Burke & Hare: Δύο αδίστακτοι τυχοδιώκτες. Μία μακάβρια επιχείρηση.
Bloody Darklings PodcastΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Εδιμβούργο, 1828. Σε μια πόλη όπου η επιστήμη αναζητά απεγνωσμένα ανθρώπινα σώματα για ανατομικές μελέτες, δύο άντρες ανακαλύπτουν έναν ανατριχιαστικό τρόπο να πλουτίσουν. Δεν χρειάζεται να περιμένουν να πεθάνει κάποιος. Μπορούν να προκαλέσουν οι ίδιοι τον θάνατό του.
Ο William Burke και ο William Hare ξεκινούν μια μακάβρια επιχείρηση που μετατρέπει την ανθρώπινη ζωή σε εμπόρευμα. Τα θύματά τους δεν είναι παρά άγνωστοι άνθρωποι, χαμένοι μέσα στους δρόμους και στα σκοτεινά σοκάκια της πόλης. Και κάπου εκεί, πίσω από τις κλειστές πόρτες, η ιατρική επιστήμη συναντά την ανθρώπινη απληστία.
Πόσες ζωές μπορεί να κοστίσει η δίψα για χρήμα; Ποιοι ήταν πρόθυμοι να αγοράσουν αυτό που εκείνοι είχαν να προσφέρουν; Και τι συμβαίνει όταν ένα έγκλημα που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, δεν μπορεί πια να μείνει κρυφό;
Mια ιστορία πραγματικών ανθρώπων, πραγματικών θυμάτων και μιας από τις πιο σκοτεινές υποθέσεις στην ιστορία της Σκωτίας.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καλώς ήρθατε στο Bloody Darklings, ένα podcast που ψωφάει να χώνει τη μύτη του στις σκοτεινές και παράξενες ιστορίες ανθρώπων πίσω από το μύθο. Είμαι η Ελένη και στο σημερινό επεισόδιο θα βουτήξουμε στα πιο σκοτεινά μονοπάτια της απανθρωπιάς. Εκεί όπου η απληστία συναντά τη φρίκη και το γέλιο πνίγεται μέσα από τα δόντια των θυμάτων.
Ναι, μιλάμε για τους Μπερκ και Χερ Τους πιο αδίστακτους δολοφόνους που έχει να θυμάται η ιστορία Ελάτε λοιπόν να ακολουθήσουμε τα βήματά τους Να μυρίσουμε το φόβο που άφησαν πίσω τους Και να ζήσουμε την απόλυτη σκοτεινή ηρωνία της ανθρώπινης μοχθηρίας Και μην ανησυχείτε Τα φαντάσματα είναι ήδη εδώ και μας περιμένουν Το Ενδιβούργο στα τέλη του 18ου αιώνα ήταν μια πόλη που απέπνεε σκοτάδι.
Τα στενά σοκάκια του ήταν σιωπηλοί μάρτυρες της ανέχειας και της εξαθλίωσης, όπου η ομίχλη και το ντουμάνι από τα φτωχικά τζάκια ανακατευόταν με τη μυρωδιά της υγρασίας, του θανάτου και του ξυπνήματος κάθε σκοτεινής υποψίας. Οι πέτρινοι τείχοι, γεμάτοι σχισμές και λεκέδες από αίμα και σκουριά, μοιάζανε γελούν ηρωνικά με την ανθρώπινη προσπάθεια για αξιοπρέπεια.
Κάτι που άλλωστε ήταν μια πολυτέλεια που δύσκολα χωρούσε σε τόσους στενούς δρόμους. Η πόλη δεν χαιρόταν ποτέ. Ο θόρυβος των βημάτων πάνω στα πλακόστρωτα, οι φωνές των παιδιών που ζητιάνευαν ψίχουλα και το τρέχλισμα των μεθυσμένων σχημάτιζαν μια συμφωνία σιωπής που μόνο οι πιο αδαείς μπορούσαν να αγνοήσουν. Και εκεί, μέσα στην απελπισία, η ζωή ήταν ένα παιχνίδι με κανόνες που κανείς δεν ακολουθούσε Και η φτώχεια έκανε τους ανθρώπους δημιουργικούς Με τρόπος που οι αριστοκράτες στα μεγάλα σαλόνια δεν θα τολμούσαν ούτε να φανταστούν Κάθε σοκάκι είχε τη δική του ιστορία θανάτου, παρακμής Ή μικρής εξαπάτησης που θα μπορούσε να αποφέρει ένα νόμισμα ή μια ελάχιστη δόση ανακούφησης Στην οικονομία του δρόμου ακόμη και η απελπισία είχε την τιμή της.
Η ανθρώπινη μοχθηρία και η ανάγκη για επιβίωση περπατούσαν χέρι-χέρι σαν μια χορογραφία που μόνο η πείνα και η απληστία μπορούσαν να συντονίσουν. Οι νεκροί, αυτοί που ο χρόνος είχε ξεχάσει, ήταν οι πρώτοι που μιλούσαν μέσα από τις σκιές υπενθυμίζοντας ότι η ζωή δεν είναι παρά ένα φθηνό εμπόρευμα. Σε αυτό το σκηνικό, όπου οι σκύες ήταν πιο ζωντανές από τους ανθρώπους και το χαμόγελο σπάνι όσο το φως του ήλιου, δύο άνδρες θα ξεχώριζαν με τη δική τους παρανοϊκή εφευρετικότητα.
Ούτε ήρωες, ούτε θύματα, ούτε καν πλήρως ανθρώπινοι. Μια εξίσωση κακίες και διαστραμμένης επιχειρηματικότητας που ονομάζονταν William Burke και William Hare. Δύο από τους πιο διαβόητους δολοφόνους στην ιστορία. Σε μια εποχή που η κλοπή πτωμάτων από τάφους ήταν μεγάλη μπίσνα, οι δυο τους το έφτασαν στα άκρα. Δεν ήταν άνθρωποι που περίμεναν την τύχη να τους χαμογελάσει.
Στο ενδιβούργο της φτώχειας, όπου οι περισσότεροι προσπαθούσαν απλώς να κρατήσουν το κεφάλι πάνω από το νερό, αυτοί αναγνώρισαν ένα διαφορετικό είδος ευκαιρίας, τον θάνατο. Η πόλη, γεμάτη νεκροταφεία, φτωχικά σπίτια και φοιτητές ιατρικής πρόθυμους να πληρώσουν για οτιδήποτε ζωντανό ή νεκρό ήταν ένα πεδίο δόξης λαμπρό για την μακάβρια επιχειρηματικότητά τους.
Μια αγορά με αξιοσημείωτα χαλαρούς κανόνες και ακόμη πιο χαλαρή ηθική. Για να κατανοήσουμε όμως αυτούς τους δύο ανθρώπους είναι αναγκαίο να κάνουμε μια μικρή αναδρομή στην αιματηρή ιστορία της ιατρικής γιατί πριν από αυτούς τους κυρίους αξίζει να γνωρίσουμε το σύστημα που φρόντισε να τους προσφέρει μια τόσο ενθαρρυντική επιχειρηματική ευκαιρία.
Μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα το Ενδιβούργο είχε γίνει ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα ιατρικής εκπαίδευσης στην Ευρώπη Ακόμα και ο Κάρολος Δαρβίνος σπούδασε δίπλα σε ανατόμους του ενδιβούργου Ένας από τους πιο διάσημους λέκτορες ήταν ο Ρόμπερτ Νόξ Μέλος της βασιλικής εταιρείας του ενδιβούργου Ο οποίος προσέλκυε πλήθος φοιτητών για το πνεύμα και τις γνώσεις του Όπως και όλοι οι συναδελφοί του την εποχή εκείνη Ο Νόξ έκανε ανατομία σε πτώματα με τους φοιτητές του ώστε να μπορέσουν να αποκτήσουν μια ακριβή κατανόηση του ανθρωπίνου σώματος και του πώς οι ασθένειες επηρέαζαν τα όργανα.
Επειδή υπήρχαν πάρα πολλοί φοιτητές ιατρικής και το Ιατρικό Κολέγιο του Ενδιβούργου δεχόταν μόνο πέντε πτώματα ετησίως, οι ανατόμοι και ειδικά οι δημοφιλείς λέκτορες όπως ο Νόξ χρειάζονταν μια σταθερή προμήθεια νέων πτωμάτων για τα εργαστηριά τους πριν αυτά αρχίσουν να αποσυντήθενται. Και κάπου εδώ η ιατρική εκπαίδευση συνάντησε την προσφορά και τη ζήτηση, με τη ζήτηση να είναι κυριολεκτικά νεκροί.
Τα πτώματα προέρχονταν συνήθως από εγκληματίες που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο. Μια απολύτως νόμιμη πηγή λοιπόν, τουλάχιστον όσο η δικαιοσύνη φρόντιζε να κρατά την ανατομία επαρκώς εφοδιασμένη. Το πρόβλημα? Χάρη στο νόμο περί θανατικής κρίσης του 1823, ο αριθμός των εγκληματιών που τιμωρούνταν με θάνατο μειώθηκε δραματικά και έτσι υπήρξε έλλειψη.
Ως αποτέλεσμα, ανατόμοι όπως ο Ρόμπερτ Νόξ στράφηκαν σε λιγότερο νόμιμα μέσα για την αποκτήση σωρών. Οι άρπαγες σωμάτων, γνωστοί και ως αναστημένοι, ξέθαβαν φρεσκοθαμένα πτώματα και τα πουλούσαν έναντι σημαντικού κέρδους. Μια επιχειρηματική δραστηριότητα με εξαιρετικά χαμηλό κόστος παραγωγής και ομολογουμένως κάπως προβληματικές εργασιακές συνθήκες.
Έτσι, η αρπαγή σωμάτων έγινε μια μεγάλη μπίζνα στο ενδιβούργο και άνδρες όπως ο Νόξ δεν έκαναν ερωτήσεις για τα φρέσκα πτώματα που εμφανίζονταν στην πόρτα τους. Οπότε οι τυμβορίχοι εξυπηρετούσαν ένα πραγματικό σκοπό και βοηθούσαν στην ανάπτυξη της γνώσης για μια γενιά νέων ιατρικών μυαλών Και έτσι, όσο παράδοξο και αν ακούγεται, οι παραβάτες του νόμου έγιναν απαραίτητοι στην πρόοδο της επιστήμης Μέχρι τη δεκαετία του 1710, οι βοηθοί ανάτομων ξέθαβαν τακτικά πτώματα από τα νεκροταφεία της Σκοτίας κατά τη διάρκεια της νύχτας, προστατευμένοι από το γεγονός ότι κανείς, εκτός από τους πιο σκληροτράχυλους, δεν θα τολμούσε να πλησιάσει σε ένα νεκροταφείο μέσα στο σκοτάδι.
Η δημόσια κατακραυγή απέναντι σε αυτές τις μακάβριες πράξεις ήταν μεγάλη, επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι εξακολουθούσαν να πιστεύουν ότι για να αναστηθεί κάποιος την ημέρα της κρίσης ένας χριστιανός χρειαζόταν ένα άθικτο σώμα γιατί η αιώνια ζωή είχε και συγκεκριμένες προδιαγραφές εισόδου. Αυτή η υπεπίθυση ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους οι αρχές είχαν επιτρέψει την εκροτομή των πτωμάτων εγκληματιών εξ αρχής.
Ο φόβος της νεκροτομής προσέθεται ένα επιπλέον επίπεδο τιμωρίας, ένα είδος μεταθανάτιας παινής, γιατί προφανώς μια ζωή στη φυλακή δεν ήταν αρκετά δυσάρεστη. Ωστόσο τίποτα δεν ήταν αρκετό να σταματήσει μια πρακτική που θεωρούνταν χρήσιμη από τη μία πλευρά και κερδοφόρο από την άλλη. Ένας εξαιρετικά βολικός συνδυασμός, ιδιαίτερα όταν η ηθική έχει την κακή συνήθεια να παρεμβαίνει στις επιχειρήσεις.
Αν εξαιρέσουμε μια εξέγερση που κατέληξε στην καταστροφή ενός αμφιθεάτρου ανατομίας το 1725 και μια βία η επίθεση στην ιατρική σχολή της Γλασκόβης το 1749, οι αρπαγείς ομάτων συνέχισε να είναι ευρέως διαδεδομένοι στις πόλεις της Σκωτίας μέχρι την ψήφιση του νόμου περί ανατομίας το 1832, όταν η παραβίαση των τάφων για επιστημονικούς σκοπούς κατέστη περί τί και απολύτως αδικαιολόγητη.
Υπάρχουν καταγεγραμμένες πολλές ανατριχιαστικές ιστορίες για τους αναστημένους. Μία για παράδειγμα αφορά το σώμα ενός άνδρα ονόματι Χέντερσον που κλάπηκε από ένα νεκροταφείο στην εξοχή από δύο νεαρούς άνδρες οι οποίοι στη συνέχεια σταμάτησαν σε μία παμπ να πιούν το κατητής τους μαζί με τον φτωχό Χέντερσον παραχωμένο σε ένα σάκο Παραδόξως η παμπ ανήκε στην οικογένεια του Μακαρίτη Μια λεπτομέρεια τόσο ατυχής που θα μπορούσε σχεδόν να θεωρηθεί κακή τύχη Σχεδόν Όταν έφτασε η αστυνομία, οι νεαροί άνδρες αναζητώντας απεγνωσμένα ένα κρυσφύγετο έκρυψαν τον κλεμμένο νεκρό κάτω από το κρεβάτι της χείρας του Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς χειρότερη επιλογή κρυψώνας εκτός ίσως από το να τον άφηναν στο σαλόνι και να του έβαζαν ένα καπέλο και μία πίπα Αργότερα, εκείνο το βράδυ, αφού οι τυμβορίχοι είχαν φύγει η γυναίκα του τον ανακάλυψε, ντυμένο με τα σάββανα που είχε φτιάξει με τα ίδια της τα χέρια.
Φανταστείτε την τρομάρα της. Αλλά οι πιο ανησυχητικές ιστορίες περιστρέφονται γύρω από τις δολοφονίες που διαπράχθησαν έναντι χρημάτων, τα οποία καταβλήθηκαν από ανατόμους που δεν κεγόντουσαν ιδιαίτερα να μάθουν το πώς και το πού. Μια αξιοθαύμαστη διαφορία, ειδικά για ανθρώπους που υποτίθεται ότι υπηρετούσαν την επιστήμη.
Το 1752, οι Helen Torrens και οι Jean Waldy σκότωσαν ένα γόρι 8 ή 9 ετών με αντάλλαγμα 2 σελήνια και 15 για κάποιους μαθητευόμενους γιατρούς του ενδιβούργου. Οι δύο γυναίκες τελικά συνελήφθησαν, δικάστηκαν και απαγχωνίστηκαν για το έγκλημά τους μέσα σε λίγες μέρες. Το 1831 πραγματοποιήθηκε η δίκη και η εκτέλεση του John Amy Burt Bell ο οποίος καταδικάστηκε σε απαγχωνισμό για τη δολοφονία ενός 13χρονου αγωριού Παρά τον νεαρό της ηλικίας του, ο Bell έδειξε απόλυτη αδιαφορία όταν ο δικαστής τον καταδίκασε σε θάνατο Όμως κατέρευσε όταν έμαθε ότι το πτώμα του προοριζόταν για νεκροτομή Η Αγχώνη κανένα πρόβλημα. Το ενδεχόμενο να γίνει μάθημα ανατομίας, εκεί ξαφνικά η κατάσταση έγινε πολύ πιο προσωπική και άβολη, γιατί η μεταθανάτια καριέρα του ήταν άλλη υπόθεση.
Το υπόβαθρο αυτών των προμηθευτών πτωμάτων ήταν ποικίλο. Ένα αρκετά εύρυ επαγγελματικό φάσμα, αν και δύσκολα θα το έβλεπε σε αγγελία ανέβρεσης εργασίας. Μπορούσαν να είναι φοιτητές ιατρικής, αναξιόπιστοι νεκροθάφτες, απαταιώνες που έπαιρναν τα σώματα των φτωχών από τα νοσοκομεία ή πτωχοκομεία ή απλά απελπισμένοι. Διότι η ληστεία τάφων ήταν κερδοφόρα και σχετικά ακίνδυνη.
Η κλοπή ενός πτώματος ήταν πλημέλημα σύμφωνα με το κοινό δίκαιο, όχι κακούργημα, καθώς ένας νεκρός δεν είχε νομική υπόσταση και ένα πτώμα δεν ανήκε σε κανέναν. Ένα αξιοσημείο το νομικό κενό. Μπορούσες να κλέψεις έναν νεκρό χωρίς να θεωρείσαι ακριβώς κλέφτης. Έτσι εφόσον απλώς έπαιρναν το σώμα και άφηναν πίσω ρούχα, κοσμήματα και άλλα υπάρχοντα, η αναστημένη ήταν ασφαλής.
Ιθικά καταδικασμένη ίσως, νομικά παραδόξως τακτοποιημένη. Όμως ενώ οι αρχές μπορεί να έκαναν τα στραβά μάτια στην αρπαγή πτωμάτων, οι τεθλιμμένοι συγγενείς δεν το έκαναν. Πολλοί άνθρωποι έκαναν αγρυπνίες φιλώντας τους τάφους των συγγενών τους μέχρι το πτώμα να μην είναι πλέον αρκετά φρέσκο ώστε να γίνει στόχος για τους αναστημένους Άλλοι που είχαν την οικονομική δυνατότητα εφαρμόζαν έξυπνα μέτρα για να διασφαλίσουν ότι οι νεκροί αγαπημένοι τους δεν θα ενοχλούνταν Τους έδευαν σε σιδερένια φέρετρα ή έστειναν σιδερένια κλουβιά που ονομάζονταν mort safes πάνω από τους τάφους για να τους προστατεύσουν από πιθανή παραβίαση.
Ωστόσο, οι αναστημένοι είχαν έναν έξυπνο τρόπο να παρακάμψουν αυτή τη συγκεκριμένη κατασκευή. Έσκαβαν μία σύραγγα σε κάποια πόσταση από τον τάφο και έτσι πέναγαν μέσα από τον κλωβό και άρπαζαν το πτώμα. 76 χρόνια αργότερα, στην ίδια πόλη, οι κατασυρωοί δολοφόνοι William Burke και William Hare με τη βοήθεια των συζύγων τους, Helen McDougall και Margaret Hare, θα έκαναν χρυσές δουλειές με τα πτώματα και θα κατάφεραν να διαφύγουν της προσοχής των αρχών για πάνω από έναν χρόνο.
Οι δυο τους όμως δεν ήταν απλώς άρπαγες πτωμάτων. Ήταν στην πραγματικότητα δολοφόνοι που συνειδητοποίησαν ότι ο πιο γρήγορος τρόπος για να βγάλουν μεγάλο κέρδος ήταν να βάζουν το χεράκι τους ώστε να αποκτήσουν γρηγορότερα τα δικά τους πτώματα. Γιατί όταν η προσφορά δεν επαρκεί, ένας αποφασισμένος επιχειρηματίας δεν περιμένει την αγορά, δημιουργεί το αποθεμάτου.
Τα θύματά τους ήταν άγνωστα και αδιάφορα για την κοινωνία. Άνθρωποι χωρίς όνομα στην εφημερίδα και δυστυχώς χωρίς αρκετή αξία στη συνείδηση της κοινωνίας. και η ηρωνία ήταν ότι οι ίδιες οι αρχές της ιατρικής είχαν γίνει συνένοχοι σε αυτή τη σιωπηλή συναλλαγή και κατά μία έννοια όλοι έπαιρναν ακριβώς αυτό που πλήρωναν. Οι φοιτητές γνώση, οι ανατόμοι πτώματα και η ηθική μια άδεια θέση στο αμφιθέατρο.
Ο William Hare γεννήθηκε και μεγάλωσε στην επαρχία Όλστερ της Ιρλανδίας. Όταν έφτασε στη Σκοτία αρχικά έκανε κατασκευαστικές εργασίες στο κανάλι Union Μια απολύτως αξιοπρέπης αρχή Αν και κανείς δεν θα μπορούσε ακόμη να προβλέψει ότι η καριέρα του θα κατέληγε σε πολύ διαφορετικού είδους κάψιμο Ωστόσο αυτός και η σύζυγός του Μάγκη Λέρτ άνοιξαν τελικά ένα πανδοχείο για τους ντόπιους εργάτες Το ιδανικό μέρος για να γνωρίζεις κόσμο, να ακούς τα προβλήματά του και ενδεχομένως να παρατηρείς ποιος δεν θα λείψει ιδιαίτερα αν μια μέρα εξαφανιστεί Ο William Burke από την άλλη, ο οποίος καταγόταν επίσης από το Όλστερ, είχε σύζυγο και δύο παιδιά στην Ιλανδία Όμως άφησε την οικογένειά του το 1817 για να μετακομίσει στο Ενδιβούργο και να εργαστεί και αυτό στις κατασκευές του καναλιού Union Τα επόμενα δέκα χρόνια ο Μπέρκ θα άλλαζε συχνά δουλειές εργαζόμενος ως αρτοποιός, εργάτης και υφαντής και λίγο αργότερα έγινε και τσαγκάρης.
Το 1827 ο William Μπέρκ μετακόμισε στο πανδοχείο που ανήκε στον Χεέρ και τη σύζυγό του και τότε ήταν που γνωρίστηκαν και έγιναν φιλαράκια. Μεταξύ του 1827 και 1828 οι δύο άνδρες συνεργάστηκαν και έγιναν οι πιο διάσημοι ληστές ορών στον κόσμο και δύο από τους πιο διαβόητους δολοφόνους του ενδιβούργου ξεκινώντας μια αιματηρή καριέρα, δολοφονώντας ανθόους άνδρες, γυναίκες και παιδιά και πουλώντας τα φρέσκα πτώματα σε έναν από τους πιο διάσημους ανατόμους της χώρας Οι Μπερ και Χερ εντόπισαν τα θύματά τους στην περιοχή Grass Market του Ενδιβούργου πριν τα φέρουν πίσω στο κοντινό πανδοχείο του Χερ στο Westport.
Ήταν ιδανικό σημείο για να βρεις ανθρώπους που η κοινωνία είχε ήδη μάθει να μην βλέπει. Για τους δύο άνδρες αυτό ήταν σχεδόν έρευνα αγοράς. Στο Grass Market υπήρχε μια μεγάλη αγορά και επίσης ήταν στημένη μια δημόσια αγχόνη για τις εκτελέσεις. Οι πλούσιοι συνέρεαν στην ευρύτερη νέα πόλη του Αντιβούργου αφήνοντας περιοχές στην παλιά πόλη όπως το Grass Market στους φτωχούς και οι Μπερ και οι Χέρ είχαν βρει πού να ψωνίζουν Δεν επέλεγαν απλώς τα θύματα τους Επέλεγαν ανθρώπους των οποίων η εξαφάνιση δεν θα δημιουργούσε ιδιαίτερη κυκλοφοριακή συμφόρηση στην κοινωνία Τα θύματα τους περιέλαβαν συλλέκτες τάχτης, πλύστρες, ιερόδουλες και πολλούς άλλους φτωχούς Ιρλανδούς μετανάστες Άνθρωποι που η κοινωνία θεωρούσε αναλώσιμους Μια λέξη που το σατανικό δίδυμο αποφέστησε να πάρει απολύτως κυριολεκτικά Για αυτούς οι φτωχοί άνθρωποι άξιζαν περισσότερο νεκροί παρά ζωντανοί Ήταν ίσως η πιο σκοτεινή μορφή οικονομίας Άνθρωποι χωρίς αγοραστική δύναμη αποκτούσαν μετά το θάνατό τους αξία ως εμπόρευμα
Κάποια από τα θύματά τους ήταν είτε ένικοι όπως ένας Άγγλος από το Τσέσσυρ και μια γιαγιά με τον νεαρό εγγονό της είτε άνδρες και γυναίκες που είχαν δελεαστεί να έρθουν στο πανδοχείο για ένα δωρεάν ποτό Στη συνέχεια οι άνδρες σκότωναν το θύμα τους, έβαζαν το πτώμα σε ένας εντούκι τσαγιού και το μετέφεραν στους δρόμους του ενδιβούργου για να το παραδώσουν στον Ρόμπερτ Νόξ.
Εδώ, η έννοια του αύθινου πτή πήρε μια μάλλον δυσάρεστη τροπή. Το πρώτο πτώμα που πούλησαν στον γιατρό Νόξ ήταν ένας ένικος του πανδοχείου της κυρίας Χερ, ο οποίος είχε πεθάνει από φυσικά αίτια, ενώ ακόμα χρώσταγε νίκια. Στη λογιστική των Μπερκ και Χαίρ το ληξιπρόθεσμο ενίκιο απέκτησε ξαφνικά ρευστοποιήσιμη αξία Οι δυο τους για να καλύψουν τη χασούρα από τα χρωστούμενα είπαν να επωφεληθούν από τη χρυσή αυτή συγκυρία Γέμισαν λοιπόν το φέρετρο του άνδρα με πριονίδι και μετέφεραν τη σωρό τους στο πανεπιστήμιο του Ενδυβούργου Σύμφωνα με την κατάθεση του Μπερκ ζήτησαν να δουν τον καθηγητή Μάνρου αλλά ανταυτού κατευθύνθηκαν στο τμήμα των χειρουργών όπου συνάντησαν τον Δόκτωρα Νόξ.
Ένα μικρό διοικητικό μπέρδεμα που όπως αποδείχθηκε τους οδήγησε κατευθείαν στον σωστό προορισμό. Ο όχι και τόσο καλοκάγαθος γιατρός πλήρωσε με χαρά για να πάρει τη σωρό από τα χέρια τους χωρίς να τους κάνει ερωτήσεις. Δεν χρειάστηκε πολλής χρόνος για να καταστρώσουν το αποτρόπαιο σχεδιό τους. Αντί να ρισκάρουν να ληστέψουν τάφους ή να μπουν στον κόπο να κλέβουν νέα πτώματα ειδικά δεδομένου του αυξημένου ελέγχου της αστυνομίας πάνω στην αρπαγή πτωμάτων στον Ενδιβούργο της δεκαετίας του 1820 θα δολοφονούσαν τα θύματα τους και θα τα παρέδιδαν στον Ρόμπερ Νόξ ο οποίος πλήρωνε χωρίς να ρωτάει Η επιχειρηματική του στρατηγική ήταν απλή Μηδέν ρίσκο, άμεση παράδοση και κυρίως καμία ερώτηση από τον πελάτη.
Ένα μοντέλο επιχείρησης που θα ζήλευε κάθε μεταπολιτής αν δεν ήταν ποινικό αδίκημα. Κάθε πτώμα θα τους απέφερε 10 λίρες ή περίπου 600 λίρες σε σημερινά χρήματα. Το πρώτο πραγματικό θύμα του σατανικού διδήμου ήταν ένας ένικος που υπέφερε από υψηλό πυρετό ονόματι Τζόζεφ. Ο Χερ φοβόταν ότι η παρουσία ενός αρρώστου στο σπίτι Δεν θα ήταν και η καλύτερη διαφήμιση για το πανδοχείο του Η φιλοξενία άλλωστε είχε τους κανόνες της Ο πελάτης μπορούσε να φύγει είτε με τα πόδια είτε χωρίς αυτά Η διαστραμμένη ιδέα του ήταν να σκοτώσουν τον ανυποψία στο ένικο Και να πουλήσουν το πτώμα στον Δόκτωρα Νόξ που δεν έλεγε πότε όχι Έτσι καθώς συνειδητοποίησαν τη χρυσή ευκαιρία που είχαν στα χέρια τους, ξεκίνησαν μια σειρά δολοφονιών Ενθουσιασμένοι με την προοπτική να γεμίσουν τα πορτοφόλια τους, άρχισαν να βρίσκουν περισσότερα υποψήφια θύματα Από εκεί και πέρα, η αναζήτηση πελατών αντιστράφηκε Δεν έψαχναν ανθρώπους που θα πλήρωναν, αλλά ανθρώπους που θα μπορούσαν να πληρωθούν, αφού πρώτα πάψουν να είναι ζωντανοί
Τα περισσότερα από τα θύματα τους ήταν γυναίκες ένικοι ή φιλοξενούμενες στο κατάλημα της κυρίας Χεέρ. Άλλες ήταν γνωστές του ζευγαριού ή άτομα που ζούσαν στο δρόμο. Όσο πιο ευάλωτος ο άνθρωπος τόσο πιο εύκολη η συναλλαγή. Η αγορά βλέπετε είχε ήδη τους δικούς της νόμους και έκανε ένα ιδιαίτερο λόγο να ενδιαφέρεται για τους ανθρώπινους.
Εντόπισαν τα θύματα τους στους δρόμους ή σε τοπικές pub όπως το White Hart Inn στο Ενιβούργο το οποίο λειτουργεί ακόμα και οι ιδιοκτήτες του ισχυρίζονται ότι οι δύο δολοφόνοι σύχναζαν στο συγκεκριμένο μέρος όταν αναζητούσαν τη λεία τους Στη συνέχεια προσκαλούσαν τα υποψήφια θύματα πίσω στο κατάλημα του Χεέρ όπου τους έρβηραν αλκοόλ με την ελπίδα να τα μεθήσουν Αυτό θα διευκόλυνε τη δολοφονία τους Το σχέδιο ήταν απλό. Πρώτα κερνούσαν ένα ποτό και μετά φρόντιζαν ο πελάτης να μην έχει λόγο να ζητήσει δεύτερο.
Ο ίδιος ο William Burke ομολόγησε ότι έκανε χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ. Εισχυρίστηκε ότι έπινε πριν διαπράξει φούρνο για να απελευθερώσει την επιθετικότητά του και να του δώσει το υγρό θάρρος να ολοκληρώσει τη σκοτεινή πράξη. Δεδομένου ότι τα πτώματα των θυμάτων τους επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν για την επιστημονική εκπαίδευση μελλοντικών γιατρών Οι Μπερ και Χερ κατάλαβαν ότι τα πτώματα δεν έπρεπε να παρουσιάζουν σημάδια βίαιου θανάτου Όπως δηλητηρίαση, στραγγαλισμό ή τραύματα που θα άφηναν εμφανή σημάδια στο σώμα και θα τους στοχοποιούσαν ως δολοφόνους Είχαν κατά κάποιο τρόπο και προδιαγραφές προϊόντος Νεκρό αλλά όχι υπερβολικά νεκρό στην εμφάνιση Έτσι οι δυο τους επινόησαν έναν ανατριχιαστικό έξυπνο τρόπο δολοφονίας των θυμάτων τους Χωρίς να αφήνουν ίχνη Ο Μπερκ καθόταν στο στήθος του άτυχου ανθρώπου Κάτι που μείωνε τη ροή του οξυγόνου στους πνεύμονες και περιόριζε την κίνηση Ενώ ο Χερ κάλυπτε το στόμα και τη μύτη Αυτό προκαλούσε ασφυξία στο θύμα χωρίς να αφήνει κανένα ανιχνεύσιμο ίχνο στο σώμα
Το οποίο σώμα μπορεί να μην ήταν σε θέση να μιλήσει Αλλά δυστυχώς για τους δολοφόνους κάποια στιγμή θα μιλούσαν οι υπόλοιποι Ένα παιδικό τραγουδάκι κυκλοφόρησε επίσης στο Αντιβούργο Από κοντά και κάτω από τη σκάλα, ο Μπέρκ και ο Χαίρ. Ο Μπέρκ νοχασάπης, ο Χαίρ νοκλέφτης, ο Νόξ το αγόρι που αγοράζει το κρέας. Και έτσι με κάθε θάνατο που μετέτρεπαν σε μάθημα ανατομίας και κάθε πτώμα που ταξίδευε στα έδρα ανατεσιατρικής σχολής, ο επαγγελματισμός τους γινόταν όλο και πιο φιλόδοξος.
Δεν υπήρχε φόβος, δεν υπήρχαν τύψεις, υπήρχε μόνο η προσεκτική μελέτη της ανθρώπινης αδυναμίας και η αδίστακτη εκμετάλλευσή της. Η ίδια η κοινωνία τους είχε διδάξει τον δρόμο. Αν η ανθρωπότητα δεν μπορεί να προστατέψει τους πιο αδύνατους τότε γιατί να μην τους πουλήσεις τους πιο πλούσιους Και έτσι οι Μπερ και Χερ έγιναν οι δάσκαλοι μιας νέας σχολής Η τέχνη του θανάτου, η βιομηχανία της φρίκης και η επιχείρηση των πτωμάτων που θα μετρούσε τις ζωές όχι σε αναπνοές αλλά σε νομίσματα Και η πόλη συνέχισε να κοιτάει αλλού Άλλωστε είναι ευκολότερο να μην βλέπεις ένα έγκλημα όταν έχεις πείσει τον εαυτό σου ότι αφορά κάποιον άλλο Αλλά η φήμη τους άρχισε να μεγαλώνει Σαν μια σκιά που απλώνεται πάνω από κάθε δρόμο, κάθε νεκροταφείο και κάθε σπίτι γεμάτο απελπισία Μια ανατριχιαστική δολοφονία ωστόσο ήταν εκείνη ενός 12χρονου αγοριού του μογγού εγγονού μιας ηλικιωμένης γυναίκας την οποία επίσης σκότωσαν.
Και ενώ συνήθιζαν να μεταφέρουν τα περισσότερα από τα πτώματα στο νόξ μέσα σε ένα σεντούκι τσαγιού, αυτή τη φορά το σεντούκι αποδείχθηκε πολύ μικρό όταν χρειάστηκε να στριμώξουν μέσα τη γιαγιά μαζί με τον εγγονό. Η Φρίκη είχε αρχίσει να ξεπερνά τη συσκευασία, οπότε έβαλαν τα πτώματα σε ένα βαρέλι με ρέγγες και τα φόρτωσαν σε ένα κάρο.
Το άλογο του Χαίρ ανήθηκε να τραβήξει το βαρύ φορτίο πιο πέρα από τον Grass Market και χρειάστηκε να κληθεί ένας αχθοφόρος για να βοηθήσει στη μεταφορά του κηβωτίου μέχρι το εργαστήριο του Δόκτωρα Νόξ. Όταν οι δολοφόνοι επέστρεψαν πίσω, ο Χαίρ έξαλλος από θυμό πυροβόλησε και σκότωσε το άλογο του Το πρώτο τελευταίο θύμα τους ήταν ένας νεαρός άνδρας με αναπηρία ο James Wilson ή Χαζός Τζέιμι όπως τον αποκαλούσαν κοροϊδευτικά ένας 18χρονος που περιπλανιόταν συχνά ξυπόλυτος και τα παραμορφωμένα πόδια του ήταν συνηθισμένα θέαμα Το παρατσούκλι του περιέγραφε περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο τον έβλεπε η κοινωνία παρά τον ίδιο τον άνθρωπο μια λεπτομέρεια που δυστυχώς είχε γίνει τότε σχεδόν συνήθεια Όταν η Σορός του Βίλσον μεταφέρθηκε στο γραφείο του Νόξ, οι βοηθοί του τον αναγνώρισαν αμέσως από το πρόσωπο και τα παραμορφωμένα πόδια του.
Ο καθηγητής αρνήθηκε ότι το σώμα ανήκε στον Βίλσον, οπότε όταν οι φήμες άρχισαν να κυκλοφορούν στους δρόμους ότι ο χαζός Τζέιμι είχε εξαφανιστεί, εκείνος αφαίρεσε το κεφάλι και τα πόδια του νεαρού άνδρα προκειμένου να μην μπορεί να αναγνωριστεί πια. Αυτή η περίπτωση όμως να πέσουν πάνω σε γνωστό πτώμα δεν ήταν και η μοναδική Οι φοιτητές του Νόξ αναγνώρισαν επίσης αρκετές ντόπιες ιερόδουλες των οποίων τα σώματα εμφανίστηκαν στο αμφιθέατρο συμπεριλαμβανομένης της Μέρι Πάτερσον η οποία είχε δολοφονηθεί τον Απρίλιο του 1828 Το αμφιθέατρο άρχισε έτσι να μοιάζει λιγότερο με χώρο επιστημονικής μελέτης και περισσότερο με έναν μακάβριο κατάλογο δολοφονημένων ονοστών ανθρώπων.
Μεταξύ Ανουαρίου και Οκτωβρίου του 1828, ο Μπερκ και ο Χέρ δολοφόνησαν τουλάχιστον 16 άτομα εμψυχρό, παραδίδοντας όλα τα θύματα τους, μερικές φορές ακόμα ζεστά, στον Ρόμπερτ Νόξ, ο οποίος πλήρωνε από 8 έως 10 λίρες. Οι αφηγήσεις για τις δολοφονίες είναι φρικιαστικές, αλλά δεν έχουν σκοπό να προκαλέσουν εντυπωσιασμό. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον εστιάζεται στις κοινωνικές συνθήκες που οδήγησαν σε αυτές τις δολοφονίες και στην ψυχοσύνθεση των ίδιων των δολοφόνων.
Το ενδιαφέρον λοιπόν δεν βρίσκεται μόνο στο πώς σκότωναν, αλλά και στο πώς κατάφεραν να μετατρέψουν την ανθρώπινη ζωή σε λογιστική πράξη. Δεν υπάρχει λόγος να αμφιβάλλει κανείς ότι ο Μπέρκ ήταν εξ αρχής ένας άνθρωπος με πιο ευγενική φύση από τον Χαίρ, αν και ήταν εξίσου ένοχος. Ο Χαίρ όπως φαίνεται μπορούσε να παίξει το ρόλο του στη δολοφονία ενός συνανθρώπου του χωρίς κανέναν ενδιασμό και κοιμόταν τη νύχτα σαν πουλάκι αφού προηγουμένως είχε πουλήσει κάποιο πτώμα στους γιατρούς.
Ούτε τύψεις ούτε ενοχές. Η συνείδηση σε αυτή την περίπτωση είχε μάλλον πάρει άδεια επαόριστον. Ο Πέρκ από την άλλη ήταν ένας άνθρωπος με διαφορετική ιδιοσυγκρασία και αν και απερίσκεπτος δεν μπορούσε να διώξει εντελώς τις διδασκαλίες περί ηθικής που πρέσβευε η Εκκλησία από το μυαλό του. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί χωρίς ένα μπουκάλι ουίσκι δίπλα στο κρεβάτι του Και είχε πάντα στο τραπέζι ένα κερί των 2 σέντς που έκαιγε όλη τη νύχτα Ένα μικρό κερί για να φωτίζει το δωμάτιο Και ένα μεγάλο σκοτάδι για να φωτίζει τη συνείδησή του Όταν ξυπνούσε, μερικές φορές έντρομος Έπινε από το μπουκάλι, συχνά μέχρι το μισό περιεχόμενό του κάθε φορά και χρησιμοποίησε όπιο για να ηρεμήσει τη συνείδησή του.
Μέχρι το καλοκαίρι του 1828, ο Μπέρκ και η Χέλεν Μακτούγκαλ είχαν μετακομίσει σε ξεχωριστό κατάλημα. Την νύχτα του Χάλλουιν του 1828, ο Μπέρκ και η Μακτούγκαλ γνώρισαν τη Μάγκη Ντόχερτι, μια μεσήλικη γυναίκα από την Ιρλανδία και γρήγορα την στοχοποίησαν ως το επόμενο θύμα. Εδώ όμως προέκυψε το εξής πρόβλημα Ένα άλλο ζευγάρι, ο Τζέιμς και η Ιαν Γκρέι έμεναν επίσης στο πανδοχείο και δεν υπήρχε άλλο ελεύθερο δωμάτιο για να διαπραχθεί η δολοφονία Έτσι για να μπορέσει να βρει τον κατάλληλο χώρο ο Μπερκ κανόνισε να περάσουν οι Γκρέι τη νύχτα στο πανδοχείο του Χερ εξηγώντας στο ζευγάρι ότι η ντόχερτη ήταν στην πραγματικότητα συγγενής του από τη Βελανδία.
Με τους Γκρέι μακριά από τα πόδια τους, ο Μπέρκ και ο Χερ ολοκλήρωσαν τη δουλειά τους σκοτώνοντας τη γυναίκα με τον συνηθισμένο τους τρόπο και κρύβοντας το σώμα της κάτω από το κρεβάτι. Την επόμενη μέρα, οι Γκρέι επέστρεψαν στον τόπο του εγκλήματος για να παραλάβουν τα υπαρχοντά τους και όπως η γυναίκα κοίταξε κάτω από το κρεβάτι, τι να δει.
Το σώμα της δύστυχης της Ντόχερτη. Οι Γκρέι ειδοποίησαν αμέσως την αστυνομία. Μέχρι όμως να δεήσει να φτάσει στο σημείο, ο Μπερτ και ο Χερ είχαν ήδη απομακρύνει το πτώμα της Ντόχερτη και το είχαν παραδώσει στον Ρόμπερτ Νόξ, όπου και τελικά εντοπίστηκε από τις αρχές. μόνο που αυτή τη φορά το πτώμα δεν πρόλαβε να γίνει μάθημα ανατομίας έγινε πιστήριο και ο Νόξ βρέθηκε θέλοντας και μη με ένα πολύ πιο δύσκολο μάθημα μπροστά του.
Παρόλο που ο Μπερκ Χιωχέρ είχαν απομακρύνει το σώμα η αστυνομία βρήκε ματωμένα ρούχα στο σπίτι και υποψιάστηκε ότι κάτι πολύ άσχημο συνέβαινε με βάση τις αντικρουόμενες ιστορίες που άκουσαν από τους ενίκους του σπιτιού. Η σύλληψη των δύο ανδρών και των συνεργατών τους προκάλεσαν αίσθηση σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία. Μέχρι τότε, τα νέα για το θανατηφόρο δίδυμο είχαν διαδοθεί παντού.
Κατά τη διάρκεια της έρευνας, ο Μπερκχιοχέρ κατηγορούσαν ο ένας τον άλλον για τη δολοφονία της Ντόχερτη. Η συνεργασία τους άντεξε όσο υπήρχε κέρδος. Μόλις εμφανίστηκε η κρεμάλα, ανακάλυψαν και οι δύο τα πλεονεκτήματα της ατομικής ευθύνης. Ο Μπέρκ γρήγορα έμαθε ότι οι φίλοι που σκοτώνουν μαζί δεν μένουν απαραίτητα μαζί.
Καθώς υπήρχαν ελάχιστα στοιχεία για να αποδείξουν ποιος ακριβώς σκότωσε τη γυναίκα, οι αρχές τελικά προσέφεραν στον Βίλιαμ Χερ ασυλία για να καταθέσει εναντίον του Βίλιαμ Μπέρκ. Ο Χέρν νιώθοντας το λαιμό του το σκηνή της κρεμάλας έδωσε στεγνά το συνεργάτη του και κατάφερε να πάρει την πολυπόθητη ασυλία καταθέτοντας εναντίον του Μπέρκ και της Χέλερ Μακτούγκαλ.
Έτσι κατάφερε να μετατρέψει τη μαρτυρία του σε εισιτήριο εξόδου και τον Μπέρκ στον άνθρωπο που θα πλήρωνε όλο το λογαριασμό. Δεδομένου ότι ο Χέρ αρνήθηκε να καταθέσει εναντίον της σύζυγου του, οι κατηγορίες εναντίον της αποσύρθηκαν και αφέθηκε κι αυτή ελεύθερη Η ασυλία του Χέρ όμως εξαγρίωσε την κοινή γνώμη Τελικά η αστυνομία προκειμένου να τον σώσει από τα εξαγριωμένα πλήθη, τον φυγάδευσε σε ασφαλές μέρες μεταμφιέζοντάς τον Οι σύζυγός του και οι αιρωμένοι του Μπέρκ πήραν κι αυτές μια γεύση από την αποδοκιμασία του όχλου Τέθηκαν υπό αστυνομική προστασία κατά τη διάρκεια της δίκης Με τον Χέρ, τη σύζυγό του και την αιρωμένη του Μπέρκ τελικά να εγκαταλείπουν εντελώς το ενδιβούργο Ενώ κυκλοφορούσαν διάφορες φήμες για το που βρίσκονταν Μια ιδιαίτερα εκδικητική ιστορία ισχυριζόταν ότι ο Χέρ τυφλώθηκε από τον όχλο και πέθανε ως ζητιάνος στο Λονδίνο.
Πάντως, το τι πραγματικά απέγινε παραμένει άγνωστο. Η δίκη των δύο ανδρών, των συζύγων τους και του Δόκτωρα Νόξ ξεκίνησε την παραμονή των Χριστουγέννων του 1828 και διήρκησε 24 ώρες. Είχε ως αποτέλεσμα την καταδίκη μόνο του Μπερκ, ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο διαπαγχωνισμού τον Ιανουάριο. Πριν από την εκτέλεσή του, ομολόγησε πλήρως τα εγκλήματά του.
Αφού επιβλήθηκε η θανατική ποινή στον Μπερκ, ο δικαστής που προέδρευε τις υπόθεσεις του είπε «Το σώμα σου θα πρέπει να νεκροτομηθεί δημόσια και είμαι σίγουρος ότι αν ποτέ ισχύσει η διατήρηση σκελετών, ο δικός σου θα διατηρηθεί, ώστε οι επόμενες γενιές να θυμούνται τα φρικτά σου εγκλήματα. Έτσι σε μια ηρωνική ανατροπή, λίγες ημέρες αργότερα, στο σώμα του Μπέρκα έγινε δημόσια νεκροτομή και πάλι μπροστά σε τεράστια πλήθη.
Ο Ανατόμος, σύμφωνα με το θρύλο, κάποια στιγμή βούτηξε την πένα του στο αίμα του Μπέρκ και έγραψε «Αυτό είναι γραμμένο με το αίμα του Βίλιαμ Μπέρκ, ο οποίος απαγχωνίστηκε στο Ενδιβούργο. Αυτό το αίμα ελήφθη από το κεφάλι του. Τελικά η πρόβλεψη του δικαστή αποδείχθηκε ακριβής. Σήμερα, ο σκελετός του Μπέρκ εκτίθεται στο Μουσείο Ανατομίας του Πανεπιστημίου του Ενδιβούργου μαζί με την νεκρική του μάσκα και ένα γύψινο εκμαγείο του προσώπου του μετά την εκτέλεση.
Οι κάτοικοι του ενδιβούργου πλήρωσαν πολλά χρήματα για να παρακολουθήσουν την εκτέλεσή του. Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι ένα πλήθος περίπου 25.000 ατόμων συγκεντρώθηκε εκείνη την ημέρα. Με τόσο μεγάλο πλήθος, οι άνθρωποι που ζούσαν σε σπίτια με θέα το οικρίωμα, ενοικίασαν τα δωμάτια τους, ώστε όσοι ήθελαν να μπορούν να έχουν καλύτερη θέα της εκτέλεσης.
Ο προπομπός του Airbnb. Οι τιμές για ένα παράθυρο με θέα αγχώνη κοιμένονταν από 5 έως 20 σελήνια. Μετά την εκτέλεση του Μπέρκ, ο Χέρα φέθηκε ελεύθερος και έφυγε με ταχυδρομική άμαξα για τον Ντάμφρις. Αλλά αναγνωρίστηκε από έναν από τους συνεπιβάτες του και η είδηση της αφηξής του διαδόθηκε γρήγορα στην πόλη. Η αστυνομία κατάφερε να τον βοηθήσει να ξεφύγει από το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί γύρω από το κατάλημά του και τον οδήγησαν εκτός πόλης προς τα αγγλικά σύνορα.
Από εκεί εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνη. Πού κατέληξε όμως. Κάποιοι πιστεύουν ότι ταξίδεψε στο Λονδίνο, όπου τυφλώθηκε όπως προείπαμε σε ένα λάκκο με ασβέστη και ζήσε στους δρόμους ως τυφλός ζητιάνος. Άλλοι λένε ότι επέστρεψε στην Ιρλανδία. Πιθανότατα δεν θα μάθουμε ποτέ με βεβαιότητα. Ο Ρόμπερτ Νόξ δεν τιμωρήθηκε ποτέ επίσημα για την εμπλοκή του καθώς ισχυριζόταν ότι δεν έμαθε ποτέ από πού προέρχονταν τα πτώματα Η φήμη του όμως είπε στη μεγάλη ζημιά καθώς ο κόσμος τον θεωρούσε υπεύθυνο που επέτρεψε στον Μπέρκ και τον Χερ να του πουλάνε νεκρούς αγνώς του προελεύσεως Τον Φεβρουάριο του 1829 ένα εξαγριωμένο πλήθος κρέμασε ακόμη και ομοίωμα του Νόξ Ο καθηγητής ατιμασμένος τελικά έφυγε κακήν κακός από το ενδιβούργο και εγκαταστάθηκε στο Χάκνη του Λονδίνου, όπου εργάστηκε ως γιατρός μέχρι το θάνατό του του 1862.
Οι δίκαιοι των Μπερκ και Χερ, καθώς και αυτοί των αντιγραφέων Λόντον Μπερκερς που χρησιμοποίησαν τις ίδιες μεθόδους από το 1830 έως το 1831, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ψήφιση του νόμου περί ανατομίας του 1832, που ρύθμιζε την προμήθεια ιατρικών πτωμάτων και έτσι έθεσε τέλος στις συνθήκες που κατέστησαν δυνατές αυτές τις δολοφονίες για το κέρδος.
Αυτός ο νόμος αύξησε την πρόσβαση της ιατρικής κοινότητας σε πτώματα επιτρέποντάς τους να νεκροτομούν σώματα από δωρεές ή όσο νεκρών παρέμεναν στα νεκροτομία χωρίς να τους αναζητήσει ποτέ κανείς Επίσης, απαιτούνταν πλέον από τους ανατόμους να διαθέτουν άδεια και να απασχολούνται κυβερνητικοί επιθεωρητές για να διασφαλίζουν ότι οι νεκροτομές εκτελούνταν νόμιμα Η περίπτωση του Μπέρκ και του Χαίρ όμως δεν ήταν μεμονωμένη.
Στο Λονδίνο, ένας άνδρας ονόματι Τζον Μπίσοπ διήφθυνε μια διαβόητη συμμορία αρπαγής πτωμάτων για 12 χρόνια πριν αποκαλυφθεί. Η συμμορία η οποία εκτός από τον Μπίσοπ αποτελούνταν από τον Τζέιμς Μέι, τον Ντόμας Γουίλιαμς και τον Μάικλ Σίλτς, έκλεψε περίπου χίλια πτώματα τα οποία πούλησε σε ανατόμους σε διάφορα ιατρικά ιδρύματα του Λονδίνου.
Ωστόσο τελικά και αυτοί στράφηκαν στη δολοφονία. Μεταξύ των θυμάτων τους ήταν ένα αγόρι από την Ιταλία, ο Κάρλο Φεράρι, τρεις άστιγοι και μία γυναίκα, η Φράνσις Πίγμπερν, με το παιδί της. Οι Μέη, Οίλιαμς και Μπίσοπ τελικά συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στη δικαιοσύνη το 1831 όταν επιχείρησαν να πουλήσουν το πτώμα ενός 14χρονου βοσκού βοηδών στο Kings College.
Αφού μέθησαν το αγόρι έδεσαν ένα σκηνή γύρω από τους αστραγάλους του και το κατέβασαν με το κεφάλι σε ένα πηγάδι όπου πνίγηκε. Και οι τρεις άνδρες κρύθηκαν ένοχοι. Ο Μέι γλίτωσε την αγχώνη, οι άλλοι δύο όμως όχι. 30.000 λονρέζοι παρακολούθησαν τον Williams και τον Bishop να εκτελούνται με επαγχωνισμό. Η ανατριχιαστική ιστορία των Μπερ και Χερ έχει μεταφερθεί σε βιβλία, ταινίες και θα ακούσετε την ιστορία τους σε περιγύηση σε όλο το ενδιβούργο.
Υπάρχουν όμως πολλές παράξενες και αλόκοτες λεπτομέρειες που ίσως να μην έχετε ξανακούσει. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1836, τρία αγόρια έψαχναν για κουνέλια, όταν κάποια στιγμή ανακάλυψαν κάτι περίεργο. Εντόπισαν ένα παράξενο άνοιγμα, περίπου 30 εκατοστών πλάτους και 30 εκατοστών βάθους, στη βραχώδη πλαγιά του λόφου. Εκεί μέσα βρήκαν 17 παράξενες κούκλες μινιατούρες Παραδόξως κάθε μία από αυτές τις ενηγματικές κούκλες βρισκόταν τοποθετημένη μέσα στο δικό της μικροσκοπικό φέρετρο Μερικά κομμάτια σχιστόλιθου ήταν χωμένα στο άνοιγμα και προστάτευαν τα φέρετρα από τις κυρικές συνθήκες Αργότερα ο κόσμος τις ονόμασε κούκλες δολοφονίας Berkley-Hair Ένα όνομα που έκανε τις αθώες κούκλες να ακούγονται πολύ λιγότερο αθώες και το μυστήριο πολύ πιο βολικό.
Και αυτό επειδή υπέθεσαν ότι τα παράξενα ειδώλια σχετίζονταν με τα 17 θύματα δολοφονίας των δύο δολοφόνων στο Ενδιβούργο στα τέλη της δεκαετίας του 1820. Πάντως το αν αυτό αληθεύει ή όχι και ποιος έφτιαξε τις κούκλες και τις έκρυψε σε εκείνο το σημείο ή γιατί το έκανε εξακολουθεί να αποτελεί μυστήριο Αρχικά οι κούκλες δολοφονίας γνωστές και ως λιλιπούτια φέρετρα και φέρετρα με νεράιδες δεν φαίνονταν να είναι κάτι το ιδιαίτερο Ακόμα και τα παιδιά που τις βρήκαν δεν συνειδητοποίησαν την αξία τους Γι' αυτά ήταν απλώς μικρές κούκλες.
Για τους συλλέκτες θα ήταν αργότερα κάτι πολύ πιο πολύτιμο. Ένα μυστήριο που χωρούσε στην Παλάμη. Υποτίθεται ότι τα μικρά πέταξαν τις κούκλες το ένα στο άλλο και κατέστρεψαν περίπου τις μισές. Μόνο οκτώ κλειστά φέρετρα κατάφεραν να ανασυρθούν από την πλαγιά του λόφου, η οποία είχε ύψους περίπου 280 μέτρα με θέα την πόλη του ενδιβούργου.
Και κάπου εκεί, πάνω από την πόλη, το μικρό αυτό νεκροταφείο παιχνιδιών παρέμεινε κρυμμένο για χρόνια, σαν να περίμενε υπομονετικά κάποιον να κάνει τις σωστές ή τις λάθος ερωτήσεις. Ο αριθμός των φέρετρων φαινόταν να αντιπροσωπεύει τα σώματα που πουλήθηκαν στον Δόκτωρα Νόξ. Η χρονολόγηση των υφασμάτων που χρησιμοποιήθηκαν για τα ταφικά υφάσματα και τα νήματα τοποθετεί την προέλευσή τους περίπου την ίδια εποχή με τις δολοφονίες.
Ωστόσο, όποιος έφτιαξε τις κούκλες και τις αποθήκευσε μπορεί να το έκανε πολλές φορές μεταξύ του 1800 και του 1830. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Charles Ford, κάποιος είχε τοποθετήσει τις κούκλες και τα φέρετρά τους ένα προς ένα στη σπηλιά σε τρία επίπεδα. Το κάτω επίπεδο με τις οκτώ κούκλες είχε υποστεί τη μεγαλύτερη φθορά στα φέρετρα και το περιεχόμενό τους.
Το επόμενο επίπεδο που αποτελούνταν από μία ακόμη σειρά από οκτώ κούκλες ήταν σε ελαφρώς καλύτερη κατάσταση. Υπήρχε μόνο μία κούκλα στο πάνω επίπεδο. Αυτή φαινόταν η πιο πρόσφατη και οδήγησε πολλούς να πιστέψουν ότι περισσότερες κούκλες μπορεί να τοποθετούνταν σε αυτή τη σειρά κάποια στιγμή στο μέλλον. Οι περισσότεροι άνθρωποι υποθέτουν ότι οι διαφορετικοί βαθμοί αποσύνθεσης αντικατοπτρίζουν διαφορετικούς χρόνους τουποθέτησης.
Ωστόσο, είναι πιθανό ορισμένες κούκλες να ήταν περισσότερο εκτεθειμένες στις καιρικές συνθήκες από άλλες. Η ανάλυση των ειδωλίων δείχνει ότι πιθανότατα ξεκίνησαν ως παιχνίδια ή κάτι άλλο εκτός από πτώματα. Καμία από τις φιγούρες δεν είχε κλειστά μάτια και όλες είχαν μαύρα πόδια σαν να φορούσαν μπότες Σε μία κούκλα είχαν αφαιρεθεί τα χέρια πριν χωρέσει στο φέρετρό της Προφανώς κάποιος στη συνέχεια μετέτρεψε τις φιγούρες σε πτώματα αφού κατασκεύασε τα φέρετρα Η εφημερίδα Scotsman ανέφερε ότι κάθε φέρετρο περιείχε μια μικροσκοπική φιγούρα ανθρώπινης μορφής καλυσμένη σε ξύλο, με τα πρόσωπα ιδιαίτερα να είναι αρκετά καλοσχεδιασμένα.
Ήταν ντυμένες από την κορυφή ως τα νύχια, με βαμβακερά ρούχα, και ήταν αυπρεπώς τοποθετημένες με μια μιμητική αναπαράσταση όλων των νεκρικών στολιδιών, που συνήθως αποτελούν τα τελευταία ενδύματα των νεκρών. Τα φέρετρα έχουν μήκος περίπου 3 ή 4 σύντζες, κανονικό σχήμα, και είναι κομμένα από ένα ενιαίο κομμάτι ξύλου με εξαίρεση τα καπάκια, τα οποία είναι καρφωμένα με κομματάκια από σύρμα ή κοινές καρφίτσες.
Το καπάκι και τα πλαϊνά του καθενός είναι πλούσια διακοσμημένα με στολίδια από μικρά κομμάτια κασίτερου και τοποθετημένα στο ξύλο με μεγάλη προσοχή. Τα φέρετρα ήταν κατασκευασμένα από σκοτζέζικο πέφκο. Υπάρχουν κάποιες ασυνέπειες σχετικά με την κατασκευή τους. Ως εκ τούτου οι ειδικοί πιστεύουν ότι μπορεί να τα δημιουργήσαν δύο διαφορετικά άτομα Ο κατασκευαστής σκάλισε ένα συμπαγές κομμάτι ξύλου για το φέρετρο και στη συνέχεια τοποθέτησε ένα άλλο κομμάτι από πάνω για το καπάκι Όπως υποδηλώνει και το όνομά τους, οι κούκλες δολοφονίας Μπερ και Χερ σχετίζονται με τις σκοτεινές πράξεις των δύο ανδρών Υπάρχουν όμως διάφορες θεωρίες για τις κούκλες δολοφονίας Μία από αυτές λέει ότι ένας από τους δολοφόνους μπορεί να ένιωθε τόσες ενοχές για τα θύματα που δεν είχαν ποτέ μια σωστή κηδεία που έφτιαξε τα φέρετρα και τα έθαψε με συμβολικό τρόπο Άλλοι υποστηρίζουν ότι αυτά αντιπροσωπεύουν ναυτικούς που χάθηκαν στη θάλασσα ή ότι ο πραγματικός σκοπός τους ήταν η κελτική μαγεία ή οι τελετουργίες βουντού
Αν κάποιος έφτιαξε αυτές τις κούκλες πριν οι δολοφονίες γίνουν γνωστές στο κοινό, μόνο μια χούφτα άνθρωποι θα μπορούσαν να τις είχαν σκαλίσει. Υπήρχε ο Δόκτορ Νόξ, ο οποίος πιθανότατα γνώριζε ότι τα πτώματα που αγόραζε ήταν θύματα δολοφονίας, ο Μπέρκ, ο Χερ και οι γυναίκες τους. Ο αδελφός του Δόκτορα Νόξ πιθανώς τον γνώριζε επίσης.
Επίσης, ένας από αυτούς τους ανθρώπους θα μπορούσε να είχε φτιάξει τις κούκλες από ενοχή ή για θρησκευτικούς λόγους. Πολύ πιθανόν ένας από τους δολοφόνους θα μπορούσε να τις είχε δημιουργήσει ως αναμνηστικά και να τις είχε κρύψει στη σπηλιά. Θεωρητικά, ο Χέρ θα μπορούσε να το είχε κάνει, ωστόσο έφυγε από την πόλη αρκετά γρήγορα για να αποφύγει το οργισμένο πλήθος.
Μερικοί θεωρητικοί υποστηρίζουν ότι ο Μπέρκ δεν θα μπορούσε να κατασκευάσει τις κούκλες γιατί δεν θα είχε το χρόνο να το κάνει αφότου η αστυνομία βρήκε το τελευταίο θύμα Η σύλληψη έγινε πολύ γρήγορα για να προλάβει να κρύψει την τελευταία κούκλα Όμως είναι πιθανόν οι δύο δολοφόνοι να είχαν στην πραγματικότητα ένα επιπλέον θύμα Αν ισχύει αυτό, μπορεί να έκρυψε το τελευταίο ειδώλιο πριν το σταματήσει η αστυνομία Άτομα που γνώρισαν τον Μπέρκ, ισχυρίστηκαν ότι ήταν πολύ θρησκευόμενος άνθρωπος Αν και οι επιστήμονες συνέλεξαν DNA από το σώμα του, δεν μπόρεσαν να βρουν DNA από τις κούκλες και να αναζητήσουν κάποια ταυτοποίηση Το κύριο ζήτημα με τη θεωρία ότι οι κούκλες προέκυψαν από τις δολοφονίες των Μπερκ και Χερ, που ονομάζονται επίσης δολοφονίες του Westport, είναι ότι τουλάχιστον 12 από τα θύματα τους ήταν γυναίκες.
Τα ειδώλια είναι σαφώς εξ ολοκλήρου ανδρικά και φορούν ανδρική ταφική ενδυμασία. Αν κάποιος θα τοποθέτησε στη σπηλιά για να προσφέρει σε μία ομάδα ανθρώπων μία σωστή ταφή, μήπως αυτό φιλόταν σε κάποια καταστροφή στην οποία χάθηκαν άνθρωποι. Ο συγγραφέας Jeff Nisbet πιστεύει ότι προέκυψαν από τη λαϊκή εξέγερση του ριζοσπαστικού πολέμου του 1820.
Αντί για τις κούκλες δολοφονίας του Μπερ και του Χερ, τα αποκαλεί φέρετρα του καθίσματος του Αρθούρου. δηλώνοντας ότι ο λόγος ύπαρξης αυτών των αντικειμένων ήταν να τιμήσουν τους ριζοσπάστες και αργότερα αναστήθηκαν σε μια προσπάθεια να διατηρηθεί αναμένη η φλόγα της εξέγερσης σε μια γη που πολύ γρήγορα ξεχνιέται. Μια προσπάθεια που τελικά απέτυχε.
Πολλοί άνθρωποι έχουν αποδεχτεί ότι τα ειδώλια και τα φαιρετρά τους είναι γνήσια. Όμως υπάρχουν και εκείνοι που πιστεύουν ότι πρόκειται για φάρσα. Κανένα από τα παιδιά δεν έδωσε καμία μαρτυρία από πρώτο χέρι γι' αυτά Τι συνέβη με τις άλλες εννέα κούκλες Όταν τα αγόρια συνειδητοποίησαν ότι ο κόσμος φαινόταν ενδιαφέρεται για τα ξύλινα αντικείμενα Δεν θα είχαν γυρίσει πίσω για να βρουν τα απομεινάρια των άλλων ειδωλίων πάνω στην πλαγιά του λόφου Η άγνοια της αλήθειας προσθέτει μία ακόμα διάσταση στο μυστήριο Σύμφωνα με το Σμισθόνιαν, ο δάσκαλος των αγοριών απέκτησε το ΣΕΤ Στη συνέχεια το πήγε στην αρχαιολογική του εταιρεία και το ΣΕΤ εντυπωσίασε την ομάδα Παραδόξως κατέληξε στην ιδιοκτησία ενός κοσμηματοπόλη ο οποίος εξέθεσε τα αντικείμενα στο προσωπικό του μουσείο μέχρι τη συνταξιοδότησή του και πούλησε το ΣΕΤ σε δημοπρασία για 4 λίρες γύρω στο 1845 Οι διώτες συλλέκτες διατήρησαν τις κούκλες δολοφονίας Μπερκ και Χερ για το υπόλοιπο του αιώνα.
Το 1901 η Κριστίνα Κούπερ δώρησε ολόκληρο το ΣΕΤΟΝ 8 στο Εθνικό Μουσείο της Σκοτίας στο Ενδιβούργο. Αλλά το μυστήριο με αυτές τις κούκλες παραμένει. Και οι άνθρωποι συνεχίζουν να περπατούν στα ίδια σοκάκια, να κοιτάζουν τις ίδιες σκιές, να προσποιούνται ότι η ηθική τους προστατεύει. Μακάβρια ηρωνία, γιατί οι σκιές που δημιούργησαν οι δύο άνδρες είναι πιο ζωντανές από ποτέ.
Σαν ανεπιθύμητοι δάσκαλοι υπενθυμίζουν πως η φρίκη και η απληστία είναι κληρονομιά που δεν ξεθοριάζει εύκολα Ο χρόνος μπορεί να σβήσει τα ίχνη Δυσκολεύεται όμως να σβήσει τα μαθήματα που επιμένουμε να μην παίρνουμε Και καθώς οι δεκαετίες περνούν, οι Μπέρκ και Χερ γίνονται κάτι περισσότερο από απλά ονόματα Γίνονται σύμβολα Όχι ακριβώς σύμβολα που θα ήθελε κανείς να κληρονομήσει Αλλά η ιστορία δεν υπήρξε ποτέ ιδιαίτερα επιλεκτική στα αναμνηστικά της Απόδειξη ότι η σκοτεινή φύση του ανθρώπου μπορεί να ξεπεράσει κάθε κοινωνικό περιορισμό Οι ιστορίες τους λέγονται ψιθυριστά Στα βιβλία αναφέρονται ανατριχιαστικές λεπτομέρειες Και οι μελλοντικοί φοιτητές για τους οποίους κάποτε οι άνδρες αυτοί εργάστηκαν με τόση ψυχρή ακρίβεια μαθαίνουν πως η γνώση έχει πάντα την τιμή της και ο θάνατος συχνά είναι ο πιο ακριβώς δάσκαλος.
Η πόλη, η κοινωνία, η ιστορία όλα συνεχίζουν να κινούνται σαν να μην άλλαξε τίποτα. Μα η αλήθεια παραμένει. Οι σκιές των δύο δολοφόνων ζουν μέσα σε κάθε σοκάκι, σε κάθε εργαστήριο, κάθε ματιά που υπολογίζει το θάνατο για όφελος. και η ανθρωπότητα εξακολουθεί να κοιτάζει αλλού, ακριβώς όπως τότε. Και κάπως έτσι, η φρίκη γίνεται κληρονομιά, οι σκύες ζουν και οι άνθρωποι συνεχίζουν να κοιτάζουν αλλού.
Οπότε λατρεμένα μου πλάσματα Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που μου κάνατε παρέα μέχρι το τέλος και αν το χαρικάτε κι εσείς συνεχίστε να ακούτε αυτό το podcast στο Spotify ή σε οποιαδήποτε άλλη πλατφόρμα επιθυμείτε και μην ξεχάσετε να κάνετε follow στο Instagram bloodydarklings.podcast όπου θα βρείτε φωτογραφικό υλικό για όλες τις ιστορίες μας και θα μπορείτε να ενημερώνεστε για κάθε νέο επεισόδιο που πρόκειται να ανέβει και ακόμα μπορείτε να αφήσετε μηνύματα και emails έξαλλου ενθουσιασμού στο bloodydarklings.gmail.com μαζί με παρατηρήσεις, ερωτήσεις, σχόλια, ιδέες για πρόσωπα και πράγματα που επιθυμείτε να ψαχουλέψουμε παρέα και ό,τι άλλο θέτε.
Μέχρι το επόμενο ταξίδι στο σκοτεινό κόσμο να θυμάστε Η ιστορία δεν ξεχνά και ούτε κι εμείς Η παράνοια δεν κοιμάται ποτέ Ο κόσμος συνεχίζει να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη Και εμείς καθόμαστε στην πρώτη σειρά παρακολουθώντας το θέατρο της ανθρωπότητας Φιλιά στη μόνη παιδείας Φιλιά στη μόνη παιδείας
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα