Skip to content
PodBase
Άφησε την Airbus και τη σιγουριά — για τον πολιτισμό από το μηδέν στη Δανία | Brain Drained 10

Άφησε την Airbus και τη σιγουριά — για τον πολιτισμό από το μηδέν στη Δανία | Brain Drained 10

Brain Drained Unfiltered | Έλληνες του Εξωτερικού
Αύγουστος 04, 2026 02:01:15 Σεζόν 1 Επεισόδιο 10
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Η Στέλλα Νταβάρα μεγάλωσε στη Λάρισα ονειρευόμενη να γίνει αρχιτέκτονας. Δεν πέρασε — και η ζωή την πήγε αλλού: σπουδές στη Θεσσαλονίκη, Erasmus στη Σουηδία, μεταπτυχιακό στο Παρίσι, και επτά χρόνια στην Airbus. Μέχρι που ήρθε το burnout και μια ριζική απόφαση: να τα αφήσει όλα και να ξεκινήσει από το μηδέν στον πολιτισμό, στην Κοπεγχάγη.

Στο επεισόδιο 10 μιλάει στον Αντώνη Πέτσα για την επαγγελματική επανεφεύρεση, τη φιλοσοφία του «stepping stone», τη ζωή στη Δανία (μισθοί, SU, γονεϊκή άδεια 14 μηνών, σύστημα υγείας), τη μητρότητα, το μεγάλωμα ενός τρίγλωσσου παιδιού — και το τι θα άλλαζε αν ήταν Υπουργός Πολιτισμού. Για κάθε Έλληνα του εξωτερικού που σκέφτηκε ποτέ να αλλάξει όχι μόνο χώρα, αλλά και δρόμο.

🎙️ Brain Drained Unfiltered — Έλληνες του εξωτερικού, αφιλτράριστα.

⭐ ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΟ PODCAST ΜΑΣ:

Αν σας άρεσε το επεισόδιο, η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορείτε να μας δώσετε είναι να πατήσετε το "Follow" και να μας αφήσετε μια αξιολόγηση 5 αστέρων στο Spotify! 🙏

👇 Βρείτε τη Στέλλα:🔵 Facebook: https://www.facebook.com/stella.ntavara🪪 Linkedin: https://www.linkedin.com/in/stella-ntavara

🔗 Ακολουθήστε το Brain Drained Unfiltered:

📸 Instagram: https://www.instagram.com/braindrainedgr/

🎵 TikTok: https://www.tiktok.com/@braindrainedgr

🔵 Facebook: https://www.facebook.com/braindrainedgr/

🐦 X (Twitter): https://x.com/braindrainedgr

🪪 Linkedin: https://www.linkedin.com/company/brain-drained-unfiltered-podcast

📺 Δείτε το επεισόδιο με εικόνα (4K) στο YouTube:

https://www.youtube.com/@braindrainedgr

⏱️ ΚΕΦΑΛΑΙΑ Επεισοδίου:

(02:09) Λάρισα, το όνειρο της αρχιτεκτονικής & οι Πανελλήνιες

(28:24) Παρίσι & Airbus: μεταπτυχιακό, αεροναυπηγική & το reality check

(55:05) Το burnout και η ριζική στροφή στον πολιτισμό

(01:02:36) Κοπεγχάγη: εθελοντισμός, μισθοί, SU & το δανέζικο σύστημα υγείας

01:26:59) Μητρότητα, τρίγλωσσο παιδί & «αν ήσουν Υπουργός Πολιτισμού»

📌 Αποποίηση Ευθύνης: Οι απόψεις, οι ισχυρισμοί και οι απόψεις που εκφράζονται από τους καλεσμένους στο "Brain Drained Unfiltered" αποτελούν αποκλειστικά προσωπικές τους θέσεις και εμπειρίες. Δεν αντιπροσωπεύουν απαραίτητα τις απόψεις του δημιουργού/οικοδεσπότη της εκπομπής. Ο παραγωγός δεν φέρει καμία ευθύνη για την εγκυρότητα ή την ακρίβεια των όσων δηλώνονται από τρίτους κατά τη διάρκεια του επεισοδίου.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Το θυμάμαι ότι ξύπνησα ένα πρωί και πρέπει να πάρω μια πολύ πρώην υπτήση για να πάω κάπου για δουλειά και απλά δεν ήθελα να μπω στο ερωπλάνο. Δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να πέει ξανά σε εξωτερικό ερωπλάνο και να πηγαίνει ξανά να μπω σε αυτή τη διαδικασία. Και πήγα στον γιατρό θεωρώ ότι είναι κάτι στο σώμα μου, ας πούμε.

Μάθω ότι είχα έναν πόνο μεγάλο στο μαχικό και μου έδεσε λίγη άδεια και έπρεπε να το ανακοινώσω στην έρβα. Χωρίς να χωναπλάνω. Δεν είχα ιδέα. Απλά τους είπα ότι θέλω να φύγω και μετακόμψη στην Κοπενάγη. Σ' Άιψαχνα να βρω κάτι. Και κάπως έτσι πήγαινα κάθε μέρα. Είμαι ένας σούπερ-σούπερ-βολτιέρας. Εντάξει, έχω κάνει πολύ κακοπληρωμένες βιές γιατί τις πίστευα.

Είναι αυτό που λέει κι ένας φίλος μου ότι οι Λευκοί educated είναι πάντα expats. Δεν είναι ποτέ... Ούτε immigrants, ούτε refugees είναι τίποτα. Είναι πάντα expats. Εξπασίδηση. Τι ρόλος, μην το περιμένα. Χαίρετε. Εκόμα ένα επεισόδιο Brain Drained Unfiltered. Είμαι ο Αντώνης Πέτσας και σήμερα έχουμε μια ακόμα κλεικτή καλεσμένη, τη Στέλλα.

Καλώς ήρθες Στέλλα. Κάνεις, που βρίσκεις και εσένα, με τι ασχολείσαι. Γεια σου Αντώνη, καλησπέρα. Είμαι στη Κομπενχάγη, στη Δανία και ζω εδώ και από το 2018 εδώ και ασχολούμαι με πολιτιστική διαχείριση, ουδηστικά Art and Culture Management, τα αγγλικά, πολιτιστική διαχείριση ή διαχείριση πολιτισμού. Είμαι Project Manager και δουλεύω στο Φεστιβάλ Δοκιμαντέρ της Κοπενχάγης.

Σε φριλάνσερ και κάποιες χρονιές, αλλά από το 2021, Full Time στο Φεστιβάλ της Κοπεναχάγης, που είναι ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου, το Κιματέρ, και το δεύτερο μεγαλύτερο φεστιβάλ του Κιμαντέρ, το Team Europe. Είμαι υπεύθυνη για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα και για την έκθεση, μια έκθεση που λαμβάνει η χώρα κάτι διάκοτο του φεστιβάλ, το φεστιβάλ Ιντομάρτιου.

Και είμαι υπεύθυνη για αυτό το κομμάτι. Καλώς ήρθατε την πρόσκληση Ευχαριστώ που με κάλυψες Ευχαριστούμε Πολύ ωραία Ας τα πάρουμε από την αρχή λοιπόν Πάμε λοιπόν Σποιλ αλερτ Στην παιδική ηλικία Στο χωριό μας εκεί Στην Λάρισα και στα περίχοβεγα Πώς ήτανε τα παιδικά σου χρόνια Κάποια ιστορία έτσι που θέλεις να μοιραστείς μαζί μας Τι θυμάσαι Δεν μου μουσουτάρε ψυχοθεραπεία στο session Λοιπόν Μεγαλώσαμε στην Λάρισα με γονείς φίλους, οπότε ξέρω τον Ατόν πολλά χρόνια και εκείνος ημένα σε εποχές που τίποτα από όλο αυτό δεν ήταν στο βαθύ ορίζοντα.

Ήχο ρε παιδικά χρόνια, κλασικά αστική οικογένεια με γονείς που δουλεύαν και οι δύο αυτό το κλασικό μοντέλο οικογένειας με δύο παιδιά κοιτάζοντας πίσω θεωρώ ότι όλοι οι φίλοι ήταν κόπια. Ήτανε τρία-τέσσερα χρόνια διαφορά η οικία στα παιδιά γιατί δουλεύω και διαγωνίστω, αυτό το κλασικό μοτίβο μου χαίρεσε καλά με κάποια χωριά να πηγαίνω οπότε είχα αυτό το ρέφερες να πηγαίνω στη Σαμαρίνα που είναι ο γονείς μου, ο μπαζ μου πολλούς νεκούς σπίτους και να βγαίνουμε πάρα πολύ και τώρα σας πείσω πραγματικά πώς το βγαίναμε τότε δηλαδή έλεγα στον σύντροφο μου που πήρε σύνογε γερμανός ότι βγαίναμε και Παρασκευή και Σάββατο με τους γονείς μου κάποια φορά ή τουλάχιστον σίγουρα ένα βράδυ με τους γονείς μας και σίγουρα ένα βράδυ βγαίναν οι γονείς μας χωρίς εμάς και του φέρνει το υπέροχο περιεργό.

Ήταν πολύ κοινωνική η γονής μου, πολύ κοινωνική η ζωή μου και μεγάλωσαν τους μαθητές μου και τους φίλους μου, τους έχω ακόμα. Έχω ακόμα τους φίλους μου από το δημοτικό και από το χινάσιο στη ζωή μου, με έναν τρόπο. Και ήταν ωραία. Και πέρασα μαζί στη Θεσσαλονίκη το 2004 και έφυγα για τη Θεσσαλονίκη από την Λάρισα. Αρχικά έτσι, λίγο πριν να σου πω έτσι, η εφηβεία κλπ, πώς σχετικά άρχισες να σκέφτεσαι το τι θα σπουδάσεις, πού θέλεις να στοχεύσεις ή δεν ξέρω κι εγώ τι.

Καλή ερώτηση, γιατί είναι έτσι πάντα... Ναι, σκεφτόμουν μερικές φορές πίσω την αρχή των πραγμάτων. Μεγάλωσα με την ιδέα ότι η μαμά μου δούλευε, δούλευε full time κλπ, ευθοδημόσιο και είχα πάντα στη μυαλό μου ότι θα πάω, θα σπενάσω, θα θυμλέψω. Ήταν αυτό το μοντέλο στη ζωή μου. Ήθελα να γίνω αρχιτέκτονας. Γενικά από μικροί ασχολούμουν με τα καλλιτεχνικά, αλλά όχι με την που έχει το πολλοί κόσμοι, ότι πάντα ζωγράφιζα, πάντα ήμουν σε θεατρικές ομάδες, πάντα ασχολούμαι με κάτι τέτοιο. Και για κάποιο λόγο, δεν ξέρω για ποιο λόγο, μου είχε κολλήσει ότι θέλω να γίνω arquitectonist.

Να κάνω κάτι που να έχει σχέση ή με μόδα, ζωγράφιζα και ρούχα και τα λοιπά και ασχολούμαι πολύ, ή κάτι που να έχει σχέση με interior design. Τέλος πάντων, αυτό το πράγμα τότε, στα χρόνια μου, δεν ήταν κάτι απαραίτητα πολύ εύκολο. Δηλαδή και στην Ελλάδα δεν υπήρχαν κάτι συγκεκριμένες σπουδές, τα κατ' ΙΕΚ και τα λοιπά. Τέλος πάντων, κάθοσο μετουσιώθη μέσα μου ότι θα έχει πάρει το σπουδάσιο να γίνω κοινωνικέτεκτονας.

Το οποίο οι γονείς μου το πήραν πολύ θετικά και με υποστήριξαν, έκανα μαθήματα σχεδίου, έκανα όλο αυτό το πράγμα, τη Σαββατοκύρια κατία πρέπει να το κάνω τα μαθήματα αυτά. Σε αυτό το κύριο Καποτόπετ με υποστήριξαν πάρα πολύ. Οι γονείς μου, δεινώ, δεν περνάω και κάπως έτσι ξεκίνησε και σταμάτησε το όνειρό μου. αλλά όλα μου τα χρόνια, δηλαδή όταν πραγματοποιηθώ με τον εαυτό μου, ασχολούμαι πάντα με κάτι που έχει σχέση με τα καλλιτεχνικά.

Όχι στο να είμαι εγώ μπροστά σε κάτι, αλλά μου άρεσε πολύ να φτιάχνω πράγματα και γενικότερα, ναι, μου άρεσε να πηγαίνω στα μουσεία ή με τα τσιπεδία, ας πούμε. Μου άρεσε η ομορφιά γύρω μου και η τέχνα, με αυτές που χαίρεται η συμπαθή τουλάχιστον μέχρι τότε. Οπότε θεώρησα ότι το να γίνω αρχιτέκτονας έχει, και πιο πολύ το καλλιτεχνικό του σχεδίου, ας πούμε.

Και κάπως έτσι ήταν η επαφή μου, η πορεία μου και η προσπάθειά μου τα δύο τελευταία χρόνια του λυκείου. Τότε δίναμε εξετάσεις και στη δεύτερη αλυκείου. Ήμασταν τα παιδιά εκείνης της εποχής που το ζήσαμε. Οπότε δεν ξέρω, θυμάμαι ότι ήταν μια ατέλειωτη προετοιμασία για τις φαναλαβικές. Από το γυμνάσιο. Δηλαδή το να δώσω χρόνο στον εαυτό μου και οι γονείς μου Να μου υποστηρίξουν το να κάνω αυτά τα έξτρα μαθήματα σχεδίου Για να περάσω στον ηχητεκτονική Ήταν αρκετά μεγάλο πράγμα σε μια εποχή που έπρεπε να δώσω τις δύο φορές παραλλαδικές Αλλά ναι έγινε και είμαι χαρούμενη που το έκανα Και ανθρώπους γνώρισα και θεώρησα ότι προσπάθησα να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα Τέλος πάντων δεν βγήκε όπως το είχα στο μυαλό μου και κάπως η ζωή μου έφερε σε άλλα πράγματα.

Η πλάκα είναι ότι τώρα είμαστε και στο κατάλληλο timing. Θέλω να πω ότι πού σε... Αν θυμάζεσαι φυσικά, εντάξει πάνε και τόσα χρόνια, πήρε να σου πω απογοήτευση, το σκεφτόσου να δηλαδή ότι «Α, δεν πέρασα εκεί που ήθελα και τι θα κάνω τώρα». Πώς δηλαδή ήθελα σου πω προσαρμόστηκες τέλος πάντων στις συνθήκες. Κάτι να πω ότι εγώ έκανα σχέδιο με 4-5 φίλους μου που ήταν και εκείνοι που κάποιοι γίνανε αρχιτέκτονες και κάποιοι δεν γίνανε.

Οπότε η ζωή μου και η μέσα στο σχολείο αλλά και η εξωσχολική αυτή το 6η μάθημα ήταν με ανθρώπους που τους ήξερα, που παραμένουμε ακόμα φίλοι. Ήταν με βάλω χαστούκι, αλλά από την άλλη... Δεν ήθελα να περάσω γενικά στο Πολυτεχνείο, ήθελα να γίνω αρχιτέκτονας. Τουλάχιστον έτσι το έχω στο μυαλό μου, χωρίς ακριβώς να ξέρεις τι σημαίνει να γίνεις αρχιτέκτονας γιατί πολλά πράγματα δεν ξέρεις από τα επαγγέλματα και το πώς είναι να το κάνεις επάγγελμα κάτι μετά τις σπουδές. Δεν σημαίνει πάντων αυτή η εικόνα που έχω του αρχιτέκτονα. Οπότε δεν ήθελα να γίνω κάτι άλλο, δεν ήθελα να γίνω πολιτικός, μηχανικός που ίσως θα μπορούσα να περάσω σε κάποιες άλλες σχολές του πολυτεχνείου, παρότι στο κομμάτι του σχεδίου είχα πάει καλά ήταν ότι μάλλον δεν είμαι αρκετά καλή. Δεν έχω ταλέντο.

Γιατί θεωρούσα πολύ ότι αυτό το κομμάτι του σχεδίου και του καλλιτεχνικού έχει σχέση και με πολύ με το ταλέντο και δεν είναι μόνο να περάσει τη φυσική κατεύθυνση ή οτιδήποτε. Γιατί ήμουν σε θετική κατεύθυνση. Οπότε το έχω ειτερικεύσει πολύ σαν μεγάλη υπογόητευση και σαν μεγάλη και αποτυχία. Το καλλιτεχνικό κομμάτι που δεν είμαι αρκετά καλή.

Γι' αυτό και νομίζω, κοιτάζοντας πίσω δεν προσπάθησα να πάω στον Ιταλία να σου πειράσω η αρχιτεκτονική. Ή να πάω σε κάτι, σε ένα ΙΕΤ, σε κάτι που παραεμφερέσεις. Ή να ξαναδώσω. Ο Μπάζου μου είχε πει κάποια το ίσως δεν το ήθελες και τόσο πολύ. Δεν ξέρω, μπορεί και αυτό. Ίσως να το φοβήθηκα και πολύ. Τέλος πάντων δεν συνέβη.

Δεν συνέβη, νομίζω, είμασταν πέντε φίλοι και δεν συνέβη για τους δύο. Ένας φίλος μου έγινε γραφίστας. Οι άλλοι τρεις γίνανε αρχιτέκτονες, διαφορετικού τύπου αρχιτέκτονες. Αλλά ναι, ήταν έτσι λίγο έντονο, ήταν κάπως μεγάλο χαστού. Μια αρκετά μεγάλη απογοήτευση, όχι πρώτη, αλλά από τις μεγάλες που θυμάμαι, που με έκανε να καταλάβω ότι εντάξει, ίσως δεν είμαι αρκετά καλή σε κάτι.

Κοιτάζοντας πίσω, ίσως ο μωρός μου είχε ένα δίκιο, Ίσως να μην το ήθελα τόσο πολύ ώστε να προέχω έναν διαφορετικό δρόμο για να το κάνω πραγματικότητα. Δεν ξέρω. Δεν το έχω λήξει. Δεν το έχω σκεφτεί και τόσο πολύ να το φτάσω στον πυρήνα του. Αλλά ναι, ήταν σίγουρα έτσι μια μεγάλη υπογοήτευση που με έφερε σε άλλα μονοπάτια τα οποία και αυτά πολύ καλό κουμπώσανε.

Θυμάμαι και να τα χαθώ. Θυμάμαι και να τα Σάββατα που είχαμε σχέδιο 9 με 12 και 2 με 6 γιατί ήμουν να κάνουμε γραμμικό και ελεύθερο. Θυμάμαι ότι ήμουν με τους φίλους μου και κάναμε αυτό που πιστεύαμε ότι θέλουμε να κάνουμε και προσπαθούσαμε. Θυμάμαι να μπορώ να δίνω στη Θεσσαλονίκη έκτρα μέρες παραγραφηκών της αίσθησης αφού ήθελα να τελειώσω όλα τα μαθήματα.

Ήταν ωραία. Χαίρομαι που το προσπάθησα. Και τι ήρθε λοιπόν, ποια ήταν η επιλογή σου εν τέλει. καμία σχέση όπως είπα δεν ήθελα να περάσω κατάλληλο στο πολυτεχνείο και ούτε κάτι νομίζω υπήρχε κάτι σωστότερη τότε που ήταν κάπως θα μπορούσα να το πεις ότι ήταν στο φάσμα αυτό. Ο Παππάζου ο οποίος ήταν είχε τελειώσει την ανάπτυξη βιομηχανική στην Αθήνα την αντίστοιχη ας πούμε οργάνωση και δίκηση επιχείρησε της εποχής του στο Πανεπιστήμιο Πυραιός και δούλευε σε τράπεζα θεώρησε ότι αυτό που μπορεί να κάνω είναι να μην γίνω λογιστριανή, να μην πάω λογιστριακή και χρηματοοικονομικά, γιατί καταλάβαινα ότι δεν είναι το στήλι μου, αλλά μπορούν να πάω και να σπουδάσω οργάνωση και δίκαιης επιχειρήσεων.

Το οποίο θυμάμαι κάτι που μου είχε πει ότι είναι γενικό και ευρύ και είχε απόλυτο δίκιο. Οπότε η δεύτερη επιλογή μου ήταν να πάω σπουδάστης επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη Και πέρασα με προκειτάρει την βαθμολογία, καλή βαθμολογία, τότε στο 2004. Καμία σχέση. Πραγματικά μερικές φορές σκέφτομαι τι άλλο θα μπορούσα να πω που δεν το έχω εξερευνήσει ποτέ.

Αλλά ναι, δήλωσα αυτό. Ξέρω ότι θα περάσω. Οπότε ήξερα ότι θα είναι ανάγκη τεχνική θα είναι αυτό. Και ήταν αυτό. Οπότε ήταν αρκετά η επίρροη του μπαπά μου. Αλλά με ήξερε νομίζω τόσο όσο ώστε να μην με σπρώξει να κάνω κάτι που δεν θα ήταν καμία σχέση ο εαυτός μου. Και ξεκινάει λοιπόν η φοιτητική ζωή. Πώς ήταν εκεί? Πέρασα το 2004 και απόψε το 2009. Έζησα τα χρόνια του εγκαταλείψεων το 2005.

Έχω μια μεγάλη νοσταλγία που νοσταλγία δεν είναι πάντα θετικό-ρετικό. Είναι απλά σκεδόν σας πίσω, είναι ένα συμπέστημα. Πέρασα ωραία, πήγα εράζουν στη Σουηδία μετά από τρία χρόνια. που ήταν η πρώτη μου επαφή με τη Βόρεια Ευρώπη και με το εξωτερικό στο να ζήσω οπότε αυτό σίγουρα ήταν πολύ ωραία εμπειρία είχα κάποιους καθηγητές που τους θυμάμαι έτσι με ωραίο τρόπο γιατί μέσα στο γενικό συνοθήλωμα των πραγμάτων ξέρεις πήρα κάτι από αυτούς θυμάμαι να κάνα θεωρία παιχνίων τότε σε πολύ πριμιτιβητά στιγμή και να θυμάμαι κάποια πραγματικά πράγματα θυμάμαι την Τιτάνια προσπάθηνα να περάσω αυτό το μάθημα γιατί δεν ήταν εύκολο.

Έχουμε μαθήματα που δεν βαριόμουν πάρα πολύ, λογισσία και χρηματοοικονομικά, αλλά έπρεπε να γίνουν. Τις βάλαμε με πολύ μεγάλη ενδιαφέρον, γιατί εγώ γενικά έμεινα πάντα του λόγου, του γραπτού, ήμουν πολύ καλή στα θεωρητικά μαθήματα και ίσως αυτό, δηλαδή, ήταν ο τρόπος για μένα να πάω στους σπουδές μου. Μου άρεσαν πολύ τα μαθήματα που είχαν σχέση με το δίκαιο, το δίκαιο που είχαμε κάνει, το δίκαιο το επορικό, το θησάλα, αυτά τα βασικά δίκαια που είχαμε κάνει, νομίζω ότι είχαν φοβερό ενδιαφέρον για μένα.

Γιατί θεωρούσα ότι έχουν όντως σχέση με τη ζωή που ζούμε, τα δικιά μου άποψη με έναν πολύ απιτό τρόπο. Ήταν φοβερά ενδιαφέρον για μένα, το θυμάμαι ακόμα. Και κάποια άλλα μαθήματα που ήταν τελείως περάσαν της ζωής μου, γίνανε, πέρασαν και τελείως, στατιστική ας πούμε. Πέρασα εποχή καταλήψεων, ήμουνα μέσα, δεν ήμουν ποτέ γραμμένη σε κάποιο κόμμα, σε κάποια παράταξη, αλλά είχα ανθρώπους, με ενδιέφερε, μεγάλωσα ίσως και τότε πίσω στον τρόπο που μεγάλωσα, μεγάλωσα ένα περιβάλλον που η πολιτική είχε θέσει το σπίτι μας και στην οικογένειά μου.

Οπότε μεγάλωσα με κάποια πράγματα που θεωρούσα ότι πρέπει να υπάρχουν στη ζωή μας και αν δεν υπάρχουν πρέπει να παλέψουμε για αυτά. και ήταν αυτός ο σκάπος που μου οδέχησε το 2005 στο να είμαι στη προσπάθεια των διαφορετικών φοιτητών του ΠΑΜΑΚ που ήταν ένα κολέγιο και νομίζω παραμένει. Και δεν ξέρω ακριβώς το πώς είναι, αλλά υποθέτω ότι κάπως τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει πάρα πολύ στο ΠΑΜΑΚ όσον αφορά το ποιες είναι οι δυνάμεις.

Γίνανε εκλογές και έγιναν καταλήψεις και κάπως έτσι ξεκίνησε όλο αυτό το πράγμα. Πώς κατάφερες, να σου το πω, να μείνεις έξω από παρατάξεις σε ένα βαθιά πολιτικοποιημένο, στο που είμαι, Ινστιτούτο. Τότε υπήρχαν δύο παρατάξεις στο Πανεπιστήμιο, αρκετά. Μάλλον τρεις, αλλά τέλος πάντων ένα ή δύο ήταν έτσι πολύ... είχαν την μεγαλύτερη παρουσία.

Δεν θα μπορούσα να ανήκω σε καμία, δεν θεωρούσα ότι θα ήθελα να ανήκω σε καμία από τις δύο. Υπήρχαν κάποιες άλλες παρατάξεις που ήταν μικρότερες και κάπως αυτές έραγαν και την ιδέα της κατάληψης και με την κατάληψη τελικά σαν κατάσταση, τις οποίες ήμουν πολύ κοντά. Η συντροφή μου οι δύο τότε των εκείνων χρόνων ήταν και οι δύο σε εκείνο το φάσμα των ανθρώπων.

Ήμουν πάντα περιφέρεια σχήματος και μπλοκαγόνα, όπως είχε πει και μια φίλη μου. Καμία από αυτές ίσως δεν με εξέφερεζε απόλυτα. Υπήρχαν πράγματα που συμφωνούσα πάρα πολύ, χωρίς να θυμάμαι ακριβώς σημαίνει κρύο ένα πράγμα, αλλά υπήρχαν πράγματα που συμφωνούσα πάρα πολύ γι' αυτό και ήμουν κοντά σ' αυτό στους ανθρώπους και κοντά σ' αυτή την ευεολογία και στις πράξεις αλλά δεν ήταν τόσο πολύ ώστε να βάλω τον εαυτό μου να γραφτώ κάπου και να πω ότι έχω βρει το μέρος μου, το λιμάνι μου το μέρος που θέλω να υπάρχω καλώς, κακώς, αυτή δεν είναι η κατάσταση οπότε θεωρώ ότι συμφωνούσα πάρα πολύ σε πολλά πράγματα και αυτό με έκανε να είμαι κοντά και ενεργή σε πολλά πράγματα να υπάρξει ο σύντροφος ανθρώπων που ήταν αρκετά ενεργοί κι αυτοί.

Νομίζω ότι δεν έφτασε ποτέ να είναι τόσο πολύ σημαντικό και απόλυτο σε ζωή μου ότι να πω ότι αυτό το μέρος είναι το μέρος μου. Αισθάνομαι καλά με αυτό. Εντάξει, δεν το σκέφτομαι, έχουμε περάσει και 20 χρόνια, αλλά αισθάνομαι καλά με αυτό. Ότι υπήρξα και στήριξα κάτι που πίστευα χωρίς να είμαι κάπου ενταγμένη απόλυτα. Τι ξέρω.

Είσαι αυτούς και δίνει και μια ελευθερία μερικές φορές Τα χρονιά της αφιετικά είχαν ενδιαφέρον Για πολλούς λόγους η Θεσσαλονίκη είναι μια πολύ ωραία εμπειρία Το φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη, το φεστιβάλ δοκιμαντάρια Το φεστιβάλ κινηματογράφου που είναι το Νοέμβριο και το Μάρτιο Ήταν από τότε και παραμένουν πολύ σημαντικά Τις κομμάτια της πολιτισμού στην Ελλάδα Και στις χώρες που μαζεύουν και έχουν και πήγαιναν πάρα πολύ ως φοιτητρία.

Θυμάμαι και το θυμάμαι θυμάμαστε ακόμα με τις δύο φίλες μου που ήμασταν φοιτητρές και είμαστε φίλες ακόμα και βρισκόμαστε ότι εκείνη ειδικά την πρώτη εβδομάδα πηγαίναμε στη διευρυκή αθήση ας πούμε του φεστιβάλ που είχαν τις ταινίες και μέχρι τις δύο δωρεάν τους φοιτητές. Παραμένει ακόμα, το έχω ψάξει και παραμένει ακόμα δωρεάν κάποιες πρόβολες κάθε μέρα για τους φοιτητές και πηγαίναμε από τις 10 που άνοιγε πιάραμε στα σύδη πραγματικά πανικός άνοιγαν οι πόρτες και βλέπαμε τρεις ταινίες back to back ή τρία ντοκιμαντέρ back to back. Ήταν φοβερή εμπειρία που πιστεύω ότι με επηρέασε πάρα πολύ μεγάλωσα με το κινηματογράφο, μπάζομουν πολύ το κινηματογράφο και στο σπίτι βλέπαμε πολύ και έξω πηγαίναμε πολύ και με επηρέασε πολύ αυτό τα χρόνια για τα φοιτητικά είχαν πολύ έντονο το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ και το φεστιβάλ κρηματογράφου και με το πολιτικό κομμάτι και με όλο όλος το κομμάτι οπότε όταν κατέληξα γιατί έχω δουλέψει σε διαφορετικά φεστιβάλ και τέχνης και άλλα πράγματα εδώ στην Κοπενάγη

το φυσικά που δουλεύω τώρα είναι ντοκιμαντέρ να δουλεύω θεωρήσω ότι κάπως ανέκλεισε ένας κύκλος με έναν τρόπο ή ξεκίνησε ένας καινούριος Είναι πάρα πολύ ωραίο να δουλεύω για κάτι που για μένα ήταν σημαντικό από τότε και το πολύ όμορφο στην αυτή διαδικασία και στην αυτή την πορεία μου είναι ότι έχω έρθει σε επαφή με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη.

Έχω υπάρξει καλεσμένη τα τελευταία τέσσερα χρόνια κάθε χρόνο στο κομμάτι που είναι το Professional που καλούνε. Έχω υπάρξει σε μια επιτροπή για ένα βραβείο του Φεστιβάλ, ντοκιμαντέρ. Είμαι συνδεμένη με τους ανθρώπους μου και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό Αισθάνομαι ότι η σύνδεσή μου έχει με το φεστιβάλ και με το γεγονός του γνώρισα Και γνωρίζω ανθρώπους μέσω αυτής της εμπειρίας κάθε χρόνο Και αυτού του δικτύου, Έλληνες καλλιτέχνες που έχουν έρθει στην Κοπενχάγη Έχουν έρθει στο δικό μας πρόγραμμα Πριν τήρα χρόνια έχουμε την πρώτη ελληνική ομάδα στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που τρέχω Από την Ελλάδα και νομίζω ότι αυτό είναι για μένα μια πάρα πολύ όμορφη συγκυρία και να δουλεύω σε κάτι που ήταν σημαντικό ή έγινε σημαντικό στη ζωή μου στα 18 μου και να έχω αυτή τη σύνδεση με αυτό το μέρος από την επαγγελματική μεριά πλέον πάντα όταν πηγαίνω στα Σελονίκη το Μάρτιο έχω έτσι ρίγη να πηγαίνω σε αυτά τα μέρη σαν επαγγελματίας πλέον του χώρου ας το πούμε έτσι

και να γνωρίζω αν benef benef benef Οπότε αυτό νομίζω ότι είναι πολύ όμορφο και σαν είμαι πολύ τυχερή και ευγνώμωνη γι' αυτό. Και πολύ ωραία έρχεται η στιγμή για το Εράσμος. Αρχικά πώς άρχιζες να το σκέφτεσαι, ήταν κάτι που ας το πούμε πάντα ήθελες να το κάνεις με το που έμαθες ότι υπάρχει σαν πρόγραμμα ή προέκυψες στην πορεία.

Νομίζω ότι είχαμε μια καθηγήτρια, τώρα δεν θυμάμαι ακριβά σπιό, που κάπως ήρθε μια μέρα στο σχολείο, ήταν υπεύθυνη και του προγράμματος και το ανέφερε. Εντάξει, το είχα ακούσει, το ήξερα σαν μεγάλο πράγμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και είχα μια φίλη από τις φίλες μου τότε στη σχολή που είχαμε υποφητεί ότι θα το κάνουν. Θα προφανθήσουμε γιατί ξέραμε ότι δεν περνάνε και όλοι.

Και είχαμε πει ότι θέλουμε να πάμε. Τότε ήταν η εποχή που ο πιο πολλής κόσμος, για πολύ καλούς λόγους, ήθελε οι πιο πολλοί άνθρωποι που ήξερα εγώ φίλοι μου και φίλοι μου το κάνανε. και στο Πολυτεχνείο, γιατί είχα πολλούς φίλους στο Πολυτεχνείο, πήγαινα κάθε μέρα. Ήταν η Ισπανία, ειδικά η Βαρκελόνη. Αλλά η Ισπανία, Μάλαγα, θυμάμαι ακόμα πόσους ανθρώπους θυμάμαι που χαιρετάμε που θα πήγαιναν στην Ισπανία.

Και είχαμε αποφασίσει με τη φίλη μου αυτή από τη σχολή ότι θα κάνουμε κάτι λίγο διαφορετικό. Να πάμε σε μια χώρα που δεν θα μπορούσαμε να πάμε πολύ εύκολα. Και αποφασίσαμε να πάμε στη Σουηδία. και αν το λέω σωστά. Μικρές πόλεις, όχι δηλαδή στο Κόλμη, ούτε καν το Γκέτεμπλου, ούτε καν λέει η Ουξάλα. Εκεί είχαμε αποφασίσει ότι θα κάνουμε έτσι μαζί.

Εκείνη είχε πει ότι αν δεν περάσουμε μαζί δεν θα έρθει. Εγώ είχα πει ότι αν δεν περάσουμε μαζί θα πάω και ακόμα και μόνη μου. Δεν ξέρω, μην με ρωτάς ακριβώς γιατί έτσι μου είχε κολλήσει. Νομίζω ότι χωρίς πολύ ωραία εμπειρία και ευκαιρία μάλλον, συγγνώμη, να κάνω από όσο μια χώρα που δεν φαντάστηκα ότι θα ξαναπά ποτέ στη ζωή μου.

Πιο ζωμητόλη, ας πούμε, ότι θα είμαι τόσο κατά στην Σουηδία πλέον. Και έκαναμε την διαδικασία. Εκείνη δεν πέρασε, εγώ πέρασα και ήμουν στο Έρεμπρο. Θυμάμαι να γνωρίζω τον άνθρωπο με τον οποίο θα ήμασταν μαζί, ήταν συνήθως διάδες πηγαίναν ανθρώπων τότε στο ίδιο σημερινό εξάμεινο Ιανουάριος θα φεύγαμε χειμενό εξάμεινο ένας άνθρωπος που το θυμάμαι από τη σχολή να τον βλέπω μακριά με τους φίλους του και να λέω πω πω καμία σχέση το στήρι μας με αυτούς τους ανθρώπους και να το συναντάω πρώτη φορά στο κληκείο για να αρχίσουμε μια συζήτηση και έλεγα από αυτόν θα πάω και ήταν ένας απίστευτος άνθρωπος Ήταν μια απίστευτη εμπειρία αυτό που ζήσαμε μαζί και παραμείναμε φίλοι για πολλά χρόνια.

Και ακόμα έχουμε μπαθές, αλλά εντάξει η ζωή μας έχει λίγο πάλι πάνω και από εκεί. Ήταν επίσης μια φοβερή εμπειρία γιατί ήρθα σε επαφή με έναν άνθρωπο που ήταν στη σχολή μου και στο τμήμα μου και στην εποχή μου. Παλιές δεν θα τους είχα μιλήσει. Γιατί όπως φαντάζομαι και εσύ και άλλοι είχαμε ανθρώπους που από μακριά, χωρίς να τους ξέρουμε, μαζί ήταν μια εντύπωση και δεν θεωρούσαμε ότι είναι το στήλμα στ' ανθρώπου και δεν θα τους μιλούσαμε ποτέ, τους ανέπρεπε Οπότε αυτή ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία γιατί πήγα και με έναν άνθρωπο που δεν τον επέλεγα εντός εισαγωγικών αλλά έγινε ένας πίστευτος συνοδοιπόρος αυτήν την εμπειρία και αυτά τα χρόνια που ακολούθησαν Πολύ καλός φίλος, γνώρισα με κάποια κορίτσια, νομίζω ήταν άλλες τέσσερις Ελληνίδες από τη Θεσσαλονίκη και από την νομική και την ψυχολογία.

Και κάπως έτσι πήραμε όλοι μαζί μια πτήση από τη Θεσσαλονίκη αρχές Ιανουαρίου του 2008 ήταν όταν πήγαμε, να πάμε στη Σουηδία. Και κάπως έτσι ξεκίνησε αυτό το εξάμεινο στη Σουηδία, το οποίο ήταν πολύ εμπειρία, γιατί είδα όντως τη Βόρεια Ευρώπη και με τον Πανεπιστήμιο μας κάνανε πράγματα, ήμασταν πολύ ενεργοί. Η Ράιν ήταν στην αρχή της, η πτήση ήταν 5 ευρώ και οι φόροι.

Πραγματικά ήταν όλο αυτό, το θυμάμαι ακόμα να μπαίνουμε να κλείνουμε πτήσεις για το επαγγελματικό ζωοκυρίο και να είναι πάμφθινες. Ακόμη και για εμάς που είμαστε τα φοιτητές σας. Και έτσι είδαμε πολλά πράγματα. Χαίρομαι πολύ που δεν τη βόρειε η Ευρώπη. Έτσι ήρθα και πρώτη φορά στην Κομπενχάγη που ζω τώρα. Και μου δημιουργήθηκε πάντα αυτή η ωραία εντύπωση.

Και θυμάμαι πάρα πολλά από τα μαθήματα. Δεν θυμάμαι ένα κάμπος που είχα μία σχέση με το δικό μας, θυμάμαι κάτι, ομάδες να πρέπει να κάνουμε project που δεν είχαμε δουλέψει ποτέ έτσι στην Ελλάδα. Οπότε όλα αυτά ήταν πολύ καινούργια για μένα. Και τα είδα και μετά στο μεταπτυχιακό, οπότε χαίρομαι που τα είδα, σε αυτή τη μορφή του στο εξάμεινο που έλειπα στη Σουηδία.

Και όντως, χωρίς να ξέρω το μετά, χαίρομαι πολύ που πήγα σε ένα μέρος πολύ διαφορετικό από όλα τα πράγματα που ήξερα. και έδωσα στον εαυτό μου αυτή την ενδυνατότητα να πάει σε κάτι πολύ διαφορετικό. Είναι πολύ ωραίο πράγμα και θέλω ότι το Erasmus και το Erasmus+, γιατί τώρα δουλεύω και με φοιτητές που έρχονται με Erasmus+, το πάνε σε εμάς για πρακτική κτλ.

Είναι από τα πολύ ωραία πράγματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που έχει διδάσει δυνατότητα στους ανθρώπους πραγματικά να δουν πράγματα, να γνωρίσουν φίλους, ανθρωπιστές, να παντρευτούν. Νομίζω ότι είναι ένα προμόσιμο του Εράσμους κάποια χρόνια πριν που έκλεινε Δεν ξέρω πόσο πολλά χρόνια έχει το Εράσμου Έλεγε για τους ανθρώπους που γνωρίσαν και παντρεύτηκαν από διαφορετικές χώρες μέσω του Εράσμου Τέλος πάντων όλο αυτό για να πω ότι ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία Και είναι ωραίο που συνεχίζει να υπάρχει και να το επιλέγουν οι φοιτητές Και πας λοιπόν στο ΕΡΕΜΠΡΟ αν το λέω καλά Γενικά εκτός από το να ασχολείς υπήρχε κάτι άλλο που σου έκανε εντύπωση Έτσι δηλαδή πολιτισμικά ή σε επίπεδο διαβίωσης Δηλαδή με οργάνωσης κράτους και πάει λέγοντας Ένα από τα πρώτα πράγματα που μας είχαν βάλει σε dormitories Είμαι με πολλά άτομα με λίγα άτομα Εγώ τύχηνα μέσα να διαμέρσω με δύο Σουηδέζες Με τις οποίες αυτό που θυμάμαι να λέω στους Έλληνες φίλους μου Που ήταν σε άλλα dormitories λίγο παρακάτω

ήταν ότι στους 6 μήνες που ήμασταν εκεί δεν είχα πατήσει μια φορά το πόδι μου μέσα στο δωμάτιό τους. Από ό,τι κατάλαβα για πρώτη φορά αυτό το privacy των βόρειοευρωπαίων. Ότι ο χώρος μου είναι ο χώρος μου. Θα βγω στην πουζίνα ή στο καθεστικό που είχαμε ένα μικρό, θα μιλήσω, θα είμαι τυπική, αλλά ο χώρος μου είναι private.

Και υπάρχει μια γραμμή. Τότε ήταν πολύ περίεργο και πολύ... δεν μπορούσα να το δεχτώ. Εσύ κάνεις κάτι λάθος. καταλαβαίνεις μετά και τώρα ότι αυτό είναι απλά έτσι πως είναι οι άνθρωποι αυτό ήταν να συμμετείς κάτι στην πολλή καθημερινότητά μου θυμάμαι πολλά πράγματα από το πανεπιστήμιο μάλλον δεν θυμάμαι πολλά πράγματα από το πανεπιστήμιο θυμάμαι μια αίσθηση του χώρου ήταν ένα πολύ ωραίο κτίριο, πολύ μοντέρνο οι φοιτητές μένανε όντως εκεί να διαβάσουν είχαν αυτές τις πολλές ρητορές βιβλιοθήκες που οι άνθρωποι διαβάζαν εκεί το πήρα και το συνέχισα να το κάνω στη Θεσσαλονίκη αυτό και με βοήθησε στις κέντρες σε κάποια πράγματα αυτό που είχε κάνει τύπος ήταν ότι μας είχαν οργανώσει σαν ομάδες κλαμπς, δηλαδή ήμουν εγώ και από τους ερασμίτες ερασμίτες, ναι αυτές οι λέξεις είναι φορές που ήμασταν στην ίδια σωδιά ας πούμε και μας είχαν οργανώσει και μας κάνανε πράγματα που είχαν θα πάμε στο ΙΚΕΣ σήμερα για να ψωνίσουμε Θα πάμε να σας δείξουμε το μουσείο.

Οπότε ένα υπο-group, 5-6 ατόμων, είχε το δικό του leader, έναν local από το Πανεπιστήμιο, που ήταν βολουντήρο άνθρωπος, και κάπως έτσι μας οργάνωνε και θέλουν να μας δείξουν πράγματα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν οι θερμοκρασίες, η έλλειψη του σκοτάδι, είναι αυτά τα πράγματα που όταν τα έχεις ζήσει δεν καταλαβαίνεις πόσοι είναι.

Και το αλκοόλ. Και το σύστημα που έχουν το σύστημα όλα, και το κρατικό stay-at-home και boutiques και τα λοιπά. Η αίσθηση ότι για να πάρεις ένα... Μιλάω για τις τιμές. Όλη η διαδικασία το να μπορέσεις να αγοράσεις αλκοόλ στη Σουηδία, hard alcohol, αλλά και μπλες μπύρες. Οι μοναδικές μπύρες που μπορούσαμε να πάρουμε στη σούπερ μάρκετ ήταν κάτι μπύρες 0.3 που ήταν με χλάβι, φρούτα του δάσος και τα λοιπά.

Παρότι βλέπεις αυτό, βλέπεις να υπάρχει έτσι μια πολύ... Και στα βράδια, τις Παρασκευές και τα Σάββατα, έτσι είναι πολύ συγκεκριμένο κόνσεπτο πώς το αλκοόλ λειτουργεί, ποιες ώρες επιτρέπεται κτλ. Και παρόλα αυτά, παρά τα μέτρα, να βλέπεις πάρα πολύ κόσμο, πάρα πολύ μεθυσμένο, πολύ χάλια μεθυσμένο. Και το θυμάμαι αυτό το πράγμα, γιατί επαναλαμβάνω, ζω ξανά στη Βόρεια Ευρώπη.

Φυσικά δεν είναι τελείως διαφορετικό το σύστημα που είναι Σουηδία, αλλά τότε μου είχε κάνει την επίσημη και λέγαμε, Μα πώς γίνεται να έχουν τόσο μέτρα Δηλαδή αν δεν είχαν αυτά τα μέτρα πόσο χειρότερο θα ήταν όλο αυτό το πράγμα Ερχόμενοι από μια χώρα που πίνουμε Με έναν διαφορετικό τρόπο Και από έναν άνθρωπο που πήγαινε και στα πάρτι Στο φυσικό, στο πολυτεχνείο Γενικά κυκλοφορούσα και υπήρχε αρκόλση ζωή μου Αλλά αυτό εκεί ήταν κάτι άλλο Οπότε και αυτό ήταν έτσι ένα πολύ μεγάλο eye opening Ότι μα πόσο πίνουν Πόσο άσχημα μπορεί να πίνουν Παρ' όλα αυτά, έτσι, να υπάρχουν αυτά τα μέτρα και φαντάζομαι και άλλα μέτρα, για να γίνει έτσι μια διαχείριση.

Αυτό έτσι είχε πολύ ενδιαφέρον. Τώρα και τα χρόνια που ζω εδώ, βλέπεις ότι το αλκοόλ έχει μια σχέση και μια θέση στη ζωή, ήταν δρόμο πολύ σημαντική, επείρνε με πολύ διαφορετικό τρόπο από εμάς και είναι εκεί που λέγεις ότι είμαι ή δεν είμαι μέρος αυτού, είμαι εγώ αυτό ή όχι, θέλω να είμαι, να το κάνω έτσι ή όχι. Θυμάμαι μια ωραία οργάνωση Όχι συγκεκριμένα πράγματα Αλλά θυμάμαι μια ροή Αυτό νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον Τα πράγματα έτσι λειτουργούσαν Χωρίς να υπάρχει κάτι ότι ήταν συγκεκριμένο Ότι κάτι ήταν πολύ stand out Αλλά από τα λίγα πράγματα που είχα τότε Χρειαστεί να κάνω Αισθανόμουν ότι υπήρχε μια ροή στα πράγματα Ο διαφορετικός άνθρωπος που διασκεδάζουν Και βγαίνουν έξω και λοιπά Είχε ενδιαφέρον να το δω και τελειώνει και αυτή η εμπειρία κοινάς πίσω Ελλάδα και μπαίνεις στην τελική ευθεία πώς είναι τα πράγματα πότε ας το πω αρχίζεις κιόλας να σκέφτεσαι θα κάνω κάτι μετά τι θα είναι αυτό θα πάω σε λογιστικό γραφείο που έλεγες νωρίτερα θα πάω για μεταπτυκιακό

ποιες θα είναι οι σκέψεις όταν ήμουν εκεί και ταξιδεύοντας πιο πολύ σε άλλες χώρες ευρωπαϊκές είχα καταλάβει ότι θέλω θα ήθελα αν μπορώ και γίνεται να ξαναπάω έξω. Οπότε όταν εγκύρισα ήξερα ότι με κάποιο τρόπο θα ξαναφύγω έξω. Και ήξερα ότι οι γονείς μου ήταν θετικοί και θα με υποστήριζαν. Είχαν ακόμα ένα χρόνο γιατί το εράζομαι σηκωτή, γιατί είναι ένα εξάμεινο που δεν το χάνεις, αλλά κάπως το χάνεις.

Οπότε όλο πήγε λίγο πίσω. Και αποφύτισα το 2009 και ήξερα ότι θέλω να φύγω. Και άρχισα να κάνω ετήσεις πάλι χωρίς να ξέρω από όλα τι θέλω να κάνω. Γιατί αυτά τα 4-5 χρόνια της σχολής είχα καταλάβει ότι κάποια πράγματα δεν τα πολύ συμπαθώ, δεν είναι για μένα. Ήταν λίγο πολύ παραγωγικό, δηλαδή ήθελα κάτι που αν είναι δυνατόν ένα Αγγλόφωνο, αν και μιλούσα Γαλλικά, αλλά όχι εξαιρετικά Γαλλικά, για να σπουδάσω στα Γαλλικά.

Κάτι που να έχει ενδιαφέρον και κάτι που να μην είναι και φοβερά ακριβό, δηλαδή ξέρω εγώ τα ξέρεις. Οπότε ήταν έτσι πολύ παραγωγικό. Θυμάμαι να αρχίζω να ανακαλύπτω κάτι μεταπτυχιακά πολύ λίγα τότε, που είχαν σχέση με project and program management, ουσιαστικά διαχείριση έργου στα ελληνικά θα το έλεγε κάποιος, διαχείριση προγράμματος.

Από τις αρχές τα έλεγα, υπήρχε, αλλά σαν μεταπτυχιακό ήταν, ξεκινούσε να γίνεται μάλλον σαν θεωρή, σαν πεδίο εργασίας, ξεκινούσε να γίνεται κάτι ξεχωριστό. Ο Μπάζουμπ πάλι είναι αρκετά γενικό, μπορεί να έχει ενδιαφέρον. Γιατί ο Μπάζουμπ ήταν αυτή η συνδέαση ότι άμα δεν είσαι σίγουρη για το τι θες να κάνεις, πήγαινε σε κάτι γενικό.

Για να βρεις τον τρόπο σου, ας πούμε, και τον δρόμο σου. Και πάλι είχε δίκιο σε αυτό. Ήταν η δεύτερη φορά που είχε δίκιο. Και έκανα μια έτσι, στα αλληλικά λέγεται call to commerce, σε ένα business school στο Παρίσι. Και με παίρνουν εκεί. Είμαι μέσα του 2009 που κάνω αυτές τις αιτήσεις, που έχει ξεκινήσει η κρίση από εδώ και που εκεί στην Ελλάδα ήρθε λίγο μετά, το 2010 κυρίως το αισθάνθηκε πιο πολύ ο κόσμος στο πετσί του.

Όμως η απόφαση και οικογενειακή και τα λοιπά ήρθε πριν γίνει ο κακός χωμός στην Ελλάδα. Και έφυγα λίγο πραγματικά πριν γίνει ο κακός χωμός στην Ελλάδα. Τωσιαστικά έφυγα με δύο βαλίτσες μόνιμους στο Παρίσι, δεν πήγαμε στους γονείς μου να με εγκαταστήσουν, Ήταν ότι θα πάρω να το κάνω μόνιμο αυτό το πράγμα. Είχα βρει ένα σπίτι από γνωστό γνωστού που αυτός επίσης είναι πάρα πολύ δύσκολο και θεωρώ τον εαυτό μου απίστευσα τυχερή που το βρήκα πριν πάω.

Σε μια καταπληκτική περιοχή. Ήταν 12 για τετραγωνικά. Πάλι αν δεν το έχεις ζήσει και δεν το έχεις ζητήσει δεν μπορείς να το καταλάβεις. Εγώ με τη μαμά μου έρχομαι πώς γίνεται. Λέω μαμά ναι και όμως οι άνθρωποι ζουν αυτό. Ήμουν δίπλα από τη Σορβόνη, το 5ο διαμέρισμα του Παρισιού που είναι μια εξαιρετική περιοχή. Ήταν ουσιαστικά τα παλιά διαμερίσματα των Femmes de Menage, που ήταν οι γυναίκες που καθαρίζανε στα σπίτια, housekeeping ας πούμε, της εποχής, που ζούσαν κάτω από τη στέγη του παλιού εξαιρετικού πανέμορφου κτιρίου.

Και είχαν αυτά τα δωμάτια των 12 τετραγωνικών, ένα μπάνιο κοινό με δύο-τρία άτομα. Δεν πήραμε μόνο ένα, που ήταν ένα καλό. Και ήταν αυτό, έπρεπε να πάρεις μια ιστορική σχάλα και άλλη μια ιστορική σχάλα και πήγαινες πάνω. Αλλά εκείνο το ενάμιση χρόνο που ήταν δε χρόνο που ήταν μεταπτυχιακό μου και το τελευταίο εξάμεινο ήταν πρακτική, ήταν επίσης μια πάρα πολύ ωραία όμορφη εμπειρία.

Εγώ ξεκινούσα και έβλεπα το κτίριο της ορβόνης που ξεκίνησε ο Μάης ο τότες, τη σκεπή και όλο αυτό και ό,τι είχε υπηρετεί στην περιοχή και στη γειτονιά μου. και αισθανόμουν πάρα πολύ τυχερή που ήμουν εκεί και δεν ήμουν φυσικά και στην Ελλάδα της κρίσης. Και επειδή, όπως είπα και στην αρχή, η τέχνη και όλο αυτό το πράγμα ήταν κάτι που με συγκινούσε πάρα πολύ, τα αρχιτεκτονική, τα κτίρια, αισθανόμουν πολύ όμορφα που ήμουν εκεί.

Και ήμουν σε ένα business school που εντάξει αυτό είναι μια άλλη πραγματικότητα, με την έννοια ότι οι Γάλλοι μεγαλώνουν με έναν πολύ, όπως και στην Ελλάδα φυσικά, με έναν πολύ leaner, με έναν που ευθεία γραμμή στα πράγματα. Πας, περνάς, κάνεις μεταπτυακό, γρήγορα κάνεις πρακτικές ταυτόχρονα, παράλληλα. Στα 23 όταν έχεις τελειώσει, πας και βρίσκεις την πρώτη σου έσυ καλοπληρωμένη, γιατί έχεις κάνει ήδη πολλά πράγματα.

Οπότε ήταν μεγάλη, φοβερή μεγάλη προσφαρμογή για μένα να πάω εκεί, με ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Ήταν αγκλόφωνο το πρόγραμμά μου. Και επειδή είναι business school ήταν άνθρωποι που όντως ή ερχόταν, ήταν πιο μεγάλοι και είχαν εμπειρία και κάνανε gap year, ήταν άνθρωποι που είχαν κάνει κάτι εντύσσικο πριν και εξέλιξη κάναμε ένα ψυχιακό. Είχαν ανθρώπους από τη Σαουδική Αραβία, από την Ορβηγία, από την Ινδία. Όλοι όμως ήταν λίγο upper level, θα ήθελα.

Τουλάχιστον στις χώρες τους σίγουρα ήταν. Όπως είπα και πριν με τη Σουηδία, ήταν ένας άλλος τρόπος σπουδών. Θυμάμαι να ξεκινάμε και να μας δίνουν το πρώτο assignment για μετά από τρεις εβδομάδες με γκρουπ και εγώ να μην έχω δουλέψει ποτέ έτσι. Επαλλαγωμένη. Είχα πολύ καλούς φοιτητές που το πιάσαμε μαζί και το κάναμε. Καλά δεν ήταν όλοι έτσι, αλλά οι πιο πολλοί ήταν έτσι.

Δηλαδή ήταν μαθημένοι σε ένα business school attitude. Πολύ performance και πολύ να πάμε καλά και πολύ να έχουμε καλούς βαθμούς κτλ. Αλλά ταυτόχρονα και πολύ επαγγελματικό όλο αυτό το σύστημα. Ειδικά οι Γάλλοι έχουν και αυτόν τον αέρα του, ξέρεις, του ίδιου επαγγελματία όταν είμαι 22. Οπότε και αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον εδώ.

Αλλά ήταν και πολύ μεγάλη, φοβερή μεγάλη προσαρμογή. Δηλαδή, πραγματικά ήταν τελείως ανέτοιμη να είμαι σε αυτήν την κατάσταση. Και δεν είναι να κατηγορήσω να πω κάτι για το ελληνικό σύστημα παιδεύσης, αλλά ήμουν φοβερά ανέτοιμη για να είμαι εκεί. Εντάξει. Δεν είναι κάτι που το κρατάμε κρυφό, αλλά για παράδειγμα αυτό που τόνισες και το τονίζω και εγώ για να πω την αλήθεια η μεγάλη διαφορά κυρίως είναι με τις ομαδικές ιδίες της εργασίας δηλαδή που και εγώ δηλαδή ήταν έφυγα στο μεταπτυακό πηδή ταξιδεύσαμε την σχολή ήταν κάτι τέρμα άγνωστο δεν είχα κάνει ούτε μία και όπως λες και εσύ πας και από την πρώτη μέρα σε πετάνε και σου λένε deadline σε ένα μήνα για παράδειγμα εντάξει είναι ένα σοκ ναι ναι ναι αυτό και το ομαδικό πράγμα το να μοιράζεις γιατί είμαστε πολύ ομαδικοί άνθρωποι στην Ελλάδα με έναν άλλον τρόπο, η συνεργασία στο επαγγελματικό κομμάτι είναι λίγο διαφορετική από την παρέα.

Και το να ξέρεις πώς υπάρχει μια οργάνωση σε έναν κρουπ ανθρώπων φοιτητών που είναι πεντά, δηλαδή υπάρχει μια γετική φιγούρα, πώς όλα αυτά τα πράγματα τα μαθαίνεις λίγο στο on the go. Και φυσικά υπήρχαν και άνθρωποι που, θα κάνω λίγο μια συνέστη με το τότε το 18 και τις επιλογές της σχολής, Υπήρχαν επίσης άνθρωποι που ήταν εξ' όγκο στην ηλικία μου ίσως και...

εντάξει, εγώ ήμουν 23, όντως πούμε, και λίγο μεγαλύτεροι, που είχαν κάνει πάρα πολλά πράγματα παράλληλα. Δηλαδή, είχαν δουλέψει, είχαν κάνει θελαντική εργασία στη Σρι Λάγκα, είχαν μιλέψει, θυμάμαι, να έχω συζητές Γάλλους και να έχουν μιλέψει, ας πούμε, στην Total ένα semester στον πρώτο χρόνο των σπουδών τους, γιατί έτσι το κάνουνε στη Γαλλία.

Δηλαδή να έχεις πάει να δουλέψεις στην Total Energy Company τεράστια ή σε κάτι τεράστιο. Γιατί εκέντεις τα πράγματα. Η αυτοπεποίθηση είναι κάτι που χτίζεται. Και να μου δεις ότι πολλοί από τους άνθρωπους που αντιμετώπισα τότε και συνεργάστηκα, είχαν μεγάλη αυτοπεποίθηση που είναι κάτι που το μαζεύει σαν άνθρωπο στην αυτοπεποίθηση.

Με τα πράγματα και τους ανθρώπους και τις καταστάσεις. Οπότε αυτό ήταν κάτι που ήταν δύσκολο. όταν είχες ένα περιβάλλον που θεωρείς τον εαυτό σου έξυπνο, υπάρχει υποστήριξη από την οικογένειά μου, είχα δει πράγματα στη ζωή μου, κάποια θεωρούσα, και πας σε μια κατάσταση και βλέπεις ανθρώπους που έχουν κάνει στη λεκία σου τα διπλά.

Ο χρόνος δηλαδή που είχανε, τον διπλασίασαν με το τι είχαν κάνει στη ζωή τους. Είχαν κάνει gap year, δεν μπορείς να το σκεφτείς αυτό το τράμμα στην Ελλάδα τότε, να κάνεις gap year στα 17 μου και να πάω, να σου πω τώρα, να κάνω θελοντική ενασία όπως είπες επίσης στη Λάγκα, ο μπάζο μου θα πάθαινε, δεν θα το άντεχε. Και αυτό είναι ένα πράγμα που θα έκανα διαφορετικά στη ζωή μου, αν γύριζα τον χρόνο πίσω θα έπαιρα ένα gap year στα 17 μου και 18.

Τέλος πάντων, οπότε ήταν πολύ μεγάλη reality check όλο αυτό το πράγμα, για μένα, ότι το αξίζω, γιατί είμαι καλή. Οπότε έπρεπε να διανύσω και να καλύψω μεγάλη απόσταση για να είμαι στο ίδιο τραπέζι με αυτούς τους ανθρώπους. και για να μπω στην ίδια αγορά εργασίας, γιατί τελικά παρέμεινα στο εξωτερικό, οπότε στην ίδια αγορά εργασίας ήμουν με αυτούς τους ανθρώπους.

Και ταυτόχρονα να πω ότι το 2010 ήταν η μεγάλη, η βαθιά κρίση που είχε ξεκινήσει, δηλαδή τα Capital Contours, την Ελλάδα κτλ. Εγώ να είμαι εκεί σε ένα call to commerce που έχει έτσι ένα ελιτίστικο κομμάτι, κάποιοι τους Γάλλους συμμετητές μου, που ήταν λίγοι οι Γάλλοι, γιατί όπως είπα ήταν Αγγλόφωνο, που έλεγαν ότι οι Γάλλοι πάνε στα γαλλόφωνα.

Πάντα να πετάνε σπόντες για το πώς είμαι εδώ και πού κοιμάμαι και πώς πλώνω τον οίκη μου. Όλο αυτό το κακεντρεχές άγνοιας, αλλά ταυτόχρονα κακεντρεχές. Και εγώ να πρέπει να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Δεν θα δώσει και πολύ μεγάλη σημασία. Το θυμάμαι ότι είχα αποφασίσει ότι δεν έχω λόγο να απαντάω και να κάνω. Αλλά ήταν και λίγο αυτό.

Νομίζω ότι οι άνθρωποι που φύγαν τότε ή λίγο πριν ή λίγο μετά κτλ. Ένα επιπλέον βαρύ, για μια επιπλέον δυσκολία, ήταν να πρέπει να εξηγήσεις και πράγματα σε ανθρώπους που δεν ξέρουν ακριβώς την πραγματικότητα ή βλέπουν μια συγκεκριμένη πραγματικότητα και κάποια συγκεκριμένα νέα και ότι να αποδείξεις ότι ξέρεις δεν ήρθα εδώ τυχαία.

Ήρθα με τους ίδιους όρους που ήρθες κι εσύ. Δεν μου χαρίστηκε η θέση και δεν θα μου χαριστήκε η θέση έξω μετά και δεν είμαι κάτι λιγότερο από σένα. Τέλος πάντων, όλο αυτό είναι μια μεγάλη ψυχολογική διαδικασία που τώρα τη βάζω πολύ fast forward, αλλά ήταν κάτι που έπρεπε να το σμιλέψω τον εαυτό μου και να το βρω κάπως παράλληλα προσπαθώ να καλύψω και το έδαφος το πανεπιστημιακό.

Και έρχεται η ώρα λοιπόν να νομίζω να κάνεις και πρακτική. Ήταν μέρος του προγράμματος ή από μόνη σου άρχισες να το ψάχνεις. Στη Γαλλία είναι υποχρεωτική αυτό που λένε οι πρακτικοί το fundage των τέλος των σπουδών που για μένα ήταν μετά από ένα μισή χρόνο να κάνω ένα εξάμηνο και να γράψω το θύσις μου πάνω στην εταιρεία που θα δούλευα.

Έψαχνα διάφορα, ήμουν στην φάση ότι θα ήθελα να μείνω στο Παρίσι αλλά μπορούσα να πάω και κάπου αλλού γιατί ούτως ή άλλως το μυαλό μου το είχα σαν εξάμηνο. Θυμάμαι είχα κάνει μια αίτηση στην Μαδρίτη που είχε πάει πολύ καλά αλλά μου είχαν στείλει το συμβόλιο δηλαδή. Και έχω έναν συμπληκτική που είναι Νιγηριανός, από μια οικογένεια που έχει σχέση με All in Gas στην Νιγηρία και είναι ήδη στην έρβα, γιατί είχε ξεκινήσει ένα χρόνο πριν από εμάς, το μεταπτυακό, αλλά είχαμε τις επαφές.

Και δεν ξέρω πώς, δεν θα με κάνει πώς μιλούσαμε. Ήταν ήδη πρακτικάριος ο κ. Γινός εκεί και μου λέει, πιστεύω πρέπει να κάνεις μια αίτηση και να στείλεις... Εγώ φεύγω, λέει, η δικιά μου θέση της πρακτικής είναι καινή. Να κάνεις μια αίτηση και λέω τώρα μου έχουν στείλει το συμβόλιο στη Μαδρίτη, φεύγω Μαδρίτη. Το θυμάμαι πραγματικά αυτό.

Δεν ήταν εύκολο ήδη. Θυμάμαι και εγώ το καλοκαίρι είχα εξεμεινήσει στο Παρίσι να βρω πρακτική και πολλές αιτήσεις, πολλές. Πρώτη φορά επίσης να ψάχνω να βρω δουλειά. να κάνω βιογραφικό να το ψάχνω να βρω δουλειά. Αυτό ήταν το έντεκ. Και μου λέει όχι στείλε πρέπει να στείλεις και τα λοιπά. Εγώ ήξερα την έρβα σαν όνομα. Ήξερα την έρβα γιατί είχα πετάξει κατά πάσα πιθανότητα με δικά τους αεροσκάφη που λάσουμε στην Ευρώπη, είναι τα πιο κλασικά.

Αλλά δεν ήξερα τίποτα άλλο για την έρβα. Τέλος πάντων μου λέει στείλε στέλνω να κάνω τη συνέντευξη. Εγώ, περιμένοντας να υπογράψω το άλλο συμβόλιο της πρακτικής για τη Μαδρίτη, μπαίνω λίγο να ψάξω για την έρευνα, μαθαίνω δύο-τρία πράγματα, τζιμπάζουόρτς και κάτι που δουλεύαν τότε, κάτι καμπίνες, κόμποζιτ ματήριελς που ήταν πολλοί της εποχής, ουσιαστικά ένα διαφορετικό τύπο υλικά για να φτιάξεις πράγματα σε ένα αεροπλάνο, δεν της εποχής τότε.

Κάπως κάνω τη συνέντευξη με τον μετά, ήταν ο μεντοράζ μου στην πρακτική, Αγγλού και μου απαντάει στο καπάκι την επόμενη μέρα και μου λέει θα ήθελα να δουλέψω μαζί. Ήμουν μεταξύ των δύο και η άλλη ήταν μεγάλη εταιρεία, αλλά για κάποιον λόγο είπα και το είχα πει και στον μπαμπά μου και τα λοιπά και μου λέει όχι να πας στην Έρβα, είναι και στη Γαλλία, είναι στην Τουλούζ.

Ήθελα και να μην, να συνεχίσω να κάνω τσιπούς στα γαλλικά μου και πάω στην έλβα στην Τουλούς, πακετάρω τα πράγματά μου στο Παρίσι. Είχα ένα φίλο Έλληνα που είχα καταγνωρίσει εκεί που είχε αυτοκίνητο και ήρθε και εκείνος γιατί είχε χρόνο να με βοηθήσει να πάω τα πράγματά μου στην Τουλούς. Βρίσκω ένα διαμέρισμα, πριν πάω και κάπως έτσι ξεκίνησε η πρακτική μου.

Πήγα για ένα εξάμηνο, γιατί αυτοσοσιαστικά αυτό δεν ήταν πρακτική, ούτε κάτι στο μέλλον, είχα το τίποτα. Και μείνα άλλα δύο χρόνια στην έργο. Δηλαδή τελείωσε η πρακτική μου και παρέμεινα. Πρώτη ερώτηση, πριν προχωρήσεις. Φαντάζομαι ήταν επιπληρωμή η πρακτική. Ναι, ήταν επιπληρωμή. Ήταν καταρχήν ένα ποσό που μπορούσες να καλύψεις τα έξοδα από μόνη σου ή κρυαζόσες τα που είχε βοήθει από το σπίτι.

Νομίζω, αν δεν κάνω λάθος, ότι ήταν γύρω στα 1200 ευρώ. Κάτι τέτοιο πρέπει να ήταν. Πάνω κάτω. Τώρα μιλάμε για αυτό το 2012. Θα μπορούσε κάποιος σίγουρα, δηλαδή, αν ήσουν λίγο πιο έξω από το κέντρο, γιατί ήταν πάντα έτσι και ακριβά κλπ. Θα μπορούσε κάποιος να ζήσει. Νομίζω ότι η μη πασχολή συνεχίζει να με υποστηρίζει. Κινήθηκε χρονιά με το, ξέρω εγώ, νομίζω πλήρως το ενίκειό μου.

Αλλά θεωρητικά κάποιος θα μπορούσε να ζήσει με αυτά τα λεφτά. Δηλαδή έτσι πάνω κάτω Τι έξοδα είχε τότε για να μένεις δηλαδή στην Τουλούς Σε ένα αξιοπρεπές σχετικά σπίτι Εγώ ήμουν σε ένα στούντιο την πρώτη χρονιά Στο πολυκέντρο Και νομίζω ότι ήταν κάτι γύρω στα 400-500 ευρώ Ίσως κάτι τέτοιο Στο Παρίσι πλήρωνα γύρω στα 300 Που ήταν εξαιρετικό επίσης το νούμερο Για την περιοχή που έμενα Αλλά εντάξει μιλάμε για τα δεκατραγωνικά Το στούντιο ήταν ένα στούντιο πολύ μικρό και νομίζω ήταν γύρω στα 300-500 ευρώ, κάτι τέτοιο.

Θα μπορούσε να μείνει κάποιος και να ζήσει με αυτά τα λεφτά. Αν δεν είμαστε καλά, ήταν γύρω στα 1.000-1.200 ευρώ η πρακτική. Αφού μας έβαλες λοιπόν στην Αλμπάς, πώς νιώθεις έτσι π.χ. Λέγω τώρα πας πρώτη μέρα εκεί, ποια είναι τα συναισθήματα και φυσικά μετά και το εξάμεινο και πώς μετατρέπεται στο δίχρονο. Μια εποχή που όλο αυτό το πράγμα με το να έχεις...

Εντάξει, προφανώς είχαμε ίντερνετ και τα λοιπά, δεν το συζητώ, αλλά το να έχεις πληροφορίες ήταν λίγο δύσκολο. Έπρεπε να τις ψάξεις πολύ. Νομίζω όμως το Facebook πήγε πολύ μετά. Δεν πήγα όταν ήμουν τότε στη σχολή. Η Airbus είναι η εταιρεία αεροναυπηγικής που έγινε μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με τις σύνδεσεις τεσσάρων δυνάμεων.

Ήταν η Γερμανία, η Αγγλία, η Ισπανία και η Γαλλία. Οι δύο βασικές χώρες του Λουσβάτων είναι η Γερμανία και η Γαλλία. Τα κεντρικά της του Λουσβάτων, βέβαια τότε η Airbus σαν εταιρεία, η μητρική δηλαδή, ήταν στο χρηματισμό της Ολλανδίας. Το σημάδι αυτό ακόμα σαν τώρα. Αλλά τα κεντρικά της εταιρείας ήταν στην του Λουσβάτων, που είναι η γραμμή παραγωγής των αεροπλάνων.

Το πιθανότερο είναι ότι τα πιο πολλά αεροπλάνο που έχουμε χρησιμοποιήσει, τουλάχιστον μέσα στην Ευρώπη, είναι της Airbus. Είναι αρκετά συνηθισμένα, ειδικά στις ευρωπαϊκές αερογραμμές, να έχουν τέτοιες αεροπλάνες της Airbus. Είναι μια φοβερή εταιρεία και για αυτό που είναι ιστορικά, αλλά και για αυτό που κάνει και ουσιαστικά είναι ο ευρωπαϊκός αντίποδος της Boeing.

Εντάξει, με τα προβλήματα της Boeing στην ποιότητα τα τελευταία πολλά χρόνια, η Airbus έχει και δηλαδή πολύ μεγάλο έδαφος παγκόσμιο. Οπότε είναι μια εταιρεία και κολοσσός και με απίστευτο ενδιαφέρον και απίστευτο πορτοφόλιο το τι κάνουν, γιατί αυτό είναι civil aviation, δηλαδή αστικές. Υπάρχει και το κομμάτι που έχει σχέση με το defense and space, που έχει σχέση με το πολεμικό και το λοιπά και το αμυντικό κομμάτι, που δεν ήταν αυτό που δουλεύαμε εγώ.

Έχει πολύ μεγάλη ενδιαφέρον στην εταιρεία γιατί νομίζω για μένα και ήρθαν και λίγο αυτό το μπάρι ήδη όταν εσείς το επέλεξα όχι τόσο συνειδητά αλλά είχε κάτι με το product που ήταν και νομίζω ότι στα χρόνια που δούλεψα που δούλεψα σχεδόν 7 χρόνια μαζί τους 6,5-7 είχε απίστευτο ενδιαφέρον για μένα και ήταν πάντα το μεγάλο motivation το τι είναι αυτό που κάνουμε Οπότε πήγα στα δουλειά, στα κεντρικά στα κεντρικά γραφή εννοώ εκεί που όντως στο διπλανό σου εκτήριο είναι ο CEO κτλ.

Να κάνω πρακτική στο project management, σε ένα επικομμάτι που δούλευε για processes, employment of processes, σε διάφορα functions της εταιρείας. Και πάω ψαρωμένη, γνώρισα κι άλλους interns. Νομίζω ότι υπήρχε ένα group interns που μπήκα και γνώριζα πολύ ενδιαφέρον τους ανθρώπους και να κάποιος έχω ακόμα επαφές και είναι φίλοι μου.

Κάποιοι παραμένουν στην έργα, έχουν κάνει μεγάλες καριέρες και είμαι πολύ περήφανη για αυτούς, γιατί έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τότε, οπότε όταν μένεις κάπου το χτίζεις. Είναι ένα μέρος πολύ όμορφο, είναι μια μικρή πόλη. Η Έρμπας και το aerospace στην Τούλουζ, γιατί η Τούλουζ δεν είναι μια πολύ γαλλική πρόλη, είναι στο νότου της Γαλλίας, είναι μια μεγάλη φούσκα, γιατί όλο αυτό το industry που είναι γύρω από την Ευρωεπιεκή και το Aviation κλπ.

Είναι τεράστια συγκριτικά με το πραγματικό μέγεθος της πόλης. Είναι μια πόλη που έχεις κόσμο από παντού και αν δεν είναι από την έργα, σαν είναι από τους προμηθευτές. Υπάρχει αυτό το απίστευτο σύστημα που υπάρχει γύρω πάντα από μια μεγάλη γράμμη παραγωγής, από εκατοντάδες εταιρείες που έχουν σχέση και κτίζουν το οικοσύστημα στην πόλη.

Οπότε αυτό που νομίζω ότι έζησα τα δύο χρόνια στην Τουλούς ήταν μια όμορφη εμπειρία στο νότο της Γαλλίας, σε μια πολύ ωραία μέρος, απίστευτα ζεστό, σε μια μεγάλη φούσκα μιας πολυεθνικής. Και αυτό μου μάθε πολλά. Έμεινα 6 μήνες για την πρακτική και μετά η διπλανή ομάδα ζητούσε άτομα junior. Έκανα εγώ αίτηση και ένας άλλος που ήρθε και εκείνος από το μεταπτυχιακό μου ιδός, είχαν εκείνος πρακτική, πήραν εμένα.

Ενώ θεωρώ ότι ήταν εκείνος καλύτερος σε πολλά πράγματα και κάπως έτσι ξεκίνησα το πρώτο μου ουσιαστικά συμβόλαιο στην έρευνα που ήταν για 1,5 χρόνο. Γιατί στη Δαλή υπάρχουν αυτά τα συμβόλαια που λέγεται CDD, NCTD, τα Undetermined και Determined, αλλά ως πρώτος στάδιο συνήθως είναι Determined, δηλαδή είναι για ένα χρόνο, ένα μισή.

Κάπως έως ξεκίνησα εγώ τότε. Και έμεινα αυτό που λέμε το A320 Family, που είναι ουσιαστικά τα αεροπλάνα τα πιο κλασικά που έχουμε ταξιδεύσει όλοι, που είναι ουσιαστικά με τον ένα διάδρομο, αυτό που λέμε Single Aile αεροπλάνα. οι GN, όλες οι μεγάλες ταινίες έχουν αυτά και δουλεύω σε αυτό το κομμάτι σε ένα πολύ μεγάλο πρόγραμμα και είχα την τύχη και στην πρώτη μου εμπειρία αυτή και στη μετέπειτα που ήταν στη Γερμανία το μετακόμψα να δουλεύω με πολλές γυναίκες δηλαδή οι μαρατζέρνες ήταν γυναίκες και αυτό μου μάθει πολλά Κάθεσε δύο χρόνια, αν δεν κάνω λάθος είπες στην Τουλούς και μετά έρχεται η Γερμανία αρχικά πώς, ας το πω, το αποφάσισες Εσύ, σου είπανε φεύγεις Πώς ήταν η δικασία Όταν ξεκίνησα το πρώτο μου συμβασιαστικό βόλιο Στην Toulouse Το πρόγραμμα για το Α320 Είχε τα κεντρικά του στην Γερμανία Στο Αμβούργο Που είναι το άλλο τεράστιο site της Serbas Και γράμμοι παραγωγής και τα λοιπά Και το πρόγραμμα είχε σχέση με Περικοπή κόστους, cost efficiency

Πώς μπορεί η νεροπλάνο να γίνει πιο ελαφρύ Πώς τα υλικά μπορούν να γίνουν συνθετικά από, ξέρω εγώ, στυλ και τα λοιπά. Όλο αυτό γενικά και ένα σχεδιασμός του φυσικού κομματιού του αεροπλάνου, αλλά και του κομμάτου που έχει σχέση με το supply chain και τα λοιπά. Οπότε αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο πρόγραμμα και εγώ δούλευα και το program manager ήταν στην Γερμανία.

Ανάλογα τη χώρα και το αυτό που γινόταν, ήσουν σε διαφορετικά sites. Εγώ τεχνάμε στην Τουλούστο ξεκίνησα, που ήταν έτσι ένα μεγάλο κομμάτι αυτού του προγράμματος εκεί, αλλά τα κεντρικά ήταν στο Αμβούργο. Οπότε όταν τελείωσα το 1,5 χρόνο στο συμβόλαιό μου δεν ξέρω, μου προτάθηκε να πάω στο Αμβούργο. Πηγαίνα στο Αμβούργο τους άλλους πάρα πολύ.

Ξεκίνησα να ταξιδεύω πολύ για τη δουλειά στο Αμβούργο και όχι μόνο και σε άλλες sites που είχαν σχέση με το project που δούλευα και στην Ισπανία που η Airbus έχει sites και στην Ελλάδα και σε άλλες πόλεις και κάποιος μου προτάθηκε να πάω εκεί και να πάρω ένα άλλο ρόλο και να είμαι πιο κοντά στο κεντρικό κομμάτι, στην κεντρική ομάδα.

Και επειδή τότε οι τουλούς ήταν ωραία, ήταν μια χαρά αλλά ήταν μικροί και εντάξει η ιδέα ήταν να πάω και δύο-τρία χρόνια μέχρι να τελειώνω το πρόγραμμα. Πάγεται να μην το κάνω. Ο Αγγλούς ήταν πολύ ωραίο και κάνει πολύ ωραία θετική εντύπωση όταν πήγαινα για δουλειά και ήμουν ελεύθερη, δεν είχα δεσμεύσεις και θεώρησα ότι γιατί να μην το κάνω.

Και θα ξαναγυρίσω πάντα πριν σε τη Γαλλία και θεώρησα ότι θα ξαναγυρίσω κάποια στιγμή στο Παρίσι και δεν γύρισα ποτέ. Και δεν είχα κάτι να με κρατάει πίσω. Και το έκανα αυτό για δύο τρία χρόνια και έγιναν παρισσότερα. Φυσικά ήταν πάλι μια αλλαγή. Πάλι μάθασα τα μπουγαλάκια μου και πήγα στο Γερμανία. Αυτή τη φορά με βοήθησε πιο πολύ η εταιρεία Story Allocation.

Δεν μου βρήκε σπίτι κάτι, αλλά με βοήθησε πιο πολύ στην μετακόμιση, που το κάνανα αρκετά τότε. Μετά λίγο κόπηκε στο cost reduction όλο αυτό το πράγμα. Πάλι, ναι, βρήκα μια συγκατοίκηση για αρχή και ήταν ένα site που πήγαινε, ήταν ένα μέρος των εργαθείων που πήγαινε. Ήταν μια ομάδα που επισκεπτόμουν τουλάχιστον κάθε δύο εβδομάδες όταν ήμουν στη Toulouse, οπότε δεν ήταν άγνωστο.

ήταν το πιο γνωστό πράγμα που είχα κάνει από τις αλλαγές του τελευταίου χρόνου. Αλλά και πάλι αλλαγές, μια μοναξιά να βρεις κόσμο, να συνδεθείς, όλα αυτά που συνέβησαν στις προηγούμενες αλλαγές μου. Αλλά επειδή είμαι ένας άνθρωπος που μου αρέσουν τα καινούργια πράγματα, είναι αυτό που θα έχω τα μάτια μου ανοιχτά όταν είμαι σε κάτι καινούργιο, είχα αυτή το άτσιο, το ότι πάμε να δούμε κάτι καινούργιο που το ξέρω λίγο και μου αρέσει, αλλά έχω τη δυνατότητα να το ζω σε πιο μεγάλο βαθμό.

Και κάπως έτσι έφτασα τον Άβουστο του 2014 στο Αμβούργο, που είναι η δεύτερη γερμανική πόλη στο βορρά και είναι πολύ όμορφη, έχει πολύ ενδιαφέρον. Και επειδή είναι μια μεγάλη πόλη, εκεί αισθάνθηκα λίγο ότι, ξέρεις, τα πράγματα δεν είναι τόσο δυσανάλογα. Δηλαδή η εταιρεία είναι μια μεγάλη εταιρεία, είναι πάρα πολύ μεγάλη εταιρεία, αλλά το Αμβούργο έχει κι άλλες μεγάλες εταιρείες.

ένα πολύ μεγάλο λιμάνι, αν δεν κάνω λάθος είναι το δεύτερο μεγαλύτερο βάδο το Ρότερνταμπ. Η πόλη, αισθάνεται ότι η πόλη είναι λίγο πιο ισορροπημένη με βάση την εταιρεία. Και ότι οι άνθρωποι γύρω μου δεν είναι μόνο έρευνας. Αυτή η φούσκα της τουλούς που ήταν ωραία, έχει ενδιαφέρον, αλλά κάποια στιγμή δεν καταλαβαίνεις που είναι η πραγματική ζωή και ποιοι είναι οι πραγματικοί άνθρωποι.

Στο Αμβούργο ήρθα λίγο στα ίσια μου σε αυτό το κομμάτι Ζούσα με έναν άνθρωπο Μιας την κάρτικο που Την ήξερα μόνο σαν όνομα αλλά έκανε κάτι τελείως διαφορετικό Σε μια γειτονιά που οι άνθρωποι Κάνουν άλλα πράγματα Παρότι πιο πολλοί μου φίλοι και γνωστοί ήταν άνθρωποι της έρεμπας Συνάδελφοι κτλ Έβλεπα και άλλους ανθρώπους Και μια άλλη ζωή και αυτό ήταν πολύ ωραίο Ήταν πολύ πιο ισορροπημένο Υπάρχει κάποια χαρακτηριστική ιστορία στο που να θυμάσαι από το Αμβούργο?

Αυτό νομίζω που έχει ενδιαφέρον και στην Τουλούς, υπήρχε πολύ, ήταν αυτό το expat network. Είναι αυτό που λέει και ένας φίλος μου ότι οι λευκοί educated είναι πάντα expats, ούτε immigrants, ούτε refugees, δεν είναι τίποτα. Είναι πάντα expats. Οπότε εγώ στην Τουλούς είχα αρχίσει και λόγω του corporate αρκετά, είχα αρχίσει να έχω επαφές πολύ με κάτι ομάδες που λεγόταν expats, κάτι community τέλος πάντων, που κάναμε πράγματα και μαζέματα που είχαν μπει σε αυτή τη διαδικασία κάπως.

Ήταν λίγο σαν εράσμους για μένα με έναν τρόπο. Και ήταν ένας τρόπος να γνωρίσω ό,τι συνδέει ο άνθρωπος και να κάνω και πράγματα μαζί. Οπότε κάπως με έτσι λόξη το έκανα και στο Αμβούργο. Το καλό με το Αμβούργο ήταν ότι όντως άρχισα να γνωρίζω φίλους, φίλων, συναδέλφους που θα δουλέψει λίγο μαζί τους και κάπως τώρα αρχίσαμε να βγαίνουμε. Οπότε ήταν πολύ airbus center όλη η μουζέο και εκεί.

Αλλά νομίζω ότι αυτό που είναι χαρακτηριστικό όταν πας κάπου έξω και ξεκινάς από το μηδέν είναι ότι πρέπει να κάνεις διαπροσπάθεια. Δηλαδή πρέπει να πας σε αυτό το μπάρ, σε αυτό το μάζεμα, τι να σου πω, που θέλουν να σε ζητήσουν αν θα πάνε για κανόκα, για άξιμο, στο κλαμπ που είναι με τον αθλητισμό. Πρέπει να πας, δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Δίποτε δεν θα έρθει στην πόρτα. Οπότε νομίζω ότι σε αυτή τη φάση, εκείνη τη φάση της ζωής μου και στους λουλούς, καλά και στο Παρίσι πριν που ήταν, εννοείται, στην ίδια φάση και μετά, είχε πάντα αυτή την αίσθηση ότι πρέπει να κάνω μια προσπάθεια. Πρέπει να βγω από το σπίτι και να πάω να κάνω την προσπάθεια. Θυμάμαι πολλές φορές βέβαια να γυρίζω από τη δουλειά τους πρώτους μερικούς μήνες και να έχω κανονίσει κάτι για την επόμενη εβδομάδα γιατί είχα σχέση και πολύ με το long term planning δεν είναι ότι θα πας μια μπύρα μετά το γραφείο εύκολα και να λέω πού πάντως αυτό θα είναι τη ζωή μου θα πηγαίνω στο γραφείο, θα πηγαίνω κατά το εγώ που ταξίδα πάρα πολύ ακόμα και τότε ταξίδα για κάθε εβδομάδα και αυτό θα κάνω και θα πάω και θα κοιμάμαι κάπως αυτό άρχισε να αλλάζει σιγά σιγά να γνωρίζω κόσμο, να είμαι ακόμα πιο ανοιχτή που θεωρώ τον εαυτό μου ανοιχτό άνθρωπο στο να γνωρίζω τον κόσμο αλλά κατάλαβα ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος, είναι ένα necessity κάπως έτσι πρέπει να γίνει

και κάπως έτσι ξεκίνησα να γνωρίζω τον κόσμο και διαφορετικό που ήταν έρμπας αλλά δεν δουλεύαμε μαζί δηλαδή επειδή είναι και τεράστια η εταιρεία δεν είμαστε στο ίδιο department, δεν είμαστε καν στο ίδιο κτίριο μπορεί να μην είστε καν στο ίδιο campus οπότε αυτό ήταν και ωραίο αυτή η απόσταση ότι ok δουλεύουμε αλλά δεν χρειάζεται να μιλάμε και για δουλειά.

Και γενικότερα και με τους ανθρώπους που ήμουν λίγο πιο κοντά και βγαίναμε, αλλά ήμασταν στις ίδιες, σε δια μεγαλύτερα department και τα λοιπά, προσπαθούσα να μην μιλάω για δουλειά. Αυτό δεν είναι πολύ εύκολο πάντα, γιατί ειδικά όταν συμβαίνουν και μεγάλες αλλαγές στην εταιρεία, και αλλαγές και αυτό, head πήγε από εδώ εκεί, και ο νόμος manager, αυτό.

Δεν είναι πολύ εύκολο να το αποφύγεις αυτό. αλλά επειδή θεωρούσα ότι η ζωή μας είναι πολλά άλλα πράγματα εκτός από τη δουλειά, τις πολλές ώρες που δίνουμε, προσπαθούσα και είχα βρει και ανθρώπους που και εκείνοι δεν ήθελαν να μιλάνε πολύ για δουλειά, εκτός αν ήταν κάτι πολύ σημαντικό, ας πούμε. Οπότε ήταν ωραία επισορροπημένα αυτή η εποχή στην έρμπα.

Βέβαια, όπως και στη Γαλλία, όταν είσαι τόσο πολύ κοντά στα κεντρικά και τους βλέπεις ως μάνατζερς, σύνορ και τα λοιπά, Είναι πολύ... το θυμάμαι, είναι αυτή η ζωή του corporate που συμβαίνει και το βλέπεις και είναι ο CEO και τρώει στο δηλαδή τραπέζι κτλ. Και όταν είσαι μικρή, εντάξει ήμουν νέα τότε πολύ, είχε πολύ ενδιαφέρον να το βλέπεις ότι αυτό το πράγμα δεν είναι μόνο στις ταινίες, συμβαίνει δίπλα σου στην πραγματική ζωή.

Και αυτός έχει μισθό κανά 2 εκατομμύρια το χρόνο και εσύ έπαιρνες 1.200 ιδίως. Άλλο αυτό, άλλο αυτό. Αλλά στη μεγάλη τραπεζαρία και στο μεγάλο τέτοιο είμαστε όλοι ίσοι. Όλοι περιμένουμε στην ίδια ουρά για να πάρουμε το σπέικ μηνιόν και κάτι τέτοιο, ας πούμε. Όχι, εντάξει, η αλήθεια είναι ότι επειδή είχα την τύχη να δουλέψω με δύο προγράμματα που είχαν μεγάλο ενδιαφέρον, όχι πάντα για τους σωστούς λόγους, γιατί είχαν και κάποια προβλήματα, αλλά είχαν πολύ senior management attention.

Έχω υπάρξει και... Τώρα πετάω και πολλές αγγλικούρες, αλλά μερικές είναι δύσκολο να τα μεταφράσω. Έχω υπάρξει και σε μεγάλα meetings και τα λοιπά με ανθρώπους που ήταν πολύ senior. Και αυτό ήταν πολύ μεγάλη εμπειρία όταν είσαι 27-28 και το βλέπεις. Είχα μεγάλη υποστήριξη από τους μάνατζέρ μου και από τις γυναίκες και έμαθα πολλές από αυτά, γιατί δεν είναι ένα εύκολο περιβάλλον.

Ειδικά όταν όχι το σχολείο και το γραφείο, αλλά και η γραμμή παραγωγής. Εκεί τα πράγματα είναι ακόμα πιο σκληρά για τις γυναίκες. Ειδικά όταν δεν είσαι εσύ γραμμή παραγωγής. Όταν πας εκεί σαν το αυτό που λέμε το blue collar και το white collar και είσαι το white collar και πας εκεί, αυτό είναι πολύ δύσκολο. Αλλά επειδή είχα τύχει να υπάρξω με γυναίκες, όχι μόνο γυναίκες, αλλά πιλάστον για τις δύο που μπορώ να μιλήσω, που με πήραν πολύ από το χέρι και με υποστήριξαν πολύ και στη γλώσσα και στις επαφές και σε όλο αυτό το πράγμα, Ήταν αυτά τα boost αυτοπεποίθησης Όπως είπα και τούτο να αυτοπεποίθησεις χτίζεται Δηλαδή είναι πράγματα που μπαίνουν σιγά σιγά μέσα σου Και αισθάνεσαι ότι δεν είσαι Imposter Υπάρχει κάποιος λόγος που είσαι εδώ Ναι υπάρχει αυτή η φοβερή διαφορά στους μισθούς Αλλά την άλλη Είχα πάντα ωραίες εμπειρίες με τους ανθρώπους Και με πολλές σύνορα ανθρώπους Και καλές επαφές Και μετά από 7-8 χρόνια πόσο έκατε στην Airbus Δηλαδή αρχίζουν να σου μπαίνουν κάποιες σκέψεις

Πώς αρχίζονται αυτές οι σκέψεις Και εν τέλει πώς παίρνεις την απόφαση να δοκιμάσεις κάτι διαφορετικό Υπήρχαν κάποιες σκέψεις Γιατί η Airbus όπως είπα ήταν για μένα και μεγάλο σχολείο Και έμαθα πολλά και πήρα πολλά Και είδα και μια ζωή πολύ ωραία Ταξίδεψα όλο όλο αυτό Αλλά απ' την άλλη δεν ήταν το νερό μου να πάω στην Airbus Θέλω να πω δεν ήμουν αρνητικός να πάω στην Airbus Ήρθα όπως είπα τυχαία με έναν τρόπο θα το έκανα ίσως. Οπότε δεν είχα αυτήν τη μεγάλη το διακαϊπόθονα μείνω.

Άρχισα να σκέφτομαι ότι θέλω να δω άλλα πράγματα. Θυμάμαι είχα αρχίσει να κάνω κάτι ετήσεις. Είχα κάνει μια έτσιση στο European Patent Office, που ήταν στη Χάγη. Γιατί η αδερφή μου τότε έκανε μεταπτυακό στη Χάγη. Οπότε είχα ξεκινήσει έτσι να έχω επαφές και έλεγα θα έχει ενδιαφέρον κάτι άλλο, κάτι λίγο ευρωπαϊκό, χωρίς να σκιάσω με τις Βρυξέλλες και κάτι ευρωπαϊκό σε αυτή τη μορφή του, αλλά το European Patent Office, ας πούμε, μου είχε κάνει εντύπωση τότε.

Θα πάει shortlist, είχα να καλέσει, είχα να πάω και στο assessment center. Οπότε, είχα αρχίσει να μπαίνουν ιδέες ότι μπορώ να κάνω και κάτι άλλο. Γιατί όχι. Είχα αρχίσει να ταξιδεύω αρκετά, δηλαδή, σχεδόν κάθε εβδομάδα να λείπω, το οποίο το έκανα με χαρά, αλλά από κάποια στιγμή άρχισε να γίνεται και λίγο να υπάρχει μια επανάληψη να υπάρχει μια πραγματική ζωή που πρέπει να τη βάλεις λίγο on pause κάθε φορά που λείπεις και όσο και να χαιρόμουν να πηγαίνω από εδώ και να είμαι με ανθρώπους και να ταξιτεύω πάντα είχε ένα κόστο τέλος πάντων γίναν διάφορα τέτοια όχι μικρά και μεγάλα αλλά αυτό που ουσιαστικά έγινε ήταν ότι περίπου είχα ένα burnout που δεν είναι πολύ ασυνήθιστο να συμβαίνει Αυτό που ήταν λίγο ασυνείστο και αυτό αξίζει να το πω θεωρώ, είναι ότι όταν εγώ ξεκίνησα στην εταιρεία, υπήρχαν άνθρωποι που είχαν τότε αρχίσει να έχουν burnout, δηλαδή και πριν, αλλά είχαν την αίσθηση ότι δεν μιλούσαν και δεν το ονομάζαν burnout.

Τώρα μιλάμε επίσης για 13 χρόνια πριν, 14, που και γενικότερα η μεγαλύτερη κουβέντα για το mental health ήταν λιγότερη, ήταν σε μικρότερο βαθμό. και για τον burnout. Θυμάμαι να έχω έναν συνάδελφο στη Γερμανία, ενώ εγώ ήσουσα στην του Λουστ και είχε πάρει μεγάλη αναρωτική και μετά είχε πάρει και μια άλλη. Ήταν ένας αγγλικέτος και ο πιο πράσιος άνθρωπος που έχω γνωρίσει στην έργο μας και είχα πάει να το...

Όταν μετακόμισα στη Γερμανία κάποιες τρεις μιλούσαν και μου λέγανε είχα και τον burnout και είχα θυμάμαι να ψάξω να βρω τι είναι. Και μετά ακουγόταν και για άλλους ανθρώπους που λείπαν οι αναρωτικές κτλ. Καλά δεν ήταν όλα burnout αλλά νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό υπήρχε αυτό χωρίς να ονομάζεται γιατί μπορεί και να μην το ονομαζάνε και οι ίδιοι και οι γιατροί ίσως δεν ξέρω.

Οπότε νομίζω ξεκινούσε να γίνεται λίγο αυτό το κομμάτι το mental health και πώς είναι αυτό το work-life balance σε μια εταιρεία μεγάλη και τι σημαίνει ένα καλό περιβάλλον εργασίας κτλ. Και νομίζω ότι κάποια στιγμή είχαν ένα burnout δεν ήταν νομίζω για μένα το κομμάτι ότι δούλευα πολύ αυτό ήταν ένα κομμάτι, δούλευα πολύ εντάξει πολύ άνθρωποι δούλευα πολύ και δουλεύω και σε χειρονακτικές δουλειές νομίζω ότι κοιτάζοντας πίσω κάποια στιγμή μου είχε φύγει λίγο αυτή η μεγάλη επιθυμία να βρίσκομαι εκεί είχα πολύ ωραία πράγματα δούλευα σε κάτι όμορφο που το πίστευα και το πιστεύω ακόμα αυτό που κάναμε είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω έπαιρνα αρκετά καλά λεφτά και ήχαμε να είμαι στη φάση ότι μπορούσα να κάνω ό,τι πράγματα και να εξελιχθώ αλλά κάπως είχα αρχίσει να αισθάνομαι ότι δεν είναι μόνο αυτό δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό και ήρθε κάπως, το θυμάμαι ότι ξύπνησα ένα πρωί και έπρεπε να πάρω μια πολύ πρώην πτήση για να πάω κάπου για δουλειά και απλά δεν ήθελα να μπω

στο ευρωπλάνο, δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να πέει ξανά στο ευρωπλάνο και να πηγαίνει ξανά να μπω σε αυτή τη διαδικασία, να φτάσω κάπου και να βλέπω. Και πήγα στο γιατρό, θεωρώ ότι έτσι διαπλέον είναι κάτι στο σώμα μου, ενδιαφέρον ότι είχα έναν πόνο μεγάλο στο μαχικό. Και όταν πήγα στο γιατρό, απλά ξεκίνησα να κλαίω.

Και άρχισα να κλαίω και κατάλαβα ότι κάτι άλλο συμβαίνει. Και μου έδωσε λίγη άδεια και μου έδωσε και λίγη ακόμα. Και όσο εισκάλυψα γύρω στον ένα μήνα, ήταν και Χριστούγεννα, να πω ότι κάπως έτσι είχε μπει και όλο μαζί. Αυτό που αποφάσισα τότε, ήταν και το τέλος της χρονιάς, ήταν ότι θέλω σε ένα χρόνο να έχω βρει μια λύση.

Αν η λύση αυτή είναι να αλλάξω τμήμα, αν η λύση αυτή είναι να αλλάξω χώρα, να αλλάξω κάτι, αλλά έπρεπε να βρω σε ένα χρόνο από τώρα μια λύση για αυτό που συνέβη. Για έναν άνθρωπο που δούλευε πολύ και μου άρεσε η δουλειά μου και το να πηγαίνω από εδώ και από εκεί να δουλεύω, να πετάω, να κάνω, Το θεωρούσα πάρα πολύ φυσιολογικό το να έχω αυτές τις δύο-τρεις βαμβάνες άδεια χωρίς να έχω διακοπές.

Δηλαδή ήμουν διακοπές αλλά δεν είχα κανονίσει να πάω στην Ελλάδα ή είχα κανονίσει να πάω, πρέπει να σου πω, στην Μαγιόρκα. Το να κάθομαι απλά και να είμαι σπίτι που θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο φυσικά. Εφθανόμουν ότι θα κρεμάσει. ήταν απίστευτο και νομίζω ότι αυτό είναι ένα δύσκολο πράγμα στους ανθρώπους που παίρνουν συκλήβ για οποιονδήποτε λόγο όταν είσαι σε μια ταχύτητα γιατί αισθάνεσαι ότι δεν γίνεται όλοι να δουλεύουν και τα λοιπά. Ένα άλλο πράγμα που θυμάμαι να λέω τότε στον γιατρό είναι πώς γίνεται στις νέες αδελφοί μου που έχουν παιδιά υποχωρώσεις, έχουν μόνοι μου ένα κομπλέξι της ζωής τους σε άλλο επίπεδο μια πολυπλοκότητα Και παρόλα αυτή η άνθρωπη να μην το παθαίνουν αυτό και εγώ να το πάθω που δεν έχω οικογένεια, δεν έχω να σκεφτώ να πληρώσω το δάνειο στο τέλος του μήνα.

Καλά φυσικά υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπους που το παθαίνουν αλλά ίσως αυτή η πολυπλοκότητα και το ότι η ζωή δεν είναι μόνο η δουλειά τους βοηθάει να έχουν μια ισορροπία και να μην είναι όλο το attention στη δουλειά. Σε αυτή τη στιγμή αποφάσισα ότι πρέπει να αλλάξω κάτι σε έναν χρόνο. Και αυτό που αποφάσισα να κάνω, το είχα κάνει και στον εαυτό μου ένα χρόνο πριν, που είχα γίνει 30.

Είχα δώσει στον εαυτό μου ένα summer course, δεν ήταν summer, ουσιαστικά ήταν spring course, στο Λονδίνο, στο Central Saint Martins, που για μένα ήταν το απόλυτο μέρος για να πάρει να σπουδάσει κάποιος. Κοιτώντας πίσω τη Στέλλα τον 18, διαβάζοντας συνεδέυξεις ανθρώπων που σπουδάσαν εκεί, που ήταν fashion designers ή οτιδήποτε ήταν το απίστευτο μέρος για μένα δεν ξέρω πως είχε σκάσει κάποιες τιμές στο ίνπ ότι κάμουν spring course, summer course μια εβδομάδα, δύο εβδομάδες και αποφάσισα να το δώσω δώρο στον εαυτό μου για τα 30 μου γιατί μπορούσα να το πληρώσω μόνο μου δεν χρειαζόμουν το του μπαμπά μου, δεν κρίζει κανένας και πήρα άδε και πήγα και μου άρεσε πάρα πολύ το να είμαι μια εβδομάδα στο Λονδίνο και να κάνω αυτό που στα 18 μου θεωρήσα ότι θα σπουδάσω, σε μικρογραφία φυσικά.

Και όταν γύρισα, συνέχισα μετά από κάποιους μέρες μετά από το burnout, ίσως και αυτό ήταν λίγο έτσι κάπως έτσι ένα ταρακούνημα. Και αποφάσισα να κάνω ένα δεύτερο μεταπτυχιακό διαδικτυακά γιατί δεν θα ήθελα να αφήσω το δουλειά μου και δεν ήμουν και σίγουρη, πιο πολύ για εργοθεραπεία. Ήταν ένα δικό μου, σαν χόμπι το έβλεπα.

και αποφάσισα να κάνω ένα δεύτερο μεταπτυχιακό διαδικτυακά σε ένα business school στη Ρώμη που το βρήκα τυχαία που είχε σχέση με art and culture management παράλληλα με δουλειά και όσο πιο πολύ το έκανα, τόσο πιο πολύ μου άρεσε και όσο πιο πολύ του μου άρεσε καταλάβαινα ότι θα ήθελα να το κάνω για δουλειά χωρίς να έχω το όνειρο να γίνω εγώ καλλιτερής αλλά να βουλέψω σε management αλλά πιο πολιτιστικό σε πράγματα που με ενδιαφέρουν πολύ σαν άνθρωπο στα 30-31 μου τότε αποφάσισα κάποια στιγμή ότι θα το αφήσω.

Να πω ότι κάποια στιγμή είχα γνωρίσει τον σύντροφό μου, ο οποίος είναι Γερμανός από το Αμβούργο. Ήταν και εκείνος σε μια φάση αλλαγής. Κάνει κάτι τελείως γεωφροντικό από μένα. Είναι χημικός και τότε δούλευε σε ένα εργαστήριο, το μεγάλο εργαστήριο στο Αμβούργο. Ψαχνόταν, ήθελε και εκείνος να αλλάξει κάτι στη ζωή του, ήθελε να κάνει διδακτορικό.

και εκείνος άφησε μια δουλειά για να πάει να κάνει ένα διεκτορικό που δεν το χρειαζόταν η απαραίτητα στη ζωή του και αποφασίσαμε να αλλάξουμε μαζί κάτι για να πάμε στην Κομπενχάγη γιατί στο μυαλό μου την Κομπενχάγη την είχα από τα χρόνια μου από την πρώτη φορά που έρθει όταν ήμουν στην Σουηδία ως ένα μέρος που θα ταιριάζει Ήσκα δύναμη να την αγάπησα αγάπησα την άγρια ομορφιά της όπως αγάπησα και την Βόρεια Γερμανία στα χρόνια που έζησα εκεί, αγαπώ την άγρια ομορφιά της Βόρειας Ευρώπης.

Κάπως έτσι ήρθε η Κοπενχάγη σαν επιλογή και έπρεπε να το ανακοινώσω στην έρμπα. Χωρίς να έχω ένα πλάνο, δεν άφηνα κάτι για να πάω να κάνω, να βρω μια δουλειά. Δηλαδή δεν άφηνα κάτι να πω ότι έλυσα το μεταπτυχιακό, βρήκα μια δουλειά, ξέρω, να φουσκώ σε μια γκαλερί σε ένα μουσείο και φεύγω. Δεν είχα ιδέα. Απλά τους είπα ότι θέλω να φύγω.

Νομίζω ότι ήταν τρεις μήνες το notification, αλλά μου είπαν ότι πρέπει να βρούμε κάποιον. Και οι τρεις μήνες γίναν έξι. Και από τον Ιούνιο που τους το είπα έφυγα τέλος της χρονιάς. Ήταν πολύ δύσκολο. Θυμάμαι ότι δεν είχα τα κότσια να το πω στον μπαμπά μου εγώ. Έπρεπε να πω στον μαμά μου να το πει στον μπαμπά μου. Και αυτό τηλεφωνικά.

benefε benefε benefε Πάω στην Ελλάδα για ένα μήνα επειδή είχα κάποιους μήνες που δεν μπορούσα να το κάνω. Ήταν πάρα πολύ δύσκολα να είμαι στο σπίτι μου για έναν μήνα με τους γονείς μου σε αυτή την κατάσταση. Καλώς πάντως, γύρισα και μετακόμισα μετά από δύο-τρεις μήνες στην Κοπενγάγη, που ο φίλος μου είχε μετακομίσει μισό χρόνο πριν.

Όταν ανακοινώσαμε ότι εγώ θα φύγω, κοινώς έφυγε γιατί μπορούσε να φύγει και ξεκινούσε και το διδακτορικό του. έμεινα κάποιος μενός πίσω γιατί έπρεπε να γίνουν κάποιες διαδικασίες και μετακόμψα στην Κοπενχάγη το 2018 Άρα όταν πας στην Κοπενχάγη εσύ δεν είχες υπογράψει κάποιο συμβόλαιο πήγες χωρίς να έχεις κάτι, ναι Το μοναδικό πράγμα που έχω κάνει και θεωρώ ότι ήταν αυτοματικά το entry point μου σε μια άλλη τελείως άλλη δουλειά, ήταν ότι είχα έρθει να τον επισκεφθώ το εκείνο το καλοκαίρι που εκείνος με είχε μετακομίσει ήδη και επικίνωσα δούλευο και το ήξερα ψάχνα να βρω κάτι να κάνω ξέρω εγώ αθυλοντικό εγώ ήθελα, με ενδιέφερα να κάνω αθυλοντισμό και πριν με έναν διαφορετικό τρόπο το σκεφτόμουν απλά για κάποιο λόγο δεν το έχω κάνει τέλος πάντων βρήκα μια μεγάλη παραμένη art fair η πιο σημαντική στην Βόρεια Ευρώπη που ήταν τέλος Αυγούστου και ψάχναν αθυλοντές Και επειδή εγώ θα ήμουν εδώ δύο εβδομάδες, είπα ότι άμα θέλετε μπορώ να έρχομαι και κάθε μέρα.

Και κάπως έτσι πήγαινα κάθε μέρα, ήμουν super super volunteer. Γνώρισα τους πάντες, καταλάβανα ότι ήμουν σαν όπως που έχω δουλέψει. Μπορεί να μην έχω δουλέψει σε αυτό, αλλά έχω δουλέψει. Έμαθα πολλά, γνώρισα ανθρώπους και ήταν ουσιαστικά η πρώτη μου επαφή. Οπότε όταν την επόμενη χρονιά μετακόμισα, αυτό το άτομο που είχα δουλέψει, που σωστικά ήταν υπεύθυνός μου, το έχω αισθανθεί ότι μετακομίζω, μετακόμισα μάλλον, αν υπάρχει κάτι για το καλοκαίρι, ας πούμε, το 2018.

Ξέροντας φυσικά, και τώρα το ξέρω ακόμα πιο καλά, ότι και τα φεστιβάλ και όλο αυτό το πράγμα είναι πολύ εποχιακό. μπορεί να είχε κάτι, ας πούμε, καλά προφανώς υπάρχουν θέσεις και τα λοιπά, αλλά είναι και πολύ random, ας πούμε. Τυχαίο όλο αυτό το πράγμα. Όχι, όταν μετακόμισα εδώ δεν ήξερα τίποτα. Δεν είχα κάνει κανένα risk assessment.

Για έναν άνθρωπο που κάνω project management πολλά χρόνια, αυτό το project, το προσωπικό μου, δεν είχα κάνει κανένα risk assessment. Καμία προετοιμασία βασικά δεν είχα κάνει. Είχα μια απόλυτη άγνοια κινδύνου. που νομίζω ότι αυτήν έγινε κινδύνη, ότι την έχεις ακόμα σε εκείνη την ηλικία. Σε 30 κάτι μου, 32 πώς ήμουν. Και κοιτάζω και σε πείσω, λέω, Χριστέ μου, γιατί το έκανα αυτό το πράγμα στη ζωή μου.

Γιατί το έκανα στο ρευτό μου αυτό το πράγμα. Απλά καταλάβαινα ότι είναι δύσκολο όταν αλλάζεις καριέρα, ας μην το πω καριέρα, όταν αλλάζεις δουλειά και αντικείμενο και τα λοιπά, οι καινούργιοι άνθρωποι δεν σε περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες. Δηλαδή πρέπει να αποδείξεις ότι όντως αυτό που την αλλαγή τη θες πραγματικά Και αυτό ήταν λίγο δύσκολο στην αρχή Δηλαδή ότι όλοι ήταν, α οκ, μα τώρα τι δουλειά έχεις εδώ Γιατί θες να το κάνεις εσύ αυτό Δεν ξέρω, ταξιδιά μου εμπειρία είναι τώρα αυτή Ότι νομίζω ότι όταν κάνεις μια αλλαγή Δεν σε υποδέχονται πάντα όλοι οι μηνύχτες αγκάλες Ότι οκ, εσένα περιμέναμε ας πούμε Έχουμε κάνει στις τέχνες όλοι μας τόσα χρόνια δεν είναι σαν να περιμένουμε να σώσεις αυτό, αλλά ασχολούμαι με το management που είναι διαφορετικό.

Οπότε θεωρούσα ότι έπρεπε να κάνω ένα hard cut, ένα clean cut από το προηγούμενο κομμάτι και να αποδείξω ότι ότως μου ενδιαφέρει αυτό το πράγμα. Έχω να πω ότι εκείνο το καλοκαίρι, όταν μετακόμισα τέλος πάντων, ξέρω τόσο θα κάνω αυτό το πράγμα και έκανα και κάτι έτσι λίγο για 2-3 μήνες σε μια startup που είχε σχέση με art κομμάτι, συνέχισα να ψάχνω και μεγάλες εταιρείες.

Είχα πάει σε μια μεγάλη εταιρεία που έχει σύστημα ήχο. Θυμάμαι να περνάω το assessment, γιατί έλεγα του εντάξει, μην σκλείσω τελείως τις πόρτες. Και μου προσφέραν τη θέση, δύο-τρεις μέρες πριν ξεκινήσει αυτό το art fair, στο οποίο εκείνη τη χρονιά θα με προσλάβαινα να δουλέψω. Αλλά θα δούλευα για δύο μήνες. Θυμάμαι να έχω αυτή την 24η ώρα να πρέπει να απαντήσω και να λέω τώρα ή θα το πάρω αυτό το συμβόλιο και θα είμαι στην Κομπενχάγη με τον σύντροφό μου, με μια ωραία δουλειά, να κάνω αυτό που ξέρω να κάνω και απλά να χαρώ την πόλη ή θα δώσω όλο τον χρόνο στον εαυτό μου και δεν θα το αφήσω τόσο εύκολο αυτή την προσπάθεια να αλλάξω κάτι. Και έκανα το δεύτερο.

Φαντάζομαι ότι και τα λεφτά θα ήταν τέρμα διαφορετικά. Εννοείται Δηλαδή ακόμα τα λεπτά παραμένουν Μετά από τόνες χρόνια που βλέπω Ο πολιτιστικός τομέας δεν είναι καλοπληρωμένο Ακόμα και διευθυντής του μουσείου να είσαι Πάντα το γκάπ θα είναι τεράστιο Με έναν κάμεθρο που κάνει corporate Έχω κάνει πολύ κακοπληρωμένες βιές Γιατί πίστευα Και θεωρούσα ότι εδώ οι δανείοι έχουν ένα πράγμα Που το εκτιμώ πολύ Πιστεύω πολύ σε αυτό το κόρσο του stepping stone Ότι τα πράγματα είναι μια πέτρα που θα σε φέρουν στο επόμενο βήμα σου.

Γι' αυτό είναι και άνθρωποι που υποστηρίζουν πολύ και τις πρακτικές και αυτό και από εδώ και από εκεί. Έχουν πολύ αυτό. Και εντάξει, έχουν και ένα σύστημα που υποστηρίζει. Μιλάμε για τους δανείς που παίρνουν και το support από το σύστημα. Αλλά παίρνουν ρίσκα γιατί θεωρούν ότι αν τώρα πράγμα θα σε φέρει στο κάτι άλλο. Και θεωρώ ότι σε πολλούς τομείς, αλλά ειδικά στο πολιτιστικό κομμάτι που δουλεύω εγώ, στο καλλιτεχνικό όσο που είμαι έτσι, είναι σίγουρα έτσι.

Οπότε μπήκα πολύ σε αυτό το κόνσεπ του stepping stop και το άλλο πράγμα που έχουν πολλοί, εντάξει, οι δανείς που δεν το είχα ζήσει πριν στη ζωή μου, είναι αυτά τα coffee break. Δηλαδή θα πας να γράψεις σε κάποιον, είμαι καινούρια, θα ήθελα να μάθω κάποια πράγματα για την εταιρεία, να πάρουμε έναν καφέ. Επίσης είναι πάρα πολύ συνηθισμένα εδώ και επειδή είναι πιο casual, τέρμα πιο casual, με τους Γερμανούς και τους Γάλλους, τις δύο τελευταίες μου εμπειρίες τουλάχιστον.

Οι άνθρωποι όντως, εντάξει δεν σου λέω ότι θα πάθανε, πιέστε πολύ εύκολα καθένα με το CEO της Over Nordisk, αλλά είναι πιο εύκολο να έρθεις σε επαφή με άνθρωπο με άνθρωπο. Τουλάχιστον ήτανε. Όταν μετακόμισα εγώ τώρα δεν ξέρω πού είναι τα πράγματα, σίγουρα έχουν αλλάξει όλα. Οπότε πιστεύω πολύ σε αυτό το κόνσεπτ το θα πάω να μιλήσω, να πάρω μισή ώρα μαζί σου κτλ.

Ο κόσμος, πολλοίς κόσμος δίνει αυτή τη μισή ώρα σε πιο junior άτομα, όταν ψάχνουμε κάτι. Και πιστεύω πολύ στο stepping stone, που μπήκα πολύ σε αυτό το concept. Οπότε έχω κάνει πολύ κακοπληρωμένες δουλειές, που με φέρανε στο επόμενο βήμα, αλλά ήταν για τη δουλειά που κάνω, για αυτό που κάνω, πολύ σημαντικές. Έτσι, δηλαδή, για να έχουμε μια ιδέα.

Έσουν δηλαδή τώρα ότι ένας, λέω εγώ τώρα, άνθρωπος της τέχνης γενικά από Ελλάδα. Θέλει να έρθει η Κοπενχάγη. Ρεαλιστικά θέλω να πω δηλαδή ποια θα ήταν μια πρώτη δουλειά που θα μπορούσε να βρει. Πόσα θα ήταν τα λεφτά. Θα του φτάνανε για να ζήσει. Το θέμα με τη Δανέκη και την Κοπενχάγη είναι λίγο η γλώσσα. Γιατί ο πολιτισμός είναι συνδέωση στη γλώσσα το οργανωτικό κομμάτι του πολιτισμού όχι απαραίτητα το προϊόν αυτό που δίνεται.

είναι συνήθως από ανθρώπους που μιλάνε τη γλώσσα της χώρας. Εγώ είχα να δουλέψω σε καταστάσεις που ήταν δανέζικα περιβάλλοντα, αλλά δεν ήταν αμυγός όσο δανέζικα. Το δύσκολο πράγμα είναι, νομίζω, μπορείς να πεις σε μια κατάσταση που μπορεί να είναι εξάγωγη δύο-τρεις μήνες, δηλαδή να είσαι freelancer, να δουλέψεις σε ένα μεγάλο φεστιβάλ στην παραγωγή.

Όχι απαραίτητα τόσο εύκολο, αλλά αυτό μπορεί να γίνει. Το να πάρεις όμως ένα συμβόλο, ξέρω εγώ, τι να σου πω τώρα, με εθνική πινακοθήκη, καλά, εντάξει, αυτό και στην Ελλάδα είναι πάρα πολύ δύσκολο, σε ένα μεγάλο φεστιβάλ, ένα μεγάλο φεστιβάλ που έχει, εννοώ, κόσμο όλη τη χρονιά κτλ. Είναι λίγο δύσκολο το να έρθει κάποιος από την Ελλάδα και να το κάνει.

Και το λέω με ειλικρίνη και το λέω και στους ανθρώπους που μου μιλάμε, γιατί μιλάω με πολλοί κόσμο, και με Έλληνες και με άλλους νέους ανθρώπους που είναι πρακτικάροι, που μου ράφουν στο LinkedIn και μου λένε να μιλήσουμε, δεν είναι εύκολο. Δηλαδή αυτό το να βρεθείς κάπου, εκτός αν έρθεις γιατί όντως κάνεις κάτι πολύ αντίστοιχο εκεί, είσαι πολύ εξειδικευμένος, έχεις μια εμπειρία κτλ. ήδη κάπου και τη φέρνεις εδώ, αυτό είναι λίγο άλλο.

Από τη μία κατάσταση στην άλλη πρέπει να ομολογήσεις ότι δεν είναι εύκολο. Και η γλώσσα είναι ένα μεγάλο εμπόδιο. Εκτός αν έρθεις πολύ εξειδικευμένα και πολύ... Επειδή είσαι όντως στον τομέα σου, τι να σου πω, επειδή είσαι ο καλύτερος... Όχι ο καλύτερος, εντάξει, πρέπει πολύ καλύτερο. Είσαι ένας πάρα πολύ καλός διευθυντής παραγωγής στην Ελλάδα.

Έχεις ειδικό νέο με εταιρείες του ξηρού και θες να έρθεις στην Κομπενχάγη να δουλέψεις σε μια εταιρεία παραγωγής. Αυτό μπορεί να συμβεί. Αλλά τώρα να μην έχεις δουλέψει σε καμία, να κάνεις μόνο μία πρακτική στην Ελλάδα και να έρθεις να δουλέψεις σε μια εταιρεία παραγωγής εδώ ταινιών ας πούμε, δεν είναι απαραίτητα εύκολο. Αυτό πρέπει να του πούμε.

Αλλά αυτό συμβαίνει σε όλες τις πολιτιστικές. Απλά σίγουρα όταν πας στην Αγγλία που είναι αγγλικά θα είναι λίγο πιο εύκολο λόγω της γλώσσας αυτό. Αυτό. Οπότε δεν ξέρω, αυτό είναι λίγο δύσκολο, δεν ξέρω αν κάποιος όντως κάνει αυτό το βήμα πόσο είναι και με τι όρους. Αν είσαι φριλάνστα και είναι για τρεις μήνες, ναι, μπορείς να ζήσεις για τρεις μήνες, αλλά πρέπει να βρεις το επόμενο πράγμα μετά.

Αλλά θεωρώ ότι όταν κάποιος έρθει για μια... Αυτό που είπα ρε παιδί μου, είναι ρε παιδί μου, όντως έχει κάνει παραγωγές στην Ελλάδα και θέλει κάποιο λόγο επειδή είναι ο σύντροφός του δανώσου να μετακομινήσει και μπήκε σε μια διαδικασία που είναι σε μια πιο διεθνή... Εκεί μπορείς να έχεις ένα μισθό που όντως μπορείς να ζεις καλά.

Νομίζω ότι εδώ, άπαξ και μπείς σε μια διαδικασία που τα πράγματα δεν είναι φριλάνσινγκ και το φριλάνσινγκ προφανώς μπορεί να σου δώσει πολύ καλούς μισθούς, αλλά θέλουμε πιο σταθερά, μπορείς να ζήσεις αξιοπρεπώς. Νομίζω ότι ένας άνθρωπος που είναι junior, που δεν έχει φοβερή εμπειρία και ξεκινάει μια δουλειά στο πολιτιστικό κομμάτι, νομίζω ότι ο πρώτος του μισθός θα είναι περίπου στα 2 χιλιάρικα, 2 με κάτι.

Δεν είναι πολλά λεφτά για δανεία, είναι τόσα όσα, δεν σου πω ότι θα ζήσεις φοβερά, αλλά θα ζήσεις αξιοπρεπώς. Ρεαλιστικά για ένα άτομο μόνο του, ποια θα ήταν τα έξοδα να μένεις στη δανεία? Θα έλεγα ότι σίγουρα το 60% θα είναι έξοδα. Δηλαδή, να το πω χοντρικά, όταν κάποιος πάρει 2.500 ελληνικά λεφτά, γιατί έχουμε χρόνες εδώ, πρώτο μισθό θα δώσει μεταξύ 1.500 ευρώ στην κατάσταση, για τέτοιου και άλλα 500-600 ευρώ, οπότε θα του μείνει γύρω στα 600-700 ευρώ, που ζεις, αλλά αν λόγω σκέφτεται τις επιλογές σου.

Έσοτι λέει, αρχίζεται κάποιος για corporate δουλειά. Να μην μπούμε τώρα για πολύ ψηλά Με τρία χρόνια, πέντε χρόνια προϋπηρεσία για παράδειγμα Ποιος θα ήταν ένας μισθός σε μια σχετικά μεγάλη εταιρεία Εγώ αν θυμάμαι καλά, τώρα αυτό μιλάμε και για το 2018 Όταν μου είχε προσφερθεί αυτή η θέση Σε την άλλη εταιρεία που την απέρριψα Νομίζω ότι θα ήταν γύρω στα χιλιάδες ευρώ Κάπου εκεί Που είναι γύρω στα 45-50 χιλιάδες κορώνες Κάπου εκεί Εντάξει, εκεί πάνω κάτω το περίμενα Δηλαδή, ρεαλιστικά, εκείνα είναι τριπλά σου, θέλω να πω, μισθός ανάμεσα στα δύο.

Και κάνεις, λοιπόν, τις πρώτες σου και εθελοντικές δουλειές και πιο ή μη μόνιμες, να το πούμε έτσι. Τελικά, πότε έρχεται η πρώτη έτσι μόνιμη δουλειά, σοβαρή δουλειά, πώς το πως θες. Είχα την τύχη να δουλέψω και σαν freelancer, δηλαδή να είμαι αυτό που λέμε με έργο, για πολλά φεστιβάλ. Δηλαδή, να κάνω το ένα πίσω από το άλλο.

Ουσιαστικά είχα δύο-τρεις χρονιές που το ένα έφερε το άλλο, ο ένας εργοδότης έκανε recommendation στον άλλον. Δηλαδή το 19 είχα δουλειάς που ήταν η μία πίσω από την άλλη. Και όσο πήγαινε έφτιαχνα και ξέρεις και ο μισθόριστος κτλ. Αλλά ήμουν αυτό, ήταν δηλαδή 4-5 μήνες σε ένα φεστιβάλ, στην παραγωγή κτλ. Και τελείωνα και μάλλον πριν τελειώσω, την προετοιμασία για το επόμενο, γιατί ήταν μετά από δύο-τρεις μήνες το επόμενο.

Το 19 ήταν ο δεχομένος, το 20 το είχα κάνει έτσι να είναι, τελικά έγινε ο Covid που ήταν πολύ μεγάλο χτύπημα για το πολιτιστικό κομμάτι. Το 20 γνωρίζω μέσω γνωστών τέλους πάντων, κάποιου άνθρωπου που δεν είχαμε δουλέψει μαζί αλλά με ξέρανε, με προτείναν σε δύο καλλιτέχνιδες που είναι artistic duo εδώ, πολύ γνωστές, γιατί ψάχνανε κάποιον να είναι part-time studio manager.

Την επόμενη εποχή δουλεύανε ήδη 20 χρόνια μαζί, σαν ντου, και είχαν στούντι και τα λοιπά και ψάχναν άνθρωποι για το στούντιό τους, σαν studio manager, που σημαίνει όλο το κομμάτι του οργανωτικό, των εκθέσεων και το strategy για το μέλλον, πώς θα πάει, τι θα κάνουν, πού θα κάνουμε τύσεις, δημόσια έρευνα και τα λοιπά, δημόσια σαν θέση εννοώ.

Και κάπως έτσι έρχεται η πρώτη δουλειά που είναι δύο μέρες τη βδομάδα και μπορώ να κάνω τις υπόλοιπες ό,τι θέλω. Φεστιβάλ, άλλες παραγωγές. Ξεκινάει το 20 αυτό, το Σερρή Νέο του 20. Ήταν μεγάλο ρεχόντι και οι εκείνες, αλλά οι εκείνες ήταν έτοιμες ήδη. Ο COVID, ενώ στο μυαλό τους ήθελαν να το κάνουν και να κάνουν αυτό το μεγάλο στέψιτο για το σπούντιο, να το οργανώσουν διαφορετικά.

Και αυτό ήταν ουσιαστικά το πρώτο που ήταν μόνιμο στη ζωή μου. Ήξερα ότι κάθε εβδομάδα έχω αυτό και μετά τα άλλα φεστιβάλ ελεγχόντουσαν και φεύγανε. Με βοήθησε πάρα πολύ γιατί ήταν και Covid. Το καλό με την Δανία ήταν ότι συγκριτικά πήγε πολύ ομαλά τα χρόνια του Covid. Οπότε ήταν σίγουρα... Δηλαδή, μπήκαμε στο 2021 και ήδη αισθανόμασαν ότι οκ, δεν θα χαθεί ο πολιτισμός και οι παραγωγές και τα λοιπά συνεχίζανε.

Και το 2021, παράλληλα με τα άλλα πράγματα, μου προσφέρανε το φεστιβάλ δοκιμαντάρι που βρίσκομαι τώρα τις άλλες τρεις μέρες ως κάτι άλλο μόνιμο που τρέχανε αυτοί. Οπότε ήταν φοβερό συνδυασμός. Ακόμα σκέφτομαι ότι μερικές φορές κάνουν κλικ κάποια πράγματα. Χρειαζόταν κάποιον όντως, είχαν λεφτά όντως για κάποιον μόνιμα, αλλά μόνο για τρεις μόνες τη βδομάδα.

Για το πρόγραμμα που το ξεκινούσανε τότε. Οπότε είναι φοβερό. Νομίζω ότι και το γεγονός στη δούλευα ήδη σε κάτι που ήταν δύο μέρες, τους βοήθησε να πάρουν αυτή την απόφαση ότι μπορεί να είμαι καλό candidate. γιατί πολλοίς κόσμος έλεγε να δουλέψει full time. Και ήταν πολύ ωραίο συνδυασμός γιατί το κομμάτι του στούντιο είχε πολύ σχέση με τη στρατηγική και το πώς φτιάχνεις ουσιαστικά κάτι με τα δικά σου χέρια.

Πολύ μεγάλη ελευθερία στα πράγματα που μπορούσα να προτείνω και να κάνουμε για τις ιδέες και τα λεπτά. Ήταν πάρα πολύ one to one. Και στο φεστιβάλ ήταν κάτι που ήταν δομημένο και υπήρχε κάποια πράγματα. Ήταν πιο πολύ για να ξεκινήσει αυτό το καινούργιο πρόγραμμα που είχαν κάνει αίτηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα προηγούμενα χρόνια.

Οπότε ήταν κάτι που είχε ένα σκελετό ήδη. Και το έκανα αυτό μέχρι το τέλος του 2022. Το συνδυασμό ήταν πολύ ωραίο συνδυασμός. Και και στο τέλος του 2022 μου προτείναν από το φεστιβάλ να γίνω full time, γιατί κάπως το πρόγραμμα θα άλλαζε. Και άρχισα και το στούντιο και μπήκα στο φεστιβάλ full time. Και το στούντιο ήταν ουσιαστικά το πρώτο μεγάλο μάλιστα, Αλλά αυτό που θέλω να πω είναι ότι αυτή η ιδέα του stepping stone που ουσιαστικά το ένα πράγμα σου φέρνει το άλλο και το κάνεις πράγματα για να σε φέρουν στο επόμενο που όπως είπα είναι πολύ στην κουλτούρα τους εδώ, ήταν όντως ο τρόπος που το πήρα και χωρίς να το έχω κάνει ποτέ ενώ τουλάχιστον συνειδητά και ενεργά να έχω δουλέψει με αυτόν τον τρόπο και ο τρόπος που θα παρουσιάσω τον εαυτό μου κλπ δεν ήταν έτσι όπως συνηθίσει να το κάνω πριν.

Μπήκα λίγο με το φλοπ, μπήκα λίγο με τα νερά της κατάστασης. Δηλαδή αυτό που λένε trust the process, έλεγα ότι εντάξει. Ήταν δύσκολο να μην κάνω σύγκριση με το προηγούμενο, ήταν δύσκολο να μην κάνω σύγκριση με το corporate. Νομίζω ότι όταν έχεις δει κάτι, γιατί αν δεν το έχεις δει ποτέ, είναι κάτι στο μυαλό σου. Όταν όμως το έχεις δει, είναι λίγο δύσκολο να το ξεδείς.

Οπότε ακόμα είναι στιγμές που κάνω αυτή τη σύγκριση, γιατί ακόμα παραμένω σε επαφή με ανθρώπους και έχω φίλους που είναι στην εταιρεία κτλ. Οπότε είναι δύσκολο όλο αυτό να το ξεδείς τελείως. Είναι μεγάλη προσπάθεια να προσπαθείς να κάνεις focus αυτό που πιστεύεις ότι είναι καλύτερο για σένα, για την ψυχή σου, για το οτιδήποτε.

Σήκωσα πολλές φορές το τηλέφωνο, εγώ έγραψα σε ανθρώπους, μάλλον έγραψα σε άνθρωποι που έσυπνα στο τηλέφωνο. Και το ένα πράγμα με φέρεται στο άλλο, θεωρώ τον εαυτό μου πάρα πολύ τυχερή. Δηλαδή είναι φορές που συζητάω και με αυτούς, με ανθρώπους νεότερους που με ρωτάνε και λέω έκανα πράγματα, προσπάθησα. Αλλά θεωρώ ότι υπάρχει και αυτή η τύχη από πάνω.

Όχι από πάνω στο θείο, αλλά υπάρχει κάπως μια κατάσταση που με έφερε και στα πράγματα και στους σωστούς ανθρώπους. Πάλι γυναίκες manager. Ο πολιτισμός ούτως ή άλλως έχει πολλές γυναίκες manager, αλλά ήταν ωραίο να συνεχίσω να το βλέπω αυτό και την υποστήριξη που τουλάχιστον εγώ δέχτηκα στο πρόσωπό μου στα χρόνια. Και κάπως το ανέφερε το άλλο.

Από τότε αυτό που λέω πάντα και δεν το λέω ως μορφή συμβουλής, γιατί δεν θεωρώ τον εαυτό μου ότι μπορώ να συμβουλέψω, αλλά αυτό που τουλάχιστον έκανα εγώ είναι ότι όντως πρέπει να γράψεις αυτό το email, πρέπει να ξαναγράψεις αυτό το email. Η πρώτη μου μάνατζερ μου είχε πει ότι στο φεστιβάλ που... Ουσιαστικά εκείνο το καλοκαίρι είχα την πρώτη μου δουλειά έτσι κάπως για τους δύο τερς πρώτους μήνες και μετά έπρεπε να πω την επόμενη.

Και είχα αρχίσει να ψάχνω και λέγα που θα ήθελα να δουλέψω. Και αυτό το φεστιβάλ το ήξερα στο φεστιβάλ, είχα δει κάποιες προβολές την προηγούμενη χρονιά που είχα έρθει σαν θεατής Και λέω, ψάξω να δώσω το εργανογράμμα ποιος μπορεί να είναι ο hiring manager. Δεν είχαν τίποτα, δεν είχαν καμία θέση. Και αυτό είναι κάτι άλλο, ο πολιτισμός δεν έχει θέσεις συνήθως αναρτημένες, εκτός αν είναι όντως μια θέση πολύ specific, πολύ συγκεκριμένη.

Αλλιώς είναι λίγο, ξέρεις, στους ώμους της τόμου και τα λοιπά. Και αυτό συμβαίνει νομίζω παντού, δεν είναι μόνο εδώ. Και τις είχα γράψει και τις είχα ξαναγράψει μετά από δύο τρεις ομάδες, Δεν μου είχε απαντήσει και με τον ιστέρο μου είπε ότι της έκανε θετική εντύπωση ότι είχα γράψει ξανά. Έδειξε ότι έχω όντως ενδιαφέρον να τη γνωρίσω.

Εντάξει, είχα κάνει κάποια πράγματα που είχαν ενδιαφέρον παρότι πολύ διαφορετικά. Αλλά είδα και κάτι εκεί. Αλλά νομίζω το γεγονός ότι μου το είχε πει το θυμάμαι ακόμα γιατί είμαστε ακόμα φίλες. Ότι είχες ξαναγράψει, ότι παιστείς με ένα ωραίο τρόπο. μου έδειξε ότι όντως, ρε παιδί μου, θα σε πάρω στα σοβαρά. Γιατί το πρώτο μέλι μπορεί όντως να χαθεί.

Οπότε αυτό λέω, όταν συζητάω και με νεότερους, ότι γράψτε. Τα μέρη που σας αρέσουν, γράψτε. Μπορεί να μην είναι τώρα. Πάρτε αυτό το coffee break. Μπορεί να μην είναι τώρα στην επόμενη παραγωγή που μπορεί να χρειαστούν άνθρωποι. Αλλά άμα σας ξέρουν και έχουν αυτή την θετική εντύπωση για εσάς, θα είστε στο ραντάρ τους. και κάπως έτσι τα πράγματα που δουλεύουν ναι αυτό, είχα τελείως άγνοι κίνδυνο θεωρώ ότι θα μπορούσα να το έχω κάνει με ένα διαφορετικό τρόπο και θεωρώ ότι πρέπει να έχω να δω που κάνουν αλλαγές καριέρας με πολύ calculated διαδικασίες και πρόσφυγες εγώ δεν ήμουν ένας από αυτούς σε κόντρα της φύσης μου και του χαρακτήρα μου και τέλος πάντων, αυτό με έφερε εδώ πολύ ωραία ανέφερες φυσικά για τον σύντροφο που είστε χρόνια μαζί από ό,τι καταλάβαμε Ήτανε calculated ή προέγγιψε.

Ήτανε calculated, αλλά... Ναι, με τον Σύνδεροφό είμαστε 11 χρόνια μαζί. Είναι Γερμανός, γνωρίστηκα με στο Άμβουργο. Κάνουμε πολύ διαφορετικά πράγματα που και αυτό και εμένα ήταν έτσι κάτι πολύ σημαντικό στα χρόνια που είμαστε μαζί. Βλέπει με τον κόσμο με ένα διαφορετικό τρόπο. Είναι επιστήμονας, κάνει hardcore research.

Βλέπει και ζει τον κόσμο με ένα διαφορετικό τρόπο. Θέλει να κάνει αυτόν τον κόσμο καλύτερο με ένα διαφορετικό τρόπο. αυτό που εγώ σκέφτομαι ότι θέλω να τον κάνω. Και έχουμε μεγάλη πέραξη και αλλαγές και αυτές οι αλλαγές δεν ήταν, όπως είπα και πάντα, εύκολες και υπάρχουν πολλές στιγμές και self doubt και πολλά πολλά πολλά που έπρεπε κυρίως εγώ να με βοηθήσει να ανέβω και να πιστέψω στον εαυτό μου.

Αλλά η αλλαγή, τουλάχιστον για μένα, γιατί σε αυτό είμαι ήμουν ο εαυτός μου, η αλλαγή ήταν κάτι που δεν μπορούσαμε να με επιτρέψει. Παρότι ήμουν σε μια ηλικία που κάποιος μπορούσε να πει, είμαι 32, αλλά θέλω να πω είναι κανένα ηλικία. Σε εκείνη ηλικία οι φίλες μου παντρευόντουσαν και κάναν παιδιά. Ή τουλάχιστον κάναν παιδιά.

Δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι θα κάνω ένα παιδί όταν δεν ξέρω αν θα έχω δουλειά και πώς θα είναι η δουλειά μου και πώς θα είναι οι υπολαβές μου. Όταν ακόμα ξέρω ότι ειδικά αυτές τις δουλειές που θα κάνω πρέπει να είμαι εκεί. Σε ένα φεστιβάλ δεν θα παρούσα. Δηλαδή είναι κάτι που είναι μια φυσική διαδικασία. Και σωματική σε ένα μεγάλο βαθμό.

Οι παραγωγές που έχω δουλέψει εγώ. Οπότε ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Και ξέρω κόσμου του καλλιτεχνικού που έκανα παιδιά μες στον κόβινγκ ότι θεωρούσε ότι ήταν μια καλή ευκαιρία. Εμένα μου φαινόταν σχεδόν αδιανόητο να σκεφτώ ότι θα κάνω ένα παιδί σε μια κατάσταση που εγώ αισθάνομαι τόσο ανασφαλής με τον εαυτό μου. και η αλλαγή καριέρας σε κάνει ανασφαλή, τουλάχιστον εμένα με έκανε.

Εχάνεις τον κόσμο κατά το να βρίσκεις κάπως, σιγά-σιγά, αν καταθέτεις να τον βρεις. Και είναι το πρακτικό κομμάτι, το καθαρά πρακτικό κομμάτι. Το βιοποριστικό, το πώς είσαι, πώς είσαι με τα λεφτά σου, αν είναι δικά σου, αν είναι το σύντροφο σου, όλο αυτό το πράγμα. Οπότε, παρότι θεωρώ ότι είχα μια τυχερή πορεία και έκανα μια καλή πορεία ήδη, Δεν αισθανόμουν ότι μπορώ να είμαι εγώ εαυτός μου και να είμαι έτοιμη να κάνω ένα παιδί.

Οπότε ήταν κάτι που ενώ υπήρχε στα σκέψεις και σαν κάπως επιθυμία, πήρε πολύ καιρό εγώ να αισθανθώ κάπως έτσι λίγο καλά. Ουσιαστικά όταν πήρα το πρώτο full time unlimited contract μου με το φεστιβάλ το 2022, άρχισα να σκεφτώ ότι οκ, είναι σε μια ανάβαση ή σε μια πορεία, όχι παρατηρά ανάβαση, δεν πάνε όλα πανευνοδικά πάντα, ότι έχεις το πρώτο πλάτωμα που μπορείς να καθίσεις σε ένα παγκάκι.

Οπότε κάπως εκεί σκέφτηκα ότι αν είναι να γίνει, χωρίς να περαιτέρω να είμαι πολύ μεγάλης ηλικία, αλλά ήμουν 38, εντάξει, έγινε πριν 37-38 μου. Δεν ήμουνα και νεούδη απαραίτητα, αλλά τέλος πάντων έγινε σε μια ηλικία που φυσικά είναι πολύ συνηθινέρο πλέον. Αλλά έγινα σε εκείνη τη φάση που έπρεπε να αισθανθώ ότι μπορώ να πάρω ματέρνητη λίγη από τη δουλειά μου, μπορώ να κάνω όλο αυτό το κομμάτι και να μείνω κάποιους μήνες έξω χωρίς να σκέφτομαι ότι πού θα γυρίσω και πόσο το αφήσω όλο αυτό το πράγμα και τι θα βρω αν θα βρω κάτι.

Αρχικά, ποιες είναι οι παροχές από το κράτσο σε αναφορά το maternity leave? Εδώ αλλάξαν λίγο τα πράγματα, νομίζω ότι 22 γιατί ξέρω και κόσμο που το έκανε και πριν οι δύο γονείς μπορούν να μοιραστούν κάποιους μήνες μαζί αλλά υπάρχει ένα μήνυμο που πρέπει να πάρει η γυναίκα και ο δεύτερος γονιός πρέπει να πάρει επίσης ένα μήνυμο, που νομίζω ότι είναι 1,5-2 μήνες.

Συνήθως, και μαζί, είναι γύρω στους 14 μήνες που μπορείς να πάρεις. Το πιο κλασικό είναι ότι συνώς η μητέρα παίρνει ένα χρόνο και ο δεύτερος γονιός παίρνει για τρεις μήνες, κάπου εκεί. Φυσικά ο δεύτερος γονιός μπορεί να πει ότι εγώ θέλω να πάρω πιο πολύ και να πάρει η μητέρα πιο λίγο, ή μπορεί να πει ότι εγώ θα πάρω το μόνο το bare minimum γιατί είμαι freelancer, γιατί δεν μπορώ, γιατί οτιδήποτε και να δώσω πιο πολύ στη μητέρα.

Εμάς το μοντέλο μας για τη δικιά μας οικογένεια ήταν ότι εγώ θα πάρω 8 μήνες και ο μπαμπάς της θα πάρει 4 μήνες και επειδή ήταν για διεκοπές στο γενικό τα λοιπό ουσιαστικά έμεινα μαζί τις 5 μήνες. Και η κόρη μας πήγε σχολείο όταν ήταν ακριβώς ενός έτους. Και αυτό 12 μήνες είναι πληρωμένο 100% από το κράτος ή λιγότερο? Δεν είναι πληρωμένο από το κράτος. Ουσιαστικά όταν βγαίνεις σε maternity, πληρώνεις ακριβώς τα λεφτά σου, αλλά αλλάζει αυτός που σε πληρώνει.

Δεν σε πληρώνει πλέον ο εργοδότης. Ο εργοδότης παίρνει τα λεφτά από το family agency, θα το πω έτσι, δεν θυμάμαι ακριβώς το όρο του. Ουσιαστικά παίρνει αυτό το compensation και δίνει ένα κομμάτι εκεί ο εργοδότης, η εργοδότη η εταιρεία, και το πιο μεγάλο κομμάτι όμως έρχεται από αυτό το agency ουσιαστικά. που είναι τα μπένευσης της πρόνοιας, ρε παιδί μου, γιατί είσαι ματέρνητη ή πατέρνητη, ο τεράδευτος γονεϊκή.

Οπότε πληρώνεσαι ένα μίξ, αλλά ένα πολύ μικρό ποσοστό από την εργοδότηρια εταιρεία και ένα μεγαλύτερο ποσοστό, αλλά αυτό πρέπει να έρθει σε ισορροπία με αυτό που είχες πριν. Αυτό, το πιο κλασικό είναι ότι σύντος η μητέρα παίρνει ένα χρόνο, ο δεύτερος γονιός παίρνει λίγο ζυγότερο και μεταφέρει αυτούς τους μήνες. Αλλά υπάρχει ένα μήνυμο που μπορεί να το πάρουν και οι δύο.

Ίσως ένα από τα κομμάτια της αλλαγής το 1922 ήταν ότι ο δεύτερος γονιός πρέπει να πάρει ένα κομμάτι της γονεϊκής άδειας. Δεν μπορεί να μην πάρει καθόλου. Και μετά παίρνεις επίδομα τέκνου. Ότι τα παιδιά σου... Δεν θέλω να πω ότι το παίρνουν. Νομίζω αυτό δεν το θυμάμαι. Δεν θέλω να πω κάτι λάθος. Αλλά από ένα σημείο και μετά παίρνεις ένα επίδομα τέκνου.

το μοιράζεσαι σε ζευγάρι. Και αυτό συνεχίζει μέχρι να γίνει υπηχείτο πέχτη 18. Από ένα σημείο και μετά το παιδί το παίρνει κατευθείαν. Νομίζω αν δεν κάνα λάθος ότι τα παιδιά τα παίρνουν από 16 και μετά επειδή εδώ πολλά παιδιά φεύγουν να ζήσουν μόνα τους τα τελευταία δύο χρόνια στο Λίκη έχουν και διαφορετικά συστήματα με κάποια σχολεία που λέγεται after school που είναι και λίγο κάποιοι αρκετά παιδιά κάνουν την αίτηση και παίρνουν τα λεφτά μόνος δηλαδή εγώ ξέρω ανθρώπους που τα παιδιά τους φύγανε 16 να πάνε να ζήσουν σε ένα άλλο διαμέρισμα μες στην κατοίκου στην Κοπενχάγη όχι παιδί γυναικάτη απλά επειδή είναι μέρος δεν το κάνουν όλοι αλλά συμβαίνει συχνά οπότε τα λεφτά που παίρνει το επίδομα αυτό το παίρνει το παιδί κατευθείαν για να ζήσει Ε και δηλαδή αυτό το επίδομα είναι τόσο σημαντικό που μπορεί να καλεί τα έξοδα του, λόγω τώρα 16-17 χρονών από αυτό το επιδόν και μόνο.

Εντάξει, μπορεί να κάνω και κάποια άλλα επιδόματα από ό,τι έχω καταλάβει, αλλά ξέρω από τη συνάδελφό μου που είναι μη δανεί, αλλά το παιδί της είναι στο δανέσικο σύστημα, οπότε μεγάλωσε στη δανεία. Οι γονείς πληρώνουν μόνο το ενίκιο και το υπόλοιπο ήταν από αυτούς. Ίσως μπορούσαν και να πληρώνουν το ενίκιο, Αλλά ίσως θα ήταν πολύ τσίμα-τσίμα Τα θα ήταν πολύ ακριβώς Υπάρχει αυτή η ιδέα ότι τα παιδιά μπορούν Να κάνουν έτσι και κάποια άλλα επίδοματα Και να τα πάρουν και να μείνουν όνατου Και μετά όταν σπουδάζουν Παίρνουν ένα επίδομα Αυτό είναι και για δανείες και για μη δανείες Που σπουδάζουν στο Δανέες Κοσίσμα Που λέγεται Σου Που παίρνουν ένα επίδομα όταν σε σπουδάζει Και πολλοί κόσμοι ζει μόνο με αυτό το επίδομα Δηλαδή, άμα έρθει ένας Έλληνας, λέω εγώ τώρα, για σπουδές, η Δανία παίρνει αυτό το επίδομα.

Αυτό που πρέπει να κάνει ένας μη δανός είναι να δουλέψει 10 ώρες τη βδομάδα σε οποιαδήποτε δουλειά. Θες να είσαι bartender, θες να δουλέψεις σε μια πολυεθνική, θες να δουλέψεις στο Δήμο ή οτιδήποτε, να μοιράζεις φυλάδια, να δουλέψεις σε ρεσεψιόν, 10 ώρες, που εντάξει, 10 ώρες δεν είναι λίγες, αλλά δεν είναι και πάρα πολλές σε μια εβδομάδα και παίρνεις το εσού που παίρνουν και οι δανειάλοι πρέπει να κάνεις αυτή την συνεισφορά στη χώρα ουσιαστικά Έχεις ιδέα γιατί πόσο μιλάμε Το έχουν αλλάξει τα τελευταία τρία τεσσιά χρόνια, το ξέρω αυτό αλλά νομίζω ότι είναι γύρω στα 1500 ευρώ οπότε ζούνε δηλαδή άνθρωποι που ζούνε μόνο με το εσού Εντάξει, φαντάζομαι ότι 1500 θα παίρνεις και από τη δουλειά λίγο τώρα 500 μπορεί και 1000 μαζεύονται Ναι, αυτό έχει έτσι ενδιαφέρον.

Είναι αρκετά αυτή της ιδέας ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι κάπως αλεξάρτητοι. Αλλά ναι, αυτό το γονεϊκό επίδομα το παίρνεις όταν έχεις ένα παιδί. Νομίζω λοιπόν είσαι και το κατάλληλο άτομο να μας λύσει για αυτόν τον μύθο, για αυτό το φημισμένο σύστημα υγείας της Κοπενχάγης, που είναι λίγο τώρα το καλύτερο στην Ευρώπη και δεν ξέρω κι εγώ τι.

Εσένα ποια ήταν η εμπειρία σου? Λοιπόν, όταν φτάνει κάποιος στην Δανία, παίρνει αυτό που λέμε τη yellow card. Είναι η κάρτα που έχει έναν αριθμό που είναι ένας αντίστοιχος αριθμός, δεν το προσωπικό αριθμό από ό,τι έμαθα στην Ελλάδα πλέον. Αυτός ο αριθμός όμως είναι ο αριθμός που είναι τα πάντα. Είναι ο αριθμός που θα ψηφίσεις, είναι ο αριθμός της τράπεζας, είναι ο αριθμός, ο χειροβουλεύσμος, αλλά δεν έχεις έναν αΜΚΑ και έναν άφημι και ένα τάτι.

Είναι ο ίδιος αριθμός για τα πάντα. Και ο αριθμός προσωπικός σου. Αυτή η κάρτα γράφει και έναν γιατρό. Ο γιατρός αυτός είναι ένας γενικός γιατρός. General practitioner, ας πούμε. Ένας που ο γενιακός δεν ξέρω πως είναι λάθος, το λέγαμε. Ο φθαλόγος και ο γενιακός γιατρός. Το οποίο είναι, έχει σχέση με την περιοχή σου και τα λοιπά και είναι στην κάρτα σου.

Οπότε αυτός είναι ο γιατρός που θα πρέπει να πάρεις ό,τι και να σου συμβεί. Υπάρχει κάτι που δεν κάνω λάθος, μόνο αφθαλμίατρος είναι κάτι που μπορείς να πάρεις κατευθείαν. Εγώ που ήθελα να πάω σε έναν δερματολόγο, πρέπει πάντα να περάσω από αυτόν, είναι άντρας σήμερα για μένα, ο γιατρός μου και να μου δώσει παραπαιμπτικό για να πάω σε δερματολόγο.

Οπότε το σύστημα κάνει αυτό το πρώτο φιλτράρισμα ότι είσαι αυτόν τον γιατρό που είναι ο γιατρός σου και ό,τι και να συμβεί, οτιδήποτε και να χρειάζεται, ξέρω το σύνδεσμο ότι μπορεί να χρειάζεται και άλλο γιατρό, μετά θα πρέπει να περάσεις από αυτό για να πάρεις παραπαιντικό. Που αυτό κάνει τα πράγματα αρκετά χρονοβόρα κάποιες φορές.

Ακόμα και αν έχεις private insurance χρειάζεται να πάρεις κάποιο παραπαιντικό, οπότε τα πράγματα πάνε λίγο πιο γρήγορα και private insurance. Δεν μπορείς να τα αποφύγεις τελείως όλο αυτό το κομμάτι. αλλά σίγουρα είναι ένα κομμάτι που ξέρεις ότι είναι ένας συγκεκριμένος γιατρός σε ένα σάιν αλλά παίρνουν χρόνο οπότε εγώ αυτό νομίζω ότι μου φαίνεται λίγο δύσκολο εδώ ότι για να πάω την κόρμα σαν θερατολόγο πρέπει πρώτα να πάρουν ένα ραντεβού που δεν ήταν την επόμενη μέρα προφανώς στον κανονικό μας γιατρό και μετά είχε μια μεγάλη λίστα να μπορέσει να πάω σε ένα γιατρό γιατρό ιδιότητη, όχι γιατρό στο νοσοκομείο για ένα παραπληκτικό, που μέχρι να πάμε είχε φύγει αυτό το πρόβλημα το δερματολογικό.

Οπότε αυτό, είναι δωρεάν όλο αυτό το πράγμα. Και ο πρώτος γιατρός και ο δεύτερος είναι δωρεάν, αλλά παίρνει χρόνο. Και δεν είναι, όπως είπα, δεν είναι το νοσοκομείο, είναι private γιατροί, κανονικά. Κάτι άλλο που σημαίνει εδώ πολύ για την εγκυμοσύνη είναι ότι όλοι οι έλεγχοι της εγκυμοσύνης είναι δωρεάν, έξω από να επιλέξεις να κάνεις κάποιον private έξτρα.

Είναι όμως πολύ μήνυμο. Δηλαδή θα πας και θα κάνεις δύο ultrasound. Θα κάνεις ένα ultrasound στους 12 εβδομάδες και θα κάνεις ένα ultrasound στους 20 εβδομάδες, 22 νομίζω. Πας στο νοσοκομείο, έχεις την ώρα σου, δεν υπάρχει καμία αναμονή, ίσως 10 λεπτά στο θάλαμο. Δηλαδή είναι όλο πολύ καλά οργανωμένο. Αυτή είναι η δύο μεγάλη αλήθεια που θα κάνεις.

Αν θες να κάνεις εσύ έξτρα, και αυτή είναι, ξέρω, τα βασικά που κάνουν και στην Ελλάδα, πρώτο και δεύτερο επίπεδο, τα κάνεις private. Αλλά σου λένε ότι δεν τα χρειάζεσαι. Αν όντως υπάρχει κάτι, θα σου κάνουν ό,τι πρέπει να κάνουν. Αλλά αυτό είναι το βασικό. Και επίσης εδώ, στην κοιμωσύνη στους εννιά, μεν αυτό μενες, γιατί το άρμι γεννήθηκε νωρίτερα, δεν βλέπεις γιατρό. Βλέπεις μόνο τη ΜΕΑ.

Δηλαδή, εγώ πήγα στον γιατρό μου το γενικό για να με βάλει στο σύστημα ότι ήμουν έγκυος, δεν μου έκανε τεστ εγκυμοσύνης. Δηλαδή, δεν μου πήρε αίμα για να μου αποδείξει ότι είμαι όντως έγκυος. Θεωρείτε ότι εγώ έχω κάνει το τεστ εγκυμοσύνης μου, είναι θετικό, αλλά είμαι έγκυος όντως. Δηλαδή δεν παίρνεις... Ταξι μετά, οκ, πας να κάνεις μία ανάλυση αίματος για κάποια άλλα πράγματα.

Αλλά δεν είναι ότι σου λέει, πρέπει να δούμε αν είσαι έγκυος. Είσαι έγκυος, θα πας εκεί. Μπαίνεις στο σύστημα και μετά, τους 8 μήνες για μένα, τον είδα μία ακόμα φορά γιατί έπρεπε να μου κάνει κάτι εμβόλια που κάνουν προετοιμασία. Και δεν τον ξαναείδα γιατί δεν είχα κανένα θέμα στην εγκυμοσύνη μου. έλαβα μόνο τη ΜΕΑ, την οποία την έβλεπα νομίζω προγραμματισμένα τη ΜΕΑ την βλέπεις πέντε φορές.

Είναι το bare minimum αυτό που χρειάζεται. Αυτό που χρειάζεται μια φυσιολογική κοιμωσύνη. Παραλαμβάνω ότι αν όντως χρειάζεται κάτι και δουν κάτι θα το αναλάβουν και θα το κάνουν και το ξέρω από άλλες καταστάσεις που φίλων μου. Αλλά αυτό είναι αυτό. Οπότε όλο αυτό είναι πάρα πολύ καταγραμμαμένο. Παίρνεις mail στο inbox ότι πρέπει να κλείσεις να κλείσεις το επόμενο ραντεβού σου και το επόμενο ραντεβού σου έρχεται τότε.

Αυτό γενικά είναι κάτι. Και όπως για τα εμβόλια της κόρης μου. Έπαιρνα notification ότι πρέπει να κάνω το εμβόλιο στους επόμενους πέντε μήνες, κλείσει ραντεβού κτλ. Που φαντάζομαι ξέρουν πολλοί κόσμοι, οι Δανέ και οι βόρειο-ευρωεμπαϊκές χώρες, οι Δανέ είναι ίσως από τις πιο καλές αυτό, είναι ότι είναι πολύ digital και όλα είναι διαδικτυακά κτλ.

Και όταν πήγα να γεννήσω, και προφέρουμε και ένα αυτό το... πώς το λένε, το... τον ανώδυνο, την προετοιμασία τέλος πάντων. Που εμένα έτυχε να γίνει την ημέρα που ήρθε η κόρη μου πιο νωρίς, οπότε δεν την έκανα πάντα την προετοιμασία. Κάψα το σενάριο. Και πήγα να γεννήσω, πήγα στο αντίστοιχο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της πόλης, που είναι τώρα στο κοντινό μου σπίτι, είναι δύο βήματα από το σπίτι μου.

γέννησα, έπρεπε να μείνουμε μια βδομάδα και γι' αυτό δεν πληρώσαμε τίποτα. Κανονικά αν γεννήσεις το πρώτο παιδί, νομίζω μπορείς να μείνεις 24 ώρες, αν είναι το πρώτο παιδί. Αν είναι το δεύτερο παιδί σου, σου ζητάνε να φύγεις τις επόμενες 6 ώρες. Βέβαια αυτό που συμβαίνει εδώ είναι ότι την επόμενη μέρα και για πολύ καιρό, όχι κάθε μέρα αλλά τις πρώτες μέρες είναι κάθε δύο μέρες, και μετά την επόμενη μορή, είναι ότι έρχεται μια νοσοκόμα στο σπίτι για να δει το μωρό και εσένα.

Και αυτό σημαίνει μέχρι και το μωρό να γίνει ενός, αν θυμάμαι καλά. Οπότε και αυτή είναι η ιδέα και στο δεύτερο παιδί. Καλά, στο δεύτερο παιδί του είσαι και εμπειρία, αλλά πήγαινα σπίτι σου, να είσαι και στο πρώτο σου παιδί και ότι θα έρθει η νοσοκόμα την επόμενη μέρα. και προφανώς αν είναι κάτι θα σε κρατήσουμε και τα λοιπά.

Οπότε η εγκυμοσύνη και το γεγονός ότι εγώ πήγαινα στη ΜΕΚ και δεν πήγαινα σε γιατρό. Και παράλληλα μια φίλη μου, ήταν έγκυος στην Ελλάδα τότε, το ήξερα αυτό το κόνσεπτα, αλλά προφανώς πάντα να το ζεις είναι διαφορετικό, που πήγαινε κάθε βδομάδα, όχι κάθε βδομάδα, συγγνώμη, κάθε μήνα και εξετάσεις και τα λοιπά και τα λοιπά και υπερήχους και στάσεις αίματος, δεν συνέβαινε εδώ.

Ήταν πολύ ενδιαφέρον αυτό Βέβαια κάθε εβδομάδα στην Ελλάδα Τα πλύνω από την τσέπη της Ναι ναι ναι αυτό σίγουρα έχεις δίκιο Κατοστάρια διεκοσάρια κάθε εβδομάδα Νομίζω κάτι συμπληρώματα πρέπει να πάρω μόνιμα Αλλά τάξει αυτό Συμπληρώματα εννοώ διατροφικά Και οι μέες εδώ Χαίρονται μεγάλης εκτίμησης Ουσιαστικά οι μέες είναι αυτές που ξεγεννάνε Ο γιατρός πάλι στον τοκετό θα μπει αν υπάρχει πρόβλημα. Εμένα μπήκε γιατί έπρεπε να μπήκε και βγήκε, αλλά ουσιαστικά με ξενιγέννησε η ΜΕΑ.

Χαίρομαι μεγάλης εκτίμησης. Ουσιαστικά πας σε ένα χώρο που είναι σαν πολύ γιατρείο, μέσα στο νοσοκομείο έχουν το δικό τους χώρο, που είναι οι ΜΕΣ με τα γραφεία τους και τα εξαδεστηριά τους. Δεν έχουν υπερίγουσο, έχουν ένα πολύ μικρό υπερέχο γράφημα, τσέπης κάπως, δεν είναι αυτό δηλαδή που βλέπεις όσο μεγάλο και χρησιμοποιούν και ένα παλιό σαν τυμπανάκι όχι σαν τυμπανάκι, σαν ακουστικό ξύλινο είναι λίγο παλιακά κάποια πράγματα εντάξει φυσικά είναι πολύ μεγάλη η εμπειρία τους και χαίρομαι μεγάλης εκτίμησης εδώ οι μέρες Εσύ θέλω να σου πω σαν στέλα ρε παιδί μου ιδίως και όλες το πρώτο σου παιδί ένιωθες σας το πω ασφαλής και τέτοια Υπήρχαν στιγμές που φοβήθηκες, έλεγες να ήμουν στον Έλληνα το γιατρό.

Όχι, να σου πω την αλήθεια. Να σου πω για ποιο λόγο. Γιατί η κοιμωσία μου ήταν καλπλέτητα, αλλά ήταν κάτι που ήρθε και πάλι μου άλλαξε. Ξέρεις, είπα πλάνα μου, τη ζωή μου, σκεφτόμουν ότι θα πήγω, δεν θα είμαι στο φεστιβάλ για κάποιο χρονικό διάστημα. Είχα μια πάρα πολύ καλή κοιμωσία, μια πάρα πολύ εύκολη κοιμωσία και αυτό ίσως με βοήθησε ότι δεν είχα συγκεκριμένες πολύ αυξημένες ανάγκες.

Και επίσης η γημοσύνη ήταν πολύ σημαντική για μένα, για μας, αλλά για κάποιο λόγο δεν ήθελα να είναι το βασικότερο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Και θεωρώ ότι το μοντέλο που έχουν εδώ, κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν. Οκ, είναι μέρος της ζωής σου, αλλά δεν είναι όλη σου η ζωή αυτούς τους 9 μήνες. Εμένα λίγο με βοήθησε.

Δηλαδή τέργιαζε στο vibe που είχα τότε και στο τέτοιο, ότι, οκ, αν πιστεύω πως είμαι καλά, θα κάνω αυτά τα πράγματα που είναι να κάνω. Είχα κάνει ένα summer school στο Λονδίνο που το έδωσα πριν μείνω έγκυπτ. Δηλαδή, έκανα πάρα πολλά πράγματα και στη δουλειά μου που έκανα κάποια ταξίδια. Ακριβώς επειδή τα πράγματα πήγαιναν καλά, νομίζω ότι αυτό το σύστημα εδώ με όλα αυτά τα βοήθεια ταιριάζει στο πόσο αισθανόμουν για την εγκυμοσύνη.

ότι η κοιμωσύνη είναι σημαντική πολύ και θέλω να είμαι καλά και να πάει καλά, αλλά δεν είναι όλη μου η ζωή αυτούς τους εννιά μήνες. Οπότε ταιριάζει πολύ ότι υπήρχε ένα μίνιμουμ εξετάσεων και πραγμάτων και όσο ατυχερεί ότι δεν είχα θέματα, ήταν κάτι παράλληλο με τη ζωή μου. Δεν ξέρω, ναι, αυτό ήθελα να το πω ότι εντάξει.

Αλλά φυσικά είναι πολύ προσωπικό όλο αυτό. Και καταλαβαίνω απόλυτα και λέω ότι δεν αισθάνθηκα μια στιγμή αναφάλει, αλλά είμαι λίγο ότι trust the process. Πόσες γυναίκες έχουμε γεννήσει. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή γεννήσαμε στους αγρούς, πέντε χρόνια πρέπει να το κάνουμε με τον τρόπο. Γιατί και πολλά παιδιά πεθάνανε.

Και πολλές γυναίκες πεθάνανε. Οπότε προφανώς η επιστήμη είναι πολύ σημαντική και όλο αυτό το πράγμα του νοσοκομείου και των διαδικασιών. Από αυτό μέχρι να το κάνουμε και το υπερ-γιατροπημένο κάτι, υπάρχει ένα μεγάλο φάσμα. Πολύ ωραία. Γεννιέται λοιπόν να σας ζήσει Πώς είναι να μεγαλώνεις παιδί στο εξωτερικό Και άμα θες κιόλας Πώς είναι να μεγαλώνεις κιόλας παιδί Φυσικά και με σύζυγο που δεν είναι Έλληνας Ποιοι γλώσσες μιλάτε στο σπίτι Το παιδί τι καταλαβαίνει Σε τι ανταποκρίνεται Η κόρη μας είναι 2 χρόνια και 7 μηνών Ο Βάσις είναι Γερμανός Οπότε μιλάμε και τις τρεις γλώσσες Γιατί πάει σε δανέζικο δημοτικό σε ένα κλασικό αντιπηγείο της κοιτονιάς μας.

Σαν ζευγάρι μιλάμε αγγλικά, πάντα μιλούσαμε αγγλικά. Ενώ εγώ μιλάω γερμανικά, αλλά εντάξει δεν μιλάω τόσο πολύ για να μιλάω στην καθαρινόη μου ζωή και δεν το κάναμε και ποτέ σαν ζευγάρι. Οπότε η κόρη μας μιλάει τρεις γλώσσες, ενώ μαθαίνει αυτήν τη ζωή της με τρεις γλώσσες. Τα αγγλικά θα υπάρχουν γιατί είναι η γλώσσα του σπιτιού Αλλά δεν τις μιλάμε ενεργά αγγλικά ακόμα Δεν άρχισε να μιλήσει που λένε ας πούμε Είναι απίστευτο να λέει σε ένα παιδί να κάνει τρία κουτάκια και να λέει Α για τη μαμά είναι τυρί για τον μπαμπά είναι κέζε Για την Αμάντα η παιδαγωγό της που είναι το ρέφερενς στο δανέζικο για την άλμα Είναι ωστ Και πολλές φορές θα με ρωτήσει ας πούμε Α αυτό είναι ας πούμε για μένα κουβέρτα πως είναι για τον μπαμπά έχει ξεκινήσει να έχει αυτά τα τρία κουτάκια στο μυαλό της των γλωσσών και αυτό θα είναι η ζωή της θέλω να πω, ναι το σκεφτήκαμε και δεν είναι εύκολο και σίγουρα συγκεντρικά με ένα παιδί από δανών είναι πιο πίσω αλλά δεν είναι πίσω ώστε να μπορεί να μην εκφράσει τον εαυτό της

αλλά είναι η πραγματικότητα της και είναι η δικιά της ζωή οπότε κάπως έτσι πρέπει να το κάνουμε αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε και είναι πολύ συμμετή επιλογή παρότι ζούμε εδώ και παρότι η γλώσσα μας είναι στα ζευγάρια αγγλικά και των δουλειών μας η γλώσσα είναι αγγλικά, είναι ότι ο καθένας μιλάει τη γλώσσα του στην άλμα.

Δηλαδή, εγώ θέλω να μάθω αλμα ελληνικά, ο παππάς θέλει να μάθει γερμανικά και θα μάθει δανέσκα γιατί πάει σε ένα δανέσικο σχολείο και ακόμα και αν πάει σε ένα εντερνάσικο σχολείο, τα δανέσκα θα υπάρχουν αν συνεχίσουμε να μένουμε εδώ και κάποια στιγμή θα υπάρχουν και τα αγγλικά γιατί Αυτή θα ήταν η γλώσσα των γονιών της και του σπιτιού με έναν τρόπο.

Αλλά είναι σημαντικό για τον καθέναν από εμάς, η κόρη μας να μάθει και να ξέρει τη γλώσσα τη δικιά μας και να εκφραστούμε. Και επίσης νομίζω ότι είναι και πολύ δύσκολο. Τώρα αυτή είναι η νόμιση μου. Να είσαι γονιός και να μην εκφράζεσαι στη γλώσσα σου. Προφανώς δεν μπορούσα να της μιλάω αγγλικά. Οκ. Το έχω δει αν σημαίνει.

αλλά δεν είναι η δικιά μου γλώσσα για να εκφράσω και να ζήσω τη μητρότητα η γλώσσα μου είναι τα ελληνικά ακόμη και να ζω στο εξωτερικό τα τελευταία πολλά χρόνια υπάρχει τίποτα ας το πούμε ελληνική κοινότητα ελληνικό σχολείο τίποτα και στην περιοχή ελληνικό σχολείο όχι ξέρω ότι υπάρχει ένα facebook group που μαζεύονται και κάνουν και κάποιες εδαρστηριότητες για παιδιά νομίζω ότι υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια ίσως για λίγο μεγαλύτερα παιδιά το οποίο το σκέφτομαι ότι θα το κάνω και μιλάω τόσο με φίλες μου στο εξωτερικό έχω πολλά φίλες στο εξωτερικό, ελληνίδες εννοώ ότι το κάνουμε στα παιδιά ώστε το ελληνικό κομμάτι να μην είναι μόνο η μαμά και οι παππούδες στην Ελλάδα αλλά να υπάρχει και κάπως ο αλλιώς στην καθημερινότητά τους οπότε φαντάζομαι ότι κάπως έτσι θα το κάνουμε και εμείς και θέλουμε κάτι σημαντικό και στα γερμανικά Από ότι δεν υπάρχει σχολείο, από ότι ξέρω τουλάχιστον, αλλά υπάρχουν κάποιες δραστηριότητες για παιδιά στα ελληνικά που θα ήθελα να τις ψάξω.

Είναι ένα challenge, σου λέω ότι είναι εύκολο και δεν σου λέω ότι δεν σκέφτομαι πολλές φορές ότι αν είχε μόνο μία γλώσσα, αν είχε τουλάχιστον μόνο δύο, ίσως θα ήταν λίγο πιο εύκολο για τη ζωή της. Αλλά κάπως έτσι είναι και κάπως πρέπει να το βρούμε και να την υποστηρίξουμε σε αυτό. Τώρα για την ερώτηση σχετικά με τον σύντροφο, επειδή έχουμε υπάρξει σύντροφοι πολλά χρόνια, είναι ένας πολύ διαφορετικός άνθρωπος σε πάρα πολλά πράγματα, αλλά όπως λέει και εκείνος, θεωρεί ότι με έναν περίεργο τρόπο που μπορεί πολλοί κόσμοι να μην συναντήσουν, πιστεύει ότι οι core values, οι διαρρυπαντικές και οι ελληνικές, είναι παρόμοιες.

Αγαπάει πολύ την Ελλάδα, την αγαπούσε και πριν από μένα και ταξιδεύει και πολύ και ρότρυπ και τα λοιπά. Προφανώς έχει περάσει πολλά και πολύ πιο οικογενειακά εννοείται μαζί μου πλέον στην Ελλάδα Δεν θεωρώ ότι είμαστε τόσο διαφορετικοί Σε άλλα πράγματα εντάξει προφανώς είμαστε πολύ διαφορετικοί Αυτό νομίζω που έχει ενδιαφέρον είναι ότι βλέποντας πράγματα Πως το κλασικό ότι λέμε Α, οι οικογένειες στο εξωτερικό διώχνουν τα παιδιά τους από πολύ νωρίς Έχουν πολύ τυπικές σχέσεις με τα παιδιά τους όλο αυτό που υπάρχει ένα narration για τις οικογένειες του εξωτερικού Ναι υπάρχουν κάποια πράγματα που συμβαίνουν έτσι που είναι έτσι Μπορεί να μην έχουν τη μαμά την Ελληνίδα που θα μαγειρέψει πάρα πολλά φαγητά και θα βγει από το κρεβάτι της για να κοιμηθείς όταν πας Αλλά αυτό δεν είναι παραδείγμα αρνητικό για μένα Οπότε νομίζω ότι αυτό που έχει πολύ ενδιαφέρον και μ' αρέσει είναι ότι βλέπεις και μια κριτική ματιά αλλά και με μια και το δικό σου και το άλλο και το αντίθετο για εκείνον

υπάρχω στη ζωή μου στην Ελλάδα κτλ. Και εκεί να σας σκεφτεί κριτικά κάποια πράγματα από τη δικιά του ζωή. Αλλά έχω δει πολλά πράγματα που λέω ότι έχουν ενδιαφέρον, θα μπορούσαν να γίνουν και με έναν άλλο τρόπο στη δικιά μου πραγματικότητα. Και ταυτόχρονα πράγματα που εκτιμώ πάρα πολύ από τη δικιά μου ελληνική πραγματικότητα.

Προφανώς, εντάξει, κάθε ο γέννημα για κάθε τρόπο είναι λίγο διαφορετικός. Οπότε νομίζω ότι αυτό έχει για μένα το πολύ ενδιαφέρον στα όλα χρόνια που είμαστε μαζί, ότι είμαστε πολύ διαφορετικοί άνθρωποι από που προερχόμαστε και πώς με μεγαλώσαμε, αλλά με πάρα πολλούς παρόμοιους τρόπους. Δηλαδή τα καλοκαίρια σε ένα εξοχικό, ειδικά τώρα το καλοκαίρι που συσκεφτόμαστε πάντα κάποια πράγματα, είναι πάρα πολύ παραπλήσια.

Τα παιδιά μεγαλώνουν ασχετικά οι ίδιους τρόπους, ειδικά της εποχής μας. Και ταυτόχρονα παραμένουμε διαφορετικοί σε αυτά που κάνουμε και σε benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef benef

Έλληνες, π.λ.κ. της κρίσης κλπ. και όλο και ιστορικά. Και υπάρχουν πάρα πολλά και γενικότερα για τους Ευρωπαίους. Η Γερμανία έχει αυτή τη φήμη για πολλών πραγμάτων. Ότι είναι πάντα στην ώρα τους, ότι είναι πάντα όλα εξαιρετικής ποιότητας κλπ. Έχει πολύ ενδιαφέρον για μένα να είμαι με έναν άνθρωπο που επειδή βλέπει παρακολουθεί τα νέα στη Γερμανία κλπ.

Να βλέπω ότι η Γερμανία ήταν πολλά από αυτά, δεν είναι πλέον πολλά από αυτά. Έχει αλλάξει και η κίνηση πάρα πολύ στα χώρα. Νομίζω ειδικά στα χρόνια της κρίσης η Γερμανία ήταν λίγο και αυτή τη σχέση που είχαμε με την Ελλάδα ήταν για πολλούς ότι είναι η απίστευτη χώρα που είναι το ρέφερνς ότι πρέπει έτσι τα πράγματα να γίνονται ή είναι ας πούμε οι γερμαναράδες που δεν έχουμε καμία σχέση μαζί τους.

Για το πρώτο κομμάτι απλά έχει ενδιαφέρον να βλέπεις πως είναι από τα μάτια ενός Γερμανού η Γερμανία του σήμερα που σε πολλά πράγματα είναι πίσω που υπολειτουργεί, που έχει τα θέματά της με την ιδέα ότι καμία χώρα όπως και η Ιδανία δεν είναι τέλεια Μου ανέφερες για Σαμαρίνα για πες μας για αυτό το εξωτικό μέρος πήγαινες κι εσύ σαν πολλούς γνωστούς μου τέλος πάντων τα καλοκαίρια ποια ήταν η επαφή σου με το χώρο Σαμαρίνα είναι ένα χωριό στα Γρεβενοχώριστε, στα Γρεβενά η επόμενη μεγαλύτερη πόλη είναι τα Γρεβενά.

Είναι το υψηλότερο χωριό των Βαλκαντίων, που δεν ήταν αστικός βίθος, είναι όντως αλήθεια. Και είναι ένα χωριό που πάνε ουσιαστικά οι βοσκοί και οι άνθρωποι που έχουν πρόβατα και τα λοιπά από τον κάμπο, γιατί είναι ανυπόφερες η θερμοκρασία στο καλοκαίρι και ανεβάζουν πάντα τα ζώα. Ακόμα τα ανεβάζουν πολλοί από αυτούς, με τα πόδια όλη τη διαδικασία μέρες, ίσως εβδομάδα.

Είναι ένα πολύ γραφικό χωριό, ένα πολύ όμορφο χωριό, το οποίο κάθε χρόνο το 15 Αύγουστο έχει την Παναγία και το αντάμωμα των βλάχων. Δεν είναι βλάχοι όσοι πιττοπλήστον. Εμένα η σύνδεσή μου με το χωριό είναι ότι από εκεί ήταν ουσιαστικά ο παππούς μου και η γιαγιά μου και οι δικές τους παγονείς, αλλά είναι ένα χωριό που δεν κατοικείται, γιατί ακριβώς είναι τόσο μεγάλο το υψώμα του το χειμώνα που δεν κατοικείται.

Άρα είναι ένα χωριό καλοκαιρινό που άνοιξε από το Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο που οι βοσκοί φέραν τα πρόβατά στους οικογένειές τους, υπήρχε ένα σχολείο που εκεί ο μπάζο μου πήγε ένα καλοκαιρινός μαθητής ο μπαμπάς μου. Η οικογένειά μου δεν είχε πρόβατα αλλά είχε ένα bed and breakfast. Είχε ουσιαστικά δωμάτιε και ένα στιατόριο, ένα καφέ-στιατόριο τέλος πάντων, μπορείς να το πω.

Δεν το παίρναμε με τους τότοι όρους, αλλά ουσιαστικά ήταν τα δωμάτια που νοικιάζει η γιαγιά μου και έτσι έρχεται το καφέ. Ουζέρι. Και αυτό υπέρρχε στην οικογένειά μου πολλά χρόνια, πάρα πολλά χρόνια. Το οποίο ξαναήρθει στη ζωή μας το 90' στην Εννίτη, εγώ ήμουν μικρή. και ο μπαμπάς μου αποφάσισε να το ξαναπάρει μαζί με τα δύο αδέρφια του κάνοντας κάτι τελείως διαφορετικό ο μπαμπάς μου και τα αδέρφια του και να το ξαναπάρουν σαν μνήμη, σαν ξέρω πολλά πολλά πράγματα που θέλαν να τα διατηρήσουν και το ξανατρέξαν.

Οπότε έχω περάσει, δεν πέρασα τα καλοκαίρια μου εκεί, πέρασα το 15 Αυγστό μου εκεί όλη μου τη ζωή μέχρι και νομίζω θα έλεγα 8-9 χρόνια πριν που σταμάτησα να έρχομαι γιατί πλέον οι διακοπές εδώ είναι τον Ιούλιο και όχι τον Αύγουστο. Στην Σαμαρίνα έχω και σε αυτό το μαγαζί που το τρέχαμε όλοι μας οικογενειακώς παρότι κάναμε άλλες δουλειές και είχαμε άλλες δουλειές το χειμώνα.

Έχω περάσει όλους τους 15 Αύγουστος. Έχω βάλει στον παγωτό και στα γλυκά. Έχω βάλει άπειρο παγωτό και πόνους που λέει και η μαμά μου και γλυκά. Έχω δει από Παζαΐτη και Καραμαλή, που έρχονται τότε στις μεγάλες εποχές κτλ. Έχω δει πολλά πράγματα στη Σαμαρίνα. Έχω πολλές αναμνήσεις. Φυσικά, μισούσα τον μπαμπά μου που μας έβαζε να δουλεύουμε.

Μας έβαζε, ξέρεις, καταλαβαίνεις πώς το εννοείς. Οι αισθητηριά μου περισσότεροι ήταν πολύ light, αλλά στις άλλες οικογένειες ήταν όπως. Οι άνθρωποι δουλεύαν για να ζήσουν από αυτό και είχαν οι οικογένειές που δουλεύαν όλο το καλοκαίρι. ενώ δεν το χρειαζόμαστε, εύχομαι, στη ζωή μας για να μην... Δεν ζούμε απ' αυτό. Μου μάθει πάρα πολλά η Σαμαρίνα.

Ο μπαμπάς μου λέει το ίδιο για τον εαυτό του και το πιστεύω και για μένα πλέον, ότι στη Σαμαρίνα έχω αντιμετωπίσει... Εντάξει, μόνο από τους πάντες έχω αντιμετωπίσει πάρα πολύ διαφορετικό κόσμο. Από το μεγάλο εγώ, το μικρό εγώ, τον άνθρωπο που είναι πολύ ήρεμος και συγκαταγματικός. Έχω αντιμετωπίσει τα πάντα, από παιδάκια μεγάλους, τα πάντα, τα πάντα.

Πολύ διαφορετικές προσωπικότητες και στυλ και έμαθα πολλά πράγματα στο να αντιμετωπίζω και να είμαι με ανθρώπους και νομίζω ότι και αυτό μου έδωσε πολλά. Με έναν τρόπο αυτό το resilience, να είσαι σε μια κατάσταση και να βρίσκεις το δρόμο σου και την κατάσταση και να τη φέρνεις κάπως στο μέτρα σου και είναι αυτό ότι τελικά θα ήρθαμε πάντα με πάρα πολύ κόσμο γύρω σου που δεν θα τον έχεις επιλέξει, που δεν θα ταιριάζει στο επαγγελματικά ή το προσωπικά ό,τι σε τίποτα, αλλά πρέπει να βρείτε έναν τρόπο να συνεπάρξετε και ίσως και να δουλέψετε μέσα και να βγάλετε ένα αποτέλεσμα.

Οπότε η Σαμαρίνα, παρότι τιμισούσα για αυτό το κομμάτι, μου σέρει σε ξέρνια στις 15 Αύγουστος το χωριό και είμαι εντάξει, και σε κάποιες άβολες καταστάσεις, εντάξει, θα ήθελα να μπορώ να φύγω και δεν μπορούσα για το οίποτε και σε προστριβάζουμε την οικογένειά μου μου έμαθε πάρα πολλά Το πιο σημαντικό δεν μας είπες Τι παγωτό τρώει ο Καραμαλής και τι η Νατάσα Η Σαμαρίνα και το μαγαζί μας είναι γνωστό για τα παγωτό καημάκι και για τα σιροπιαστά που έρχονται μαζί με αυτό. Οπότε νομίζω σε κάτι τέτοια φάση ήμασταν τότε τα golden 90's. Ποιο σιροπιαστά δηλαδή θα πρότεινες Θα πρότεινα ρεβανή με παγωτό που είναι το all time classic αγαπημένο δικό μου, παιδική ανάμνηση και άμα θες κάτι τέλος πάντων που να είναι ελληνικό και original νομίζω ότι είναι μια πολύ ωραία γεύση καλοκαιρινή. Έτσι προς το κλείσιμο λοιπόν αρχικά με ελληνική πραγματικότητα έχεις καμία επαφή ασχολείσαι καθόλου ή καθαρά σε ας πούμε οικογενειακό κομμάτι Εντάξει μπορώ να σου πω τα νόματα όλων των υπουργών αλλά προσπαθώ να

να ενημερώνομαι να ξέρω τι συμβαίνει και αναλόγω στη φάση και κάτι που έχει σχέση πολύ με τα ενδιαφέροντά μου λίγο πιο πολύ λιγότερο. Ίσως θα ήθελα να έχω και θα μπορούσα σίγουρα από την πόλη θα ήθελα να ζήσω και πιο πολύ να έχω αλλά έχω τόσο ώστε να ξέρω κάποια πράγματα και επειδή έχω κάποιες επαγγελματικές επαφές με την Ελλάδα και λίγο να βλέπω και κάποια πράγματα του πολιτιστικού κόσμου που βλέπω εγώ κάποια πράγματα λίγο περισσότερο.

Επειδή πάω δύο-τρεις φορές το χρόνο σίγουρα και έχω αυτή την ανάγκη όχι να γυρίσω γιατί το να γυρίσω είναι λίγο δύσκολο σε μια πραγματικότητα με έναν σύντροφο μιας άλλης χώρας αν και ίσως και εκείνος θα το ήθελε σε ένα δραματικό κομμάτι του αλλά πιο πολύ ανάγκη να είμαι συνδεδεμένη και ίσως να συνδεθώ και πιο πολύ επαγγελματικά με την Ελλάδα προσπαθώ να μένω λίγο, ναι, να μένω συνδεδεμένη με το τι συμβαίνει αλλά υπάρχει και το φίλτρο το οικογενειακό φυσικά Ε, σε αυτές τις δύο-τρεις φορές λοιπόν τώρα το χρόνο που πάτε, πλέον μετά από τόσα χρόνια στο εξωτερικό και που έχεις δει και τόσα διαφορετικά πράγματα, ας πούμε ποια πράγματα σε επηρεάζουν έτσι περισσότερο, σε ενοχλούν περισσότερο κλπ.

Αυτό που με νοχλεί πολύ είναι ότι Αυτό που έχω δει αρκετά στην Δανία Που η Δανία δεν είναι η τέλεια χώρα Είναι μια χώρα που οι άνθρωποι είναι πολύ ευτυχισμένοι Στους δείκτες ευτυχίες κτλ Είναι πολύ οργανωμένη Βέβαια είναι μια πολύ μικρή χώρα Είναι 6 εκατομμύρια άνθρωποι Που αυτό τη βοηθάει πάρα πολύ στην ευελιξή κτλ Και στην ομογένεια Αλλά νομίζω ότι αυτό που αισθάνομαι για τους Δανώσεις Είναι ότι έχουν μεγάλη πίστη και επιστοσύνη στη χώρα και στην κυβέρνησή τους.

Ακόμα και είναι μια κυβέρνηση στην κυβέρνηση εδώ και πολλά χρόνια, που τους πήρε και αυτούς κάτι μήνες τώρα να κάνουν κυβέρνηση. Δηλαδή και αυτοί έχουν πολλά θέματα πολιτικά. Παρ' όλα αυτά υπάρχει πάντα μια εμπιστοσύνη στο κράτος. Οποιαδήποτε και να είναι η κυβέρνηση. Υπάρχει αυτή η εμπιστοσύνη. Και η αίσθηση ότι όταν να κάνουμε κάτι θα το κάνουμε όλοι μαζί.

Το είδα και στο COVID, το είδα και σε άλλα πράγματα και αυτό λίγο μου φαίνεται λίγο βαρύ στην Ελλάδα αυτή η αίσθηση ότι δεν υπάρχει εμπιστοσύνη σε αυτό που είναι κυβέρνηση του θεσμού δεν περιμένεις τίποτα, περιμένεις το χειρότερο σε μεγάλο βαθμό από αυτό που αντιπροσωπεύει για τους άνθρωπους στην κυβέρνηση, το κράτος και αυτό είναι λίγο λυπηρό να βλέπεις ότι δεν υπάρχει καμία πίστη σε κάτι μεγάλο που ουσιαστικά το εκλέγεις εσύ και νομίζω κάτι άλλο που μου είναι πολύ δύσκολο λένε γιατί κάποια πράγματα δεν τα φτιάχνουμε.

Δηλαδή να βλέπεις ότι και το ίδιο πράγμα έχει ένα, δύο, πολλά χρόνια και να μην τα φτιάχνει κανένας. Και λες μα δεν γίνεται, μα δεν γίνεται. Η πρώτη μου, λέω πάντα, ειδικά όταν ζω εδώ και στη Γερμανία, αλλά ειδικά τα τελευταία χρόνια, γιατί ενώ πρέπει να πάρω δύο πτήσεις για να φτάσω στη Θεσσαλονίκη, γιατί δεν είναι πάντα πολύ καλά συμμετεμένη η Κοπενάγη με τη Θεσσαλονίκη πένει και μια πτήση, ειδικά τώρα με το παιδί ο χρόνος είναι διαφορετική και το πιο δύσκολο κομμάτι μου πάντα ήταν, τώρα πλέον λιγότερο γιατί δεν το κάνω με την κόρη μου πριν έφτανα στη Θεσσαλονίκη και έπαιρνα το λεωφορείο να πεις γιατί έπαιρνα το λεωφορείο και δεν έπαιρνα ένα ταξί τέλος πάντων, για να πάω από το αεροδρόμιο στο Νοσέ, να πάρω το τρένο για να πάω στη Λάρισα Το χειρότερο κομμάτι της διαδρομής μου ήταν πάντα αυτό το κομμάτι το να πάω από το αεροδρόμιο στο νοσέ.

Και όχι για την κίνηση που κίνησε φοβερή και το μετρό ελπίζω να βοηθάει στην Θεσσαλονίκη. Έβλεπα πάντα τα ίδια πράγματα. Τις ίδιες κατεστραμμένες στάσεις, η στάση που είναι έξω από το νοσέ για να πάρεις το λεωφορείο για να πας πίσω στο αεροδρόμιο, είναι η ίδια στάση κατεστραμμένη. Και λέω, μα δεν γίνεται. δεν γίνεται αυτό το πράγμα δεν είναι ένα, δύο, δέκα χρόνια παραπάνω όσο χρόνια να ζω στο εξωτερικό το θυμάμαι μπορεί να ήταν και από πριν και νομίζω ότι αυτό λίγο που με ενοχλεί πάρα πολύ ότι τα πράγματα δεν φτιάχνονται και δεν σου λέω να χαλάς μια παιδική χαρά κάτι και να πρέπει να πάει το συνεργείο καταλαβαίνω ότι υπάρχουν διαδικασίες και πρωτόκολλα και όλη αυτή η εσωτερική διαδικασία και εδώ παίρνουν κάποιες φορές χρόνο να φτιάχνουν κάποια πράγματα στην παιδική χαρά ή στον δρόμο.

Αλλά κάποια πράγματα που είναι χρόνια εκεί είναι τόσο σημαντικά. Εκεί λίγο μου γυρίζει το μυαλό και λέω δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Εκεί είναι θέμα θέλησης. Δεν είναι θέμα ότι δεν το ξέρεις, ότι είναι θέμα δεν υπάρχει το μπάτζετ για να το φτιάξεις. Αυτό λίγο με ενοχλεί. Θα υπήρχε περίπτωση ποτέ να δείτε, ας το πούμε, την Ελλάδα, ότι πάμε να μείνουμε μόνοι μας στην Ελλάδα σαν οικογένεια.

Είναι κάτι που το έχουμε σκεφτεί. Εγώ, το ανέφερα και λίγο πριν, όσο μεγαλώνω, έχω μια ανάγκη να ξανασυνδεθώ με την Ελλάδα και στο κομμάτι του να ίσως να κάνω κάποια πράγματα και όχι το να βοηθήσω το πολιτιστικό της χώρας μου, δεν το λέω έτσι, αλλά το να μπορέσω να προσπαθήσω να κάνω κάποια πράγματα ούσως σε μια κατάσταση, δηλαδή με αυτό που κάνω τώρα, που ίσως μπορούν να φέρουν κάποιες συνεργασίες, κάποια πράγματα, κάποιους ανθρώπους, κάποιες ευκαιρίες.

Ειδικά μιλάσουν για την Ευρώπη και με τα προγράμματα που τρέχουν που πάντα βοηθάνε τις χώρες που έρχονται σε επαφή και σε συνεργασία. Τα συνεργατικά εννοώ. Οπότε έχω μια αυξανόμενη ανάγκη να συνειδηθώ πιο πολύ με την Ελλάδα. Ξέρω όμως ότι να μετακομίσουμε είναι πρακτικά δύσκολο. Όχι αδύνατο, αλλά θα χρειαστεί πολύ ψάξιμο και θα χρειαστεί κάποιος από τους δυο μας να έχει μια εξαιρετικά καλή δουλειά για να φέρει τον άλλον για ένα χρονικό διάστημα που άλλος θα ψάχνει να βρει κάτι, που μπορεί και να βρει κάτι λιγότερο καλό από αυτό που κάνει στη δεδομένη στιγμή εδώ.

Οπότε δεν είναι κάτι που δεν το έχουμε συζητήσει, δεν το έχουμε σκεφτεί, απλά παραμένει λίγο πάντε ρομαντικό και λίγο κάπως. Αν και ο σύντροφός μου, επειδή αγαπάει την ιδέα της Ελλάδας που έχει και αυτό που έχει ζήσει στην Ελλάδα και φυσικά σκεφτόμενοι ότι μεγαλώντας η κόρη μας θα ήταν ωραίο να είναι πιο κοντά στους παππούδες της και στην οικογένειά της στην Ελλάδα, είναι κάτι που το σκεφτόμαστε, αλλά είναι πρακτικά πολύ δύσκολο.

Και επίσης και εγώ δεν ξέρω πώς είναι να ζεις στην Ελλάδα, γιατί κατά ψέματα όταν πάμε, πάμε λίγο τουρίστες. Όσο και να μείνεις, πάντα είσαι κάποιος που θα φύγει πάλι. όπως λέει και ένας φίλος μου καλός από το σχολείο που είμαστε φίλοι ακόμα έχουμε μια ομάδα αυτή των ανθρώπων από το σχολείο που τώρα είναι λίγο πιο περιπλέκο γιατί έχουμε παιδιά και είναι λίγο διαφορετική χρονιά αλλά κάποτε γυρίζαμε όλοι τα Χριστούγεννα το καλοκαίρι κάπως το βρίσκαμε και ερχόμασταν αρκετοί μαζί και υπήρχε αυτός και άλλη μια φίλη μας που ήταν στο Ξερογό και ξαναγύρισε που εκείνος δεν έφυγε ποτέ, έφυγε μόνο στη Θεσσαλονίκη και ξαναγύρισε, που είναι εκεί.

Και λέει, έχω βαρεθεί να έχουμε αυτό το ταβαντούρι και μετά να φεύγετε. Και νομίζω ότι κάθε φορά που γυρίζετε πίσω πρέπει όλοι μας να αλλάσουμε τη ζωή μας για να σας υποδεχτούμε. Στο λέει, μεταξύ ο Βαρός και ο Αστίωλ, αλλά το έχει κάνει και πολλά χρόνια αυτό το πράγμα με τους φίλους μας, με εμάς όλους. Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι είμαστε πάντα αυτοί που φεύγουμε Οπότε όσο και να λέμε ότι ξέρουμε ή έχουμε μια επαφή Δεν είναι lived experience αυτό το πράγμα Οπότε δεν ξέρω πώς είναι στην Ελλάδα Έχω μια περιέργεια Αλλά δεν ξέρω αν η πραγματικότητα θα μπορούσε να είμαι τόσο σίγουρη Ότι θα τραβήξω τον σύντροφο μου και την κόρη μου εκεί Πολύ ωραία Έστω λοιπόν ότι κάποιος σου κάνει μια τρελή πρόταση να γίνεις υπουργός αύριο Τι υπουργείο θες να σου δώσουμε, το Υπουργείο Πολιτισμού μάλλον Ποιες 2-3-5 ιδέες έχεις που θέλεις να τις θέσεις εφαρμογή Ώστε να βελτιώσεις κάτι που βελτιώνεται άμεσα Το Υπουργείο Πολιτισμού μιλάμε τώρα Θέλεις κάποιο άλλο, άμα έχεις κάποια άλλη προτίμηση να το αλλάξουμε

Είναι ενδιαφέρον το Υπουργείο Υπουργείου Γιατί ξέρω ότι είναι σχετικά καινούργιο υπουργείο Και παρακολουθώ κάποια πράγματα με το Υπουργείο Υπουργείου είναι ότι αυτό που λέμε ότι ο γνωστός γνωστού ισχύει παντού, δεν ισχύει μόνο στην Ελλάδα. Είναι ο τρόπος που λειτουργούν και εδώ τα πράγματα σε μεγάλο βαθμό. Όχι όμως, παρέτε, ο γνωστός γνωστού, προφανώς θα δισκεφτείτε ότι είναι η κόρη του, κάποιος που είναι φάντερ και τα λοιπά, έρχεται να κάνει μια πρακτική ή οτιδήποτε, αλλά οι δουλειές, οι θέσεις τέλος πάντων, συνήθως δεν ανακοινώνονται, Εκτός όταν είναι μια θέση ξέρω διευθυντική και τα λοιπά που τους πρέπει να περάσει από τη διαδικασία.

Είναι ότι α ξέρω αυτό το άνθρωπο που έχω δουλέψει μαζί του είναι πολύ καλός. Αυτό που κάνει καλή. Θα ήθελα να το να δουλέψουμε μαζί στην επόμενη παραγωγή. Οπότε αυτό εννοώ γνωστός γνωστού. Οπότε αυτό υπάρχει παντού. Για να μην αισθανόμαστε ότι συμβαίνει με το στην Ελλάδα αυτό το πράγμα. Και θεωρώ ότι δεν είναι απαραίτητα κακό.

Γιατί όταν έχεις δουλέψει με ανθρώπους και αισθάνεσαι καλά, όταν έχεις τη διαδικασία και δεν είναι κάτι, πώς θα το πω, είναι κυβερνητικό κτλ. Μπορείς να επιλέξεις ό,τι θέλεις να κάνεις στην ομάδα σου. Όταν όμως είναι κάτι που είναι δημόσια δαπάνη και δημόσια λεφτά κτλ. Εκεί νομίζω ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάζουν. Και νομίζω ότι αυτό που είναι λίγο δύσκολο είναι ότι πόσο, παρά ότι υπάρχουν διαδικασίες και διάβγεια κτλ.

και υποτίθεται προκηρύξεις, πόσο όντως αυτοί οι άνθρωποι που παίρνουν αυτές τις θέσεις, κάποιες θέσεις, όχι όλες, και δεν λέω ότι όλοι δεν το αξίζουν, πόσο αυτοί οι άνθρωποι όντως είναι εκεί γιατί είναι καλύτεροι οι άνθρωποι που μπορούν να βρουν για τη θέση ή είναι επειδή ξέρουν κάποιον. Από τα πότε λίγο αυτό το ότι χρησιμοποιούμε τα όργανα που υπάρχουν, τις διεδικασίες που υπάρχουν in place, δηλαδή υπάρχουν ήδη, με έναν ουσιαστικό τρόπο και όχι μόνο με έναν τυπικό τρόπο γιατί μπορεί να υπάρχει μια διάβ benef benef και να έχεις βάλει τα ανώματα και να έχουν τα τυπικά προσώ benef αλλά μπορεί να υπάρχει μπορεί αυτός ο άνθρωπος το κάνει κάθε χρόνο αυτή τη δουλειά και οπότε δεν είναι και ο λόγος που έχει τόσο πολλαμόρια και επιλέγεται και επιλέγεται οπότε λίγο αυτή της διάβ benef Αλλά είναι όντως το καλύτερο που μπορείς να βρεις εκεί και έξω.

Οπότε ό,τι υπάρχει στα διαδικασία, να τη κάνεις λίγο όντως πιο ουσιαστική και όχι τόσο τυπική. Για να κάνουμε να τήξεις το κουτάκι μας. Ναι, λίγο αυτό το... Λίγο, δεν είναι λίγο, είναι πολύ. Να φτιάξουμε τα πράγματα. Δηλαδή, νομίζω ότι πριν κάνεις μεγάλης επενδύσεις σε κάποια πράγματα, πρέπει να φτιάξεις λίγο τα είδη υπάρχοντα.

υπάρχουν πάρα πολλά μουσείοι και πάρα πολλοί χώροι και αρχαιολογικοί και τα λοιπά που όντως θέλουν φτιάξιμο οπότε πριν ξεκινήσεις και δεν ξέρω να κάνεις ένα άλλο μεγάλο έργο έχει σημασία να δεις τι μπορείς να φτιάξεις από τα ήδη υπάρχοντα και να τα συντηρήσεις γιατί δεν ξέρω αυτό είναι η βάση σου. Ένα άλλο πράγμα που μου αρέσει πολύ, οι δανείοι το κάνουν τώρα τα τελευταία χρόνια, οι Σουηδοί το κάνουν εδώ και πολλά χρόνια νομίζω είναι ότι το 1% του προϋπολογισμού, οποιοδήποτε κρατικό προϋπολογισμού για ένα κτίριο για μια, ξέρω εγώ, σταθμός του μετρό θα είναι, υπουργείο θα είναι, ένας δημόσιος χώρος ένα σχολείο, οτιδήποτε είναι, ξέρω εγώ, τέτοια δαπάνη, είτε καινούριο, είτε συντήρηση, οτιδήποτε, το 1% θα πρέπει οπωσδήποτε να πάει σε μια μορφή τέχνης.

Δηλαδή, θα κάνεις ένα κοινό σχολείο στη Στοκόλμη, έχει ένα προϋπολογισμό ίξ λεφτά το 1% του προϋπολογισμού θα πρέπει να πάει σε κάτι τέχνης που θα είναι μέρος του σχολείου έτσι είχα δουλέψει και με τις καλλιτέχνες που είχα δουλέψει στο στούντιο σε ένα μεγάλο σχολείο που φτιάχναν σε Στοκχόλμη και φτιάχνανε μια μεγάλη εγκατάσταση και κάποια άλλα πράγματα που ήταν σε κάποιες αίθουσες στις αντίστοιχες ουσιατέρες που τρώγονται τα παιδιά και στον κήπο Αυτό όμως είναι πολύ ενδιαφέρον.

Να βάλεις μια ποσόστοση ότι σε οτιδήποτε έχει σχέση με αυτό που ζουν οι άνθρωποι στο δημόσιο χώρο και στη δημόσια σφαίρα έχει ένα κομμάτι πολιτισμού. Ένα κομμάτι πολιτισμού που μένει. Σε αυτό το πράγμα. Μια φυλακή μπορεί να έχει ένα μπάτζετ που να έχει σχέση με τον πολιτισμό. Οπότε ο πολιτισμός για μένα δεν είναι κάτι που είναι για τους λίγους.

Είναι για τους πάρα πολλούς. Και πρέπει να είναι κάτι που με έναν τρόπο εύκολο από το... Δεν μπορείς να το ζεις, να το βλέπεις, να το βιώνεις στη ζωή σου την καθημερινή. Οπότε, πολιτισμός δεν είναι σίγουρα για μένα ένα κάτι που πρέπει να μένει για τους λίγους και μέσα σε συγκεκριμένους χώρους. Και είναι ωραίο να μπορείς να το βλέπεις αυτό στη δημόσια σφαίρα, με έναν ωραίο τρόπο.

Λοιπόν, λίγο να προσέξουμε πιο πολύ τα πράγματα που έχουμε ήδη και που υπάρχουν ήδη, και να υπάρχει μια μικρή ποσόστοση, κάτι που όντως πηγαίνει πάντα στον πολιτισμό, για να είναι πιο προσβάσιμος σε ένα μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Αν γυρνούσε το χρόνο πίσω, τι θα έκανες διαφορετικά? Νομίζω ότι αυτό που θα έκανα διαφορετικά, νομίζω ότι κάπως το ανέφερα πριν, θα έπαιρνα λίγο το χρόνο και στα 17-18 να το σκεφτώ λίγο περισσότερο.

Και ακριβώς επειδή μεγάλωσα καλά και οι γονείς μου με πιο στήριξα, αλλά υπήρχε πάντα και σε πολύ μεγάλο βαθμό στην ελληνική οικογένεια ότι υπάρχει αυτό το linear, ότι τα πράγματα είναι μια γραμμή που ευθεία πάει. Είσαι καλός μαθητής που ήμουνα, περνάς σε μια καλή σχόλη, κάνεις μεταπτυχιακό, όλα είναι μια ευθεία γραμμή.

Ίσως θα έπαιρνα το χρόνο λίγο τότε να δω κάποια άλλα πράγματα. Δηλαδή αυτό που είπα ότι υπήρχαν συναδέλφοι μου στο μεταπτυχιακό που είχαν κάνει πράγματα, είχαν δει αυτοελευθερισμό. Νομίζω ότι αυτά τα πράγματα σου προσφέρουν κάτι Οπότε νομίζω ότι αυτό θα για δώσει τον εαυτό μου Ίσως δεν σου λέω να πάρω έναν κάπι για ολόκληρο Αλλά ίσως να πάρω ένα μισό χρόνο Κάποιους μήνες Πως είναι μια δουλειά Δεν είχα δουλέψει ποτέ πριν Εξωτερικά από τη Σαμαρίνα όπως αναφέρα πριν Να δω ένα άλλο μέρος κάτι κάτι Νομίζω ότι ίσως αυτό είχε επηρεάσει Την επιλογή της σχολής Μπορεί και όχι δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι αυτό θα έκανε λίγο διάφορε και αυτό νομίζω ότι είναι το ωραίο σε κάποιες άλλες χώρες που δεν είναι καινούργιο για αυτούς γιατί στην Ελλάδα ίσως συμβαίνει λίγο καινούργιο υπάρχει και υποστήριξη και από την οικογένεια και ίσως και από το κράτος σε έναν βαθμό αν τα παιδιά παίρνουν κάποιο επίδομα εδώ ξέρω ότι ισχύει πολύ να πάρουν αυτό το χρόνο και λίγο να σκεφτούν

τι θέλουν να κάνουν ίσως αυτό θα έκανε λίγο διάφορε Κάπου πριν λίγο πιο πολύ χρόνο και στα 17-18 μου, να εξάμεινω κάτι, κάτι λίγο να δω, αν είναι αυτό που θέλω να κάνω. Θα έπρεπε να κάνω αντιφαγητικό. Δεν ξέρω, ίσως όταν έκανα την αλληλεγγύη στην επαγγελματική μου ζωή, ίσως θα μπορούσα όντως να έχω κάνει λίγο ένα risk management περισσότερο και να έχω λίγο προετοιμαστεί.

Δεν ξέρω αν θα μου είχε προσφέρει κάτι. Ίσως η προσγείωσή μου στο έδαφος να ήταν λίγο πιο μαλλί. Ίσως θα έπρεπε να έχω προετοιμαστεί να τέκει περισσότερο. Για τις προζοκίες μου. Πολύ ωραία, Στέλλα. Νομίζω ότι ήταν μια πολύ ευχάριστη συζήτηση. Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο. Ευχαριστώ. Ήταν ωραίο να πάω πίσω σε χρόνια γιατί έχουν περάσει και πολλά χρόνια.

Ειδικά η πρώτη ερώτηση για τα αυτοκαιδικά που λέει έχει ενδιαφέρον. Και φυσικά ευχαριστούμε και τους εκροτές μας που μας παρακολούθησαν και σήμερα. Καλή συνέχεια σε όλους.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00