Halloween: η Ιστορία, οι Θρύλοι και άλλα τινά...
Bloody Darklings PodcastΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Τη νύχτα του Halloween, όταν το σκοτάδι γεμίζει με μυστήριο και οι θρύλοι μοιάζουν να ζωντανεύουν, ταξιδεύουμε πίσω στον χρόνο, στην αρχαία κελτική γιορτή του Samhain, τότε που οι άνθρωποι πίστευαν πως το πέπλο ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών γινόταν πιο λεπτό.
Από τον Jack-o’-Lantern και τον Ακέφαλο Καβαλάρη μέχρι τις μάγισσες του Σάλεμ, τη μυστηριώδη Μάγισσα Bell και το ανατριχιαστικό τελετουργικό του Candyman, ξετυλίγουμε ιστορίες, παραδόσεις και θρύλους που στοιχειώνουν τη φαντασία μέχρι σήμερα.
Γιατί κάποιες ιστορίες τρόμου δεν λέγονται απλώς… ζωντανεύουν!
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Σπούκι, πληθυσμός, πνεύμα του Χαλλουίνου. Είστε έτοιμοι να συμμετέχετε στον τρελό? Τότε ας ξεκινήσουμε! Είμαι η Ελένη και σήμερα δεν θα σας πω απλώς μια ιστορία. Θα σας ανοίξω την πόρτα σε κάτι που κανονικά θα έπρεπε να μείνει κλειδωμένο και θα σας σερβίρω ωραιότατους εφιάλτες με γιορτίνη κορδέλα. Πάρτε τις κολοκύφες σας, φορέστε τα πιο αθώα χαμογελά σας και ελάτε να προσποιηθούμε ότι όλα είναι απλώς διασκεδαστικά.
Γιατί απόψε δεν γιορτάζουμε το Χαλλουίν, απόψε το επικαλούμαστε. Πριν βυθιστούμε όμως σε περίεργες και ανατριχιαστικές ιστορίες λόγω της ημέρας, θέλω να αφιερώσω το σημερινό επεισόδιο σε δύο πολύ ξεχωριστούς ανθρώπους. Στον αγαπημένο ακροατή Μάριο και στο μικρό νεογέννητο θαυματάκι του. γιατί φέτος το πιο μαγικό πλάσμα του Χάλλουιν δεν βγήκε από κάποιο στοιχειωμένο πύργο ήρθε στον κόσμο για να κάνει τον Μάριο μπαμπά κι αυτό βρε παιδιά είναι ένα μικρό θαύμα που αξίζει να το γιορτάσουμε Να σας ζήσει λοιπόν το μπεμπάκι σας αγαπημένα μου φίλε να είναι γερό και καλότυχο και να σας θυμίζει πάντα πως τα πιο όμορφα δώρα της ζωής δεν χρειάζονται μάγια και ξόρκια για να συμβούν Μια νύχτα που σύμφωνο με τους θρύλους, τα όρια ανάμεσα στους ζωντανούς και τους νεκρούς εξαφανίζονται, τα πνεύματα περπατούν ανάμεσά μας και οι άνθρωποι φορούν μάσκες όχι για να κρυφτούν από τα φαντάσματα, αλλά για να μοιάσουν με αυτά.
Απλώς σήμερα το μετατρέψαμε σε πάρτι, σε μαγικά φίλτρα, σε κοκτέιλ κόκκινα και ψεύτικες κραυγές τρόμου. γιατί τίποτα δεν καθυσυχάζει τον άνθρωπο περισσότερο από να γελάει με αυτό που κάποτε τον έκανε να τρέμει. Εξετάζοντας την ιστορία του Χάλλουιν, δεν μιλάμε απαραίτητα για μια γιορτή που σέρνει πίσω της ένα κυριολεκτικά δαιμονικό παρελθόν.
Παρόλα αυτά, πολλά από τα φαινομενικά αθώα πράγματα που σχετίζονται με αυτή την ημέρα από τα γλυκά μέχρι τις καλυστές κολοκύθες, τις μάγισσες και τους κελετούς, κρύβουν τελικά εκπληκτικά σκοτεινά νοήματα. Πολλές από τις τελετουργίες και τα σύμβολα αυτής της γιορτής έχουν τις ρίζες τους σε αρχαίους πολιτισμούς. Και αν πάμε αρκετά πίσω στην ιστορία, θα διαπιστώσουμε ότι το Χάλλουιν έχει τις ρίζες του σε μια αρχαία γιορτή που σηματοδοτούσε το τέλος μιας καρποφόρας συγκομιδής και τον ερχομό ενός παγερού χειμώνα.
Α, και επίσης τον θάνατο, αυτό που το πάτε. Η αρχαία κελτική γιορτή Σάουιν ήταν κάτι σαν εορτασμός της νέας χρονιάς. Λάμβανε χώρα γύρω στην 1η Νοεμβρίου και ήταν μια υπενθύμηση ότι οι ζεστές και πλούσιες μέρες της άνοιξης και του καλοκαιριού πλησίαζαν στο τέλος τους και ήταν η ώρα να κατεβάσουν καμιά ζεκετούλα γιατί έβαζε κρύο σιγά-σιγά και σύντομα θα κυριαρχούσε η δύσκολη εποχή του φθινοπόρου και του χειμώνα.
Πολλοί πίστευαν ότι σε αυτή τη μεταβατική περίοδο οι νεκροί ήταν πιο κοντά στους ζωντανούς. Ορισμένα πνεύματα μπορούσαν να είναι επικοινωνιακά ή ακόμα και χρήσιμα βοηθώντας τους ανθρώπους στη γενικότερη λάντζα ενώ άλλα μπορεί να αποδεικνύονταν πιο ενοχλητικά και μαυρόψυχα. Οι θεότητες εκείνη την ημέρα κατευνάζονταν με φωτιές και θυσίες, ενώ οι ιερείς, όπως οι ιδρύδες, προσπαθούσαν να προβλέψουν το μέλλον με τη βοήθεια της πνευματικής ενέργειας που θεωρούνταν ότι βρισκόταν στο αποκορύφωμά της τότε.
Και κάπως έτσι, αιώνες μετά, φτάσαμε στο σήμερα. Κολοκύθες, μάγισσες, φαντάσματα και μια παράδοση γεμάτη ιστορίες που ακροβατούν ανάμεσα στη λαογραφία και στον τρόμο Γιατί πίσω από κάθε χαμογελαστή κολοκύθα κρύβεται ένας θρύλος Και κάποιοι από αυτούς είναι πολύ πιο σκοτεινοί από όσο θα περίμενε κανείς Αφού το Halloween δεν είναι απλώς κολοκύθες και στολές, είναι μια νύχτα γεμάτη θρύλους Ιστορίες όπως εκείνη του Τσιγκούνι Τζακ, του καταραμένου απατεώνα που λέγεται πως περιπλανιέται για πάντα στη γη κρατώντας ένα φανάρι από γογγύλη Ο θρύλος που γέννησε τα περίφημα Τζάκο Λάντερνς ή ο παλιός αστικός μύθος της Μπλαντιμέρη που υποτίθεται ότι εμφανίζεται σε καθρέφτες αν τολμήσεις να ψιθυρίσεις το όνομά της στο σκοτάδι Και φυσικά οι μάγισσες, οι μαυρόγατες και όλα εκείνα τα σκοτεινά σημάδια που σύμφωνα με τις δυσιδαιμονίες δείχνουν ότι αυτή η νύχτα ίσως δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνεται.
γιατί το Χάλλουιν δεν είναι μόνο γιορτή είναι μια νύχτα όπου οι παλιοί φόβοι επιστρέφουν οι θρύλοι ξυπνούν και κάποιοι ψήθυροι από το σκοτάδι ακούγονται λίγο πιο καθαρά και απόψε θα φυγηθούμε κάποιους από αυτούς οπότε πάρτε τσαγάκι κουβερτούλα και ελάτε να τους ανακαλύψουμε παρέα Στις μέρες μας που τα πράγματα είναι πιο απλά και festive Παίρνουμε υπομάλλη σε ένα κιούτ φαναράκι κολοκύθα Κλασικό αξεσουάρι της ημέρας Κοτσάρουμε και καμιά τρομακτική μάσκα Τίγκα στο ψευτικό αίμα και στο ράμα σου λέω εγώ Και μπαίνουμε κατευθείαν στο πετσί του ρόλου Και πολύ το διασκεδάζουμε Αυτό όμως το φετίχ με το συγκεκριμένο ζουμπουρλούδικο λαχανικό σε όποια εκδοχή μπορεί να φανταστεί κανείς, από Γιρλάντα μέχρι Κάλτσα, να ξέρετε σ' έρνει πίσω του ένα πολύ σκοτεινό θρέλο.
Οι περισσότερες εκδοχές αναφέρονται σε έναν ύπουλο πονηρό άνδρα που ονομαζόταν, πώς αλλιώς, Τζακ. Ούτε μία έκπληξης μέχρι εδώ. Η ιστορία ξεκινά στην Ιρλανδία πριν από πολλούς αιώνες με τον Τζακ που εκτός από παμπόνυρος και πανούργος ήταν και η επιτομή του τσιφούτη αλλά πολύ όμως Είχε ένα ιδιαίτερο ταλέντο στο να πίνει, να εξαπατά και να βρίσκει τρόπους να μην πληρώνει ποτέ το λογαριασμό Γι' αυτό και οι συγχωριανοί του που τον γνώριζαν και από την Καλή και από την Ανάποδη τον αποκαλούσαν Τσιγκούνι Τζακ Ήταν σιδεράς το επάγγελμα και δούλευε στο χωριό του φτιάχνοντας καρφιά, πέταλα και κυκλιδώματα.
Στον ελεύθερο του χρόνο ήταν απατεωνάκος και ψιλοκλέφτης, πράγμα που είχε σαν αποτέλεσμα να έχει μείνει μόνος του χωρίς φίλους και ανθρώπους να τον συντρέξουν. Η φήμη του Τσιγούνι Τζακ για τις απάτες ήταν ξακουστή σε όλη την Ελλανδία. Μέχρι που οι ψήθυροι και τα κουτσομπολιά για τις τόσες χάρες του Έφτασαν κάποια στιγμή στα αυτιά του ίδιου του διαβόλου Ναι, του κανονικού Ο οποίος αποφάσισε να γνωρίσει από κοντά αυτό το διαμαντάκι Γιατί αν οι φήμες ήταν αληθινές Τότε η ψυχή αυτή θα ήταν ένα σκέτο μυζουδάκι Και τι καλύτερο από το να του την κλέψει και να την προσθέσει στην πολύτιμη συλλογή του με τους υπόλοιπους προβληματικούς.
Μια νύχτα λοιπόν με ο Μίχλη, ο γεροντζάκ γύριζε σπίτι του παραπατώντας από το μεθύσι. I'm a little bit drunk, I'm a little bit drunk, cause I'm drinking, drinking, drinking. Στρίβοντας σε ένα έρημο πλακώστρωτο σοκάκι, ξαφνικά βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με μια διαβολική ύπαρξη. Μια τρομακτική μορφή βγαλμένη κατευθείαν από τον κάτω κόσμο.
Αμέσως ο Τζακ κατάλαβε ότι ήταν ο σατανάς που είχε έρθει να πάρει την ψυχή του Επειδή όμως ήταν παμπόνυρος αποφάσισε να κάνει κάτι που λίγοι άνθρωποι θα δοκίμαζαν Να τον κοροϊδέψει Σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να κερδίσει λίγο χρόνο μέχρι να δει πως θα ξεφύγει από τα νύχια του Οπότε του είπε Αν πρόκειται να με πας την κόλαση απόψε, επιτρέψε μου μόνο να πιω ένα ποτό ακόμα Ο διάβολος συμφώνησε γιατί προφανώς ακόμη και τα σκοτεινά όντα κάνουν λάθος επιλογές καμιά φορά Άλλωστε δεν έβλεπε τίποτα κακό στο να επιτρέψει σε αυτόν τον άνθρωπο να απολαύσει μια τελευταία μπύρα Έτσι πήγαν μαζί σε ένα καταγώγιο και παρήγγυλαν τις βαρελίσσες τους Αφού στράγγιξαν τα ποτήρια τους, έφτασε η ώρα να πληρώσουν το λογαριασμό Αχ καταραμένε κάπελα και άθλια τα βαρνιάρι Επειδή κάθε φορά που ο Τζάκα έπρεπε να πληρώσει, τα καβούρια στις τσέπες του έκαναν χορό εσπερίδα Γύρισε στο διάβολο τότε και του είπε Δεν πληρώνεις εσύ γιατί κοίτα να δεις πως την πάτησα ρε παιδί μου και ξέχασα να πάρω χρήματα μαζί
Έκπληκτος από το θράσος του ο διάβολος αρνήθηκε να πληρώσει τα κερατιάτικα γιατί ούτε αυτός είχε λεφτά πάνω του Τι να τα κάνει διάβολος ήταν είχε ελευθέρα στα πάντα Και αυτό το ήξερε καλά ο Τζακ Οπότε του λέει Δεν χρειάζεσαι χρήματα για να πληρώσεις το λογαριασμό βρε κουτό Δεν έχεις όλες τις δυνάμεις του κατωκόσμου στη διαθέσή σου Χρειαζόμαστε μόνο 6 πένες Αστίον ποσό Μεταμορφώσου λοιπόν σε νόμισμα για να πληρώσεις Και μετά ξαναπάρε την πραγματική σου μορφή που είσαι και χάρμα οφθαλμών Και όλα με λιγάλα Ο σατανάς ξέσπασε σε γέλια με την πανουργία του τσιγκούνι Τζακ Τι απέσια ψυχή πράγματι Και τότε το δαιμόνι με ένα άμπρα κατάμπρα μεταμορφώθηκε σε νόμισμα για να πληρώσει τα ποτά Ο Τζακ εντυπωσιασμένος χτύπησε τα χέρια του όλο χαρά Άρπαξε τότε το νόμισμα και το έχωσε στην τσέπη του δίπλα σε έναν ασημένιο σταυρό παγιδεύοντας τον διάβολο Ένα μηπέν Τι εκπληκτική νύχτα για τον τυχερό Τζακ Δραπέτευσε από το θάνατο με μια απάτη τόσο αριστοτεχνική που και ο ίδιος ο διάβολος έπεσε στην παγίδα του
Αλλά υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα με τον αξιγελάστον εξαποδό Συνήθως υπάρχουν και συνέπειες Μόλις ο άλλος συνειδητοποίησε ότι την πάτησε θριαμβευτικά Απέτυσε να ελευθερωθεί αμέσως Ο Τσιγκούνης Τζακ ήξερε φυσικά ότι δεν μπορούσε να τον αμολύσει χωρίς μια καλή συμφωνία που να διασφαλίζει ότι δεν θα υπήρχαν αντίπεινα για την απάτη του Θα ελευθερωθείς αν μου υποσχεθείς κάτι, είπε τότε στον σατανά Θα μου δώσεις έναν ακόμα χρόνο ζωής χωρίς να διεκδικήσεις την ψυχή μου σε αυτό το διάστημα Ο διάβολος σας έκανε κι αλλιώς, συμφώνησε και φτούξε ελευθερία. Αφέθηκε ελεύθερος.
Το μόνο που είχε να κάνει τώρα ήταν να περιμένει ένα χρόνο για την ημέρα εκείνη που θα έκανε το τζιγκούνι Τζακ να πληρώσει ακριβά για το καψόνι που του έκανε και γοντάς τον στις φλόγες της κόλασης. Έρε μαύρο φίδι που σε έφαγε κατακαημένο κοντό. Μετά από ακόμη ένα χρόνο τσιγκούνικης ζωής, ο Τζακ βρέθηκε και πάλι να χορεύει με το διάβολο.
Στο ίδιο σκοτεινό σοκάκι, ξανασυναντήθηκε με το τρομακτικό πρόσωπο του σατανά. «Ήρθε η ώρα μου παλιόφιλε, έτσι δεν είναι» είπε ο τσιγκούνης Τζακ. «Πριν καταδικαστώ να γίνω φλαμπέ στα καζάνια σου, θα ήθελα να φάω ένα μήλο για μια τελευταία φορά που το λυμπήστηκα. «Θέλω να γευτώ το γλυκό χυμό του πριν καταδικαστώ σε ένα μέρος που όλα είναι στάχτη και μπούρμπερι».
Ο σατανάς που μάλλον είχε τσουρουφλήσει όλα τα εγκεφαλικά του κύτταρα συνένεσε για άλλη μια φορά, γιατί τι κακό θα μπορούσε να προκύψει από το να μπουκωθεί ο άλλος ένα μήλο. Βέβαια, είχε πάθει και είχε μάθει από τα πανούργα τεχνάσματα του Τζακ και ήταν σχετικά προετοιμασμένος. Δεν θα τον παγίδευε ξανά, ο κόσμος να χαλάσει Ο Σιδηρουργός οδήγησε τον διάβολο σε έναν οπορώνα Και του έδειξε ένα υπέροχο κόκκινο μήλο που έλαμπε στο ψηλότερο κλαδί ενός δέντρου Αυτό είναι σίγουρα το καλύτερο μήλο απ' όλα Σε παρακαλώ όμως, επειδή είμαι ένας απλός θνητός Και δεν με λες και πρωτομπό για να μπορέσω να φτάσω τόσο ψηλά Άσε που έχω και κάτι ποναλάκια στη μέση τελευταία.
Μήπως, λέω μήπως, θα μπορούσες να μου πιάσεις τούτο να το μήλο πριν φύγω από αυτόν τον μάταιο κόσμο, παρακάλεσε ο Τζακ τον διάβολο. Προκειμένου να τελειώνει μια ώρα αρχίτερα με αυτόν τον παγλαμά, ο διάβολος ανέβηκε στο δέντρο για να πιάσει το μήλο. Καθώς το έκανε αυτό, ο Τζακ χάραξε γρήγορα γρήγορα ένα σταυρό στον κορμό του δέντρου Παγιδεύοντάς τον στα κλαδιά του Δύο μηδέν Είσαι δεμένο στα κλαδιά του δέντρου παλιόφιλε Κι αν θέλεις να σε απελευθερώσω θα μου χαρίσεις άλλα δέκα χρόνια ζωής Είπε με μεγάλο θράσος ο Τζακ Για άλλη μια φορά ο διάβολος πιάστηκε κότσος από τον απαταιώνα και τι να κάνει συμφώνησε και αφέθηκε ελεύθερος Κι έτσι πέρασε ο καιρός ως εβδομάς εκπτώσεων και λίγο μετά τη δεύτερη θριαμβευτική νίκη του κατά του διαβόλου Ο Τζάκ εκατέληψε τελικά τον μάταιο του το κόσμο χωρίς να βρεθεί κανένας άνθρωπος να τον θρηνήσει Η ψυχή του ταξίδεψε μέχρι τις πύλες του παραδείσου όπου του είπαν με όσο πιο ευγενικό τρόπο μπορούσαν Φρέ δεν πας τη μάνα σου να σου κάνει κανένα ευχέλιο να ισιώσεις
για δέρε μούτρα που έχουν και αξιώσεις που πάει να πει ότι οι άνθρωποι που περνούν τη ζωή τους εξαπατώντας, μπεκρουλιάζοντας και κροϊδεύοντας μέχρι και τον από κάτω ξέρετε ποιον εννοώ δεν είναι ακριβώς το ιδανικό υλικό για τον παράδεισο Και αφού έφαγε πόρτα, ο Τζακ πήρε τον δρόμο προς την κόλαση να συναντήσει τον από κάτω.
«Παλιέ μου φίλε να με, έτοιμος να ενταχθώ στο βασίλειό σου στην κόλαση», είπε ο Τζακ μόλις αντίκρισε τον διάβολο για τρίτη φορά. Ο μεγάλος όμως, μόλις τον είδε, γούρλωσε τα μάτια μονολογώντας «Ας το διάολο». «Ένα γεια σου, το ίδιο λέμε, σου ήρθα», είπε όλο χαρά ο Τζακ. Και τότε ο σατανάς, σηκώθηκε με όση ψυχραιμία και αξιοπρέπεια του είχε απομείνει, πήρε φόρα και του έκλεισε την πόρτα της κόλασης στα μούτρα.
Αποδιωγμένος από παράδεισο και κόλαση, ο Τζακ μάζεψε τα μπογαλάκια του και πήρε τον δρόμο της επιστροφής του στη γη. Καθώς έφευγε από τον κάτω κόσμο, ο διάβολος που κατά βάθος θαύμαζε το θάρρος και το θράσος του του πέταξε ένα λαμπερό κάρβουνο για να φωτίσει το δρόμο του μέσα στο μαύρο σκοτάδι μπας και ξεκουμπιστεί και δεν του επιστρέψει πάλι πίσω πακέτο Έτσι, καταδικασμένος να περιπλανιέται στη γη για πάντα, ο τσιγκούνης Τζακ πήρε το κάρβουνο το έβαλε μέσα σε ένα κούφιο γογγύλι, φτιάχνοντας ένα φαναράκι και άρχισε να περιπλανιέται για πάντα μέσα στη νύχτα.
Οι άνθρωποι από τότε άρχισαν να τον αποκαλούν Jack of the Lantern και μετά χρόνια Jack O' Lantern. Καθώς οι Ιρλανδοί άρχισαν να μεταναστεύουν στην Αμερική, ο θρύλος τους ακολούθησε και το έθιμο με τα σκαλιστά γογγίλια επίσης. Ανακάλυψαν όμως ότι οι κολοκύθες ήταν πολύ μεγαλύτερες και πολύ πιο εύκολες στο σκάλισμα. Και έτσι γεννήθηκε η παράδοση που βλέπουμε κάθε χρόνο την ημέρα του Χαλλοίν.
Κολοκύθες με κεράκια μέσα τους, μικρά φανάρια στο σκοτάδι και σύμφωνα με το θρύλο, μία υπενθύμηση ότι κάπου εκεί έξω, μια ψυχή ακόμη περιπλανιέται κρατώντας ένα φανάρι και ψάχνοντας ένα τόπο να αναπαυθεί. Και αν νομίζετε ότι είναι δύσκολο να σκαλίσετε μια κολοκύθα σήμερα, φανταστείτε να το κάνετε με γογγύλη, καθώς η ψυχή σας περιπλανιέται για πάντα δίχως να βρίσκει ησυχία.
Αν υπάρχει ένας θρύλος που ταιριάζει απόλυτα με την αθμόσφαιρα του Χάλλουιν, αυτούς δεν είναι άλλος από την ιστορία του ακέφαλου καβαλάρη. Ναι, αυτόν που έγινε διάσημος από την ιστορία The Legend of Sleepy Hollow του Άσικτον Ίρβινγκ Αλλά πριν γίνει διήγημα ήταν ήδη ένας λαϊκός θρύλος Και πιστέψτε με, οι αυθεντικές ιστορίες ήταν πολύ πιο creepy Και αν δεν την ξέρετε, ετοιμαστείτε Γιατί είναι από κίνες τις ιστορίες που ξεκινούν ήρεμα και τελειώνουν με κάποιον να τρέχει πανικόβλητος μέσα στη νύχτα Μια παλιά ιστορία λέει λοιπόν πως γύρω στο 1790 κοντά στο χωριό Τέρι Τάουν υπήρχε μια κοιλάδα τόσο ήσυχη που άκουγες μέχρι και το γρασίδι να χασμουριέται.
Η κοιλάδα λεγόταν Σλίπη Χόλου. Ήταν πανέμορφη, καταπράσινη και ήρεμη. Τόσο ήρεμη που οι κάτοικοι για να μην βαριούνται είχαν αρχίσει να τρομάζουν ο ένας τον άλλον με ιστορίες για φαντάσματα, μάγισσες και άλλα χαρούμενα πλάσματα που σε κάνουν να κοιτάς συνέχεια πίσω σου. Σε αυτό το μέρος έφτασε κάποτε ένας δάσκαλος ονοματή Ικαποτ Κρέιν Ήταν ψηλός και λεπτεπίλεπτος σαν σουράβλη Τόσο που αν φυσούσε λίγο δυνατά ο άνεμος έκανε και τον ανεμοδίκτη Ήταν επίσης απίστευτα δυσιδέμονας Αν μια κουκουβάγια φτερνιζόταν στο δάσος ο Ικαποτ ήταν ικανός να γράψει διαθήκη Ο νέος άνδρας όμως είχε και όνειρα Μεγάλα όνειρα Όχι απαραίτητα ρομαντικά Περισσότερο οικονομικά θα έλεγα Το μάτι του είχε πέσει πάνω στην Κατρίνα Βαντάνσελ Την όμορφη κόρη ενός πλούσιου αγρότη Δεν είναι ότι αγάπησε και πόνεσε Ούτε καν Όταν ο Ίκαποτ έβλεπε την Κατρίνα Δεν φαντάζοταν μόνο την κοινή ζωή τους Αλλά ονειρευόταν και τα χωράφια Τα άλογα, τα κοτόπουλα, τα μήλα και κυρίως τα τεράστια τραπέζια γεμάτα με κάθε λογής φαγητά.
Ο έρωτας περνάει από το στομάχι και το στομάχι του Ίκαμποτ ήταν πολύ δεκτικό σε αυτή τη θεωρία. Δυστυχώς για εκείνον υπήρχε και ανταγωνιστής στο εργάκι και όχι οποιοςδήποτε, ο Μπρομ Μπόουνς, ο άντρας πόθος. Δυνατός, θαραλέος και γεμάτος αυτοπεποίθηση. Αν ο Ίγκαμποτ έμοιαζε με φοβισμένο καλαμάκι κάτι σαν παλικάρι και νεράιδα μαζί ο Μπρομ έμοιαζε με βαρέλι γεμάτο, αντρίλα και τσαμπουκά Ο Μπρομ δεν μπήκε καν στον κόπο να προκαλέσει τον Ίγκαμποτ σε μονομαχία για τα μάτια της άλλης που έκανε τα κορδελάκια της και στους δύο Γιατί να το κάνει άλλωστε Ήταν πολύ πιο διασκεδαστικό να τον λαχταράει Έτσι έρχισε να του κάνει φάρσες να προκαλεί παράξενους θορύβους τη νύχτα, να δημιουργεί σκιές στο δρόμο, πράγματα που έκαναν τον καημένο το δάσκαλο να πετάγεται από το κρεβάτι του σαν φρυγανιά σε το στιέρα.
Ένα κρύο φθινοπορεινό βράδυ λοιπόν, ο Ιγκάποτε έλαβε πρόσκληση για τη μεγάλη γιορτή συγκομιδής στο αγρόκτημα των Βαντάνσελ. Έβαλε τα καλά του και πήγε από αστράπτων καβάλα σε ένα δανεικό άλογο που λεγόταν Gunpowder το οποίο είχε τις αντοχές ενός συνταξιούχου γάιδαρου. Κατά τη διάρκεια της γιορτής, ο Ικάποτε έκανε δύο πράγματα με εξαιρετική επιτυχία.
Πρώτον έτρωγε και δεύτερον έτρωγε λίγο ακόμα. Πίτες, σκοτόπουλα, μήλα, γλυκά. Το τραπέζι άδειαζε και ο Ικάποτε ένιωθε πως το μέλλον του με την Κατρίνα και τα υπαρχοντά της ήταν πιο κοντά από ποτέ. Καθώς όμως η νύχτα γινόταν πιο σκοτεινή και μάκραιναν οι σκιές οι καλεσμένοι άρχισαν να λένε τρομακτικές ιστορίες για να διασκεδάσουν και η πιο διάσημη από όλες ήταν η ιστορία του ακέφαλου καβαλάρη Λέγεται πως ήταν το φάντασμα ενός γερμανού μισθοφόρου που έχασε το κεφάλι του στον πόλεμο και τώρα περιπλανιόταν κάθε νύχτα στους δρόμους του Sleepy Hollow ψάχνοντας να το βρει Ο Ικαμποτ ακούγε με τα μάτια γουρλωμένα σαν κουκοβιός από τον τρόμο Και εντάξει αυτό Αλλά έλα που έπρεπε κάποια στιγμή όταν πια τελείωσε η γιορτή να γυρίσει σπίτι Μόνος, μέσα στο δάσος, αυτός και το ψωράλογο Κακή στιγμή για να έχει κανείς οργιάζουσα φαντασία σαν τη δική του Καθώς προχωρούσε στο σκοτεινό δρόμο, κάθε ήχος τον έκανε να αναπηδά Ένα κλαδί έσπασε στο διάβα του και εκείνος σχεδόν λιποθύμησε
Μια κουκουβάγια φώναξε και παραλίγο να εγκαταλείψει τον άδικο ντουνιά για πάντα Και ξαφνικά συνέβη κάτι τρομερό Εμφανίστηκε μπροστά του ένας καβαλάρης, ψηλός, σιωπηλός και χωρίς κεφάλι «Οχ, σκέφτηκε, αυτό δεν θα πάει και πολύ καλά». Ε, και δεν πήγε. Το άλογο του, ο δόλιος ομπαρούτης, άρχισε να καλπάζει και ο Ίγκαποτ έτρεχε σαν να τον κυνηγούσε ο ίδιος το φόβος.
Πίσω του ακέφαλος καβαλάρης πλησίαζε όλο και περισσότερο. Ο Ίγκαποτ θυμήθηκε τότε ένα θρύλο που έλεγε πως αν περνούσε τη γέφυρα κοντά στην εκκλησία το φάντασμα δεν θα μπορούσε να τον ακολουθήσει. Με την τελευταία του ανάσα έφτασε στη γέφυρα. Σχεδόν σώθηκε. Αλλά εκείνη τη στιγμή ο καβαλάρης σήκωσε αυτό που φαινόταν να είναι το κομμένο του κεφάλι και το εξφενδόνισε με το καλό του το προφίλ κατευθείαν πάνω στον Ίγκαμποτ.
Και... στράικ. Ο δάσκαλος εξαφανίστηκε μέσα στη νύχτα. Το επόμενο πρωί βρήκαν μόνο το καπέλο του και μια σπασμένη κολοκύθα. Ο Ιγκαμποτ Κρέιν δεν ξαναφάνηκε ποτέ. Λίγο καιρό αργότερα η Κατρίνα που απεφάνθη τελικά πως τον άντρα τον ήθελε παχιό και αψιλώνε παντρεύτηκε τον Μπρομ Μπόουνς. Και κάθε φορά που κάποιος ανέφερε την ιστορία του ακέφαλου καβαλάρη ο Μπρομ χαμογελούσε με ένα παράξενο, ύποπτο τρόπο.
Σαν να ήξερε κάτι. Αλλά δεν ξαναμίλησε ποτέ γι' αυτό. Ίσως τελικά να επρόκειτο για ένα ακέφαλο φάντασμα. Ίσως πάλι να ήταν απλώς μια κολοκύθα. Μια καλωστημένη φάρσα και ένας πολύ τρομαγμένος δάσκαλος. Κανείς δεν ξέρει. Αλλά αν βρεθείτε ποτέ στο Σλυπιχόλου, ένα σκοτεινό φθινοπορεινό βράδυ και ακούσετε καλπασμούς πίσω σας, καλύτερα να μην γυρίσετε να κοιτάξετε.
Ειδικά αν κάποιος κρατάει κολοκύθα. Εξάλλου μην ξεχνάτε πως του φευγάτου η μάνα ποτέ δεν έκλαψε. Οι ιστορίες για κέφαλους καβαλάριδες εμφανίζονται σε πολλές ευρωπαϊκές παραδόσεις. Στη Γερμανία, στην Ιλλανδία και τη Σκωτία. Στην Ιλλανδική μυθολογία υπάρχει ένα πλάσμα που λέγεται Ντάλαχαν και εδώ αρχίζει η πραγματική ανατριχίλα.
Ο Ντάλαχαν είναι ένας καβαλάρης που κρατά το ίδιο του το κεφάλι στο χέρι, υπέβει ένα μαύρο άλογο και εμφανίζεται τη νύχτα κυρίως κοντά στις ημέρες του Χάλλουιν. Ναι, και δεν είναι απλός τουρίστας της νύχτας, έρχεται για δουλίτσα. Ο θρύλος λέει ότι όταν ο Ντάλαχνα σταματά μπροστά σε κάποιο σπίτι, σηκώνει το κεφάλι του ψηλά και φωνάζει το όνομα κάποιου.
Και εκείνη τη στιγμή αυτός ο άνθρωπος πεθαίνει. Και εδώ μπαίνει η λογική. Οι χωρικοί σκέφτηκαν πώς αντιμετωπίζουμε ένα ακέφαλο υπερφυσικό αγγελιοφόρο του θανάτου. Η απάντηση ήταν φυσικά με χρυσό. Αν κάποιος πετούσε ένα χρυσό νόμισμα μπροστά του, ο Ντάλαχαν σταματούσε Γιατί? Κανείς δεν ξέρει Ίσως ακόμη και τα υπερφυσικά όντα να έχουν οικονομικές στενότητες Το κεφάλι του Ντάλαχαν είναι ίσως το πιο τρομακτικό κομμάτι του θρύλου Οι ιστορίες λένε ότι είναι μαύρο σαν σάπιο τυρί έχει ένα τεράστιο χαμόγελο, μάτια που βλέπουν χιλιόμετρα μακριά μέσα στη νύχτα και κρατάει το κεφάλι του σαν φανάρι.
Οπότε τεχνικά έχουμε ένα πλάσμα που περιφέρεται σαν την άδικη κατάρα μέσα στο σκοτάδι κρατά το κεφάλι του που μοιάζει με κεφαλογραφιέρα στα τελευταία της ψηλά και καμαρωτά και ψάχνει κάποιον που θα στείλει στα θυμαράκια. Α, και κρατάει επίσης ένα μαστίγιο. αλλά δεν είναι από δέρμα, είναι φτιαγμένο από ανθρώπινη σπονδυλική στήλη.
Οι λαογράφοι που κατέγραψαν τον μύθο στην Ιρλανδία των 18ο και 19ο αιώνα σημείωναν ότι ο καβαλάρης το χρησιμοποιούσε για να ανοίγει πύλες, να διώχνει ανθρώπους από το δρόμο και γενικά να κάνει τη νύχτα αρκετά άβολη. Και πώς συνδέεται με το Χάλλουιν? Αυτή είναι μια πολύ παλιά ιστορία. Στη γιορτή Σάουιν, όπως προείπαμε, οι Κέλτες πίστευαν ότι τα πνεύματα επιστρέφουν, οι νεκροί περπατούν ανάμεσα στους ζωντανούς και ορισμένα όντα του άλλου κόσμου περιπλανιούνται στη γη.
Ο Ντάλαχαν ήταν ένας από αυτούς, βασικά ένας υπάλληλος του θανάτου σε νυχτερινή βάρδια. Και οι χωρικοί είχαν μερικούς κανόνες επιβίωσης που έπρεπε να ακολουθήσουν. Μην τον κοιτάξεις, μην του μιλήσεις, μην σταθείς μπροστά του και αν τον δεις τρέξε. Δεν είναι περίπλοκο survival guide αλλά οι παλιές ιστορίες λένε κάτι περίεργο.
Ο Ντάλαχαν δεν εμφανίζεται τυχαία αλλά μόνο όταν κάποιος πρόκειται να πεθάνει. Και μερικές φορές οι άνθρωποι έλεγαν ότι τον έβλεπαν πριν μάθουν ότι κάποιος πέθανε στο χωριό. Οπότε την επόμενη φορά που θα είναι νύχτα Halloween και θα ακούσετε καλπασμό αλόγου στο δρόμο, πράγμα μάλλον αδύνατον αλλά ok, κοιτάξτε πρώτα από το παράθυρο Αν ο καβαλάρης κρατάει το κεφάλι του στο χέρι, ίσως να μην είναι απλός κάποιος που γύρισε από αποκριάτικο πάρτι Οι περισσότεροι θρύλοι του Χάλλουιν έχουν κάτι κοινό.
Είναι ιστορίες, μύθοι και παραδόσεις που πέρασαν από στόμα σε στόμα. Αλλά καμιά φορά ο τρόμος δεν είναι απλά θρύλος, είναι ιστορία. Και το 1692, σε ένα μικρό χωριό της Μασαχουσέτης, ο φόβος για τις μάγισσες έγινε τόσο πραγματικός που οδήγησε σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό από οποιοδήποτε παραμύθι. Καλώς ήρθατε στο Σάλεμ, μια μικρή πολιτανική κοινότητα, ήσυχη, θρησκευόμενη και τρομερά φοβισμένη από οτιδήποτε θεωρούσε διαφορετικό.
Εκείνη την εποχή η ιδέα ότι υπήρχαν μάγισσες δεν ήταν απλώς μια δυσυδαιμονία, ήταν σχεδόν βεβαιότητα. Οι άνθρωποι πίστευαν ότι ο διάβολος μπορούσε να δώσει δύναμη σε όσους ήταν πρόθυμοι να τον υπηρετήσουν Και τέτοιοι άνθρωποι ζούσαν ανάμεσά τους Εκείνη τη χρονιά μερικά κορίτσια στο χωριό άρχισαν να παρουσιάζουν περίεργα συμπτώματα Σπασμούς, σουρλιαχτά, παράξενες κρίσεις Και όταν οι γιατροί της εποχής που δεν είχαν την παραμικρή ιδέα για το τι συμβαίνει προσπάθησαν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα κατέληξαν στο πιο λογικό συμπέρασμα.
Μαγεία. Κάποιος είχε καταραστεί τα κορίτσια. Και κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστερία που σήμερα γνωρίζουμε ως Salem Witch Trials. Ή αλλιώς η μεγαλύτερη ομαδική παρεξήγηση στην ιστορία της Νέας Αγγλίας της Βρετανικής Απικίας της Μασαχουσέτης. Οι κατηγορίες άρχισαν να πέφτουν δροχή. Μια γυναίκα που μορμόριζε μόνη της, ένας γείτονας που δεν πήγαινε συχνά στην εκκλησία ή μια γιαγιά που είχε πολλές γάτες ήταν ενδυνάμιοι υπηρέτες του σατανά Στην πραγματικότητα, αν ζούσες τότε στο Σάλεμ το πιο ασφαλές πράγμα που μπορούσες να κάνεις ήταν να είσαι απίστευτα βαρετός άνθρωπος Οι δίκαιες έγιναν γρήγορα Οι αποδείξεις ήρθαν λίγο αργότερα γιατί το βασικό αποδεικτικό στοιχείο ήταν κάτι που ονομαζόταν Spectral Evidence.
Με άλλα λόγια, αν κάποιος έλεγε ότι είδε το πνεύμα σου να του επιτίθεται, αυτό ήταν αρκετό. Κυριολεκτικά. Τον είδα στον ύπνο μου να με κυνηγάει. Εντάξει, κρεμάστε τον. Και κάπως έτσι, μέσα σε λίγους μήνες, δεκάδες άνθρωποι κατηγορήθηκαν. Πολλοί φυλακίστηκαν και 19 εκτελέστηκαν. Όχι επειδή υπήρχαν αποδείξεις ότι επιδίδονταν σε μαύρη μαγεία Αλλά επειδή ο φόβος είχε γίνει πιο δυνατός από τη λογική Το πιο ηρωνικό κομμάτι της ιστορίας Κανείς από αυτούς δεν είχε σχέση με μαγιολίκια Τουλάχιστον από όσο γνωρίζουμε Αλλά ο φόβος των μαγισσών έμεινε Κι έτσι αιώνες αργότερα Οι μάγισσες έγιναν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα του Χάλλουιν Μόνο που σήμερα τις φανταζόμαστε λίγο διαφορετικά, με καπέλα, σκούπες και μια ελαφρώς πιο χιουμοριστική διάθεση.
Σε αντίθεση με το 1692 όπου κανείς δεν γελούσε. Κυρίως γιατί αν γελούσες πολύ κάποιος μπορούσε να πει ότι σε κατέλαβε δαιμόνι. Σε αυτό το σημείο όμως ας μιλήσουμε για ένα ζώο που έχει αποκτήσει τη χειρότερη φήμη στην ιστορία του Χάλλουιν και συνδέεται άμεσα με τις μάγισσες Την μαύρη γάτα την κακορίζικη Αν μια μαύρη γάτα περάσει μπροστά σου πολλοί πιστεύουν ότι είναι κακός ιονός Αν τη δεις τη νύχτα του Χάλλουιν χέστα κι άστα Μερικοί αλλάζουν δρόμο, άλλοι αλλάζουν χώρα Η ιστορία αυτής της δυσιδαιμονίας ξεκινά στο Μεσαίωνα, τότε που οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι μάγισσες δεν ήταν απλώς γυναίκες που μάζευαν περίεργα βότανα, βατραχοπόδαρα, σαλαμάνδρες και άλλα συχάγματα, αλλά άνθρωποι που μπορούσαν να μιλήσουν με το διάβολο.
Και σύμφωνα με τις ιστορίες κάθε μάγισσα είχε ένα σύντροφο, ένα πνευματικό πλάσμα που τη βοηθούσε, ένα φαμίλιαρο όπως το αποκαλούσαν. Και πολύ συχνά αυτό το πλάσμα έπαιρνε τη μορφή μιας γάτας, ιδιαίτερα μιας μαύρης γάτας γιατί έτσι, μην ψάχνετε λογική, μεσαίωνας ήταν. Γεννήθηκε λοιπόν η πεποίθηση ότι οι μαύρες γάτες ήταν οι πυρέτες μαγισσών ή ακόμα χειρότερα ότι οι ίδιες οι μάγισσες είχαν την ικανότητα να μεταμορφωθούν σε γάτες γιατί μπορούσαν και γιατί προφανώς κανείς δεν είχε καλύτερη εξήγηση για το πώς μια γάτα εμφανίζεται ξαφνικά πίσω σου χωρίς να την ακούσεις.
Φυσικά οι πραγματικές γάτες είχαν διαφορετική άποψη. Το μόνο που ήθελαν ήταν φαγητό και να κοιμούνται 18 ώρες την ημέρα. Κάτι που ακούγεται σαν πολύ καλή ζωή. Αλλά ο θρύλος ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον από την πραγματικότητα. Κι έτσι αιώνες αργότερα οι μαύρες γάτες έγιναν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα του Χάλλουιν.
Μυστήριες, σιωπηλές και πάντα να σε κοιτάζουν καχύποπτα λες και πάτησες στα σφουγγαρισμένα τους που για να είμαστε δίκαιοι είναι ακριβώς αυτό που κάνουν όλες οι γάτες. Και μια και πιάσαμε τις μάγισσες, ακούστε την ιστορία της Μπέλγουιτς, της μάγισσας που δεν ήξερε πότε να φύγει. Για να γνωρίσουμε την ιστορία της διαβόητης Μπέλγουιτς, πρέπει να ταξιδέψουμε μέχρι την Αμερική και συγκεκριμένα στις αρχές του 19ου αιώνα.
Αν διαθέτεται ψάθινη σκούπα τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να τη χρησιμοποιήσετε Διαφορετικά θα χρειαστεί να αρκεστούμε στη φαντασία μας Βρισκόμαστε λοιπόν σε μια εποχή όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται ακόμα στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής τους Οι άνθρωποι κατευθύνονται προς τη Δύση και ο Αμερικανικός εμφύλιος απέχει αρκετές δεκαετίες Με λίγα λόγια, ένας κόσμος χωρίς σύγχρονες ανέσεις, αλλά με αρκετά προβλήματα για να προσθέσει κανείς και μια φαρμακομήτα μάγισσα.
Στις αρχές του 1800, ο John Bell εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Τένεσί, κοντά στην περιοχή Red River. Ήταν εργατικός και φιλοπρόοδος άνθρωπος, ο οποίος αγόρασε γη, καλλιέργησε μεγάλες εκτάσεις καλαμποκιού και κατάφερε να αποκτήσει μία άξιοπρεπή περιουσία. Μαζί με τη σύζυγό του απέκτησε αρκετά παιδιά, ανάμεσά τους την Ελίζαμπεθ, τον Ρίτσαρτ και τον Τζοέλ.
Όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν καλά, μέχρι που το 1817 ο Τζον είδε κάτι που θα προτιμούσε να είχε μείνει στη σφαίρα των κακών ονείρων. Ενώ επιθεωρούσε τα χωράφια του, παρατήρησε ένα παράξενο πλάσμα ανάμεσα στις σειρές του καλαμποκιού. Το σώμα του θύμιζε σκύλο, ενώ το κεφάλι του λαγό. Επειδή προφανώς η φύση είχε αποφασίσει να κάνει έναν ιδιαίτερα αποτυχημένο συνδυασμό ζώων, ο Τζον δεν κάθισε να το περιεργαστεί και πολύ.
Σήκωσε το όπλο του και πυροβόλησε. Το πλάσμα εξαφανίστηκε μέσα στον καπνό, αφήνοντας πίσω του απολύτως τίποτα. Ούτε ίχνη, ούτε εξηγήσεις. Ο Τζον αναρωτήθηκε μήπως στο μυαλό του του έπαιζε παιχνίδια. Αν ήξερε τι τον περίμενε το ίδιο βράδυ, πιθανότατα θα είχε αρχίσει να ψάχνει αγγελίες για να μετακομίσει. Αμέσως μετά το δείπνο, περίεργοι θόρυβοι άρχισαν να ακούγονται μέσα από τους στίχους και κάτω από το ξύλινο πάτωμα.
Οι ήχοι επαναλαμβάνονταν κάθε νύχτα, αναγκάζοντας τον Τζον και τους μεγαλύτερους γιους του να βγαίνουν έξω πλυσμένοι αναζητώντας τον υπεύθυνο. Το μόνο που έβρισκαν όμως ήταν σκοτάδι και σκιές. Ο άγνωστος επισκέπτης είχε ήδη αποδείξει ότι δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για το παιχνίδι της γάτας και του ποντικού. Σύντομα τα περίεργα σουρταφέρτα έγιναν ακόμα χειρότερα.
Τα παιδιά ξυπνούσαν τρομαγμένα, ισχυριζόμενα ότι οι ποντίκια κυκλοφορούσαν στα κρεβάτια τους, ενώ αόρατης δυνάμεις τραβούσαν τα σκεπάσματα και εκτόξευαν τα μαξιλάρια στο δωμάτιο γιατί κάποια απόκοσμη κυρία ανακαίνιζε τα υπνοδωμάτια μέσα στη μαύρη νύχτα. Παράλληλα ψήφιροι και γυναικείες φωνές ακούγονταν στους διαδρόμους και τις κάμαρες.
Μια χαρά δηλαδή. Η κατάσταση έφτασε στο χειρότερο σημείο όταν η Ελίζαμπεθ άρχισε να αυτοτραυματίζεται. Χτυπούσε το πρόσωπο και το σώμα της, ενώ εμφανίζονταν σημάδια που έμοιαζαν με γρατζουνιές από νύχια Η οικογένεια, ανήμπορη να αντιμετωπίσει όσα συνέβαιναν, αποφάσισε τελικά να μιλήσει στους γειτονές της, τους Τζόνστον Εκείνοι πέρασαν μια νύχτα στο σπίτι των Μπέλ και σύμφωνα με τις δικές τους αφηγήσεις άκουσαν και οι ίδιοι τις παράξενες φωνές και τους ανεξήγητους θορύβους Έτσι, το μυστικό της οικογένειας έγινε γνωστό σε ολόκληρη την περιοχή και οι ιστορίες έφτασαν μέχρι τον Άσβιλ Εκείνη την εποχή, ο Άντριου Τζάκσον στρατηγός και μελλοντικός έβδομος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών φαίρεται να ενδιαφέρθηκε για την υπόθεση Ο Τζάκσον είχε έναν επιπλέον λόγο να επισκεφθεί τους Μπέλ Οι γητουτζόν είχαν πολεμήσει υπό τις διαταγές τους στη μάχη της Νέας Ορλεάνης.
Έτσι, συγκέντρωσε μια συνοδεία στρατιωτών και ξεκίνησε για το αγρόκτημα. Η διαδρομή, ωστόσο, δεν εξελίχθηκε όπως είχε σχεδιάσει. Τα άλογα άρχισαν ξαφνικά να αντιστέκονται και η άμαξα ακινητοποιήθηκε σαν κάποια αόρατη δύναμη να εμπόδιζε την πορεία τους. Τότε, ακούστηκε μια γυναική αφωνή να ανακοινώνει στο στρατηγό πως θα τον συναντούσε το ίδιο βράδυ στο σπίτι των Μπελ.
Αμέσως μετά, τα άλογα ηρέμησαν και η άμαξα συνέχισε τον δρόμο της. Ο Τζάξον έφτασε τελικά στο αγρόκτημα και περίμενε να εμφανιστεί η οντότητα. Ένας από τους στρατιώτες, γεμάτος αυτοπεποίθηση, ισχυρίστηκε πως η μάγισσα φοβόταν το όπλο του, το οποίο περιείχε ασημένια σφαίρα. γιατί ως γνωστόν όταν αντιμετωπίζεις κάτι που δεν μπορείς καν να δεις η καλύτερη στρατηγική είναι να κάνεις επίδειξη.
Δεν πρόλαβε όμως να ολοκληρώσει το λόγο του ξαφνικά άρχισε να ουρλιάζει υποστηρίζοντας πως αόρατες καρφίτσες τρύπωσαν το σώμα του και ένα αόρατο χτύπημα τον εκτόξευσε έξω από την πόρτα ενώ η γυναικεία φωνή προειδοποίησε τους υπόλοιπους ότι θα βασάνιζε ένα στρατιώτη για κάθε νύχτα που θα παρέμεναν εκεί. Οι άνδρες απέτησαν να φύγουν.
Όμως ο Τζάκσον φαίρεται να επέμεινε να διανυκτερεύσουν στο αγρόκτημα. Το τι ακριβώς συνέβη στη συνέχεια παραμένει ασαφές. Το επόμενο πρωί πάντως, ο στρατηγός και η συνοδεία του βρισκόταν ήδη μακριά από το σπίτι. Τι να πούμε. Ακόμη κι ένας μελλοντικός πρόεδρος είχε τα ωριά του. Άλλο να αντιμετωπίζει στρατούς και άλλο να σε απειλεί μια αόρατη γυναίκα που δεν δέχεται επισκέπτες Στο μεταξύ η οντότητα συνέχισε να βασανίζει την οικογένεια Η Ελίζαπεθ ερωτεύτηκε ένα νεαρό άνδρα, τον Τζόσουα Γκάρνερ και αποφάσισε να τον παντρευτεί Η μάγισσα όμως φέρεται να παρενέδει και να προκάλεσε τόσο μεγάλη αναστάτωση ώστε τελικά το ζευγάρι χώρισε Η Ελίζαμπεθ δεν μίλησε ανοιχτά για όσα είχε βιώσει Εξώ από τον οικογενειακό της κύκλο Και σύμφωνα με το θρύλο δεν κοιμόταν ποτέ μόνη της Μέχρι το θάνατό της το 1888 Αν αναρωτιέστε πως μπορεί μια υπερφυσική οντότητα Να καταστρέψει έναν Αραβώνα Η απάντηση είναι απλή Άλλοι χρησιμοποιούν οικογενειακά δράματα Εκείνη χρησιμοποιούσε ψυχολογικό πόλεμο
και από ό,τι φαίνεται ήταν πολύ καπάτσα. Μετά το χωρισμό της Ελίζαμπεθ, η προσοχή της μάγισσας στράφηκε στον ίδιο τον Τζον. Σύμφωνα με αφηγήσεις, κατά τη διάρκεια του 1820 η υγεία του επιδεινώθηκε δραματικά. Αντιμετώπιζε προβλήματα κατάποσης και έντονα εξανθήματα στο πρόσωπο, ενώ καμία θεραπεία δεν φαινόταν να τον βοηθά.
Τελικά έπεσε σε κόμμα Με την κατάστασή του να χειροτερεύει εξαιτίας ανεξήγητων χτυπημάτων Που όπως αναφερόταν δεχόταν ενώ ήταν ανήμπορος Στις 20 Δεκεμβρίου πέθανε Όμως η ιστορία δεν τελείωσε εκεί Δίπλα στο κρεβάτι του βρέθηκε ένα φιαλίδιο με άγνωστο υγρό Ένας από τους γιους του έριξε λίγο στο πάτωμα όπου το έγλυψε μια γάτα Το ζώο πέθανε σχεδόν αμέσως.
Τότε η φωνή της μάγισσας ακούστηκε να γελάει και να ισχυρίζεται ότι είχε δώσει στον Τζον μεγάλη ποσότητα από το ίδιο υγρό την προηγούμενη νύχτα. Ο γιος του πέταξε το φιαλίδιο στο τζάκι. Αντί να καεί φυσιολογικά, το υγρό προκάλεσε γαλαζοπράσινες φλόγες που υψώθηκαν και εξαφανίστηκαν μέσα από την καμινάδα. Για να συνοψίσουμε. Ένας άνθρωπος πεθαίνει, μια γάτα χάνει τη ζωή της, ένα μυστηριώδης υγρό κάνει επίδειξη πυροτεχνημάτων και μια όρατη γυναίκα γελάει στο παρασκήνιο.
Μια συνηθισμένη οικογενειακή βραδιά στο Τενεσί. Ούτε η κηδεία του Τζον έμεινε ανεπηρέαστη. Καθώς οι συγγενείς και οι φίλοι συγκεντρώθηκαν στο κοντινό νεκροταφείο, ένα απόκοσμο γέλιο αντιχούσε ανάμεσα στα τέντρα, ενώ ένα ανατριχιαστικό τραγούδι ακουγόταν μέχρι να αποχωρήσει και ο τελευταίος παρευρισκόμενος. Ακόμη και στο θάνατο, ο Τζον δεν κατάφερε να έχει λίγη ησυχία.
Η μάγισσα προφανώς δεν είχε ακούσει ποτέ τη φράση «Αν απαύσω εν ειρήνη». Το 1821 η οντότητα επισκέφθηκε ξανά τη χείρα του Τζον και προανήγγειλε ότι θα επέστρεφε ύστερα από επτά χρόνια. Όπως είχε υποσχεθεί, το 1828 εμφανίστηκε ξανά στην οικία των Μπέλ και συνομίλησε με τον μεγαλύτερο γιο της οικογένειας Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης φέρεται να προέβλεψε τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο ο οποίος ξέσπασε το 1861 Πριν εξαφανιστεί, ανακοίνωσε ότι θα επέστρεφε μετά από 107 χρόνια για να επισκεφθεί τον πλησιέστερο απόγονο του Τζον Και πράγματι, το 1935 ο γιατρός Τσάλς Μπέιλι Μπέλ, μακρινός απόγονος της οικογένειας, δέχτηκε την επίσκεψη της οντότητας.
Δεν γνωρίζουμε αν συνομίλησαν ή τι ακριβώς συνέβη. Ο Τσάλς δημοσίευσε αργότερα ένα βιβλίο για την Μπέλ Γουιτς και πέθανε το 1945. Εδώ οφείλουμε να παραδεχτούμε κάτι. Η συνέπεια της μάγισσας ήταν εντυπωσιακή. Τηρούσε χρονοδιάγραμμα επισκέψεων με απόκληση δεκαετιών. Αν μη τι άλλο, είχε εξαιρετική οργάνωση. Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα τι συνέβη στην οικογένεια Μπέλ.
Η ιστορία βασίζεται σε μαρτυρίες, αφηγήσεις και μεταγενέστερες καταγραφές, ενώ αρκετές λεπτομέρειές της έχουν αμφισβητηθεί. Παρ' όλα αυτά, ο θρύλος διατηρείται μέχρι και σήμερα και έχει εμπνεύσει έργα τρόμου και κινηματογραφικές παραγωγές Μία από τις δημοφιλέστερες θεωρίες υποστηρίζει ότι η μάγισσα ήταν το πνεύμα μιας γυναίκας ονόματι Κέιτ Μπάτς, από την οποία ο Τζον Μπέλ είχε αγοράσει τη γη του Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, ο Τζον την εξαπάτησε κατά τη συμφωνία τους και εκείνη επέστρεψε μετά το θάνατό της για να τον εκδικηθεί για άλλο για τιμής που λέμε και εδώ.
Αν αυτή ήταν η πραγματική αιτία, τότε μιλάμε για τη μεγαλύτερη διαμάχη περί ιδιοκτησίας στην ιστορία της περιοχής. Οι θρύλοι για ανεξήγητα φαινόμενα στο Red River συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Επισκέπτες και ντόπιοι έχουν κατά καιρούς αναφέρει παράξενα φώτα μέσα στη νύχτα, ανεξήγητες μορφές σε φωτογραφίες και αλόκουτους ήχους που μοιάζουν να προέρχονται από τα γύρω δάση και τα χωράφια.
Σύμφωνα με ορισμένες αφηγήσεις, όταν επικρατεί απόλυτη ησυχία μέσα στη νύχτα μπορεί να ακούσει κανείς παιδικές φωνές να ντυχούν ανάμεσα στα καλαμποκοχόραφα και στα δέντρα που σκεπάζει ο Μίχλη. Μερικές φορές λέγεται πως ακούγονται και βαθύτεροι απειλητικοί ήχοι σαν κάτι να κινείται αργά μέσα στο σκοτάδι. Βέβαια οι αναφορές αυτές δεν αποτελούν απόδειξη παραφυσικής δραστηριότητας ωστόσο αν βρεθείτε ποτέ στην περιοχή, ακούσετε παιδικά γέλια μέσα στην ομίχλη και νιώσετε κάτι να κινείται πίσω σας, έχετε δύο επιλογές.
Να παραμείνετε ψύχρεμοι και να αναζητήσετε μία λογική εξήγηση ή να τρέξετε σαν να σας κινειράει η εφορία. Προσωπικά θα επέλεγα το δεύτερο Δεν χρειάζεται να αποδείξεις την ύπαρξη του παραφυσικού Όταν μπορείς απλώς να απομακρυνθείς με αξιοπρέπεια Ή έστω με ταχύτητα Γιατί αν κάτι μας διδάσκει η ιστορία της Μπέλ Βιτς Είναι πως ορισμένες οικογενειακές διαμάχες Δεν τελειώνουν ούτε με το θάνατο Και πως μερικές φορές Η καλύτερη λύση σε ένα στοιχειωμένο σπίτι Είναι η μετακόμιση Κατά προτίμηση σε άλλη πολιτεία και χωρίς να αγοράσεις ποτέ ξαναχωράφη από κάποια Kate Buds.
Και θα ολοκληρώσουμε το σημερινό επεισόδιο με ένα θρύλο που θέλει μόνο έναν καθρέφτη, λίγη τόλμη και την προφορά ενός ονόματος για να ζωντανέψει τον τρόμο. Και αυτός δεν είναι άλλος από το θρύλο του Κάντιμαν. Όπως το ξέρει σήμερα ο περισσότερος κόσμος είναι ένας από εκείνους τους αστικούς μύθους που ξεκινούν σε παιχνίδι και κατά λίγο να σε κάνουν να κοιτάς τον καθρέφτη λίγο πιο καχύποπτα τις νύχτες Η ιστορία του δεν βασίζεται σε κάποιο αποδεδειγμένο φόνο ή σε ένα πραγματικό άνθρωπο Ο Κάντιμαν γεννήθηκε αρχικά από τη φαντασία του Βρετανού συγγραφέα Κλάιμ Μπάρκερ στο διηγήμα του The Forbidden που δημοσιεύτηκε το 1985.
Το 1992 ο σκηνοθέτης Bernard Rose μετέφερε την ιστορία στον κινηματογράφο δίνοντάς της μια πολύ πιο σκοτεινή διάσταση με φόντου το Σικάγο και τις φιλετικές ανισότητες της Αμερικανικής κοινωνίας. Και έτσι γεννήθηκε ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους αστικούς εφιάλτες της pop κουλτούρας. Και φυσικά όπως συμβαίνει με κάθε αξιοπρεπίαστικο μύθο υπάρχει και το απαραίτητο τελετουργικό.
Σύμφωνα με αυτό λοιπόν αν σταθείς μπροστά σε ένα καθρέφτη μέσα στο σκοτάδι και πεις το όνομά του πέντε φορές εκείνος θα εμφανιστεί πίσω σου. Και όχι για να σου προσφέρει κοκκά και γλυφιτσούρια ούτε καν. Αλλά ποιος ήταν ο Κάντιμαν? Γιατί όπως συμβαίνει συχνά με τέτοιες ιστορίες, πίσω από το τέρας υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος.
Κάποτε λοιπόν, στα σκοτεινά χρόνια του 19ου αιώνα, τότε που οι άνθρωποι φορούσαν φανταχτερά κοστούμια, μεγάλα καπέλα και έκρυβαν τεράστια μυστικά, γεννήθηκε ένας άνδρας που έμελε να γίνει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους τρομακτικούς θρύλους. Το όνομά του ήταν Daniel Robitaille Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου του 1865 σε μια φυτία που λεγόταν Esplanade κοντά στη Νέα Ορλεάνη Ο πατέρας του, ο Wendell αρχικά ήταν σκλάβος αλλά κατάφερε να αποκτήσει περιουσία όταν εφήβρε μια μηχανή που έφτιαχνε παπούτσια μαζικά κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου Και ενώ ο πόλεμος κατέστρεφε τη χώρα, ο πατέρας του Ντάνιελ πουλούσε παπούτσια σαν να μην υπήρχε αύριο.
Κι έτσι το μικρό αγόρι μεγάλωσε μέσα στην πολυτέλεια. Πήγε στα καλύτερα σχολεία, φορούσε κομψά ρούχα και μεγάλωσε σαν κύριος της ψηλής κοινωνίας. Δεν ήταν όμως απλός ένας πλούσιος νεαρός που περνούσε τις μέρες του κάνοντας επίδειξη πλούτου. Είχε και ταλέντο. Ήταν εξαιρετικός ζωγράφος. Ζωγράφιζε πορτρέτα τόσο εντυπωσιακά που μπορούσαν να αποτυπώσουν όχι μόνο τα χαρακτηριστικά του προσώπου Αλλά και την κοινωνική θέση του εικονιζόμενου Ή τουλάχιστον την κοινωνική θέση που θα ήθελε να πιστεύουν οι άλλοι ότι έχει Με απλά λόγια, αν κάποιος ήθελε να φαίνεται κάτι περισσότερο από αυτό που ήταν Στον Τάνι Ελεύρις και τον ανθρωπό του Ήξερε να τους κάνει όλους να φαίνονται υπέροχοι Μία δεξιότητα που όπως θα δούμε παρακάτω δεν θα μπορούσε να σώσει ούτε τον ίδιο από το απόλυτο ρετούς της μοίρας Γύρω στο 1890 ο ζωγράφος έλαβε μία σημαντική παραγγελία Ένας ισχυρός και αρκετά τρομακτικός άνδρας, ο Χέιουαρτ Σάλιβαν πρώην συνταγματάρχης του Συνομοσπονδιακού Στρατού και ιδιοκτήτης Φυτίας
τον προσέλαβε για να ζωγραφίσει το πορτρέτο της κόρης του Καρολάιν Και εδώ είναι το σημείο που η ιστορία αρχίζει να πηγαίνει πολύ άσχημα Γιατί ο Ντάνιελ δεν έκανε απλώς αυτό που κάνουν οι ζωγράφοι Να παρατηρεί το μοντέλο του, να μελετά τα χαρακτηριστικά του Να αναζητά το σωστό φως και να κάθεται στα αυγά του Όχι Με το που κοίταξε την Καρολάιν την ερωτεύτηκε η κεραμνοβόλα Και σύμφωνα με την ιστορία τα αισθήματα ήταν αμοιβαία Που βεβαίως είναι πολύ ρομαντικό, αν εξαιρέσουμε τη μικρή λεπτομέρεια, ότι ο πατέρας της κοπέλας ήταν ένας ισχυρός άνδρας με εξουσία, στρατιωτικό παρελθόν και μηδενική διάθεση να συζητήσει ήρεμα τις ερωτικές επιλογές της κόρης του.
Αλλά ο έρωτας είναι θεόγκαβος και δεν βλέπει ούτε τα τεράστια red flags που ανεμίζουν μπροστά του. Οπότε κάπου ανάμεσα σε μπογιές, καμβάδες, κλεφτές ματιές και πιθανότατα πολύ κακές αποφάσεις Η Καρολάιν έμεινε έγκυος Και τώρα φανταστείτε τον Χέιουορτ να μαθαίνει ότι η κόρη του περιμένει παιδί εκτός γάμου Και μάλιστα ότι του βάτεψε την κόρη ένας μαύρος άνδρας Σε μια εποχή που οι φιλετικές διακρίσεις και οι κοινωνικές προκαταλήψεις ήταν βαθιά ριζωμένες Δεν θα μπορούσε να το πάρει χειρότερα Δηλαδή θα μπορούσε αλλά τότε δεν θα είχαμε ιστορία Ο Χέιουαρτ λοιπόν έγινε έξαλλος Όχι θυμωμένος ή απογοητευμένος Έξαλλος με κεφαλαία Έστειλε λοιπόν κάτι καλά παιδιά να βρουν τον Ντάνιελ και να τον σκοτώσουν Τον κυνήγησαν μέχρι το βόρειο άκρο του Σικάγο Και όταν τελικά τον έπιασαν τον έσυραν σε ένα απομονωμένο χωράφι και εκεί αποφάσισαν να του δώσουν ένα μάθημα που ειλικρινά ήταν κάτι περισσότερο από υπερβολικό.
Πρώτα του έκοψαν το δεξί χέρι με μια σκουριασμένη λεπίδα και μετά άλυψαν το σώμα του με μέλι που είχαν ψηρίσει από ένα μελισσοκομείο. Γιατί φυσικά, εκτός το ότι η εκδίκηση είναι γλυκιά, τίποτα δεν είναι πιο αποτελεσματικό από ένα λιμάρικος μήνος μελισσόων. Οι μέλησες άρχισαν να του επιτίθενται και να τον τσιμούν ξανά και ξανά, μέχρι που όλοι πίστεψαν ότι είχε πεθάνει.
Έτσι οι παλικάράδες έφυγαν εγκαταλείποντάς τον σε εκείνο το χωράφι. Αλλά ώρες αργότερα, όταν επέστρεψαν μαζί με τον Χέιουορτ, ανακάλυψαν πως ο Ντάνιελ ήταν ακόμα ζωντανός. Και τότε εμφανίστηκε η Καρολάιν που απελπισμένη έτρεξε κλαίγοντας προς το μέρος του αγαπημένου της και προσπάθησε να τον βοηθήσει. Ο πατέρας της όμως δεν είχε καμία διάθεση για δράματα.
Σε μία τελευταία πράξη σκληρότητας, θέλοντας να εξευτελήσει μπροστά στα μάτια της κόρης του το μισοπεθαμένο Ντάνιελ, τον ανάγκασε να κοιτάξει το παραμορφωμένο πρόσωπό του σε ένα μυστηριώδη, σχεδόν μαγικό καθρέφτη. Ο Ντάνιελ τότε κάτι ψιθύρισε, ενώ ο Χέιγουαρτ με αυτόν τον τρόπο ολοκλήρωσε την τιμωρία του. Ο ζωγράφος τελικά πέθανε και η Καρολάιν στην τετριμένη μπήκε στο κλαμπ των αγισμένων καρδιών και έφυγε προς τον νότο για να μεγαλώσει μόνη το παιδί της.
Το παιδί που είχε κάνει με τον άντρα που αγαπούσε. Και κάπου εδώ, αν ήμασταν σε μια συνηθισμένη ρομαντική ιστορία, θα έπεφταν οι τίτλοι τέλους, θα ακούγαμε ένα θλιβερό τραγούδι, θα βλέπαμε ένα ηλιοβασίλεμα και θα προσπαθούσαμε να συνέλθουμε από το δράμα. Αλλά αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη ρομαντική ιστορία. Είναι ένας αστικός θρύλος, οπότε φυσικά ο Ντάνιελ δεν έφυγε ποτέ πραγματικά.
Ήρθε και βρικολάκιασε ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Η ψυχή του, σύμφωνα με το θρύλο, παγιδεύτηκε μέσα στον καθρέφτη και κάπως έτσι γεννήθηκε ο Κάντιμαν. Ένα πνεύμα εκδίκησης. Ένας άνδρας που είχε ένα γάντζο στη θέση του δεξιού του χεριού, υπερφυσικές ικανότητες και ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα διαχείρισης θυμού. Γιατί όπως και να το κάνουμε, μετά από όλα αυτά δεν θα περιμένε κανείς να γίνει και ο πιο χαλαρός τύπος, ούτε να προσφέρει συνεδρίες αυτοβελτίωσης.
Και τώρα φτάνουμε στο καλύτερο κομμάτι Το τελετουργικό Βέβαια ας μην ξεχνάμε ότι ο Κάντιμαν είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας Και το τελετουργικό αποτελεί μέρος ενός αστικού μύθου Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι η επανάληψη του ονόματός του μπορεί να καλέσει κάποιο πνεύμα Παρ' όλα αυτά μην προκαλούμε και την τύχη μας Δεν είναι ωραία πράγματα αυτά Σύμφωνα λοιπόν με τον σύγχρονο αστικό μύθο, η διαδικασία είναι πολύ απλή.
Σβήνεις τα φώτα, στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη, κοιτάζεις το είδωλό σου και λες το όνομα του Κάντιμαν πέντε φορές. Το τελετουργικό συνδέεται με παλαιότερες παραδόσεις αστικών θρύλων, όπως εκείνη της Βλαντιμέρη, όπου κάποιος επικαλείται μια μυστηριώδη παρουσία μπροστά σε ένα καθρέφτη. Τόσο απλό. Δεν χρειάζεσαι ειδικό εξοπλισμό, ούτε κάποιο αρχαίο βιβλίο με δερματόδετο εξόφυλλο, ούτε να σχεδιάσεις πεντάλφες στο πάτωμα.
Έναν καθρέφτη χρειάζεσαι και προφανώς την αποσύω οποιοδήποτε ενστήκτο αυτοσυντήρησης. Συνήθως η όλη διαδικασία ξεκινά με μια παρέα φίλων που έχουν μαζευτεί για να περάσουν καλά. Συνήθως κάποιος λέει, έλα μωρέ όλα αυτά είναι βλακίες. Ωραία, τέλεια Αφού είναι βλακίες γιατί δεν κάθεσες στον καναπέ να φας τα πατατάκια σου σαν φυσιολογικός άνθρωπος Όχι, πρέπει να σηκωθείς, να σβήσεις τα φώτα, να πας μπροστά στον καθρέφτη Και να προκαλέσεις μια κακιασμένη οντότητα που σύμφωνα με το μύθο έχει πολύ συγκεκριμένο τρόπο να εκφράζει τη δυσαρέσκειά της Και τότε αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση Κάντιμαν, Κάντιμαν, Κάντιμαν, Κάντιμαν.
Όχι. Σύμφωνα με το θρύλο, απλώς σηκώνει το γάντζο που έχει στη θέση του κομμένου χεριού του και σε παίρνει και σε σηκώνει με συνοπτικές διαδικασίες. Βεβαίως οι περισσότεροι λένε πάντα «αυτά είναι παραμύθια» και μετά στέκονται καμαρωτοί μπροστά στον καθρέφτη. Πιο όλοι κάνουν τους θαραλέους, γιατί ως γνωστόν «Ω μερακλής ο άνθρωπος πονάει μα δεν το δείχνει» και πάντα μα πάντα υπάρχει εκείνος που στο τέλος κάνει...
Και όλοι πετάγονται τρία μέτρα στον αέρα. Και μετά γελάνε. Μέχρι που αρχίζει να ακούγεται ένα μικρό βουητό. Και τότε όλοι κάνουν πάνω τους τη σάκια. Και βράσε και τα τελετουργικά και βράσε και τα καλά του. Οπότε αφήστε τον γκάντιμαν στην ησυχία του και ασχοληθείτε με κάτι πιο ακίνηνο. Στην τελική οι καθρέφτες είναι για άλλη χρήση.
Και όχι για να δημιουργούμε προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Θα είσαι η πίστη μου. περίεργο θρόισμα έξω από το παράθυρο. Μην ανησυχείτε, οι περισσότεροι θρύλοι δεν δαγκώνουν. Άλλωστε το σκοτάδι δεν είναι τόσο τρομακτικό όταν το αντιμετωπίζεις με μια καλή παρέα και μια μικρή δόση χιούμορ. Οπότε αγαπημένα μου πλάσματα, σας ευχαριστώ πάρα πολύ που επιλέξατε να περάσετε το χρόνο σας μαζί μου και αν το χαρήκατε κι εσείς, συνεχίστε να ακούτε αυτό το podcast στο Spotify ή σε οποιαδήποτε άλλη πλατφόρμα επιθυμείτε και μην ξεχάσετε να κάνετε follow στο Instagram, bloodydarklings-podcast, όπου θα βρείτε φωτογραφικό υλικό για όλες τις ιστορίες μας και θα μπορείτε να ενημερώνεστε για κάθε νέο επεισόδιο που πρόκειται να ανέβει.
Και ακόμα, μπορείτε να αφήσετε μηνύματα και emails έξαλλου ενθουσιασμού στο bloodydarklings.gmail.com μαζί με παρατηρήσεις, ερωτήσεις, σχόλια, ιδέες για πρόσωπα και πράγματα που επιθυμείτε να ψαχουλέψουμε παρέα και ό,τι άλλο θέτε. Μέχρι το επόμενο σκοτεινό ταξίδι να θυμάστε δεν είναι όλα τα τέρατα κρυμμένα κάτω από το κρεβάτι ούτε όλες οι ιστορίες τελειώνουν όταν κλείνουμε τα μάτια.
Η νύχτα έχει τον δικό της τρόπο να αποκαλύπτει όσα η μέρα προσπαθεί να κρύψει. Χαλουίνι. It is not mine I can feel my heart beat Beat through my veins The smell of candy
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα