Salvador Dali: ο αλλόκοτος κόσμος ενός παράξενου μυαλού
Bloody Darklings PodcastΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ο Salvador Dali δεν ήταν απλώς ένας ζωγράφος. Ήταν ένα ζωντανό έργο τέχνης, ένας άνθρωπος που μπέρδευε συνεχώς τη φαντασία με την πραγματικότητα και μετέτρεψε την ίδια του τη ζωή σε παράσταση.
Σε αυτό το επεισόδιο ταξιδεύουμε στον αλλόκοτο κόσμο του ανθρώπου πίσω από τα λιωμένα ρολόγια, τις εμμονές, τα σκάνδαλα και τις σκοτεινές αντιφάσεις. Από τους εφιάλτες και τον σουρεαλισμό, μέχρι τη σχέση του με τη Gala, τις ακραίες δηλώσεις, τη δίψα του για δημοσιότητα και το μυαλό που δεν σταματούσε ποτέ να προκαλεί.
Ήταν πραγματικά μόνο μια ιδιοφυΐα… ή και ο μεγαλύτερος performer της εποχής του;
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Και όταν ένας άνθρωπος αποφασίζει να κάνει ολόκληρη τη ζωή του ένα έργο τέχνης. Από τους εφιάλτες που έγιναν πίνακες, μέχρι τις προκλήσεις, τα σκάνδαλα και τη σκοτεινή ιδιοφυΐα του, σήμερα μπαίνουμε μέσα στο μυαλό του πιο σουρεαλιστικού καλλιτέχνη που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Γιατί ο Σαλβαντόρ Νταλί δεν ήταν απλώς ιδιοφυΐα, αλλά ένα σουρεαλιστικό φαινόμενο με μουστάκι.
Γεια σας γνωστοί και άγνωστοι φίλοι. Καλώς ήρθατε στο Bloody Darklings, ένα podcast που ψοφάει να χώνει τη μύτη του στις σκοτεινές και περίεργες ιστορίες ανθρώπων πίσω από το μύθο. Είμαι η Ελένη και στο σημερινό επεισόδιο ετοιμαστείτε να βουτήξουμε στον αλόκοτο κόσμο του Σαλβαντόρ Νταλή του προφήτη της τρέλας, του μάγου του ασυνείδητου και ενός ανθρώπου που ήξερε καλά ότι η ζωή είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη για να την παίρνουμε στα σοβαρά Σβήστε τα φώτα λοιπόν, γιατί εδώ το φως λιώνει πιο γρήγορα και από τα ρολόγια του Νταλή Και ελάτε μαζί μου στο θέατρο του παραλόγου όπου τα μουστάκια γίνονται πηξίδες, οι ελέφαντες περπατούν με πόδια ράχνης και η πραγματικότητα είναι απλώς ένα κακόγουστο αστείο.
Οι γονείς του θεώρησαν πολύ λογικό ότι το νέο μωρό ήταν η μετενσάρκωση του νεκρού αδελφού του, αφού γεννήθηκε εννέα μήνες μετά το θάνατό του. Γι' αυτό άλλωστε του έδωσαν και το ίδιο όνομα. Όπως καταλαβαίνουμε όλοι, η παραδοξότητα στη ζωή του μικρού Σαλβαντόρ ξεκίνησε σχεδόν αμέσως. γιατί τίποτα δεν περιγράφει καλύτερα ένα υγιές οικογενειακό περιβάλλον από το να μεγαλώνεις ως αντικαταστάτης του νεκρού αδελφούς.
Όταν ήταν πέντε χρονών τον πήγαν στον τάφο του μωρού και του είπαν τη θεωρία τους περί μετενσάρκωσης και αυτό φυσικά είχε τεράστια επίδραση στη ψυχή του μικρού Λισαλβαντόρ. Μεγάλο μέρος του μεταγενέστερου έργου του θα περιείχε αναφορές στον νεκρό αδελφό του που πίστευε ότι ήταν το καλύτερο κομμάτι του εαυτού του. Πέρα όμως από την κρύπη πλευρά της μαμάς και του μπαμπά, τον αγαπούσαν πολύ και δεν του χαλούσαν κανένα χατήρι.
Ο μικρός, αντιλαμβανόμενος από πολύ νωρίς την αδυναμία που του είχαν οι γονείς του, εκμεταλλευόταν την κατάσταση μέχρι εκεί που δεν έπαιρνε. Αργότερα απέκτησε και μία αδελφή, την Άννα Μαρία, με την οποία μονίμως ξεμαλιαζόταν γιατί οι ζήλειες έδιναν και έπαιρναν μεταξύ τους. Σίγουρα πάντως ήταν ένα πολύ περίεργο παιδάκι.
Μπορούσε να είναι εντελώς βλάκας όταν το ήθελε. Ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του που σίγουρα το καλλιέργησε από μικρή ηλικία. Επίσης η ευχαρίστηση και ο πόνος για το μικρό αγόρι ήταν ένα και το αυτό. Τουλάχιστον έτσι δικαιολογούσε ο Νταλή την παιδική του συνήθεια να επιτίθεται σε ανθρώπους χωρίς προφανή λόγο Είχε μαζοχιστικές τάσεις και του άρεσε να προκαλεί στον εαυτό του πόνο Αγαπημένο χόμπι να πέφτει από τις σκάλες και να τσακίζεται Έτσι για το εφέ, δράμα που είναι αποβρέφος Ήταν όμως και σαδιστικό παιδάκι Λατρεμένη του συνήθεια να προκαλεί πόνο στα άλλα πιτσιρίκια Στα πέντε του, ενώ περπατούσε με ένα φύλλο του, παρατήρησε ότι έλειπε ένα κυκλίδο ασφαλείας από τη γέφυρα που διέσχιζαν Αφού τσέκαρε ότι δεν υπήρχε κανείς τριγύρω να τον ρουφιανέψει, αποφάσισε να πετάξει το φύλλο του από τη γέφυρα Το αγόρι έπεσε από ύψος σχεδόν πέντε μέτρων, προσγειώθηκε πάνω σε αιχμηρά βράχια και τραυματίστηκε σοβαρά Ο μικρός Αλβαντόρομος δεν ένιωσε ούτε τύψεις ούτε ενοχές για την πράξη του
Αντίθετα παρακολουθούσε τη μητέρα του φίλου του να φροντίζει το τραυματισμένο αγόρι που εμορραγούσε Ενώ εκείνος καθόταν ήρεμα δίπλα τους χαμογελώντας και τρώγοντας κεράσια σαν μικρός ψυχοπαθής πίνακας της αναγέννησης Ως παιδί που σεβόταν τον εαυτό του έκανε και διάφορα άλλα συχαμερά Βρήκε κάποτε μια τραυματισμένη νυχτερίδα την οποία αυτός και ο ξαδελφός του έβαλαν σε ένα τσίγκινο κουβά και την έκλειψαν στην αποθήκη να έχουν να παίζουν με το πέτ Μια μέρα ο Νταλή που αγαπούσε πολύ το νυχτεριδάκι του τρομοκρατήθηκε όταν ανακάλυψε ότι το άτυχο πλάσμα είχε δεχτεί επίθεση από κάποιους ανεπιθύμητους ή χαμερούς επισκέπτες Η νυχτερίδα, αν και ακόμα μισοζώντανη, ήταν γεμάτη με μανιασμένα μυρμήγκια.
Το βασανισμένο μικρό της πρόσωπο αποκάλυπτε τα μικροσκοπικά δόντια του σαν αυτά μιας ηλικιωμένης γυναίκας, είχε πει ο Νταλή. Και τότε εκείνος, αντί να στεναχωρηθεί ή να απομακρύνει τα μοχθηρά έντομα, πήρε τη νυχτερίδα και τη δάγκωσε μαζί με όλα τα μυρμήγκια, επειδή προφανώς αυτό του φαινόταν απόλυτα λογικό. Μάλιστα βρήκε αυτή την εμπειρία αρκετά ευχάριστη.
Καλώς ήρθατε στον πολύπλοκο εγκέφαλο του Νταλή. Χειρότερο όμως από τα μυρμήγκια είχε τις ακρίδες. Ένα έντομο που εκείνος περιέγραψε με την πιο δραματική γλώσσα που μπορεί να φανταστεί κανείς. Έλεγε για αυτές. Τις έβλεπα παντού, ακόμα και εκεί που δεν υπήρχαν. Ένα γκριζοπό χαρτί που ξαφνικά μου φαινόταν σαν ακρίδα, με έκανε να βγάλω μια διαπεραστική κραυγή που ενθουσίαζε τους πάντες.
Ο φόβος του Νταλή επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν τα άλλα παιδιά διασκέδαζαν τρομάζοντάς τον με τα συγκεκριμένα έντομα σε κάθε ευκαιρία. Ως ενήλικας δεν ξεπέρασε ποτέ το φόβο του για τα έντομα. Σύμφωνα με το Σμιθσόνιαν μπορεί ακόμη και να έπασχε από το σύνδρομο Έγμπομ, μια σπάνια ψυχική διαταραχή κατά την οποία οι ασθενείς αισθάνονται σαν να περπατάνε αόρατα έντομα σε όλο τους το δέρμα.
Ο Νταλή έλαβε αυτή τη μεταθανάτια διάγνωση λόγω της ανάμνησής του από ένα ιδιαίτερα φρικιαστικό περιστατικό που συνέβη αφού εντόπισε κάποια έντομα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο Παρίσι. Αναστατωμένος από τα μαμούνια, έπεισε τον εαυτό του ότι ένα σημάδι που είχε στην πλάτη του ήταν ένας ηχαμερό τσιμπούρι που του είχε επιτεθεί και άρχισε να το ξύνει βία με ένα ξυράφι.
Μέχρι να φτάσει ένας γιατρός, ο Νταλή ανέφερε «Δεν ήταν ούτε κοριός, ούτε τσιμπούρι, ούτε κατσαρίδα, ούτε σιαμέι δίδυμοι που είχαν κολλήσει στο δέρμα μου. Όλα αυτά υπήρχαν μόνο στη φαντασία μου. Ήταν απλώς ένα μικρό σημάδι που είχα δει εκατό φορές πριν». Οι ακρίδες ειδικότερα θα συνέχισαν να στοιχιώνουν τον Ταλή σε όλη του τη ζωή, αν και συνέχισαν επίσης να του δίνουν τρομακτική έπνευση.
Είχε γράψει Είμαι 37 ετών και ο τρόμος που μου προκαλούν οι ακρίδες δεν έχει μειωθεί από την εφηβεία μου. Αντιθέτως, αν είναι δυνατόν, θα έλεγα ότι ίσως έχει γίνει ακόμη μεγαλύτερος. Ακόμα και σήμερα αν ήμουν στην άκρη ενός γκρεμού και μια μεγάλη ακρίδα πηδούσε πάνω μου και κολλούσε στο πρόσωπό μου Θα προτιμούσα να πέσω στο κενό παρά να υπομείνω αυτό το τρομακτικό πράγμα Fair enough Οι ακρίδες είναι σαν οι πτάμενοι εφιάλτες με μια ελαφριά δόση από σατανά Και εμφανίζονται σε πολλά από τα έργα του Νταλή ως σύμβολο του ίδιου του φόβου Τα μυρμήκια και οι ακρίδες είναι ιδιαίτερα συνηθισμένα μοτίβα στο έργο του Νταλή και εμφανίζονται ξανά και ξανά κρυμμένα στους πολλούς πίνακές του ως σκοτεινά σύμβολα.
Αυτό δεν είναι τυχαίο. Ο ίδιος ήταν τρομοκρατημένος από τα έντομα σε βαθμό που ξεπερνούσε κατά πολύ τη συνηθισμένη αηδία. Φτάνοντας στην εφηβεία και σε ηλικία 16 ετών, η μητέρα του πέθανε από καρκίνο του μαστού. Αυτό τον επηρέασε τρομερά Ωστόσο αργότερα όταν ο πατέρας του παντρεύτηκε την αδελφή της Χάρηκε επειδή την αγαπούσε κι αυτός πολύ Ακόμα κι ως νεαρός άνδρας Ο Νταλής ζούσε μια ιδιόρυθμη ζωή Κι η τέχνη του την αντανακλά Έκανε την πρώτη του έκθεση ζωγραφική σε ηλικία 14 ετών Αλλά το σπουδαίο όνομά του Το οφείλησε μεγάλο ποσοστό και στην εγκεντρικότητά του Το 1922 γράφτηκε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Μαδρίτης, όπου άρχισε να αναπτύσσει το προσωπικό καλλιτεχνικό του στυλ.
Δινόταν παράξενα, έχοντας εξωφρενικά μεγάλες φαβορίτες και του άρεσε να μιμείται το στυλ των Άγγλων αισθητιστών του 19ου αιώνα. Διδάχτηκε από πολλούς σημαντικούς καλλιτέχνες κατά τη διάρκεια της φοιτησής του στην Ακαδημία Αλλά λίγο πριν από τις τελικές εξετάσεις αποβλήθηκε Ο Νταλή από τη μία έλεγε σε όλους ότι κανείς καθηγητής από το διδακτικό προσωπικό Δεν ήταν αρκετά ικανός για να μπορέσει να τον αξιολογήσει Και από την άλλη κατηγορήθηκε για υποκίνηση εξέγερσης και αργότερα την ίδια χρονιά συνελήφθη για πρώτη φορά επειδή υποτίθεται ότι υποστήριζε ένα αυτονομιστικό κίνημα.
Οπότε πήρε μία αποβολή που ήταν όλη δικιά του, σε συσκευασία δώρου, για να μάθει να φέρεται σαν φυσιολογικός άνθρωπος. Καλή προσπάθεια, αλλά μάταιη. Μπορεί πολύ σπάνια να επενούσε τα εργάλων, αλλά θαύμαζε ιδιαίτερα το έργο του Βελάσκεφ. Μάλιστα είχε πει κάποτε «Σε σύγκριση με τον Βελάσκεφ δεν είμαι τίποτα αλλά σε σύγκριση με τους σύγχρονους ζωγράφους είμαι η μεγαλύτερη ιδιοφυΐα της σύγχρονης εποχής αλλά η σεμνότητα δεν είναι η ειδικότητά μου».
Μετά την αποφύτισή του ακολούθησε το κίνημα του σουρεαλισμού. Ο σουρεαλισμός γεννήθηκε το 1924 στο Παρίσι από μια μικρή ομάδα συγγραφέων και καλλιτεχνών που περιφρονούσαν τον ορθολογισμό γιατί πίστευαν ότι το συνειδητό μυαλό κατέστειλε τη δύναμη της φαντασίας βαραίνοντάς την με ταμπού. Έτσι προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν το ασυνείδητο ως το μέσο που θα ελευθέρωνε τη δύναμη της φαντασίας.
Δεν ήταν περίεργο λοιπόν που ο Νταλή βρήκε σε αυτό το επαναστατικό κίνημα παιδίων δόξης λαμπρό για να μεγαλουργήσει. και ενώ η τέχνη του σύντομα άρχισε να ανθίζει, οι οικογενειακοί του δεσμοί έμοιαζαν να καταραίουν. Ο Νταλή ξεκίνησε να έχει σχέση με μια παντρεμένη γυναίκα, την Καλά, που ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερη από αυτόν και παντρεμένη τότε με τον ποιητή και φίλο του Πολ Ελιάρ.
Αυτήν τώρα ο πατέρας του δεν ήθελε να τη βλέπει ούτε ζωγραφιστή και είχε μάλλον τους λόγους του. Η καλά ήταν Ρωσίδα και το πραγματικό της όνομα ήταν Έλενα Ιβάνοβνα Διακόνοβα. Είχε τη φήμη της σεξουαλικής αντροτραγανίστρας και επειδή ήταν άκρος απογοητευμένη από την ερωτική της ζωή με τον σύζυγό της, είχαν ένα ανοιχτό γάμο, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, και συνήθιζαν να απολαμβάνει τη συντροφιά και όχι μόνο νεαρών όμορφων ανδρών και ακόμα καλύτερα διασύμων προσωπικότητων.
Οπότε όταν συνάντησε τον Ταλή, μπίνγκο Η μία έψαχνε μια ιδιοθεία και ο άλλος χρειαζόταν κοινό Ήρθε και έδεσε Και για την οικογένεια του Σαλβαντόρ το σκάνδαλο με την πατρεμένη ήταν μόνο η αρχή Γιατί αργότερα σε μια έκθεση ζωγραφικής Εκείνος έγραψε σε ένα από τα έργα του τη φράση Μερικές φορές φτύνω για πλάκα στο πορτρέτο της μητέρας μου Ο πατέρας του έγινε έξαλλος και απέτησε από το γιο του να ζητήσει δημόσια συγνώμη.
Αλλά ο Νταλή με μεγαλύτερη ευχαρίστηση θα κατάπινε ένα μάγκαλι κάρβουνα παρά θα έκανε κάτι τέτοιο. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι αν έφυγε να το κάνει επειδή η φράση πάνω στον πίνακα ήταν κομμάτι του έργου και φυσικά μέσα στα πλαίσια του σουρεαλισμού. οπότε μεταξύ των σουρεαλιστών και της οικογένειάς του επέλεξε τους πρώτους και στη συνέχεια αποκληρώθηκε.
Το 1931 ζωγράφισε την επιμονή της μνήμης που αργότερα θα γινόταν το πιο διάσημο έργο του. Είναι ο γνωστός πίνακας με τα ρολόγια που λιώνουν. Το θέμα του έργου είναι η απόρριψη της πεποίθησης ότι ο χρόνος είναι άκαμπτος. και τρία χρόνια αργότερα έκανε την πρώτη του επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Το έργο του έτυχε μεγάλης αποδοχής και οι Αμερικάνοι πήραν πολύ γρήγορα μια γεύση από την εκκεντρική προσωπικότητά του.
Μετά από μια έκθεση που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη και έλαβε διθυραμβικές κριτικές και πένους διοργανώθηκε ένας χορός προς τιμήν του. οπότε το τιμόμενο πρόσωπο κατέφτασε στη δεξίωση με ένα κρυστάλλινο κουτί γύρω από το λαιμό του που περιείχε ένα σουτιέν. Κάγκελο το κοινό. Και τότε ήταν που η Νέα Υόρκη κατάλαβε ότι αυτός ο άνθρωπος δεν ήρθε να γίνει διάσημος, ήρθε για να γίνει πρόβλημα.
Και επειδή η παραδοξότητα ήταν βούτυρο στο ψωμί του, κάποτε βρέθηκε στους ίδιους κοινωνικούς κύκλους με τη Γιωκόνο, τη διαβόητη σύζυγο του Τζον Λένον. Η Γιώκο ζήτησε από τον Νταλή να αντιστείλει μερικές τρίχες από το διάσημο μουστάκι του, αλλά αυτός δεν ήταν και τόσο πρόθυμος να θυσιάσει τον πολύτιμο μίστακα έτσι, αν ευλόγου.
Εκείνη τότε για να τον δελεάσει του προσέφερε 10.000 δολάρια για μια τούφα μαλλιών Και φυσικά ο Νταλή συμφώνησε Αλλά σκέφτηκε και τι τα θέλει τώρα τα υπέροχα με τα ξένια μου μαλλιά η ύποπτη Γαπωνέζα Μήπως για να μου κάνει μάγια ποτέ δεν ξέρεις Οπότε πήρε γρασίδι το αποξήρανε και της το πλάσαρε ως τούφα μαλλιών Τσέπωσε και τις 10.000 δολάρια και όλοι ήταν χαρούμενοι, εκτός ίσως από το γρασίδι Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της παράξενης συμπεριφοράς του δεν ήταν αμυγό σεξουαλικό Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν και παρεξηγήσιμο Ο Νταλή και η Γκαλά λάτρευαν να διοργανώνουν όργια και το έκαναν τακτικά Αυτές οι εκδηλώσεις προσέλκυαν μεγάλο αριθμό σημαντικών καλεσμένων συμπεριλαμβανομένων μεγάλων καλλιτεχνών και διασημοτήτων Μία από αυτές τις προσωπικότητες ήταν και η Σέρ η οποία βρέθηκε προσκεκλημένη σε μια τέτοια συγκέντρωση χωρίς να ξέρει που πάει να μπλέξει Εκείνη ντύθηκε, στολίστηκε και λέει Πάω εγώ τώρα! Πόσο λάθος μπορεί να καταλήξει αυτό!
Η απάντηση είναι πολύ, πάρα πολύ λάθος. Δυστυχώς κατάλαβε τι πραγματικά συνέβαινε όταν ο Νταλίτης προσέφερε αυτό που αρχικά εκείνη νόμιζε ότι ήταν παιδικό παιχνίδι. Το πήρε στα χέρια της, το κοίταζε από εδώ, το κοίταζε από εκεί και πολύ συγκινήθηκε για τη γλυκιά αυτή χειρονομία. Τόσο αλλού νυχτωμένη, γιατί παιχνίδι ήταν όντως, αλλά παιδικό δεν θα το έλεγα.
Και ο Νταλή βλέποντας ότι η Σερ δεν τα έπαιρνε τα γράμματα, είπε να τη διαφωτίσει λιγάκι, λέγοντάς της ότι αυτό το τόσο χρηστικό αντικείμενο θα την έκανε να νιώσει πολύ ωραία, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά. Ο καλλιτέχνης το πήγε κατευθείαν στο boss level της εμηχανίας. Η Σερ όταν συνειδητοποίησε μετά από πολλά ότι δεν κράταγε στα χέρια της καμιά κουδουνίστρα αλλά ένα σεξ τόι έφυγε πανικόβλητη.
Αλλά αμέτρητες άλλες ήρθαν και έφυγαν και πέρασαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα δεν έχω απάντηση γι' αυτό. Ο Νταλή είχε μεγάλο φαν κλαμπ και όλοι οι θαυμαστές του άνδρες και γυναίκες ήταν πρόθυμοι να γδυθούν για να ποζάρουν για χάρη του. Βεβαίως στο τέλος τα επίδοξα μοντέλα κατέληγαν να αυτοεικανοποιούνται στο πάτωμα του ατελιέ και ο ζωγράφος να τους παρακολουθεί κάνοντας ακριβώς το ίδιο Όσο για την καλά είχε και η ίδια ένα προσωπικό χαρέμι από νέους άνδρες έτοιμους να καλύψουν τις ανάγκες της πικιλότροπος Ο Σαλβαντώρ είχε πολλούς διάσημους φίλους, κάνοντας παρέα με τον Elvis Presley, τον John Lennon, τον David Bowie, τον Pablo Picasso, ακόμη και τον Sigmund Freud.
Αλλά ίσως η πιο περίεργη γνωριμία του ήταν με το θρύλο της ροκ Alice Cooper. Το 1973 άκουσε για τον Cooper και γοητεύτηκε από τη σκηνική του παρουσία, η οποία ήταν εν μέρη εμπνευσμένη από το έργο του Νταλή. Φυσικά ζήτησε να συναντήσει από κοντά τον Κούπερ και τον μάνατζέρ του Σύμφωνα με τον Κούπερ, ο Σαλβαντόρ εμφανίστηκε συνοδευόμενος από μια ομάδα όμορφων έφηβων αγοριών Δημένων με ρόμπες, φορώντας ένα παλτό από δέρμα καμιλοπάρδαλης, γυαλιστερές κάλτσες που είχε αγοράσει από τον Έλβης και ελαστικά μποτάκια Παρήγγειλε ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι, στο οποίο πρόσθεσε μέλι από ένα βάζο που είχε μέσα στην τσέπη του και στη συνέχεια έκοψε το μέλι που έσταζε με ένα ψαλίδι που κρατούσε στην άλλη τσέπη.
Τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο περίεργα όταν έδωσε στον Κούπερ ένα γύψινο γλυπτό του εγκεφάλου του, στεφανωμένο από ένα σοκολατένιο εκλέρ με πραγματικά μερμήγια στη μέση, και στη συνέχεια ζήτησε από τον άλλη να του κάνει το μοντέλο. Και εκείνος τελικά το έκανε υπό ένοπλη φρούρηση, καθώς φορούσε μια διαμαντένια τιάρα που του παρήγγειλε ο Νταλή αξίας 2 εκατομμυρίων δολαρίων.
Στο τέλος, ο Σαλβαντόρη είχε δημιουργήσει ένα εκπληκτικό περιστρεφόμενο ολόγραμμα του Κούπερ, καλυμμένο με διαμάντια, όπου δάγκωνε το κεφάλαιο ενός αγαλματιδίου της Αφροδίτης της Μήλου. Το πέτυχε αυτό χρησιμοποιώντας λέιζερ ώστε να δημιουργήσει μια τρισδιάστατη εικόνα. Παρά το γάμο του με την καλά και την έντονη έλξη του για τις γυναίκες και το σώμα τους υποστήριζε δημόσια ότι τρομοκρατούνταν από τα γυναική γεννητικά όργανα Φοβόταν τόσο πολύ όπως είπε που παρέμεινε ανίκανος και ισχυρίστηκε ότι ήταν παρθένος μέχρι που γνώρισε την καλά Όμως ένιωθε σεξουαλική ευχαρίστηση εκθέτοντας το σώμα της γυναίκας του σε άλλους και προφανώς ήταν απόλυτα εντάξει με τις πολλές εξωσυζυγικές σεξουαλικές περιπέτειές της.
Το αν η ανυκανότητα και η υπαρθενιά του ήταν πραγματικότητα ή μυθοπλασία του ίδιου, παραμένει ένα ερώτημα αναπάντητο. Κάποτε ο Νταλί και η Γκαλά παρευρέθηκαν σε ένα πάρτι μετανθιεσμένων, ντυμένοι ως το βρέφος Λίντμπεργκ και ο απαγωγέας του. Η ιστορία που αναφέρεται ως το ιστορικό έγκλημα του περασμένου αιώνα είχε ως εξής.
Στις 12 Μαΐου του 1932, το πτώμα του μικρού Charles August Lindberg Jr. εντοπίστηκε από έναν οδηγό φορτηγού στην άκρη ενός δρόμου στο Νιούτζέρσι. Η απαγωγή του μόλις 20 μηνών αγοριού είχε καταγραφεί λίγες εβδομάδες νωρίτερα την 1η Μαρτίου. Το μωρό είχε απαχθεί από το δράστη μέσα από την κούνια του, ενώ στο σπίτι βρίσκονταν τα μέλη της οικογένειάς του.
Ο απαγωγέας είχε χρησιμοποιήσει μια ξύλινη σκάλα για να μπει από το παράθυρο και είχε αφήσει ένα κακογραμμένο σημείωμα με το οποίο ζητούσε λίτρα. Τελικά, μετά από έρευνες της αστυνομίας, εντοπίστηκε ο απαγωγέας του μωρού. Ο Ρίτσαρντ Χόπτμαν, ένας μετανάστης με ποινικό μητρόγος στη Γερμανία, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα στις 3 Απριλίου του 1936.
Η υπόθεση όθησε το Κογκρέσο να καθιερώσει την απαγωγή ως ομοσπονδιακό έγκλημα. Η ατυχής μεταμφίεση του Σαλβαντόρ και της Γκαλά έγινε τεράστιο σκάνδαλο στον τύπο Τόσο που ο Νταλή άκουσον άκουσον ζήτησε δημόσια συγγνώμη Όταν επέστρεψε από τις Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να απολογηθεί στους συναδέλφους τους σουρεαλιστές Για το λόγο για τον οποίον ζήτησε συγγνώμη για μια σουρεαλιστική πράξη Η εξήγησή του δεν έπεισε κανέναν Και στο τέλος της ίδιας χρονιάς διεξήχθη μια επίσης σουρεαλιστική δίκη και τελικά διαγράφηκε από το κίνημα.
Ουδέ μία έκπληξης. Η απάντησή του ήταν «Είμαι ο ίδιος ο σουρεαλισμός». Από αυτό το σημείο και έπειτα, οι σουρεαλιστές μιλούσαν για τον Ταλή με εξαιρετικά αρνητικά λόγια και κάποιοι αναφέρονταν σε αυτόν σε παρελθοντικό χρόνο, υποδηλώνοντας ότι ήταν νεκρός πια για αυτούς. Η δεύτερη επίσκεψή του στη Νέα Υόρκη το 1934 χτύπησε την πόλη Σαντιφώνας.
Αρχικά έκανε την εμφάνισή του φορώντας ο σύβιο σε όλο το ταξίδι του για τη Νέα Υόρκη και επιπλέον έδεσε όλους τους πίνακές του πάνω στο σώμα του με ένα σπάγκο, κάτι που μάλλον ενόχλησε το πλήρωμα. Όταν βγήκε από το σκάφος, κούνησε ένα καρβέλι ψωμί μήκους 2 μέτρων στους παπαράτσι που τον περίμεναν και προκάλεσε μια ασχετική αναταραχή Αναφερόταν στον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο, ως ο θεϊκός Νταλή και με την ισπανική του προφορά διακήρυτε Είμαι η μεγαλύτερη ιδιοφία της σύγχρονης εποχής Κάθε πρωί που ξυπνάω, βιώνω μια υπέρτατη ευχαρίστηση, αυτή του να είμαι ο Σαλβαντώρ Νταλή Πάντως πολλές φορές η εγκεντρικότητά του τον έβαζε σε μπελάδες Κυρίως αυτό οφειλόταν στις απόψεις των άλλων για εκείνον αλλά σε μία περίπτωση παραλίγο να χάσει τη ζωή του Το 1936 έδωσε μία διάλεξη με τίτλο Αυθεντικά Παρανοϊκά Φαντάσματα Το έκανε αυτό ενώ περπατούσε με δύο ρώσικα λυκόσκυλα και φορώντας μία στόλη κατάβησης Με αυτή την ανθίεση είχε σκοπό να αναπαραστήσει το πώς βυθιζόταν στα βάθη του ανθρώπινου υποσυνείδητου.
Όμως κάποια στιγμή άρχισε να ανεβάζει η θερμοκρασία μέσα στη στολή και παραλίγο να πάθει ασφυξία πρώτου κάποιος το προσέξει και παρέμβει για να τον ελευθερώσει. Δεδομένου ότι εμφανίστηκε φορώντας στολή κατάδυσης, οι περισσότεροι πιθανότατα πίστεψαν ότι ο πνιγμός ήταν απλός μέρος του σόου. Ο Σαλβαντόρ Νταλή ήταν συχνά παράξενος μόνο και μόνο για χάρη της παραξενιάς.
Κάποτε κουβάλισε 453 κιλά κουνουπίδια από την Ισπανία στο Παρίσι με μια Rolls Royce, άγνωστο γιατί, και άρχισε να τα μοιράζει σε τυχαίους ανθρώπους. Τα κουνουπίδια ήταν ανάμεσα στα πιο αγαπημένα του πράγματα τα οποία είναι μια χαρά ζαρζαβάτικα δεν λέω αλλά δεν είναι και το πιο cool πράγμα να τα αγαπάς τόσο πολύ και τόσο δαδιά Ο μέσος άνθρωπος συχνά καταφεύγει στο comfort food Ο Νταλή είχε emotional support κουνουπίδι Τα χρήματα επίσης τον γοήτευαν πολύ και κατέβαλε υπερβολικές προσπάθειες για να τα αποκτήσει Ο Γάλλος συγγραφέας Αντρέ Μπρετόν του είχε δώσει υποτιμητικά του παρατσούκλι αβίντε ντόλαρς Ένας αναγραμματισμός του ονοματός του που σημαίνει κάτι σαν λαχτάρα για δολάρια Είχε ένα πρωτότυπο τρόπο να αποφεύγει να πληρώνει τους λογαριασμούς εστιατορίων γιατί ήταν και παροιμιώδης τσιφούτης Συχνά καλούσε μεγάλες παρέες φίλων του σε ακριβά γεύματα Όταν έρχονταν η ώρα να πληρώσει έγραφε χαρούμενα μια επιταγή με το ποσό Και την ώρα που ο εσερβιτόρος τον κοιτούσε ζωγράφιζε κάτι τάχαμ δίθεν αδιάφορα στο πίσω μέρος της επιταγής
Γνωρίζοντας ότι κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα εξαργύρωνε ποτέ μια επιταγή με ένα πρωτότυπο σκίτσο του Σαλβαντόρ Νταλή Έτσι η επιταγή δεν εξαργυρωνόταν ποτέ και ο Νταλή τη γλίτωνε χωρίς να πληρώσει μία Όμως επειδή το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται, κάποια άλλη φορά, από γκάφα έκανε κατά λάθος αρκετές από τις υπαλλήλους του εκατομμυριούχους Επειδή ήταν ένας διαβόητος τσιγκούνης, στην αρχή δεν ήθελε να πληρώνει τις γραμματείς του, οπότε τις αποζημίωνε με προμήθειες από τις πωλήσεις των έργων του Αυτή η μέθοδος πληρωμής ήταν σχετικά άχρηστη εκείνη την εποχή και είχε σαν αποτέλεσμα οι γραμματείς του να μένουν απλήρωτοις για καιρό Αλλά αυτές οι προμήθειες τελικά αργότερα θα αποκτούσαν πολύ μεγάλη αξία Αρκετές από τις υπαλλήλους έλαβαν χρηματικά ποσά με επταψήφια νούμερα κάτι που πιθανώς δεν είχε υπολογίσει ο Νταλή και πόλοι τους στήχησε Το 1941 με την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο Νταλή και η Γκαλά επισκέφθηκαν και πάλι τις Ηνωμένες Πολιτείες
όπου αυτή τη φορά παρέμειναν για 8 χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περίοδου, ο Νταλή έγραψε την αυτοδιογραφία του με τίτλο «Η μυστική ζωή του Σαλβαντόρ Νταλή». Η επιστροφή του στην Ισπανία έγινε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Φράγκο, του Ισπανού δικτάτορα, και ο Σαλβαντόρ επικρίθηκε έντονα για αυτή την επιλογή.
Παρά την αρνητική κριτική που δέχτηκε αλληλογραφούσε με τον ίδιο τον Φράνκο και ζωγράφισε επίσης ένα πορτρέτο της εγγονής του Κανείς δεν ξέρει τον πραγματικό λόγο που το έκανε γιατί με τον Νταλή κανείς ποτέ δεν μπορούσε να είναι σίγουρος Ο Φράνκο όμως δεν ήταν ο μόνος φασίστας που κέρδισε την προσοχή και το θαυμασμό του Νταλή Είχε επίσης μια ιδιαίτερη σχέση και αιμονή με τον Χίτλερ Αυτό δεν είναι φημισμός, καθώς ο Νταλή ήταν αρκετά ειλικρινή σχετικά με τη σεξουαλική του έλξη προς τον Φίρερ.
Ισχυρίστηκε ότι ο Χίτλερ τον ερέθιζε και ότι φαντασιωνόταν τον Αδόλφο με τον ίδιο τρόπο που οι περισσότεροι άνδρες φαντασιώνονται γυναίκες. Κατά τη διάρκεια της ανόδου των ναζί, οι περισσότερες ουραλιστές καλλιτέχνες προσπάθησαν να αποστασιοποιηθούν από τον φασισμό και τον Χίτλερ. Ο Νταλή από την άλλη πλευρά άρχισε να τον ζωγραφίζει Ένας πινακάς του που αρχικά φαίνεται να είναι τοπίο Είναι στην πραγματικότητα μια φωτογραφία του Χίτλερ γυρισμένο στο πλάι Ώστε να μοιάζει με μια ήρεμη λίμνη Αργότερα όταν ρωτήθηκε για τη γοητεία που του ασκούσε ο Χίτλερ Ο Νταλή είχε πει Συχνά ονειρευόμουν τον Χίτλερ όπως άλλοι άνδρες ονειρεύονται γυναίκες Ο Χίτλερ με ενθουσίαζε μέχρι εκεί που δεν παίρνει Η παχιά πλάτη του ειδικά όταν τον είδα να εμφανίζεται με τη ζώνη Σαν Μπράουν και τη ζώνη του ώμου που σφιγγόταν σφιχτά στη σάρκα του Μου προκάλεσε μια απολαυστική συγκίνηση που ξεκινούσε από το στόμα και μου προκαλούσε μια βαγνερική έκσταση Και κάπου εδώ η ιστορία κάνει μια πολύ άβολη στροφή και όλοι εμείς θα θέλαμε λίγο νερό
Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο Νταλίναντα έλεγε αυτά κυρίως για να σοκάρει Αλλά επίσης δεν φαινόταν να έχει μεγάλο πρόβλημα με τις θηριωδίες που έκανε ο Χίτλερ Πάντως από την πλευρά του ο ίδιος αρνήθηκε ότι ήταν υποστηρικτής των Αζί και του φασισμού Ένας από τους μεταγενέστερους πινακές του ονομάζεται απλώς ο Χίτλερ αυνανίζεται και δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα σουρεαλιστικό στην ονομασία που έδωσε στον πίνακα.
Δείχνει ακριβώς αυτό. Ευτυχώς το γαριδάκι του Χίτλερ κρύβεται σε μεγάλο βαθμό πίσω από μερικά μικροσκοπικά αλόγα με μεταλλικά πόδια. Ένα από τα πιο διάσημα έργα της συλλογής του δεν είναι καν πίνακα ζωγραφικής, αλλά μία φωτογραφία. Το έργο Νταλή Ατόμικους απεικονίζει τον ίδιο, μια καρέκλα και μερικούς πίνακες που κρέμονται στον αέρα και είναι γεμάτος με υπτάμενες γάτες και νερό.
Το έργο φαίνεται επεξεργασμένο με photoshop αλλά δημιουργήθηκε πολύ πριν κατά στη δυνατή επεξεργασία με υπολογιστή. Για να επιτευχθεί το εφέ, η καρέκλα και οι πίνακες κρεμάστηκαν από σύρματα, ενώ ο Νταλή πήδηξε και κάποιος έξω από το κάδρο πέταξε ένα κουβά με νερό και αρκετές ζωντανές γάτες μέσα στο πλάνο. Δυστυχώς το επιθυμητό εφέ δεν μπορούσε να επιτευχθεί με μία ή ακόμα και δύο λήψεις.
Έπρεπε να επαναληφθεί 28 φορές. Λάβατε υπόψη ότι μετά από κάθε λήψη κάποιος θα έπρεπε να μαζέψει τις τρομοκρατημένες γατούλες και στη συνέχεια να τις πετάξει ξανά και ξανά στον αέρα Κοιτάζοντας τους πίνακες του Νταλή ίσως μας δίνουν την εντύπωση ότι είναι αποτέλεσμα έντονης χρήσης ψυχοτρόπων ναρκωτικών Ωστόσο ο Νταλή είχε δηλώσει «Δεν κάνω χρήση ναρκωτικών ή μεταναρκωτικά» και είχε απόλυτο δίκιο Και για να ξέρετε είχε μερικά κόλπα για να γίνεται πιο δημιουργικός Ένα από αυτά περιέλαμβαν ένα μεταλλικό πιάτο και ένα κουτάλι Καθόταν σε μια καρέκλα κρατώντας το κουτάλι πάνω από το πιάτο μέχρι που τον έπαιρνε ο ύπνος Καθώς κοιμόταν, το κουτάλι του έπεφτε από το χέρι πάνω στο πιάτο, κάνοντας ένα θόρυβο αρκετά δυνατό ώστε να τον ξυπνήσει εγκαίρος για να σημειώσει τις ουρεαλιστικές εικόνες που έβλεπε στα όνειρά του.
Η πιο διάσημη τεχνική του Νταλή ονομαζόταν παρανοϊκοκριτική μέθοδος. Αυτοί περιέλαμβαν την προσπάθεια δημιουργίας μιας αυτοπροκαλούμενης παρανοϊκής κατάστασης Επιτρέποντάς του να σχεδιάσει παράλογες σχέσεις μεταξύ ασύνδετων αντικειμένων Για να απεικονίσει το τοπίο του δικού του υποσυνείδη του μυαλού Και όποιος κατάλαβε κατάλαβε Ο Σαλβαντώρ Νταλί έζησε αρκετά Και ήταν αρκετά παραγωγικός ώστε να αποκτήσει μια μεγάλη περιουσία κατά τη διάρκεια της καριέρας του Το 1974 ωστόσο είχε μια διαμάχη με τον επιχρόνια Βρετανό διευθυντή επιχειρήσεων Πίτερ Μουρ και αυτό τον έκανε πολύ ευάλωτο.
Άλλοι επιχειρηματίες σύντομα πούλησαν τα δικαιώματα των έργων του αφήνοντάς τον σχεδόν χρεοκοπημένο. Ευτυχώς για εκείνον είχε ακόμα πολλούς φίλους στον κόσμο της τέχνης και αυτοί συγκέντρωσαν χρήματα για να τον στηρίξουν οικονομικά μέχρι να ξανασταθεί στα πόδια του. Σύντομα άρχισε να ζει και πάλι πολύ άνετα και συνέχισε να δημιουργεί σημαντικά έργα τέχνης Ο Νταλή και η Γκαλά αποξενώθηκαν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους Το ζευγάρι είχε πάντα μια ασυνήθιστη ένωση όμως οι εντάσεις αυξήθηκαν προς το τέλος Με τον Ταλίνα γίνεται όλο ένα και πιο παρανοϊκός ότι η σύζυγός του θα τον εγκατέλειπε και να εξοργίζεται από τα πλούσια δώρα που κληροδότησε στους διάφορους εραστές της.
Το 1968 ο Ταλίχη αγοράσει ένα κάστρο στο Πούμπολ της Ισπανίας ως καταφύγιο για την Καλά και σύντομα εκείνη άρχισε να ζει εκεί για αρκετές εβδομάδες κάθε φορά. Με τον Ταλίνα μπορεί να την επισκέπτεται μόνο κατόπιν γραπτής άδειας από τη γυναίκα του. Οι σχέσεις έγιναν τόσο άσχημες που ο Νταλή επιτέθηκε σωματικά στη Μούσα και μάνατζέρ του, σπάζοντας δύο από τα πλευρά της.
Εκείνη σε μια προσπάθεια να τον ηρεμήσει, του χορήγησε ένα μείγμα συνταγογραφούμενων φαρμάκων. Και τότε ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση. Γιατί όταν η Μούσα φεύγει, μένει μόνο ο θόρυβος μέσα στο κεφάλι. Τότε ήταν που η Γκαλά είχε αρχίσει να δείχνει τα πρώτα σημάδια άνοιας και μια απόπειρα αυτοκτονία στον Ταλή που δεν απέδωσε καρπούς του προκάλεσε βλάβη στο νεμπρικό του σύστημα καθιστώντας σχεδόν αδύνατον για αυτόν να συνεχίσει να δημιουργεί Το τρέμουλο των χεριών του υποδήλωνε τα πρώτα σημάδια της νόσου του Πάρκινσον Το 1982 ο βασιλιάς Χουαν Κάλλος της Ισπανίας το απονέμητο τίτλο του Μαρκησίου και την ίδια χρονιά στις 10 Ιουνίου η Γκαλά πεθαίνει σε ηλικία 87 ετών ενώ εκείνος βυθίζεται σε μια κατάσταση μανιακού πανικού και βαθιάς κατάθλιψης.
Άλλωστε εφανερώνοντας την εξάρτησή του από αυτήν είχε πει κάποτε θα γυάλιζα την Γκαλά για να την κάνω να λάμψει να την κάνω όσο το δυνατόν πιο ευτυχισμένη φροντίζοντάς την περισσότερο από τον εαυτό μου γιατί χωρίς αυτήν όλα θα τελείωναν. Κάποια στιγμή σταμάτησε να πίνει νερό σε σημείο που αφιδατώθηκε επικίνδυνα κάνοντας κάποιους να πιστέψουν ότι ήταν άλλη μία απόπειρα αυτοκτονίας αλλά εκείνος ισχυρίστηκε ότι ήταν μια μέθοδος εισόδου σε μια κατάσταση αναμονής και κίνησης.
Άρρωστος, κατάκητος και καταθλιπτικός έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του απομονωμένος στο κάστρο του στο Πούμπολ. Έζησε επτά δυστυχισμένα χρόνια μετά το θάνατο της Γκαλά. Αναγκασμένος να αποσυρθεί από τη ζωγραφική λόγο παράλυσης, η υγεία και η ψυχική του κατάσταση συνέχιζαν να επιδεινώνονται για το υπόλοιπο της ζωής του, κάνοντας τον πολύ δύστροπο, αγενή και κακοποιητικό απέναντι στις νοσοκόμες που τον φρόντιζαν.
Το 1984 ξέσπασε πυρκαγιά στην κρεβατοκάμαρά του και κάψε σοβαρά το πόδι του Ένα περιστατικό που τροφοδότησε για άλλη μια φορά τις εικασίες ότι ο Νταλή επιχειρούσε αυτοκτονία Και το 1988 υπέστη καρδιακή προσβολή και τελικά μετά από πολλά χρόνια ταλαιπωρίας πέθανε στις 23 Ιανουαρίου 1989 σε ηλικία 84 ετών. Μετά το τέλος του κυκλοφόρησαν πολλές φήμες σχετικά με την αιτία θανάτου του.
Σήμερα, χάρη στην επιστημονική ανάλυση των λειψάνων του, γνωρίζουμε περισσότερα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πέθανε. Έπασχε από την όσο του Πάρκινσον και είχε εγκαταλείψει τη ζωγραφική Ωστόσο δεν ήταν αυτή η ασθένεια που προκάλεσε το θάνατό του Οι ιατροδικαστές που άνοιξαν το φερετρό του Διαπίστωσαν ότι ο καλλιτέχνης είχε καταλήξει από καρδιακή ανεπάρκεια Αυτό το επιστημονικό συμπέρασμα βάζει τέλος στις οικασίες που περιέβαλαν το θάνατό του για χρόνια Πέθανε περιτριγυρισμένος από τα αγαπημένα του πρόσωπα Ο θάνατός του ανακοινώθηκε επίσημα από τους εκπροσώπους του, οι οποίοι επένασαν την ανεκτήμητη συμβολή του στη σουρελιστική τέχνη.
Ο κόσμος τρίνησε για το θάνατο του Σαλβαντόρ Νταλή. Μετά από μια πλούσια ζωή σε δημιουργικότητα και κεντρικότητα, ο Ισπανός σουρελιστής καλλιτέχνης τάφηκε σε ιδιωτική τελετή στις 27 Ιανουαρίου του 1989. Η σωρός του τοποθετήθηκε σε ένα χρυσό φέρετρο, σε ένα προσωρινό τάφο μέχρι να ετοιμαστεί η τελευταία του κατοικία Πριν από την ταφή του έλαβε φόρο τιμής από όλο τον κόσμο Το ίδρυμά του οργάνωσε μια έκθεση με τα έργα του και το μουσείο του ήταν ανοιχτό στο κοινό με ελεύθερη είσοδο ώστε οι θαυμαστές του να μπορούν να αποτίσουν φόρο τιμής των ιδιοφυοί καλλιτέχνη Η ίδια η κηδεία ήταν μια μεγαλοπρεπής, αν και σε σχετικά στενοκύκλο εκδήλωση.
Συγγενείς, καλλιτέχνες και προσωπικότητες από όλο τον κόσμο συγκεντρώθηκαν για να αποχαιρετήσουν τον άνθρωπο που άφησε το στίγμα τους στην ιστορία της τέχνης. Η κηδεία του Σαλβαντόρ Νταλή ήταν μια αντανάκλαση του ίδιου του καλλιτέχνη. Εκεντρική και μεγαλοπρεπής. Το επιχρυσωμένο φέρετρο μετέφεραν έξι νεκροθάπτες ντυμένοι με κοστού μια αντάξια ενός μπαλέτου του Σαλβαντόρ Νταλή Πλούσια λουλούδια ήταν τοποθετημένα τριγύρω και οι καμπάνες χτυπούσαν για το τελευταίο αντίο Σήμερα, ο τάφος του Σαλβαντόρ Νταλή έχει γίνει τόπος προσκυνήματος για τους θαυμαστές της τέχνης του Η πόλη Φιγγέρες, στην Καταλονία φιλοξενεί το μουσείο και την ταφόπλακά του, η οποία είναι διακοσμημένη με ένα πορτρέτο του καλλιτέχνη.
Το 2017 έγινε εκταφή των λιψάνων του, 28 χρόνια αφού του θαύτηκε στην Κρύπτη κάτω από το θέατρο μουσείου Νταλή στα πλαίσια μιας έρευνας πατρότητας. Η Μαρία Πιλάρα Μπέλ Μαρτίνεθ, μια γυναίκα 61 ετών, ένα τηλεοπτικό μέντιουμ που διάβαζε κάρτες τα ρο για ένα ισπανικό κανάλι, υποστήριζε ότι ήταν ο καρπός της σχέσης μεταξύ της μητέρας της και του εκκεντρικού καλλιτέχνη.
Ισχυριζόταν ότι η μητέρα της είχε μυστική σχέση με τον Ισπανό ζωγράφο, ενώ ήταν η πυρέτρια φίλων του. Επέμενε ότι η ομοιότητά της με τον Ταλή ήταν τόσο έντονη που όταν την είδε για πρώτη φορά, ένας από τους συνεργάτες του της είπε ότι έμοιαζε με εκείνον χωρίς το μουστάκι. Δόθηκε λοιπόν η άδεια σε εμπειρογνώμονες να ανοίξουν τον τάφο του Ταλή και να πάρουν ένα δείγμα από το λείψανό του προκειμένου να προχωρήσουν σε τεστ DNA.
Ενώ αυτή αναμφίβολα ήταν μια σοκαριστική εξέλιξη, η πραγματική έκπληξη για όποιον πραγματικά γνώριζε τον Ταλή είναι η πιθανότητα να είχε κάνει όντως παιδί. Οι επιστήμονες πήραν δείγματα από τα μαλλιά, τα νύχια και τα δόντια του, αλλά εξεπλάγησαν από ένα μοναδικό έβριμα. Αυτό που τους τράβηξε την προσοχή ήταν το εμβληματικό του μουστάκι που παρέμενε τελείως άθικτο.
Κατάφερε να νικήσει μέχρι και τις ύψεις το πιο σημαντικό σημείο του προσώπου του Ο γιατρός που τα ρίχευσε τον Ταλή όταν πέθανε το 1989, ο Νάρκης Μπαρνταλέ, το χαρακτήρισε ως θαύμα Τελικά οι εξετάσεις DNA αποκάλυψαν ότι ο Ταλή δεν ήταν πατέρας της Μαρτίνεθ και με μια δήλωση που εξέδωσε το Ίδρυμά του, τα αποτελέσματα έβαλαν τέλος σε μια παράλογη και fake διαμάχη μάχη.
Παρόλο που εκείνος καφιόταν για μια σειρά από περίεργες σεξουαλικές τάσεις και διαστροφές, και ενώ είχε φτιάξει μια τεράστια πισίνα σε σχήμα φαλού στο σπίτι του και διοργάνωνε πάρτι οργίων στα οποία είχαν παρευρεθεί μερικά από τα πιο όμορφα κορίτσια στον κόσμο, ο ίδιος όπως αναφέραμε και πιο πριν, είχε ένα τρομερό φόβο απέναντι στο γυναικείο σώμα.
Πολλοί από τους φίλους του, μεταξύ των οποίων ο George Harrison των Beatles και ο ηθοποιός Kirk Douglas υποστήριζαν ότι ήταν σωματικά ανίκανος να κάνει σεξ με μια γυναίκα. Και ο ίδιος Σονταλή έλεγε «Είμαι ανίκανος. Πρέπει να είσαι ανίκανος για να γίνεις σπουδαίος ζωγράφος». Μισούσε να τον αγγίζουν και δεν μπορούσε να έχει σεξουαλικές σχέσεις με κανέναν.
Αυτό μπορεί να οφείλεται εν μέρη στο γεγονός ότι ο πατέρας του όταν έφτασε ο καιρός να μιλήσει στο γιόκα του για το σεξ δεν αρκέστηκε στις μελισσούλες και τα λουλουδάκια αλλά άρχισε να του δείχνει φωτογραφίες ανθρώπων με προχωρημένα φροδίσια νοσήματα με αποτέλεσμα ο νεαρός Αβαντόρ να συνδέει στο σεξ με τη σύψη και την αποσύνθεση.
Ανέπτυξε επίσης μια φοβία για τον ευνοχισμό και την ανυκανότητα και έναν τρόμο για τα γυναικεία γεννητικά όργανα. Αν υπήρχε όμως κάτι που τον γοήτευε, αυτό ήταν ως αδωμαζοχισμός Ο Νταλή αντιμετώπιζε τη σεξουαλικότητα όπως και την τέχνη Με αιμονή, τρόμο και πλήρη έλλειψη ψυχραιμίας Η αιμονή του με τη σεξουαλικότητα χρονολογείται από την παιδική του ηλικία Φοβούμενος ότι ήταν σεξουαλικά ανεπαρκής ή ακόμα και ανίκανος Ο νεαρός Νταλή εθίστηκε αναμφισβήτητα στον αυνανισμό, ο οποίος ήταν το κύριο και πιθανώς το μόνο μέσο σεξουαλικής έκφρασης στην ενήλικη ζωή του.
Βεβαίως η Πιλάρα Άμελ λέει άλλα. Ισχυρίζεται ότι η μητέρα της Αντώνια εργαζόταν ως καμαριέρα στα μέσα της δεκαετίας του 1950 για μια οικογένεια που περνούσε τα καλοκαίρια στο Καδάκες κοντά στο Φιγγέρες και μια μέρα ο Νταλίτης συνάντησε πίσω από το σπίτι του όπου ξεκίνησαν μια φιλία που εξελίχθηκε σε κρυφό έρωτα. Σίγουρα θα ήταν μια απόκληση για τον καλλιτέχνη γιατί εκείνος ήταν περισσότερο ιδωνοβλεψίας παρά ενεργός στο σεξ.
Είχε τη συνήθεια να βρίσκει εραστές για τη σύζυγό του και στη συνέχεια να τους παίρνει μάτι από απόσταση. Μερικές φορές μάλιστα παρακαλούσε τη σύζυγό του να προχωράει σε ακραίες σεξουαλικές πράξεις και να τον ταπεινώνει στην κρεβατοκάμαρα. Ο George Orwell κάποτε είχε πει ότι ο μόνος τρόπος να τον δει κανείς ήταν ως δύο χαρακτήρες.
Ο ένας ήταν ο ταλαντούχος ζωγράφος σπουδαίων έργων και ο άλλος ένας αηδιαστικός άνθρωπος. Πολλοί υπέθεσαν ότι ο Νταλή ήταν ομοφυλόφιλος, συμπεριλαμβανομένο του Ισπανού ποιητή Φεντερίκο Καρθία Λόρκα, ο οποίος του έκανε πολλές σεξουαλικές προτάσεις, αν και όλες αυτές απορρίφθηκαν. Ο Νταλή και ο Καρθία Λόρκα γνωρίστηκαν στη Μαδρίτη το 1923, μαζί με τον σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ και τον διάσημο συγγραφέα Πεπίν Μπέλο.
και οι τέσσερις δημιούργησαν μια δυνατή φιλία κατά τη διάρκεια των φοιτητικών τους χρόνων αλλά υπήρχαν έντονες φήμες ότι ο δεσμός μεταξύ του Νταλή και του Λόρκα ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή φιλία. Όλα ξεκίνησαν όταν ο Λόρκα είδε για πρώτη φορά τον Νταλή και εντυπωσιάστηκε από το αντισυμβατικό στυλ της εμφανισής του ενώ ο Σαλβαντόρ θαύμαζε το ποιητικό φαινόμενο του Λόρκα.
Η σχέση τους δίργησε με όλα τα σκαμπανεβάσματά της μέχρι τη δολοφονία του ποιητή το 1936. Εκτός από την καλλιτεχνική συνεργασία, η σχέση οδήγησε σε μια έντονη ανταλλαγή παθιασμένων επιστολών. Το 1928 ο Σαλβαντόρ έγραψε στο Λόρκα «Είσαι μια χριστιανική καταιγίδα και χρειάζεσαι λίγη από την παγανιστική μου φύση. Θα σε πάρω και θα σου δώσω λίγο παραθαλάσσιο φάρμακο Θα είναι χειμώνας και θα ανάψουμε φωτιά Τα καημένα τα ζώα θα τρέμουν από το κρύο Θα θυμάσαι ότι είσαι εφευρέτης θαυμαστών πραγμάτων και θα ζήσουμε μαζί με μια μηχανή πορτρέτων Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών οι δύο θρύλοι διατήρησαν επαφή αλλά ο Νταλή δεν ενέδωσε ποτέ στις προσπάθειες του Λόρκα να αλλάξει τη φύση της σχέσης τους Φαινόταν σαν να υπήρχε μια μυστική σχέση κατά κάποιο τρόπο και ο μεγάλος ποιητής δεν είχε αντίρρηση να μοιραστεί ό,τι συνέβαινε μεταξύ τους με τον κόσμο Από την άλλη πλευρά, ο Σαλβαντόρ δεν ήταν σίγουρος αν έπρεπε να βγάλει στο φως οποιαδήποτε ευαίσθητη πληροφορία για τους δυο τους
Σε μια συνέντευξή του το 1969 είχε πει «Ήταν ομοφυλόφιλος, όπως όλοι γνωρίζουν, και τρελά ερωτευμένος μαζί μου Προσπάθησε να με επιδείξει δύο φορές. Ήμουν εξαιρετικά ενοχλημένος επειδή δεν ήμουν ομοφυλόφιλος και δεν με ενδιέφερε να ενδώσω. Εκτός αυτού, πονάει. Έτσι δεν προέκυψε τίποτα. Αλλά ένιωσα τρομερά κολακευμένος σε σχέση με τον κύρος.
Βαριά μέσα μου, ένιωθα ότι ήταν ένας σπουδαίος ποιητής και ότι του οφείλω ένα μικρό κομμάτι από την κούκλα του θεϊκού νταλή. Σίγουρα δεν μπορούμε να περιμένουμε να βγάλουμε λογικά συμπεράσματα από μια επιστολή που προέρχεται από αυτόν τον άνθρωπο Παρ' όλα αυτά, ο τρόπος που έγραφαν ο ένας τον άλλον ήταν ιδιαίτερα ερωτικός Οπότε είναι μάλλον δύσκολο να αρνηθούμε ότι υπήρχε κάτι, ακόμα κι αν ο Σαλβαντόρ έλεγε το αντίθετο Τότε, τι πραγματικά συνέβη μεταξύ αυτών των ταλαντούχων ανδρών Δεν θα μάθουμε ποτέ με σιγουριά Αλλά ένα πράγμα είναι αλήθεια Η αγάπη ήταν εκεί Στις επιστολές τους, στη σχέση τους, όσο περίπλοκοι και αν γινόταν Έδειχναν ότι με κάποιο τρόπο αγαπούσαν και θαύμαζαν ο ένας τον άλλον Αλλά όσο μυστηριώδης κι αν ήταν ο Νταλή Δεν άφησε καμιά σαφή απόδειξη ότι αυτό ήταν στην πραγματικότητα αλήθεια Όμως μετά το θάνατο της Γκαλά το 1989 και ενώ νοσηλευόταν στο νοσοκομείο λόγω καρδιακής ανεπάρκειας, μία από τις νοσοκόμες που τον φρόντιζαν τον άκουσε να λέει «Ο φίλος μου ο Λόρκα».
Αν και ο Νταλί ήταν περισσότερο γνωστός για τους πινακές του, οι οποίοι αριθμούν τους 1500, ο ίδιος έλεγε ότι η ζωγραφική ήταν μόνο ένα κλάσμα του εαυτού του. Το ταλέντο του χρησιμοποιήθηκε σε πολλούς διαφορετικούς τομείς καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του. Ο Λόργα χρησιμοποίησε τη φαντασία του Νταλή στο διάσημο έργο του Μαριάννα Πινέδα.
Γι' αυτό το έργο εκείνος σχεδίασε σκηνικά και κοστούμια. Συνεργάστηκε επίσης με τον Walt Disney για την ταινία κινουμένων σχεδίων «Δεστίνο», η οποία κυκλοφόρησε τελικά το 2003. Το τεράστιο ταλέντ του τον αδίγησε επίσης να συνεργαστεί με τον Άλφαρτ Χίτσκοκ στην ονειρική σκηνή από το «Σπελμπάουντ», με τον Κριστιαν Ντιόρ στον κόσμο της μόδας, καθώς και στο λογότυπο του γλυφιτσουριού Τσούπα Τσούπς.
«Για να αγοράσεις τους πίνακές μου πρέπει να είσαι εγκληματικά πλούσιος, όπως η βορειοαμερικάνη έλεγε. Η μόνη διαφορά μεταξύ ενός τρελού και μου είναι ότι ο τρελός πιστεύει ότι είναι λογικός. Εγώ ξέρω ότι είμαι τρελός». Στο δωμάτιο ρίξτε μια ματιά στον καθρέφτη. Ο Νταλή θα σας χαμογελάει τρυφερά. Οπότε αγαπημένοι μου, σας ευχαριστώ πάρα πολύ που μου κάνατε παρέα μέχρι το τέλος και αν το χαρήκατε κι εσείς, συνεχίστε να ακούτε αυτό το podcast στο Spotify ή σε οποιαδήποτε άλλη πλατφόρμα επιθυμείτε και μην ξεχάσετε να κάνετε follow στο instagram bloodydarklings κάτω από αυλα podcast όπου θα βρείτε φωτογραφικό υλικό για όλες τις ιστορίες μας και θα μπορείτε να ενημερώνεστε για κάθε νέο επεισόδιο που πρόκειται να ανέβει και ακόμα μπορείτε να αφήσετε μηνύματα και emails έξαλλου ενθουσιασμού στο bloodydarklings παπάκι gmail.com μαζί με παρατηρήσεις, ερωτήσεις σχόλια, ιδέες για πρόσωπα και πράγματα που επιθυμείτε να ψαχουλέψουμε με παρέα και ό,τι άλλο θέτε.
Μέχρι το επόμενο επεισόδιο να θυμάστε. Ένα σουρεαλιστικό όνειρο, μερικές φορές χρειάζεται μόνο ένα καμβά και ένα πολύ λεπτό μουστάκι. Φιλιά στη μωρή, παιδες!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
