ελπίδα από μόνη της είχε αξία Και ο Καλλιώστρο δεν έδινε μόνο θεραπείες Βοηθούσε ανθρώπους που ζούσαν σε ακραία φτώχεια προσφέροντάς τους φαγητό και χρήματα Και μερικές φορές ίσως η σούπα και η οικονομική βοήθεια να είχαν μεγαλύτερη θεραπευτική δύναμη από οποιοδήποτε μυστηριώδες μαγικό φίλτρο.

Αλλά φυσικά ο Καλλιώστρο δεν σταμάτησε εκεί. Ένας άνθρωπος που θέλει να γίνει θρύλος δεν μπορεί απλώς να θεραπεύει. Πρέπει να προσφέρει και το όνειρο της αιώνιας ζωής. Και εδώ εμφανίζεται το περίφημο ελιξήριο της Αθανασίας. Σύμφωνα με τις φήμες, ο Καλλιώστρο κατήχε μια αρχαία συνταγή που μπορούσε να χαρίσει την αιώνια νεότητα και τη δύναμη πάνω στη ζωή και στο θάνατο Και ποια ήταν η σύνθεσή του?

Περιλάμβανε κρασί μαλβαζία μαζί με αποστάγματα και συστατικά ζωικής και φυτικής προέλευσης που μάλλον δεν θέλουμε να ξέρουμε Μια συνταγή που πιθανότατα έκανε πολλούς να αναρωτηθούν να ρωτηθούν «Θέλω πραγματικά να ζήσω για πάντα» ή «Μήπως να το ξανασκεφτώ αν πρέπει η Sony και Denna φαρμακός αυτό το κοριοζούμε». Προσωπικά, η ιδέα της αξιοπρεπούς γύρανσης ίσως ακούγεται πιο ελκυστική.

Ο καλλιώστρο όμως δεν πουλούσε απλώς φίλτρα, αλλά την υπόσχεση ότι τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης μπορούσαν να ξεπεραστούν. Και αυτό ήταν ένα πολύ δυνατό προϊόν. γιατί ποιος δεν θα ήθελε έστω και για λίγο να πιστέψει ότι ο θάνατος μπορεί να περιμένει. Και ενώ στο Στρασβούργο κέρδιζε τη φήμη του θεραπευτή, η μεγαλύτερη σκηνή τον περίμενε στο Παρίσι.

Εκεί δεν θα ήταν απλός ένας άνθρωπος που θεράπευε, θα γινόταν θέαμα, μυστήριο. Ο άνθρωπος που οι Παριζιάνοι της υψηλής κοινωνίας θα αποκαλούσαν ο θεϊκός καλλιώστρο και για να το πετύχει αυτό χρειαζόταν ένα πράγμα. Όχι περισσότερη γνώση ή περισσότερη αλχημία αλλά ένα ακόμα πιο ταρατατζούμ σκηνικό. Και αυτό θα είχε και όνομα.

Σαμπρεζιψιέν. Το Παρίσι του 18ου αιώνα ήταν η τέλεια σκηνή για έναν άνθρωπο σαν τον Καλλιώστρο. Μια πόλη γεμάτη πλούσιους αριστοκράτες, φιλοσόφους, καλλιτέχνες, επιστήμονες και ανθρώπους που είχαν αρκετά χρήματα ώστε να βαριούνται εύκολα. Και όταν κάποιος έχει λύσει το πρόβλημα του φαγητού, της στέγης για της επιβίωσης, συνήθως αρχίσει να ψάχνει κάτι πιο συναρπαστικό.

Κάτι που να τον κάνει να νιώσει ότι βρίσκεται κοντά σε ένα μυστικό. Και εκεί ακριβώς εμφανίστηκε ο Κόμης Καλλιώστρο. Προσέφερε κάτι πολύ πιο δελεαστικό από βοτάνια και θεραπείες Την πιθανότητα να κοιτάξει κάποιος πίσω από την κουρτίνα της πραγματικότητας Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και νοίκε σε ένα σπίτι στην οδό Roussen-Claude Και εκεί δημιούργησε τον μοναδικό χώρο του, το Αιγυπτιακό δωμάτιο Και αν κάποιος φαντάζεται ένα απλό δωματιάκι με μερικά κεριά και έναν τύπο που ψιθυρίζει βαριεστημένα μυστηριώδεις λέξεις, ας το ξεχάσει.

Ο καλλιόστρο δεν λειτουργούσε έτσι. Είχε καταλάβει κάτι πολύ σημαντικό. Η ατμόσφαιρα είναι το μισό θαύμα. Το δωμάτιο ήταν διακοσμημένο με κύλος καθρέφτες, Αιγυπτιακά σύμβολα, ιερογλυφικά και αγάλματα αρχαίων θεοτήτων. Ανάμεσά τους βρισκόταν ο Άνουβης, ο θεός των νεκρικών τελετών και η Ίσυδα, μία από τις σημαντικότερες μορφές της Αιγυπτιακής μυθολογίας Κάθε λεπτομέρεια είχε ένα σκοπό Ο επισκέπτης δεν έμπαινε απλώς σε ένα δωμάτιο, αλλά σε ένα Λούνα Πάρκ, σε έναν άλλο κόσμο ή τουλάχιστον αυτοπίστευε.

Γιατί, για να λέμε την αλήθεια, αν ένας άνθρωπος του 18ου αιώνα έμπαινε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με καθρέφτες ιερογλυφικά και έναν άντρα ντυμένο σαν συνδυασμός φαράου, μάγου και ροκστάρ, μάλλον δεν θα ξεκινούσε αμέσως να ζητάει αποδείξεις. Θα εντυπωσιαζόταν. Και ο Κόμης το γνώριζε πολύ καλά. Για τις τελετές του φορούσε μία μαύρη μεταξωτή ρόμπα και ντυμένη με κόκκινα ιερογλυφικά.

Στο κεφάλι φορούσε ένα περίτεχνα διακοσμημένο τουρμπάνι. Γύρω από το λαιμό του είχε αλυσίδα από σμαράγδια, πάνω στην οποία κρέμονταν σκαραβέι και καμπαλιστικά σύμβολα από διαφορετικά μέταλλα. Και στη μέση του είχε ξύφος με λαβή σε σχήμα σταυρού, δεμένο με κόκκινη μεταξωτή ζώνη. Με λίγα λόγια, αν κάποιος έψαχνε έναν άνθρωπο που να μοιάζει μυστηριώδης και σικ, ο Καλλιώστρο είχε κάνει πρώτης τάξης δουλίτσα.

Δεν παρουσιαζόταν σαν μάγος που έκανε κόλπα, οι τελετές του ήταν σχεδόν θρησκευτικές. Χρησιμοποιούσε αυτό που σήμερα θα ονομάζαμε πνευματιστικές συνεδρίες και το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο τους ήταν η λεγόμενη περιστέρα. Όχι, όχι το πουλί. Αν και ομολογουμένως, ένα περιστέρι που προβλέπει το μέλλον θα ήταν ένα αρκετά εντυπωσιακό κατοικίδιο.

Η περιστέρα ήταν συνήθως ένα παιδί, αγόρι ή κορίτσι, που λειτουργούσε ως μέντιουμ ή διορατικός παρατηρητής. Το παιδί καθόταν μπροστά από μια μεγάλη γυάλινη σφαίρα γεμάτη καθαρό νερό και συγκεντρωνόταν στην επιφάνειά της. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις της εποχής, τα παιδιά θεωρούνταν πιο κοντά στον πνευματικό κόσμο λόγω της αθωότητας και της καθαρότητάς τους Σήμερα βέβαια η ιδέα ενός παιδιού σε μια μυστικιστική τελετή μπορεί να σου κουβαλήσει την πρόνοια Αλλά τέτοιες πρακτικές υπήρχαν εδώ και αιώνες στην τελετουργική μαγεία της Αιγύπτου και του Μεσαίωνα Μερικές φορές, ο Καλλιώστρο χρησιμοποιούσε αντί για τη γυάλινη σφαίρα ένα βάζο με λάδι και νερό.

Έριχνε και ένα ξεμάτιασμα στο πόδι δηλαδή. Ή άλλες φορές μια κρυστάλλινη σφαίρα και έναν μικρό μεταλλικό καθρέφτη που κουβαλούσε μαζί του. Κατά τη διάρκεια των συνεδριών έκανε κάτι περίεργες κινήσεις με τα χέρια του, ψηθήριζε καμπαλιστικές λέξεις και καλούσε αγγέλους να εισέλθουν στο δοχείο. Στη συνέχεια η Περιστέρα περιέγραφε οράματα.

πράγματα που συνέβαιναν εκείνη τη στιγμή ή πράγματα που υποτίθεται ότι θα συνέβαιναν στο μέλλον και το κοινό, το καλύτερό τους, ξετρελαινόταν. Η Γαλλική Αριστοκρατία λάτρευε κάθε στιγμή. Οι συνεδρίες του έγιναν το απόλυτο κοινωνικό γεγονός. Ήταν το τέλειο μείγμα περιέργειας, θεάματος και μυστηρίου. Ο θρύλος του μεγάλωνε.

Ο διάσημος γλύπτης Ζαν Αντουάν Ντόν δημιούργησε τη μαρμάρινη πρωτομή του. Άλλοι καλλιτέχνες όπως ο Φραντσέσκο Μπαρτολότσι δημιούργησαν χαρακτικά με την προσωπογραφία του. Αλλά κάθε άνθρωπος που ανεβαίνει τόσο ψηλά, αργά ή γρήγορα τραβάει και την προσοχή εκείνων που περιμένουν από κάτω και φωνάζουν «πέσε, πέσε». «Εσέ!» Σύντομα ο Καλλιώστρο θα βρεθεί μπλεγμένο σε ένα σκάνδαλο που θα συγκλονίσει ολόκληρη τη Γαλλία.

Ένα σκάνδαλο με βασίλισσες, καρδινάλιους, κλεμμένα διαμάντια και αρκετές δόσεις απάτης και που θα αλλάξει για πάντα την πορεία του. Αυτό το σκάνδαλο δεν ήταν άλλο από την υπόθεση του περίφημου διαμαντένιου κολλέ. Και όχι οποιοδήποτε κολιέ. Ένα κολιέ τόσο ακριβό, τόσο εντυπωσιακό και τόσο προβληματικό που θα μπορούσε να κάνει ακόμη και ένα κοσμηματοπόλη να αναρωτηθεί αν τελικά άξιζε να το κατασκευάσει.

Όλα ξεκίνησαν με τους βασιλικούς κοσμηματοπόλες Μπομέρ και Μπεσάντς. Είχαν δημιουργήσει ένα ριστούργημα, ένα πολύ μεγάλο περιδέρεο από διαμάντια αποτελούμενο από εκατοντάδες πολύτιμους λίθους με την αξία του να αγγίζει περίπου το 1.800.000 λίβρες. Ένα αστρονομικό ποσό για την εποχή. Το κολιέ είχε σχεδιαστεί αρχικά για την αγαπημένη του βασιλιά Λουδοβίκου του 15ου τη Μαντάμ Τιμπαρί.

Όμως η μοίρα αποφάσισε να κάνει αυτό που κάνει καλύτερα Να δημιουργήσει ένα χάος Ο Λουδοβίκος πέθανε πριν ολοκληρωθεί η αγορά Και ξαφνικά οι κοσμηματοπόλες βρέθηκαν με ένα πανάκριβο κόσμημα που κανείς δεν ήθελε αμανάτη Ένα περιδέρεο που αντί να κοσμεί το λαιμό μιας βασιλικής κυρίας είχε γίνει μια οικονομική θηλιά γύρω από το δικό τους λαιμό.

Ο Μπομέρ προσπάθησε δύο φορές να το πουλήσει στη βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα. Η απάντησή της όμως ήταν αρνητική. Η βασίλισσα φαίρεται να είπε πως η Γαλλία έχει μεγαλύτερη ανάγκη από πολεμικά πλοία παρά από πανάκριβα περιδέραια. Μία απάντηση αρκετά λογική. Αν και όπως φάνηκε δεν βοήθησε ιδιαίτερα τη δημόσια εικόνα της. γιατί εκείνη την εποχή ο γαλλικός λαός δεν έβλεπε την αυλή των Βερσαλιών σαν παράδειγμα οικονομικής εγκράτειας.

Ας πούμε απλώς ότι η σχέση της μοναρχίας με τη φράση «ξέρουμε να κάνουμε οικονομία» ήταν λίγο πιο περίπλοκη. Ο Μπομέρα απελπίστηκε τόσο πολύ που σκέφτηκε ακόμη και να αυτοκτονήσει. Και κάπου εδώ εμφανίζεται η γυναίκα που θα μετατρέψει αυτή την ιστορία Σ' ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της προεπαναστατικής Γαλλίας Η Ζάντε Βαλουά Σενρεμή Γνωστή ως Κόμισα Ντελαμότ Η Ντελαμότ ήταν μια γυναίκα με φιλοδοξίες μεγαλύτερες από τον Μπόι της Καταγόταν από τον Ίκο τον Βαλουά Αλλά η ζωή της απήχε πολύ από την έγλη της βασιλικής αυλής Ήταν έξυπνη, χειριστική και υπερβολικά φιλόδοξη.

Και είχε ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Ήξερε πώς να διαβάζει τις αδυναμίες των ανθρώπων. Διάολου κάλτσα με δύο λόγια. Στόχος της έγινε ο καρδινάλιος Λουίντε Ροάν, επίσκοπος του Στρασβουρού. Ένας πλούσιος και ισχυρός άνδρας, αλλά με έναν μεγάλο καημό. Ήθελε απεγνωσμένα να ξανακερδίσει την εύνοια της βασιλικής αυλής Ο Ρωάν είχε πέσει σε δυσμένη από τη Μαρία Αντουανέτα Και εδώ η κόμισα είδε τη χρυσή ευκαιρία Τον έπεισε ότι είχε στενή σχέση με τη βασίλισσα Και ότι μια που ήταν ιδιαίτερος πονόψυχος άνθρωπος Μπορούσε να αποκαταστήσει την εικόνα του Και σε αυτό το σημείο μπαίνουμε στο κομμάτι όπου η ιστορία αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με φάρσα παρά με πραγματικό γεγονός.

Τον έκανε να πιστέψει ότι ίσως η ίδια η Βασίλισσα έτρεφε κρυφό ενδιαφέρον για εκείνον, αλλά δεν του το φανέρωνε ποτέ για να μην παίρνει θάρρυτα. Ο Ρωάν, ο οποίος φαίνεται πως είχε ήδη μια σχετική αιμονή με τη Μαρία Αντουανέτα, φυσικά και τσίπησε. Η Ντελαμότ χρειαζόταν μόνο μια μικρή πινελιά για να ολοκληρώσει την αριστοτεχνική της απάτη.

Κάποια που να φέρνει στο τούτο της με τη βασίλισσα. Και τη βρήκε. Το όνομά της ήταν Νικόλε Γκέντο Λιβά. Μια νεαρή γυναίκα που εργαζόταν ως πόρνη και είχε εντυπωσιακή ομοιότητα με τη Μαρία Ντοανέτα. Η Ντελαμότ οργάνωσε μια μυστική συνάντηση στους κήπους των ανακτόρων. μέσα στο σκοτάδι με την ψευτοφασίλισσα και με τον καρδινάλιο να πιστεύει ότι επιτέλους είχε την ευκαιρία να κερδίσει ξανά την εύνοια της γυναίκας που θαύμαζε και ωρεγόταν στα πιο κρυφά του όνειρα.

Η πραγματικότητα όμως ήταν πολύ λιγότερο ρομαντική. Ήταν απλώς μια εξαιρετικά καλοστημένη απάτη. Η Ντελαμότ έπεισε τελικά τον Ρωάν να εγγυηθεί για την αγορά του διαμαντένιου κολλέ. Οι κοσμηματοπόλες πιστεύοντας ότι η Βασίλισσα ήταν ο πραγματικός αγοραστής παρέδωσαν το κόσμημα ανακουφισμένοι. Και τότε έγινε το προφανές. Το κολιέ εξαφανίστηκε.

Ο σύζυγος της Κόμισσας το πήρε μαζί του στο Λονδίνο. Εκεί διέλυσε το περιδέριο στα εξών συνετέθη και αυξένα πουλά τα διαμάντια ξεχωριστά. Ένα πανέξυπνο σχέδιο. αν δεν υπήρχε μια μικρή λεπτομέρεια. Κάποια στιγμή, κάποιος θα ζητούσε να πληρωθεί για το κολιέ. Και αυτό ακριβώς συνέβη. Όταν ήρθε η ώρα της πρώτης δόσης, ο Ρωάν δεν μπορούσε να πληρώσει.

Ούκαν λάβησε εκ του μιέχοντος. Και φυσικά, οι κοσμηματοπόλες πήγαν γραμμή στη Βασίλισσα. Η Μαρία Ντουανέτα, έκπληκτη, πληροφορήθηκε για πρώτη φορά ότι υποτίθεται πως είχε αγοράσει ένα πανάκριβο διαμαντένιο κολιέ. Το σκάνδαλο είχε μόλις ξεσπάσει. Μέσα σε αυτό το χάος εμφανίστηκε το όνομα του Καλλιώστρο, γιατί η Ντελαμότ υποστήριξε ότι ο Κόμις ήταν μέρος της συνωμοσίας.

Ισχυρίστηκε ότι ο Κόμις και ο Καρδινάλιος Ρωάν είχαν οργανώσει μια τελετή όπου της παρουσίασαν ένα κουτί γεμάτο διαμάντια και ότι εκείνος της είπε να τα μεταφέρει στο Λονδίνο. Ήταν η τέλεια ευκαιρία για τους εχθρούς του. Ο μυστηριώδης αλχημιστής, ο άνθρωπος των πνευματιστικών τελετών, εκείνος που μιλούσε με αγγέλους και υποσχόταν θαυματουργικές θεραπείες, τώρα τον είχε πάρει ο διάολος και τον είχε σηκώσει και κατηγορούνταν ότι συμμετείχε σε μια τεράστια κλοπή.

Στις 22 Αυγούστου του 1785 η γαλλική αστυνομία έφτασε στο σπίτι του και όχι για μια φιλική επίσκεψη. Ο Καλλιώστρος συνελήφθη υπό την απειλή όπλων. Τον έβγαλαν από το σπίτι, τον έβαλαν σε άμαξα και τον μετέφεραν στη διαβόητη φυλακή της Βαστίλης Η πόρτα των φυλακών έκλεισε πίσω του Και εκείνος βρέθηκε ξαφνικά ανίκανος να προβλέψει το πιο άμεσο γεγονός της ζωής του Ότι η επόμενη μεγάλη του παράσταση θα γινόταν μέσα σε μια φυλακή Βέβαια η Βαστίλη δεν ήταν απλώς μια φυλακή ήταν το σύμβολο της βασιλικής εξουσίας.

Ένα μέρος όπου μπορούσε να καταλήξει κανείς χωρίς κανονική δίκη, απλώς επειδή κάποιος ισχυρός άνθρωπος είχε αποφασίσει ότι αποτελούσε πρόβλημα. Και αυτό ακριβώς συνέβη στον Καλλιώστρο. Ή τουλάχιστον έτσι το έβλεπαν πολλοί από τους υποστηρικτές του. Για τους επικριτές του ήταν ένας απαταιώνας, που είχε επιτέλους βρεθεί αντιμέτωπος με τις συνέπειες των πράξεών του.

Για τους θαυμαστές του όμως ήταν ένας πραγματικός μάρτυρας, ένας άνθρωπος που είχε φυλακιστεί από μια διεφθαρμένη αριστοκρατία επειδή είχε γίνει υπερβολικά δημοφιλές. Και εδώ η αλήθεια βρίσκεται μάλλον κάπου ανάμεσα. Η έρευνα για την υπόθεση του διαμαντένιου κολιέ συγκλώνησε ολόκληρη τη Γαλλία. Ο καρδινάλιος Ντεροάν οδηγήθηκε σε δίκη μαζί με τους υπόλοιπους κατηγορούμενους.

Η κόμη Σαντελαμότ βρέθηκε επίσης στο εδόλιο. Και φυσικά, ο Καλλιώστρο δεν μπορούσε να λείπει από αυτό το δράμα. Γιατί μια ιστορία με βασίλισσα, κλεμμένα διαμάντια και πολιτική ίντριγκα, χρειαζόταν οπωσδήποτε και έναν μυστηριώδη αλχημιστή. Η Ντελαμότ επέμενε ότι ο Καλλιώστρο συμμετείχε στην απάτη. Όμως όταν παρουσιάστηκαν στοιχεία που αμφισβητούσαν τους ισχυρισμούς της, η αντίδρασή της ήταν κάθε άλλο παρά ψύχρεμη.

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με την κατάθεση του Καλλιώστρο, εξοργίστηκε τόσο πολύ, ώστε σύμφωνα με τις μαρτυρίες, πέταξε ένα κυροπήγιο προς το μέρος του μπροστά στους δικαστές, που το βρήκε ιδέαν δεν έχω. Ήταν πάντως μια στιγμή που πιθανότατα έκανε πολλούς από το ακροατήριο να σκεφτούν ότι δεν παρακολουθούσαν δίκη, αλλά παράσταση σε Παριζιάνικο θέατρο.

Μόνο που εδώ τα κοστούμια ήταν ρούχα φυλακισμένων και οι συνέπειες πραγματικές. Τελικά ο Καλλιώστρο αθώωθηκε, αφού το δικαστήριο δεν βρήκε αποδείξεις ότι είχε συμμετάσχει στην κλοπή του Κολιέ. Το ίδιο συνέβη και με τον Καρδινάλιο Ντεροάν. Όμως η αθώωση δεν σήμαινε ότι όλοι βγήκαν κερδισμένοι Ο Ρωάν έχασε τη θέση του και τα αξιώματά του Και εξορίστηκε στο Αβαίο Λασέσδιε Η Ντελαμότ όμως είχε πολύ χειρότερη τύχη Καταδικάστηκε σε δημόσιο μαστίγωμα Σε ισόβια φυλάκιση και σε μια ιδιαίτερα εξευτελιστική ποινή Να συμμαδευτείς τους ώμους με το γράμμα «Β»

από τη γαλλική λέξη βολές, δηλαδή κλέφτρα. Όμως η Κόμισα δεν ήταν άνθρωπος που δεχόταν εύκολα τη μοίρα του. Κατάφερε να δραπετεύσει. Μεταμφιέστηκε σε άντρα και διέφυγε στο Λονδίνο. Εκεί, το 1789, δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της, στα οποία φυσικά κατηγόρησε τη Μαρία Ντουανέτα για ολόκληρη την υπόθεση. Γιατί όταν έχεις ήδη προκαλέσει ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά σκάνδαλα της εποχής Προφανώς το επόμενο βήμα είναι να γράψεις και βιβλίο Η ζωή της όμως τελείωσε τραγικά Δύο χρόνια αργότερα προσπαθώντας να αποφύγει κάποιους τους οποίους φροστούσε χρήματα Έπεσε από το παράθυρο και σκοτώθηκε Όσο για τον Καλλιώστρο η ζημιά είχε ήδη γίνει Παρόλο που είχε αθώθει, η φήμη του είχε δεχτεί τεράστιο πλήγμα Ο άνθρωπος που μέχρι χθες ήταν ο θεϊκός καλλιώστρο Τώρα συνδεόταν στο μυαλό πολλών με απάτες, συνομοσίες και σκάνδαλα Η γαλλική κυβέρνηση δεν τον ήθελε πλέον στη χώρα Ο ίδιος ο βασιλιάς διέταξε την απέλασή του από τη Γαλλία Κι έτσι ο Κόμης και η Σεραφίνα αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Παρίσι

την πόλη όπου είχε γνωρίσει τη μεγαλύτερη δόξα του την πόλη όπου οι αριστοκράτες περίμεναν έξω από την πόρτα του για μια θέση στις περίφημες συνεδρίες του και όπου κάποτε όλοι ήθελαν να το γνωρίσουν τώρα έφευγε ως ανεπιθύμητος Πήγε στο Λονδίνο και εκεί περίμενε ότι θα ξαναχτίσει την αυτοκρατορία του Όμως το Λονδίνο δεν ήταν Παρίσι Οι Άγγλοι δεν εντυπωσιάστηκαν ιδιαίτερα από τις πνευματιστικές συνεδρίες του Τις θεωρίες του περί ζωικής μαγνητικής ενέργειας και τις μαγικές του θεραπείες Το κοινό που κάποτε τον κοιτούσε σαν σοφό μύστη Άρχισε να τον βλέπει περισσότερο σαν έναν ακόμη περιπλανόμενο θαυματοποιό Και όταν το κοινό σταματήσει να πληρώνει για το μυστήριο Ακόμη και ο μεγαλύτερος μάγος έχει πρόβλημα Τα χρήματα του Καλλιώστρου άρχισαν να τελειώνουν Αναγκάστηκε να πουλήσει προσωπικά αντικείμενα Ακόμα και κοσμήματα της Σεραφίνας Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά Έμπλεξε με κακές παρέες Και φαίνεται πως κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση και τον εξαπάτησαν

Δέχτηκε επίσης φοδρή κριτική από τον τύπο Ιδιαίτερα από την Κουριέντελ Ιουρώπ Και από αρκετούς ελευθεροτέκτονες μια και η περίφημη ηγυπτιακή τεκτονική του δεν εντυπωσίασε τους Άγγλους μασόνους. Το 1786, σε ένα δείπνο στη Στοά της Αρχαιότητας, ένας οπτικός ονόματι Μας παρουσίασε μια σατυρική παράσταση. Υποδιόταν ένα ψευτογιατρό που πουλούσε θαυματουργά ελιξήρια, βάλσαμα και φάρμακα.

Το υπονοούμενο ήταν ξεκάθαρο. Το κοινό γελούσε και ο Καλλιώστρο κατάλαβε ότι το αστείο ήταν εις βάρος του. Στο τέλος έφυγε από τη συγκέντρωση ταπεινωμένος. Αργότερα κυκλοφόρησε ακόμη και μία σατερική λιθογραφία που παρουσίαζε την αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου του. Με τους πιστωτές να πλησιάζουν και τον κίνδυνο φυλάκισης για χρέη να μεγαλώνει, ο Καλλιώστρο δεν είχε άλλη επιλογή.

έπρεπε να φύγει ξανά, να αναζητήσει μια νέα χώρα, μια νέα ευκαιρία, μια νέα σκηνή. Το 1789 έκανε κάτι που εκ των υστέρων μοιάζει σχεδόν απίστευτο. Αποφάσισε να πάει στη Ρώμη, την πόλη όπου η εξουσία της εκκλησίας ήταν πανίσχυρη, όπου η ελευθεροτεκτονία θεωρούνταν έγκλημα και ο Πάπας είχε ξεκαθαρίσει ότι οι μυστικές αδελφότητες δεν ήταν απλώς ανεπιθύμητες, αλλά επικίνδυνες.

Ήταν λίγο σαν να αποφασίζει ένας σύγχρονος επαγγελματίας ταχυδακτηλουργός να κάνει παράσταση μπροστά σε επιτροπή ανθρώπων που έχουν ως μοναδικό σκοπό να αποδείξουν ότι τα κόλπα του είναι απάτη. Μόνο που ο Καλλιώστρο δεν ήταν ο άνθρωπος που απέφευγε το ρίσκο, άλλωστε ολόκληρη η ζωή του ήταν χτισμένη πάνω σε μία λεπτή γραμμή ανάμεσα στο θαύμα και την απάτη.

Υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις για τον λόγο που επέλεξε τη Ρώμη. Μία από αυτές λέει ότι η Σεραφίνα νοσταλγούσε την πατρίδα της και την οικογένειά της. Ήθελε να επιστρέψει στον τόπο που είχε μεγαλώσει. Ο Καλλιώστρο παρά την εικόνα του ενηγματικού μάγου δεν ήταν μόνος του στον κόσμο πίσω από το μύθο υπήρχε ένας γάμος. Μια γυναίκα που τον είχε ακολουθήσει σε ολόκληρη την Ευρώπη και μια ζωή γεμάτη με τα κινήσεις, χρήματα που έρχονταν και έφευγαν και συνεχείς αλλαγές ταυτότητας.

Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι ο Καλλιώστρο πίστευε πως η Ρώμη ήταν αρκετά μεγάλη ώστε να συνεχίσει ανενόχλητο στις δραστηριότητές του. Ίσως θεωρούσε ότι μπορούσε να κρυφτεί μέσα στο πλήθος. Ίσως πίστευε ότι το όνομά του ήταν αρκετά ισχυρό ώστε να τον προστατεύσει Για έναν άνθρωπο που είχε ξεγελάσει αριστοκράτες, καρδινάλιους και βασιλικούς κύκλους Η αυτοπεποίθησή του μάλλον είχε φτάσει σε επίπεδα επικίνδυνα Είχε πετύχει τόσα πολλά κόλπα στη ζωή του που ίσως άρχισε να πιστεύει ότι ήταν πραγματικά αδυνατόν να χάσει Και αυτή είναι συχνά η στιγμή που η τύχη αποφασίζει να υπενθυμίσει στους ανθρώπους ότι έχει και εκείνη χιούμορ και πολύ κακό μάλιστα.

Στις 27 Δεκεμβρίου του 1789 η πόρτα του σπιτιού του άνοιξε βία. Δεν ήταν θαυμαστές που ζητούσαν μια θέση σε μια ακόμα συνεδρία, ούτε πλούσιοι αριστοκράτες που ήθελαν ένα θεραπευτικό ελιξήριο. αλλά η παπική αστυνομία. Ο Καλλιώστρο και η Σεραφίνα συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο κάστρο του Αγίου Αγγέλου το περίφημο φρούριο φυλακή της Ρώμης και για πρώτη φορά στη ζωή του ο άνθρωπος που είχε δημιουργήσει γύρω του μια άβρα μυστηρίου βρέθηκε αντιμέτωπος με μια εξουσία που δεν ενδιαφερόταν καθόλου για το μυστήριο.

Η Ιερά Εξέταση δεν ήθελε να μάθει αν μπορούσε να θεραπεύσει Δεν ήθελε να ακούσει για αλχημεία, αρχαία σοφία ή πνευματικές δυνάμεις. Ήθελε απαντήσεις. Οι λεπτομέρειες της σύλληψής του ωστόσο παραμένουν ασαφείς. Μία εκδοχή αναφέρει ότι δύο άνδρες παρουσιάστηκαν ως ενδιαφερόμενοι να μοιηθούν στην Αιγυπτιακή τεκτονική του.

Στην πραγματικότητα όμως ήταν κατάσκοποι της Ιεράς Εξέτασης. Ένα παλιό τέχνασμα. Μπες στον κύκλο κάποιου, κέρδισε την εμπιστοσύνη του και περίμενε τη στιγμή που θα αποκαλυφθεί Μία άλλη, πολύ πιο δραματική θεωρία υποστηρίζει ότι η ίδια η Σεραφίνα αποκάλυψε στις αρχές που βρισκόταν ο σύζυγός της Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή η γυναίκα που είχε ακολουθήσει τον καλλιόστρο στις περιπέτειές του είχε κουραστεί από τη ζωή των συνεχών μετακινήσεων και της αβεβαιότητας Όμως δεν υπάρχουν αποδείξεις που να επιβεβαιώνουν αυτή την ιστορία.

Και με τον Καλλιώστρο, όπως πάντα, η πραγματικότητα και ο θρύλος μπλέκονται τόσο πολύ που είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις πού τελειώνει η ιστορία και πού αρχίζει ο μύθος. Η κατηγορία εναντίον του ήταν συγκεκριμένη. Δεν τον κατηγόρησαν για μαγεία, για τις φήμες περί απάτης ή για τις ιστορίες που τον συνέδεαν με τον Τζουζέπε Μπάλσαμο Η κατηγορία ήταν αίρεση και προσπάθεια ίδρυσης τεκτονικής στο Άστι Ρώμη Και αυτό ήταν αρκετό Δύο παπικά διατάγματα είχαν ήδη χαρακτηρίσει την ελευθεροτεκτονία ως πολύ σοβαρό αδίκημα που μπορούσε να τιμωρηθεί με θάνατο Ο Καλλιώστρο είχε πλέον πλέξει σε μια υπόθεση όπου οι προηγούμενες ικανότητές του, η πυθό, το θέατρο, η γοητεία, η δημιουργία εντυπώσεων δεν είχαν καμιά άξια.

Η ιερά εξέταση δεν ήταν φιλοθεάμων κοινό, δεν χειροκροτούσε, δάγκωνε κατευθείαν στο λαιμό. Οι αρχές κατάσχεσαν όλα τα υπάρχοντά του, τα προσωπικά του έγγραφα, την αλληλογραφία του και κυρίως το πολύτιμο χειρόγραφό του για την Αιγυπτιακή Ελευθεροτεκτονία. Ένα έργο που θεωρούσε το αποκορύφωμα των ιδεών του. Το κείμενο τελικά καταστράφηκε και ο Καλλιώστρο υποβλήθηκε σε 43 ανακρίσεις πριν οδηγηθεί σε δίκη.

43 φορές έπρεπε να υπερασπιστεί τον εαυτό του και να εξηγήσει ποιος ήταν Άλλοι τον έλεγαν Τζουζέπε Μπάλσαμο, άλλοι χαμένο πρίγκιπα της τραπεζούντας, άλλοι μεγάλο μάγο ή απαταιώνα Μόνο που δεν τον αποκαλούσαν ο Μπάμπης ο Στραβοσουγιάς Όταν όμως ήρθε η στιγμή να τον σώσει η αλήθεια, αυτή η αλήθεια η ρημάδα ήταν το μόνο πράγμα που κανείς δεν μπορούσε να βρει Η δίκη πήρε μία ακόμα πιο δραματική τροπή όταν εμφανίστηκε η Σεραφίνα Κατά την ανάκρισή της κατηγόρησε το σύζυγό της ότι την είχε εξαναγκάσει σε πορνεία και ότι την εμπόδιζε να ακολουθεί την καθολική της πίστη Όμως πρέπει να δούμε αυτές τις δηλώσεις με μεγάλη προσοχή Η Ιερά Εξέταση ήταν γνωστό ότι χρησιμοποιούσε σκληρές μεθόδους ανάκρισης Και σε τέτοιες συνθήκες πολλοί άνθρωποι έλεγαν οτιδήποτε μπορούσε να τους προστατεύσει από τον πόνο.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν τα λόγια της Σεραφίνας ήταν αληθινά ή αποτέλεσμα φόβου. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η μαρτυρία της δεν την έσωσε. Η ίδια κρίθηκε επίσης ένοχη και καταδικάστηκε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής της στο μοναστήρι της Αγίας Απολωνίας στη Ρώμη. ένα μέρος που λειτουργούσε ουσιαστικά ως γυναική ευφυλακή.

Στις 7 Απριλίου του 1791 ήρθε η τελική απόφαση. Ο Καλλιώστρο καταδικάστηκε σε θάνατο. Όμως η ποινή δεν εκτελέστηκε. Με μια ξαφνική αλλαγή, ο Πάπας Πίος μετέτρεψε την καταδίκη σε ισόβια φυλάκηση. Λέγεται ότι αυτή η αλλαγή έγινε μετά από παρέμβαση ενός μυστηριώδους επισκέπτης στο Βατικανό Και φυσικά καμία ιστορία για τον Καλλιώστρο δεν θα μπορούσε να τελειώσει χωρίς μια τελευταία δόση μυστηρίου Αν κάποιος άλλος βρισκόταν σε αυτή τη θέση θα ήταν απλώς ένας φυλακισμένος Ο Καλλιώστρο όμως είχε ακόμη το μύθο του Και ο μύθος πάντα χρειάζεται μια αφιβολία Η νέα του κατοικία θα ήταν το φρούριο του Σαν Λέο, ένα από τα πιο απομονωμένα και τρομακτικά φρούρια.

Για να αποφευκθεί οποιαδήποτε προσπάθεια απελευθέρωσής του από Γάλλους υποστηρικτές του, μεταφέρθηκε τη νύχτα με ένοπλη συνοδεία. Το φρούριο βρισκόταν πάνω σε έναν απόκριμνο βράχο. Η πρόσβαση γινόταν μόνο από έναν δίσβατο δρόμο χαραγμένο στους βράχους. Δεν ήταν απλός φυλακή, ήταν ένας πέτρινος τάφος πριν ακόμη πεθάνει κάποιος.

Και εκεί, στο πιο ασφαλές κελί του φρουρίου, περίμενε τον Καλλιώστρο η τελευταία πράξη της ιστορίας του. Το ποτσέτο. Ένα μικρό υγρό δωμάτιο. Ένας λάκκος μέσα στο βράχο. χωρίς πόρτα, χωρίς παράθυρο με μοναδική είσοδο μια καταπακτή στην οροφή ένα κελί που είχε σχεδιαστεί όχι για να κρατάει ανθρώπους αλλά για να τους εξαφανίζει και εκεί οδηγήθηκε ο άνθρωπος που κάποτε υποσχόταν στους άλλους αιώνια ζωή στο τέλος βρέθηκε φυλακισμένο σε ένα μέρος όπου ο χρόνος είχε σταματήσει Στο σκοτεινό κελί του Σαν Λέο, ο χρόνος λειτουργούσε διαφορετικά.

Δεν υπήρχαν πια χειροκροτήματα, αριστοκράτες που περίμεναν να δουν μια πνευματιστική συνεδρία, οι κυρίες της γαλλικής υψηλής κοινωνίας που ήθελαν να δοκιμάσουν το περίφημο ελιξήριο νεότητας. Υπήρχε μόνο ένας ηλικιωμένος πλέον άνδρας, αποκομμένος από τον κόσμο. Η τελευταία του ημέρα παραμένει καλυμμένη από μυστήριο. Στις 26 Αυγούστου του 1795 αναφέρθηκε ότι ο κόμις Αλεσάνδροντι Καλλιώστρο ήταν νεκρός.

Όμως κανείς δεν εξήγησε ακριβώς πώς πέθανε. Δεν υπήρξε δημόσια θελετή, ούτε κάποια μεγαλοπρεπή στελευταία πράξη αντάξε ενός ανθρώπου που είχε κάνει τη ζωή του ένα τεράστιο θεατρικό έργο. Και φυσικά η έλλειψη πληροφοριών δημιούργησε αμέσως νέες ιστορίες. Γιατί ένας άνθρωπος σαν τον Καλλιώστρο δεν μπορούσε απλώς να πεθάνει.

Έπρεπε να υπάρχει ένα μυστικό. Άρχισε λοιπόν να κυκλοφορεί η ρομαντική φήμη ότι ο Καλλιώστρο δεν είχε πεθάνει ποτέ. Ότι είχε καταφέρει να δραπετεύσει από το Σαν Λέο και ότι είχε φύγει στη Γαλλία ή ακόμη και στη Ρωσία. Μια υπέροχη ιστορία. Αν φυσικά αγνοούσαμε μερικές μικρές λεπτομέρειες. Όπως το γεγονός ότι το φρούριο είχε τείχους πάχους περίπου δύο μέτρων Βρισκόταν πάνω σε έναν απόκριμνο βράχο Και το κελί του ήταν ουσιαστικά ένας πέτρινος τάφος Αλλά η λογική σπάνια έχει θέση όταν μιλάμε για θρύλους Και η Σεραφίνα δεν είχε καλύτερη μοίρα Οι πληροφορίες για τα τελευταία χρόνια της ζωής της είναι συγκεχημένες Σύμφωνα με κάποιες πηγές, μέχρι το 1794 είχε χάσει τα λογικά της Πέθανε μόνη της, πίσω από τους στίχους του Ιδρύματος που είχε γίνει φυλακή της Μια τραγική κατάληξη για ένα ζευγάρι Από τα χρυσά σαλόνια της Ευρώπης, στα πέτρινα κελιά της απομόνωσης Όμως ο θάνατος δεν ήταν το τέλος του Καλλιώστρου Ίσως μάλιστα ήταν η αρχή της πιο ενδιαφέρουσας περίοδου του

Γιατί μετά το θάνατό του συνέβη κάτι παράξενο Ο άνθρωπος εξαφανίστηκε, ο μύθος όμως μεγάλωσε Οι επικριτές του βρήκαν έναν εύκολο στόχο Η εικόνα του υπερβολικού μυστηριώδους μάγου ήταν ιδανική για σάτυρα Η μεγάλη Εκατερίνη της Ρωσίας, η οποία είχε προσωπική αντιπάθεια προς τον Καλλιώστρο τον παρουσίασε σε σατυρικά έργα της, γελιοποιώντας τη θεατρικότητα και τις υποτιθέμενες ικανότητές του.

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Γκέτε εμπνεύστηκε από τον Καλλιώστρο το έργο «Ο μεγάλος κόπτας», μια κομμωδία που παρουσίαζε την πλευρά του απαταιώνα πίσω από τον εντυπωσιακό μάγο. Και φυσικά, ένας τόσο δραματικός χαρακτήρας δεν μπορούσε να ξεφύγει από τη φαντασία του Αλέξανδρο Δουμά. Ο Δουμάς τον επανέφερε στα μυθιστορήματά του όπως το «Τζόζεφ Μπάλσαμο» και «Η Βασίλισσα με το Κολιέ».

Εκεί ο Καλλιώστρο δεν ήταν απλός ένας άνθρωπος. Ήταν σχεδόν υπερφυσικό όν. Ισχυριζόταν ότι ήταν χιλιάδων ετών, η χρυσή νεολαία. Και ότι είχε γνωρίσει ακόμη και την Ελένη της Τροίας. Γιατί όταν η πραγματικότητα δεν είναι αρκετά εντυπωσιακή, η λογοτεχνία φροντίζει να προσθέσει λίγη σάλτσα παραπάνω. Η επιρροή του έφτασε ακόμη και στη μουσική.

Πολλοί ιστορικοί της μουσικής έχουν υποστηρίξει ότι ο χαρακτήρας του Σαράστρο στην περίφημη όπερα Ο Μαγικός Αυλός του Μότσαρτ επηρεάστηκε από τη γοητεία που ασκούσε εκείνη την εποχή η Αιγυπτιακή Μυστικιστική Παράδοση. Ο Σαράστρο είναι ένας σοφός μάγος που αντιπροσωπεύει τη γνώση και τη φώτιση και η ιδέα ότι ένας πραγματικός άνθρωπος όπως ο Καλλιώστρο μπορούσε να έχει εμπνεύσει έναν τόσο διάσημο χαρακτήρα δείχνει πόσο βαθιά είχε εισχωρήσει στη φαντασία της Ευρώπης.

Βέβαια δεν τον θαύμασαν όλοι. Τον 19ο αιώνα η εικόνα του άλλαξε. Πολλοί άρχισαν να τον θεωρούν απλώς έναν απαταιώνα. Ο Άγγλος ιστορικός και δοκιμιογράφος Τόμας Καρλάιλ τον αποκάλεσε χαρακτηριστικά «τον απαταιώνα των απαταιώνων». Μια καθόλου κολακευτική κριτική. Αν και για να είμαστε δίκοι, μάλλον ο Καλλιώστρο θα εκτιμούσε το γεγονός ότι ακόμα και οι εχθροί του συνέχισαν να μιλούν για αυτόν.

Για έναν άνθρωπο που έκτισε τη ζωή του πάνω στην εικόνα και την εντύπωση, η χειρότερη μοίρα θα ήταν η λύθη. Και αυτό δεν συνέβη ποτέ. Η μορφή του συνέχισε να εμφανίζεται σε βιβλία, κόμιξ, ταινίες και παιχνίδια. Έγινε χαρακτήρα σε πολλές ιστορίες όπου παρουσιάζεται άλλοτε ως αθάνατος μάγος, άλλοτε ως αλχημιστής και άλλοτε ως αντίπαλος άλλων υπερφυσικών όντων.

Εμφανίστηκε ακόμα και στο σύμπαν της Marvel και της DC Comics. Το όνομά του χρησιμοποιήθηκε επίσης στην ταινία εκινουμένων σχεδίων το κάστρο του Καλλιώστρου, του Χαϊό Μηγιαζάκη. Αν και ο χαρακτήρας της ταινίας δεν έχει πραγματική σχέση με τον ιστορικό Καλλιώστρο, το γεγονός ότι το όνομά του χρησιμοποιήθηκε ξανά δείχνει κάτι σημαντικό.

Ο Κόμης είχε γίνει σύμβολο μυστηρίου. Κι όμως, πίσω από το μύθο του Απατεώνα υπήρχαν και κάποιες ιδέες που για την εποχή του ήταν πραγματικά προοδευτικές. Ο Καλλιώστρο υποστήριζε την ισότητα ανδρών και γυναικών. Σε μια εποχή όπου οι περισσότερες τεκτονικές οργανώσεις δέχονταν μόνο άνδρες, δημιούργησε γυναικείες στοές μέσα στην Αιγυπτιακή τεκτονική του.

Ήδησε τη στοά της Ίσυδας και όρισε τη Σεραφίνα ως μεγάλη διδάσκαλο. Υποστήριζε ότι οι γυναίκες είχαν σημαντικό ρόλο στις αρχαίες Αιγυπτιακές μυστηριακές παραδόσεις και ότι η αναβίωσή τους απαιτούσε τη συμμετοχή τους Επίσης, σύμφωνα με διάφορες πηγές, χρησιμοποίησε μέρος του πλούτου του για φιλανθρωπικούς σκοπούς Ήδρυσε ή χρηματοδότησε ιδρύματα για μητέρες και ορφανά σε διάφορα σημεία της Ευρώπης Βέβαια εδώ εμφανίζεται ξανά το αιώνιο ερώτημα Ήταν ένας απαταιώνας που έκανε κάποιες καλές πράξεις Ήταν ένας οραματιστής που χρησιμοποιούσε θεατρικά μέσα Ή ήταν λίγο και από τα δύο Και ίσως αυτή είναι η πραγματική γοητεία του Καλλιώστρο Δεν ήταν εύκολο να τον αγαπήσεις Δεν ήταν εύκολο να τον μισήσεις Δεν ήταν εύκολο καν να αποφασίσεις ποιος ακριβώς ήταν Και ίσως αυτό να ήταν το μεγαλύτερο κόλπο του όχι το να κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν στη μαγεία αλλά το να κάνει τον κόσμο ολόκληρους αιώνες μετά το θάνατό του να συνεχίσει να αναρωτιέται ποιος ήταν πραγματικά ο Αλεσάνδρο ο κόμις του Καλλιώστρο

και αυτή είναι μια ερώτηση που όπως φαίνεται δεν θα απαντηθεί ποτέ. Και κάπου εδώ αφήνουμε τον Αλυσάνδροντι Καλιώστρο να ξεκουραστεί Αν φυσικά πιστεύουμε ότι ξεκουράζεται Γιατί με έναν άνθρωπο σαν αυτόν ποτέ δεν ξέρεις Ο Καλιώστρο έφυγε από τη ζωή μόνος Φυλακισμένος μέσα σε ένα πέτρινο κελί Αλλά κατάφερε κάτι που πολλοί βασιλιάδες και αυτοκράτορες δεν κατάφεραν ποτέ έμεινε στην ιστορία γιατί στο τέλος ίσως η πραγματική αθανασία να μην βρίσκεται σε κάποιο ελιξήριο κρυμμένο σε ένα αρχαίο εργαστήριο αλλά στις ιστορίες που αφήνουμε πίσω μας και η δική του ιστορία έχει όλα όσα χρειάζεται ένας καλός σκοτεινός θρύλος μυστικά, απάτες, πάθη, προδοσίες φαντάσματα, βασιλιάδες, φυλακές και έναν πρωταγωνιστή που μέχρι σήμερα μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν γελούσε μαζί μας ή αν γελούσε εξαιτίας μας.

Οπότε αγαπημένα μου πλάσματα, σας ευχαριστώ πάρα πολύ που μου κάνατε παρέα μέχρι το τέλος και αν το χαρήκατε κι εσείς, συνεχίστε να ακούτε αυτό το podcast στο Spotify ή σε οποιαδήποτε άλλη πλατφόρμα επιθυμείτε και μην ξεχάσετε να κάνετε follow στο Instagram bloodydarklings-podcast όπου θα βρείτε φωτογραφικό υλικό για όλες τις ιστορίες μας και θα μπορείτε να ενημερώνεστε για κάθε νέο επεισόδιο που πρόκειται να ανέβει.

Και ακόμα μπορείτε να αφήσετε μηνύματα και emails έξελου ενθουσιασμού στο bloodydarklings-gmail.com μαζί με παρατηρήσεις, ερωτήσεις, σχόλια, ιδέες για πρόσωπα και πράγματα που επιθυμείτε να ψαχουλέψουμε παρέα και ό,τι άλλο θέτε. Μέχρι το επόμενο επεισόδιο να θυμάστε ότι μερικές φορές η αλήθεια είναι πιο παράξενη από το μύθο και μερικοί άνθρωποι είναι τόσο μυστηριώδεις που ακόμα και τα ψέματά τους κατάφεραν να μείνουν στην ιστορία.

Φιλιά στη Μούρη παιδες!

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00