Τα μυστικά του lobbying για Tech Giants: Από τον Πειραιά μέχρι τη Silicon Valley | Brain Drained 09
Brain Drained Unfiltered | Έλληνες του ΕξωτερικούΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Η Σοφία Γκιούσου έφυγε από τον Πειραιά στα 22 — μετά από "πανωλεθρία" στις Πανελλήνιες, με θράσος και λεφτά στην τσέπη πουλώντας το αυτοκίνητό της. 25 χρόνια μετά ζει στο Λονδίνο και κάνει public policy για κολοσσούς της τεχνολογίας: Airbnb, Google, και σήμερα Roblox. Σε αυτό το επεισόδιο εξηγεί τι πραγματικά σημαίνει lobbying, πώς ένας νόμος «εκπαιδεύει» μια ολόκληρη κοινωνία, και γιατί το gaming είναι τέχνη και πολιτικό πεδίο μαζί.
Μια ειλικρινής κουβέντα για καριέρα, μητρότητα στα 38, την τύχη, τα παιδιά και τις οθόνες — και για ένα υβριδικό μοντέλο ζωής ανάμεσα στο Λονδίνο και ένα ελληνικό χωριό.
Για κάθε Έλληνα του εξωτερικού που ζυγίζει τι σημαίνει «ζωή στο εξωτερικό», θυσίες για την καριέρα και την πολυπλοκότητα της κάθε επιλογής.
🎙️ Brain Drained Unfiltered — Έλληνες του εξωτερικού, αφιλτράριστα.
⭐ ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΟ PODCAST ΜΑΣ:
Αν σας άρεσε το επεισόδιο, η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορείτε να μας δώσετε είναι να πατήσετε το "Follow" και να μας αφήσετε μια αξιολόγηση 5 αστέρων στο Spotify! 🙏
👇 Βρείτε τη Σοφία:
📸 Instagram: https://www.instagram.com/sofiagk/
🎵 TikTok: https://www.tiktok.com/@sofiagki
🔵 Facebook: https://www.facebook.com/sofiagk
🐦 X (Twitter): https://x.com/sofiagk
🪪 Linkedin: https://www.linkedin.com/in/sofiagk/
🔗 Ακολουθήστε το Brain Drained Unfiltered:
📸 Instagram: https://www.instagram.com/braindrainedgr/
🎵 TikTok: https://www.tiktok.com/@braindrainedgr
🔵 Facebook: https://www.facebook.com/braindrainedgr/
🐦 X (Twitter): https://x.com/braindrainedgr
🪪 Linkedin: https://www.linkedin.com/company/brain-drained-unfiltered-podcast
📺 Δείτε το επεισόδιο με εικόνα (4K) στο YouTube:
https://www.youtube.com/@braindrainedgr
⏱️ ΚΕΦΑΛΑΙΑ Επεισοδίου:
(1:33) Πειραιάς, Πανελλαδικές & το θράσος στα 22 να φύγει για το Λονδίνο
(15:25) Public policy & lobbying: τι πραγματικά κάνει για την τεχνολογία
(26:11) Airbnb, Google, Silicon Valley — καριέρα, τύχη & ο κανόνας του recruiter
(1:00:43) Μητρότητα στα 38, gaming ως τέχνη & τα παιδιά στις οθόνες
(1:37:39) Brain drain, ελληνική γραφειοκρατία & το υβριδικό όνειρο Λονδίνο + χωριό
📌 Αποποίηση Ευθύνης: Οι απόψεις, οι ισχυρισμοί και οι απόψεις που εκφράζονται από τους καλεσμένους στο "Brain Drained Unfiltered" αποτελούν αποκλειστικά προσωπικές τους θέσεις και εμπειρίες. Δεν αντιπροσωπεύουν απαραίτητα τις απόψεις του δημιουργού/οικοδεσπότη της εκπομπής. Ο παραγωγός δεν φέρει καμία ευθύνη για την εγκυρότητα ή την ακρίβεια των όσων δηλώνονται από τρίτους κατά τη διάρκεια του επεισοδίου.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Γιατί δεν αλλάζουμε το όνομά μας μετά το γάμο. Φέρνει θεσσή ότι οι Ελληνίδες δεν αλλάζουν το επώνυμό τους μετά το γάμο. Και μάλιστα, εμείς εξωτερικά, και το παίζουμε και κάποιες, φεμινίστες δίχτυν, γιατί οι Αγγλίδες και οι Αμερικανίδες αλλάζουν το όνομά τους μετά το γάμο. Γιατί ο νόμος του ΠΑΣΟ έκανε την αλλαγή ονόματος μετά το γάμο, την ίδια ακριβώς διαδικασία με το να αλλάξεις εσύ το όνομά σου από Αντώνης και να το κάνεις Πέτρος.
Κάνοντας το πάρα πολύ δύσκολο λοιπόν, ολίγη η κοινωνία εκπαιδεύτηκε στο ότι δεν αλλάζουμε το όνομά μας μετά το γάμο και έχουμε μείνει οι Ελληνίδες πλέον με την εντύπωση ότι αυτό το γάμο είναι κάποιο εφημιστικό λόγο. Όχι! Απλά δώσε το όνομα σου. Έγινε πολύ δύσκολο και τώρα έχουμε συνηθίσει ότι δεν αλλάζουμε το όνομά μας μετά το γάμο.
Φοβερό! Στο 22 χρονών σηκώθηκα και έφυγα. Πούλησα τα μάξι. Οπότε είχα αυτά τα λεφτά στη ζέτη μου. Και σηκώθηκα και έφυγα τώρα, ξέρω εγώ. Και πήγα να δουλέψω με έναν φίλο που με φιλοξένησε. Και βρήκα δουλειά και νύκια στα σπίτι. Λέρω δηλαδή με τι φράσορτς. Γι'αυτού οι επαναστάσεις δεν γίνονται από σαρντάριδες. Γίνονται από κοσάριδες, ξέρεις.
Γιατί δεν καταλαβαίνεις τον κίνδυνο. για τα παιδιά είναι ότι δεν έχεις ιδέα τι γονιός θα είσαι. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση. Δηλαδή τον καθένα που χτυπάει διαφορετικά η γονιικότητα. Δυστυχώς δεν έχεις καμία ιδέα ή εγγύηση τι γονιός θα είναι ο άλλος. Χτίζεται δηλαδή δύο καινούργιες ταυτότητες προσπαθώντας να κρατήσετε το παιδί ζωντανό το οποίο παιδί είναι βαλίτσα με death wish.
Εσύ είσαι τρελαμένος γιατί δεν ξέρεις τι προσωπείς και λες αν απνεί ή δεν απνεί. Επέστρεψα το Σεπτέμβρη και τελείωσε και ο μικρός πρώτης δημοτικού, full British system και τέτοια. Οπότε εδώ, Λονδινάκι. Πες μας έτσι, αρχικά από παιδικά χρόνια, εφηβικά χρόνια Ελλάδα, τι αναμνήσεις έχεις, πώς ήταν εκείνα τα χρόνια, κάποια ιστορία που σε σημάδεψε.
Πω πω, πάμε πίσω. Με το καλημέρα σας δώσε ηλικία, δώσε πόνο. Πράβο Αντώνη, εντάξει, δέχομαι. Εγώ με γεννήσα στην Ελλάδα του 80, το 80 γεννήθηκα, οπότε μεγάλα χρόνια πασόκορθοδοξο. Κατά κύριο λόγο μεγάλωσα πειραιά. Είχαμε και κάποιες μετακινήσεις από εδώ και από εκεί, πάντων η μαμά μου είναι από το Κιλκίς, ο μπαμπάς μου είναι από το hardcore πειραιά, Ευγένεια και Ρατσίνη κτλ.
Αλλά πήγαμε και ζήσαμε στην καρδιά του Ολυμπιακού, στο νεοφάλαιρο πειραιά, πολύ κοντά στο Καρεςκάκι. Ελπί τελειώσα σχολή, το πολυκλαδικό πυρά, πανηγυρική πανωλεθρία με τις Πανελλήνιες, οπότε ξεκίνησα να δουλεύω το 1998, από εδώ και από εκεί και έφυγα από την Ελλάδα το 2002, την εποχή των πολύ παχιών Αγελάδων. Δηλαδή σήκωνα πριν στους Ολυμπιακούς, ξέρεις, σήκωνες μια πέτρα, βγαίναν λεφτά.
Που μου είπες αυτά πράγματα, ίσως να ήταν και Ολυμπιακοί, πηγαίναν στο γήπεδο ή καμία σχέση. Τις πόκας όλου! Δηλαδή, δεν ξέρω πώς έγινε. Όλοι οι φίλοι που ήταν ολυμπιακοί δικά στον Πειραιά, στη σχολεία του Πειραιά, το ζηλεύανε πάρα πολύ αυτό το πράγμα. Για εμάς ήταν απλά inconvenient. Ξέρεις, δηλαδή, είχε αγώνα, γίνονταν χαμός το παιδί μου στη γειτονιά.
Όχι και το μπαμπάς μου ήταν πολύ τον σπορ. Βέβαια, ως έφηβες, οι γονές μας είχαν πολύ του κάτι πρέπει να κάνετε. Κάποιοι μου κάνουν τα ψάσιμα. Οπότε εγώ πήγαινα στο Καρές Κάικ. Ακόμα μεγαλύτερη ζήλια από συμμεθητές και φίλους, γιατί εγώ πήγαινα στο Καρές Κάικ κάθε μέρα για προπόνηση. Έκανα στίβο στο Καρές Κάικ. Και στο μικρό το βοηθητικό, αλλά και στο μεγάλο, στο ταρθάν γύρω-γύρω από το καθιαγιασμένο γήπεδο του Ολυμπιακού τέλος πάντων.
Και εντωμεταξύ παντρέφτηκα κι άντρα, που επίσης δεν είναι πολύ μεγάλος φαν και ήρθε το παιδί μας στις προάλλες και μου λέει μαμά μην μου λέει ότι έχει World Cup και ότι κερδίζει η Αγγλία σήμερα ήταν πολύ στεναχωρημένος γιατί έχασε η Αγγλία όσο κέρδιζε όμως η Αγγλία γιατί ως γνωστόν ξέρεις το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι που οι Άγγλοι κερδίζουν με τι που δεν κερδίζουν δηλαδή αυτό γιατί συνεχώς παράδοση και του λέω φοβερό Εν τω μεταξύ δεν έχουμε δει καθόλου ποδόσφαιρο στο σπίτι και αυτός έρχονταν και μου τα έλεγε από το σχολείο.
Ξέρεις, ήταν από το σχολείο. Λέω, ρε παιδί μου, πρέπει να βγαίνεις στον τελικό να τον δούμε. Με αυτό το παιδί να έχει μια ιδέα. Άρα, είδατε τον τελικό και χάσαμε. Ρε παιδί μου, στεναχωρήθηκε. Μου λέει, σήμερα, England were kicked off. Ρε παιδάκι μου, του λέω, δεν ήταν kicked off. Λέω, τι σπόρι, είμαι ξεσάθλημα. Λέω, άμα κάνεις παθαρίες στην τάξη, ξέρω εγώ, και σε πετάξουν έξω, δεν μας πετάνε έξω, λέω, μας προσπάθησαν δύο-θήτρια.
Α, του λέω, γιατί, ξέρεις, έχουμε άλλα βιώματα. Εμάς απλά μας πετάγαν έξω. Καλά, ναι, όντως, τα βιώματα που είχαμε εμείς από το ελληνικό το σύστημα, ιδίως εδώ, άμα τα πεις, θα πούνε, εντάξει, το παιδί κατευθείαν για πρόνοια, ξέρω εγώ, ψυχολογική στήριξη και τέτοια. Τελείως διαφορετικό. Στο ρίξη με το εξωτερικό, μου κάνει εντύπωση γιατί μετά από τόσα χρόνια εδώ, πιάσω τον εαυτό μου να γκρινιάζω για κάτι, όπως ας πούμε για το NHS, επειδή έχω πάει σε νοσοκομείο στην Ελλάδα.
Έπαθα κάτι καταστροφικό, ρε παιδί μου, απλά και οι άνθρωποι υπάρχουν. Δεν έχει το σύστημα, ας πούμε, ό,τι θα έπρεπε να έχει. Είναι πολύ πιο δύσκολη η κατάσταση. Οπότε όταν ακούω Άγγλους να κρυνιάζουν για το NHS ή πιάνω τον εαυτό μου ή κάτι τέτοιο, λέω παιδιά, δεν ξέρετε συγκριτικά. Και το ίδιο με τα σχολεία. Δηλαδή πάνε στο σχολείο, κάνουνε...
Στο δικό του σχολείο κάνουν forest school. Μια φορά την εβδομάδα. Πιάχνουνε φωλίτσες για τις νεραϊδούλες, αναγνωρίζουν τα φύλλα, ποιο δέντρο είναι αυτό, ποιο δέντρο είναι το άλλο αυτό. λέω εγώ όμως δεν είχα χωριό να πηγαίνω να μου λέω ο παππούς μου αυτή είναι η Ελλάδα, αυτό είναι το πρόβατο αυτό είναι το πλακάνι, ξέρω εγώ δεν νομίζω ότι θα τα είχα μάθει ποτέ ξέρεις Μπήκες στα πολύ δυναμικά που γνωρίζεις, άστα άστα για μετά αυτά Θα σε πάω πίσω για να αφήσουμε και αυτή την περίοδο μιας που μου είπες για Πανελλήνες καταρχήν να σου το πω έτσι, μου είπες παλαιολεθρία, θα το πω υπήρχε κάποια πίεση, πρέπει να πετύχεις αυτό ή αλλιώς ξέρω εγώ πας για δουλειά όπως μου είπες ή ήταν καθαρά από τη Σοφία λίγο τώρα και όπου βγήκε Ξέρεις τώρα, A-type women πρώτα παιδιά και τέτοια Υπάρχουν προφανώς expectations από την οικογένειά σου αλλά και κάτι άλλο Δεν είχε ο μπαμπάς μου ναυτιλιακή εταιρεία Σου έλεγαν οι γονείς του παιδί μου εδώ που δεν σου ο παιδιάς είναι μηχανικός
ο μπαμπάς μου ήταν μηχανικός σκαφάνου τέλος πάντων, μέχρι που συνδεξιδοτήθηκε ο άνθρωπος. Η μαμά σου δεν δουλεύει, δηλαδή, κάτι πρέπει να κάνεις στη ζωή σου. Πώς θα το κάνεις? Δηλαδή, ήταν δύσκολη η κατάσταση. Και όταν δεν πέρασα, η μαμά μου ήταν πάρα πολύ... Δεν νομίζω όμως ότι με πιέζανε, δηλαδή, χαμός, ας πούμε, κατά πίεση φοβερή και τέτοια.
Ήμουν μορικά λιμανθήτρια, οπότε σου λέγανε και όλα σκρίμα, ρε παιδάκι μου. Βάλ' τον κόλλο σου κάτω λίγο να διαβάσεις. Ναι, πάνω λευθερία. Όχι πως προσπάθησα και πολύ, να τα λέμε. Δηλαδή τώρα, ξέρεις, με την ωριμότητα που έχω τώρα, ξέρω ότι δεν είχα την πειθαρχία που θα έπρεπε να έχω, ρε παιδί μου, για να περάσω από την Ελλήνια.
Οπότε η μαμά μου με τα είπε, είναι πολύ συλλογικής, πρέπει να πας να δουλέψεις. Δηλαδή πώς να κάθεσαι. Θες να ξαναδώσεις, ξαναδώσεις. Δεν θες να ξαναδώσεις, μη ξαναδίνεις. Αλλά τρίπον δουλεύεις. Με κάποιο τρόπο πιο σε σταΐζει. Το οποίο το βρίσκω και πολύ λογικό, ας πούμε. Και ξεκίνησα, ξέρεις, παζάρα παιδί μου. Στην αρχή δούλευα σε ένα φαρμακείο, μετά δούλευα σε ένα γραφείο.
Και το μόνο, για αυτό που έκανα, το οποίο ήταν πολύ θετικό, πήγα και έκανα, επειδή είχα ήδη το προφίσιο, έκανα το μεταφραστικό πρόγραμμα του Βρετανικού Συμβουλίου, που είχε ένα πολύ καλό μεταφραστικό πρόγραμμα εκείνο τον καιρό. Και έκανα και κάποιες μεταφράσεις, on the side. Δούλευα μετά σε ένα περιοδικό τεχνολογίας. Δεν μπορώ να πω ότι δεν ζούσα, όπως είπαμε, καλές εποχές.
Δηλαδή 18-19 χρονών πήγα νίκια στα στήν Αθήνα. Στο κέντρο έμενα μόνιμο, δούλευα. Ήθελα να κάνω και άλλα πράγματα, ρε εσύ. και η αγορά της Ελλάδας ήταν και παραμένει σχετικά μικρή. Οπότε αν θέλεις να έχεις ευκαιρίες, αν θέλεις να σπουδάσεις, έχουμε ένα πολύ συγκεκριμένο σύστημα για να σπουδάσεις. Ή περνάς ή δεν περνάς. Δεν περνάς, ή πληρώνεις ή δεν σπουδάζεις.
Είναι πιο δύσκολη πίστα. Και αυτοί ήταν κυρίως και οι λόγοι που βγήκα στο εξωτερικό. Γιατί ήθελα να σπουδάσω ή δεν μπορούσα να σπουδάσω χωρίς να δουλεύω. οπότε έπρεπε να είμαι σε μια αγορά που μου επέτρεπε να κάνω και τα δύο. Και τώρα με τι θράσος το σκεφτόμουν αυτό 22 χρονών. Καθόμουν τώρα στο κέντρο της Αθήνας, σε ένα σπίτι που τον νίκευα, είχα τη δουλειά μου, έπαιζε και μια σχεσούλα κτλ.
Οκ, σε 10 χρόνια πόσα είναι περίπου. Δεν πες, είναι ένα λίγο καλύτερο σπίτι, ένας λίγο καλύτερος άντρας, μια λίγο καλύτερη δουλειά. Λέγε, τίςες, σιλοπαρόμια θα ήτανε ρε παιδί μου. Έρχεσαι ήμουν, δεν ξέρω, πολύ μικρή ήθελα να δω κι άλλα πράγματα. Έτσι μπήκα στο αεροπλάνο. Άρα, ας το πω έτσι, το σκεφτώσεις απλά από μόνη σου, να δω κι άλλα πράγματα και μπήκες σε ένα αεροπλάνο και έφυγες.
Για πού και γιατί. Κοίτα, με περιόριζε πολύ η γλώσσα. Δηλαδή, αγγλικά, αγγλικά. Ξεκινάμε από εκεί. Δηλαδή, η καλύτερη γλώσσα που είχα ήταν τα αγγλικά. Δεύτερον, γνώριζα αρκετά καλά το αγγλικό σύστημα, έφαντας κάνει και το μεταφραστικό. Καταλάβαινα ποια είναι η διαδικασία του να μπεις σε ένα πανεπιστήμιο, να κάνεις μια αίτηση, να ζήσεις σε αυτή τη χώρα κτλ.
Είχα και τη μαμά μου που ανακτήκε θάλη μου. Είπε, μαμά μου ήταν πάντα της λογικής ότι πρέπει να κάνεις πράγματα. Δηλαδή πίτα μου έλεγε, ρε παιδί μου, εγώ μεγάλωσα στο παλαιογυναικό και αστυνογυρικής, έφεγα πήγαινα στην Αθήνα. Δηλαδή αυτό ήταν η μεταφορά από κάτι μικρό σε κάτι μεγάλο εκείνη την εποχή. Πρέπει το 70 κάτι.
Για σένα η μεταφορά είναι φεύγω από την Αθήνα, πάω στο χτιλικό. Δηλαδή αυτή την περιπέτεια πρέπει να ζήσεις. Και είχα και αυτό το γκρι γκρι γκρι. κάνε κάτι, μη βαριέσαι, μη χαραμίζεσαι, μην μένεις τα ίδια, μην, μην, μην. Α, και πολλοί θράσους, ρε ασύ, δεν ξέρω. Τώρα, σαν να είμαι ηλικία, ο Χρήστος, σκέφτομαι και λέω, δηλαδή, στους 22 χρονών, σηκώθηκα και έφυγα.
Πούλησα τα μάξια, οπότε είχα αυτά τα λεφτά στη τσέπη μου και σηκώθηκα και έφυγα τώρα, ξέρω εγώ, και πήγα σε έναν φίλο που με φιλοξένησε και βρήκα δουλειά και ναι κι αυτά σπίτι. Ξέρω δηλαδή με τι θράσου. Ξέρεις άμα με ρώταγες τότε θα σου μιλήσω. Ναι εντάξει και τι έγινε ξέρεις κανονικά, νορμάλ. Γι' αυτό οι επαναστάσεις δεν γίνονται από σαρεντάριδες.
Γίνονται από εικοσάριδες ξέρεις. Γιατί δεν καταλαβαίνεις τον κίνδυνο. Δεν έχεις αίσθηση του κίνδυνου και του ρίσκου. Στο Λονδίνο ήταν το ξεκίνημα δηλαδή. Ναι. Ήταν 100% βέβαιο ότι εγώ δεν μπορούσα να μου σπουδάσω και να μην δουλεύω Δεν υπήρχανε αυτά τα λεφτά από την οικογένειά μου Οπότε έπρεπε 100% να δουλεύω Για να είμαι πιο συγκεκριμένη και επειδή ή θα το μυαλό να έχω για μια ψινή Για να μην έρθω και τελείω στον αέρα Είχα κάνει μια αίτηση για ένα μάστερ μεταφρασής Στο οποίο με είχαν δεχτεί, στο Westminster συγκεκριμένα Ήρθα λοιπόν έξω από τα δουλειά, βρήκα δουλειά σε έναν αντίστοιχο γερμανό, δηλαδή σε ένα κατάστημα κινητής τηλεφωνίας, μη φανταστείς δηλαδή βρήκα δουλειά, θες, τα γερ, βρήκα δουλειά retail.
Και πήγαν στο πανεπιστήμιο και τότε μετάλειψα ότι το part-time πρόγραμμά τους ήταν να πει από τα μισά μαθήματα, αλλά τις ίδιες ώρες με τους full-time φοιτητές. και είπα, δεν μπορούσα να το κάνω γιατί έγινα στη δουλειά. Εφόσον είδα ότι είχαν περάσει κι ένα-δυο μήνες, είχα βρει δουλειά, είχα βρει σπίτι και τα λοιπά, τότε είπα, οκ, θα το πάρω από την αρχή.
Δηλαδή, να σπουδάσω από την αρχή. Και πήγα στο Μπερκπεκ, που είναι ένα κολέγιο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, το οποίο έχει δημιουργηθεί το 1800 τόσο για εργαζόμενους λονδρέζους. Όλα τα πτυχία του είναι part-time και όλα τα μαθήματα είναι από τις 6 το απόγευμα και μετά. Δουλευτεί και σαν νυχτές 24 ώρες και 24 ώρες κατά τη διάρκεια της εξεταστικής, καθηγητές σου available τα απογεύματα, δηλαδή είναι σχεδιασμένο το περπέκ για άνθρωπος που δουλεύουν.
Και οπότε έτσι έγινε η δουλειά. Δούλευα το πρωί, άλλαξα κάποιες δουλειές, έκανα το πτυχίο μου 6 με 9 καθημερινές, 4 χρόνια και μετά στο ίδιο πανεπιστήμα έκανα και το μεταπτυχιακό μου για δύο χρόνια. Κάπως έτσι ξεκίνησε. Και δύσκολες εποχές έτσι. Πλήρωνα δίδακτρα γιατί ως part-time συζητής δεν είχες δικαίωμα. Έπρεπε να πληρώσεις δίδακτρα.
Όχι πολλά βέβαια, όχι τα αστρονομικά που πληρώνουμε σήμερα. Έπρεπε να πληρώνω στον Ίκη, ξέρεις τώρα, έξοδα. Στην αρχή ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Τι σπούδασες. Επέστρεφα στην Ελλάδα και μου λέγανε «Γεια, είστε πάρα πολύ καλά έξω». Και γίνω σε μια κατάσταση μέχρι τις πρώτες 15 μέρες του μήνα, γιατί από τις 15 και μετά τελειώνουν τα μιστά.
Τι σπουδάσα μου είπες. Σπουδάσα, έκανα πρώτο πτυχίο ανθρωπιστικής επιστήμης και μέσα μαζικής ενημέρωσης. Καλά, εγώ είχα μια πετριά από περίπου 15-16 χρονών που πήρα τον πρώτο μου υπολογιστή. Νάνε καλά η μάνα μου και ο πατέρας μου που είχαν όραμα. ήμουν φοβερά μεγάλη φαν της τεχνολογίας και της κουλτούρας της τεχνολογίας γιατί δεν έχω το ταλέντο της μαθηματικής σκέψης μπορώ να καταλάβω τι συζητάμε όταν συζητάμε για κώδικα μπορούσα να κάνω βασικά πράγματα SQL, Java, HTML και τα λοιπά αλλά μέχρι εκεί δεν ήμουν για να φτιάξω πράγματα αλλά ήμουν πάντα πολύ μεγάλη φαν της κουλτούρας της τεχνολογίας και το τι μπορεί να γίνει και το τι μπορεί να φτιαχτεί οπότε έκανα και πράγματα on the side η ώρα πήγα έκανα ένα master innovation management και technology policy που τελικά αυτό είναι και η δουλειά μου.
Δηλαδή εκεί καταλήξαμε. Δηλαδή εγώ κάνω public policy σε εταιρείες τεχνολογίας που είναι σπάνιο. Σας εγώ συνήθως λέω όταν με ρωτάνε οι νέοι λέω παιδιά, σκοτώ να θέλετε να σπουδάσετε κάτι δε πιο, δεν έχει σημασία. Δηλαδή η πλειοψηφία δεν δουλεύει αυτό που σπουδασέ. Δηλαδή πήγα πως έκατσε και δουλεύω από αυτό που σπουδάσα.
Πολύ ωραία. Και με το που τελειώνεις τις σπουδές σου, φαντάζομαι ότι ξεκίνησες έτσι να ψάχνεις γενικά πιο στοχευμένα για δουλειές πιο σχετικές. Πώς λειτουργήσε η όλη διαδικασία? Τι έγινε. Ένας από τους λόγους που έκανα το μάστερ που έκανα. Όσο έκανα το πτυχίο μου τα τελευταία κανένα δύο χρόνια τέλος πάντων, δούλευα, το πιστεύεις ή δεν το πιστεύεις, στο Βρετανικό Δημόσιο, διότι Ευρωπαία πολίτης.
Και το Ηνωμένο Βασίλειο εκείνους τους κύριους ήταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δούλευα λοιπόν σε ένα τμήμα το οποίο λεγόταν Serious Front Office. Και ήμουνα γραμματεία νομικού. Δηλαδή, ό,τι κάνουν οι νέοι άνθρωποι. Ξέρεις, προσπαθείς να βρεις μια δουλειά γραφείου, να φύγεις από το retail και την ορθοστασία, να είσαι λίγο καλύτερα.
Κάποια στιγμή λοιπόν άνοιξε μια θέση στο τμήμα πώληση. Στο τμήμα λοιπόν έκανε πράγματα όπως στήριζε τον Υπουργό όταν ερχόταν η ώρα για ερωτήσεις στο κοινοβούλιο, έκανε την αλληλογραφία, την υπουργική αλληλογραφία, κάποια τέτοια πράγματα. Και έκανε και κάποιες από τις πολιτικές του οργανισμού. Και ερωτεύτηκα. Δηλαδή ήταν η ώρα που κατάλαβα ότι από τη στιγμή που δεν έχεις τα σκύλς να είσαι καθαρά τεχνικός άνθρωπος, αλλά σε ενδιαφέρει πάρα πολύ το θέμα της τεχνολογίας, ποια είναι τα skills που έχεις, τα οποία θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα σε εταιρείες τεχνολογίας.
Και το public policy, πολιτική διαχείριση, ήταν το πράγμα που θεώρησα ότι θα μπορούσε να κάνει slot της εταιρείας τεχνολογίας όσο το δυνατόν πιο σωστά. Οπότε τότε αποφάσισα να κάνω και αυτό το master Innovation Management και Technology Policy και μου ήταν μετά πιο εύκολο να πάω στην επόμενη δουλειά public policy και στην επόμενη δουλειά public policy και κάποια στιγμή να καταλήξω σε εταιρείες τεχνολογίας, χτίζοντας ας πούμε εμπειρία από αυτή τη μεριά.
Επειδή εκείνες τις εποχές τώρα, σκέψτε τώρα το 2000 που ξεκίναγε ο χαμός, η Google είχε αρχίσει να μεγαλώνει, έβγηκε το Facebook κτλ. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο να μπεις σε τις εταιρείες. Ή είχες κάποιο πτυχίο από κάποιο πανεπιστήμιο που είχε γκούγλει εκείνη την εποχή εκείνο τον κανόνα ότι παίρνουμε από δέκα πανεπιστήμια κάποια τέτοια χαζομάρα.
Ή έκανες αυτό ή είχες την οικονομική δυνατότητα να πας να κάνεις internship δύο-τρεις μήνες χωρίς να σε πληρώνουν. Εγώ δεν είχα αυτή την πολυτέλεια. Οπότε αναγκαστικά έπρεπε να το χτίσω εναλλακτικά. Δηλαδή έπρεπε να πάρω περισσότερη εμπειρία public policy και όταν ανοίξανε ας πούμε περισσότερες ευκαιρίες σε public policy τμήματα σε εταιρείς τραγνηλογίας, έκανα το jump.
Πολύ ωραία. Αρχικά μιλάμε για public policy και πιστεύω ότι εντάξει, δύο στις περισσότερες που είναι επίσης στην Ελλάδα δεν ξέρουν για τι πράγμα μιλάμε. Οπότε, τι κάνετε εκεί σε αυτό το public policy, τρώγεται? Δεν έχει να κάνει μόνο με την Ελλάδα. Με ρωτάνε πάρα πολύ, δηλαδή σε όλες τις χώρες. Γιατί είναι πολύ εξειδικευμένη η δουλειά μέσα στο φάσμα, ας πούμε, των επικοινωνιών που κάνει μια εταιρεία.
Public policy είναι ουσιαστικά η πολιτική που φτιάχνουμε για την οικονομία, την κοινωνία, την υγεία, την επιχειρηματικότητα κτλ. Ως κοινωνία και πολιτικό σύστημα. Μπορείς να κάνεις δηλαδή πολιτική ως εκλεγμένος πολιτικός, μπορείς να κάνεις πολιτική ως υπάλληλος σε κάποιο υπουργείο, μπορείς να κάνεις πολιτική ως εκπρόσωπος κάποιες εταιρείες.
Μέσα λοιπόν σε ένα τέτοιο κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό σύστημα πρέπει να κάνεις κάποιες διαπραγματεύσεις. Δηλαδή δεν μπαίνει ο καθένας, ο κάθε εκλεγμένος υπουργός και λέει εγώ σήμερα αποφάσισα ότι όλος ο κόσμος θα δουλεύει 10 ώρες την ημέρα αντί για 6 ώρες την ημέρα ή 45 ώρες την ημέρα. Είναι μια διαδικασία. Δηλαδή υπάρχει κάποιο πολιτικό όραμα, μετά θεωρούν ότι για να γίνει πραγματικότητα αυτό το πολιτικό όραμα χρειάζονται κάποιες συγκεκριμένες πολιτικές, πόσες ώρες δουλεύουμε, πόσα λεφτά παίρνουμε, ποιος είναι ο κατώδος μισθός, οτιδήποτε.
Τι υλικά χρησιμοποιούμε για να φτιάξουμε data centers, πού τα φτιάχνουμε, τι περιβαλλοντικοί κανόνες. Όλα όσα έχουν να κάνουν λοιπόν με αυτά τα πράγματα πρέπει να διαπαραγματευτούν μεταξύ του κράτους, του industry, των κοινοτήτων που μπορεί να επηρεαστούν από τις οποιασδήποτε αλλαγές. Οπότε οι άνθρωποι που κάνουν public policy είναι ουσιαστικά διαπραγματευτές.
Και είτε διαπραγματεύεσαι εκ μέρους κάποιες εταιρείες όπως κάνω εγώ, είτε διαπραγματεύεσαι εκ μέρους κάποιας κυβέρνησης, είτε διαπραγματεύεσαι εκ μέρους κάποιου charity, third sector ή green peace. Ας πούμε έχει άποψη για το που μπαίνει ένα data center. Είχα διαπραγματεύεσαι εκ μέρους μιας κοινότητας. Οπότε ο λόμπις είναι αυτός το διαπραγματευτής, ο οποίος θα συζητήσει αυτή είναι η πραγματικότητα.
Εγώ ας πούμε, μπαίνω μέσα σε ένα δωμάτιο και θα πω αυτή είναι η πραγματικότητα της εταιρείας. Τεχνικά μπορούν να γίνουν αυτά τα πράγματα. Με απότερο στόχο γίνει πραγματικότητα το πολιτικό ή κοινωνικό όραμα μιας χώρας ή μιας κυβέρνησης. Πάει πολύ ωραία. Νομίζω ότι είσαι βασικά και το κατάλληλο άτομο να συζητήσουμε Τους δαιμονοποιημένους τέλος πάντων Λόμπιστες λοιπόν Εντάξει Ιδίως στην Ελλάδα φυσικά το λόμπινγκ είναι κάτι Θεωρητικά παγορευμένο κιόλας Γιατί εντάξει δεν γίνεται όπως δομημένα γίνεται στο εξωτερικό Και κυρίως στις Βρυξέλλες δηλαδή και στο Λονδίνο ακόμα Έτσι πώς θα προσπαθούσες να περιγράψεις πώς ας πούμε λειτουργεί σωστά αυτή η δυναμική άμα θες που είσαι δηλαδή policy experts από τις εταιρείες είναι η πολιτική, είναι φυσικά και αυτά τα NGOs τι είναι τέλος πάντων τα lobbying departments τέλος πάντων αυτά στη μέση εταιρείες κλπ και πώς λειτουργεί όλη αυτή η δυναμική ξανά σε φυσιολογικές συνθήκες.
Και για μένα είναι λίγο θέμα συστήματος έτσι και είναι θέμα του να μπορείς να ανοιχτά να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα. Νομίζω ότι στην Ελλάδα έχουμε κάποια ιδέα ότι αν κάποιος είναι υπουργός εκπαίδευσης υγείας Είναι ειδικός πάνω σε αυτό το πράγμα 9 φορές τις 10 δεν είναι Δηλαδή ο άνθρωπος είναι ειδικός στο να εκλεξεί Δεν είναι διαφορετικό Δες, παίρνει ένα πορτοφόλιο Αυτή που είναι ειδική πάνω στο συγκεκριμένο subject matter Είναι ουσιαστικά οι μόνιμοι άνθρωποι που δουλεύουν σε αυτό το υπουργείο Και αυτό και ευσπαθείς όσο το δυνατό να υπάρχει κάποιος Secretary General ενός σπουργείου, ο οποίος έχει μακρά πείρα πάνω σε αυτό το πράγμα, είναι career civil servants στο εξωτερικό, οι οποίοι έχουν κάποια δίκαιυση μετά από κάποια χρόνια στην εκπαίδευση, στην ενέργεια, στην οικονομία κλπ.
Ο πολιτικός λοιπόν η δικιά του δουλειά είναι να δώσει το πολιτικό όραμα. Το πολιτικό όραμα είναι αυτό που υποτίθεται τους ψηφίσαμε. Δηλαδή βγήκε το κόμμα, είπε εγώ προς τα εκεί θέλω να την πάω τη χώρα, αυτά υπόσχομαι ότι θα κάνω, υπάρχει δηλαδή ένα wait paper της κυβέρνησης, μόλις γίνεται η κυβέρνηση πάει ο κάθε υπουργός στο υπουργείο του λοιπόν που έχει πάρει το πορτοφόλιό του και λέει στους μόνιμους υπαλλήλους ότι προς αυτό δουλεύουμε.
Και είναι δουλειά αυτών των υπαλλήλων να προτείνουν πρακτικές λύσεις για να οδεύσουμε προς τα εκεί. Εφόσον λοιπόν έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο, το κάθε υπουργείο στο εξωτερικό θα εκδώσει ένα white paper ας πούμε ή μια διαβούλευση, η οποία λέει ότι έχουμε αυτό το στόχο, θα χρησιμοποιήσουμε αυτά τα εργαλεία. Έλατε εσείς πολίτες και μέσα στους πολίτες φυσικά υπονοούμε και διάφορους οργανισμούς και επιχειρήσεις κτλ. Να μας πείτε αν το σκεφτόμαστε σωστά ή δεν το σκεφτόμαστε σωστά.
Όχι ότι η διαδικασία της διαβούλευσης, η οποία μπορεί να είναι επιτροπές, public hearings, έστειλα ένα γράμμα, κάναμε κάποια έρευνα και δώσα τα δεδομένα, μπήκα και κάναμε κάποιες συναντήσεις, οτιδήποτε. Αυτή είναι η διαδικασία της διαπραγμάτευσης. Δηλαδή γίνεται, δεν γίνεται. Και φυσικά είναι και αυτό που νομίζω πολλοί κόσμο θεωρεί ότι είναι βρώμικη διαδικασία, η οποία όμως δεν είναι.
Είναι απλά απαραίτητη και αρρεαλιστική. Δούνε και λαβεί. Για παράδειγμα, ο στόχος μου εμένα είναι ότι πρέπει να κατεβάσουμε τους ρήπους στο μηδέν. Αυτό αναγκαστικά έχει κόστος. Δηλαδή, το ότι φτιάχνουμε ρόδες ή ότι έχουμε εργοστάσιο το οποίο φτιάχνει αυτοκίνητα, έχει κάποιους ρήπους αυτό το πράγμα. Να δούνε και λαβείν.
Μπορεί να έχω εγώ στόχο να κάνω κάτι, πρέπει να συζητήσουμε όμως το κόστος του να κάνω κάτι. Και αυτή είναι και η υποχρέωση των εταιριών σε δύο μέτωπα. Πρώτον, η υποχρέωση των εταιριών να δώσουν πραγματική εικόνα του τι συμβαίνει στην οικονομία και ποια είναι η επίπτωση των πολιτικών προτάσεων στη δική τους λειτουργία.
Δεύτερον, ποια θεωρούν ότι θα είναι η επίπτωση πάνω στο καταναλωτικό κοινό. Και τρίτον, η κάθε εταιρεία μέσα σε ένα καπιταλιστικό σύστημα έχει υποχρέωση, εφόσον είναι εισηγμένη, προς τους shareholder της. Δηλαδή, έτσι δουλεύει το καπιταλιστικό σύστημα. Οπότε, μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία και τη συζήτηση, παίρνει κάποιες αποφάσεις η υπεύθυνη αρχή, το Υπουργείο, ο Υπουργός, Και έτσι γίνεται το σχέδιο νόμου στην Ευρώπη. Έχουμε και το added complication, ότι πρέπει αυτό το σχέδιο νόμου να υποβληθεί 9 φορές τις 10 στην Κομισιόν.
Η Κομισιόν πρέπει να πει ότι αν αυτός ο νόμος λειτουργεί αντίθετα ή σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, για προχωράμε. Τώρα, όλο αυτό που σου λέω, εγώ το βρίσκω πολύ exciting. Δηλαδή, για εμένα μου αρέσει πολύ η δουλειά μου. γιατί έχει να κάνει με αυτή τη διαπραγμάτευση του θέλουμε να μετακινηθούμε προς τα εκεί, θα πάμε έτσι, θα πάμε έγιου, έτσι.
Αυτό είναι το κόστος. Όμως, όταν το ακούς πέξω με έναν απλουστευμένο τρόπο, λες όχι, το κράτος πρέπει να θέλει να κάνει αυτό και να γίνεται. Ναι, αλλά το κράτος δεν είναι ειδικός στις επιπτώσεις σε όλο το φάσμα. Όπως και η εταιρεία δεν είναι ειδική στις επιπτώσεις σε όλο το φάσμα. Γι' αυτό και πρέπει αν θέλουμε να ανοίξουμε ένα data center ή να ανοίξουμε ένα οριχείο, η τοπική κοινότητα πρέπει να συζητήσει για την επίπτωση στη δική της ζωή.
Οπότε αυτή είναι η διαδικασία. Ξεκινάμε από το όραμα. Έχουμε κάποιες ιδέες το πώς θα το κάνουμε πραγματικότητα αυτό το όραμα. Ακούμε το feedback της κοινότητας, της οικονομίας, των επιχειρήσεων κτλ. κτλ. Περιμένουμε μια απόφαση και προχωράμε. Και μετά από αυτό, προφανώς, σε κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα, καλό θα ήταν να πούμε και ποια ήταν η επίπτωση τελικά της αποφάσης που πήραμε.
Τα πήγαμε καλά, δεν τα πήγαμε καλά, γιατί θα πρέπει να βγούμε στον επόμενο νόμο, στην επόμενη πολιτική. Να βελτιώσουμε τα πράγματα ή να συνεχίσουμε όπως πάμε, αν τα πάμε καλά. Αυτή είναι ουσιαστικά η διαδικασία, την οποία φυσικά εξηγώ, λες είναι ο τέλειο πρόσες. Προφανώς και δεν είναι έτσι Και θα υπέρχει σίγουρα και δούνε και λαβίν Το οποίο δεν το βλέπουμε Και εμείς ίδιοι ως επαγγελματίες Υπάρχουν προφανώς δούνε και λαβίν Τα οποία δεν μπορούμε να καταλάβουμε Ειδικά στις θέματα ας πούμε εθνικής άμυνας Σε πράγματα που δεν μπορείς να τα καταλάβεις Εκτός αν είσαι πολύ έμπειρος Πάρα πολύ συγκεκριμένος Έχεις ένα clearance Το οποίο είναι πάρα πολύ υψηλό Στη θεωρία έτσι λειτουργεί Διες όπως είπες τώρα οι διες για εθνική σάμινα πρέπει να είσαι σε αυτούς τους τυχεία τρία άτομα που είναι μέσα στο δωμάτιο γιατί εντάξει πάρα πολύ σημαντικές αποφάσεις δεν λαμβάνονται από τριάντα λαμβάνονται από δύο για την ακρίβεια το πολύ τρεις άντε τέσσερις με το ζόρι Παίρνεις πολλές από τις αλλαγές
δηλαδή που έχουν δύο τρόποι να το δεις λίγο το public policy ο πρώτος είναι ο τρόπος που σου περιέγραψα έχουμε ένα πολιτικό όραμα Το πρόβλημα που συμβαίνει όλο και περισσότερο πλέον είναι ότι η τεχνολογία και η επιστήμη αναγκάζουν τους πολιτικούς να αντιδράσουν. Και επειδή εγώ δουλεύω σε εταιρείες τεχνολογίας πάρα πολύ, τα περισσότερα πλέον παραδείγματα είναι αυτά.
Όταν, ας πούμε, η Airbnb δημιούργησε μία πλατφόρμα και μπορείς να την ανικιάσεις στο σπίτι σου σε τουρίστες και επισκέπτες, αυτό δεν ήταν θέμα πολιτικού οράματος. Το υπουργό του τουρισμού και είπε, χρειαζόμαστε περισσότερες κλίνες, τι να κάνουμε να δημιουργήσουμε την Airbnb. Το ίντερνετ και η ιδέα της πλατφόρμας και του user-generated content ή του user-generated economy ήταν αυτό που δημιούργησε μια κατάσταση στην οποία η πολιτική ηγεσία έπρεπε να αντιδράσει.
Οπότε κινήθηκε λίγο ανάποδα η διαδικασία σε αυτή την περίπτωση και έπρεπε η πολιτική ηγετσία να ενημερωθεί για την πραγματικότητα, να πάρει αποφάσεις για τη διατήρηση της ισορροπίας στην οικονομία ή στο πώς θέλουν να τρέξουν το τουριστικό προϊόν της οποιασδήποτε χώρας και μετά να μπούμε πάλι από την αρχή στο αυτό είναι το πολιτικό όραμα, αυτές είναι οι επιπτώσεις και να μπούμε πάλι στη διευθυνσία.
Πολύ ωραία. Με έκανες την πάσα, άρα πάμε Airbnb. Πιστεύω ότι ήσουν ίσως, ας πούμε, στην πιο hot περίοδο, γιατί τότε ήταν και όλας, ας πούμε, στα πρώτα βήματα, τότε που όπως μας λες και εσύ φυσικά και το γνωρίζουμε όλοι μας, στην ουσία εμφανίζεται μια Uber και μια Airbnb. Οι πολιτικοί παγκοσμίως δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει, δεν έχουν ιδέα πώς να το αντιμετωπίσουν.
Υπάρχουν κοινωνίες, πως το πω, είναι με ανοιχτές αγκάλες, Υπάρχουν κοινωνίες που το δαιμονοποιούν και ξου ξου ξου και μακριά. Πες ρε έγραψε μας και τη δικιά σου τη μετάβαση σε αυτό το νέο corporate τέλος πάντων tech environment. Αλλά φυσικά και πώς είναι να δουλεύεις εκείνο το καιρό σε αυτές τις εταιρείες. Θα σας ξεκινήσω από το δικό μου ας πούμε γιατί ήταν πολύ fascinating εκείνη την εποχή.
Εγώ δούλευα γύρω στα 5-6 χρόνια σε ένα 30 association που εκπροσωπούσε όλες τις εταιρείες ενέργειας. Και παραγωγή και retail στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οπότε έκανα πράγματα όπως τους έξυπνους μετρητές, γιατί βάλανε οι εταιρείες έξυπνους μετρητές σε όλη την αντίληα, πάρα πολλά προγράμματα μείωσης τύπων από τα σπίτια για να κάνουμε τις μονώσεις, όλα αυτά τα προγράμματα τελειώς πάντα βγήκαν από πολιτική βούληση και μετά οι ίδιες εταιρείες ενέργειας έπρεπε να βρούνε τρόπο να τα χρηματοδοτήσουν ή να τα κάνουν.
Οπότε, όταν είσαι σε μια αγορά όπως η ενέργεια ή οι φαρμακευτικές ή το banking κτλ. Είσαι σε αυτό που λέμε highly regulated. Δηλαδή υπάρχουν πολλοί συγκεκριμένοι νόμοι, πολλοί συγκεκριμένοι κανόνες. Υπάρχει ένας regulator στον οποίο είσαι πολύ ευγενή και έχει πολλά δικαιώματα πάνω σου. Από θέμα public policy είναι πολύ hardcore αυτή η δουλειά.
Όσο πιο highly regulated το industry που δουλεύεις, τόσο πιο hardcore δουλειά σου. Επίσης όμως τόσο λιγότερα καινοτόμα πράγματα μπορείς να κάνεις γιατί είναι πολύ συγκεκριμένοι οι κανόνες Όταν λοιπόν βγήκε Εγώ είχα πάει ένα ταξίδι Καλά αυτό είναι πολύ αστείο Είχα πάει ένα ταξίδι στο Δημβούργο με τη δουλειά Τα ξενοδοχεία γενικά στο Ηνωμένο Βρασίλειο εγώ θεωρώ πάσχουν Δηλαδή πληρώνεις πάρα πολλά λεφτά για σχετικά κακή υπηρεσία ή είναι πολύ μικρά ή οτιδήποτε Και ταξίζα για δουλειά στο Δημβούργο και τα κοιτάω στο Twitter.
Λέω, παιδιά, πείτε μου κανένα ξενοδοχείο της προκοπής στο Δημβούργο. Και μου λέει, ένας τύπος, για μου δεν πας Airbnb. Και τώρα με γνωρίζουν, αυτό γίνεται το 2014, που είμαστε πολύ αρχή στην Airbnb. Και βρίσκω ένα διαμέρισμα, κέντρο καρά κέντρο, και φτιάχνω τον καφέ μου κάθε πρωί. Και έρχεται και ένας φίλος μου που φτιάχνει καφέ.
Και μένω τρεις-τέσσερις μέρες στο Δημβούργο. και αποφασίζουν ότι αυτή είναι μια εταιρεία στην οποία εγώ πρέπει να δουλέψω, δεν το συζητάω. Δηλαδή είχα ενθουσιαστεί, ήταν τόσο ωραία εμπειρία ξεκινώσεις σε αυτή την πόλη και να υπάρχει και σαλονάκι και τηλεόραση και να φτιάχνεις και καφέ και να βγαίνεις και να μπαίνεις και να έρθεις και κάποιος φίλος και ήταν ρωτιστικά.
Και από εκεί και πέρα έπρεπε να έπαιρναν ριφρέ στο jobs page τους κάθε μέρα λοιπόν. γιατί και ως κλασικό στατιστικό δείγμα γυναίκας δεν είναι συλλαβιογραφικό έτσι από το που φαινάξεις περίμενα να βγει η δουλειά πρώτα και περίμενα να δω και ότι όλοι κάθε bullet point που υπήρχε το είχα για να στείλω την έτσι αυτά μετάξεις τα ξεπερνάς μεγαλώνεις και μαθαίνεις να τα ξεπερνάς αλλά ήμουν ακόμα σε αυτή την ηλικία οπότε ξεκίνησα το 2015 δηλαδή βγάλανε αυτή μια δουλειά το αυθινόπορο το 2014 ξεκίνησα το 2015 Και ήταν η εποχή που όχι απλά δεν υπήρχε νομικό πλαίσιο.
Και για την Uber και γενικά για όλες τις πλατφόρμες, για το eBay και γιατί ο πρώτος δεδάκης ήταν το eBay της πλατφόρμας. Δηλαδή κάνανε την πλατφόρμα και σου λέει δεν τη γόραζε. Δηλαδή ακόμα πολύ λίγες συζητήσεις γινόντουσαν για το... Οκ και πώς πληρώνουν φόρο αυτοί οι άνθρωποι και πώς δουλεύουν, πού δηλώνουν αυτά τα λεφτά και ήταν ακόμα πολύ αρχή.
Και ξεκινάει μια τεράστια περιπέτεια. Έκατσα 7 χρόνια στην Airbnb. Τεράστια περιπέτεια που δηλαδή δοκιμάζανε απλά τα στη δουλειά. Εγώ βγήκα από ένα περιβάλλον στο οποίο υπήρχε το consultation, πήγανε στα μέλη μου, τους έλεγα ναι, όχι, αυτό το ένα το άλλο. Απαντούσαμε στο consultation και μετά για 3 χρόνια συζητάμε το regulator, το κάνατε, δεν το κάνατε, δεν το κάνατε, δεν το κάνατε.
Και ξαφνικά, Λούνα Πάρκ. Να τη ξέρεις, γιατί ένας ενθουσιασμός, ένας κανένας δεν ξέρει τι γίνεται, οπότε μπορούμε να δοκιμάσουμε 500 πράγματα. Και για το πώς χτίζουμε κοινότητα. Και για το... Ξεσκήμασταν λίγος κόσμος, ρε παιδί μου. Δηλαδή, όταν πήγα στην Airbnb, ήμασταν 1.300 άτομα. Το πρώτο off-site που πήγα, για την ομάδα του Παύλη Πόλης, ήμασταν 15 άτομα, σε ένα Airbnb listing στο Μαϊάμι, το οποίο ήταν μια από αυτές τις βίλες στο Μαϊάμι που έλεγες κάποιος γκάνκστερ, κάποιος εμπόρος ναρκωτικών, την είχε και έξαρτη τη δίλα.
Ήμασταν 15 άτομα και πλήρωτα ψηφόμασταν στο θαλώνι και τα συζητάγαμε. Και όταν έφυγα 7 χρόνια μετά, ήμασταν η ομάδα παγκοσμίως 350 άτομα. Και μετά τις απολύσεις του COVID, 350 άτομα. Και τότε με τον COVID απέληξε η εταιρεία 30% κόσμου της παγκοσμίως. δηλαδή τώρα μιλάμε για σχολείο επαγγελματικό, για μένα το σχολείο το επαγγελματικό ήταν η Airbnb ό,τι έχω μάθει σε θέματα hardcore τεχνολογίας το έχω πάρει από την Google που ήταν η επόμενη δουλειά μου και το έχω πάρει και από την αγορά ενέργειας το hardcore, δηλαδή πώς σκεφτόμαστε το hardware-software synergy πώς σκεφτόμαστε τα standards πώς σκεφτόμαστε το privacy, το cyber security όλα αυτά, τα πήρα από αυτά τα δύο όσον αφορά όμως στο πώς κάνουμε policy campaigning, πώς κάνουμε τη δουλειά καινοτόμα, πώς σπίθουμε πώς φέρνουμε τους χρήστες μέσα στη διαδικασία, πώς τους δίνουμε φωνή όλα τα έμαθα στην Airbnb μεγάλος πολίος, δηλαδή είμαι πάρα πολύ τυχερή ναι με βγαίνουμε στο εξωτερικό γιατί είναι μεγαλύτερες
εγορές, είναι περισσότερες ευκαιρίες και όλα αυτά τα καλά, θέλει και τύχη ρε παιδί μου, δηλαδή δεν είναι όλα πάνω σου. Δεν είσαι ο κάποιος ο καταπληκτικός, ξέρεις, ο παπακαλιάτης. Κατέβηκες στο αεροπλάνο και πήρες μεγάλο διαμέρισμα και πηγαίνεις στο Kings College κάθε μέρα με μαύρο ταξί. Ξέρεις, δεν είναι αυτό το... Δεν είναι αυτό το μοντέλο.
Δηλαδή, ναι, δουλεύεις, ναι, υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες, ναι, έχεις περισσότερο έλεγχο της καριέρας σου και το που μπορείς να πας. Είναι για τύχη όμως. Και έτυχε. Τι να σου πω, δηλαδή ήταν η σωστή στιγμή, ο σωστός άνθρωπος, η σωστή συγκυρία και έμαθα πίστευτα στα πράγματα στην Airbnb, τα οποία χρησιμοποιούμε μέχρι και σήμερα.
Έτσι, δηλαδή δέκα χρόνια μετά. Αυτό που θέλω να τονίσω επειδή το άγγιξες ήδη, είναι αυτό ακριβώς, ότι καταρχήν και να πάρεις μια θέση, ιδίως τώρα μιλάμε σε τέτοιες εταιρείες που... Εντάξει, εσύ είσαι σε πιο συγκεκριμένο κομμάτι, δηλαδή, ιδίως τότε σε εκείνες τις εποχές όσους να μην είχαν πολύ τα αντίστοιχη εμπειρία με τη δικιά σου αλλά λέω τώρα σε δικές μας εγώ που είμαι αναλήτηξη, ο άλλος που είναι software developer και τέτοια, οι δύο σωστά εταιρείες τώρα ανοίγουν μια θέση και μπορεί να έχουν εξαρτάγω χίλιες ετήσεις την πρώτη ώρα. Θέλω να πω ότι δηλαδή πρέπει να είσαι πραγματικά στο σωστό μέρος στη σωστή στιγμή και επίσης να έχεις και την τύχη πια ότι για παράδειγμα θα κάνουν 1000 εκείνη τη στιγμή λέω εγώ τώρα αλλά για παράδειγμα λέω εγώ τώρα ποιοι τους 50 θα τους προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο δηλαδή πρέπει να είσαι και στους 50 καλύτερους στο πρώτο το ξεδιάλεγμα μετά φυσικά ακόμα και στο τελευταίο στάδιο που θα φτάσεις ποιοι ας το πω έτσι απλά
να είσαι τουλάχιστον στους 3 καλύτερους γιατί υπάρχουν και στη δικιά μου την καριέρα δηλαδή υπήρχαν και θέσεις που πήρα που δεν ήμουν ο πρώτος καλύτερος, ήμουν ο δεύτερος ή και ο τρίτος. Αλλά μπορεί δηλαδή ο πρώτος να έχει δύο προτάσεις και να διαλέξει την άλλη. Άρα πάνε αντιστοιχα στον δεύτερο, πάνε στον τρίτο. Θέλω να πω δηλαδή ότι είναι και θεματικής γιατί αν ο πρώτος την διαλέξει, τελείωσαν οι άλλοι δύο, αυτού και από την αρχή και μπορεί να μην ξανά έχεις ποτέ την ευκαιρία να μπεις στους 50 και να φτάσεις μέχρι το τέλος.
Συμφωνώ με όλα όσα λες και να προσθέσω για τη βασική αρχή στην επεκλειματική ζωή μου Don't be a dick Η αγορά τελικά είναι μικρή Δηλαδή αν έχει ο recruiter μια καλή εμπειρία ή ο hiring manager μια καλή εμπειρία και μια καλή ανάμνηση από σένα Όμα και αν δεν πήρες τη θέση, αυτή είναι μια επαφή που μπορείς να διατηρήσεις για μετά Αν έχεις δουλέψει κάπου και έχεις δουλέψει καλά με πέντε ανθρώπους και έχεις διατηρήσει μια επαφή, δεν πάμε να γίνετε κολλητοί.
Όχι, αφού είμαστε μια κουβέντα, πώς θα πας στη νέα, πώς πάει η δουλειά, επαγγελματικά πράγματα δηλαδή, τα βασικά. Με αυτούς τους ανθρώπους, εφόσον έχεις συνεργαστεί καλά και εφόσον σε θυμούνται καλά, και αυτοί θα πάνε σε μια άλλη εταιρεία στο μέλλον. Στην εταιρεία τους μπορεί να ανοίξει μια θέση, μπορεί να τους στείλει φαινόμενο και να τους πει, θα μου κάνεις ένα referral.
Το referral, ξέρεις, είναι λίγο κάπως μυθικό, νομίζω, στον κόσμο που δεν το έχει ζήσει σε μεγάλες θερίες. Δεν σου εγγυάτουν ότι θα πάρεις τη θέση. Η μόνη εγγύηση που σου δίνει είναι ότι επειδή το έστειλε κάποιος υπάλληλος, κι όσο άλλος υπάλληλος το κοίταξε. Δηλαδή, μπορεί να σε απορρίψει κατευθείαν. Και referral να στείλεις. Δηλαδή, εμείς στέλναμε στην Google referral, ξέρεις, γιατί ήταν Είμαστε ένα πολύ κόσμος, οπότε δηλαδή οι recruiters, referral, φάνησαν κότες.
Σίγουρα όμως το κοίταγε και μπορεί να το απέληπτε εκείνη τη στιγμή, ούτε σου δίνει καν αυτή την πρώτη συνέντευξη. Λες όμως εντάξει, κάποιος το κοίταξε, οπότε αν είναι η σωστή ώρα, είναι τα σωστά skills, είναι αυτά που ξέρουνε, και αυτός ο recruiter έχει, ξέρεις, κάποια, κάποια ασφυράνση, ότι οκ, κάποιος δούλευσε με τον άνθρωπο.
Δηλαδή κάποιος ξέρει, κάποιος τον σύστησε Οπότε και αυτό πολύ σημαντικό Επίσης αυτό που είπες κιόλας, ιδίως για γυναίκες, ιδίως αυτό για αυτοπεποίθηση Και να κάνεις απλά όταν έχεις tick all the boxes θέλω να σου πω ή νωρίτερα Αυτό ήταν κάτι καταρχήν που το έζησες ή ήταν κάτι που στην πορεία απλά το κατάλαβες Το έζησα όταν πλέον μπήκα σε επάνελες συνεντεύξεων για να προσλάβουμε εμείς Όλες οι εταιρείες προσπαθούν να είναι όσο το δυνατόν πιο transparent και να έχουν ένα συγκεκριμένο process.
Και προφανώς, έτσι, δηλαδή κανείς δεν θέλει να φέρνει μέσα στην εταιρεία άνθρωπους οι οποίοι είναι άσχετοι, οι οποίοι δεν ταιριάζουν. Είναι πολύ μεγάλη φασαρία να έχεις έναν άνθρωπο μέσα στην εταιρεία ο οποίος δημιουργεί πρόβλημα ή δεν κάνει τη δουλειά. Γιατί δεν είμαστε και στην Αμερική, έτσι. Δηλαδή όταν πήγα στην Αμερική και είδα το συμβόλαιό μου το οποίο είναι employment at will δηλαδή μπορεί ο άλλος να μεσαπολύσει την ίδια μέρα και μπορεί και εσύ να φύγεις την ίδια μέρα το οποίο εγώ τους Ευρωπαίους ξέρω καρίστηκα τελείως δηλαδή στην Ευρώπη υπάρχει κόστος και διαδικασία να βγάλεις έναν άνθρωπο σε αυτή την εταιρεία δηλαδή ακόμα περισσότερο προσπαθήσεις όσο δυνατόν να πάρεις τον σωστό άνθρωπο Μπαίνουμε λοιπόν σε διάφορα πάνελ που το πάνε λίγο ξέρεις ξεκινάμε από το χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο ωραία να γράψουμε το job description, τι δουλειά θα κάνει αυτός πώς θα κάνουμε brief το recruiter όταν κοιτάει CV, τι ακριβώς ψάχνουμε γιατί το public policy
μπορείς να το κάνεις έτσι, μπορείς να το κάνεις έτσι μπορείς να το κάνεις έτσι και όσο περισσότερα χρόνια περνάνε και όσο πιο senior είσαι τόσο περισσότερο χρειαζόμαστε τόποια από αυτά τα skills αυτή την εταιρεία δηλαδή ξέρεις περισσότερη ειδίκευση και παραειδίκευση και όλα αυτά. Οπότε, ναι μόνο εγώ μπορεί να βγάλω ένα job description public policy director, πρέπει να συνονιστούμε μεταξύ μας όμως τι ακριβώς θέλουμε να κάνει αυτό, σε ποια φάση είναι η εταιρεία, σε ποια φάση είναι η ομάδα, τι σκύλες θέλουμε, ποιες χώρες είναι προτεραιότητα, τα οποία δεν θα βάζεις το job description αυτά. Ξέρετε, μεταξύ σας.
Έτσι ώστε να μπορείς να κρίνεις το βιογραφικό και να μπορείς να κρίνεις το πρώτο candidate. Οπότε μπαίνοντας σε αυτή τη διαδικασία και κάνοντας και interviewing και τα λοιπά και τα λοιπά, συνειδητοποίησα ότι κανένας δεν βλέπει το job description και λέει έχει τα 10 το περνάμε, έχει 15 το περνάμε. Δεν πάει έτσι. Δηλαδή το job description τελικά είναι ένας μπούσουλας για να μπορέσουμε να είναι λίγο σκέψη το σαν μεγάφωνο ρε παιδί μου.
το βγάλαμε στο μεγάφωνο εκεί πέρα, ένα γενικό μπούσουλα, ότι περίπου ένα τέτοιο ψάχνουμε. Όμως, αναλόγως και με το τι θα έρθει σε βιογραφικά, μπορεί να αρχίσουμε να κρίνουμε και να σκεφτόμαστε διαφορετικά. Και μου έχει τύχει κάποια φορά να με πάρει εργοδότης μετά και να μου πει, ξέρεις τι, επειδή έχεις το τάβε, σκεφτόμαστε να αλλάξουμε λίγο το ρόλο, για να κάνουμε το άλλο.
Και λέγονται, δεν θα βρει δουλειά μέχρι να το σκεφτούν αυτοί, αλλά... Τέλος πάντων, δηλαδή και αυτό μου έχει συμβεί. Και το άλλο, οπότε, ξέρεις, είναι αυτό, βλέπεις αυτό, οπότε λες, μάρτ, κάθομαι εγώ και λέω, έχω και τα 10 ή έχω και τα 15 και ναι ή όχι. Όταν σε αρέσει η δουλειά και θεωρείς ότι έχεις ένα 70% ξέρω εγώ, στείλε, μια χαρά.
Ύστερα βλέπεις και πολλοί κόσμο ο οποίος έρχεται στη δουλειά, ο οποίος δεν έχει ακριβώς τον job description. Κρασικά, ξέρετε παιδί μου, πώς τα πήραμε αυτόν τον άνθρωπο, ας πούμε. Δηλαδή, κάνα και αν δεν κάνα καλά. Και το τρίτο είναι ότι μεγαλώνεις. Δηλαδή, μεγαλώνεις, έχεις εμπειρία στη δουλειά σου, οπότε χτίζεται και περισσότερη αυτοπεποίθηση στις δικές σου ικανότητες.
Και ξέρεις που μπορείς να κολυμπήσεις και που δεν μπορείς να κολυμπήσεις. Όπως είναι και εγγύηση αυτό. Γιατί εγώ, ας πούμε, έφυγα από την Google και έλεγα, να πάω σε μια εταιρεία η οποία είναι σε φάση χτισήματος και να χτίσω πάλι και φυσικά η Roblox είναι φάση be careful what you wish for γιατί δεν έχω βάλει κόλο κάτω από τη μέρα που ξεκίνησα στις αρχές Σεπτεμβρίου δεν έγινε στο σπίτι μου γιατί βλέπεις από πίσω τη λίστα pile of books και τα λίπα κάποια στιγμή πρέπει να φυσιαχτούν και αυτά όταν δεν ταξιδεύουμε τη δουλειά ποτέ δεν φτάνεις εγώ νομίζω στο σημείο που 100% μπορείς να κρίνεις από το job description ούτε καν μπορείς να κρίνεις ποια θα είναι η επίπτωση της κάθε δουλειάς πάνω σου απλά έχεις περισσότερα confidence και περισσότερη εμπειρία και δεν κάνεις τραγικά λάθη όσο περισσότερα μπορείς Μ' αρέσει το πινκ πόνγκ λοιπόν που παίζουμε γιατί μου γεννάς και εμένα δηλαδή μου θυμίζεις και δικές μου εμπειρίες εγώ για παράδειγμα όταν μπήκα στην Amazon
είχα κάνει αίτηση για χειρότερη θέση για αυτή που μπήκα Αλλά τι θέλω να πω όταν είδα τον βιογραφικό μου, επειδή ο hiring manager ήξερε ότι ψάχνω τέτοιο άτομο να το προσλάβω στις επόμενες εβδομάδες, μου λέει πουλάκι μου έλα εδώ, αφού έκανες που έκανες την αίτηση, μήπως θα ήθελες να σε βάλουμε κατευθείαν σε αυτή τη θέση που δεν την άνοιξα ακόμα.
Και στην ουσία, όπως είπες και εσύ, έκανα να adjust τη θέση πάνω σε μένα, ενώ είχα κάνει έτσι για μια τέρμα διαφορετική θέση. Και έτσι κι εγώ μπήκα τέλος πάντων τότε σε φαγκ, λοιπόν. Πολλές φορές λέω στον κόσμο, καταρχήν, δεν έχω μετανιώσει ποτέ σε όσες θέσεις δεν με έχουν πάρει. μετά με κάποιο τρόπο, όχι σε όλες βέβαια, ξέρεις, αλλά όταν έχει τύχει με κάποιο τρόπο μετά να έχω γνωρίσει κάποιον που δούλευε σε αυτή την εταιρεία εκείνη την εποχή και παίρνεις λίγο περισσότερο κόντεξτ και κουτσομπολιό του τι ακριβώς συνέβαινε στην εταιρεία και τα λοιπά, ειλικρινά ποτέ δεν το έχω μετανιώσει.
Ωστόσο είναι και λίγο τύχει, ρε παιδί μου. Ουσιαστικά όμως αυτό που συμβαίνει είναι ότι δεν σε κοιτάει ο Δίας και σε πηγαίνει από εδώ και από εκεί στις ατσίσκα κέρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι αυτοί που κάνουν recruiting ξέρουν κάτι που εσύ δεν ξέρεις και δεν μπορούν να το πούνε. Δεν υπάρχει λόγος και να στενοχωριέσαι. Για παράδειγμα, εγώ είμαι introvert. Όσο κι αν η εμπειρία μου είναι καλή, ξέρω το subject matter, πώς να με βάλεις σε μια ομάδα στην οποία όλοι είναι introvert ή είναι highly hierarchical ή δηλαδή να βάλεις έναν άνθρωπο ο οποίος θα έρθει σε ρήξη με το υπάρχον περιβάλλον να τον βάλεις να δουλέψεις.
Πού το μπορεί να σου εξηγήσει αυτός ότι δεν σε παίρνω για αυτό το λόγο. Όμως ορθώς δεν σε παίρνει. Γιατί, λοιπόν, πριν από κάποια χρόνια ένας καταπληκτικός recruiter στην Airbnb μου είχε εξηγήσει το εξής το οποίο το έχω πάρα πολύ στο μυαλό μου όσον αφορά τις δουλειές και στην επόμενη δουλειά και το πώς κάνουν την καριέρα. Μου λέει, ο καλός recruiter και εσύ ως υποψήφιος θα πρέπει να το έχεις ως αρχή. Δεν πάμε κάπου που το έχεις 100% γιατί θα βαρεθείς και δεν υπάρχει δηλαδή στους τρεις μήνες θα μου λες τι ακόμα μπορώ να κάνω και εγώ δεν θα έχω να σου δώσω παραπάνω πράγματα και θα μου τα πρίζεις και θα κουράζεσαι και εσύ και θα βαριέσαι και θα μου φύγεις ένα χρόνο. Εγώ τεμήταξα έχω κάνει όλη την επένδυση να σε πάρω και θα πρέπει να ξαναμπώ στη διαδικασία να πάρω καινούριο οπότε δεν πάμε εκεί που είναι εύκολα.
Και ξαναγυρνάμε έτσι σε αυτό που λέγαμε ότι δεν κάνουμε τίκολα τα μπόξις, γιατί προφανώς την έχεις 100% τη δουλειά. Πού είναι το πεδίο εξέλιξης για σένα, έτσι και για την εταιρεία και για την ομάδα. Οπότε δεν πάμε εκεί. Όμως μου λέει, δεν πάμε και εκεί που έχει πόνο. Δεν θέλουμε να πονάς, γιατί πονάς κι εσύ, πονάει και η ομάδα, πονάει και η εταιρεία.
Δηλαδή δεν μπορούμε να σου λέω, ας πούμε, έναν χρόνο να τιμάσεις τη δουλειά. Πάμε στην μοίρεση, εκεί που είναι stretch, δηλαδή έχεις κάποια απολύβαση, κάπου τα χρειαζόμαι άμεσα, έχεις δείξει ότι μπορείς να εξελιχθείς, να δουλέψεις καλά με τις αλλαγές, να αντιμετωπίσεις καταστροφές, σεισμούς, καταποντισμούς, οδυρμούς κτλ.
και να βελτιωθείς τη δουλειά σου. Εκεί πάμε. Οπότε και όταν βλέπεις μια δουλειά, δεν πας σε αυτή που 100% την έχεις, γιατί την έχεις, δηλαδή δεν θα βαρεθείς. Ούτε πας σε αυτή που είσαι τελείως άσχετος. Δεν θα περάσεις καν το screening, δηλαδή και αν γίνει κάποιο θαύμα, απλά θα είσαι μες στον πόνο για ένα χρόνο, με τα λεπόρια μεγάλη, όλους.
Πας στη μέση. Και έρχεται λοιπόν η Google μετά. Πώς έρχεται αυτή η διαδικασία, πώς μπαίνεις στη διαδικασία Ήρθε γιατί ένας συνάδελφος με τον οποίο χτίζαμε στην Airbnb μαζί για χρόνια, ήξερε ότι προσλαμβάνανε στην ομάδα την ίδια έναν peer δικό του και μου έστειλε μήνυμα και μου είπε πιστεύω ότι αυτή η δουλειά θα ήταν ιδανική για θέμα.
Δες την και άμα σε αρέσει να σε κάνω refer. Και με έκανε refer. Δηλαδή δεν είχα προλάβει καν να δω ότι έπαιζε η συγκεκριμένη δουλειά. Βέβαια εγώ εκείνη τη χρονιά είχα φτάσει πλέον, ήμουν κοντά στα 7 χρονιά στην Airbnb Δηλαδή έλεγες ή θα μείνω εδώ για άλλα 10 χρόνια, ή εντάξει πρέπει να πάω κάπου αλλού. Είχα όμως στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι ήθελα να πάω σε μια εταιρεία η οποία να είχε περισσότερο breadth, γιατί η Airbnb είχε πολύ depth, δηλαδή είναι πολύ συγκεκριμένο το πρόγραμμα της Airbnb.
Και ήθελα να πάω κάπου, είχα δηλαδή στο πίσω μέρος του μυαλού μου Google, για να έχουν πολλά πράγματα, να έχουν πολλά προϊόντα, πολλή τεχνολογία, για να είναι λίγο πιο hardcore στο tech. Ε, οπότε όταν ήρθε και αυτό το πράγμα, ρε παιδί μου, είπα ναι, και περάσα τη διαδικασία. Βέβαια, ξέρεις, ένα πράγμα που νομίζω ο κόσμος το υποτιμάει, όταν αποφασίζεις σε οποιαδήποτε φάση της καριέρας σου, εσύ ο ίδιος ότι θέλεις να αλλάξεις, παίρνει χρόνο και παίρνει κόπο και παίρνει και πολύ απόρριψη.
Δηλαδή, εγώ δεν ξέρω κανέναν, είναι πολύ σπάνιο, και πρέπει να είσαι πολύ τυχερός να βρεις αυτή τη μία δουλειά που σίγουρα αυτήν ήθελες να κάνεις και έκανες την αίτηση και την πέρασες. Δηλαδή αυτή ήταν η περίπτωση που πήγα στην Airbnb, που ήταν Scrooge McDuck. Έτυχε. Δηλαδή, σκή την εταιρεία ήθελα, αυτή την αίτηση έκανα, αυτά είναι πάγραφα.
Δηλαδή είναι εξαίρεσης εξαίρεσης. Όταν ήθελα να φύγω από την Airbnb έκανα, ξέρω εγώ, τρία ειδητήσεις. Και όχι η πρώτη συνέντευξη στο facebook, δεύτερη συνέντευξη στο facebook, τρίτη συνέντευξη αλλάξανε τη δουλειά. Συμβαίνουν και αυτά. Ξέρεις, δηλαδή, και ξαφνικά με πήραν τη τηλέφωνο και μου είπανε ναι τελικά θα την κάνουμε έτσι τη δουλειά.
Τελικά έτσι δεν θέλω εγώ τη δουλειά έτσι, πώς την κάνατε. Ξέρεις, δηλαδή, συμβαίνουν και αυτά. Απορρίψεις με τη μία. Βλέπεις τη δουλειά και λες αυτό βρίσκει το όνομά μου επάνω στο J-description. και το στέλνεις και σου έρχεται και τευθεία, σου φεύγει το κεφάλι και τευθεία μια πόρυψη. Δηλαδή έχει μήνες. Οπότε με την Google όταν ήρθε αυτό ήμουν ήδη σε αυτή τη διαδικασία του κάνω αιτήσεις, κάνω συνδέευξες και τελικά ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι.
Η public policy, η Google ξέρεις πολλοί πόσοι μας τη σκέφτονται σαν εταιρεία, ουσιαστικά είναι μια κολεξιόν από πρώτα εταιρείας. Δηλαδή έχεις άλλη ομάδα το Android, άλλη ομάδα το από εδώ, άλλη ομάδα το από εκεί, άλλη ομάδα το από δίπλα. Οπότε πολλά πράγματα που κάνει και το public policy είναι λίγο χωρισμένοι. Δηλαδή, ή είσαι σε μια χώρα στην Google και κάνεις public policy για αυτή τη χώρα ή για αυτή την περιοχή, ας πούμε, ξέρω εγώ Northern Europe, οπότε έχεις όλο το πορτοφόλιο.
Υπάρχουν όμως και public policy άνθρωποι πάνω στην Google οι οποίοι ειδικεύονται σε σειρά προϊόντων ή σε subject matters. Δηλαδή, υπάρχει κάποιος που ξέρει για privacy. Υπάρχει κάποιος που ξέρει για cyber security. Οπότε η Google είναι λίγο και, όπα, πώς θα κάνεις ένα PhD. Όποιος δεν έχει κάνει PhD θεωρεί ότι πλέον ξέρεις τα πάντα, εσύ όμως που κάνεις PhD και όποιος έχει κάνει PhD ξέρει ότι όχι εσύ έχεις πάρει ένα μικρό πυροελίχιστο κομμάτι και έχεις πάει in-depth όσο το δυνατόν περισσότερο, τελικά στην Google καταλήγεις να κάνεις αυτό αν είσαι σε αυτές τις θέσεις, στις product θέσεις.
Δηλαδή, είσαι regional, έχεις φοβερό bread. Αν είσαι, όμως, product public policy, dedicated, ας πούμε, σαν προντακτέρια, φαχνικά, θα είσαι ένα PhD πάνω σ' αυτό το πράγμα. Δηλαδή, εγώ έκανα ένα συγκεκριμένο PhD πάνω στο privacy και στο cyber fraud και πολύ πολύ συγκεκριμένα. Αν με ρωτήσεις για το YouTube, ας πούμε, ό,τι ξέρω από τους συναδέλφους. Δεν του ακούμπησα. Τι είναι, είναι μια τεράστια εταιρεία. Είχε, ξέρω, 400-500 άτομα.
άτομα. Πολύ ωραία. Αν δεν κάνω λάθος πήγες και μερική για ένα διάστημα. Ναι. Λοιπόν, όταν ξεκίνησα με την Google η Google ήθελε κάποιον να τους κάνει emerging markets και μου είπανε έχεις κάποιες επιλογές για το που μπορείς να πας. Λοιπόν, πάντων έχουμε μια προτίμηση στο τάδε και στο κάδε και θα φέρουν από όλες τις επιλογές που μου δώσανε, έπαιλεξα το Dubai.
Ωραίο το Dubai, δεν μπορώ να πω. Και μείναμε στο Dubai περίπου δύο χρόνια. Πλην όμως, και εδώ πάμε πάλι στο flexibility και στο όταν ήμουν στο Ντουμπάι, πήρα ένα project τελείως διαφορετικό, που δεν είχε να κάνει με τα emerging markets, που η μηχανική με τους οποίους δούλευα στην ΕΧΟΣ ήταν τη δυτική ακτή των Ηνωμένων Πολιτείων και ξαφνικά βρέθηκα εγώ με 12 ώρες διαφορά να αλλάζω όλη μου τη μέρα, να ξεκινάω τη δουλειά μου, ξέρω εγώ, τρεις η ώρα το μεσημέρι και να κοιμάμαι δύο ώρες το εξουμέρωμα και δεν φαντάζεσαι, για έναν χρόνο, μέχρι που και η ίδια η εταιρεία είπε εντάξει παιδάκι μου δεν γίνεται αυτό το πράγμα και εν μέσω lay-offs βλέπετε η original θέση μου την οποία εγώ τυπικά κατήχα αλλά έκανα κάτι άλλο βλέπετε η original θέση μου στο Ντουμπάι και μου λένε η εταιρεία οι θέσεις που υπάρχουν στο mountain view στην Αμερική μπαίνουμε στη διαδικασία η τελευταία επιλογή ήταν όχι ευχαριστώ δεν θέλω μισθό με το εννοείται βγαίνω στο αεροπλάνο και έρχομαι στο mountain view
και εγώ η δική μου λογική είναι περισσότερα κερδίζω 9 στις 10 από το να λέω ναι παρά από το να λέω όχι δηλαδή περισσότερα κέρδισα με τον εμπόστερο πλάνο να έρθω στο Λονδίνο 22 χρόνια, περισσότερα κέρδισα με την Airbnb οπότε σαφνικά Mountain View στο οποίο μείναμε περί των 1,5 χρόνου περίπου μέχρι που και εδώ είναι που ξέρεις ναι μην συζητάμε για τη δουλειά και τη τεχνολογία και τι ωραία και τα λοιπά και τα λοιπά Όσο μεγαλώνουμε όμως κάνουμε και άλλες επιλογές Δηλαδή εγώ κάποια στιγμή παντρεύτηκα κιόλας Κάποια στιγμή έκανα και παιδί Και όταν πήγαμε στο Ντουμπάι το παιδί μου ήταν δυόμισι χρονών Και ένα τεράστιο τεράστιο Για να βάλουμε λίγο μέσα και αυτό που λέγαμε Για το γυναίκες τον επεγγελματικό φόρο Για μένα τεράστιο κομμάτι Του πόσο μπορείς να εξελιχθείς τη δουλειά σου Και πόσο μπορείς να κάνεις πράγματα και να πεις ναι τις ευκαιρίες είναι ο άνθρωπος με τον οποίο έχεις κάνει παιδί.
Γιατί έτυχε ένα πράγμα έτυχε με τον άντρα μου ότι δούλευε ως διοικητικό προσωπικό και δουλεύει ακόμα άνθρωπος βέβαια ως διοικητικό προσωπικό σε ένα νοσοκομείο του NHS στο Λονδίνο και έχοντας πάρα πολλά χρόνια εμπειρία μπορούσε να πάρει πολύ μακροχρόνιο σε βάτικαλ δηλαδή άδει άνευ αποδοχών για κάποια χρόνια χωρίς να χάσει τη δουλειά του, χάνοντας μισθό, συντάξιμα κτλ.
Πρώτο, τυχαίο. Δεύτερον, που θεωρώ ότι δεν είναι τυχαίο, αλλά τελικά ξέρεις όπως ερωτευόμαστε και επιλέγουμε ανθρώπους, τελικά και αυτό μάλλον τυχαίο είναι, αυτός ο άνθρωπος θα πρέπει να στρίξει σαν τρίπλου πλοίο. Και ήρθε και ήταν μαζί μου με το παιδί και προφανώς η μερίδα του λέοντας του πώς μεγαλώνει αυτό το παιδί, ποιος το φέρνει, ποιος το πηγαίνει, ποιος ξέρει τι συμβαίνει, έπεσε πάνω του.
Γιατί εγώ κοιμόμουν τρεις ώρες το ξημέρωμα για να μιλώ με τους μηχανικούς το μάνα του ίδιο, έτσι. Δηλαδή, μπορεί να συζητάμε για τη δουλειά. Σε κάποιο σημείο όμως είναι και αυτά που σε κάνουν να επιλέγεις. Όταν λοιπόν κάποια στιγμή ήρθε ο Αντώνης σε ονοματός σου και μου είπε ξέρεις τι με πήραν από τη δουλειά και μου είπανε μεγάλα λέει το έχεις παρακάνει λίγα εκεί εντάξει πόσα χρόνια θα λείψε τη δουλειά πρέπει να πάρεις μια απόφαση τι να κάνω δεν μπορούσα λοιπόν εγώ να του πω ξέρεις τι το έκανες όλο αυτό για την οικογένεια άφησες τη δουλειά σου τρία τεσσάρα χρόνια ναι παρετήσου κιόλας από τη σίγουρη δουλειά που αγαπάς που είναι συγκεκριμένα το μάστερ που έκανες και ήθελες να κάνεις στη ζωή σου.
Όχι, προφανώς. Προφανώς έπρεπε να βρω άλλη δουλειά εγώ. Δηλαδή, προφανώς έπρεπε να φύγουμε από την Αμερική, προφανώς έπρεπε να βρω άλλη δουλειά και άνθρωπος να επιστρέψει στη δουλειά του που ήθελε να κάνει και του δίνει πάρα πολύ μεγάλη ηθική ευχαρίστηση κάθε μέρα. Άρα, αν κατάλαβα καλά, τα παράτησε όλα. Βγήκε σαμπάτικα, σε ακολούθησε, ντουμπάι.
Ήταν stay at home dad. Καταπληκτικά. Και μετά φεύγεται και Modern You πάλι ακολουθεί και μετά από που είχε τέσσερα χρόνια έβγαλε άχνα. Κοίτα, ήμασταν κάνω δύο χρόνια στο Ντουμπάιρ. Ο παιδί μου έκανε δύο χρόνια στις Αμερίκες. Δηλαδή στα τρία και παίρνει δουλειά του και του λέει μεγάλε λίγο πρέπει να έρθεις. Και τους είπα ότι έπαιρνε να τελειώσει το παιδί μου τη σχολική χρονιά.
Παιδί μου μην με βάλετε γιατί έπεφτε ημερομηνία να γυρίσει μέσα στη σχολική χρονιά. Και έτσι, θα γυρίσω χαριστικά, μήπως γίνεται κάτι, να γυρίσω το τέλος Ιουνίου, ας πούμε, μην γυρίσω το Γενάρη. Γιατί πού θα μάθαινε κιόλας καλές τις δυτικοί ακτοί των Ηνωμένων Πολιτειών με το παιδί μόνιμο. Και ξέρεις, δεν είναι το ότι να πάθει κάτι το παιδί, ξέρω, να αρρωστήσει.
Η Google είχε πολύ flexibility. ότι χτυπαξίλω, κάνει παθήνη το παιδί, μπορούσα να δουλέψω από το σπίτι, μπορούσα να πάρω άδεια, οτιδήποτε, δεν υπήρχε πρόβλημα. Να πας στο παιδί εγώ και να είσαι μόνος σου. Ξέρεις, κι όλος να πρέπει να κάνει 12 χρόνια σπίτι συναρθή ας πούμε, δηλαδή δεν γινόταν. Όμως, ξέρεις, όταν άρχισε να πηγαίνει προς τα εκεί το πράγμα και ξέραμε ότι σίγουρα ο Αντώνος έπρεπε να γυρίσει στο Λονδίνο, Σίγουρα το παιδί έπρεπε να γυρίσει μαζί του Γιατί μπορούσε ένας γονιός του Φένα στο Λονδίνο Είμαστε 20 χρόνια στο Λονδίνο πριν φύγουμε Έχουμε κοινότητα, έχουμε συγγενείς Υπτύσσε από Λάδα για να έρθει κάποιος γονέας να μας βοηθήσει Είναι τρεις ώρες, δεν 13 Με ανταπόκριση Όχι δεν το, ήρθα να ψάχνω γιο δουλειά Για να γυρίσω κι εγώ Και να είμαι πιο κοντά στα γόρια Ζήσαμε ένα καλοκαίρι τι να σου πω, έτσι, δηλαδή είχαμε φορτώσει τα πράγματα φορτοτικές, μετακομίσεις, να είναι τα πράγματα από το κοντέινερ για τρεις μήνες και ο καημένος ο Αντώνης είχε έρθει και είχε ξεκινήσει
τη δουλειά. Είχαμε απειθώσει αυτό το ταλαιπωρό το παιδί μας με τη μαμά μου στην Ελλάδα. Εγώ ήμουν στην Καλιφόρνια και δούλευα γιατί δεν την είχα παραιτηθεί, έτσι, δηλαδή ήμουν ψάχνα άλλη δουλειά. Εγώ ήμουν στην Καλιφόρνια και δούλευα και ο Αντώνης Καρμίνος είχε έρθει και είχε ξεκινήσει δουλειά στο Λονδίνο, στο σπίτι μας, το οποίο έχουμε στο Λονδίνο και το έχουμε νοικιάσει για όσο λείπαμε, με έναν καναπέ που είχαν αφήσει οι νοικιαστές και χάρτηνα πιάτα και ποτήρια γιατί τα έπιπλα μας ήταν στο κοντίνερ.
Δεν έρχομαι τζοδεκτωμερική. Γιατί, τι να σου πω, τα λεπορεία. Σύντηνα με σφάλεια του ότι δεν τζερες πάντα θα βρεις την επόμενη δουλειά, οπότε, τεσσόλος, δεν φτάνει που ήτανε σε εδικομπιντάντας με τέσσερα χρόνια, τώρα του είπες ξαναγύρισες στο Λονδίνο, ξαναξεκίνησες τη δουλειά, αλλά τώρα πρέπει να είσαι και solo parent, μέχρι εγώ να βρω τη δουλειά.
Και από τη λύη πύχη και των γονέων, με τη Roblox, που ήρθε η προσφορά τον Αύγουστο που εγώ είχα έρθει για κοπές στην Ελλάδα για λόγο του ότι στην Αμερική μπορείς να παραιτηθείς όποτε θέλεις δεν χρειάστηκε να τους δώσεις πανώ τις τρεις μήνες για να ξαναγυρίσουμε στην Καλιφόνη τους έδωσα κάποιες εβδομάδες για να είμαι και εγώ σωστή και ξεκίνησα τον Σεπτέμβριο στη Ρόμπλο έξω από το Λονδίνο με το καλό αλλά εντάξει αυτό είναι ξέρετε, λέμε εξωτερικό είναι πολλές οι πιθανότητες ότι δεν θα είναι όλα στρωμένα προφανώς αν στηθεί έτσι η ζωή σου και είσαι τυχερός και σε αρέσει ναι εντάξει θα είναι όλα στρωμένα όταν όμως θες να κάνεις εργαίες θες να κάνεις περιπέτειες θες να λες ναι ξέρεις δηλαδή λες θα ζήσουμε το California Dreaming όσο διαρκέσει θα πάμε στο Ντουμπάι για λαούμπι και τα λοιπά άμα θες να τα κάνεις αυτά τα πράγματα σημαίνει ότι είναι και μίψη η κατάσταση Δηλαδή θα πρέπει με κάποιο τρόπο να έχεις φοβερό flexibility και αν έχεις έναν σύντροφο, έναν φοβερό υποστηριστικό σύντροφο
για να μπορέσεις να βγει. Τι σου λέω, τα βλέπεις. Σεπτέμβριο ήρθα, δεν έχεις τη θέση, τι είπες τα βιβλία. Πριν πούμε σε Roblox, απλά αυτό που θέλω να ρωτήσω, αν και το ακουμπήσαμε ήδη αρκετά, ας το πω πώς μπήκε γενικά ο παράγοντας, η οικογένεια, παιδί και όλα αυτά στο πώς ζήσεις. Θέλω να σου πω ότι σχετικά το προγραμματίσατε ότι τώρα αυτό το χρόνο δεν είμαι να σκέφτομαι τέλος πάντων κάποια πράγματα, τον επόμενο χρόνο ίσως να μπορώ να τα σκέφτομαι και παλεύοντας ή απλά ήρθαν στην πορεία.
Είδα, σε γενικές γραμμές, ας τα εξαπλώ το πνευματικό λίγο, σε γενικές γραμμές εγώ νομίζω ότι αν είσαι μετανάστης γενικά τα πράγματα τα κάνεις λίγο αργότερα. Δηλαδή ως μετανάστες είναι λίγο πιο δύσκολο να πεντρευτείς, να κάνεις παιδί στο εξωτερικό πολύ νέος, γιατί ακόμα δεν έχει στηθεί. Δηλαδή μας παίρνει περισσότερο καιρό ως μετανάστες να στηθούμε σε μια καλή κατάσταση και να πούμε, «Οκ, μπορούμε να πεντρευτούμε, μπορούμε να κάνουμε παιδί».
Ε, αυτό έχει έξοδα ρε παιδί μου. Δηλαδή εγώ μέχρι, τι να σου πω τώρα, μέχρι τα 35 συγκρατικούσα στο εξωτερικό. Δηλαδή δεν ζούσα στο καμιά βιλάρα μόνη μου και είχα φοβερό μισθό και έλεγα εντάξει θα πάρω και μια γυναίκα να με βοηθάει. Δεν υπήρχαν αυτά. Από την πολύ δύσκολα να πεις ναι εντάξει συγκατοικούμε τώρα μαζί αλλά θα εμπετρευτούμε και θα κάνουμε και ένα παιδί.
Με δυο άσκηπες. Με μια Αυστραλίζα και έναν Ουαλό στο σπίτι. Δηλαδή ξέρεις πως είναι αυτή η πράξη. Όταν βγεις, γιατί είναι οι συνθήκες σου τέτοιες, είσαι ανατανάστης. Δεύτερον, μπορεί να γνήσει ο ίδιος ο συνάνθρωπος. Και εσύ, το λογικό ας πούμε, το παγκόσμιο. Όταν λοιπόν εγώ με τον Αντώνη τα φτιάξαμε και μπήκαμε σε σχέση, εγώ ήμουνα 37 και ο Αντώνης ήταν 39.
Δηλαδή, σε αυτές τις ηλικίες λες και κάπου βρίσκουμε, δεν τα βρίσκουμε, ξέρεις είμαστε καλά, δεν είμαστε καλά, ξέρεις να κάνεις παιδί θέλω, θέλεις να κάνεις παιδί θέλω. Ο Αντώνης μου έχει κάνει και θρηλική προαπασυρά μου. Κυριλική. Δηλαδή που αν με ξέρεις, λες εντάξει, τι είναι η τέλεια πρώτη στιγμή για τη Σοφία. Καθόμασταν ένα βράδυ και κάτι συζητάγαμε για το καλοκαίρι και ο Ντένς ήταν εκεί.
Δεν ξέρω τι λέγαμε. Έχει κάτι φίλου, παντρευόντουσαν, κάποια τέτοια συζήτηση τέλος πάντων. Και γυρνάει ο Ντένς και μου λέει, ε, κύριε Παμπλή, εντάξει, εγώ το έχω αποφασίσει, μου λέει, Δηλαδή ότι εγώ δεν έχω καμία πειμούρα για γάμους και τέτοια. Ας πει ότι έχω αποφασίσει ότι θέλω να κάνω οικογένειά μαζί σου. Ας πει ότι ποσά να εξαρτάται.
Ας πει ότι θέλει γάμους, δεν θέλει γάμους. Ας πει ότι θέλει γάμος με το παιδί, μετά το παιδί. Ας πει ότι ποτέ δεν έχει το παιδί. Ας πει ότι δεν ξέρω εγώ θα προτιμούσα γάμο. Ας πει ότι πριν το παιδί. Ας πει ότι αν κάνει ένα πάρτι μετά το παιδί, δεν το κάνει. Μετά φτάνει το παιδί, το σημαντικό να κάνουμε απέναντι πριν το παιδί.
Μου λέει ωραία και ξεκίνησα να συζητώ πότε θα το κάνουμε. Και το κάνω, ήσαμε για εκείνο το καλοκαίρι. Ξέρεις δηλαδή, αχ τι ήτανε. Ονειρεμένη, το όνειρο κάθε γυναίκας. Εσύ, όχι να σου πω κάτι. Εγώ το χειρότερό μου εκείνες τις εποχές, δεν ξέρω αν θυμάσαι, ήταν πολύ της μόδας αυτά τα flash mob και τα λοιπά. Δηλαδή ξαφνικά εκεί που περπατάς στο πάρκο, να κάθομαι ξαφνικά.
Η πίεση, υπάρχουν κάμερες και 45 άτομα που ξέρει να σε κοιτάνε και δεν έχω χειρότερο. Και ο άνθρωπος μία πίεση μία ξέρει. Δηλαδή για μένα ήταν εξαιρετική πρόταση για μένα προσωπικά. Οπότε όντας μέχρι να παντρευτούμε, εντάξει ήμουν εγώ 38 εκείνος 40. Εντάξει άμα θες να κάνεις απέντε να το κάνεις παιδί μου. Δηλαδή μέσα σε λογικά πλαίσια της ηλικίας σου και να είναι όλα καλά στην υγεία σας και του πως θα σου πάρει, που σου παίρνει κανέναν χρόνο περίπου, και να πω έτσι έγινε και με εμάς, ας πούμε, κάνεις το παιδί.
Το κλου δεν είναι αυτό. Το κλου είναι ότι όταν... και αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω σε όποιον δεν έχει παιδιά. Και εμένα, αν κάποιος είχε κάτσει να μου το εξηγήσει, δεν θα μπορούσα να το καταλάβω χωρίς παιδιά. Το κλου με τα παιδιά είναι ότι δεν έχεις ιδέα τι γονιός θα είσαι. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση. Δηλαδή, τον καθένα τον χτυπάει διαφορετικά η γονεϊκότητα.
Και δυστυχώς δεν έχεις και καμία ιδέα για εγγύηση τι γονιός ήταν ο άλλος. Δηλαδή, πριν κάνω παιδί έλεγα, ρε παιδάκι μου, πώς χωρίζει ο κόσμος στο εξής. Άσχετη. Έλεγα, πώς προχωρείς ο κόσμος τον πρώτο χρόνο του παιδιού τους. Και μόλις κάνεις παιδί, ξέρεις ακριβώς πώς χωρίζει από τον πρώτο. Γιατί είσαι, εσύ ως γυναίκα είσαι την καθυνορμόνη.
χάλια, μπορεί να φυλάζεσαι, δεν κοιμάται ο άλλος επίσης δεν κοιμάται Χτίζεται δηλαδή δύο καινούργιες ταυτότητες προσπαθώντας να κρατήσετε το παιδί ζωντανό, το οποίο παιδί είναι βαλίτσα με death wish ξέρεις δηλαδή όλα είναι επικίνδυνα ρε παιδί μου για αυτό το παιδί και εσύ είσαι τρελαμένος γιατί δεν ξέρεις που πάνω πάνω και λες αναπνέει ή δεν αναπνέει και χτίζοντας αυτές τις δύο ταυτότητες Αν μην είσαι τυχερός, αυτοίς οι δύο ταυτότητες δουλεύουν μαζί.
Και υπάρχει συνεννόηση. Και είναι πολύ άσκολο να μην είσαι τυχερός. Οπότε κάπως έτυχε και είχαμε πολύ καλή συνεργασία και οι ταυτότητες μας γονεϊκές που χτίστηκαν δουλεύουν πολύ καλά μαζί σαν μπάζλ. Και όταν ήρθαν οι αλλαγές και όταν ήρθαν τα πράγματα και οι ευκαιρίες μπορούσαμε να συνοηθούμε. Και το άλλο που βοηθάει, ένας από τους λόγους που μου αρέσει και πολύ η δουλειά μου, είμαι πολύ fascinated με την πολιτική, με κάτι τέτοια πράγματα, στην Βρετανία υπάρχει shared parental leave, δηλαδή έχω δικαίωμα ως γονιός να πάρω μόλις 12 μήνες γονεϊκή άδεια.
την οποία γονικιάδια όμως μπορώ να μοιραστώ με τον άλλο γονιό όπως θέλω. Οπότε λοιπόν εγώ πήρα 6 μήνες και στο τέλος των 6 μηνών ήμουν αυτή η κατάσταση Παναγία μου βγάλετε με μέσα από αυτό το σπίτι. Δουλεύω στην Airbnb τότε και ταξίδευα πάρα πολύ και έλεγα να μπω σε ένα αεροπλάνο και δεν ξέρω το γκουρθούς λείπωσα πάρα πολύ για την ανθρωπότητα και στους 6 μήνες έγινε το λοχτά με τον κόφερ.
Τέλος πάντων, και τους άλλους 6 μήνες τους πήρε ο Αντώνη. Οπότε αυτό το παιδί το έμαθε να τρώει, γιατί ξέρεις, 6 μήνες αρχίζεις τις κρεμούλες και τα φαγητάκια και τα πράγματα, το έμαθε να τρώει, οπότε μπας. Ο παιδί και ο Αντώνης δεν ήταν άσχετος. Δηλαδή όταν είπαμε το παιδί, ήταν 2,5 χρονών και είπαμε, αν πάρεις αυτό το μοντέλο θα είσαι stay-at-home dad, πώς θα το κάνουμε και τα λοιπά.
Και ο Αντώνης δεν φοβήθηκε το παιδί. Δηλαδή ήταν ήδη η πατέρας κανονικά, ο οποίος συμμετείχε και ήξερε και είχε άποψη πάνω στο παιδί ας πούμε και είχε ευθύνη με το παιδί. Οπότε γι' αυτό πρέπει να βοηθάει όλο το σύστημα. Δεν έχει να κάνει μόνο με σένα. Θες να σου πω το αγαπημένο μου παράδειγμα πολιτικής, το οποίο και λέω όταν ο κόσμος νομίζει ότι κάνω μια βαρετή δουλειά και προσπαθώνω τους πίσω ότι η πολιτική έχει μια πραγματική επίπτωση την οποία ο κόσμος ούτε καν συνειδητοποιεί ότι συμβαίνει δεν ήρθε εσύ ότι οι Ελληνίδες δεν αλλάζουν το επώνυμό τους μετά το γάμο και μάλιστα εμείς εξωτερικά και το παίζουμε και κάποιες φεμινίστρες δήθεν γιατί οι Αγγλίδες και οι Αμερικάνες αλλάζουν το επώνυμό τους μετά το γάμο και μας κάνει και εντύπωση και είμαστε και ψιλομύρτες όταν το ρωτάμε Γιατί δεν αλλάζουμε το όνομά μας μετά το γάμο φίλε Αντώνη, γιατί ο νόμος του Πάσο έκανε την αλλαγή ονόματος μετά το γάμο την ίδια ακριβώς διαδικασία με το να αλλάξεις εσύ το όνομά σου από Αντώνης και να το κάνεις Πέτρος.
είτε ο επώνυμος ο Παπαπαδόπουλος και ο Παπακάντου Πεκρόπουλος. Πρέπει δηλαδή να κάνεις μια ολόκληρη διαδικασία, να αλλάξεις το όνομα, ώστε ο γάμος δεν έχει καμία σχέση. Ενώ παλιά μπορούσες να πας στην αστυνομία στο Λεξιερχείο έδρασης το όνομα, εκείνες τις εποχές με τη συγκεκριμένη φεμινιστική ατζέντα που είχε εκείνη η κυβέρνηση, η κυβέρνηση αποφάσισε, δεν πρέπει κανένας λόγος να πείς στην κοινωνία, απλά θα αλλάξει το όνομα και θα το κάνει πάρα πολύ δύσκολο.
Κάνοντας το πάρα πολύ δύσκολο λοιπόν, ολόκληρη η κοινωνία εκπαιδεύτηκε στο ότι δεν αλλάζουμε το όνομά μας μετά το γάμο και έχουμε μείνει οι Ελληνίδες πλέον με την εντύπωση ότι αυτό το κάνουμε για κάποιο ασεμιστικό λόγο. Όχι, απλά άλλαξε ο νόμος. Έγινε πολύ δύσκολο και τώρα έχουμε συνηθίσει ότι δεν αλλάζουμε το όνομά μας μετά το γάμο.
Φοβερό! Εγώ δεν ξέρω την ιστορία, απλά προσπαθώ να σκεφτώ ας το πούμε επειδή υπάρχουν και θετικές επιπτώσεις και υπάρχουν και αντιμετωπικές επιπτώσεις γιατί για παράδειγμα θέλω να πω τώρα ιδίως θα το πω για μετανάστες που ταξιδεύουν στο εξωτερικό και τέτοιο, αυτό για παράδειγμα δημιουργεί ένα μικρό θεματάκι όταν για παράδειγμα πας να πετάξεις εσύ με το παιδί ιδιό σας, γιατί όταν κοιτάει κατάλαβες... Ούτε ούτε σε άλλος φεμινιστικός υπήν θα έπρεπε να έχω την επιλογή.
Δηλαδή δεν μπορεί να μπει το κράτος να μου πει θα στο κάνω πολύ δύσκολο να μην αλλάζεις το όνομά σου ξέρεις για φεμινιστικούς λόγους. Ο φεμινιστικός λόγος είναι έχω να τα αλλάζω άμα θέλεις δεν θέλω. Έτσι δεν το συζητάμε. Αυτό ήθελα να τονίσω δηλαδή ότι για μένα είναι κακός λόγος η έξτρα γραφειοκρατία. Θα έπρεπε να είναι μια πολύ εύκολη διαδικασία αλλά η επιλογή σου. Θέλω να τα αλλάξω δεν θέλω να τα αλλάξω. Αυτό ήθελα να καταλήξω.
Όμως βλέπεις πως ο νόμος ουσιαστικά η νομική παρέμβαση και τώρα δεν μιλάμε για 40 γενιές είναι τρόπο ξέρω εγώ 30-40 χρόνια πως η νομική παρέμβαση τελικά μένει στη μνήμη όσο έτσι κάναμε στην Ελλάδα. Αυτή είναι η κουλτούρα ενώ ουσιαστικά δεν είναι η κουλτούρα γιατί πριν υπάρχει τη νομική παρέμβαση Απλά άλλη ζητούμε πάρα πολύ εύκολα και αμέσως.
Και φυσικά έχουμε και μια ιστορία πατριαρχικής γημονίας στην Ελλάδα. Δεν ξέρεις, εντάξει, δεν είναι κάπως πιο άσπρο. Το πούμε παραδοσιακή χώρα. Οπότε θεωρεί το στόμα του. Οπότε και νομοθέτησε εκείνη το... Το θεωρώ και ξύπνο κάπως αυτό, ότι ήθελε να αλλάξει το προφίλ και το άλλαξε με αυτόν τον τρόπο. Αναγκαστικά. Δεν περίμενε τη φυσιολογική εξέλιξη της κοινωνίας.
Δεν εμπιστεύτηκε η κοινωνία να έχει τάψει μόνη της σε αυτό το συμπέρασμα. Και να σου πω κάτι, και ορθώς. Δηλαδή και στην Αγγλία εμπιστευόμενη την κοινωνία, όλοι σε Αγγλία θα λέσουν το δωμάτιο. Πολύ ωραία. Ναι, είναι καταπληκτικό παράδειγμα, γιατί πιστεύω είναι αυτό ακριβώς που λες, ότι δεν περίμενε δηλαδή την κοινωνία καν να το ζητήσει, αλλά με τον νόμο, στην ουσία εκπαίδευσε μια κοινωνία πώς θα λειτουργεί προχωράντας μπροστά μπροστά.
Νομίζω εκ του αποτελέσματος ένα πιο, ας το πούμε, σύγχρονο μάλλον και φιλελεύθερο, πες το όπως θες, τρόπο. Αλλά εντάξει, φαντάζομαι θα υπάρχουν και κάποιο είδος διαφωνών για τους δικούς τους λόγους. Ναι, ξέρεις, εγώ το χρησιμοποιώ πολύ ως παράδειγμα του πώς η δουλειά που κάνω, ρε παιδί μου, Δηλαδή, ο χώρος στον οποίο κινούμινε, τελικά, φοβερό ενδιαφέρον και επεκτώσεις που δεν καταλαβαίνει και νομίζεις ότι κάτι τελείως διαφορετικό συμβαίνει, ενώ μπορεί να είναι κάτι αυτό.
Δηλαδή, ένας νόμος, μια παράγραφος σε ένα νόμο, που τελικά έχει μια επέκτωση στην καθημερινότητά σου, την οποία δεν καταλαβαίνει. Τώρα, πηγαίνοντας προς one of the hottest, ξέρω εγώ, destinations, Roblox κλπ, που έχει πάρει τέλος πάντων να μπάριζα το gaming community εδώ και μερικά χρόνια. Αρχικά ήσουν gamer ή προέκυψε.
Ήμουν gamer. Και πολύ dedicated gamer. Και όχι απλά πολύ dedicated gamer και το θύσεις που έκανα στο master μου είχε να κάνει με gaming και με τα versus. Δηλαδή εγώ είμαι φοβερή fan και πιστεύω πάρα πολύ στο gaming και ως μορφή τέχνης. Και ως μορφή storytelling. δηλαδή πέρα από το σχεδιάζω κάτι όμορφο και τα λοιπά και τα λοιπά θεωρώ ότι είναι ένα storytelling που δεν συγκρίνεται με οτιδήποτε άλλο γιατί το ζεις εκείνη τη στιγμή και αν είσαι από τους geek που μεγαλώσανε με το New Romance και την ιδέα ότι θα κάνουμε jack in πριν το Matrix την ιδέα ότι θα κάνουμε jack in και θα είμαστε μπροστά σε ένα data architecture και έτσι θα ζούμε τη ζωή μας ας πούμε, ξέρω εγώ data cowboys το gaming είναι σήμερα με ό,τι τεχνολογία έχουμε available τα τελευταία, ξέρω εγώ, 30 χρόνια, το gaming είναι το όσο πιο κοντά, ειδικά μετά με το open world gaming, είναι το όσο πιο κοντά σε αυτό το πράγμα που είχαμε στο μυαλό μας διαβάζοντας William Gibson και Neil Stevenson.
Οπότε, όταν είχα στο μυαλό μου ότι κάποια στιγμή θα πάω σε μια εταιρεία gaming, δεν ήταν aspiration δικό μου. Πλα, οι εταιρείες gaming για πάρα πολλά χρόνια, για τουλάχιστον 20, Η τελευταία κρίση που πέρασε το gaming στο θέμα του public policy για μένα ήταν, δεν ξέρω αν θυμάσαι, όταν ξεκινήσαν πολλά από τα shoot incidents στην Αμερική και είχε ξεκινήσει όλο το moral panic στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ότι αυτοί οι shooters παίζανε παιχνίδια συγκεκριμένα, δηλαδή εκείνη την εποχή νομίζω ήταν το Doom που αναφέρονταν πάρα πολύ, και ότι αυτό έφταιγε.
Δηλαδή παιχνίδια δημιουργήσανε, ιδεία κτλ. Αυτή ήταν η τελευταία τεράστια κρυσάρα στο gaming. Από εκεί και πέρα, ειδικά στην Ευρώπη, δημιουργήθηκε το PEGI από το industry, το οποίο είναι τα content ratings guidance, δηλαδή 5, 9, 18, parental advisory κτλ. Και από τότε ήταν σχετικά ήσυχη η κατάσταση. Γιατί στην κοινωνική συζήτηση, στην οικονομική συζήτηση, στην επιχειρηματική, την πολιτική, αυτοί που ουσιαστικά τραβάγανε όλο τον αέρα, λέω συνέχεια και αγκλισμούς εν τω μεταξύ, που ακούγονται πάρα πολύ φαύλοι, ας πούμε, ή σε λίγο στα τυφεία από το Λονδίνο.
Πώς τα λέτε εσείς εδώ, γιατί έχω ξεχάσει πώς τα λέτε εμείς εκεί. Αυτή, λοιπόν, που είχαν τα περισσότερα νέα συζήτηση και τα λοιπά, ήταν τα social media. Ήταν το hot property. Οπότε και τα gaming companies λέγονται... Δεν μας ρωτάει και κανείς, οπότε μην απαντήσουμε κι εμείς. Ποιος ο λόγος, παιδέ, να ξεκινήσει συζήτηση.
Το οποίο είναι και πολύ sound technique στο public policy, έτσι. Δηλαδή, αν δεν χρειάζεται να είσαι visible, δεν υπάρχει λόγος να είσαι visible. Πριν τρεις διμιά θα κάνεις. Ένιωμα όμως που όσο περνάνε τα χρόνια, τα games έχουν όλες περισσότερα social features από ό,τι είχαν παλιά. Δεν παίζουμε πλέον pong, έτσι. Δηλαδή, πλέον υπάρχει το Twitch, υπάρχει το streaming, υπάρχει τη συζήτηση, έχουμε τα guilds, έχουμε κοινωνικοποίηση μέσα από τα παιχνίδια, έχουμε stream use time.
οπότε πλέον παίρνει η μπάλα της συζήτησης στους social media characteristics και του screen use time και όλα αυτά και τις εταιρείες gaming οπότε τώρα βλέπουμε και αρκετά μεγάλη επένδυση από τις εταιρείες gaming στο public policy και στο advocacy γιατί υπάρχει πάρα πολλοί κόσμος εκεί έξω που ακόμα έχει αυτή την καθολική εικόνα στο μυαλό του του gamer ως του 16χρονου με σπυριά που κάθεται στο υπόγειο της μαμάς του και παίζει 45 ώρες στο 48ωρο gaming, με Gatorade η Red Bull Αυτή η εικόνα πήγε και στο South Park.
Δεν ξέρω αν θυμάσαι το θρηλυκό επεισόδιο στο South Park με το αντίστοιχο World of Warcraft. Στην καθολική εικόνα εννοείς την πραγματικότητα ή η εικόνα ότι μόνο άντρες παίζουν. Ενώ στην πραγματικότητα περίπου 50% των gamers είναι γυναίκες. Ή ότι για να είσαι gamer πρέπει να έχεις το setup με τα φωτάκια που κάνουν bling bling bling από πάνω σου, ενώ ουσιαστικά παίζοντας World of Warcraft κάθε μέρα στο κινητό σου είσαι gamer.
Λάμει για λιπητηγορία. Αυτος ο τύπος είναι ο χαρακτηριστής μου. Ο άντρας μου παίζει World of Warcraft. Πάρα πολλά χρόνια. Πολύ dedicated. Λεπτομέρεια. Horrified κάθε φορά που παίζουμε μαζί. Γιατί εγώ κάθομαι και μαζεύω σαβούρα μέσα στις τσάντες μου. Δεν κάνω ποτέ upgrades. Εγώ θέλω να δω την ιστορία. Ξέρεις, τραλειώνουμε με την ιστορία.
Οπότε έρχεται το τέλος. Μπορείς να μου πεις πως δεν έχεις πεθάνει 100 φορές. Να έτσι λίγο να σου πω στον Blacksmith να σε φτιάξω. Τέλος πάντων και η πεθερά μου τσαντίζεται παιδί μου που παίζουμε και της λέω μα εσείς δεν παίζετε Candy Crush και τα λοιπά και τα λοιπά. Στοιχούμε να χτίσεις την game ένα γραφείο η πεθερά μου.
Δε αυτά μου λέει δεν είναι παιχνίδια. Δεν υπάρχει και αυτό το misconception ότι επειδή ας πούμε είναι casual games δεν είναι games. Είναι games. Και δεν γίνεται να έχεις μια δραστηριότητα η οποία δίνει τόσο πολύ value, δημιουργεί τόσο πολύ art δημιουργεί τέτοιες κοινότητες για να μην γίνεται συζήτηση στο public policy sphere δεν ασταίνει πολύ αυτό το πράγμα. Οπότε είναι και πάρα πάρα πάρα πολύ καλός χρόνος να είσαι μέσα σε αυτή τη συζήτηση γιατί είναι πολύ δύσκολες συζητήσεις, πολύ απαραίτητες όμως. Εγώ για να πω την αλήθεια δεν φαίνεται αλλά είναι από εδώ εμένα τα World of Warcraft. Τα έχω γιατί από πίσω έχω αυτά, τα έχω από την άλλη μεριά. Δηλαδή τη Σιλβάνα την έχω... Α, συγγνώμη, όχι.
η Σιλβάνο μου πέσε εν πάση περιπτώσει πρέπει να την ξανακολλήσω ναι πολύ ωραία World of Warcraft λοιπόν αλλά αυτό που θέλω να τονίσω το είπες ήδη βασικά εδώ πέρα έρχεται και η πολιτική μέσα με ο Μικρονιώτα που είναι λίγο ασχετούλιδες που πραγματικά δηλαδή όπως λέεις και εσύ δύο στην Αμερική βασικά κοιτούσαν τα social media ενώ όσο αφορά στο gaming world εγώ θα πω ότι και όλες ήταν πολύ πιο μπροστά από ό,τι ήταν στα social media και η ιδέα του community και ιδέα του guild και ιδέα μα θες να το πούμε και έτσι ομά του ταξιδεύω για να γνωρίσω έναν άγνωστο που δεν ξέρεις ποιος θα είναι και τι θα είναι και πάει λέγοντας και τουλάχιστον που λέω λόγος στα social media ίσως να έχει και μια φωτογραφία όσον αφορά π.χ. τώρα το gaming ούτε καν έχεις δει δηλαδή η φωτογραφία του απλά δηλαδή νομίζω ότι περισσότεροι που έχουμε ασχοληθεί έστω και λίγο έχουμε ακούσει και έχουμε δει και έχουμε κάνει κιόλας επίσης πραγματικότητα ιστορίες που πραγματικά ταξίδεψες χιλιόμετρα
για να βρεις έναν άγνωστο που δεν είχες καν ιδέα δηλαδή με τι μοιάζει. Με όλους τους κινδύνους που συνεπάγεται έτσι. Ξέρεις τι γίνεται στις διακοπές. Με παιδιά είναι τύπο. Ξέρεις, όμως, ξέρεις, τι γίνεται επίσης με το γκέιμινγκ και το online life, το οποίο δεν πρέπει να το υποτιμάμε. Δεν είναι όλοι ενήλικη στο ίντερνετ.
Είναι τελείως εγχωρετικό το bullying που έζησα εγώ 16 χρονών στο MIRC, που για να σου στείλει ο άλλος θέος έπρεπε να το φτιάξει σε άσκη. Δεν μπορούσε να σου στείλει φωτογραφία. Δεν είπε η τεχνολογία. Τελείως εγχωρετικό αυτό το bullying και τελείως εγχωρετικό το bullying τους έχω στο Snap, σε έχω στο Taddex, δηλαδή είμαι παντού στο online live σου και σου κάνω bullying.
Για παράδειγμα λέω τώρα, έτσι. Οπότε να πηγαίνουμε λίγο και με το ποιά είναι η πραγματικότητα της ζωής ενός παιδιού, ενός εφήβου και ενός ενηλίκου πλέον. Γιατί δεν υπάρχει σαν το revenge porn. Δεν υπάρχει το μου έστειλες μια νότη φωτογραφία όταν ήμασταν μαζί και τώρα ξαφνικά τη βρήκες σε ένα porn site. Δηλαδή, τέσσερις συζητήσεις πρέπει να γίνονται σύμφωνα με την πραγματικότητα.
Όμως, αν λέω συμφωνία με την πραγματικότητα, ένα πράγμα που με νευριάζει πάρα πολύ όσον αφορά στη συζήτηση για το gaming και το childhood, είναι ότι υπάρχει μια μερίδα των ανθρώπων που είναι σε αυτή την πολιτική συζήτηση που θεωρεί ότι αν κλείσουμε τις οθόνες, όχι μόνο για το gaming αλλά για όλες τις οθόνες των παιδιών, τα παιδιά ξαφνικά, περηχαρίες, ατυγκάντη-κάντη, θα αρχίσουν να τρέφουν στους κήπους και στα πάρκα.
Η πραγματικότητα, όμως, πλέον δεν είναι αυτή. και θα προετοιμάσεις τους πολίτες του αύριο άμα δεν ξέρουν από τεχνολογία, απλά πράγματα. Ξεκινάμε από εκεί. Ούτε είναι δυνατόν να έχεις πολίτες οι οποίοι δεν μπορούν να καταλάβουν τα building blocks της τεχνολογίας. Εμένα με τρελαίνει το ότι τα παιδιά δεν ξέρουν να χρησιμοποιήσουν πληκτρολόγιο.
Δεν ξέρουν τι σημαίνει κώδικας. Με τρελαίνει ότι δεν ξέρουν μια γλώσσα η οποία ελέγχει πολύ μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Δηλαδή πώς δεν μαθαίνουμε σε αυτά τα παιδιά κώδικα. Είναι ασύλληπτο για μένα. Οπότε πώς προετοιμάζεις και πολίτες οι οποίοι έχουν το μυαλό και τις ικανότητες να καταλάβουν τι γίνεται στη ζωή τους και ποιο είναι το πολιτικό γείγναστα και ποιο είναι το τεχνολογικό γείγναστα και να πάρουν σωστές αποφάσεις όταν δεν έχουν αυτά τα εργαλεία και δεν χτίζονται αυτά τα εργαλεία.
υπάρχει όμως και κάτι άλλο και αυτό το λέω πολύ συχνά σε meeting που πηγαίνω και συζητάμε για το χρόνο που περνάνε τα παιδιά εμένα η μαμά μου είναι από το παλαιό γυναικό καστροκλητής εγώ με την αδελφή μου με το που κλείνανε το σχολείο πηγαίναμε στο παλαιό γυναικό καστροκλητής μια μέρα πριν να ανοίξουμε γυρνάγαμε και πηγαίναμε με τη γυναίκα του παππού και κάθε πρωί ερχόταν ένας ευρωτός από 10 παιδιά μας έπαιρνε και επιστρέφαμε το βράδυ.
Με ποια ψυχολογία μας αφήναν οι γονείς μας να τρέχουμε πάνω κάτω δέκα παιδιά, χωρίς κινητά, χωρίς τίποτα εκείνες τις εποχές. Γιατί? Για δύο λόγους. Γιατί καταρχήν το χωριό είχε τρακότου άτομα και σε κάθε σπίτι υπήρχε τουλάχιστον μήνυμο με ένας άνθρωπος. Και η κλασική ηθιά, η οποία ήταν έξω στην αυλή έκανε τις δουλειές της και και παρακολουθούσε.
Δεν μπορούσες, δηλαδή υπήρχαν μάτια παντού. Να καπνίσεις, πέρναγες και ευριζές. Έχει βγει η φίλα ρε παιδί μου και με έχει πραγματικά από αυτή. Δηλαδή υπήρχε κόσμος και υπήρχαν μάτια και τα παιδιά ήταν πολλά. Δηλαδή ήμασταν, ξέρω εγώ, από 8 μέχρι 12. 10-15 παιδιά. Κάποια από αυτά ξαδέλφια, κάποια από αυτά γειτονόπουλα κτλ.
Και το κοινωνικό συμβόλαιο ήταν τέτοιο που ο κάθε κάτοικος του χωριού είχε δικαίωμα να έρθει να μου πει ότι είμαι άτακτη και να πάει να το πει στη γιαγιά και τον παππού μου, που είχα και εγώ το φόβο των Ιουδαίων. Έτσι. Τώρα, επειδή εγώ πηγαίνω στο Παλαιογενογονικοαστροκτικής και πηγαίνω το παιδί μου που είναι 6,5 χρονών στο Παλαιογενογονικοαστροκτικής, καταρχήν δεν υπάρχουν με 300 μόνιμοι κάτοικοι εκεί πλέον.
Έτσι. Δηλαδή, να τα μολύσουν στο χωριό για να περπατάει και για πέντε σπίτια να μην υπάρχει άνθρωπος. Δηλαδή ποιος πήγε να ακούσει αυτό το παιδί αν κάτι συμβαίνει. Προφανώς δεν υπάρχουν και δέκα-δεκαπέντε παιδιά. Γιατί αυτό τα παιδιά είναι στο κοιλικής, γιατί κάνουν ευθοδοστήριο, γιατί έχουν δραστηριότητες, γιατί η επαρχία δεν υποστηρίζει το χωριό.
Δεν μπορεί να μείνει μια νέα οικογένεια πάρα πολύ εύκολα στη χωριά. Οπότε δεν υπάρχει αυτή η προστασία. Πόσο λοιπόν εγώ, όντας εργαζόμενη και ο μπαμπάς του εργαζόμενος θα παίξουμε, θα διαβάσουμε θα κάνουμε ασκήσεις, θα κάνουμε χειροτεχνίες θα πάμε να κάνουμε κυπουρική κάποια στιγμή θα κάτσεις και στο YouTube Kids Στην γνώμη, πρέπει να συμβεί αυτό Δεν γίνεται, αυτή είναι η πραγματικότητα Διότι δεν υπάρχει το χωριό Αυτό που λένε στην Αγγλία It takes a village Όχι απλά δεν υπάρχει το νοητό χωριό δεν υπάρχει και το κοινωνικό χωριό το κυριολεκτικό χωριό δεν υπάρχει πλέον και επίσης το ανέφερες λίγο αλλά να το τονίσουμε άλλαξαν και οι καιροί από την άψιότητα ότι τότε επιτρεπόταν όπως είπες το κοινωνικό συμβόλαιο η θεία να σε πιάσει από το αυτή τώρα θέλω να σου πω αν ξένος πιάσει το παιδί σου ή το παιδί μου είναι μηνύσιμο έχει φάει μήνυση θέλω να πω δεν είναι θέλω να πω δηλαδή ότι έχουν αλλάξει οι καιροί και με το θετικό και με τον αρνητικό τρόπο δηλαδή.
Κάποιοι γονείς ίσως και να του θεωρούν ότι είναι αρνητικό, κάποιοι θεωρούν ότι είναι θετικό. Μεγάλη συζήτηση και αυτή. Κοινωνικά πάντως μην ξεχνάς ότι κοινωνικά πάντα υποτιμάμε τα ενδιαφέροντα των νεότερων. Δηλαδή αν το σκεφτείς, αυτό είχα πάρει σε ένα event και μία κυρία η οποία ήταν μιας ηλικίας τέλος πάντων η γυναίκα, σηκώθηκε πάνω και είπε ότι εγώ θυμάμαι ότι όταν ήμουν νέα, μικρή κορίτσι, επειδή και τώρα βλέποντάς τι θα έλεγα πριν από 60 χρόνια το ότι μου αρέσανε πολύ τα βιβλία, με μαλώνανε και μου λέγανε ότι έχω χωμένη τη μύτη μου σε ένα βιβλίο συνεχώς και είμαι αντικοινωνική και τώρα αυτό που κάνουμε είναι ότι λέμε ότι τα παιδιά θέλουμε να διαβάζουνε βιβλία και να έχουνε χωμένα τη μύτη τους σε ένα βιβλίο και να μην κάνουνε gaming και αν το σκεφτείς Υπάρχει μία μερίδα του πληθυσμού και πολύ μεγάλο ποσοστό αυτής της μερίδας δεν ψηφίζει, η φωνή του δεν ακούγεται.
Και αυτοί που έχουν έλεγχο στον ελεύθερο χρόνο αυτής της μερίδας μπορεί να μην καταλαβαίνουν σ' όλου. Τι είναι το gaming, τι είναι το screen use time, τι παίρνει ένας νέος ή ένα παιδί από αυτό. Και πρόσοχε, δεν θα λέω αυτά με τη λογική ότι μπάτες κύριε λέτε, εγώ κάνω public policy γιατί πιστεύω στο power του regulation.
Πιστεύω ότι η ανεξέλεγκτη επιχειρηματική εξέλιξη δημιουργεί τεράστια προβλήματα. Και ότι μόνο μέσα από τη διαπραγμάτευση την πολιτική μπορούμε να φτάσουμε σε μια ισορροπία, τουλάχιστον να κάνουμε striving να φτάσουμε σε μια ισορροπία, όσο το δυνατόν περισσότερο. Όμως δυστυχώς όταν έχει να κάνει με θέματα νεότητας και ακόμα χειρότερα παιδιών Είναι πολύ δύσκολο να ακουστεί η φωνή των νέων και η φωνή των παιδιών Ειδικά για πράγματα τα οποία οι μεγαλύτεροι δεν έχουν ιδέα Οπότε αυτό είναι και το μεγαλύτερο challenge μου και αυτή είναι και η μεγαλύτερη χαρά της δουλειάς μου αυτή τη στιγμή Να μπορέσω να μεταφέρω σε ανθρώπους οι οποίοι δεν παίζουν Δεν ξέρουν τι σημαίνει τελείως το black flag Να θα συγκρίνει black flag και βαρλά τα κλάματα το είναι αλήθεια, για μένα το Black Flag είναι ένα από τα πιο emotional τεχνίδια που έχω παίξει, ειδικά το τέλος και το κόστος των επιλογών που έχει κάνει.
Θα έπρεπε να κλάψω λίγο περισσότερο στο τέλος του Ξερογό Πόλεμος Κιρίνη και να κλάψω λίγο λιγότερο στο τέλος του Black Flag Assassin's Creed. Ανθρώπινα δηλαδή το emotional response μου δεν μπορεί να είναι εξίσου περικτό. Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα μέσα στο gaming τα οποία έχουν να κάνουν με την φιλοσοφία, με το πώς βλέπουμε τους άλλους, δημιουργούν ερωτήματα για το τι θα έκανε σε εξτρήμιες συνθήκες.
Προφανώς υπάρχει και η gaming, το οποίο είναι πατάω ένα κουμπάκι για τρεις ώρες γιατί βαριέμαι έξω από ένα δοντίατρο. Δηλαδή δεν μπορούμε να κάνουμε sign, ξέρεις, ethical value σε τέτοια πράγματα. Το θεωρώ και αυτό αρκετά επικίνδυνο. ούτε όμως μπορούμε να υποτιμάμε την τέχνη που μπαίνει μέσα στο gaming. Οπότε είναι χαρά μου να μπορώ να επικοινωνήσω αυτή την πραγματικότητα σε ανθρώπους που μπορεί να μην την καταλαβαίνουν αυτή τη στιγμή.
Βασικά, πήγαμε κατευθείαν στο δύσκολο κομμάτι συζήτησης. Λίγο πιο πίσω μιλούσαμε για τον καιρό που έφυγες από την Google και πήγες στη Roblox. Πώς ήταν δηλαδή αυτή η μετάβαση επειδή φαντάζομαι τώρα έχει και το θετική την παράμετρο ότι επιτέλους ξαναέρχεστε πίσω Αγγλία μπορεί να πάει και ο σύζυγος πίσω στη δουλειά του επιτέλους και να μπείτε ας το πούμε ίσως σε πιο φυσιολογικούς αμαθές ρυθμούς.
Ήταν δύσκολη χρονιά. Επίσης στη Roblox δεν υπήρχε δουλειά μου πριν την ξεκινήσω εγώ, οπότε έπρεπε να στήσω όλα μας τα δίκτυα, όλα μας τις διαδικασίες και φυσικά έγινα από μια εταιρεία η οποία είχε, ξέρω εγώ, 180.000 άτομα και το είδες μια εταιρεία που έχει τρία. Το οποίο αυτό σου δίνει φοβερό flexibility. Δηλαδή, λες, θέλω να κάνω αυτό, θα το κάνω έτσι.
Μας μιλάς σε δύο ανθρώπους τελείωση, γιατί στην Google έχουν 150 άτομα άποψη. Στην Google, πολύ από τη δουλειά σου είναι internal diplomacy. Για ένα λομπίστα είναι σκότασέ με. Δηλαδή, εμένα όλο μου το raison d'être είναι να είμαι εκεί έξω. Αν είναι να πρέπει να κάθομαι εδώ μέσα, τεθαίνω. Ξέρεις, δηλαδή θαυμάζω πολύ τους ανθρώπους που κάνουν μεγάλη καριέρα σε μεγάλες εταιρείες, γιατί θέλει πολύ υπομονή και μανούβρες εσωτερικής πολιτικής, οι οποίες είναι πάρα πολύ δύσκολες και πάρα πολύ... και σε κουράζουν πάρα πολύ.
Δε λες πάντων, οπότε ξαφνικά στη Roblox, ξέρεις, παιδί ολδόξης λαμπρός, 3.000 άτομα, γύρω στα 15 άτομα public policy παγκόσμια, τέλεια. Δηλαδή, μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου πάρα πολύ γρήγορα. Αυτό όμως, επίσης, σημαίνει ότι πρέπει να στήσεις το σύστημα, το τι λέμε, τις προτεραιότητες, τα οποία χώρα, ούτε πώς να πεις ότι ναι, κάνεις πια, ας πούμε, πέντε προτεραιότητες και λες, οκ, ποιες χώρες είναι χώρες προτεραιότητας, ένα, δύο, τρία.
Ναι, αλλά δεν μπορεί η κατηγορία τρία να σε περιμένει σε ένα δεκοκοτώ μήνες. Άρα όταν ξεκινάς αυτοί οι πρώτοι 6 με 9 μήνες, είναι ίσως το δρόμο σου. Είχα δουλεύει πάρα πολύ, πρέπει να σκεφτείς τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Ρουμανία, τη Μελλάδα, τη Σουλουβακία, έτσι όλα, όλα, όλα, χαμόδομα στο κεφάλι σου. Εστύνοντας επίσης συστήματα μέσα σε μια εταιρεία και προφανώς πείθοντας άλλα τμήματα για την αξία του public policy.
Ενώ είχα συναδέλφους, φυσικά όταν μεγαλώνει μια ομάδα και γίνεται πιο visible μέσα σε μια εταιρεία, όλες οι υπόλοιπες πράγματα, έρχεται και σου λέει δικαίως, πρέπει να σε διαδοτεί και να είναι ακριβώς. Ποια πρέπει να κάνεις σε αυτή τη συζήτηση. Δεν μπορώ να πω, η Roblox είναι πολύ φαν, είμαι πολύ ευχαριστημένη. Είναι ακριβώς αυτό που ήθελα.
Δηλαδή ήθελα να φύγω από το μέγεθος, να πάω λίγο πάλι στο κτίσιμο και βρήκα αυτό and then some. Είμαι συνέχεια στο δρόμο, δουλεύω πάρα πολύ, ταξιδεύω πάρα πολύ. Θα ηρεμήσει αυτό εφόσον βάλω τα πράγματα σε μια σειρά. Αυτό είναι, ξέρεις, η αρχή σε κάθε εταιρεία. Συνδέοντας τώρα με τη συζήτηση που κάναμε μόλις πριν, επειδή εντάξει, ιδίως αυτόν τον καιρό μιλάμε τώρα για το μπανάρισμα, τέλος πάντων, του social media κάτω από μια ηλικία και όλα αυτά.
Ποια είναι, ας το πούμε, τα πιο hot topics, τα οποία είναι σε δημόσια διαβούλευση αυτό το εγκαιρό στον κόσμο, δηλαδή του gaming. Δεν είναι μόνο στον κόσμο του gaming. Και εδώ είναι που αρχίζουμε λίγο και μπερδευόμαστε και νομοθετικά. Για να μπορέσει μια κυβέρνηση να θέσει κάποιους κανόνες, πρέπει να πει ότι εγώ αυτούς τους κανόνες τους σχεδιάζω για το τάδε industry.
Ποιο industry είναι αυτό, ξέρεις. Όταν λες, το σχεδιάζω για social media network, Μπορεί εγώ και εσύ να λέμε, α, ναι, μάλλον θέλει να πει το τάδε, το τάδε, το τάδε, έχω καταλάβει. Νομικά όμως, με κάποιο τρόπο, αυτό το κοινό είναι πολύ συγκεκριμένο. Γιατί μέσα σε ένα οικονομικό συστήμα κάθε τερία πρέπει να ξέρεις πώς λειτουργεί και ποιο είναι το compliance της.
Και σε ποια κατηγορία την έχεις βάλει εσύ ως κυβέρνηση ή ως υπουργείο ή ως Ευρωπαϊκή Κομισιόν κτλ. Οπότε τώρα τι γίνεται. Όλοι οι νομοθέτες ανά τον κόσμο προσπαθούν να βρουν ένα τρόπο έτσι ώστε να περιορίσουν τη χρήση social media networks από νέους ανθρώπους, κάτω των 13, κάτω των 15 κλπ. Γιατί γίνεται αυτό, και αυτό είναι η προσωπική μου άποψη και δυστυχώς εδώ είναι ένα κομμάτι στο οποίο εγώ θεωρώ ότι οι εταιρείες τεχνολογίας έχουν κάνει λάθος για πολλά χρόνια.
γίνεται αυτό γιατί οι ανησυχίες των γονιών, των πολιτικών αρχών κτλ. δεν απαντήθηκαν ικανοποιητικά από το industry. Απαντήθηκαν μερικώς, απαντήθηκαν από κάποιες εταιρείες λίγο καλύτερα από κάποιες άλλες, δεν απαντήθηκαν όμως ικανοποιητικά. Και φτάνουμε στα σημεία που φτάνουμε. Παράλληλα φυσικά υπάρχει και το moral panic του τι κάνουν αυτά τα παιδιά γιατί είναι τόσες ώρες ποιοι είναι οι κίνδυνοι στους οποίους τους επιτρέπουμε και φυσικά η παρανόηση ότι η online ζωή ενός παιδιού είναι τελείως διαφορετική από την offline ζωή ενός παιδιού. Δηλαδή γύρω στο 80% των εφήβων, ας πούμε, στην Αμερική παίζει παιχνίδια με συμμεττές του.
Φεύγουν από το σχολείο και λένε καλέμε το βράδυ, ξέρω εγώ, στο Fortnite, στο Roblox, στο οπουδήποτε παίζουν. Φυσικά υπάρχουν και κίνδυνοι με τον ίδιο τρόπο που όταν εγώ έκανα στίβο και γύρναγα από το καρυσκάκι υπήρχε ο γνωστός επιδειξίας της γωνιάς. Και το μεταξύ, τι βλαμάνε μας τότε, δεν μας έλεγε και ένας άνθρωπος, παιδί μου άλλαξε δρόμο, πήγαινε από την άλλη.
Ξέρεις, το σκέφτομαι τώρα και λέω, τι το να δεις, τι κάνει λοιπόν μια κοινωνία, τι κάνει μια πολιτική αρχή, τι κάνει ένα κράτος. Προσπαθεί να πει ότι εγώ δημιουργώ όσο το δυνατόν περισσότερο ασφαλείς συνθήκες, καταλαβαίνοντας ότι δεν υπάρχει το 100%. Δυστυχώς όμως πλέον έχουμε φτάσει στο σημείο και συζητάμε για 100% βεβαιότητα στο νόμο και στην πολιτική γιατί έχει κουραστεί ο Λασσοκόρπνος.
Γιατί όπως είπαμε οι απαντήσεις του industry έχουν υπάρξει αρκετά ικανοποιητικές για την κοινωνία και την πολιτική ηγεσία ανά τα χρόνια. Τώρα λοιπόν δυστυχώς έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο και πάμε με τη λογική του 100% certainty, το οποίο δεν γίνεται όπως ξέρουμε. Είναι όμως πολύ δύσκολο για μια οποιαδήποτε εταιρεία αυτή τη στιγμή να πει ότι εμείς επενδύουμε πάρα πολύ στην ασφάλεια, έχουμε αυτά τα ποσοστά και πάντα θα υπάρχει ένα ποσοστό το οποίο δεν καλύπτεται.
Τώρα, άνθρωποι που δουλεύουν στη τεχνολογία καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει unbreakable system. Όμως, φυσικά, είναι πολύ δύσκολο, Σίνταθρυ, να σηκωθείς μπροστά σε έναν υπουργό ή σε έναν γονιό που έχει χάσει το παιδί του ή του έχει συμβεί κάτι δύσκολο να πεις ότι δεν υπάρχει 100% και αυτή είναι πραγματικότητα. Γιατί δεν είναι ανθρώπινο.
Άλλο αν είναι τεχνικά άρκειο αυτό που λες. Τελείως διαφορετικό το αν είναι ανθρώπινο αυτό. Οπότε υπάρχει ένα πέντσοκ στόρμα αυτή τη στιγμή που έχει να κάνει με το από ποια ηλικία επιτρέπουμε σε αυτά τα παιδιά να μπαίνουν σε social media. Τι θεωρούμε καλό, εκπαιδευτικό, άξιο και ηθικό για τα παιδιά και τους νέους μας. Τι θεωρούμε ότι θέλουμε αυτά τα παιδιά να μπορούν να κάνουν online και offline.
Και προφανώς επειδή πλέον έχει κουραστεί ο κόσμος, έχει κουραστεί η πολιτική ηγεσία, έχει κουραστεί η κοινωνία, η συζήτηση έχει φτάσει στα άκρα. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να έχεις μια συζήτηση η οποία να είναι λογική αυτή τη στιγμή. Και επίσης, εγώ αυτό που θέλω να τονίσω, είναι κάτι το οποίο, να το πω την αλήθεια, ίσως να μην το έχω ακούσει και καθόλου γενικά στο δημόσιο διάλογο.
Εδώ πέρα που έχουμε φτάσει στα άκρα, όπως λες και εσύ, έχουμε φτάσει στα άκρα, επειδή, θα το πω, ιδίως στην Ελλάδα, πιστεύω ότι στην Αγγλία το επίπεδο είναι λίγο παραπάνω, γιατί υπάρχει και περισσότερη εκπαίδευση, μαθαίες ακόμα και από τα σχολεία, ιδίως προς τα παιδιά, αλλά και προς τους γονείς, είναι ότι για παράδειγμα δεν έχουμε εκπαιδεύσει τους γονείς πώς να χρησιμοποιούν αισθαντική τεχνολογία για να προστατεύσουν τα παιδιά τους για παράδειγμα λέω εγώ τώρα ότι θέλω να πω νομίζω όλοι μας οι περισσότεροι τουλάχιστον άνθρωποι της τεχνολογίας ξέρουμε πώς θα βάλουμε restriction στην ώρα που θα είναι το παιδί στο tablet υπήρχε εσύ μου μίλησες για youtube kids δεν μου μίλησες για youtube κανονικό ενώ θέλω να σου πω αυτό να μην πω 90% ένα παιδί που είναι πάρα πολύ ψηλό ποσοστός στην Ελλάδα οι οποίοι οι γονείς νομίζουν ότι ok πάρ' το παιδί μου κάνε ό,τι θες, δεν υπάρχει κανένα όριο και ότι αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργεί η τεχνολογία αλλά θέλω να πω ότι αυτό σαν κράτος
όπως δηλαδή νομίζω ότι στην Αγγλία γίνονται κάποια βήματα και σε περισσότερες χώρες δηλαδή παγκοσμίως εκπαιδεύσουμε πρώτα τους γονείς πώς θα προστατεύουν τα παιδιά τους, δεν θα χρειαζόταν να θεωρούμε ότι είναι αυτονόητο ότι πρέπει να πάμε στο 100% μπλοκ σε όλα κάτω των 15% για παράδειγμα. Βοσκράτος και ως ίνταστροι. Δηλαδή και ως ίνταστροι, δηλαδή και εγώ σε εταιρεία έχω ευθύνη απέναντι στους χρήστες μου και απέναντι στους γονείς αυτών των χρηστών.
Δεν μπορεί να περιμένω αυτοί οι γονείς να ξέρουν ουρανοκατέβατο από κάπου τι ακριβώς συμβαίνει πάνω στο World of Warcraft, τι συμβαίνει πάνω στο Roblox, τι συμβαίνει πάνω στο Facebook, ειδικά αν δεν έχουν καμία επαφή οι ίδιοι. Όμως, δεν θέλουν δηλαδή σε καμία περιπτώση να το πάμε 100% πάνω στους γονείς. Δηλαδή και οι γονείς, εγώ που είμαι, που δουλεύω ρε παιδί μου πάνω στη τεχνολογία, όταν πρέπει να σηκωθώ, να το πάω σχολείο, να γυρίσω, να δουλέψω, να καθαρίσω, να φάμε, δηλαδή κάπως πρέπει να ζήσεις την κανονική σου ζωή.
Έξαφε και καλά τώρα αυτό το δικό μου, είναι αυτά. Δηλαδή του έχω θέσει YouTube Kids και μάλιστα του θέτω πάντα, ξέρεις, και λίγο μικρότερη ηλικία από αυτή που είναι στην πραγματικότητα. Λέω, άσε να βας λίγο, ξέρεις, δηλαδή καμία φορά. Λοιπόν, εγώ όμως, κοιτάξτε, δέχομαι ότι μπορεί και κάτι να ξεφύγει από το φίλτρο. Δεν δέχομαι να ξεφεύγει το 50%.
Γι' αυτό και όταν βλέπει YouTube Kids ο μικρός, εγώ εκεί πληροφορώ στο χώρο. Δηλαδή κάνω τα πιάτα και γίνεται η ώρα, ξέρω εγώ, ή κάνω κάτι, ξέρω εγώ, μιλάω με τη μαμά μου ή οτιδήποτε, ξέρω εγώ, και ο μικρός εκεί χαζεύει ή τρώει ένα σνακ, ξέρω εγώ, και βλέπει την ώρα που του έχω πει εγώ. Όμως ακόμα και εγώ, ρε παιδί μου, το σκέφτομαι τόσο πολύ και δουλεύω.
όχι, να έρθει και να μου πει ναι θέλω και αυτή την πλατφόρμα, θέλω και παραλίτερα control-Z και παραλίτερα control-Σ δηλαδή και αυτό είναι πρόβλημα για ένα γονιό, υπάρχει και ένα tightness για το γονιό, τίποτα πράγματα πρέπει να κανονίσω, πρέπει να κάνω στο σχολείο σου και το app του σχολείου και τα αυτά και όλα όλες τις πλατφόρμες που θέλεις εκεί και πέρα όμως υπάρχει και γενικά όχι απλά αυτόν τον καιρό, υπάρχει και αυτή υποτίμηση του τι αρέσει σε ένα παιδί και του τι δεν αρέσει σε ένα παιδί, τι είναι χρήσιμο για ένα παιδί και τι δεν είναι χρήσιμο σε ένα παιδί. Και το άλλο είναι ότι δεν στηρίζουμε όντως τους γονείς να κάνουν καλές επιλογές, όχι μόνο για τα παιδιά τους, για να είναι και οι ίδιοι καλοί καταναλωτές της τεχνολογίας, με την ικανότητα να κρίνουν το περιεχόμενο από διάφορα άτομα.
Μόνος διδάχτηκε στις πληροφορίες στο σχολείο, Στο ελληνικό σχολείο. Ας άνοιγαν τους υπολογιστές μας, άβαζαν Word, Excel, νομίζω αν το είμαι καλά. Έτσι. Γιατί προετοιμάστηκες για να δουλέψεις σε ένα γραφείο. Δεν προετοιμάστηκες για να γίνεις δημιουργός και ενημερωμένος κριτής της τεχνολογίας. Δεν συζητήσαμε ποτέ στο μάθημα της πληροφορικής στο σχολείο τι σήμαινε το μονοιπολιακό καθεστώς για το οποίο κατηγορήθηκε η Microsoft με το Office και το Preloaded Explorer κτλ.
Δηλαδή δεν συζητήσαμε ποτέ τι σημαίνει η χρήση της τεχνολογίας και η επίπτωσή της στην καθημερινότητά σου, στην οικονομία, στην επιχειρηματικότητα. Τεχνολογία για μένα, μάθημα πληροφορικής για μένα, η μάθημα τεχνολογίας δεν είναι μόνο πάρε ένα ματζαφλάρι μάθε πώς να το δουλεύεις. Δεν μου δώσεις ένα τρυπάνι κρουστικό και μου έμαθες πώς να βάζω όπα στον τοίχο. Δεν είναι αυτή η συζήτηση. Η συζήτηση είναι ότι αυτό το ματζαφλάρι το οποίο το ανοίγω είναι μέρος ενός ολόκληρου οικοσύστηματος.
Και μέσα από αυτό το οικοσύστημα, αν εγώ μπορώ να το χρησιμοποιήσω και να το καταλάβω, και καλύτερος καταναλωτής θα είμαι. Και ενδυνάμει δημιουργός αύριο μεθαύριο, αλλά και πολύ καλύτερος πολίτης, ο οποίος μπορεί να καταλάβει και να απαιτήσει αλλαγές στον τρόπο που λειτουργεί η τεχνολογία και στον τρόπο που λειτουργούν οι εταιρείες και τις επιπτώσεις τους στην οικονομία, στην επιχειρηματικότητα, στο κοινωνικό σύνολο.
Αν όμως το μόνο που κάνουμε είναι πάρει ένα τρυπάνι ή ανοίξει μια τρύπα Δεν βοηθάμε τον κόσμο Δεν βοηθάμε κανέναν, όχι μόνο τους γονείς Δεν βοηθάμε κανέναν Απλά ετοιμάζουμε ανθρώπους για assembly line Αν θα τους χρειαζόμαστε ακόμα και δεν τους έχουμε την κατασύριαση μέχρι robot Μέχρι να τους βγάλουμε στην παραγωγή Ακριβώς, robot overlords, έτσι Πριν πάω προς το κλείσιμο σχετικά Έχεις κάτι που θες να αναφερθούμε, κάποια πτυχή που μας διέφυγε.
Ένα πράγμα που πάντα μου κάνει και νομίζω ότι αλλάζει αυτό. Θέλω να σου αναφέρω λίγο την κουλτούρα προς τη μετανάστευση που έχουμε στην Ελλάδα ή που είχαμε μάλλον ιστορικά. Από την Ελλάδα είχαμε πάρα πολύ μετανάστευση για οικονομικούς λόγους, να το σκεφτείς, μετά το δεύτερο παγκόσμιο. Δηλαδή πήγανε στη Γερμανία, πήγανε στην Αυσσαλία, πήγανε...
Επίσης, το μορφωτικό έντετε εδώ ήταν σχετικά. Αυτοί οι άνθρωποι πήγαν για αργάτες να μπορέσουν να επιβιώσουν. Δηλαδή, δεν ήταν θέμα διαβίωσης. Ήταν καθαρά θέμα επιβίωσης εκείνες τις εποχές και με τις ιστορικές συνθήκες. Και δεν είμαι ειδική από όσα έχω διαβάσει και από όσα ξέρω από την οικογένεια και το ΣΟΙ που βρεθήκανε.
Αυστραλία, Αμερική, Σουηδία, Γερμανία κτλ. και γλυκής κατακόρων άνθρωποι οι οποίοι φύγανε στο εξωτερικό για εργοστάσεις στη Γερμανία και στη Σουηδία. Ένα πράγμα λοιπόν που έχει αρχίσει να αλλάζει πολύ πρόσφατα όμως είναι ότι οι νέοι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι με ανοιχτά σύνορα έχουν περισσότερες ευκαιρίες να πάνε να δούνε κάτι διαφορετικό για κάποιο καιρό.
Δεν είναι απαραίτητα δηλαδή ότι επειδή έτυχε εγώ και έστεισα μια ζωή εδώ πέρα και μ' αρέσει η ζωή στο εξωτερικό και επέλεξα να μείνω εδώ και θέλω να συνταξιδοτηθώ εδώ και όλα αυτά, να είναι αυτή η επιλογή και για όλους τους υπόλοιπους. Πού είναι κακό να πας για τρία χρόνια να δοκιμάσεις κάτι, να μάθεις κάτι, το να φύγεις και το να επιθρέψεις.
Δεν είναι το ίδιο με το να μην έχεις φύγει ποτέ. Η εμπειρία που φέρνεις πίσω από μια χώρα στην οποία τα πράγματα λειτουργούν κάπως διαφορετικά. Δεν λέω καλύτερη. Ούτε λέω χειρότερη. Λέω ένα μέρος, στο οποίο τα πράγματα λειτουργούν διαφορετικά. Είναι όπως να μαθαίνεις μια ξένη γλώσσα. Αν αμάθεις μια ξένη γλώσσα, είναι ένας και ανίδειος τρόπος σκέψης.
Και μέσα στη γλώσσα, κρύβεται και κουλτούρα, κρύβεται και ιστορία, κρύβεται και ένας σωρός πράγματα. Το ίδιο είναι και το να ζήσεις σε ένα μέρος στο εξωτερικό. Είναι και κουλτούρα, είναι και διαφορετικός τρόπος σκέψης, είναι και διαφορετικός τρόπος να κάνεις τα πράγματα. Όταν έτσι ήταν εγώ, λοιπόν, ήταν ακόμα... Είτε πήγαινες στο εξωτερικό, σπούδαζες και γυρναγές, άντε το πολύ να έκανες και κάνα graduate scheme δύο-τρία χρόνια και μετά να γυρίσεις, ή ήσουν από την μειοψηφία η οποία κάπως πεντρευόταν με κάποιον local, ας πούμε, και ξέμενε εκεί, στην ξέντια.
Έχω μια εικόνα στο μυαλό μου από ένα άριστο που είχα διαβάσει κάποια στιγμή με τον Παπανδρέου στην Αμερική. Περιέγραφε ο γιος του μικρός ότι σηκωνόταν ας πούμε αφού είχαν έρθει φίλοι του και είχε πιει πάρα πολύ και χόρευε μια ζεμπιακιά πονεμένη ας πούμε με τη Μάργκερεν να το κοιτάει και να καταλαβαίνει ας πούμε τον πόνο του.
Αυτή είναι μια πολύ παλιά εικόνα ας πούμε της μετανάστευσης. Θα μου πεις και αυτός γύρισε μετά και δεν ξέρουμε κανόν. Ενώ ο κόσμος έχει μικρύνει πάρα πολύ πλέον. Και θεωρώ ότι είναι πολύ θετικό το να μπορείς, ειδικά όντως στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να πας να δοκιμάσεις κάτι. Δεν χρειάζεται να μπούμε την καριέρα 20-25 χρονών. Δεν είναι απαραίτητο.
Δεν είναι απαραίτητο να κάνουμε όλοι αμέσως παιδιά, σκυλιά, δάνειο. Αν αυτό θέλεις και σε κάνει ευτυχισμένο, μπράβο. Αν όμως θέλεις να δεις κάτι διαφορετικό, δεν είσαι πολύ σίγουρος τι δουλειά θα σου κάνεις, γίνε λίγο και μιλά με 25 διαφορετικές εθνικότητες στο Άμπσεπταμ, όταν θα δουλέψεις, θέλεω εγώ, σε ζών. Δεν είναι κακό και έχοντας αυτές τις ευκαιρίες και έχοντας την τεχνολογία που σε φέρνει λίγο πιο κοντά στους ανθρώπους σου, για αυτό τον καιρό, μπορεί οι επιλογές που θα κάνεις μετά να είναι τελείως διαφορετικές.
και όταν συζητάμε για brain drain και brain gain, ουσιαστικά πολιτικά αυτό προσπαθείς να κάνεις. Προσπαθείς να φέρεις ανθρώπους που έχουν εμπειρία του κάτι διαφορετικού. Γιατί όταν είσαι σε μια χώρα και κάνεις τα πράγματα μόνο όπως γίνονται σε αυτή τη χώρα και όπως γινόντουσαν πάντα σε αυτή τη χώρα, είναι πάρα πολύ δύσκολο να δημιουργηθεί η αλλαγή.
Ούτε μπορεί η αλλαγή να είναι τελείως εξωγενής. Φέραμε 45 συμβουλήσε την Αμερική να μας που είχε ξεροχόπτει η Σουηδία να μας πουν πώς να κάνουμε τα πράγματα Όχι λέμε μόνο οι άνθρωποι που έχουν εμπειρία και των δύο πραγμάτων μπορούν να αρχίσουν να αλλάζουν πράγματα προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο αναλόγως πως το βλέπεις Μόνο ένα σχόλιο πάνω σε αυτό που είπες ήδη ότι ιδίως για το brain gain, regain όπως το λένε τέλος πάντων Το θέμα είναι να τους φέρεις πίσω Το θέμα είναι να τους αφήσεις να λειτουργούν Με τον καλύτερο τρόπο που μπορείς να φέρουν Όχι να τους φέρεις πίσω Και να τους μαστιγώνεις Μέχρι να ξαναμάθει να λειτουργούν Με τον παλιό τρόπο Γιατί οι δύο δηλαδή Επειδή είχα κάνει και το λάδος Για πλάκα πήγα περισσότερο Αλλά αυτό πήγα σε κάτι εκδηλώσεις τέτοιες Που μιλούσαν για να γυρίσουμε πίσω Γενικά εμένα ήταν τότε που ήμουν σε τραπεζικό τομέα και να γυρίσουμε σε ελληνικές τράπεζες και τέτοια. Εντάξει, δηλαδή αυτά που ακούστηκαν, θέλω να πω,
μιλάμε τώρα για να γυρίσουμε σε συνθήκες 30 χρόνια πίσω. Καμία σχέση δηλαδή με αυτό που ισχύει στο παγκόσμιο τομέα που, ακόμα και το τραπεζικό τομέα που κινείται πάρα πολύ αργά, παγκοσμίως, εντάξει, έχει προχωρήσει από το πώς λειτουργούσανε στις τράπεζες 30 χρόνια πριν στην Ελλάδα. Εν πάση περιπτώσει, κλείνοντας και τη συζήτηση σιγά σιγά Γενικά με την ελληνική πραγματικότητα στο πώς παρακολουθείς, τι γίνεται, έχεις επαφή ή έχεις επικεντρωθεί γενικά στη ζωή σου στο εξωτερικό Κοίτα, ιστορικά για πολλά χρόνια από την καριέρα μου είναι και η Ελλάδα μία από τις χώρες μου Οπότε συνήθως βλέπω και τι γίνεται επαγγελματικά στον πολιτικό χώρο λόγω της δουλειάς μου Οπότε κρατάω από εκεί μια επαφή φυσικά είναι η μαμά μου, η αδελφή μου πήγαινα πολύ συχνά, πάω το παιδί στο χωριό ξέρεις, δηλαδή οπότε έχω και αυτή την επαφή και κάποιους φίλους καλούς που παρόλα ας πούμε τις δεκαετίες που λείπω έχουμε κρατήσει επαφή, είμαστε πολύ κοντά ξέρεις τι χάνω, χάνω τα αστεία
δηλαδή τα αστεία που έχουν cultural references από την ελληνική πραγματικότητα όταν πρωτοήρθα στην Αγγλία όταν μιλάμε, δεν το καταλαβαίνουμε αυτό αλλά όταν μιλάμε αναφέρουμε αρτάκες. Ξέρεις, από ελληνικές ταινίες, από κάποιο σύριαλ. Τα πρώτα λοιπόν πέντε χρονιά στην Αγγλία, εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω, δηλαδή είχα πάρα πολλά πράγματα.
Γιατί αναφερόντουσαν, ξέρεις, σε μια σειρά που παίζόταν στην Αγγλία το 1990, ξεβεβόγω δεν ήμουν εδώ πέρα. Και τώρα έχω διαπιστώσει ότι το ακριβώς αντίστοιμο συμβαίνει στην Ελλάδα. Δηλαδή, χαζεύω, ξέρω εγώ, στο TikTok καμιά φορά και χρησιμοποιούν ήχους οι οποίοι καταλαβαίνω ότι είναι από κάποιο σύριο, ας πούμε. Εγώ δεν έχω ιδέα για ποιο σύριο πρόκειται και έφυγα και από πεποίθηση να έχω ποτέ ελληνική τηλεόραση στο σπίτι, στο εξωτερικό.
Γιατί θεωρούσα ότι πρέπει λίγο να είσαι μέσα σε αυτό που είσαι. Δεν χρειάζεται... Δηλαδή αρκετή νοσταλγία που μας πιάνει και που δεν χρειάζεται να έχω και τη τηλεόραση να παίζει. Οπότε έχω χάσει λίγο το cultural reality. Αυτό το γείγναστε το έχω χάσει πάρα πολύ. Εκτός που θα πάω διακοπές και κολλήσω κάποια στιγμή. Τα ζάννα έχω γυρίσει και έχω κολλήσει κάπου.
Κάπως έτσι είδα ένα τουρκικό σιριαλ κάποια στιγμή. Είχα πάει διακοπές και βαριόμουν τα πρωινά. να περίμενα την αδελφή μου, κάτι γινόταν έξω, έξω εκείνες τις δίκοπες. Ή βρήκα ένα ολόκληρο τουρκικό σιρίλ, που ήστηταν πολύ στα πάνω του εκείνες τις εποχές, ας πούμε, στην Ελλάδα και έλεγα, α, αυτό εννοούν όταν έλθω, τουρκικό σιρίλ.
Για μένα η Ελλάδα είναι κάποια πρόγραμμα, τα οποία δεν μπορείς να τα εξηγήσεις. Το που μεγάλωσες, το πώς αισθάνομαι εγώ, όταν περπατάω στα εξάρχεια, δηλαδή αυτό δεν εξηγείται, είναι κάτι πολύ προσωπικό, ας πούμε, καθόλου λογικό και είναι δύσκολο να πάρεις αποφάσεις ζωής με αυτό. Ξέρεις, εγώ δεν θα είχα την αυτοκροτήθηση, ας πούμε, να βασιστώ μόνο πάνω σε κάτι συναισθηματικό, ας πούμε, για να γυρίσω σε μια χώρα.
Από την άλλη λιμάνια, η επαφή μου με την Ελλάδα, η οποία με πονάει και μου δημιουργεί πρόβλημα, ας πούμε, καθημερινό, στο οποίο όμως βλέπω βελτίωση, ειδικά τα τελευταία χρόνια, είναι η γραφειοκρατία της. Δηλαδή είπε ότι για κάποιο καιρό δεν μπορούσα να κάνω επαλήθευση του αριθμού μου online γιατί δεν είχα ελληνική τράπεζα για το GESIS services κτλ.
Και τελικά κάποια στιγμή απίβδησα και πήγα σε ένα care να κάνω ένα χαρτί για να επιβ... Ρε παιδί μου τρελάθηκα! Πήγα στον Κισε! Και τη γυναίκα τελειπίθηκε η ψυχή μου. Και της λέω, έχω αγγλικό αριθμό, δεν έχω ελληνικό. Είμαι δηλωμένη κάτοικος εξωτερικού, κανονικά όλα νόμιμα, θέλω να μπορώ να παίρνω τα επιβεβαιωτικά τέξη, ξέρω εγώ, για να κάνω να βγάλω ένα πιστοποιητικό, ένα αυτόγεννι, ίσως παιδί έχω κάτι που πρέπει να του κάνω τα χαρτιά, να βγάλω με διαβατήρια και τέτοια.
Πρέπει εκεί μπροστά της να κάνω μια υπεύθυνη δήλωση, να την υπογράψω, να την σφραγίσει, να την πάει πίσω, να τη φέρει μέσα, να την πρωτοκολήσει, δεν ξέρω, δηλαδή είχε μια χαρτούρα με τη χαρτούρα, ήτανε στον υπολογιστή και το σύστημά της μου έστειλε τέξτ στο κινητό που της έδειξα μπροστά της πήρε τον αριθμό, το έβαλε αυτή στο σύστημα και της λέω μα με συγχωρείτε τέτσιλο, γιατί θα τρελαθώ από τη στιγμή που γίνεται με έναν αριθμό με ένα τηλέφωνο το οποίο το κρατάω στο χέρι μου και εσύ τώρα το στείλατε το τέξτ και ήρεσαι το τέξτ Γιατί κάνουμε και την υπεύθυνη δήλωση και τη σφραγίδα.
Α, έτσι μου λέγει. Δηλαδή, ακόμα και στη βελτίωση δηλαδή, πολλές φορές γίνεται το τεχνικό σύστημα, το υπόλοιπο σύστημα του πρωτοκόλου, το τυπώσαμε, το υπογράψαμε, το σαλιώσαμε, του κάτι του κολλήσαμε κτλ. Υπάρχουν και επίσης. Κυρίες και παιδιά, δεν έχουμε άλλες δουλειές να κάνουμε πραγματικά. Δηλαδή, δεκαετομμύρια είμαστε.
Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε παπάδες, αν κάναμε λιγότερα από αυτά. Και αυτά δεν αλλάζουν, Ρε Βεβημό, αυτά, κοίτα, στρελένες. Εκτός από τη φυκρατία, δηλαδή, έτσι όσο πάτε πίσω στην Ελλάδα, ακόμα και για διακοπές, για παράδειγμα. Ποια πράγματα, έτσι, στην καθημερινότητά σου, λέγω τώρα, σε προβληματίζουν, σε κάνουν ένα, δεν ξέρω.
Εσύ, κοίτα, εγώ έτσι θα τζόμνα πολύ περισσότερο. Όταν ήμουν μικρότερη, γιατί λες είναι και χώρο μου και τσάντιζο μου και ξέρω ότι μπορούμε καλύτερα κτλ. Λοιπόν λίγο μετά τα 45 έχω γίνει και λίγο πιο mellow. Λες δηλαδή εντάξει. Έχω μάθει λίγο να παίρνω και πράγματα που αγαπάω και μου αρέσουν και θέλω να παίρνω από την Ελλάδα.
Και λίγο να παρακάμπτω τα δύσκολα ρε παιδί μου. Πράγματα που με πιέζουν πάρα πολύ στην Ελλάδα είναι σε αυτήν την οργανώσια. Δηλαδή ναι θέλουμε να κάνουμε μια online κληρωμή. Πώς γίνεται αυτή η πληρωμή, α ναι δεν γίνεται άμα δεν έχει τάιρις. Ναι ρε φίλε αλλά είναι και άνθρωποι που είναι το εξωτερικό όρθιο, δηλαδή σαν τάντομα που θα πεθάνε, δεν στιγμές λεφτά, δεν φοβάμαι να σου πληρώσω, πραγματικά.
Όχι να έρθει τα ταγραφεία μας να στείλει ότι μάνα μου, ξέρεις, τέτοια πράγματα. Η οδηγική συμπεριφορά, τα μέσα μαζικής μεταφοράς που μπαίνουν όλοι μαζί, μιλούνια, να σε... Δεν βγαίνω αυγό. Ξέρεις, δηλαδή, στα της καθημερινότητας, αν έπρεπε να ζήσω πάλι σε μια μεγάλη πόλη με την καθημερινότητα, τραλένομαι. Όμως, μην ξεχνάμε ότι εγώ τώρα πηγαίνω πίσω τώρα Μπρούκλης, με το μισθό της Αγγλίας, χαλαρά δύο εβδομάδες, δεν έχω να δουλέψω, δεν έχω δε το ανθρώπινο που έχει ο μέσος Αθηναίος, ας πούμε, να αντιμετωπίσει το μέσο μαζικνήτα φοράς και το ότι το λεωφορείο δεν έρχεται και ότι άσεσε αυτός ο σειρμός του μετρό ανά 15 λεπτά πόση ώρα έρχεται.
Ίσως στο Λονδίνο ανά 3 λεπτά. Θα μου πεις μεγάλη πόλη. Ενίδηλα για να έχεις μεγάλη πόλη και να μετακινεί το κόσμος και να μην πήρνει το αυτοκίνητο πρέπει ανά 3 λεπτά να περνάει ο σειρμός. Πρέπει να περνάει ένα 10-15 και να είμαστε πατήσιμοι πατώσαι μερικοί να κάνουν να κάνουν crowd surfing από πάνω για να μπουν στο σειρμό.
αυτά είναι προβλήματα δηλαδή για την καθημερινότητα τα οποία εγώ μπορώ να παρακάμψω γιατί ήρθα για 10-15 μέρες δεν με πειράζει, σκέψου όμως τον άλλον που το ζει αυτό το πράγμα κάθε μέρα πόση πίεση και πόσο άγχος και πόση τσαντήλα του δημιουργεί και αυτά δεν νομίζω ότι κάποια από αυτά δεν είναι και δύσκολο να φτιαχτούν δηλαδή το ότι δεν χρειάζεται τόση χαρτούρα στις ιδιωτικές τράπεζες στην Ελλάδα Δεν χρειάζεται αυτό το πράγμα. Δηλαδή είναι πληθό.
Πώς θα την ανοίξεις αυτή την ανταγωνιστικότητα και την επιχειρηματικότητα. Αν κάνεις το λάθος και ανοίξεις ελληνικό τραπεζοπελευεργασμό, κάθε χρόνο πρέπει να πηγαίνεις να κάνεις επικαιροποίηση στοιχείων. Με φραγίδα της Χάγης, σε όλα τα χαρτιάδια. Δεν είναι λογικά αυτά τα πράγματα σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Και τι θα συμβεί λοιπόν με αυτό.
και στιγμή θα τους πάρει φαλάγγι η Revolut Wise, η Monzo κτλ. η οποία Revolut μόλις πήρε banking license στο Ινωμένο Βασίλειο και μόλις βγάλει και ελληνικό IBAN. Αυτό είναι λοιπόν που λέμε ότι η ευθύνη της πολιτικής και η ευθύνη της εξέλιξης για την εξέλιξη μιας χώρας βαραίνει και το industry και την πολιτική ηγεσία και τους χρήστες.
Οι χρήστες ας πούμε για το banking στην αλήθεια δεν έχουν μιλήσει. Ένα τεράστιο ποσοστό Ελλήνων. Έλεγε η Revolut και κάποια στιγμή είχα βγάλει ένα tweet, ξέρω εγώ, δεν ξέρω, δεν θα πω και ψέματα, ένα τεράστιο ποσοστό έχει η Revolut. Γιατί δεν έχουν αποκλειστικά Revolut, γιατί δεν μπορούν να κάνουν τα πράγματα που κάνουν τις πληρωμές, το Άιριστο, τα λοιπά και τα λοιπά.
Μόλις γίνει και αυτό και πάρουν και το license, πώς θα προστατεύσεις λοιπόν εσύ ως πολιτική ηγεσία τον banking sector σου. Το ίδιο το banking sector πώς θα προστατευτεί, πώς θα κοινοτομήσει. Δεν πρέπει να κάνει μια διαπραγμάτευση έτσι ώστε να χρησιμοποιεί λιγότερη γραφειοκρατία να κοινοτομήσει για να μπορέσει να κρατήσει τους πελάτες της για να μην έχει πρόβλημα από άλλες.
Δεν έπαιζες. Όχι. Σε έναν δρόμο, ξέρεις, έρθουν τα πράγματα, έρθουν αμήν. Ξέρεις, αυτό είναι κακό. Είναι κακό. Πολύ ωραία. Δεν θέλω να ανοίξεις τη σύζυγη για τον banking sector γιατί τραγική κατάσταση, δεν υπάρχουν λόγια. Εγώ απλά αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι ιδίως και οι ελληνικές τράπεζες με ευθύνη τους κιόλας, δηλαδή έχουν μπει σε κάποιες νοοτροπίες και σε κάποιες διαδικασίες.
Θέλουνε. Δηλαδή ρε παιδί μου είναι αυτό το ότι πάντα έτσι το κάναμε, πά προς πάπου. Ναι, αλλά θέλω να σου πω, μα, ότι για παράδειγμα λέω εγώ τώρα, επικυρωπή στοιχείων κάθε χρόνο, θέλω να σου πω πραγματικά, δηλαδή, και σαν banking sector, δεν γίνεται να έχεις συμφωνήσει σε αυτό το πράγμα. Δηλαδή, πρέπει να πεις και μια κουβέντα, ρε φίλε πολιτικέ, ρε φίλε υπουργέ, δεν έχει λογική αυτό που κάνεις.
Φυσικώς. Και ιδίως ο Μαν να το πω έτσι, επειδή λένε και για τα Brenner & Geng και για τους κατοίκους εξωτερικού και φέρει τα λεφτά πίσω και επενδύστηκε πάει λέγοντας, έχει σκεφτεί έστω και ένας εκεί μέσα, για παράδειγμα, πόσο διαδικασία είναι να κάνεις επικοιροποίηση στοιχείων. Γιατί κάποιος δεν έχει ελληνικό κινητό, κάποιος δεν έχει ελληνική διεύθυνση, κάποιος δεν έχει κάτι, κάποιος δεν έχει αφημί καν.
Και πολύ ωραία λοιπόν, φαντάζομαι την περιμένηση, είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου. Επίσης, το έχετε συζητήσει, θα υπήρχε ποτέ στο χάρτη της οικογένειάς σας. Εγώ, όταν ξεκινήσανε οι φάσεις του Dubai Mountain View κτλ, αν μου έλεγε μια εταιρεία, δεν έρχεσαι ρε παιδάκι να κάνεις τρία χρόνια κάτι στην Ελλάδα, εγώ θα σκεφτούσα και όλα.
Ναι, έτσι, με ορίζοντα. Στη θοχή για πάντα. Δηλαδή, όπως πήγαμε στο Dubai, όπως πήγαμε, ξέρω εγώ, στο Mountain View, να πηγαίνεις ο Αντώνης Κασόλου, δεν θα το σκεφτεί. Ο Ντόνιντ εννοχλεί η νοοτροπία πολύ περισσότερο από ότι εννοχλεί εμένα. Δηλαδή, εγώ λέω, δεν πάει στο παλιά, ο Ντόνιντ εννοχλείται πάρα πολύ με την νοοτροπία και τη φτενομυαλιά.
Και από αυτή την άποψη, όχι. Για αυτό το, ξέρεις, το διαλυματάκι και τα λοιπά. Μόνιμα, επίσης, όχι. Δεν θα μπορούσαμε να δουλέψω, ρε παιδί μου, πλέον. Καταρχήν, ξεκινάμε από το ότι, όπως έγινε και πολύ φανερό, εγώ ξέρω ότι είναι στην ελληνικά μου. Δηλαδή η χειρότερη μου αγορά στο να μιλάω για τη δουλειά μου είναι η Ελλάδα.
Γιατί μιλάω για τη δουλειά μου στην αγγλικά δεν έχω αυτά τα φόνια. Και κάθε φορά που έχω να κάνω μια παρουσίαση στην ελληνικά, ρε ζήλη, ρε ζήλη, με τις αγγλικούρες συνεχώς, ή πρέπει να έχω προετοιμαστεί λέξη προς λέξη, δεν μου έρχονται εύκολα. Οπότε δύσκολα θα ήταν να είμαστε αμόνιμα. που το παιδί θεωρώ ότι έχει πολύ περισσότερες ευκαιρίες σε μια πολυπολιτισμική πόλη.
Δηλαδή το παιδί καταλαβαίνει, ξέρει πότε είναι Ραμαντάν, ξέρει πότε είναι Ντιβάλι, ξέρει ποια είναι η διαφορά της ημισελίνου πάνω σε ένα κτίριο και του σταυρού πάνω σε ένα άλλο κτίριο. Όταν ήρθε και με ρώτα για το Μουντιάλ μου, μου έλεγε, ναι, αλλά τι ποδόσφαιρο είναι. Το ποδόσφαιρο με τη στρογγυλή την παλαιή, το ποδόσφαιρο με την άλλη.
Και του έλεγα, ε ναι, το ποδοσφαιρό για τους ουραιοπέρονους, παρακαλώ, μην γίνομαστε Αμερικανάκια. Ξέρεις, δηλαδή αυτά είναι προτερήματα, τα οποία εγώ χαίρομαι να τα βλέπω στο παιδί. Η ποιότητα ζωής, ρε παιδί μου, δηλαδή πολλά παρκά, μένουμε δίπλα σε ένα δάσος, ξέρεις, εκδρομές, συνεννόηση με το σύστημα, δωρεάν υγεία, ξέρεις, αυτά, ας πούμε, είναι...
Εγώ δεν είμαι ούτε αξιούχος ρε παιδάκι μου τους ξένους που πηγαίνουν σε ένα χωριό στη μέση του πουθενά και ανακαινίζουν ένα πύργο και ζούνε. Λέω, ρε παιδιά δεν ανησυχείτε, δεν πας σε ένα νοστοκομείο, ξέρεις, παιδί. Μπράβο τους, παιδί, ειλικρινά, μπράβο τους. Για εμάς πολύ δύσκολο. Εγώ προτιμώ, ξέρεις να σου πω, να ζω λίγο το όνειρο που ήταν το κλασικό όνειρο των Έλληνα του εξωτερικού των 90's.
Βασικά, λέω ψήματα. Το κλασικό όνειρο του Έλληνα εξωτερικού, των 90, ήταν να δουλεύει στην Ελλάδα με μισθό εξωτερικού. Δηλαδή, ξέρεις, να είναι employed από κάποια εταιρεία του εξωτερικού, η εταιρεία να είναι στο εξωτερικό και αυτός να είναι μόνο based στην Ελλάδα, ας πούμε, που τώρα μετά τη μετα-COVID εποχή γίνεται. Ούτε αυτό θα ήθελα εγώ.
Εγώ θα ήθελα αυτό το ενδιάμεσο. Το μπορώ, έχω το flexibility, δηλαδή θα πάρω τώρα το παιδί, έχω το flexibility δύο εβδομάδες του Αυγούστου να τις πάρω άδεια και τις άλλες δύο εβδομάδες να δουλέψω από εκεί. Και να πάω το παιδί στο χωριό να δει πώς είναι η κανονική κότα. Δηλαδή να δει μια τελείως διαφορετική πραγματικότητα, να τον πάω στο ποντιακό πανηγύρι που γίνεται κάθε χρόνο, να καταλάβει τι σημαίνει λύρα, ξέρεις, να δει αυτά.
Και εγώ να κάτσω ένα μήνα εκεί πέρα ήρεμα για να κάνω τη δουλειά μου και να κάνω και τις διακοπές μου. Για μένα αυτό είναι πολύ ιδανικό μοντέλο αυτή τη στιγμή Και την αγαπάω πολύ την Ελλάδα από αυτή την άποψη Ότι μου δίνει αυτή την ελευθερία και την αίσθηση Και το να είμαι κοντά με τους γονείς μου Και με την αδελφή μου ειδικά που μου λείπει πάρα πολύ Για περισσότερο χρόνο πέρα από τις κλασσικές 15 μέρες το χρόνο Και τώρα αυτό ας πούμε είναι προτέρημα Και είναι πολυτέλεια η οποία με κάνει πολύ ευτυχισμένη Πολύ ωραία Έστω ότι αύριο σε κάναμε υπουργό Καταρχήν ποιο υπουργείο θέλεις να σου δώσω Να σου δώσω το ψηφιακής μεταρρύθμισης Πώς το λένε Υπουργό ε Θέλω να σου πω είναι ολίγης αφπούαβελ αυτά τα πράγματα που έχεις δει Δύο τρεις πέντε αλλαγές Θεωρείς ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε Σχετικά λίγο τώρα σε ένα μικρό διάστημα Στους πρώτους τρεις έξι μήνες Και να δούμε ρε παιδί μου υποτελέσματα στο 12 μήνο, όχι να περιμένουμε δηλαδή 5-10 χρόνια.
Εντάξει, γνωρίζοντας την πολιτική ιστορία και πραγματικότητα στην Ελλάδα, κανονικά δεν θα έπρεπε να πω αυτό το Υπουργείο, γιατί όποιος άνθρωπος το έχει πάρει, τον έχει κάψει. Έχει καεί η πολιτική του καριέρα. Αλλά είναι το Υπουργείο Παιδείας. Δεν υπάρχει για μένα Υπουργείο σε τα μία χώρα, το οποίο να έχει τέτοια ευθύνη για τη μακροπρόθεσμη εξέλιξη μιας χώρας Από το Υπουργείο Παιδεία.
Συγκινάμε από το ότι θα έπαβα το και θρησκευμάτων, γιατί θεωρώ ότι δεν έχει καμία δουλειά ή οποιαδήποτε θρησκεία και οργανωμένη εκκλησία σε ένα Υπουργείο Παιδείας, τέλος πάντων. Άλλη, πολύ πιο προσωπική άποψη αυτή τέλος πάντων και όχι τόσο, ας πούμε, επικλιματική και νυφάλια. Τέλος πάντων, το Παιδείας. Για μένα το Παιδείας έχει να κάνει πολύ περισσότερο με το για ποιο ακριβώς πράγμα, αν είχα μία προτεραιότητα, θα σου έλεγα θα ήθελα να αλλάξω το για ποιο πράγμα προετοιμάζουμε τα παιδιά.
Γιατί πάνε σχολείο. Δηλαδή, αν αλλάξεις τη φιλοσοφία του γιατί τα στέλνουμε σχολείο αυτά τα παιδιά. Γιατί νομίζω ότι η φιλοσοφία αυτή τη στιγμή είναι τα στέλνουμε σχολείο για να περάσουμε στο πανεπιστήμιο. Τα στέλνουμε σχολείο για να γίνουν καλοί εργάτες ή καλοί υπάλληλοι. Όχι, πρέπει να αλλάξουμε τη φιλοσοφία στο τα στέλνουμε σχολείο και σε όλες τις δραστηριότητες.
Τα παιδιά χρειάζονται παιδεία για να μπορούν να είναι άνθρωποι αύριο, που καταλαβαίνουν και από τις δικές τους δυνατότητες και μπορούν να είναι καλοί, όχι πολίτες, καλοί συμπολίτες. ποια είναι τα πράγματα με τα οποία μπορούν να συνεργαστούν, ποιες είναι οι δεξιότητες που φέρνουν στο κοινωνικό σύνολο, στη γειτονιά, στην οικογένεια.
Δεν με ενδιαφέρει τόσο πολύ ένα Υπουργείο Παιδείας, το οποίο λέει έβγαλα 30% γιατρούς, χειρουργούς. Με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο ένα Υπουργείο Παιδείας, το οποίο λέει ότι ο κάθε άνθρωπος, ο οποίος βγαίνει ενήλικος μέσα από αυτό το σύστημα παιδείας, πρέπει να μπορεί να καταλαβαίνει από έμπαση. Της πόλης πώς μαθαίνω να μαθαίνω.
Πώς βρίσκω πληροφορίες. Πώς καταλαβαίνω και κρίνω την πληροφορία. Αυτό που μου λένε είναι έτσι, αυτό που μου λένε είναι έτσι. Πώς έχω βασικές δεξιότητες. Πώς έχω βασική ευγένεια. Βασικές λυλεγγύες προς τον συνάνθρωπο. Βασικά πράγματα τα οποία δεν μαθαίνονται. Όταν ξεκινάς από το... Ξέρεις, πότε έγινε η καταστροφή και η συνθήκη του YouTube Energy.
Και αυτά χρήσιμα, δεν τα υποτιμώ. Δηλαδή για μένα έχω πάρει μεγάλο πλούτο, πώς να σου πω, εσωτερική ζωής. Από την ιστορία, από τα φιλολογικά, από το αρχαίο δράμα. Όλα χρειάζονται. Το πληδίο όμως είναι το εξής. Και το λέω και ως δεγονιός. Στο θόλιο νομίζουμε ότι μαθαίνουμε μαθηματικά σε ένα παιδί για να του μάθουμε μαθηματικά.
Μαθαίνουμε Μικρασίτικη Καταστροφή για να του μάθουμε Αίσχαρη Αίσχαρη Αίσχαρη Αίσχαρη Αίσχαρη Αίσχαρη Αίσχαρη Όχι. Αυτά είναι απλά εργαλεία. Χρησιμοποιούμε εργαλεία για να μάθουμε σε ένα παιδί την ευτυχία του να μαθαίνει. Για να μάθει σε ένα παιδί το πώς βρίσκουμε εγγραφορία. Το πώς έχουμε μια υποχρέωση και τη φέρνουμε σε πέρας.
Το πώς κάνουμε μια ομάδική εργασία. Πώς βοηθάμε κάποιον ο οποίος μην πει κάτι να μου σηκωμάσει. Τι θα μας δένουμε σε ένα παιδί. Ότι χρησιμοποιούμε μαθηματικά γεωγραφία και γλώσσα για να του τα μάθουμε αυτά δεν έχει τόση σημασία. Οπότε ξέρεις, με δυσκόλεψες με την ερώτηση. Και θεωρώ ότι είναι πολύ καλή ερώτηση και πολύ revealing.
Αλλά ναι, θα έτρωγα το κόστος στην πολιτική μου καριέρα που ιστορικά το είχα όλοι για να πάρω την πολιτική μου. Πολύ ωραία. Και τελείωσε πάρα πολύ σύντομα λοιπόν αυτή η θητεία σου, την πολιτική. Την έκαψες μέσα σε μια θητεία μπορεί και έτσι τη μισή. Ναι. Δίκτυο το τήργησα. Δίκτυα το κάψα. Τουλάχιστον το κάψα το μισό. Ξέρεις, περδίασες και έτσι και δεν το κάψα το μισό. 50% off.
Πολύ ωραία. Σοφία, νομίζω ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον στις ζήτησες που κάναμε σήμερα. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο σου. Εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ. Και φυσικά ευχαριστούμε τους εκπροατές μας όσους έμειναν μαζί μας και σήμερα. Καλή συνέχεια σε όλους.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα