Οι Νεράιδες του Cottingley που ξεγέλασαν μια εποχή
Bloody Darklings PodcastΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Το 1917, σε ένα μικρό χωριό της Αγγλίας, δύο νεαρά κορίτσια ισχυρίζονται πως έχουν συναντήσει νεράιδες και αποφασίζουν να τις φωτογραφίσουν. Οι εικόνες που παρουσιάζουν μοιάζουν να αποδεικνύουν πως τα μικροσκοπικά, μαγικά πλάσματα υπάρχουν στ’ αλήθεια!
Η ιστορία τους ταξιδεύει παντού, προκαλώντας ενθουσιασμό, αμφισβήτηση και αμέτρητες συζητήσεις. Μάλιστα, καταφέρνει να γοητεύσει ακόμη και τον Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, τον δημιουργό του Σέρλοκ Χολμς.
Πώς γίνεται, όμως, δύο κορίτσια να πείσουν τόσο κόσμο πως οι νεράιδες υπάρχουν; Ποιος ήταν πρόθυμος να πιστέψει στο θαύμα και ποιος αναζητούσε την αλήθεια πίσω από τις φωτογραφίες; Και τελικά, τι συνέβη πραγματικά στο Cottingley;
Σε αυτό το επεισόδιο, ταξιδεύουμε σε μία από τις πιο διάσημες και αμφιλεγόμενες ιστορίες του 20ού αιώνα, εκεί όπου η παιδική φαντασία συναντά την εξαπάτηση, η πίστη συγκρούεται με τη λογική και το ανεξήγητο μάς κάνει να αναρωτιόμαστε αν θέλουμε πάντα να γνωρίζουμε την αλήθεια.
Μυστήριο, φωτογραφίες, νεράιδες και μια ιστορία που μας θυμίζει πως μερικές φορές βλέπουμε αυτό που θέλουμε να πιστέψουμε.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Και τότε εμφανίζονται οι νεράιδες. Μικρές, φτερωτές, λαμπερές και πάντα πρόθυμες να αποζάρουν. Υπομονετικές όσο χρειάζεται για να τραβηχτεί η φωτογραφία. Γιατί αν υπάρχει κάτι που κάνουν καλά τα μυθικά πλάσματα, αυτό είναι να παίρνουν πόζες μπροστά στο φωτογραφικό φακό. Μπορεί να πείσει τους πάντες. Οπότε σοφάκι μου, αυτό είναι για σένα, αλλά και για όλους εμάς που κάπου βαθιά μέσα μας ελπίζουμε σε κάτι μαγικό, φτερωτό και λίγο παράλογο, αρκεί να μην είναι μαμούνη.
Και τώρα χαμηλώστε τα φώτα. Οι νεράιδες μας είναι έτοιμες να αποζάρουν για μας. Προς μεγάλη ανακούφιση των νεράιδων και δικής μας, δεν υπήρχε ούτε πτώμα ούτε αιματοβαμμένο αποτύπωμα. Μόνο φτερά, πράγμα που ομολογουμένως περιέπλεκε κάπως στην έρευνα. Τον χειμώνα εκείνης της χρονιάς, οι αναγνώστες του δημοφιλούς Βρετανικού περιοδικού Strand διάβασαν ένα πολύ περίεργο τίτλο στο εξώφυλλο του χριστουγεννιάτικου τεύχους του.
«Φωτογραφίες με νεράιδες», έλεγε με μεγάλα γράμματα. Ένα μεγάλο γεγονός που περιγράφεται από τον Άρθουρ Κόναντ Όιλ. Το αναγνωστικό κοινό του στραντ γνώριζε καλά τον Σερ Κόναντ Όιλ. Οι περισσότερες από τις εξαιρετικά δημοφιλείς ιστορίες του για τον Σέλοκ Χόλμς είχαν δημοσιευτεί για πρώτη φορά στις σελίδες του συγκεκριμένου περιοδικού.
Ο ισχυρισμός του διάσημου συγγραφέα ότι νεράιδες, αληθινές νεράιδες λέμε τώρα, είχαν φωτογραφηθεί στη Βόρεια Αγγλία από δύο νεαρά κορίτσια προκάλεσε μεγάλη αίσθηση. Το τεύχος εξαντλήθηκε μέσα σε λίγες μέρες αλλά δεν ήταν το ίδιο το άρθρο που προκάλεσε όλον αυτόν τον σάλο. Ήταν οι φωτογραφίες που το συνόδευαν. Και κάπως έτσι, δύο κορίτσια, μερικά φτερά και ένας φωτογραφικός φακός βρέθηκαν να απειλούν σοβαρά την ηρεμία ενός ολόκληρου έθνους.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ιστορία ξεκινά κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν η νεαρή Φράνσις Γκρίφιτς και η ατυχής Ασαχίρα μητέρα της εγκαταστάθηκαν στο κότιγκλι του Γιόρξαερ, αφήνοντας πίσω τους τη Βρετανική Απικία της Νότιας Αφρικής. Εκεί ζούσαν μαζί με το θείο της, τη γυναίκα του και την ξαδέλφη της, Ελση Ράιτ Η Ελση ήταν 16 ετών και η Φράνσις 10 Μαζί τα δύο κορίτσια περνούσαν ώρες ατελείωτες Παιζώντας γύρω από τα καταπράσινα δάση του Κότιγκλη Περνούσαν τόσο πολύ χρόνο στο δάσος Που οι γονείς τους συχνά τις μάλωναν Επειδή έμεναν έξω ως αργά και γεννούσαν σπίτι μέσα στις λάσπες και την αηδία Τα δύο κορίτσια προκειμένου να γλιτώσουν από τις κατσάδες που συνοδεύονταν σχεδόν πάντα από κάποια ανάλογη τιμωρία Σκέφτηκαν μια παράξενη και δημιουργική δικαιολογία για τις απουσίες τους Το δάσος στο οποίο έπαιζαν είχε μαγικά πλάσματα, νεράιδες και εξωτικά Η Φράνσις ως μυθομανές παιδάκι ήταν αυτή που σκέφτηκε τη συγκεκριμένη δικαιολογία
και άρχισε να διηγείται ιστορίες για αυτές τις συναρπαστικές νεράιδες που είχαν συναντήσει στο δάσος και οι οποίες ήταν αποκλειστικά υπεύθυνες για το γεγονός ότι τα κορίτσια έχαναν την αίσθηση του χρόνου παίζοντας με τα φτερότα πλάσματα. Η Έλση, άξια κολαούζος της ξαδέλφης της, υποστήριζε και αυτή την παιδική φαντασίωση της Φράνσης Στην αρχή οι ενήλικες της οικογένειας Ράιτ δεν πίστεψαν λέξη από τους δράκους που τους έλεγαν τα κορίτσια Τους πέταξαν ένα «γιατί καλά κοριτσάκια κάνετε μαλακίες» ή κάτι ανάλογο στο πιο κόσμιο τέλος πάντων και εν συνεχεία η κατσάδα και η τιμωρία έπεφταν σύννεφο Τα δύο κορίτσια όμως τσαντίστηκαν τόσο πολύ που κανείς δεν πίστευε τις ιστορίες τους ώστε αποφάσισαν να αποδείξουν σε όλους πως όσα έλεγαν ήταν αλήθεια Ένα Σάββατο απόγευμα λοιπόν, τον Ιούλιο του 1917 πήραν μια φωτογραφική μηχανή και ξεκίνησαν για το δάσος προκειμένου να απαθανατήσουν τις νεράιδες με τις οποίες έπαιζαν τις κουμπάρες Τη φωτογραφική μηχανή τη δανείστηκαν από τον πατέρα της Έλυση τον Άρθουρ
έναν αερασιτέχνη φωτογράφο που είχε φτιάξει ένα σκοτεινό θάλαμο στο σπίτι τους για να εμφανίζει μόνος του τις φωτογραφίες που έβγαζε Εκείνη την ημέρα τα δύο κορίτσια επέστρεψαν μία ώρα αργότερα από το δάσος πολύ περήφανες με αυτό που είχαν κατορθώσει να πετύχουν και η Φράνσις έδωσε τις πλάκες μεταρνητικά για εμφάνιση στον θείο Άρθουρ.
Εκείνος ήξερε ότι η κόρη του η Έλση που είχε μεγάλο ταλέντο στη φωτογραφία αλλά και η μικρή Φράνσις ήταν ιδιαίτερα άτακτες και παροιμιώδη διαόλια και σίγουρα κάποια φάρσα πεζόταν πίσω από αυτό το εγχείρημα. Αλλά προκειμένου να γλιτώσει την κρίνια και τη μουρμούρα τους και να τις ξεφορτωθεί μετά το απογευματινό του τσάι ξεκίνησε να εμφανίζει τις φωτογραφίες που είχαν τραβήξει οι μικρές.
Όταν είδε τι εμφάνισε έμεινε με το στόμα τούνελ. Παραδόξως η φωτογραφία απεικόνιζε τη φράσης να κάθεται στο γρασίδι και να κοιτάζει αυτάρες κατά την κάμερα ενώ τέσσερις πέντε μικροσκοπικές φτερωτές όμορφες νεράιδες έπαιζαν μουσικά όργανα και χόρευαν μπροστά της. Όταν είδε κάποια παράξενα λευκά σχήματα να εμφανίζονται πίστεψε αρχικά ότι επρόκειτο για πουλιά ή ίσως για χαρτί από σάντουιτς που είχε μπει στο πλάνο Αλλά η Έλση ήταν εκείνη που επέμενε ότι επρόκειτο ξεκάθαρα για νεράιδες Του ήρθε λοιπόν κάπως του Χριστιανού γιατί σου λέει έχει γούστο τα μικρά βλαμμένα να λένε αλήθεια Αλλά μετά που του ξανασκέφτηκε λίγο πιο ψύχρεμα Υποψιάστηκε ότι μπορεί τα κορίτσια να είχαν κόψει φιγούρες από χαρτί Δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι επρόκειτο για αληθινές νεράιδες Μμμ, παιδικές βλακίες Και μετά από αυτό σταμάτησε να δανείζει τη φωτογραφική μηχανή του στην κόρη και στην ανιψιά του Γιατί πολλοί του είχαν ζαλίσει τον έρωτα με τις ανοησίες τους Η Έλση και η Φράνσης τότε έφαγαν τα λησακά τους με την αντίδραση των μεγάλων και το έβαλαν σκοπό να τους πείσουν σόνοι και ντε ότι οι νεράιδες ζουν και βασιλεύουν και οι δούοι αποδείξεις άπιστη θωμάδες.
Τον Αύγουστο η Φράνσης τράβηξε μια φωτογραφία της Έλση με έναν άνο αυτή τη φορά γιατί την πολλή νεράιδα την βαριέται και ο Θεός όσο να πεις. Η εκτύπωση ήταν υποφωτισμένη και ασαφής, όπως θα περίμενε κανείς αφού τραβήχτηκε από ένα δεκάχρονο παιδί Ο Άρθρουρτ το βρήκε ιδιαίτερα ευφυές όλο αυτό, αλλά άρχισε να τσιτώνει και το νευρικό του σύστημα από την καλπάζουσα φαντασία των κοριτσιών Παρ' όλα αυτά, είπε να το ψάξει λίγο το θεματάκι, προκειμένου να αποκαλύψει τη φάρσα τους και οι μικρές να σταματήσουν να τεστάρουν την υπομονή του Άρχισε να ψάχνει λοιπόν κάτω από τα κρεβάτια τους, μέσα στα συρτάρια, στα βιβλία, στις ντουλάπες, στα σκουπίδια Αναζητώντας από κόμματα εικόνων ή κομμένα σχέδια νεράιδων και εξωτικών Και επίσης κατέβηκαν μαζί με τη σύζυγό τους στο βράχο που είχαν τραβήξει τις φωτογραφίες τα κορίτσια Για να ανακαλύψουν τα στοιχεία της απάτης Δεν βρέθηκε τίποτα Το γεγονός συζητήθηκε για λίγο μεταξύ φίλων και συγγενών αλλά αυτό ήταν όλο Η Φράνσις Γκρίφιτς εκείνες τις μέρες έστειλε ένα γράμμα σε μια φίλη της στη Νότια Αφρική
όπου είχε ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της Με ημερομηνία 9 Νοεμβρίου 1918 μέσα στο φάκελο έβαλε και μια φωτογραφία των εράιδων και έγραψε Σου στέλνω δύο δικές μου φωτογραφίες Η μία με μαγιό στην πίσω αυλή μας την οποία τράβηξε ο θείος Άρθορ Ενώ στην άλλη που τράβηξε η Έλση είμαι εγώ με μερικές νεράιδες στην πλαγιά Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας έγραφε Η Έλση και εγώ είμαστε πολύ φίλες με τις νεράιδες της πλαγιάς Είναι αστείο που δεν τις έβλεπα ποτέ στην Αφρική Πρέπει να κάνει πολύ ζέστη εκεί γιατί τι να σου κάνει η κυνεράιδα με 50 βαθμούς τη μούρη θα κάτσει να γκανιάσει παίρνει τα τσουμπλέκια της και αριβάρει σε πιο βόρεια κλίματα να τσιτώσει και το μάγουλο Αλλά ενώ ο θείος Άρθουρ εξακολουθούσε να πιστεύει πως οι νεράιδες ήταν αποκοίημα της φαντασίας των παιδιών και απλά έσπαγαν πλάκα μαζί του η μητέρα της Έλση, η Πόλη άρχισε να το βλέπει λίγο διαφορετικά και να ψηλιάζεται ότι όντως κάτι πολύ περίεργο συμβαίνει εδώ πέρα και πιθανόν τα δύο πειραχτήρια να μην είναι και τόσο κουκουρούκου τελικά.
Η πούλη Ράιτ ενδιαφερόταν για τον αποκριφισμό έχοντας κάποιες εμπειρίες αστρικής προβολής και αναμνήσεις από προηγούμενες ζωές και ήταν μέλος της Θεοσοφικής Εταιρείας μιας οργάνωσης η οποία διερευνούσε ανεξήγητα φαινόμενα που ήταν μεγάλο τρέντ στις αρχές του 1900. Έχοντας λοιπόν και μια σχετική πετριά, δεν ήθελε πολύ να πιστεί ότι οι φωτογραφίες ήταν ξεκάθαρη ένδειξη ύπαρξης τέτοιων μυθικών πλασμάτων.
Και έτσι, περίπου ένα χρόνο αργότερα, παίρνει η καλή σου το τρένο και φτάνει στο Λονδίνο προκειμένου να δώσει μια ομιλία στη θεοσοφική εταιρεία για την ύπαρξη νεράιδων. Πήρε μαζί της φυσικά και όλες τις φωτογραφίες που είχαν τραβήξει η Έλση και η Φράνσις για να έχει και τα απαραίτητα ντοκουμέντα Προς έκπληξη του πατέρα της Έλση, οι παρευρισκόμενοι σε εκείνη τη συνάντηση πίστεψαν ότι οι φωτογραφίες ήταν όντως αληθινές Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία γι' αυτό Οι δύο πρόχειρες εκτυπώσεις κυκλοφόρησαν στους θεοσοφικούς κύκλους και τράβηξαν την προσοχή του κόσμου σε ένα συνέδριο στο Χάρο Γκέιτ, το Φθινόπορο, και τελικά έπεσαν στα χέρια ενός κορυφαίου θεοσοφιστή, του Έντουαρτ Γκάρνερ, στις αρχές του 1920.
Εκείνος ενθουσιάστηκε τόσο πολύ με τις φωτογραφίες που κατάφερε και πήρε από τους Ράι τις αυθεντικές πλάκες αρνητικών και τις έδειξε στον Χάρολτ Σνέλιγκ, ο οποίος ήταν ο ίδιος ειδικός στη φωτογραφία. Αφού τις εξέτασε πολύ προσεκτικά, ο Σνέλιγκ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτή η πλάκα είναι μίας μόνο έκθεσης. Αυτές οι χορευτικές φιγούρες δεν είναι φτιαγμένες από χαρτί ούτε από ύφασμα.
Δεν είναι ζωγραφισμένες σε φωτογραφικό φόντο, αλλά αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ότι όλες αυτές οι φιγούρες έχουν κινηθεί κατά τη διάρκεια της έκθεσης. Αυτό που εννοούσε ήταν ότι η ταχύτητα κλίστρου της κάμερας πρέπει να ήταν πολύ χαμηλή και ότι οι νεράιδες φαίνονταν θολές και μοιάζεσαν η φωτογραφία να τις είχε πιάσει να κινούνται κατά τη διάρκεια του χορού τους.
Ο Σνέλινγκ έκανε καλύτερες εκτυπώσεις των φωτογραφιών και αυτές εμφανίστηκαν στο περιοδικό Light που ονομαζόταν Spiritualis. Παρ' όλα αυτά ήθελε να κρατήσει και μία πισσινή γιατί η κερί ήταν πονηρή και δεν παραδέχτηκε ποτέ ότι αυτά τα πλάσματα στη φωτογραφία ήταν αληθινά Είπε απλά ότι οι εικόνες έδειχναν μόνο τι υπήρχε μπροστά από την κάμερα Και από πίσω όμως τι γίνεται παιδιά το παρασκήνιο έχει ψωμάκι εδώ πέρα Ο Γκάρνερ που δεν χάρκηκε τόσο με τα σχόλια του φίλου του που τον είχε μια κρύο μια ζέστη αλλά γνωρίζοντας ότι οι φωτογραφίες ήταν αυθεντικές και πιστεύοντας ότι επρόκειτο για αληθινές νεράιδες συνέχισε να δίνει διαλέξεις στο Λονδίνο σχετικά με αυτές Οι φωτογραφίες ήταν τόσο εντυπωσιακές που εκτέθηκαν στο ετήσιο συνέδριο της εταιρείας το Χάλφαξ Ενώ δεν εντυπωσιάστηκαν όλοι από αυτές, πολλοί το έφαγαν αμάσιτο και υποστήριξαν την ύπαρξη των εράιων.
Ακόμα και άνθρωποι από τους υψηλότερους κοινωνικούς κύκλους και τη διανόηση εντυπωσιάστηκαν. Οι φωτογραφίες είχαν εξελιχθεί από παιδικό παιχνίδι σε κάτι άλλο που είχε αρχίσει να τους παίρνει τα μυαλά. Μία από τις πιο αξιοσημείωτες αγγλικές προσωπικότητες που οι φωτογραφίες τράβηξαν την προσοχή του ήταν ο Άρθουρ Κόναντ Όιλ.
Όμως ο συγγραφέας δεν ήταν ούτε κατά διάνοια τόσο διορατικός όσο ο μυθιστορηματικός ηρωάς του Σέλοκ, επιτρέποντας τον εαυτό του λόγω της επιθυμίας του να προωθήσει τον κόσμο της επιστήμης να πιστεύει κάθε είδους κουλό και περίεργο. Η φυσική του περιέργεια τον είχε οδηγήσει μένω στον πνευματισμό, αλλά αναζητούσε πάντα κάτι υπερφυσικό και αποκοσμό.
Αυτή η επιθυμία του εξάλλου αντικατοπτρίζεται και στις ιστορίες που έγραφε. Ο Σερ Άρθουρ διάβασε για τις νεράιδες του Κότιγκλη στο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Light, το οποίο προφανώς δεν το αντιμετώπισε με τον σκεπτικισμό που του άξιζε. Από διαβολική σύμπτωση, ο ίδιος δούλευε πάνω στο άρθρο για τις νεράιδες στο χριστουγεννιάτικο τεύχος του περιοδικού στραντ Μαγεύτηκε τόσο πολύ από τις φωτογραφίες που ήθελε να τις συμπεριλάβει στο άρθρο του Δεδομένου ότι ήταν ήδη πολύ δημοφιλής εκείνη την εποχή Η οικογένεια Ράιτ του επέτρεψε να χρησιμοποιήσει αυτές τις φωτογραφίες χωρίς αμοιβή Ο Conan Doyle έκανε αυτό που θεωρούσε ως μια ενδελεχή επιστημονική έρευνα των φωτογραφιών των εράιδων.
Αρχικά έδειξε τις φωτογραφίες στο Σερ Όλιβερ Λόντς, έναν πρωτοπόρο ερευνητή, ο οποίος τις θεώρησε ψεύτικες και υποστήριξε πως επρόκειτο για μια ομάδα χορευτών που μεταμφιέστηκαν σε εράιδες. Κάποιος άλλος, ο οποίος ήταν αυθεντίας σε αυτά τα μαγικά πλάσματα, του είπε ότι τα χτενίσματα των ξωτικών ήταν πολύ παριζιάνικα για τα γούστα του Στην κούπη ήταν το πρόβλημα δηλαδή Αν η νεράιδα ήταν σαν την ξανθή περάκια από μαλλί, δεν έτρεχε κάστανο Είναι ενδιαφέρον ότι κανείς προφανώς δεν ήθελε να εξετάσει τις πρωτότυπες φωτογραφίες Μόνο οι δύο εκτυπώσεις που αναλύθηκαν θα δημοσίευαν στο περιοδικό σε μια πιο βελτιωμένη έκδοση Ο Ντόιλ στη συνέχεια συμβουλεύτηκε ειδικούς στα γραφεία της εταιρείας Κόνταξ στο Λονδίνο Εκεί εξέτασαν τις φωτογραφίες και του είπαν ότι δεν μπορούσαν να βρουν στοιχεία παραποίησης Ναι μεν, αλλά Η Κόνταξ δεν εξέδωσε ποτέ επίσημη γνώμη ή απόφαση επί του θέματος Επέμειναν ότι κάποιος που γνώριζε αρκετά πράγματα πάνω στη φωτογραφία θα μπορούσε να τις είχε παραποιήσει.
Κατά την άποψη του Conan Doyle, αυτό το ενδεχόμενο απέκλειε τα δύο κορίτσια από το χωριό του Yorkshire, την Elsie Wright και τη Frances Griffith. Υποστήριξε ότι σίγουρα όλοι είχαν συνδέσει τις φωτογραφίες με τα δύο κορίτσια, ωστόσο τέτοια κόλπα θα ήταν εντελώς πέρα από τις δυνατότητές τους. Τα κορίτσια της εργατικής τάξης σίγουρα δεν θα μπορούσαν να σκαρφιστούν μια τέτοια απάτη Το επόμενο βήμα του Conan Doyle ήταν μια έρευνα επιτόπου Αλλά επειδή πιθανόν βαριόταν και πού να τρέχεις μες στο βρίο και τη λυχίνα δεν πήγε ο ίδιος Ανταυτού στρατολόγησε τον Edward Gardner για να εκτελέσει την αποστολή Ο Gardner είχε ήδη έρθει σε επαφή με αρκετούς ανθρώπους που τον είχαν διαβεβαιώσει πως τα κορίτσια έπαιζαν με νεράιδες και εξωτικά από βρεφική ηλικία.
Είχε ήδη γράψει στη μητέρα της Σέλσι Ράιτ παρακαλώντας την να βγάλει το κοριτσάκι της περισσότερες φωτογραφίες. «Ξέρω πολύ καλά ότι οι νεράιδες υπάρχουν», έγραψε ο Γκάρνερ σε μία από τις πολλές επιστολές προς τη μητέρα της Σέλσι, «και ότι ντρέπονται πολλοί να εμφανιστούν ή να πλησιάσουν ενήλικες και μόνο όταν μπορεί κανείς να λάβει τη βοήθεια των φιλενάδων τους μπορεί να ελπίζει ότι θα αποκτήσει φωτογραφίες και ως εκ τούτου θα οδηγήσει σε καλύτερη κατανόηση της ίδιας της φύσης.
Εξήγησε επίσης τη μητέρα της Έλση ότι ανυπομονούσε εδώ και καιρό να αποκτήσει φωτογραφίες νεράιδων, ξωτικών και αν είναι δυνατόν και καλικάτζαρων γιατί το είχε καημό και μαράζει. Έτσι, ίσως δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός Πως όταν επισκέφθηκε την οικογένεια Ράιτ στο χωριό Κότιγκλη του Γιώρξ Αΐρ Ο Κάρνεντ δεν βρήκε κανένα λόγο να υποψιαστεί Ότι υπήρχε κάτι λάθος στο υλικό που συγκεντρώθηκε Μίλησε με τους γονείς της Έλση Οι οποίοι μη γνωρίζοντας οι ίδιοι αν ή πώς οι φωτογραφίες είχαν παραποιηθεί Του έδωσαν ειλικρινείς απαντήσεις στα ερωτήματά του Ανέφερε ότι ολόκληρη η οικογένεια Ράιτ φαινόταν ειλικρινής και απόλυτα αξιοσέβαστη Του είπαν όλα όσα ήξεραν Ότι τα δύο κορίτσια είχαν δανειστεί τη φωτογραφική μηχανή του πατέρα της Έλση Και είχαν κατέβει σε μια μικρή κρυφή κοιλάδα πίσω από το σπίτι Όπου το μικρότερο κορίτσι, η ξαδέλφη της Έλση Φράνσις πίστευε ότι έβλεπενε Ράιδες Τα κορίτσια επέστρεψαν λίγο αργότερα με το αρνητικό που έβγαλε ο πατέρας της Έλσης στο σκοτεινό θάλαμο του σπιτιού του
Την πρώτη φωτογραφία με νεράιδα Στο πλαίσιο της έρευνάς του, ο Κάρτιναρ περπάτησε με την Έλση στο ακριβές σημείο μπροστά σε ένα καταράκτιο που είχε τραβηχτεί η φωτογραφία Χάρηκε που είχε την ευκαιρία να μιλήσει μόνος του με το κορίτσι και αργότερα ανέφερε τα αποτελέσματα της ερευνάς του στον Γκόναντ Ντόιλ. Είχε ρωτήσει την Έλση τι χρώματα είχαν οι νεράιδες και εκείνη του είπε ότι είχαν τις πιο ανοιχτόχρωμες αποχρώσεις του πράσινου, του ροζ και του μόβου.
Η Έλση είπε επίσης ότι ο Νάνος στη δεύτερη φωτογραφία φορούσε μαύρο καλσόν που είναι πάντα κλασικό και κόβει και στην περιφέρεια, ένα κοκκινοπό καφέ ζέρσι και ένα κόκκινο μητερό καπέλο. απαντώντας τις ερωτήσεις του Γκάρντνερ σχετικά με τα φτερά του Νάνου, γιατί δεν σας είπα, ο Νάνος είχε και φτερά. Τόσο ο Κόναντ Όιλ όσο και ο Γκάρντνερ πίστευαν πως έμοιαζαν με φτερά νυχτοπεταλούδας.
Έτσι η Έλση εξήγησε ότι όχι δεν ήταν φτερά, αλλά μουσική αυλή, ο Νάνος τσαμπούνα. Το κορίτσι πρόσθεσε ότι τις ήσυχες μέρες μπορούσες να ακούσεις τον αμυδρό παράξενο ήχο της μουσικής των Νάνων. Μετά από αυτό, ο Γκάρντνερ ανέφερε στον Ντόιλ ότι η διαφανής ειλικρίνεια και απλότητα της οικογένειας τον είχε πείσει, πως οι φωτογραφίες ήταν απολύτως ονίσιες.
Όταν πρώτο ξεκίνησε την έρευνα ο Γκάρντνερ, η Έλυση ήταν ένα ντροπαλό όμορφο κορίτσι περίπου 16 ετών. αλλά όταν συναντήθηκαν από κοντά ήταν πλέον 18, σχεδόν 19 και για χρόνια η νεαρή πλέον κοπέλα είχε κρυφό όνειρο να γίνει καλλιτέχνης. Ήταν εκείνη που είχε ζωγραφίσει τις νεράιδες με αγκουαρέλες, τις είχε στερεώσει πάνω σε καρφίτσες για καπέλα και τις είχε τοποθετήσει στις φιλοσχέες μπροστά στη Φράνσης για να τραβήξει τις εν λόγω φωτογραφίες.
Ήταν η Έλση που χρησιμοποιώντας μια περίπλοκη φωτογραφική μηχανή παλιάς τεχνολογίας για να τραβήξει την πρώτη της φωτογραφία κατάφερε να απαθανατήσει την παράξενη ανατριχιαστική εικόνα που θα έμενε στην ιστορία ως η πρώτη φωτογραφία νεράιδας του Κότιγκλη Ο Γκάρντερ είχε δει αρκετές από τις αγκουαρέλες της Έλση να στολίζουν τους στίχους του σπιτιού των γονιών της Παρ' όλα αυτά επέμενε ότι δεν ήταν αρκετά καλή στη ζωγραφική για να μπορέσει να σχεδιάσει τις νεράιδες της φωτογραφίας Και ο Κόναντ Όιλ τον πίστεψε γιατί απλά ήθελε να τον πιστέψει Τον Αύγουστο ο Γκάρντερ επέστρεψε με νέες κάμερες και 20 φωτογραφικές πλάκες Ελπίζοντας να πείσει τα κορίτσια να τραβήξουν ακόμα περισσότερες φωτογραφίες Εν τω μεταξύ, το άρθρο του Strand ολοκληρώθηκε με τις δύο βελτιωμένες εκτυπώσεις και ο Conan Doyle απέπλευσε για την Αυστραλία για μια περιοδία με διαλέξεις Το τεύχος του Strand εξαντλήθηκε μέσα σε λίγες μέρες από τη δημοσίευση και αυτό οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στις φωτογραφικές αποδείξεις ότι υπήρχαν εράιδες
Προκάλεσε μεγάλη διαμάχη και αντιδράσεις από όλους τους εμπλεκομένους και από εκείνους που ένιωθαν ότι έπρεπε ντε και σόνι να πούν κάτι. Οι περισσότεροι ήταν σκεπτικοί, συμπεριλαμβανομένο του ταγματάρχη Χολ Έντουαρτς, ειδικούς στο ράδιο, ο οποίος είχε δηλώσει πως με βάση τα στοιχεία δεν διστάζω να πω ότι αυτές οι φωτογραφίες θα μπορούσαν να ήταν πλαστογραφημένες.
Ο Γκάρντνερ παρακάλεσε για άλλη μια φορά τους γονείς της Έλση να την πείσουν να τραβήξει περισσότερες φωτογραφίες με νεράιδες και γι' αυτό το σκοπό έδωσε στο κορίτσι δύο φωτογραφικές μηχανές Η Έλση επέμενε ότι αυτό δεν ήταν δυνατόν επειδή έπρεπε να είναι εκεί και οι Φράνσις για να εμφανιστούν οι νεράιδες Μέχρι τότε οι Φράνσις είχε μετακομίσει από το Κόντιγκλη στην παραθαλάσσια πόλη Σκάρμπορο Απτώειτος ο Κάρτνερ κανόνισε με τους γονείς της Φράνσης να περάσει μικρή μέρος των καλοκαιρινών της διακοπών στο Κότιγκλι Δεν υπήρχε τίποτα που να μπορούσε να κάνει κανένα από τα δύο κορίτσια πλέον για να ξεφύγουν από την παγίδα που έστησαν οι ίδιες και είχαν πέσει μέσα προκαλώντας αυτή τη νεραϊδοφρενίτιδα Μια νεανική φάρσα είχε εξελιχθεί σε τσίρκο των μέσων μαζικής ενημέρωσης Η πίεση πλέον ήταν μεγάλη.
Τα κορίτσια τράβηξαν δύο ακόμα φωτογραφίες. Στη συνέχεια έδωσαν όρκο βαρύ και οι δύο κρυφά ότι αν βγάλουν ποτέ ξανά φωτογραφία με νεράιδες θα φάνε τις κοτσίδες τους και όλα τα αρνητικά με τις νεράιδοβλακίες τους. Οι πλάκες των αρνητικών συσκευάστηκαν προσεκτικά με βαμβάκι και τα χιδρομείθηκαν στον Γκάρνερ στο Λονδίνο. Εκείνος χάρηκε πολύ που έλαβε τις δύο φωτογραφίες Αλλά ενθουσιάστηκε ακόμη περισσότερο με μια τρίτη Την οποία η Έλση δεν είχε πλαστογραφίσει Τα κορίτσια νόμιζαν τότε ότι ήταν απλώς μια φωλιά πουλιού Λίγο νερό της ροχής, μερικά σχήματα και σκιές Αλλά ο Γκάρντνερ που είχε χαβά μεγάλο Επέμενε ότι έδειχνε νεράιδες Ο θείος Άρθουρ ήταν πολύ προβληματισμένος Ήταν πεπισμένος ότι οι φωτογραφίες ήταν πλαστές, ανεξάρτητα από το ότι αυτός και η σύζυγός του δεν βρήκαν εννοχοποιητικά στοιχεία που να αποδεικνύουν πως η κόρη τους το είχε κάνει.
Ωστόσο δεν μπορούσε να καταλάβει πως άλλοι ενήλικες άνδρες είχαν ξεγελαστεί έτσι. Επιπλέον η κόρη του είχε γίνει το επίκεντρο μιας πανεθνικής αν όχι διεθνούς νεραϊδοτρέλας. Καθώς ο Κόναν Ντόιλ είχε χρησιμοποιήσει ψευδόνυμα, τα παιδιά ήταν αρκετά ασφαλή από τη δημόσια έκθεση Αλλά ο θείος Άρθουρ άρχισε να χάνει την εκτιμήσή του για τον Ντόιλ Δυσκολευόταν να πιστέψει ότι ένας τόσο έξυπνος άνθρωπος μπορούσε να ξεγελαστεί από την Έλση μας Ένα κορίτσι που ήταν στον πάτο της τάξης της Έγινε μια τελευταία αποστολή στο Κότιγκλι τον Αύγουστο του 1921 Ο διορατικός Τζέφρι Χόντσον είχε κληθεί να επαληθεύσει τυχόν εμφανίσεις νεράιδων.
Οι νεράιδες όμως αμνήθηκαν να φωτογραφηθούν γιατί είχε καταντήσει αηδία το πράγμα πλέον. Αν και τόσο ο Χόντσον όσο και η Έλση δήλωσαν ότι τις είχαν δει. Η Έλση και οι Φράνσις αργότερα παραδέχτηκαν ότι τον είχαν εξαπατήσει επισημένοντας ότι δεν είχαν δει ποτέ νεράιδες. Ο διορατικός άνδρας παρόλα αυτά επέμενε ότι τις είδε ή ίσως ένιωσε ότι έπρεπε να τεκμηριώσει τον αρχικό ισχυρισμό της Έλση για να μην γίνει τελείως ξεφτύλα Αλλά ας επιστρέψουμε στον Γκάρντνερ που τον πήρε η χαρά και στείλε τότε ένα εξτατικό τηλεγράφημα σχετικά με τις νέες νεραϊδοφωτογραφίες των Γκόναντ Ντόιλ που βρισκόταν εκείνο τον καιρό στην Αυστραλία Ο Ντόιλ απάντησε Η καρδιά μου είναι όλο χαρά όταν εδώ έξω στη μακρινή Αυστραλία έλαβα το σημείο μας σας και τις τρεις υπέροχες εικόνες που επιβεβαιώνουν τα δημοσιευμένα αποτελέσματά μας.
Όταν οι νερά ιδέες μας γίνουν δεκτές, άλλα ψυχικά φαινόμενα θα βρουν μια πιο άμεση αποδοχή. Λαμβάνουμε συνεχόμενα μηνύματα σε συνεδρίες εδώ και αρκετό καιρό ότι ένα ορατό σημάδι έρχεται. Ένα δεύτερο άρθρο του Στραντ που δημοσιεύτηκε το Μάρτιο του 1921 ανακοίνωσε το βιβλίο «Τα στοιχεία για τις νεράιδες» από τον Άρθρορ Κόναντ Ντόιλ με νέες φωτογραφίες νεράιδων.
Στο άρθρο αυτό ο συγγραφέας παρέθεσε τον ισχυρισμό του Γκάρντνερ ότι η τρίτη και πιο εκπληκτική φωτογραφία ήταν όντως μια υπέροχη νεράιδα. Ο Ντόιλ συμπεριέλαβε επίσης την παρατήρηση του Γκάρντνερ ότι τώρα καταφέραμε να κυκλοφορήσουμε αυτή την εκτύπωση με υπέροχο τρόπο Το άρθρο δεν ενέφερε τι εννοούσε ο Γκάρντνερ με τον όρο αναδεικνύοντας την εκτύπωση Ο άνθρωπος που είχε δημιουργήσει τον μεγαλύτερο detective στον κόσμο δεν έμαθε ποτέ πόσο άσχημα είχε πάει η δική του έρευνα Εν μέρει για να μην τον φέρουν σε δύσκολη θέση, η Έλση και η Φράνσις δεν αποκάλυψαν το μυστικό των χάρτινων εράιδων παρά πολύ μετά τον θάνατό του Η Έλση είχε δει κάποτε αυτό που θυμόταν ως σκληρό σκίτσο του Κοναντόιλ σε ένα περιοδικό και ψιλοσκιάχτηκε Και ίσως μόνο τότε συνειδητοποίησε πραγματικά πόσο απεγνωσμένα ήθελος συγγραφέας οι φωτογραφίες των εράιδων να είναι αληθινές και αν όντως ήταν, όπως είχε γράψει ο Ντόιλ στο βιβλίο του που περιελάμβανε και τα δύο άρθρα του Strand θα παρήχαν την πρώτη αδιάσυστη απόδειξη ότι υπήρχαν ολόκληρες νέες τάξεις αόρατων όντων στον κόσμο μας
«Δεν υπάρχει τίποτα επιστημονικά δύνατο από όσο μπορώ να δω στο να βλέπουν κάποιοι άνθρωποι πράγματα που είναι αόρατα σε άλλους» είχε γράψει Παραδέχτηκε όμως ότι θα χρειαζόταν λίγος χρόνος πριν ο συνηθισμένος πολυάσχολος άνθρωπος συνειδητοποιήσει ότι αυτή η νέα τάξη πραγμάτων έχει όντως ενδραιωθεί Κάτι που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη όπως ακριβώς και οι πυγμαίοι της Κεντρικής Αφρικής Η Βικτοριανή επιστήμη θα είχε αφήσει τον κόσμο σκληρό, καθαρό και γυμνό σαν ένα τοπίο στο φεγγάρι, ανέφερε στο βιβλίο του Αλλά τώρα με την έλευση των εράιδων όλα είχαν αλλάξει. Μία ή δύο συνέπειες αυτής της ανακάλυψης είναι προφανείς.
Οι εμπειρίες των παιδιών θα ληφθούν πιο σοβαρά υπόψη. Πιο εξειδικευμένες κάμερες θα είναι διαθέσιμες. Άλλες καλά επιβεβαιωμένες περιπτώσεις θα εμφανιστούν. και αυτά τα μικρά ανθρωπάκια που φαίνονται να είναι γειτονές μας με μόνο μία μικρή διαφορά δόνησης να μας χωρίζει θα γίνουν περισσότερο οικία. Η πίστη του Ντόιλ στον πνευματισμό, τις πνευματιστικές συγκεντρώσεις και τα φαντάσματα είναι πασίγνωστη.
Ωστόσο η εκλώνητη πίστη του στις νεράιδες του Κότιγκλη κάποιες φορές παραβλέπεται ή ακόμη και αγνοείται από τους βιογράφους του παρόλο που αποτελεί μια αποκαλυπτική ματιά στον χαρακτήρα ενός ανθρώπου που πολύ συχνά συγχαίεται με τον ψυχρό ολογικό ήρωά του. Χρόνια αργότερα, ο James Randi ανακάλυψε τις εικόνες των ίδιων ακριβώς νεράιδων που εμφανίζονταν στις φωτογραφίες στο βιβλίο του Arthur Shepard των Princess Mary's Gift Book, το οποίο εκδόθηκε το 1915.
και έτσι αποκαλύφθηκε ότι οι νεράιδες ήταν πράγματι κομμένα χάρτινα σχέδια. Κατά έναν ηρωνικό τρόπο, σε αυτό το βιβλίο από το οποίο έφτιαξαν τις ψευτονεράιδες τα κορίτσια, υπήρχε μια ιστορία γραμμένη από τον ίδιο τον Σερ Άρθουρ Κόναντ Οίλ. Η πέμπτη φωτογραφία της σειράς, με τίτλο «Το ηλιόλουστο μπάνημα της νεράιδες», Δημιουργήθηκε με ένα απλό πλαίσιο και μια κατασκευή από λάστιχο που είχε στερεωθεί στο ψιλογρασίδι.
Με ένα τράβηγμα του λάστιχου, οι νεράιδες έπεφταν μπροστά πίσω από τις χισμές τους στο πλαίσιο, δίνοντας έτσι την αίσθηση ότι κινούνταν. Οι ψεύτικες νεράιδες έμοιαζαν σαν να χόρευαν. Το 1981, όταν η Φράνσις ήταν 60 ετών και η Έλση γύρω στα 76, ο δημοσιογράφος Τζο Κούπερ πήρε συνέντευξη από τις δύο γυναίκες για ένα άρθρο του περιοδικού The Unexplained.
Η Έλση παραδέχτηκε ότι και οι πέντε φωτογραφίες ήταν πλαστές. Η Φράνσις όμως ισχυρίστηκε ότι οι τέσσερις πρώτες ήταν πλαστές, αλλά η πέμπτη ήταν πέρα για πέρα αληθινή. Η απάτη είχε γίνει χρησιμοποιώντας χάρτινες φιγούρες νεράιδων, όπως υποψιάζονταν πολλοί. Χρησιμοποιώντας ένα κοφτερό ψαλίδι που ανήκε στη μητέρα της Φράνσης, τα κορίτσια είχαν κόψει τα σχέδια από το παραμύθι και τα στερέωσαν σε μια φιλοσιά με καρφίτσες για καπέλα.
Αφού τραβήχτηκαν οι φωτογραφίες, πέταξαν τα στοιχεία του εγκλήματος στο ριάκι και φέραν την κάμερα πίσω στον πατέρα της Έλση ώστε να μπορέσει να εμφανίσει τις φωτογραφίες. Η Έλση είπε ότι αυτοί και η Φράνσις ντράπηκαν πολύ για να παραδεχτούν την αλήθεια αφού ξεγέλασαν τον Κόναντ Όιλ, τον συγγραφέα του Σελο Χόλμς. Δυο παιδιά του χωριού και ένας λαμπλός άνθρωπος όπως ο Κόναντ Όιλ.
Ε, δεν μπορούσαμε παρά να σοπάσουμε. Στην ίδια συνέντευξη η Φράνσις είπε Ποτέ δεν το σκέφτηκα ως απάτη Απλώς η Έλυση και εγώ διασκεδάζαμε λίγο Και δεν μπορώ να καταλάβω μέχρι σήμερα Γιατί κάποιοι θεωρούν ότι εξαπατήθηκαν Ήθελα να εξαπατηθούν Η Έλυση έλεγε συχνά Θα προτιμούσαν να μας θεωρούν πειραχτήρια Αλλά το καρότο ήταν τόσο νόστιμο Που πολλοί αποφάσισαν να το φάνε Η Φράνση σωστόσο μέχρι και που πέθανε συνήθισε να υποστηρίζει ότι η πέμπτη φωτογραφία ήταν στην πραγματικότητα γνήσια.
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η πίστη στις νεράιδες εξανεμίστηκε εντελώς μετά από αυτό το περιστατικό και ότι αυτό συνέβη ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 όταν οι εικόνες εμφανίστηκαν για πρώτη φορά. Το ενδιαφέρον για το υπερφυσικό μειώθηκε και ο καημένος ο Ντόιλ σαν βρεμένη γάτα Φερνόταν ολοένα και πιο αποστασιοποιημένος Τα κορίτσια δεν ξαναέβγαλαν άλλες φωτογραφίες Και το κοινό άφησε τις νεράιδες του Κόντιγκλη για πάντα πίσω του Το 1983 όταν ο Τζέφρι Χόντσον ήταν 96 ετών και ζούσε στη Νέα Ζηλανδία Άκουσε τις αληθινές ομολογίες των γυναικών Και έτσι έγινε το μόνο επιζών μέλος της ομάδας του Γκάρντνερ που έμαθε την αλήθεια Όσο για τον άνθρωπο που τους έκανε όλους διάσημους, ο Κόναντ Ντόιλ δημοσίευσε το «The Camel of the Ferries» το 1922 Το βιβλίο δεν βασιζόταν αποκλειστικά στα γεγονότα του Κότιγκλη, αλλά ήταν μια συλλογή από ιστορίες με νεράιδες και θεάσεις από όλο τον κόσμο Στις 8 Ιουλίου του 1930 ο Σερ Άρθουρ Κόναντοιλ πέθανε, προφανώς πιστεύοντας ακόμα σε αυτά τα μαγικά πλάσματα.
Το 1966, σχεδόν 50 χρόνια μετά την εμφάνιση αυτής της ιστορίας, ο Γκάρνερ κυκλοφόρησε το βιβλίο Pictures of Aries, The Cottingley Photographs, το οποίο θα ξεκινούσε μια σειρά από αφηγήσεις που θα χρειάζονταν σχεδόν άλλα 20 χρόνια, πριν οι τότε λάτρεις του υπερφυσικού παραδεχτούν την απάτη. Μέχρι σήμερα πάντως, το Κότιγκλει συνεχίζει να δέχεται επισκέπτες και κυνηγούς νεράιδων παρά το γεγονός ότι όλη αυτή η ιστορία ήταν αποτέλεσμα μιας παιδικής φάρσας.
Ολοκληρώνοντας αυτό το επεισόδιο, πάμε να δούμε τι είναι τέλος πάντων αυτές οι νεράιδες που έκαναν τόσο κόσμο να φάει τέτοιο σκάλωμα για τόσο πολύ καιρό. Σύμφωνα με το Ancient Origins, οι νεράιδες αποτελούν μια μεταφυσική ύπαρξη, αλλά είναι σε θέση να εισέλθουν στο φυσικό μας κόσμο. Και παρόλο που όταν ακούμε για νεράιδες, συνθώς φανταζόμαστε ένα αξιολάτρευτο και λαμπερό πλάσμα, παρόμοιο με την Dingle Bell, μια όμορφη και πάνω απ' όλα φιλική παρουσία, δυστυχώς τα λαμπερά γλυκούτσικα πλασματάκια με φτερά πεταλούδας ανήκουν αποκλειστικά και μόνο στα παραμύθια.
Σε όλο τον κόσμο οι νεράιδες εμφανίζονται κυριολεκτικά σε εκατοντάδες μορφές και πολλές από αυτές είναι ιδιαίτερα ξεχωριστές. Μερικές από τις πιο σαγηνευτικές είναι οι Merkfolk κάτι πλάσματα που μοιάζουν με γοργόνες και ζουν στη θάλασσα τρώγοντας ψάρια και προσέχοντας τα μικρά τους. Ίσως μία από τις πιο γνωστές νεράιδες είναι η πάντα αξιαγάπητη νεραϊδονονά.
Ναι, τα καλοπροαίρετα μαγικά για γιαδίστικα πνεύματα παραμυθιών, όπως την ωραία κοιμωμένη και τη σταχτοπούτα, χρονολογούνται από το 1621. Η δουλειά τους είναι να δίνουν σοφές συμβουλές, να χαρίζουν δώρα όπως ομορφιά και μια υπέροχη φωνή για καριέρα σε μεγάλες πίστες και να ενεργούν ως φύλακες των νεαρών, συνήθως θηλυκών προστατευόμενών τους.
Μερικές φορές φροντίζουν και νεαρούς άνδρες. Αλλά πόσο να μιλήσεις για μυστικά ομορφιάς με το μαντραχαλέα και να νιώσει το γαϊμό σου! Οι νεραϊδονονές μπορεί να προείστανται στη γέννηση ενός μωρού, καθώς και στη βάπτισή του, για να μην έρθει καμιά σκατόψυχη νεράιδα και κλέψει το παιδί. Αξίζει να σημειωθεί ότι μια θυμωμένη νεραϊδονονά είναι σε θέση να εξαπολύσει μια κατάρα αν χρειαστεί και να τους πάρει όλος ο διάολος να τους πάρει.
Οι νεραϊδονονές δεν είναι οι μόνες που καταριούνται όταν παίρνουν ανάποδες. Οι κακές νεράιδες έχουν και αυτές μερίδιο στον κόσμο των μυθικών πλασμάτων. Μπορεί να είναι από απλοί απαταιώνες όπως τα ξωτικά μέχρι η απαγωγής παιδιών. Το British Fairies υποστηρίζει επίσης ότι όλες οι νεράιδες μπορούν να γίνουν κακές αν τις τρίψουν με λάθος τρόπο.
Μη με ρωτάτε τι μπορεί να σημαίνει αυτό, δεν θέλω να ξέρω. Το The Origins of Fairies παρέχει μια λίστα με νεράιδες που είναι πάντα κακές ανεξάρτητα από το πώς τις τρίβουν. Σε αυτές περιλαμβάνονται οι μπάσις που φαίνεται να προμηνύουν έναν επικίνδυνο θάνατο, τα γκόμπλεγκς και τα μπαγκαμπούς που δεν χρωστάνε καλό σε κανέναν και οι μπλακάνεις, οι γαλαζοπρόσωποι μάγισσα που είναι υπεύθυνοι για τις τρομερές καταιγίδες της σκοτσέζικες παιδιάδες.
Το Ace and Origins μιλάει για δαχτυλίδια νεράιδων τα οποία αν και ενδιαφέροντα είναι κάτι που πρέπει κανείς να αποφεύγει. Απευθύνονται σε ανυποψία στους άνδρες που μαγεμένοι στη θέα όμορφων μικρών πλασμάτων που χορεύουν σε κύκλο Μπαίνουν στον πειρασμό να συμμετάσχουν στην παρέα Με αυτόν τον τρόπο παγιδεύονται και καταδικάζονται Ανάλογα με την παράδοση κάθε λαού μπορεί να γίνεται αόρατη στους ανθρώπους Καθώς παραμένετε παγιδευμένοι στον κόσμο των εράιδων ή μπορεί να χάσετε ένα μάτι και μην ακούω βλακίες καλύτερα το μάτι παρά το όνομα.
Ακόμα χειρότερα θα αναγκαστείτε να χορεύετε γύρω γύρω από το δαχτυλίδι μέχρι να πεθάνετε από εξάντληση ή τρέλα. Μερικά δαχτυλίδια νεράιδων φέρουν ένα περίγραμμα από μανιτάρια. Καλά θα κάνετε λοιπόν να μην μπείτε μέσα στον κύκλο και να καθίσετε στα αυγά σας για να μην έχουμε άλλα. Σας έχω όμως και οδηγίες προς ναυτιλωμένους για το πώς να εντοπίσετε μια νεράιδα αν έχετε τέτοια μεγάλη καήλα Λοιπόν, έχοντας κατά νου όλες αυτές τις πληροφορίες, πώς ακριβώς μπορεί κανείς να βρει μια νεράιδα Όπως σημειώνει το Fabulous Fairy Tales, οι νεράιδες ζουν οπουδήποτε Από τα σπίτια μέχρι τους κήπους και τα δάση, τις λίμνες και τα ριάκια Μπορούν να ζήσουν σε γλάστρες, δέντρα, νερό ή ακόμα και στα δικά τους μικροσκοπικά υπόγεια Αλλά πώς μοιάζουν οι νεράιδες και τι φορούν για να μπορέσουμε να τις αναγνωρίσουμε Είναι δύσκολο να πούμε με σιγουριά Μερικές είναι μικροσκοπικές ή ακόμα και αόρατες Αν φορούν ρούχα φαίνεται να τους αρέσουν τα μονόχρωμα συνολάκια, τα κόκκινα καπέλα, τα πράσινα ντεπιές
και τα μπλε φορέματα σε ίσια κλασική γραμμή που είναι πάντα αλαμόντ. Μπορεί να είναι μικροσκοπικές, όμορφες κοπέλες, άσχημες γρυές μάγισσες, ζαρωμένα ανθρωπάκια ή μερικές φορές και ζώα. Κάποιες από αυτές μπορούν να αλλάξουν την εμφάνισή τους ανα πάσα στιγμή, οπότε τρέχα γύρευε. Το να πιάσεις μια νεράιδα δεν είναι εύκολο.
Μπορείτε να αγοράσετε ένα κίτ με νεραϊδοπαγίδες ή ακόμα καλύτερα να φτιάξετε μια δικιά σας νεραϊδοφάκα. Το Instructables συνιστά να χρησιμοποιήσετε ένα μικρό δίχτυ, να κάνετε πικνίκ μέσα σε ένα κύκλο φτιαγμένο με λαμπερά αντικείμενα και γλυκά για να τις προσελκύσετε. Γιατί κατά τα γνωστά το κουζουλού το μάτι στο παρδαλοκομμάτι.
και επίσης να φοράτε οπωσδήποτε φτερά νεράιδας από τα τζάμπο για να μην είστε σαν τη μήγα μες στο γάλα. Α ναι και χρειάζεστε ένα βάζο για να χώσετε εκεί μέσα τα μικρά πλάσματα και να τα παρατηρείτε. Απλώς φροντίστε να τα αφήσετε να φύγουν μετά ελεύθερα στον κήπο σας γιατί κατσιάζουν και εύκολα. Οι νεράιδες παραμένουν ανάμεσά μας μέχρι και σήμερα.
Ακόμη και εκείνοι που δεν πιστεύουν σε αυτές μπορούν να μην συνειδητοποιούν πόσο μεγάλη επιρροή έχουν ασκήσει οι μικρές φτερωτές υπάρξεις και ιστορίες τους στη σύγχρονη κουλτούρα Το 1556 στο Ντόρσετ της Βορειοδυτικής Αγγλίας ένας άνδρας με το όνομα Τζον Ουάλς ο οποίος κατηγορήθηκε για μαύρη μαγεία είχε αναφέρει πως οι νεράιδες χωρίζονται σε τρία είδη τις λευκές, τις πράσινες και τις μαύρες Η χρονική περίοδος για να συναντήσει κάποιος μία ήταν ανάμεσα στις 12 και μία κάθε μέρα και νύχτα αλλά προειδοποιούσε πως κάποιος θα έπρεπε να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός με τις μαύρες νεράιδες καθώς είναι οι χειρότερες.
Έναν αιώνα περίπου αργότερα, ο Ρόμπερτ Κίρκ, σκοτσέζος επισκοπικός ιερέας, λόγιος και λαογράφος, μας κληρονομεί μια λεπτομερή περιγραφή των νεράιδων και του μαγικού τους κόσμου. Ο Κίρκ ήταν ο έβδομος γιος της οικογένειάς του και ήταν πρικισμένος με το χάρισμα της ενόρασης και της θεραπείας, χάρισμα που κληρονόμησε από τη μητέρα του.
Το έργο του, η μυστική κοινοπολιτεία, είναι ακόμα και στις μέρες μας ένα από τα πιο σημαντικά κείμενα προσωπικής γνώσης σχετικά με τις νεράιδες. Μέχρι και σήμερα υπάρχει ο θρύλος που λέει πως ο Κίρκ είχε τόσο ισχυρούς δεσμούς με τις νεράιδες σε σημείο που δεν πέθανε με φυσικό τρόπο αλλά πέρασε απευθεία στον κόσμο τους μέσω του λοφής Κουντούν Άλλος θρύλος αναφέρει πως ο Κίρκ επισκεπτόταν συχνά το λόφο Οι νεράιδες που κατοικούσαν εκεί θύμωσαν με τις συχνές επισκέψεις τους στην αυλή των καταραμένων όπου τον είχαν προειδοποιήσει να μην πάει με αποτέλεσμα να τον φυλακίσουν.
Τον Μάιο του 1692 βγήκε για να κάνει την καθιερωμένη του βόλτα μέχρι που απλά εξαφανίστηκε. Τον βρήκαν και τον μετέφεραν σπίτι του όπου και πέθανε λίγο αργότερα. Το τεράστιο δέντρο που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου λέγεται πως είναι η παγιδευμένη του ψυχή ενώ το φερετρό του είναι γεμάτο με πέτρες καθώς οι νεράιδες πήραν το σώμα του.
Και κλείνουμε με τις δικές μας, τις ντόπιες, γιατί καλέσεις ξενόφερτες, άλλα νεράιδα από τον τόπο σου και τα σχετικά, ξέρετε τώρα. Υπάρχουν αμέτρητες ιστορίες που αναφέρονται σε όμορφες γυναίκες που όλη την ημέρα χόρευαν, τραγουδούσαν, ήταν πάντοτε πεταχτοχαρούμενες και ευτυχισμένες. Πολλοί από τους θρύλους τις θέλουν να είναι ερωτικός στόχος για κάθε άντρα χωρίς αυτό να σημαίνει πάντα κάτι καλό.
Βασικό στοιχείο για τις νεράιδες είναι ότι κατοικούσαν κοντά ή μέσα σε νερό. Λίμνες, ποταμοί και όχθες είναι τα κύρια στοιχεία κάθε ιστορίας. Οι νεράιδες όμως στην Ελλάδα δεν είναι μόνο κουκλάρες χορεύταρούδες και έξω καρδιά. Αν τις πιάσει το γλυκί τους μπορούν να μεταμορφώσουν τους ανθρώπους σε βδέλες, να ξηράνουν ποτάμια, να απαγορεύσουν τον κόσμο να πλησιάσει σε ρέματα γιατί έτσι μπορούν επίσης να φιλήσουν κάποιον στον ύπνο του και προδομάγουλος να γίνει μαυρογκάγκανος, να κλέψουν τη μηλιά κάποιου κλπ.
Η πιο γνωστή ιστορία είναι για την εράιδα της Κολοπετινίτσας. Αυτή λοιπόν έχει υπέροχα μαλλιά στο ξανθομελί της Γκαρνιέ φανταστείτε και το όνομά της είναι Τριτέα. Υπάρχει ένα σημείο που εμφανίζεται η όμορφη εράιδα τα ξημερώματα μπροστά σε όποιον βρεθεί εκεί και βγάζει κραυγές κάνοντάς τον να φύγει τρέχοντας. Βέβαια ποτέ κανένας δεν έμεινε για να μας πει τι θα μπορούσε να ακολουθήσει.
Όμως και στην Πεντέλη υπήρχε κάποτε μια λίμνη που ζούσανε ράιδες Την ονόμαζαν Βουλισμένη και Μαγεμένη Λίμνη Η επίσημη ονομασία της όμως ήταν Θάλωση Λέγεται ότι η λίμνη αυτή δημιουργήθηκε από την πτώση ενός μετεωρίτη Ο οποίος εξετράπη της πορείας του και έπεσε στην περιοχή Επίσης λένε ότι μυστηριοδός κάθε τέσσερα χρόνια τα νερά της λίμνης τραβιούνταν και αποκαλυπτόταν ο βυθός της.
Τότε τα παιδιά έβρισκαν ευκαιρία να παίξουν χτίζοντας πιτάκια με τα φύκια. Τον υπόλοιπο καιρό που είχε νερό, ο κόσμος έκανε μπάνιο και βαρκάδα. Αν και ρηχοί ήταν αρκετά επικίνδυνοι γιατί είχε ρουφίχτρες, με αποτέλεσμα να πνιγούν αρκετοί λουόμενοι. Σύμφωνα με τον ιστοριοδίφη Δημήτρη Καμπούρουγλου, η περίφημη δούκισσα της Πλακεντίας συνηθίζεται τα βράδια να κάνει βαρκάδα στη λίμνη ολομόναχη.
Το βιβλίο «Ιστορία, θρήλη και παραδόσεις του Πεντελικού Βουνού» αναφέρει ότι η λίμνη ήταν γιωμάτη από λάμνιες και νεράιδες. Λίμνη κακιά αφού καταπίνει η πνίγη ανθρώπους. Οι βοσκοί που περνούσαν από εκεί τις νύχτες αντίκριζαν έντρομοι τις λευκοντιμένες θεότητες να αστράφτουν στο σκοτάδι, να χορεύουν, να σιγοτραγουδούν και να λούζονται.
Γι' αυτό έλεγαν πως αυτοί που μπαίνουν στη λίμνη τους παίρνουν μαζί τους οι νεράιδες ή τους πνίγουν μια και καλή. Ο θρύλος μιλάει για διάφορες παράξενες και συχνά ανεξήγητες ιστορίες. Μία από αυτές δημοσιεύτηκε ως είδηση στην εφημερίδα «Η Βραδινή» στις 25 Ιαυδόμου του 1931. Το «Νότος Πρες» αναφέρει Ήταν Ιούλιος του 1931.
Πάνω στην Πεντέλη, όπου παραθέριζε το πρώτο σύνταγμα πεζικού, υπήρχε μια μικρή όμορφη λίμνη που την εποχή εκείνη αποτελούσε πόλο έλξης για τους Αθηναίους οι οποίοι την επισκέπτονταν και κολυμπούσαν στα νερά της. Μα η λίμνη αυτή περιβαλλόταν από μεγάλο μυστήριο. Ήταν ένας βυσμένος κρατήρας παλιού υφεστίου από το βάθος του οποίου ανάβληζε νερό.
Από την εποχή της τουρκοκρατίας και της ελληνικής επανάστασης ακόμη κυκλοφορούσαν πολλές φήμες σχετικά με τις νεράιδες της λίμνης της Πεντέλης. Πάντως, είχε παρατηρηθεί ότι οτιδήποτε έπεφτε στα νερά της εξαφανιζόταν ως διαμαγείας, σαν να ελκόταν στον βυθό από μυστηριώδης δυνάμεις. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, οι βοσκοί και οι παραθεριστές δεν πλησίαζαν ποτέ τη νύχτα στις όχθες της, επειδή την θεωρούσαν στοιχειωμένη.
Ο διοικητής του πρώτου συντάγματος πεζικού, κύριος Διάμεσης, που δεν σημεριζόταν τις προλήψεις αυτές, έδωσε την άδεια στους άνδρες του να κολυμπούν στα νερά της. Αλλά δυστυχώς, στα μέσα του Ιουλίου του 1931, ο Δεκανέας Διαμαντής βρήκε τραγικό θάνατο μέσα στη λίμνη. Ο ατυχής Δεκανέας έπεσε πρώτος να κολυμπήσει, μα πριν προλάβουν να τον ακολουθήσουν οι συνάδελφοί του, άρχισε να καλεί σε βοήθεια.
Στο άκουσμα των επεγνωσμένων καρυβογών του, προσέτρεξε ο Δεκανέας του δεύτερου λόγου Σωτηρόπουλος, ο οποίος προσπάθησε με κάθε τρόπο να τον συγκρατήσει στην επιφάνεια. Όμως όσο κι αν πάσχιζε να τον τραβήξε πάνω Ο διαμαντής διαρκώς βυθιζόταν Λες και ένα αόρατο χέρι τον τραβούσε με ορμή προς τον πάτο της λίμνης Τα πόδια μου πιάσε, πιάσαμε από τα πόδια Κάποιος μου τραβάει τα πόδια μου Ουρλιαξό δεκανέας Εκείνη τη στιγμή έπεσε στο νερό κι ένας ακόμης στρατιώτης Ένας λοχίας του τρίτου λόχου ο οποίος μετά από πολύ κόπου κατορθώσε να πιάσει από τα πόδια τον ατυχή πνιγόμενο.
Τότε όμως ο διαμαντής φώναξε «Το κεφάλι μου, το κεφάλι μου, πάω κάτω!» Και δυστυχώς, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που είχαν καταβάλει ο Δεκανέας και ο Λοχίας, ο διαμαντής γλίστρησε από τα χέρια τους και εξαφανίστηκε για πάντα στα σκοτεινά νερά της λίμνης. Για δύο ολόκληρες ημέρες το πρώτο σύνταγμα πεζικού ασχολούνταν αποκλειστικά με την ανέβρεση του πνιγμένου συναδέλφου τους Όλες οι προσπάθειες του σώμος αποδείχτηκαν άκαρπες Έτσι ο διοικητής αποφάσισε να απευθυνθεί στο Υπουργείο Ναυτιλίας ώστε να του αποστείλουν σκάφανδρο Πράγματι, στάλθηκαν τρεις έμπειροι δίτες του πολεμικού ναυτικού και ένα σκάφανδρο για να προχωρήσουν οι έρευνες Οι δίτες μετά το πέρας των μάταιων ερευνών τους ανέφεραν στον διοικητή του συντάγματος ότι πρώτη φορά έβλεπαν βυθό λίμνης τόσο σκοτεινό και μυστηριώδη ώστε ήταν παντελώς αδύνατο να διακρίνει κανείς οτιδήποτε πόσο μάλλον ένα πτώμα Επεσήμαναν επίσης ότι ο βυθός είχε τόσα πολλά φύκια που έδινε την εντύπωση πυκνοφυτεμένου δάσους
Λίγες μέρες αργότερα, όλος τυχαίως, ένας στρατιώτης έτυχε να δει λίγο μετά το ξημέρωμα κάτι να επιπλέει στην ανατολική όχθη της λίμνης Ήταν το πτώμα του άτυχου διαμαντή που βρέθηκε σε άθλια κατάσταση Το πρόσωπό του είχε παραμορφωθεί εντελώς, ενώ έφερε περίεργες και εξαιρετικά βαθιές αμοιχές στα μάγουλα και στο λαιμό, οι οποίες δεν μπορούσαν να καθοριστούν από πού είχαν προκύψει Επίσης, το στομάχι του ήταν διάτρητο σε πολλά σημεία Το κεφάλι του είχε μια τρύπα στο δεξιό μέρος του κρανίου, ενώ τα δάχτυλα των ποδιών του είχαν κοπεί και συγκρατούνταν από μερικές λεπτεσίνες Το πτώμα του άτυχου στρατιώτη μεταφέρθηκε στο Μαρούσι όπου και ετάφη.
«Η νερά είδε στις λίμνες της Πεντέλης, ήταν αυτές που βάστηξαν το νεαρό στρατιώτη εχμάλωτο για τέσσερις μέρες μέσα στα κατασκότυνα νερά», έλεγαν οι βοσκοί της περιοχής με μεγάλη επιμονή και σιγουριά. Ιστορίες πολλές, μύθοι και θρύλοι με τους οποίους πολλοί μεγάλωσαν. Τι είναι μύθος και τι πραγματικότητα δεν το ξέρει σίγουρα κανείς Και αν ένα βράδυ ακούσετε ψιθύρους στον κήπο σας Μην τρομάξετε, μην ανάψετε τα φώτα Απλώς θυμηθείτε πως οι νεράιδες φεύγουν πάντα γελώντας απαλά Όταν πάψουμε να τις πιστεύουμε το γραφικό υλικό για όλες τις ιστορίες μας και θα μπορείτε να ενημερώνεστε για κάθε νέο επεισόδιο που πρόκειται να ανέβει και ακόμα μπορείτε να αφήσετε μηνύματα και emails έξελου ενθουσιασμού στο bloodydarklings.gmail.com μαζί με παρατηρήσεις, ερωτήσεις, σχόλια ιδέες για πρόσωπα και πράγματα που επιθυμείτε να ψαχουλέψουμε παρέα και ό,τι άλλο θέτε.
Μέχρι το επόμενο επεισόδιο να θυμάστε πως ό,τι δεν μπορεί να εξηγηθεί δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει. Στην τελική, λίγη γλυκιά μαγεία δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Φιλιάστη μου ριπαιδές! Φιλιάστη μου ριπαιδές!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα