Elizabeth Báthory: Η Κόμισσα του Αίματος. Μύθος ή Αλήθεια;
Bloody Darklings PodcastΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Μια γυναίκα. Ένα κάστρο. Εκατοντάδες νεκρά κορίτσια. Και ένας θρύλος τόσο φρικιαστικός, που έφτασε μέχρι τις μέρες μας.
Η Elizabeth Báthory έμεινε στην ιστορία ως μία από τις πιο διαβόητες γυναίκες όλων των εποχών. Λέγεται πως βασάνιζε και δολοφονούσε νεαρές κοπέλες, πως έκανε μπάνιο στο αίμα τους για να διατηρήσει τη νεότητά της και πως το κάστρο της έγινε σκηνικό ανείπωτων βασανιστηρίων.
Όμως… πόσα από όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά;
Στο επεισόδιο αυτό αφήνουμε στην άκρη τον θρύλο και επιστρέφουμε στις πηγές, στις καταθέσεις, στις μαρτυρίες και στα γεγονότα που γνωρίζουμε. Γιατί πίσω από τον μύθο της «αιματοβαμμένης κόμισσας» κρύβεται μια ιστορία πολύ πιο περίπλοκη και ίσως πολύ πιο σκοτεινή.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Η ιστορία λατρεύει να μισεί. Μισεί αρχόντισσα, μισεί θρύλος και ίσως πολύ παραπάνω από μισεί επικείμενη. Λένε πως έψαχνε την αιώνια νεότητα. Και όχι, δεν χρησιμοποιούσε μυστικές συνταγές βοτάνια και στουπέτσια. Το αγαπημένο της beauty ritual σύμφωνα με το θρύλο ήταν το μπάνιο σε αίμα παρθένων. γιατί η σατανική κόμισα δεν πίστευε στην fake χημεία αλλά στις DIY φυσικές θεραπείες ξεκάθαρα.
θα αγνοήσω όλους εσάς που ζητήσατε ιστορίες για περίεργους, κατηραμένους και εντελώς ύποπτους τύπους. Σας ευχαριστώ από καρδιάς που είστε εδώ και που συναντιόμαστε ξανά, εγώ μέσα από το στούντιο του Bloody Darklings και εσείς από παντού εκεί έξω, για να αρχίσουν και πάλι οι ιστορίες μας. Και αυτή τη φορά θα φταίτε κι εσείς.
Πάμε να ξεκινήσουμε λοιπόν το σημερινό επεισόδιο τρυπώνοντας σε ένα κόσμο όπου η ομορφιά συναντά το θάνατο και τον αποκαλεί φίλο της. Ελάτε να χωθούμε σε σκοτεινά κάστρα εκεί που η Ελίζα Μπεθμπάθωρη, η κόμισα του αίματος στοιχιώνει τα δωμάτια της με ψιθύρους και μυστικά. Εκεί που η φρίκη κρύβεται πίσω από το πιο κομψό της προσωπείο η βία φοράει βελούδινα γάντια και το αίμα δεν είναι απλώς κόκκινο.
Είναι τρόπο ζωής. Ορισμένοι ιστορικοί την παρουσιάζουν ως την πιο παραγωγική γυναίκα κατά σειροή δολοφόνο όλων των εποχών και άλλοι ως μια ενάρετη γυναίκα που κατηγορήθηκε άδικα από εκείνους που περιφρονούσαν τη θρησκεία της, το φύλλο της και κυρίως την επιρροή της. Η αλήθεια ίσως βρίσκεται κάπου ανάμεσα και δεν έχουμε παρά να ακολουθήσουμε τα βήματά της και να την ανακαλύψουμε.
Στις απέραντες παιδιάδες της Ουγγαρίας του 16ου αιώνα, εκεί που η ομίχλη σηκωνόταν κάθε αυγή σαν κουρασμένη θεραπενίδα, υψωνόταν το κάστρο των Μπάτορη στο Καχτίτσε. Ένα κάστρο που έμοιαζε να χτίστηκε όχι απλώς από πέτρα, αλλά από μισοπεθαμένες ενοχές και συσσωρευμένα μυστικά. Αν τα τείχη του μπορούσαν να μιλήσουν, πιθανότατα θα ψηθήριζαν «Τρέξτε να σωθείτε».
Η Πυργοδέσποινα ήταν μια γυναίκα που ήθελε να ζήσει για πάντα, αλλά όχι με τους βαρετούς τρόπους των φτωχών θνητών. Αυτοί δεν ήταν άλλοι από την Έριζιμπετ Μπάτορι, γνωστή ως «Η κόμισα του αίματος», τίτλος που ας το παραδεχτούμε, είναι πιο πιασάρικος από το βαρετό πλούσια αριστοκράτησα με ιδιόρθιμες συνήθειες. Ήταν ψηλή, επιβλητική, ευφιέστατη, με καλλιέργεια σπάνια για γυναίκα της εποχής της.
Μιλούσε έξι γλώσσες, διαβάζει φιλοσοφία και φυσικά είχε μια ιδιαίτερη άποψη για την προσωπική της περιποίηση. Διότι ωραία τα βιβλία και οι ιδέες, αλλά ένα γκέρλ μπός του 1600 είχε και άλλες προτεραιότητες. Φυσικά υπάρχουν και οι πιο κακόβουλες φήμες Αυτές που ψιθυρίζουν πως πίσω από το εξαίσιο πορσελάνινο δέρμα της Υπήρχε ένα καθημερινό skin care routine που περιελάμβανε κάμπος ο αίμα Μικρή λεπτομέρεια Τίποτα που να χαλάει την αριστοκρατική αισθητική της εποχής Όπου το να χαστούκησεις μια υπηρέτρια θεωρούνταν χόμπι και όχι κακοποίηση Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή εκεί όπου γεννιούνται όλα τα καλά δράματα.
Η Έριζαπετ Μπάτορη όπως ήταν το όνομά της στα Ουγγρικά η Ελίζαπετ Μπάτορη όπως είναι ευρύτερα γνωστή γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου του 1560 στον Ιερ Μπάτορ της Ουγγαρίας. Είναι αυτό! Πώς μπορείς να το κάνεις! καθιστώντας τους μεγαλύτερους γεωκτήμονες και από το Ουγγρικό Στέμα. Ο πατέρας της ήταν ο Βαρώνος Γεώργιος VI Μπάθορη, αδελφός του βοεβόδα της Στρανσιλβανίας.
Η μητέρα της ήταν η Βαρώνη Άννα Μπάθορη, κόρη ενός άλλου βοεβόδα της Στρανσιλβανίας. Ήταν επίσης ανιψιά του Στέφανου Μπάθορη, βασιλιά της Πολωνίας και μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και πρίγκιπα της Στρανσιλβανίας. και αφού εξαντλήσαμε όλο το εξέχον σόι και δεν αφήσαμε τρίτο ξάδελφο για τρίτο ξάδελφο αντιλαμβάνεστε ποιο ήταν το στάτους της οικογένειας υπέρτοδεων πλούσιοι και εξαιρετικά ισχυροί οι μπάθοροι ήταν μια οικογένεια που μύριζε εξουσία, αίμα, ίσως και τα δύο μαζί μια οικογένεια που έλυνε και έδαινε στη βασιλική αυλή και κατά πάσα πιθανότητα διέθετε μια εξαιρετική ποικιλία από ψυχικές διαταραχές που τότε απλώς θεωρούνταν οικογενειακή ιδιωτροπία.
Ήταν το περιβάλλον όπου η Ελίζαμπεθ έμαθε πως η ανθρώπινη ζωή δεν ήταν κάτι που όφιλες να σέβεσαι. Ήταν κάτι που διέθετες όπως ένα έπιπλο. Γεννήθηκε σε ένα οικογενειακό κτήμα και πέρασε τα παιδικά της χρόνια στο κάστρο Έξετ. Ως παιδί, η κακομαθημένη Ελίζαμπεθ που γεννήθηκε με νεύρα ήταν επιρρεπή σε ξεσπάσματα οργής και βίας, αλλά δεν την τιμωρούσαν ποτέ για την κακή συμπεριφορά της.
Από μικρό κορίτσι υπέφερε από εξουθενωτικούς πονοκεφάλους, πιθανώς ημικρανίες προκαλούμενες από επιληψία, με την οποία η οικογένεια μπάθορη είχε ιστορικό. Είχε επίσης έντονες εναλλαγές διάθεσης και βίαξες σπάσματα σε όσους ήταν γύρω της Επειδή ήταν και κρύπι παιδάκι, αγαπημένη της ασχολία ήταν να παρακολουθεί σκηνές φυκτών βασανιστερίων Συμπεριλαμβανομένου ενός επεισοδίου όπου ήταν μάρτυρας της εκτέλεσης ενός άνδρα που κατηγορήθηκε ότι πούλησε το παιδί του στους Τούρκους Ο Δήμιος τον είχε ράψει ζωντανό στην κοιλιά ενός αλόγου και καθώς η Ελίζαμπεθ παρακολουθούσε το θέαμα, λέγεται ότι είχα χάνιζε βλέποντας το κεφάλι του άνδρα να προεξέχει από την κοιλιά του αλόγου για μια τελευταία φορά πριν να εξαφανιστεί εντελώς το φρικιαστικό τάφο του.
Η μικρή απέκτησε κλασική παιδεία και διδάχτηκε τα τερτύπια της αριστοκρατίας. η πασία, ξηφασκία, λατινικά και φυσικά την τέχνη της ανούσιας αλαζονίας. Όλα χρήσιμα για μια νεαρή κοπέλα που θα μεγάλωνε για να γράψει ιστορία με αίμα ή χωρίς. Αλλά επειδή η γνώση ποτέ δεν είναι αρκετή, το πολύ περίεργο σόι της αποφάσισε να της δώσει και άλλα σημαντικά εφόδια.
Μία από τις θείες της υποτίθεται ότι την δίδαξε όλα όσα χρειαζόταν να μάθει για το σαδομαζοχισμό, Ενώ ένας άλλος στενοσυγκινής της έδωσε ένα-δυο βασικά μαθήματα πάνω στον σατανισμό. Από πού να το μαζέψεις δηλαδή. Αυτή δεν ήταν παιδική ηλικία. Ήταν εκπαίδευση επιβίωσης σε ένα περιβάλλον όπου η παραφροσύνη είχε αναδειχθεί σε παράδοση.
Με τούτα και με εκείνα μπήκαν οι σωστές βάσεις για να γίνει η Ελίζα πέθμια μέρα η σαδίστρια κατά σειροήν δολοφόνος που φημολογείται πως ήταν. Όταν έφτασε σε ηλικία γάμου, στα 11ης χρόνια, ναι, καλά το ακούσατε, η οικογένειά της την αραβόνιασε με τον 15χρονο Φέρενς Ναντάσδη, γιο του τότε παλατινού της Ουγγαρίας, του πρωθυπουργού όπως θα λέγαμε σήμερα, προκειμένου να ενωθούν οι δύο αντίπαλες οικογένειες και να εδρεωθεί η δύναμη και η επιρροή των πάθωρες στο ουγγρικό στέμα.
Σύμφωνα με το έθιμο η νεαρή νύφη έπρεπε να φύγει από το σπίτι της μετά τους επίσημους αραβώνες και η οικογένεια του αραβωνιαστικού της θα αναλάμβανε την εκπαίδευσή της και γενικά θα γινόταν δικό τους πλέον πρόβλημα να βγάλουν το φίδι από την τρύπα με την περιπτωσάρα που τους κλήρωσε Όταν η Ελίζαμπεθ πήγε να εγκατασταθεί στο κτήμα του γαμπρού με όλα τα σέα της και τα μέα της ο Τάμας Ναντάσδη, πατέρας του Φέρεντς, είχε ήδη πεθάνει.
Ενώ η μητέρα του, η Ορσόλια, αναχώρησε κι αυτής κύριον λίγο πριν ή λίγο μετά την άφηξη της Ελίζαπης στο κτήμα του Σάρβαρ. Ο ίδιος ο Φέρεντς απουσίαζε γιατί παρακολουθούσε τα μαθήματά του στο σχολείο και πιθανόν να μην είχε περιθώρια με τις απουσίες, δεν ξέρω. Έτσι οι υπηρέτες της οικογένειας Ναντάσδη ανέλαβαν την ευθύνη για τη μελλοντική νύφη.
Δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για τη ζωή της Ελίζαμπεθ εκείνη την εποχή, ωστόσο φαίνεται ότι οι πειρέτες δεν τη φρόντιζαν ιδιαίτερα, γιατί πού να κάθεσε να ασχολείσε τώρα με το μονίμως πριζωμένο ανήλικο και έτσι την άφηνα να κάνει τα δικά της χωρίς καμία υποπτία. Οπότε η μικρή σουρτούκευε ελεύθερα και σύμφωνα με μία φήμη έμεινε έγκυος τα 13 της ενώ βρισκόταν στο κτήμα της οικογένειας στον ποταμό Δούναβη από τον εραστή της, έναν υπηρέτη ή κατά άλλους ανήλικο ευγενή ονόματι Λάντισλαβ Μπέντε.
Έχει βρεθεί ένα έγγραφο υπογεγραμμένο ενώπιον των εκκλησιαστικών αρχών στο οποίο η κόμισα ισχυρίζεται ότι απήχθη, ναρκώθηκε και διάστηκε από τον Μπέντε. Το πρόβλημα είναι ότι το έγγραφο αυτό χρονολογείται από το 1609 Όταν η κόμισε ήταν 50 ετών που πάει να πει 37 χρόνια μετά το συμβάν Τρέχα γύρευε δηλαδή Πάντως μόλις ο Φέρεντς ανακάλυψε τι συνέβη στην αγαβωνιαστικιά του Με την παρημιώδη ψυχρεμία που τον διακατήχε Έπιασε τον πέντε, τον ευνούχησε και στη συνέχεια τον πέταξε ενώ εμορραγούσε φρικτά σε μια γέλη σκύλων που τον κατασπάραξαν.
Η Ελίζαμπεθ από την άλλη τέθηκε σε απομόνωση, όπου παρέμεινε μέχρι να φέρει στον κόσμο την κόρη της Αναστασία. Μόλις το παιδί γεννήθηκε, της το άρπαξαν και το έστειλαν στην Τρανσιλβανία. Από εκείνη τη στιγμή χάθηκαν τα ίχνη του και κανείς δεν έμαθε ποτέ τι απέγινε. Πολλοί ισχυρίζονται ότι η έλλειψη στοιχείων για αυτό το κορίτσι δείχνει πως ο Φέρεντς πρέπει να διέταξε τη δολοφονία της θέλοντας να ξεμπερδεύει μια και καλή μαζί της Ο γάμος της Ελίζαπεθ με το Φέρεντς πραγματοποιήθηκε το 1575 όταν εκείνη ήταν 15 ετών και εκείνος 19 Ό,τι κι αν είχε προηγηθεί, ο γάμος έπρεπε να τελεστεί πάση θυσία προκειμένου να σώσουν τη φήμη τους και να διατηρηθεί η συμμαχία μεταξύ των δύο οικογενειών Περίπου 4.500 καλεσμένοι παρευρέθηκαν στην γαμήλια τελετή και το κάστρο δόθηκε στους νεόνυφους ως γαμήλιο δώρο Αν μη τι άλλο, οι συγγενείς τους είχαν ακριβά γούστα Δύο νανθόσπαρτον και πάρτε δωράκι και ένα κάστρο βγαλμένο από ωραιότατο εφιάλτη Πάντως το ζευγάρι δεν μπορείς να πεις ότι τέριαζε απόλυτα
Η Ελίζα πέθισε αντίθεση με τον σύζυγό της Ήταν έξυπνη και μορφωμένη Ισχυρογνώμων και τσαούσα Ως προς το χαρακτήρα όμως, ναι Ο Φέρεντς της τέριαζε γάντι Γιατί να ξέρετε, είχε το δικό του μερίδιο στο σαδισμό Και λέγεται ότι ασχολούταν με διάφορα σκοτεινά πράγματα, όπως και η Ελίζαβεθ Αγαπημένη του ενασχόληση να βασανίζει σκληρά οθωμανούς εχμαλώτους Και να βάζει κομμάτια χαρτιού ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών των υπηρετών του Βάζοντάς τους φωτιά αλλά για αυτά θα μιλήσουμε παρακάτω.
Για την αγριότητά του στη μάχη εναντίον των Οθωμανών κέρδισε το παρατσούκλιο «Μαύρος Υπότις» ένας τίτλος που, κακά τα ψέματα, δεν κερδίζεται μόνο με τα λόγια. Αλλά κατά τα υποδέλυπα δεν τα έπαιρνε πολύ τα γράμματα και το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν ό,τι είχε σχέση με το στρατό. Μετά το γάμο, η Ελίζαμπεθ επέμενε να διατηρήσει το πατρικό της επώνυμο πράγμα σκανδαλώδες για την εποχή υπογράφοντας όλη την αλληλογραφία της ως Λέδι Μπάθορη.
Το σκεπτικό της ήταν ότι το δικό της όνομα ανήκε σε μεγαλύτερη και πιο διακεκριμένη οικογένεια από εκείνη του συζύγου της οπότε αυτός δεν είχε και πολλά πεδιθόρια να της φέρει αντιρρήσεις. Με δύο λόγια κατούραγε την περιοχή της και έβαζε τα δικά της όρια. Αυτός ο βαθμός αυτοπεποίθησης αποτελεί απόδειξη της ισχυρής θέλησης της κόμησας Άλλωστε από νεαρή ηλικία περιφρονούσε τις συμβάσεις και αναστάτωνε το κατεστημένο Ωστόσο παρά την αποφασή της να διατηρήσει το δικό της επώνυμο Πολλοί ευγενείς την αγνόησαν και επέμεναν να αναφέρονται σε εκείνη ως Λέδι Ναντάστη Διαφορώντας παντελώς για την ίδια και τα καπρίτσια της Ο Φέραντς έλειπε συνέχεια και έβλεπε τη νεαρή γυναίκα του σπάνια κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα κυριολεκτικά και πιθανόν λίγο το καλοκαίρι για τα μπάνια του λαού, ίσως.
Κάτι που μπορεί να εξηγήσει γιατί το ζευγάρι δεν έκανε παιδιά παρά πέντε χρόνια αφότου παντρεύτηκαν. Απέκτησαν τελικά τρεις κόρες και δύο γιους, εκ των οποίων μόνο δύο κορίτσια και ένα γόρι επέζησαν μέχρι την ενηλικίωση. Πάντως σε όλο αυτό το διάστημα η Ελίζαπεθ που είχε και μία κόρε στη Λίμπιντο δεν καθόταν ασκάσει και ιδιαίτερα με την αποσία του άντρα της και είχε συνάψει σχέσεις με διάφορους εραστές Οι φήμες περί αμφιφιλοφιλίας ξεκίνησαν αιώνες μετά το θάνατό της Ο Φέρεντς αλληλογραφούσε όμως τακτικά μαζί της και της έδινε με χαρά συμβουλές για μεθόδους τιμωρίας προς τους απίθαρχους υπηρέτες Λες και η Ελίζαμπεθ χρειαζόταν δάσκαλο Στην πραγματικότητα επρόκειται για συμβουλές και ιδέες για βασανιστήρια Υπό τη μορφή ερωτικής επιστολής Η οικογένεια αρχικά ζούσε στο Σάρβαρ Αλλά όταν ο Φέρεντς έφυγε για να συμμετάσχει στους ατελείωτους πολέμους της Ουγγαρίας Η Ελίζαμπεθ μετακόμισε στο Καχτίτσε Σε ένα κάστρο που της είχε δοθεί ως γαμήλιο δώρο από τον Φέρεντς
Η κύρια κατοικία της δεν ήταν το ίδιο το κάστρο, αλλά μάλλον ένα άνετο αρχοντικό περίπου μισό μήλι κάτω από το βουνό. Ο Φέρντς εντωμεταξύ απέκτησε τη φήμη ενός γενναίου και πηδέξου πολεμιστή, αλλά και ενός ανθρώπου που αντλούσε μια ιδιαίτερη ικανοποίηση από τη σκληρή μεταχείριση των Ουθωμανών εχμαλώτων, αν και αυτό δεν ήταν ασυνήθιστο για την εποχή.
Ήταν γνωστός για τη σκληρή μεταχείριση των Τούρκων και κυκλοφορούσε η φήμη ότι χόρευε με τα νεκρά σωματά τους και παίζε ποδόσφαιρο με τα κομμένα κεφάλια τους Και όταν επέστρεφε σπίτι όμως δεν σταμάταγε έκανε διάφορες φρικαλαιότητες για να κρατιέται σε φόρμα Σύμφωνα με μία αφήγηση κάποτε έβγαλε έξω από το αρχοντικό μια τήθαση υπηρέτρια την έγδυσε, την άλυψε με μέλη και διέταξε το κορίτσι να μείνει έτσι για 24 ώρες.
Επειδή ήταν καλοκαίρι, άρχισαν να την τσιμπούν μέλησες, φύκες, αλογόμυγες και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο ανθρώπινος νου σε μοβόρο έντομο. Όταν η καημένη κοπέλα κατέρευσε από τους πόνους και την εξάτληση, ο Φέραντς έβαλε κομμάτια χαρτιού βουτυγμένου σε λάδι ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών της και το άναψε για να τη συνεφέρει.
Η Ελίζαπεθ προφανώς παρακολουθούσε και συμμετείχε σε αυτό το περιστατικό με μεγάλο ενθουσιασμό. Τρυφερά πράγματα, καταλαβαίνετε. Γύρω στο 1601 ο Φέρεντς άρχισε να υποφέρει από κάποιο σοβαρό πρόβλημα στα πόδια του Αν και οι λεπτομέρειες είναι ασαφείς Και το 1604 άφησε το μάταιο του το κόσμο σε ηλικία 48 ετών Προφανώς εξαιτίας αυτής της άγνωστης ασθένειας Το Ρέι Ελίζαμπεθ ήταν χείρα και αρχόντισσα και το κάστρο Σάρβαρ σύντομα θα γινόταν το προσωπικό εργαστήριο νεότητάς της όπου η φήμη της ως ανελαίτης αριστοκράτησας θα άρχιζε να ανθίζει Νεαρές κοπέλες από τα γύρω χωριά προσλαμβάνονταν για υπηρεσία Κάποιες εξαφανίζονταν, άλλες αρρώστηναν και μερικές πάθαιναν διάφορα ύποπτα ατυχήματα.
Η αριστοκρατία δεν αναρωτιόταν πολύ. Οι υπηρέτες άλλωστε είχαν την κακιά συνήθεια να πεθαίνουν κατά καιρούς και όταν εισεκόμισαν, μια μπουφλα παραπάνω θεωρείται απλώς εκδήλωση δυναμικού χαρακτήρα. Δυστυχώς. Αλλά πριν φτάσουμε σε εκείνες τις φρικτές λεπτομέρειες που κάνουν κάθε ιστορία της μπάθορη λουκουμάκι για τους λάτρεις του τρόμου, Ας θυμηθούμε κάτι βασικό.
Η Ελίζα Μπεθ ήταν απλά μια γυναίκα, με τις αιμονές της, τις ψευδεστήσεις της και φυσικά την αδυναμία της στο δράμα. Το γεγονός ότι η ζωή της είναι γεμάτη αίμα, είτε αυτό ισχύει πραγματικά είτε όχι, δεν την καθιστά λιγότερο ανθρώπινη. Την κάνει απλώς πολύ πιο ενδιαφέρουσα στις σελίδες της ιστορίας. Εδώ πάντως είναι που η μύθη και η πραγματικότητα αρχίζουν να χορεύουν ένα πολύ παράξενο βαλσάκι Και έτσι ξεκινά ο Εφιάλτης από μια γυναίκα που αποφάσισε ότι η νεότητα και η ομορφιά δεν είναι απλώς προνόμια αλλά δικαίωμα Και ίσως η Ελίζαμπεθ είχε μια πολύ ακραία ιδέα για το πώς να τα διατηρήσει γιατί τότε άρχισαν να συμβαίνουν διάφορα περίεργα που αν γίνονταν σήμερα θα οδηγούσαν σε 10 σεζόν true crime ντοκιμαντέρ.
Εκείνη την εποχή είχε μαζί της πέντε στενούς υπηρέτες. Υπήρχε ένα νεαρό αγόρι το οποίο αναφέρεται ως παραμορφωμένο με το όνομα Γιάννος Ούιβαρη αν και πιο συχνά αποκαλούνταν Φίτσκο, η μικρός. Υπήρχαν επίσης τρεις ηλικιωμένες γυναίκες Η Ηλώνα Γιονάγκη η οποία ήταν η τροφός των παιδιών της Ελίζαμπεθ Και δύο φίλες της Η Ντορότια Σέντες μια ντόπια γυναίκα που βοηθούσε στην προμήθεια των θυμάτων Και η Καταλίν Μπενέτσκι μια ηλικιωμένη πλήστρα Και μετά ήταν και η πιο στενή πυρετριά της Η μυστηριώδης Άννα Νταρβούλια Φήμες παρουσίαζαν την Άννα ως μάγισσα αλλά και ερωμένη της Ελίζαμπεθ.
Σύμφωνα με άλλα κουτσομπολιά, η Άννα αποπλανήθηκε από την αδελφή της μητέρας της Κλάρα ενώ επισκεπτόταν το κάστρο της. Δεν υπάρχουν φυσικά πραγματικά στοιχεία για καμία από αυτές τις φήμες. Ούτε υπάρχουν αποδείξεις ότι η Ελίζαμπεθ άρχισε να απαγάγει ντόπιες γυναίκες και να τις βασανίζει για χόμπι. Αλλά φαίνεται να είχε φτάσει τα πράγματα στα άκρα.
Μέχρι το 1602 κανείς δεν είχε εκφράσει υποψίες για τις δραστηριότητες της Ελίζαμπεθ Μπάθορη. Μέχρι που ο λουθυριανός ιερέας του Σάρβαρ, Ισβάν Μαγγιάρη, άρχισε να προβληματίζεται για τον ασυνήθιστο αριθμό νεκρών υπηρετριών που έφταναν από το κάστρο για ταφή. Η κόμιση ισχυρίστηκε ότι ήταν θύματα χολέρας, αλλά ο τεράστιος αριθμός έκανε τον κληρικό καχύποπτο και επιπλέον είχαν φτάσει στα αυτιά του φήμες για σφραγισμένους θαλάμους στους οποίους είχαν πρόσβαση μόνο οι πιο έμπιστοι υπηρέτες της κόμης σας και κανείς δεν γνώριζε τι πραγματικά συνέβαινε εκεί μέσα.
Ο κόσμος ψιθύριζε πάντως ότι η Λέδη μπάθωρη βασάνιζε και σκότωνε τις υπηρέτριές της σε αυτά τα δωμάτια με τους πιο σκληρούς τρόπους. Της μαστίγωνε, της χτυπούσε, της έκαιγε, αφαιρούσε το δέρμα τους μέχρι που της δάγκωνε στο στήθος, το πρόσωπο και τα άκρα και ρουφούσε το αίμα από τις πληγές τους. Σύμφωνα με ορισμένες αφηγήσεις άναγκασε κάποτε μια νεαρή γυναίκα να μαγειρέψει και να φάει την ίδια της τη σάρκα και μπορεί να είχε δοκιμάσει και η ίδια ανθρώπινο κρέας.
Και η ευρηματικότητά της δεν είχε τέλος. Έβαζε νεαρά κορίτσια σε κλουβιά με καρφιά και τα κρέμαγε από το ταβάνι ενώ άλλα τα έριχνε στο χιόνι πετώντας κρύο νερό πάνω τους με αποτέλεσμα να παγώνουν μέχρι θανάτου. Η Ελίζαμπε θα απολάμβανε να βάζει πυρωμένα νομίσματα στις παλάμες των υπηρετριών και πειράκτονε μαχαίρια στη φωτιά όπου τα χρησιμοποιούσε για να κάψει τα πρόσωπά τους.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τους έκοβε τα δάχτυλα με τσιμπίδα. Στα αρχεία της πόλης της Βουδαπέστης υπάρχουν καταγεγραμμένα περιστατικά σύμφωνα με τα οποία κάποια από τα θύματα καλύπτονταν με μέλι και ζωντανά μυρμήγκια ή καίγονταν με καυτές λαβίδες και στη συνέχεια ρίχνονταν σε παγωμένο νερό Επίσης έμπηγε βελόνες στα χείλη ή σε άλλα μέλι του σώματος των θυμάτων της και τα κάρφωνε με ψαλίδι Λέγεται ακόμα ότι απολάμβανε να πίνει το αίμα των Παρθένων πιστεύοντας ότι αυτό θα διατηρούσε την ομορφιά και την νεοτητά της.
Φημολογούνταν επίσης ότι έκανε μπάνιο στο αίμα των νεαρών θυμάτων της. Η ιστορία λέει ότι ανέπτυξε αυτή την τάση αφού χαστούκησε μια υπηρέτρια ποργή και ανακάλυψε ότι το δέρμα της έδειχνε νεότερο στα σημεία που είχε πιτσιλιστεί με το αίμα της κοπέλας. Ωστόσο οι ιστορίες που μαρτυρούν τις βαμπυρικές της τάσεις καταγράφηκαν χρόνια μετά τον θάνατό της και θεωρούνται αναξιόπιστες.
Οι αφηγήσεις για πολλά από τα περιστατικά φαίνεται να υποδηλώνουν ότι αυτές οι πρακτικές ήταν ένας συνδυασμός τιμωρίας και παράλογης οργής. Οι τιμωρίες της είχαν αρχικά σχεδιαστεί για να ταιριάζουν κάθε φορά με το αντίστοιχο παράπτωμα. Για παράδειγμα, στα κορίτσια που η Κόμισα κατηγορούσε για κλοπή έχουν ένα καυτό νόμισμα μέσα στη σάρκα τους και κάπου εκεί η μπάθορη άρχισε να το χάνει τελείως και η βία κλιμακώθηκε καθώς εκείνη παρασυρώταν ολοένα και περισσότερο από την οργή της.
Με όλες αυτές τις φήμες να οργιάζουν ο ιερέας μαγειάρη απευθύνθηκε στις τοπικές αρχές ζητώντας να ελέγξουν το θέμα. Ωστόσο δεν έγινε τίποτα καθώς τα κορίτσια ήταν απλώς υπηρέτριες μια πάνω μια κάτω σιγά τα λάχανα σου λέει υδραυλικό είναι που δεν βρίσκεις ούτε στις αναζητήσεις του Εδιθρού Σταυρού και από υπηρέτριες βρωμάει ο τόπος αν ήθελα να υποβάλουν καταγγελία οι ίδιες οι οικογένειές τους έπρεπε να το γνωστοποιήσουν στην πάθορη ήταν σχεδόν απίθανο όμως να το κάνουν δεδομένου ότι η κόμισα ήταν και η φερόμενη ως εγκληματίας αυτή την ιστορία.
Έτσι δεν έγινε τίποτα. Ωστόσο οι αρχές άρχισαν να βλέπουν το πρόβλημα στα σοβαρά το 1610 όταν η Λέδη Μπάθορη άνοιξε μια σχολή θηλαίων για ευγενείς. Ξαφνικά νεαρά κορίτσια της αριστοκρατίας πέθαιναν με απίστευτη συχνότητα και σε ανησυχητικό αριθμό και οι οικογένειές τους μέσα στην απελπισία τους πήγαν το θέμα στον Ματθία τον Β' βασιλιά της Ουγγαρίας μπας και εκείνος βγάλει άκρημα αυτό το ανεξήγητο θανατικό.
Ο στενός κύκλος των υπηρετριών της Κόμισας γνώριζε φυσικά τις βρωμοδουλειές της και τις εγκληματικές δραστηριότητες στους μυστικούς εσωτερικούς θαλάμους του Σάρβαρ και στα άλλα κάστρα της. Η πρώτη από αυτές τις υπηρέτριες, η Άννα Νταρβούλια, υποτίθεται ότι όχι μόνο συμμετείχε αλλά και βελτίωσε και από πάνω τον τρόπο εκτέλεσης των βασανιστηρίων της Κόμισας και δίδαξε και στους άλλους υπηρέτες μην πάει χαρά μη τέτοια σπουδαία γνώση Οι μαθητευόμενοι βασανιστές αργότερα ισχυρίστηκαν ότι την περίοδο που η Νταρβούλια άρχισε να τους εκπαιδεύει η ίδια η κυρία γινόταν όλο και πιο σκληρή Η κλίκα των στενών υπηρετριών επέβλεπε και τρομοκρατούσε τα νεαρά κορίτσια που βασάνιζε η κόμισα Όλες παραδέχτηκαν ότι συμμετείχαν στα βασανιστήρια Ωστόσο όταν τελικά κατηγορήθηκε για τα εγκλήματά της Η ίδια η Λέβη απέδωσε όλη την ευθύνη στην Ταρβούλια Ισχυριζόμενοι ότι επέτρεπε στους υπόλοιπους υπηρέτες να κάνουν τέτοια φρικτά πράγματα επειδή όπως ανέφερε ακόμα και εγώ η ίδια της φοβόμουν.
Αλλά δεν ήταν μόνο οι πειρέτες που εμπλέκονταν στα εγκλήματα της κόμισας. Ευγενείς όπως η λέδη Άννα Βέλικερ, η λέδη Τζούντιθ Πόγκαν, η λέδη Σέλ και κάτι άλλες λέδες που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή λέγεται ότι συμμετείχαν ως κυνηγοί κοριτσιών για την κόμισσα ταξιδεύοντας για να βρουν τις νέες υπηρέτριές της όταν οι τοπικές προμήθειες τέρευαν.
Αλλά και η μικρότερη και αγαπημένη κόρη της, η Καταλήν, φαίρεται να είχε συμμετάσχει σε τουλάχιστον μία περίπτωση βασανισμού με τη μητέρα της στο Τσέιτε, την αγαπημένη κατοικία της Κόμισας. Το γεγονός συνέβη πριν από το γάμο της Καταλήν. Ένα ιδιαιτέρως εξτραβαγκάντ μπάτσελον. Δυο νεαρά κορίτσια βασανίστηκαν και κάηκαν τόσο άσχημα που αργότερα πέθαναν κατά τη διάρκεια των γαμήλιων εορτασμών.
Όλοι οι υπηρέτες, εκτός από την Ταρβούλια η οποία πρόλαβε και πέθανε το 1609, δικάστηκαν και εκτελέστηκαν. Σε δύο από τα τσιράκια της τους έκοψαν τα δάχτυλα πριν ο Δήμιος κάψει τα σώματά τους. Ο ίδιος Δήμιος αποκεφάλισε τον μικρό Φίτσκο ενώ οι φρουροί μετέφεραν την ηλικιωμένη Μπενέτσκι στη φυλακή. Μια ντόπια γυναίκα και ο λίγων μάγισσα από το δάσος του Τσέιτε, η Έρζη Μαγιόροβα, κατηγορήθηκε ότι υποκίνησε την κόμισα να σκοτώσει τον βασιλιά Ματθία με μάγια.
Τελικά κατέληξε στην πειρά. Αλλά όσοι φέρονται να τη βοήθησε να προμηθεύεται νεαρά κορίτσια καθώς και τα μέλη της οικογένειάς της δεν οδηγήθηκαν ποτέ στη δικαιοσύνη καθώς η κοινωνική τους θέση και η επιρροή τους λειτουργούσαν ως ασπίδα Αν η μπάθορη είχε αρκεστεί μόνο στις χωριάτοπούλες ίσως να μην την άγγιζε ποτέ κανείς Όμως κάποια στιγμή έκανε το μοιραίο λάθος άρχισε να παίρνει κοπέλες αριστοκρατικής καταγωγής.
Αυτό ήταν έγκλημα. Όχι για ηθικούς λόγους, αλλά γιατί οι οικογένειες των νεαρών ευγενών είχαν φωνή, είχαν κύρος και κυρίως γνωριμίες. Και ξαφνικά οι φήμες έφτασαν στα αυτιά του βασιλιά πιο έντονες από ποτέ. Το 1610 ο Ματθίας ο Β' διέταξε τον Γιώργη Τούρζο, τον Παλατινό της Ουγγαρίας, να διαρευνήσει τους ισχυρισμούς για τις θηριωδίες της Κόμισας.
Ο Τούρζο κατά έναν ηρωνικό τρόπο είχε υποσχεθεί στον ετοιμοθάνατο Φέρετ Σναντάστη την προστασία της σύζυγου του και επίσης είχε κάνει πρόταση γάμου στην Ελίζαμπεθ εισπράττοντας μια πλουσιότατη χυλόπιτα. Αλλά τέλος πάντων έκανε την ανάγκη φιλοτιμία και ξεκίνησε τις έρευνες. Γιατί ναι, η Κόμισσα μάλλον το είχε παρακάνει.
Από το Μάρτιο μέχρι τον Ιούλιο του 1610, οι άντρες του Τούρζο πήραν κατάθεση από 52 μάρτυρες. Οι 34 ήταν υπηρέτες των γειτόνων της Κόμισσας. Αυτοί αφηγήθηκαν φρικιαστικές ιστορίες για μολοπισμένες και εξυλκοπημένες νεαρές γυναίκες γυμνές αφημένες να πεθάνουν Τα πράγματα δεν ήταν καθόλου καλύτερα μεταξύ των υπηρετών της κόμισας στο Σάρβαρ Ο φύλακας του κάστρου, Μπένεντικτ Μπισέρντι, ισχυρίστηκε ότι γνώριζε για τα μυστικά δωμάτια βασενιστήριων Ωστόσο, παρόλο που είχε ακούσει κραυγές πόνου και τους ήχους του βαστίγιου, ο ίδιος δεν είχε δει κανένα ίχνος βασανισμού Αλλά κι όσοι είχαν άδεια να μπαίνουν σε αυτά τα μυστικά δωμάτια, ανέφεραν επίσης ότι δεν είχε υποπέσει στην αντίληψή τους κάτι ασυνήθιστο Οι γιατροί που κλήθηκαν στο κάστρο για να φροντίσουν τα άρρωστα κορίτσια, δήλωσαν ότι ούτε αυτοί είχαν δει κάποιο σημάδι βασανισμού στις ασθενείς, αν και ομολογουμένους τους επιτρεπόταν να δουν μόνο τα πρόσωπά τους. Λαμπρά.
Όταν ο Τούρζος συνέλαβε την κόμισα στο κάστρο Τσέιτε, στις 30 Δεκεμβρίου του 1610, ισχυρίστηκε ότι την έπιασε παυτοφόρο να βασανίζει η αθώα κορίτσια. αλλά υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία που να το τεκμηριώνουν αυτό. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες της ομάδας των εισβολέων ανακάλυψαν ένα νεκρό κορίτσι στην κεντρική αίθουσα μέσα σε μια λίμνη αίματος ένα έτοιμο θάνατο θύμα που είχε βασανιστεί ανελαίητα και δεκάδες άλλα κορίτσια φυλακισμένα στα ποντρούμια πολλά από τα οποία έδειχναν σημάδια βασανισμού καθώς και σώματα θαμμένα σε διάφορες τοποθεσίες γύρω από το κάστρο και τις σκοντινές περιοχές.
Η σκηνή ήταν τόσο φρικιαστική που ακόμη και σε μια εποχή που ήταν συνηθισμένη στη βία οι μάρτυρες σοκαρίστηκαν από αυτό που αντίκρισαν. Το τραυματισμένο κορίτσι που βρήκαν, η Άννα δήλωσε ότι η κόμισα όντως την ξυλοκόπησε αλλά ότι η υγριά υπηρέτρια Μπενέτσκι ήταν αυτή που της ξέσκησε τη σάρκα. Όμως λίγο αργότερα άλλαξε την κατάθεσή της Και ισχυρίστηκε ότι ήταν η ίδια η κόμισα που είχε καταστρέψει το δεξί της χέρι και τον πράτσο της Αργότερα η Άννα έλαβε 50 φιωρίνια, 15 λίβρες σιτάρι και ένα μικρό αγρόκτημα στο τσέιτε Όλα ευγενική προσφορά του Τούρζο Υπόπτω Ενώ η κόμισα συνελήφθηκε και κλείστηκε στα ποντρούμια του κάστρου της κάποιοι συμβολιογράφοι άρχισαν να συλλέγουν 300 μαρτυρίες εναντίον της.
Αυτές προέρχονταν από υπηρέτες το Σάρβαρ και το Τσέιτε οι οποίοι εμφανίστηκαν για να καταθέσουν οικειοθελώς ή σχεδόν οικειοθελώς πιθανόν ύστερα από βασανιστήρια. Κατά τα αρχικά στάδια αυτών των βασανιστήριων οι μπράβοι της Κόμισας προσπάθησαν να μετριάσουν την εμπλοκή τους ρίχνοντας την ευθύνη στη μακαρίτη Σανταρβούλια αλλά και ο ένας τον άλλον.
Καθώς όμως τα βασανιστήρια κλιμακώνονταν άρχισαν να ενοχοποιούν την ίδια την κόμισα. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις τους η Λέδη Μπάθορη σκότωνε μόνο περιστασιακά όταν ο σύζυγός της ήταν ζωντανός. Αλλά μετά το θάνατο του Φέρεντς οι δολοφονίες που διέπραξε ήταν πολυάριθμες υπολογίζοντας τον αριθμό των θυμάτων μεταξύ 30 και 50.
Ο αριθμός των 650 θυμάτων στον οποίο βασιζόταν η φήμη της κόμησας ως κατασυροή δολοφόνου προήλθε από μια υπηρέτρια με το όνομα Σουζάνα. Είναι απίθανο η Σουζάνα να ήξερε γράμματα. Κατά κάποιο τρόπο ωστόσο γνώριζε την ύπαρξη ενός βιβλίου που διατηρούσε ο αξιωματούχος Τζέικοπ Σίλβα Σέι στο οποίο προφανώς κατέγραφε τα ονόματα όλων των θυμάτων της κόμησας.
Στην κατάθεσή του, αν και ο Σίλβα Σέι παραδέχτηκε ότι είχε δει την κόμισσα να βασανίζει μερικά από τα θύματα της, δεν ανέφερε ποτέ κανένα τέτοιο βιβλίο. Ούτε βρέθηκε ποτέ, ούτε παρουσιάστηκε στο δικαστήριο ως αποδεικτικό στοιχείο. Ένας ακόμα ανώτερος αξιωματικός κατέθεσε εναντίον της κόμισσας. Ο Μπενέντεκ Ντεσέο ήταν ο αυλικός διευθυντής της και ένας άνθρωπος εμπιστοσύνης.
στο σύννες. Ο Ντεσέο περιέγραψε τον τρόπο που η Κόμισα επέβαλε την πειθαρχία σε μια νεαρή υπηρέτρια που ονομαζόταν η Λόγκα επειδή ήταν αδέξια. Έγδισε το κορίτσι και στη συνέχεια άρχισε να τη μαχαιρώνει στα δάχτυλα. Η βία κλιμακώθηκε καθώς η Ελίζαμπεθ ξέφυγε εντελώς μαχαιρώνοντας το κορίτσι στα χέρια μέχρι που στο τέλος η φρενήρης Κόμισα άρχισε να μαστιγώνει βία την ηλόγκα και να καίει τα χέρια της με ένα κερί.
Δεν σταμάτησε παρά μόνο όταν το άτυχο κορίτσι πέθανε. Ένα ακόμη ανατραχιαστικό γεγονός που σχετίζεται με την κόμισα μπάθορη και για το οποίο οι μάρτυρες στη δίκαιο των υπηρετών της δεν την κατηγόρησαν ποτέ ήταν η συνήθειά της να κάνει μπάνιο σε αίμα. Λέγεται ότι η κόμισα δολοφονούσε τα θύματά της για να μπορέσει να βυθιστεί στο αγνό αίμα τους ώστε να διατηρήσει την νεότητα και την ομορφιά της Όμως αυτό κατά πάσα πιθανότητα δεν συνέβη ποτέ Η ιστορία έγινε μέρος του μύθου της λίγο περισσότερο από 100 χρόνια μετά το θάνατό της Το 1729 ένας Ισουήτης λόγιος ονόματι Λάσλο Τούρωτσι ερευνούσε αυτό που έμελε να είναι η πρώτη αφήγηση της υπόθεσης Μπάθορη.
Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του στην περιοχή που έζησε η Ελίζαμπεθ άκουσε ιστορίες από τους ντόπιους χωρικούς για την κόμη σαβρικόλακα που έκανε μπάνιο στο αίμα κοριτσιών για να δείχνει όμορφη, φρέσκια και δροσερή. Έτσι την πρόσθεσε στο βιβλίο του. Οι αναγνώστες πίστεψαν την αφήγηση του Τούρωτσι επειδή δεν υπήρχαν στοιχεία που να την αντικρούουν Ωστόσο το 1817 τα αρχεία από τις δίκες των υπηρετών της Κόμισας βγήκαν και πάλι στο φως Από τις 300 καταθέσεις μαρτύρων καμία δεν αναφέρει τον λουτρό αίματος Οι αναφορές των υπηρετών της αποκαλύπτουν ότι το αίμα δεν απασχολούσε ιδιαίτερα τη Λέδη Μπάθορη Ήταν απλώς ένα υποπροϊόν της ίδιας της βίας Η Λόνα Γιονάγκη, η τροφός της, ανέφερε ότι η κόμισα όντως ξυλοκόπησε κορίτσια Τόσο δυνατά που το αίμα έκανε λίμνες στο πάτωμα και πιτσιλούσε τα ρούχα της Οι υπηρέτες έπλεναν επίσης το αίμα που είχε χυθεί στο πάτωμα Και δεν το μάζευαν για beauty spy, για οποιονδήποτε άλλο σκοπό Η συγγραφέας Kimberly Craft υποστηρίζει ότι η απελευθέρωση της ισορρευμένης οργής και του στρες ήταν πιο πιθανό να είναι το κίνητρο για τις άγρες επιθέσεις της κόμισας, καθώς όλες μπορούν να συνδεθούν με περιόδους κατά τις οποίες εκείνη ένιωθε ιδιαίτερα πιεσμένη.
Το αίμα λοιπόν δεν είχε καμία σημασία για αυτήν Μόνο που της τα έκανε όλα χάλια Και ο λεκές από αίμα να ξέρετε θέλει πόνο για να βγει Η Λίζαπεθ πάντως γνώριζε ότι είχε μπλέξει πολύ άσχημα στο δεύτερο μισό του 1610 Όταν άκουσε ότι είχαν ξεκινήσει έρευνες σχετικά με τις υποθέσεις της Έτσι άρχισε να λαμβάνει μέτρα για να προστατεύσει τον εαυτό της Το πρώτο της βήμα ήταν να προσπαθήσει να αντικρούσει τις κατηγορίες που διατύπωνε ο Τούρζο εναντίον της Τον Αύγουστο του 1610 η Κόμισα εμφανίστηκε απροσδόκετα σε ένα δικαστήριο στο Άιζενμπεργκ Συνοδευόμενη από τη μητέρα ενός από τα νεκρά κορίτσια από το σχολείο που είχε ιδρύσει Η χαροκαμένη μάνα πήγε πολύ πρόθυμα για να καταθέσει ότι η κόρη της είχε πεθάνει από φυσικά αίτια Αυτό δεν ωφέλισε ιδιαίτερα καθώς ο Τούρζο, ο βασιλιάς και οι δικαστές αγνόησαν παντελώς αυτή τη δήλωση Η Κόμισα μίλησε επίσης και στον ίδιο τον Τούρζο Ενώ του σέρβηρε τσάι με βουτήματα στο κάστρο Τσέιτε του είπε την κάπως μη πιστική ιστορία
ότι μία από τις μαθήτριες του σχολείου είχε στην πραγματικότητα δολοφονήσει όλες τις άλλες επειδή ήταν άπλυστη και είχε βάλει στο μάτι τα κοσμήματά τους Ο Τούζο κατάλαβε ότι οι άλλοι του έλεγε δράκους αλλά και η Κόμισα ήξερε ότι ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα πλέον για αυτήν Το Σεπτέμβριο του 1610 συνέταξε τη διαθήκη της για καλό και για κακό Ωστόσο το έγγραφο αυτό δεν αποτελούσε απλώς μια καταγραφή των επιθυμιών της για την τύχη της περιουσίας της μετά τον θάνατό της Στην ουσία προέβλεπε τη μεταβίβαση όλων των κτημάτων και των περιουσιακών της στοιχείων Η Διαθήκη κληροδοτούσε τα πάντα στα τρία εν ζωή παιδιά της Την Άννα, την Καταλήν και τον Παλ Το μόνο πράγμα που θα κρατούσε ήταν τον ηφικό της Το οποίο σκόπευε να φορέσει όταν θα πέθαινε Αυτό όχι μόνο θα σήμαινε ότι οι περιουσίες των Πάθωρην Αντάσδη θα γλίτωναν την κατάσχεση αν η Ελίζαμπεθ κλεινόταν ένοχη στο δικαστήριο, αλλά πιθανότατα ήλπιζε ότι αυτό θα ικανοποιούσε και τους δύο γαμπρούς της, οι οποίοι ήδη είχαν συνομωτήσει με τον Τούρζο για να τη φυλακίσουν,
ώστε να μπορέσουν να αναλάβουν τη διαχείριση της περιουσίας της. Τελικά τον Οκτώβριο του 1610, η Ελίζαμπεθ μπάθωρη έφυγε από την οικία της οικογένειας του Σάρβαρ. Έκανε μια τελευταία εκδρομή σε σπα με την κόρη της στα λουτρά του Ποστιέν και στη συνέχεια σταμάτησε στο κάστρο για να παραλάβει τα κοσμήματά της και τα προσωπικά της αντικείμενα Στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς το Τσέιτε Αναμφίβολα ήλπιζε ότι μέχρι να κινηθεί κάποιος για να τη συλλάβει οι δρόμοι θα ήταν αδιάβατοι λόγω του δρυμμή χειμώνα Η Ελίζαμπεθ ήδη ελογραφούσε με τον ξάδελφό της Γκαμπορ Μπάθορη, πρίγκιπα της Στρατισσυλβανίας, με την ελπίδα ότι θα την έσωζε αν όλα πήγαιναν στραβά.
Εκτός από τους άπλιστος χαραμοφάηδες γαμπρούς που κυνηγούσαν τα χρήματά της, υπήρχαν κι άλλοι που είχαν προσωπικό συμφέρον να τη δουν απέφτει. Αυτό, και όχι κάποιο αίσθημα φόβου ή πίστη στη δικαιοσύνη, ήταν το πραγματικό κίνητρο πίσω από την έρευνα εναντίον της. Ο βασιλιάς της Ουγγαρίας είχε τον πιο πιστικό λόγο από όλους.
Επί χρόνια ο Φέρετς Νταντάστη δάνειζε χρήματα στο ουγγρικό στέμα και το στέμα δεν είχε καταβάλει καμία προσπάθεια να αποπληρώσει αυτό το χρέος εννοείται. Η Ελίζα Πεθοσχύρα είχε γίνει εξαιρετικά αντιδημοφιλής με τις συχνές επισκέψεις της στην αυλή για να πιέσει για την αποπληρωμή. Όχι που θα τους τη χάριζε. Ο βασιλιάς Ματθίας ήξερε ότι αν κατάφερε να καταδικάσει την Ελίζαμπετ για κάποιο έγκλημα όχι μόνο θα εξαφάνιζε το χρέος του προς αυτήν αλλά θα μπορούσε επίσης να διεκδικήσει την τεράστια περιουσία της Τα οικονομικά του προβλήματα θα λύνονταν και μια προβληματική ισχυρογνώμων γυναίκα θα απομακρυνόταν και δεν θα του τα ζάλιζε πια Επιπλέον θα βρισκόταν ένα βήμα πιο κοντά στην εξάλληψη της ισχυρής οικογένειας των Μπάθωρη που τους είχε άχτι γιατί πολλά του τα είχαν κάνει Όπως καταλαβαίνουμε όλοι όταν δεν πολεμούσε τους Τούρκους το βασίλειο της Ουγγαρίας ήταν απασχολημένο πολεμώντας το ίδιο το βασίλειο Τόσο η Ελίζαμπετ Μπάθωρη όσο και ο βασιλιάς Ματθίας ήθελαν να γίνει δίκη
Ο βασιλιάς γεννήξε ασφαλής στην εκτέλεσή της και η Ελίζαμπεθ επειδή πίστευε ότι αν παρουσίαζε την υπόθεσή της σ' αυτό προσώπος θα μπορούσε να αθωθεί Ωστόσο ο Τούρζο αποφάσισε ότι η κόμισα δεν έπρεπε να εμφανιστεί στο δικαστήριο Αρχικά σκοπεύανε την κλίση σε μοναστήρι αλλά τελικά άλλαξε γνώμη λόγω της σοβαρότητας των εγκλημάτων της Άσε μην αρχίσουν να εξαφανίζονται και οι μοναχές Ωστόσο η Κόμισα φαίνεται να τον προκάλεσε με την ανησίτης να παραδώσει τα όπλα μαχητή Ο Τούρζο είχε συναντήσει κάποιους συγγενείς της σε μια επίσκεψη στο κελί της Όπου η Κόμισα ζήτησε για άλλη μια φορά να δικαστεί Κάτι που της το αρνήθηκε και πάλι Εκείνη τότε όρμησε έξαλλη εναντίον του Τούρζο απειλώντας θεούς και δαίμονες Και τότε αυτός κυριευμένος από θυμό απάντησε Εσύ Ερζήμπετ είσαι σαν άγριο ζώο Δεν σου αξίζει να αναπνέεις τον αέρα της γης, ούτε να βλέπεις το φως του Κυρίου.
Θα εξαφανιστείς από αυτόν τον κόσμο και δεν θα ξαναεμφανιστείς ποτέ σ' αυτόν. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Τούρζο προσπαθούσε να εκπληρώσει την υπόσχεσή του στο Φέρετς και να γλιτώσει τα παιδιά της από την τροπή μιας δημόσιας δίκης και εκτέλεσης. Όμως τελικά προστάτευε το τομάρι του. Θα απαιτούνταν μια πράξη του κοινοβουλίου για να δικαστεί κάποιος με το στάτους της Ελίζαμπετ Μπάθορη και αυτό θα δημιουργούσε ένα προηγούμενο που ο Τούρζοι ήθελε να αποφύγει.
Ως προτεστάντης γνώριζε πολύ καλά την εύθραυστη θέση του. Έτσι έπεισε το βασιλιά Ματθία να αποχωρήσει από τη δίκη πλασάροντάς το ως μια μορφή περιορισμού της ζημίας. Μια δημόσια δίκη όχι μόνο θα δυσφήμιζε τους μπάθωροι και τον Φέρετς Ναντάσδη έναν σεβαστό εθνικό ήρωα αλλά και την ευρύτερη αριστοκρατία και τελικά το στέμα Ο Τούρζο έπεισε τους ανήσυχους ευγενείς που σχετίζονταν με την υπόθεση να υποβάλουν έτοιμα στο βασιλιά Το τέχνασμα πέτυχε Η οικογένεια μπάθωροι Ναντάσδη συμφώνησε να διαγράψει τα χρέη του βασιλιά και ο βασιλιάς αποφάσισε ότι η Ελίζαμπε θα εξαφανιζόταν πίσω από τα τείχη του κάστρου της.
Οι ακριβείς συνθήκες της τελευταίας φυλάκησής της είναι άγνωστες. Επειδή ήταν μια πλούσια και ισχυρή ευγενής, η μεταφορά της σε ένα κελί μαζί με κοινούς εγκληματίες δεν θεωρήθηκε κατάλληλη. Αντί για αυτό αποφασίστηκε να παραμείνει έγκληστη στο ίδιο της το κάστρο υπό αυστηρό περιορισμό. Ένα καθεστώς που θα μπορούσε να παρομοιαστεί σε γενικές γραμμές με το σύγχρονο κατοίκον περιορισμό.
Η φυλακή της ήταν ένας λιθόκτιστος τάφος, με ένα μικρό άνοιγμα για φαγητό και τίποτα άλλο. Έτσι λένε δηλαδή, γιατί οι συνθήκες κράτησής της αμφισβητούνται. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η Ελίζαπευ ήταν ουσιαστικά ελεύθερη να κινείται μέσα στο κάστρο. Ωστόσο, σύμφωνα με τις μεταγενέστερες περιγραφές του εγκλεισμού της περιορίστηκε σε ένα μικρό δωμάτιο του οποίου η πόρτα και τα παράθυρα είχαν σφραγιστεί Μικρά ανοίγματα στους τείχους επέτρεπαν την παροχή φαγητού και ίσα που άφηναν τον αέρα και το ελάχιστο αδύναμο φως να περνάει Η κόρη της Καταλήν την επισκεπτόταν για ένα διάστημα φέρνοντας κεριά, μελάνι και περγαμινές αλλά εκτός από ένα φρουρό η Ελίζα πέθηταν μόνη.
Όποιες κι αν ήταν οι πραγματικές συνθήκες κράτησής της πέρασε τα τελευταία τέσσερα χρόνια της ζωής της στο κάστρο. Βρέθηκε νεκρή από έναν υπηρέτη το πρωί της 21ης Αυγούστου του 1614 σε ηλικία 54 ετών. Η σωρός της έχει έκτοτε μεταφερθεί σε έναν ανώνυμο τάφο και η τοποθεσία της τελευταίας της κατοικίας παραμένει άγνωστη.
Από το θάνατό της Κέπιτα, η μπάθορη πέρασε από την ιστορία στο θρύλο, μετατρέποντας το όνομά της σε σύμβολο φρίκι στη λαογραφία, τη λογοτεχνία και τη μουσική. Η μορφή της, όπως και εκείνη του βλάτου ανασκολοπιστή της Λαχίας, περιβλήθηκε με μύθους και σκοτεινές ιστορίες που με το χρόνο συχνά μπέρδεψαν τα όρια ανάμεσα στην ιστορική πραγματικότητα και το θρύλο.
Σε μια προσπάθεια να κατανοήσουν γιατί η Ελίζα Μπεθ ήταν τόσο δολοφονική, οι μελετητές έχουν διερευνήσει κάθε πτυχή της ζωής της Ήταν κλινικά παράφρον λόγω αιμομυξίας, άλλωστε οι γονείς της ήταν εξαδέλφια Προέρχονταν από διαφορετικά παρακλάδια της οικογένειας Μπάφορη Αλλά αυτό ήταν κάτι αρκετά συνηθισμένο στην αναγεννησιακή Ευρώπη και δεν ήταν όλοι από εκείνη την περίοδο κατασυρωοί δολοφόνοι Άλλοι έχουν υποστηρίξει ότι οι ιδιαιότητες τις οποίες ενδέχεται να είχε εκτεθεί κατά την παιδική της ηλικία ίσως συνέβαλαν στη διαμόρφωση των σαδιστικών τασεών της Ίσως ωστόσο μέρος της μεταγενέστερης εικόνας που διαμορφώθηκε γύρω από τα εγκλήματά της να επηρεάστηκε και από τη σεξουαλικότητά της η οποία σε μια βαθιά πατριαρχική κοινωνία θα μπορούσε να θεωρηθεί απειλή για το κατεστημένο Η φημολογούμενη σχέση της με πολλαπλούς εραστές, εντός και εκτός του γάμου της, ενδέχεται να ενίσχυσε ακόμη περισσότερο αυτή την εικόνα.
Άλλωστε γνωρίζουμε μόνο ορισμένες πτυχές της ζωής της, ενώ μεγάλο μέρος της διαβόητης φήμης της διαμορφώθηκε μέσα από μεταγενέστερες αφηγήσεις, στις οποίες η ιστορική πραγματικότητα συχνά συνδέεται με το θρύλο. Το 1817 δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά αφηγήσεις μαρτύρων που έδειχναν ότι οι ιστορίες για την κατανάλωση ή τα λούτρα αίματος της μπάθορη ήταν περισσότερο θρύλος παρά γεγονός Απλά είχε την ατυχία η αιμοδιψής φήμη της να συμπέσει με το φόβο για τους βρυκόλακες που στήχιονε την Ευρώπη στις αρχές του 18ου αιώνα Αρκετοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η Μπάθορη αντί για μια σκληρή και βάρβαρη δολοφόνος ήταν στην πραγματικότητα απλώς θύμα μιας συνομωσίας Ο Ούγγρος καθηγητής Λαζλονάγκη ισχυρίστηκε ότι οι κατηγορίες και η σύλληψη της Μπάθορη είχαν πολιτικά κίνητρα λόγω του εκτεταμένου πλούτου της και της ιδιοκτησίας μεγάλων εκτάσεων στην Ουγγαρία Είναι πιθανόν ωστόσο ο πλούτος και η πολιτική της επιρροή να την καθιστούσαν ιδιαίτερα πληκτική για τους ισχυρούς της Ουγγαρίας
σε μια εποχή κατά την οποία το πολιτικό τοπίο της χώρας χαρακτηριζόταν από έντονες αντιπαλότητες και διαμάχες για την εξουσία Η Ελίζαμπεθ φαίνεται πως υποστήριζε τον ανιψιώτης Γκάμπορ Μπάθορη, ηγεμόνα της Τρανσιλβανίας και αντίπαλο των Αμψβούργων Άλλωστε δεν ήταν ασυνήθιστο για μια πλούσια χείρα να βρεθεί αντιμέτωπη με κατηγορίες για φόνο, μαγεία ή σεξουαλική κακοποίηση ιδιαίτερα όταν η περιουσία και τα εδάφη της μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο διεκδίκησης από ισχυρούς αντιπάλους Όπως και να έχει ο μύθος της διωγκώθηκε Μετατράπηκε σε θρύλο, μετά σε τρομακτικό παραμύθι, έπειτα σε Gothic Pop Φιγούρα και κάπου ανάμεσα στα πραγματικά στοιχεία και τις κινηματογραφικές υπερβολές παραμένει εκείνο το ανατριχιαστικό γεγονός.
Μία γυναίκα, σε μία εποχή όπου οι γυναίκες δεν είχαν σχεδόν καμία δύναμη βρήκε τρόπο να αποκτήσει τόση ώστε ακόμη και οι άντρες που κυβερνούσαν βασίλεια να φοβούνται να την αγγίξουν. Ήταν τέρας, θύμα ή προϊόν μιας εποχής όπου η αριστοκρατία νόμιζε πως της ανήκει κάθε σώμα και κάθε ανάσα. Ίσως να ήταν όλα αυτά μαζί. Ίσως και τίποτα από αυτά.
Σίγουρα όμως ήταν μια γυναίκα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κατάφερε να μείνει στην ιστορία. Ρίκι δεν χρειάζεται παντατέρατα. Μερικές φορές αρκεί ένας άνθρωπος με πολλά συμφέροντα. Φιλιά στη Μούρη παιδες! Φιλιά στη Μούρη παιδες! με πολιτικούς αγωνίες που έκανε να με καταστρέψουν και να πάρουν τα δικαίωμα μου Η πλήρη μου δεν ήταν ποτέ προσφέρει όλοι οι αδερφές μου είχαν καταστρέψει για το πώς με καταστρέψαν για τα δικαίωμα μου
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα