Skip to content
PodBase
«Κομμουνισμός» στην Ολλανδία και το σκάνδαλο του αιώνα στην Ελλάδα | Brain Drained E04

«Κομμουνισμός» στην Ολλανδία και το σκάνδαλο του αιώνα στην Ελλάδα | Brain Drained E04

Brain Drained Unfiltered | Έλληνες του Εξωτερικού
Μάιος 24, 2026 01:59:27 Σεζόν 1 Επεισόδιο 4
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Στο 4ο επεισόδιο του Brain Drained Unfiltered, ταξιδεύουμε στη Χάγη της Ολλανδίας και o Αντώνης Πέτσας φιλοξενεί το Δημήτρη Ιωακειμίδη, ευρύτερα γνωστό στα social media ως Jo Di.

Μέσα σε μια χειμαρρώδη και unfiltered συζήτηση, ο Δημήτρης περιγράφει πώς πήρε την απόφαση να αφήσει την Ελλάδα το 2010, το τεράστιο εργασιακό σοκ του "4ήμερου" στην Ολλανδία, και το πώς λειτουργεί ένα πραγματικά οργανωμένο σύστημα υγείας που τουλάχιστον "προσπαθεί".

Από την οδοντιατρική και τους μισθούς της Κεντρικής Ευρώπης, μέχρι την ανοχή της ελληνικής κοινωνίας στα σκάνδαλα, τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, το έγκλημα των Τεμπών, αλλά και την προσωπική του ζωή και το δικαίωμα στην ελευθερία.

Μια συνέντευξη-γροθιά στο στομάχι, για όσους έφυγαν, όσους έμειναν και όσους σκέφτονται "να γυρίσω να κάνω τι;".

⭐ ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΟ PODCAST ΜΑΣ:

Αν σας άρεσε το επεισόδιο, η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορείτε να μας δώσετε είναι να πατήσετε το Follow" και να μας αφήσετε μια αξιολόγηση 5 αστέρων στο Spotify! 🙏

👇 Βρείτε τον Δημήτρη (Jo Di):

🔗 Ακολουθήστε το Brain Drained Unfiltered:

📸 Instagram: ⁠⁠https://www.instagram.com/braindrainedgr/⁠⁠

🎵 TikTok: ⁠⁠https://www.tiktok.com/@braindrainedgr⁠⁠

🔵 Facebook: ⁠⁠https://www.facebook.com/braindrainedgr/⁠⁠

🐦 X (Twitter): ⁠⁠https://x.com/braindrainedgr⁠⁠

📺 Δείτε το επεισόδιο με εικόνα (4K) στο YouTube:

https://youtu.be/KzeDJ-ukqMU

⏱️ ΚΕΦΑΛΑΙΑ Επεισοδίου:

(00:59) - Γνωριμία με τον Δημήτρη (Jo Di)

(17:40) - Η Ελληνική Γραφειοκρατία: "Μας εκπαιδεύουν στο βύσμα"

(34:24) - Η απόφαση της φυγής & η προσαρμογή στην Ολλανδία

(39:55) - Το Εργασιακό Σοκ: "4 μέρες δουλειά, 3 θα κάθομαι;"

(47:46) - Οδοντιατρική Ολλανδίας: Σταθερές τιμές από το κράτος

(01:01:18) - Μισθοί & Συμβουλές για νέους μετανάστες

(01:10:07) - Προσωπική ζωή, δικαιώματα και ελευθερία

(01:26:24) - Η ανοχή στα σκάνδαλα (Από τον Γρηγορόπουλο ως τα Τέμπη)

(01:41:27) - Το ενδεχόμενο επιστροφής: "Να γυρίσω να κάνω τι;"

(01:55:48) - Κλείσιμο

📌 Αποποίηση Ευθύνης: Οι απόψεις, οι ισχυρισμοί και οι απόψεις που εκφράζονται από τους καλεσμένους στο "Brain Drained Unfiltered" αποτελούν αποκλειστικά προσωπικές τους θέσεις και εμπειρίες. Δεν αντιπροσωπεύουν απαραίτητα τις απόψεις του δημιουργού/οικοδεσπότη της εκπομπής. Ο παραγωγός δεν φέρει καμία ευθύνη για την εγκυρότητα ή την ακρίβεια των όσων δηλώνονται από τρίτους κατά τη διάρκεια του επεισοδίου.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Ήγα στη συνέντευξη στη δουλειά που λέει πόσες μέρες θες να δουλέψεις. Λέω τι εννοείς, τι ερώτηση είναι αυτή η παγίδα. Λέει πόσες, λέει θέλεις δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε, λέω μπορώ τέσσερις θα σπούμε. Ναι εννοείται, τέσσερις. Δεν θα δουλεύω τέσσερις μέρες και τρεις μέρες θα κάθομαι ας πούμε. Λέω ναι, λέω οκ. Σας περιμένω να βγει ο Φερεντίνος να κάνει μιμπαμ, ξέρω εγώ τι είναι αυτό που λέτε.

Εντάξει, τα τέμπη είναι το γεγονός του αιώνα για αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Ανοίγει όλη τη βεντάλια της μαφιόζικης αντιμετώπισης του κράτους και όλων των μηχανισμών που όταν θέλει να προστατευτεί. Πολιωμά, όπως και στην Αγγλία δηλαδή, πακιστανοί, Ινδί και λοιπά, που είναι δηλαδή άνθρωποι αξιοπρεπέστατες, γιατροί και πάει λέγονται.

Δηλαδή, πραγματικά δεν θέλω καν να διανοηθώ τι θα γινόταν να είμαι από εκεί έμπαινε στο δημόσιο νοσοκομείο στην Ελλάδα και ερχόταν να σε εξετάσει φακιστάνος γιατρός Δεν ήθελα να κάνω τίποτα Είμαι σε ένα σύστημα υγείας που δεν θα μου παρέχει αυτό που θέλω Αγαπητοί φίλες και φίλοι χαίρετε ακόμα ένα επεισόδιο Brain Drained Σήμερα έχουμε τον αγαπητό, τον εκλεκτό μας φίλο από την Ολλανδία, τον Δημήτρη Οπότε για πες μας Δημήτρη Ποιο είσαι, από πού είσαι, με τι ασχολείσαι Η καταγωγή μου είναι από το Βόλο.

Λέμε και ηλικίες, έτσι. Είμαι 44. 44 τον Ιούνιο θα γίνω. Τα τελευταία 16 χρόνια βρίσκομαι στην Ολλανδία. Τώρα στη Χάγη από το 2014. Εδώ ζω, εδώ εργάζομαι, είμαι οδοντίατρος. Και φαντάζομαι οι περισσότεροι εκ των φίλων που παρακολουθούν με γνωρίζουν με την άλλη μου ιδιότητα της ηλεκτρονικής, της διαδικτυακής ενασχόλησης.

Τις εξωσχολικές δραστηριότητες. Έτσι. Πάρα πολύ ωραία. Θα σε πάω πίσω πριν να αρχίσουμε να λέμε, να στο πω για τα πιο επίγερα. Μικρή ηλικία, πώς θα στο πω, ήταν εντάξει, ακούγεται λίγο νοσταλγικά κλπ, αλλά πώς ήταν η παιδική σου ηλικία, ότι προφανώς έτσι μία-δύο αναμνήσεις, θέλω να σου πω πιο δυνατές, ας το πούμε. Κοιτάξτε, γενικά τα παιδικά χρόνια ήταν, από το ότι μπορώ να θυμηθώ δηλαδή, μια περίοδος στην Ελλάδα όπου υπήρχε αυτή η ψευδαίσθηση ότι τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα.

Ήταν σχεδόν δέκα χρόνια μέσα σε εισαγωγικά αποκατάσταση της δημοκρατίας, πάνω κάτω. Οπότε οι αναμνήσεις που έχω Κοίταξε μεγαλώνοντας Στο Βόλο Καταρχήν στην Αιωνία Είναι ένας διπλανός Σχεδόν ενωμένος δημός Πλέον με το Βόλο Ωραίες αναμνήσεις Η περίοδος χωρίς κινητά Η περίοδος χωρίς Πολλές Διαφορετικού τύπου Απόρους ανατολισμούς Πιο ασφαλής θα έλεγες ως κοινωνία ειδικά στα χρόνια που μεγαλώσαμε. Διάφορες από την αρχή διάφορες εξωσχολικές όπως το ανέφερες και πριν δρακτηριότητες που θυμάμαι δηλαδή τον εαυτό μου.

Για παράδειγμα? Για παράδειγμα θυμάμαι τετάρτη δημοτικού πρέπει να ήταν ή τετάρτη πέμπτη δημοτικού είχαμε τις πρώτες εκλογές στο σχολείο. Μου είχε κάνει εντύπωση τότε Για να βγάλουμε το πενταμελέτς που έβγαινε Δεν ξέρω καν τι ασχολούμασταν Στο δημοτικό ως πενταμελέτς Ας πω την αλήθεια Αλλά μου είχε προξενήσει μεγάλο ενδιαφέρον Και συμμετείχα Μετά στο γυμνάσιο Ήχαμε βγάλει μια εφημερίδα Εβδομαδιαία Με άλλους συμμεθητές Λέχισα και το μαθητισμό η αλήθεια είναι Αλλά δεν ήταν ποτέ το δυνατό μου σημείο Το έκανα μέχρι κάποια χρόνια, αλλά μετά με κερδίσαν τα ποντίκια περισσότερα.

Και αυτά μέχρι τα 18. Μετά την αποφύτιση από το σχολείο, μετά ακόμη στα Θεσσαλονίκη για τις σπουδές μου. Μια πολύ ενδιαφέρουσα, τώρα που το λες, εμπειρία των χρόνων εκείνων, ειδικά στο Λίκιο τα πρώτα χρόνια ήταν... Δεν ξέρω αν ισχύει ακόμα σαν πρόγραμμα, φυσικά θα ισχύει, δεν ξέρω αν το λένε το ίδιο. ένα πρόγραμμα κινητικότητας μαθητών.

Το λέγανε κομμένιους τότε. Το ζητούμενο ήταν να μαζευτούν μια ομάδα από μαθητές του Λυκείου, όλων των τάξεων, που ασχολούνταν με κάποια συγκεκριμένα είτε με μια εργασία είτε με κάποια δραστηριότητα. Την αντίστοιχη διαδικασία ακολουθούσαν και άλλα σχολεία στην Ευρώπη με το ζητούμενο να γίνουν δύο ανταλλαγές. μια η ομάδα του ελληνικού σχολείου να επισκεφθεί το σχολείο της αντίστοιχης χώρας της Ευρώπης και μετά από κάποιους μήνες το σχολείο εκείνο να έρθει στο δικό μας.

Και με εμάς, δηλαδή με το σχολείο που πήγαινα στο Λίκιο, είχαν συνεργασία με ένα σχολείο της Ιρλανδίας. Οπότε ήταν το 98, κάπου εκεί, αν θυμάμαι καλά, 97-98, τον Δεκέμβριο, όπου πήγαμε μετά 25-30 άτομα του σχολείου, επισκεφτήκαμε το αντίστοιχο σχολείο της Ιρλανδίας. Μέναμε μια εβδομάδα σε οικογένειες, δηλαδή κάθε μαθητής έπαιρνε έναν άλλο μαθητής στο σπίτι του. Οπότε μιλάμε για την Ιρλανδία του 1997-98.

η μαθήτρια η οποία είχε πάρει εμένα στο σπίτι μένε όπως και πολλοί εκείνοι του σχολείου σε σπίτια που ήταν χιλιόμετρα το ένα από το άλλο μέσα σε φάρμες είχε 13 αδέρφια δηλαδή μπήκα σε ένα σπίτι που είχε τουλάχιστον 8 κρεβατοκάμαρες μια μεγάλη κουζίνα και φυσικά το μεγαλύτερο σοκ ήταν το σχολείο. Ξαναλέω, Ιρλανδία του 1998, έτσι, και μπαίνουμε σε ένα σχολείο όπου δεν είχε καμία σχέση με τις φυλακές, με τα κλουβιά τα οποία ήταν και ακόμα εξακολουθούν να είναι όσα δεν καταραίουν στην Ελλάδα.

Ένα σχολείο που είχε ξεχωριστή αίθουσα οικοκυρικής, ξεχωριστή αίθουσα για μεταλλουργία. Δηλαδή ήταν δομημένες οι τάξεις με το αντικείμενο και εξοπλισμένες φυσικά και αντίστοιχα, ώστε να κάνουν αυτού του τύπου την εκπαίδευση στους μαθητές τους. Φτάνω το πρώτο σοκ. Μετά το δικό τους, όταν το καλοκαίρι ήρθαν στην Ελλάδα και μπήκαν στα δικά μας τα σχολεία και είδαν ακριβώς ποια είναι η μεγάλη διαφορά.

τους εντυπωσίασε η νυχτερινή ζωή όπως κάθε 16χρονο, 17χρονο στην Ελλάδα αλλά το θέμα σύγκρισης είτε των εκπαιδευτικών συστημάτων είτε των εξοπλισμών ήταν πριν από 30 χρόνια η μέρα με τη νύχτα τώρα αν θεωρήσω την εξέλιξη που έχει η Ιρλανδία τα τελευταία χρόνια νομίζω ότι θα είναι ακόμα μεγαλύτερη αυτή ήταν μια ανάμνηση θετική Πάρα πολύ ωραία ιστορία σου Δία εκεί πέρα Ας το πω πότε ξεκινάς να σκέφτεσαι τι θα σπουδάσω, τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω και εντάξει πιο συνειδητοποιημένα δηλαδή ώστε να πεις ότι ναι στοχεύω εκεί.

Νομίζω ότι είχα μπει όπως και οι περισσότεροι μεσαγωγικά καλοί μαθητές ας πούμε στη Λούπα ότι εφόσον θα πας καλά στο σχολείο θα κάνεις αυτό το οποίο σου δίνει τη δυνατότητα του σύστημα να το κάνεις στο έπακρο. οπότε επηρεαζόμενος και από τον περίγυρο αυτά που άκουγες ήταν θα γίνεις γιατρός σε πιο μικρή ηλικία που δεν είσαι και πιο συνειδητοποιημένος. Τα πρώτα χρόνια που σκεφτόμουν τι θα ήθελα να κάνω ήταν να ασχοληθώ με τους υπολογιστές γιατί από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου τα έξι-εφτά λόγω της ιδιότητας του πατέρα μου που είχε σχέση με υπολογιστές είχα πάντα έναν υπολογιστή στο σπίτι, όχι δικό μου αλλά υπήρχε πάντα ένας υπολογιστής στο σπίτι μπορώ να θυμηθώ τα πρώτα χρόνια ας πούμε του ίντερνετ να ανοίξουμε μια σελίδα πράγματα που δεν ήταν σε καμία περίπτωση σε ευρία χρήση τότε που έπρεπε να μην μιλάει κανένας στο τηλέφωνο για να μπορείς να μπεις στο ίντερνετ ή άμα χτυπήσεις το τηλέφωνο να σε πετάξει από το ίντερνετ οπότε ήθελα να ασχοληθώ με τους επιλογιστές

αλλά καταλαβαίνοντας και τις δυνατότητες που μπορεί να σου δώσει μια άλλη επαγγελματική επιλογή όταν ήρθε η ώρα για τα μηχανογραφικά γιατί δώσαμε ήμουν σαν η πρώτη χρονιά του νέου συστήματος μετά της κατάργησης των δεσμών οπότε δώσαμε 14 αν θυμάμαι καλά μαθήματα, πανελλαδικές εξετάσεις 14 μαθήματα θεσκευτικά μέσα κτλ στη δευτέρα ηλικίου και άλλα 12 μετά στην τρίτη ηλικίου πότε έφτανε η ώρα για το μηχανογραφικό άρχισα να συγκληρώνω, ξέρεις, σε ιατρική Αθήνα σε Σαλονίκη, σε Λαοβάλλο και τις άλλες ιατρικές και θυμάμαι ήμασταν στο φροντιστήριο όταν το συζητούσαμε με τους δασκάλους εκεί και εκείνη την ώρα τυχαίνει να μπει μέσα ένας παλιός μαθητής του φροντιστηρίου που σπούδαζε Θεσσαλονίκη και μπαίνει μέσα στο γραφείο το θυμάμαι με συμπληρώνει, λέει τι κάνετε ξέρω το και τον λέω οδοντιατρική δεν θα βάλετε λέω οδοντιατρική έτσι το έβλεπα τότε δεν με ενδιαφέρει αλλά θα το βάλω και βάζω ιατρική Αθήνας, ιατρική Θεσσαλονίκη και θα σταματάει Λέει, ήμουν ασίγουρος δηλαδή ότι θα μπω σε κάποια από τις ιατρικές και βλέπουμε.

Λοιπόν, βγαίνουν τα αποτελέσματα. Θυμάμαι κάπου στα 19.400 μόρια. Λέω, εντάξει, δεν υπάρχει περίπτωση. Άνετα. Ε, λοιπόν, ήταν η πρώτη χρονιά. Η ιατρική πρέπει να είχε φτάσει τελευταία Αλεξανδρούπολης 19.600. Αν θυλαίει, τώρα καλά πάμε πολλά χρόνια. Και μπαίνω ιατρική Δεσσαλονίκης. για τη φούσκα στην οποία είχα βάλει τον εαυτό μου μέσα, άφελά μου, το θεώρησα μια τεράστια αποτυχία.

Καθόμουνα, θυμάμαι τις πρώτες ώρες και λέω, γιατί απέτυχα τόσο στη σφύγου, ότι έχει πει γελάδας. Σκεφτόμενος τώρα, κάποια χρόνια μετά, ακόμα και αυτή τη διαφορά της ιατρικής Αλεξανδρούπολης, που ήταν πιο κοντά, με την οδοντιατρική Θεσσαλονίκης, Βλέπω το πόσο αυτά τα λίγα μόρια, τα δεκάδες μόρια ας πούμε, άλλαξαν τη ζωή μου στο καλύτερο, χωρίς να μπορώ να το σκεφτώ τότε καν.

Και έτσι ξεκινάει το ταξίδι της οδοντιατρικής στη Θεσσαλονίκη. Μεγάλο σφόλι, σε πολλά επίπεδα. Και για πες μας, πώς ήταν η φοιτητική ζωή στη Θεσσαλονίκη στις καλές εποχές, γιατί πρόβλημα στις καλές εποχές, θεωρητικά. Η Θεσσαλονίκη ήταν όνειρο τόπο. τουλάχιστον στα μάτια τα δικά μου και όλων όσων περάσαν από τη Θεσσαλονίκη ήταν τις καλύτερες περιόδους της ζωής μου μια απαιτητική σχολή, δηλαδή δεν είχαμε από αυτή την συνεχόμενη ανήφελες ξενιασιά της κάποιων άλλων σχολών που είχαν κάποιες περισσότερες ελευθερίες, δεν την είχαμε είχαμε αρκετά υποχρεωτικά Εργαστήρια, από το τρίτο έτος και μετά υποχρεωτικές κλινικές με ασθενείς.

Δεν λέω ότι δεν ζήσαμε τη φοιτητική ζωή, αλλά τη ζήσαμε πολλές φορές. Τώρα, αν χρειαστεί να βγεις το βράδυ, για να περάσεις καλά άλλα 8 η ώρα, θα πρέπει να είσαι στη σχολή για ένα υποχρεωτικό αφιθέατρο ή για μια κλινική. Αλλάζει κάπως τον τρόπο ζωής σου. Αλλά παρόλα αυτά, δεν μπορώ να πω ότι ήταν κάποια διαφορά. από ένα σημείο και μετά το αντιλαμβάνεσαι ως στοιχείο αυτών των επιλογών που έχεις κάνει και το υποστηρίζεις.

Η σχολή σας σχολεί πέρα από το θεωρητικό κομμάτι, σε οποίο νομίζω ότι τότε τουλάχιστον ήταν σε πολύ καλό επίπεδο, σε θέμα οργάνωση, σε θέμα υποδομών, σε θέμα αρκετών επίπεδων των σπουδών, ήταν πολύ προβληματική. Πάρα πολύ. Και βέβαια σε ένα περιβάλλον το οποίο ως ένα βαθμό κυριαρχούσε πολύ έντονα και η οικογενειοκρατία την έβλεπες όπως και σε άλλες φωλές, γνωριμίες ή τα διάφορα παρεδώσε έδιναν και έπαιρναν.

κυριαρχία των κομματικών παρατάξεων και ένα, όποιος έχει περάσει από ελληνικό πανεπιστήμιο το γνωρίζει νομίζω καλά, μια ακατανόητη και δαλώδης γραφειοκρατία που το μόνο σκοπό που είχε ήταν να σου σπάσει το ηθικό και να μην σου προσφέρει τίποτα από τα ουσιώδη που θα έπρεπε να προσφέρει μια σχολή. Τρώγαμε άπειρο χρόνο σε πράγματα και καταστάσεις που ακόμα και με άλλους φοιτητές που τα συζητούσαμε φίλοι μας, που τα θεωρούσαν αδιανόητο.

Πάντα υπήρχε γραφειοκρατία. Να πας στη γραμματεία να πάρεις, σε μια υπογραφή να πάρεις, μια σφαγίδα, οκ. Εμείς το είχαμε επί δέκα αυτό το πράγμα. Σε όλες τις διαδικασίες που έπρεπε να κάνουμε. Αλλά όντως, το δω τώρα ως μια μικρογραφία της κοινωνίας της ελληνικής, είτε εκείνης της εποχής, είτε τώρα, μπορώ να δω πολλά στοιχεία σε αντιπαράθεση ή σε αντιπαραβολή με το τι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει κάποιος μετέπειτα.

Και για αυτόν τον λόγο ενώ όπως όλοι πρώτη επαφή την έχεις με εκείνο το σχρόν σύστημα της εγγραφής των πρωτοετών φοιτητών από κομματικά κοράκια που πέφτουν πάνω σου να ρουθήξουν ό,τι μπορούν και όντως μπαίνοντας ως προτάρης κάπου και έρθει κάποιος και σε πιάσει αμέσως νιώθεις κάπως, αλλά όταν περνάει κάποια λεπτά ή κάποιες ώρες για κάποιες χρόνια, καταλαβαίνουν ότι θα πρέπει είτε να απομακρυνθούν από αυτό, είτε να δράσουν με έναν διαφορετικό τρόπο και αυτό επιλέξαμε να κάνουμε.

Είχα την τύχη να υπάρχει στην οδοντιατρική του Άπουθου ένα από τα παλαιότερα ανεξάρτητα σχήματα του Αριστοτελείου. χωρίς καμία σχέση με κόμματα ή με κομματικές παρατάξεις που το διτούμενό του και το κύριο αίτημα πέρα από τα καθημερινά προβλήματα που καλούμασταν να λύσουμε ή να δώσουμε λύση, να κάνουμε προτάσεις, να τις εφαρμόσουμε εν τέλει κάποιες φορές, ήταν η κατάργηση όχι της ύπαρξης των κομματικών παρατάξεων, αλλά η κατάργησή τους στη διαδικασία των εκλογών.

Δηλαδή να κατεβαίνει κάθε ένας που ενδιαφέρεται, ανεξάρτητος, μέσα σε μια ενιαία λίστα και όποιος θέλει να τον ψηφίζει. Αυτό θα καταργούζανε τέλει και τις κομματικές παρατάξεις στο σύνολό τους, γιατί δεν θα είχαν κάποιο λόγο να ασχολούνται. Αν θα θέλανε να παράβουν αυτό το πολιτικό έργο, αν παρήγαναν κάποιο, χωρίς να έχουν κάποια εκλογική ανταπόδοση, θα το κάναν.

Αλλά δεν νομίζω ότι θα ενδιαφέρει κανένα. Και αυτό ήταν δύσκολο να γίνει, αλλά δεν ήταν ανέφικτο. Απλά χρειαζόταν η κινητοποίηση ενός αριθμού θητητών, ώστε να γίνει μια καταστατική συνέλευση και να αλλάξει το καταστατικό του συλλόγου. Επιχειρήθηκε, το επιχειρήσαμε δυο φορές, αλλά τα νούμερα που απαιτούνταν ήταν σε τέτοιο βαθμό που δεν το επέτρεπαν.

Παρ' όλα αυτά, η όλη αυτή τριβή από το πρώτο έτος μέχρι και το τέλος με αυτή τη διαδικασία είναι νομίζω αυτή που με άλλαξε και που με διαμόρφωσε στο χαρακτήρα που έχω σήμερα. Αυτό θεωρώ ότι ήταν ένα από τα πιο μεγάλα μαθήματα που πήρα στη ζωή μου. Γενικά αυτό που θέλω να πω είναι ότι όλοι γενικά το κάνουμε αυτό. Λέμε πολλές φορές δηλαδή ανήκανοι, δεν ξέρουν τι τους γίνεται, ενώ ότι και καλά ποιοί αφήνουν την αγ Factory Factory λόγω ανήκανότητας.

Αλλά εγώ αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι πολύ αυτό που δεν το λέμε δυνατά ή θέλω να σου πω ότι δεν το Factory Factory μου είναι ότι δεν το δομάμε να το πιστέψουμε είναι ότι εγώ θα σου πω ότι το κάνουν και οι επίτηδες. Γιατί θέλω να σου πω, συνειδητά θέλουν να σε εκπαιδεύσουν στο ότι όταν θα βγεις στην κοινωνία να είσαι έτοιμος να ανεχτείς τη βιοθυγρατία, να ανεχτείς το κομματικό βύσμα, να ανεχτείς και να έχεις μάθει ότι άμα δεν ζητήσω τη βοήθεια του τάδε δεν θα μου βάλουν ούτε καν την αυτονόητη υπογραφή που θέλω να σου πω.

Θα έπρεπε να βάζω σε οποιανδήποτε πολίτη που απλά τη ζήτησε. Και η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα. Να μην εμπαθούμε τέλος πάντων σε αυτό εντάξει. Ο παιδιάς μου, αφιάσου που ζήσεις, θα μείνει μέσα αυτή, είμαι σίγουρος. Άρα, να πάω πίσω σε σένα. Εσύ, ωραία, μπαίνεις στη σχολή, λοιπόν. Προφανώς κάνεις, θέλω να σου πω, τη ζωή τηρουμένα των αναλογιών, θέλω να σου πω, που θα μπορούσες να κάνεις, σαν φοιτητής οδοντετρικής, και τελειώνεις τη σχολή, θέλω να πω.

Γενικά, ας το πάμε έτσι, σαν κάποιον, ας πούμε, που μας ακούει τώρα και θα σκεφτόταν για να πάρουμε ένα παιδόντετρική. Επισκόλευσε κάτι που είδες, θέλω να σου πω, σε ακαδημιακό επίπεδο, δηλαδή να σου έκανε εντύπωση, είτε θετική είτε πολύ ανήντικη. Του λέω ότι το θέμα της οργάνωσης ήταν από τα πράγματα... Κοίταξε, ήμουν ένας μαθητής που είχε την οργάνωση, ήμουν οργανωμένος.

Και μπαίνω σε μια σχολή η οποία ήθελε ακριβώς το αντίθετο. Όχι ότι δεν ήθελε να είσαι ατέντα, αλλά το δεδαλώδες αυτό σύστημα που είχε μπορούσε να σε πνίξει. και πολλούς ανθρώπους έπνιξε και για μένα ένα διάστημα περίπου ενός χρόνου και κάτι προσπάθησε να με διώξει δεν μπορούσα να το αντέξω δεν μπορούσα να το αντέξω όλοι αυτοί με ποιο τρόπο θέλω να μάθω περισσότερο ήταν σαν ένα κύμα το κύμα ή θα το καβαλήσει ή θα σε καβαλήσει και είναι μια μάχη αυτή ξεκινάς δηλαδή και λες τι να σου πω έχω αυτό το πρόγραμμα αυτή την εξεταστική ή αυτό το πρόγραμμα των μαθημάτων και όλα μπορούν να αλλάξουν ένα πάσα στιγμή.

Δηλαδή αυτό σε κάποιον άνθρωπο ο οποίος έχει μια οργάνωση μέσα του και τον αποδιοργανώνεις, δεν βοηθάει καθόλου. Οπότε μπαίνεις μετά σε μια διαδικασία που προσπαθείς εσύ να ενσωματωθείς σε ένα σύστημα και να επίσης αυτό που είπες και πριν να το υπηρετήσεις για να μπορέσεις να ικανοποιήσεις τις προϋποθέσεις που έχει βάλει οι οποίες πολλές φορές είτε θα είναι αδύνατο να πραγματοποιηθούν Δηλαδή βγαίνει ένα πρόγραμμα σπουδών το οποίο, εντάξει δεν το καταλαβαίνεις αυτό από τις πρώτες, από τα πρώτα χρόνια, αλλά μέσα στην τριβή όλων αυτών των διαδικασιών, γιατί είχα φτάσει ακόμα, μέσα από την ανασχόληση με το μεταφευτικό συνοικαλισμό, πέρα από τα απλά πράγματα, τα καθημερινά που μπορεί να λύσεις, τα οποία δεν ήταν λίγο.

Δηλαδή εμείς είχαμε φτάσει σε ένα σημείο τότε να πρέπει να βγάζουμε το πρόγραμμα των εξετάσεων, μόνιμα ως επιτροπή έτους. Και αυτό όχι εμείς τι θεωρούσαμε ότι ήταν το σωστό και θα γινόταν δεκτό. Γινόταν μια συνέλευση ας πούμε του έτους, προτείνονταν διάφορα προγράμματα εξετάσεων, ψηφίζονταν και αυτά έπρεπε μετά ως επιτροπή έτους να συζητήσεις τώρα σκέψου για 10-15 μαθήματα, να τα συζητήσεις με την κάθε έντρα του κάθε εργαστηρίου, τον κάθε υπεύθυνο να δεχτεί την ημερομηνία, να προτείνει ενδεχομένως κάποια άλλη, εσύ να πας, δηλαδή ενώ εμείς έπρεπε να ασχολούμαστε με το να μάθουμε αυτά τα πράγματα για τα οποία θα πάμε να εξεταστούμε, τρώγαμε σχεδόν κάποιες εβδομάδες για να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα εξετάσεων για να πάμε να εξεταστούμε, δηλαδή τραγικά πράγματα.

Και αυτό είναι το πρώτο επίπεδο. Μετά, λόγω αυτής της ενασχόλησης, είχαμε συμμετοχή που πλέον κόπηκε μετά το τελευταίο δυνόμιο πλαίσιο ή μειώθηκε αρκετά σε γενικές συνελεύσεις τμήματος. Να σφόλη σε μεγαλύτερο επίπεδο είχαμε και επαφή και συμμετοχή στο Ρητανικό Συμβούλιο. Δηλαδή είχα την ευκαιρία να δω τις διαδικασίες και τη γραφειοκρατία και τις άπειρες ώρες που σπαταλόνταν σε τέτοιου είδους διαδικασίες ανεφλόγου, ενώ τα προβλήματα είτε να μη λύνονται είτε να συσσωρεύονται.

Και φτάνοντας μετά από κάποια ηλικία που έχει συνειδητοποιήσει το πώς μπορούν να λειτουργήσουν κάποια πράγματα, είχαμε φτάσει ακόμα και σε σημείο να προτείνουμε εντελώς διαφορετικό πρόγραμμα σπουδών σε σημείο που να λες ότι αυτό το πράγμα, ακόμα και για την οργάνωση των κλινικών, είχαμε ας πούμε έξι-εφτά διαφορετικές αίθουσες κλινικών και δεν χωρούσαμε.

Γιατί το πρόγραμμα, δηλαδή σκέψου 40-50 στον καθένα, να έχεις γύρω στις 300 κάτι έδρες, να έχεις 160 μαθητές και επειδή τα έχεις οργανώσει όπως τα έχεις οργανώσει, να μην χωράνε οι φοιτητές να κάνουν τη δουλειά τους. Και εσύ να βάζεις ένα όριο κάποιων εργασιών τον χρόνο που ήταν αδύνατο να το πιάσει κάποιος. Ένα παράδειγμα.

Οπότε, έχοντας όλες την ανασχόληση, φτάνεις σε ένα σημείο όταν οριμάζεις και όταν μπορείς με κάποιο τρόπο να σκεφτείς και πιο συνδυαστικά και να καταλάβεις πώς λειτουργούν τα πράγματα, να μιλάς σε ένα άλλο επίπεδο πλέον. Και με αυτούς οι οποίοι είναι υπεύθυνοι και με αυτούς οι οποίοι παίρνουν τις αποφάσεις, έχοντας φυσικά πάντα την ευθύνη της εκπροσώπησης αυτών οι οποίοι σε ψήφισαν και οι οποίοι με κάποιο τρόπο, έστω και με τη λογική της ανάθεσης, σε ένα μεγάλο βαθμό, περιμέναν κάποιες λύσεις.

Επομένως, το ότι ήταν πολύ ενεργό αυτό το κομμάτι της συμμετοχής των φοιτητών μέσα στην διαδικασία των εκπαιδευτικών διαδικασιών ήταν γύρω από την εκπαιδευτική διαδικασία. και φυσικά είχες να αντιμετωπίσεις και την καθηγητική αυτερεσία την οποία ένας φοιτητής ο οποίος θα την δεχτεί ή θα κάνει τα στραβά μάτια ή δεν θα τον επηρεάσει δεν είναι όλοι το ίδιο.

Οπότε εκεί νομίζω ότι αρχίζει αυτή η διαδικασία να σε τροποποιεί και να σου μαθαίνει κάποια πράγματα τα οποία θα καταλάβεις και για αργότερα πώς μπορεί να σου φανούν χρήσιμα στις διαδικασίες της κοινωνίας έξω. Μια μικρογραφία της κοινωνίας ήταν και το θετικό στο τελείωμα αυτής της περιόδου περιόδου στη Θεσσαλονίκη ήταν ότι είχαμε τη χαρά να ζήσουμε συμμετέχοντας στις κινητοποιήσεις του 2006 για το τότε νόμο πλαίσιο του καθολικό κλείσιμο με καταλήψεις σε όλη την Ελλάδα και ήταν ας πούμε για μας η πρώτη φορά στην οδηγιατρική μετά από 30 χρόνια που αποφασίστηκε κατάληψη του κτηρίου. Σκέψου γιατί συνθήκες θα μπεις είναι κάποιο επιτευμά.

Για εκείνη την περίοδο, για το περιβάλλον και για το ξεσηκωμό που είχε δημιουργηθεί, θα ήταν μεγάλη ντροπή να ήμασταν η μοναδική σχολή που δεν είχε κάνει κατάληψη σε όλη την Ελλάδα. Οπότε ζήσαμε τότε, όπως και πάρα πολλές σχολές, ιστορικές συγκεντρώσεις και φοιτητικές συνελεύσεις, με ρεκόρ συμμετοχών. και όλη αυτή η διαδικασία της κινητοποίησης, είτε με πορείες, είτε με τις καταλήψεις και με τα δρόμενα που οργανώνονταν, ήταν η πρώτη σφαλιάρα της κυβέρνησης Καραμαλή μετά από δύο χρόνια που της είχε πάει πριν με όλα.

και τότε καταλάβαμε αυτοί που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις το πως γιατί τότε να σκεφτείς 2006 δεν υπήρχε ούτε facebook δεν υπήρχε ούτε twitter δεν υπήρχαν αυτά τα πράγματα οπόμενος η κύρια τη γη πληροφόρησης ήταν η τηλεόραση τότε ακούγαμε εμείς βλέπαμε τα ρεπορτάζ για το πως μεταίδηδαν το τι συμβαίνει μέσα στο πανεπιστήμιο εμείς να ήμασταν όλη την ημέρα μέσα στο πανεπιστήμιο βλέπουμε ακριβώς διαφορετικά πράγματα σε σημείο που μας έμπαιναν γνωστοί, συγγενείς να μάθουν ας πούμε τι έγινε σκοτώσαν κάποιον, πουλάνε αυτό, κάνουν εκείνο και λες δεν σημαίνει τίποτα από όλα αυτά που σας λέτε είχαμε την τύχη και τη χαρά να το βιώσουμε και αυτό άφησε αρκετά σημάδια Κλείνοντας σιγά σιγά τα φοιτητικά χρόνια, μία ερώτηση μόνο θέλω να σου κάνω.

Δηλαδή, από ό,τι καταλαβαίνω, να το πάρω βασικά διαφορετικά, αν δεν ήσουν τόσο ανήσυχο πνεύμα ή αν έλεγες δεν ασχολούμαι καθόλου με τα συνδικαλιστικά, να το πούμε έτσι, και αφιερώνομαι μόνο στις σπουδές μου, θα ήταν να σου το πω πιο ήρεμη η ζωή σου, θα έπαιρνουσες καλύτερα, πιστεύεις. Λέτε τι εννοείς ρε μου Αν το βάλεις σε αυτό το πλαίσιο που το λες Σε καθαρά στο εκπαιδευτικό ρε παιδί μου Στο είμαι πανεπιστήμιο φοιτητής Υπήρχαν αυστού του τύπου οι φοιτητές Που δεν θα ενδιαφέρονταν για κάτι άλλο Για το κοινό καλό ή για το πώς θα οργανωθεί κάτι Αλλά με κάποιο τρόπο θα έπρεπε να είχαν έναν backup plan Τι θέλω να πω δηλαδή ή θα Δεν ξέρω μπορώ να το σκεφτώ ότι θα βλέπω την αδικία μπροστά μου και να κάνω τα στραβά μάτια θα βγουν κάποιος άλλος άνθρωπος εκεί θα τα καταλήξω υπήρχαν όσοι λέω όμως το έβλεπες αυτό το κομμάτι ήταν ξένο νομίζω κομμάτι μέσα σε αυτή τη διαδικασία όχι ότι ήταν λιγότεροι αλλά για μένα όταν δεν συμμετέχεις μέσα σε αυτές τις διαδικασίες

όταν έχει νόημα να συμμετέχεις για να αλλάξεις και τη δική σου τη ζωή και την καθημερινότητα αλλά και των υπολείπων ανθρώπων είτε είναι στη σχολή είτε είναι στην κοινωνία είτε είναι στο σπίτι σου, είτε είναι στη δουλειά σου για μένα είναι λάθος οπότε αυτό με ακολουθούσε από πριν και νομίζω θα με ακολουθεί ελπίζω για πάντα δεν θα μπορούσα να πω ότι θα αφήσω σε κάποιον άλλο να το λύσει αυτό το πράγμα ενώ μπορώ εγώ να συνεισφέρω με κάποιο τρόπο σε αυτό, αφιερώνοντας το χρόνο μου.

Γιατί μιλάμε τώρα, όταν θα πρέπει, είτε αφορά τον νομοπλέση, είτε αφορά κάποιο άλλο, κάποια άλλη ρύθμιση σχολεία, το ειδικά στην δική μας περίπτωση του ανεξάρτητου σχήματος, που δεν υπήρχε κάποια γραμμή που ερχόταν να πω κάποιο κόμμα, ότι θα πείτε αυτό, αυτό και αυτό, ξέρεις, στο νον-πέιπερ της εποχής. οπότε σε ένα δουλειάστον απλά να πείσεις τους άλλους ότι παιδιά θα πούμε αυτό το παραμύθι οπότε είναι ok, εμείς πρέπει να κάτσουμε να διαβάσουμε να συζητήσουμε, να αποφασίσουμε τι θεωρούμε ότι είναι το πιο σωστό αυτό να το πάμε πιο μετά να το συζητήσουμε σε μια συνέλευση έτους σε μια συνέλευση σχολής δηλαδή μια διαδικασία που σου έτρωγε πάρα πολύ χρόνο και πολλοί δεν ήτανε στη φάση του θα κάτσω εγώ να συζητήσω τώρα 4 ώρες ώρα μετά τις κλινικές, μετά το αμφιθέατρο για τον ομοπλές που θα πω για καφέ και λες ναι ρε παιδί μου πήγαινε για καφέ λίγο μια ώρα πιο μετά ξέρω εγώ έλα μια ώρα να συζητήσω ξέρετε αυτή η μόνιμη διαδικασία η οποία είναι τόσο δυναμική

αναέτος που δεν μπορεί να πεις ότι γίνεται το πρώτο έτος και μετά αυτό συνεχίζει και προχωράει και αυτή είναι η μαγεία της σχολής ότι όλοι περνάμε και ερχόμαστε από εκεί πέρα Οπότε ας το δούμε και λίγο σε πιο μεγάλη κλίμακα. Το ίδιο σημαίνει και με τη ζωή μας. Αυτό θύριθα μέσα σε αυτή τη γη. Ας προσφέρουμε κάτι θετικό.

Ένα θετικό αποτύπωμα στο τέλος. Και τελειώνεις λοιπόν τη σχολή. Τελειώνεις με όλους τους αγώνες που συμμετείχες. Βασικά με το που τελείωσες τη σχολή με τι ασχολήθηκες. Πήγες να δουλέψεις κάπου, πήγες στρατή. Τι ήταν το επόμενο βήμα. Την τελευταία χρόνο πριν τελειώσω, είχαν ξεκινήσει δηλαδή λάτα μπλογς, να εμφανίζω. Όταν ασχολήθηκα φουλ με τη διαδικασία αυτή, μου άρεσε πάρα πολύ, γιατί μέχρι τότε η διαδικασία της να ασχολείσαι με το διαδίκτυο ήταν να λαμβάνεις τις πληροφορίες που υπήρχαν κάπου ή που κάποιος άλλος έβαλε και εσύ να έχεις πρόσβαση σε αυτές.

όποια και αν είναι αυτή ένα περίοδο που συζητάμε στην εξέλιξη του διαδικτύου. Οπότε με τη διαδικασία των blogs ξεκίνησε το να μπορείς εσύ να είσαι ο πομπός αυτής της όποιας πληροφορίας με τα μέσα που υπήρχαν. Μου είχε ξητάρει αρκετά τότε αυτό το πράγμα και η πρώτη τέτοιου είδους ενασχόληση που είχε αρκετά μεγάλη επιτυχία ήταν το να φτιάξω ένα blog που να αφορά την οδοντιατρική Δυσαλονίκης. Σε θυμείο που είχε μεγάλο ενδιαφέρον να σου το πω.

Γιατί λειτουργούσε και ειδησεογραφικά λειτουργούσε και ως έκφραση γνώμης σε εκείνο το περιβάλλον αλλά με διαφορετικό τρόπο. Οπότε αυτό ήταν ένα κομμάτι που συνδυάστηκε με το τέλος του σπουδών και ήθελα να επιχειρήσω στον πρώτο χρόνο μετά τις σπουδές να το επεκτείνω και έξω από τη σχολή. Αφού τελείωσα ήθελα να δω τι επιλογές με τα τότε τεχνολογικά εργαλεία υπάρχουν ώστε αυτό να αξιοποιηθεί σε επίπεδο οδοντιατρικών συλλόγων, σε επίπεδο...

Είχα φτιάξει μια πλατφόρμα μετά από ένα-δύο χρόνια η οποία είχε οδοντιατρικές αγγελίες για δουλειές, είχε οδοντιατρικές αγγελίες για αγορά και πώληση προϊόντων, μέρα από τα ειδησιογραφικά, θέματα που αφορούσαν τους συλλόγους, εκδηλώσεις, έκαναν τα αποκρίσεις από συνέδρια οδοντιατρικά, έκαναν συνεργασία με εταιρείες της Αγγλίας.

Τότε ήταν το hot προορισμός, ειδικά για το επάγγελμά μας, γενικότερα εκείνη την περίοδο για όποιον ήθελε να φύγει από την Ελλάδα, αλλά για εμάς υπήρχε μια τεράστια ζήτηση στην Αγγλία. Η γλώσσα καθεστούσε πολύ πιο εύκολο αυτό το προορισμό, Οπότε οι εταιρείες εκεί, ειδικά οι μεγάλες αλυσίδες που είχαν αρχίσει να δημιουργούνται, ζητούσαν full οδοντιάτρους και από πολλές χώρες της Ευρώπης, της Νότιας Ευρώπης αλλά και από την Ελλάδα.

Οπότε ασχολήθηκα και με εκείνα τα θέματα και το κράτησα αυτό μέχρι και που έφυγα από την Ελλάδα. Δηλαδή τον πρώτο χρόνο προσπάθησα να κάνω αυτό το χόμπι μου επάγγελμα. Μπορώ να σου πω ότι για τα πρώτα χρόνια μέχρι που ήρθε το πρώτο μνημόνιο, γιατί εκεί κάπου έφυγα εγώ, είχα μετακομίσει από τη Θεσσαλονίκη με τον σύντροφό μου στην Αθήνα και προσπαθούσα να κυνηγήσω αυτό το όνειρο στην Ελλάδα.

Πήγε καλά για ένα μικρό χρονικό διάστημα κάποιων μηνών και Απρίλη του 10 υπογράφεται το πρώτο μνημόνιο. Και βλέπω τη διαδικασία ακριβώς πως στείνονταν και τις πρώτες αντιδράσεις. Και λέω ότι δεν θα πάει καλά το πράγμα εδώ πέρα σε καμία περίπτωση. Οπότε αυτό που έκανα μόλις τελειώσε το καλοκαίρι λέω φεύγω από την Αθήνα και θα πάω στην Αγγλία.

Είχα ήδη κάποιες επαφές, έδωσα τις εξετάσεις που χρειάζονταν για τη γλώσσα. Έκανα και μια συνέντευξη για τη δουλειά. Με πήρανε και ετοίμαζα τα χαρτιά μου να πάω στην Αγγλία. Τότε ο συντροφός μου είχε περάσει κιόλας εκεί για ένα μεταπτυχιακό αποτελό. Θα το συνδυάσουμε κάπως και βλέπουμε. Δύο-τρεις μέρες πριν να θύλω τα χαρτιά μου για το σύλλογο στην Αγγλία για την εγγραφή μου σέλνει ένας φίλος πολύ καλός από τη σχολή ότι έχει δύο προτάσεις για δουλειά, μία στη Σουηδία, μία στην Ολλανδία, αλλά θα πάει στη Σουηδία.

Και λέει, αν σε ενδιαφέρει, στείλε εκεί, γιατί ψάχναμε στην Ολλανδία. Εγώ είχα επισκεφτεί τη χώρα ως τουρίστας πριν από ένα χρόνο, ενάμιση πριν να γίνει αυτή η διαδικασία και αυτές τις πέντε-έξι μέρες που έμεινα εδώ πέρα είχα ικανοποιηθεί από αυτό που έβλεπα σε σημείο που δεν πίστευα ότι μπορεί να είναι κάποια χώρα, κάποιες ώρες μακριά από την Ελλάδα σε αυτό το επίπεδο. Οπότε ήταν μια πολύ θετική εξέλιξη και χωρίς να είναι προγραμματισμένη και σχετικά με τα δεδομένα εκείνης της εποχής ρυθμίστηκαν όλες τις διαδικασίες μέσα σε ένα-ενάμιση μήνα. Δηλαδή εκεί που ήμουν έτοιμος για την Αγγλία όπως είδα τα χαρτιά, τα παίρνω και τα στέλνω στην Ολλανδία με τα φράσεις που χρειαζόταν.

Κάνω γρήγορα την αίτηση για το σύλλογο Κάνω μια συνέντευξη Έρχομαι ας τραπεί για δύο μέρες Στο Άμστερντα Κάνω και ένα δοκιμαστικό εκεί σε μια κλινική Και μέσα σε ένα μήνα Ένα μήνα μισή είχα ήδη μια πρόταση για δουλειά Στο βορρά της Ολλανδίας Στα πρώτα χρόνια στο Χρόνικεν Θεωρώ ότι ήταν Η καλύτερη παύση που έχω πάρει στην ζωή Μια παύση στην Αγγλία δηλαδή δεν είχες πρόταση Απλά έκανες τα χαρτιά Είχα πρόταση, μην είχαν πάρει απλά.

Αλλά θα ήθελα να πω γιατί να αφήσεις μια έτοιμη πρόταση για να ξεκινήσεις άλλη διαδικασία. Ο λόγος ήταν ότι είχαν προσπαθήσει για την Ολλανδία όταν γύρισα από τουρίστας, αλλά η διαδικασία που τότε είχα βρει online για να κάνω ήταν μια τύπου εισαγωγή που πλήρωνες κάποια χιλιάρικα στην αρχή για να σου μάθουν τη γλώσσα. δεν υπήρχαν αυτά τα χρήματα δεν υπήρχε αυτή η άνεση να το κάνω αυτό οπότε το άφησα ήταν όμως ένα στόχο που ήθελα να πιάσω σε σχέση συγκρίνοντας το με την Αγγλία ακόμα και τώρα η Αγγλία δεν μου ταιριάζει θα πήγαινα γιατί ήταν η εύκολη διαδικασία του ξέρω τη γλώσσα ξέρω πως λειτουργεί το σύστημα που θα πρέπει να το μάθεις είχα την πρόταση για δουλειά οπότε λέω Πάμε και βλέπουμε όσο κρατήσει.

Αυτό που έχω δει, είδα και ξεκολουθώ να βλέπω από τον τρόπο ζωής ας πούμε στην Αγγλία, δεν νομίζω ότι θα μου τέριεζε. Και θεώρησα ότι αφού όσο μίλησε αυτή η πρόταση για την Ολλανδία, παρόλο που δεν ήξερα γρή Ολλανδικά, η ανάγκη τους τότε για οδοντιάτρους ήταν πολύ μεγάλη σε σημείο που εμένα ας πούμε μετά από τους πρώτους τρεις μήνες, η εταιρεία που προσέλαβε τα πρώτα χρόνια μου έκανε προσφορά ακόμα και τα μαθήματα Ολλανδικών ας πούμε.

Γιατί ήταν τέτοια η ανάγκη του να μπεις, να ξεκινήσεις και να είσαι πλήρως εξοπλισμένος με αυτά που χρειάζεται. Γιατί κακά τα ψέματα τώρα, οι πρώτοι μήνες που εγώ μιλούσα αγγλικά, ο ασθενής μιλούσε Ολλανδικά, μετέφραζε βοηθός, πήγαινα κάθε μέρος με ένα κεφάλι καζάνι στο σπίτι. Όλη αυτή η ανάγκη με έζοξε πολύ πιο γρήγορα στο να μάθω τη γλώσσα, γιατί ξέρεις υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θα έρθουν εδώ, δεν θα χρειαστεί να μιλήσουν στη δουλειά τους στα Ολλανδικά, γιατί θα είναι κάποια διεθνής εταιρεία που θα έχουν τα αγγλικά ως κυρία γλώσσα επικοινωνίας.

οπότε δεν μαθαίνουν τόσο εύκολα ή δεν μπαίνουν στη διαδικασία να μάθουν την γλώσσα παρά μόνο αν το θέλουν αλλά σε εμάς είναι κύριο συστατικό η επικοινωνία με τον ασθενή οπότε αυτό μου βοήθησε πάρα πολύ στο να μπω κατευθείαν και να μάθω την γλώσσα και φυσικά όταν τη χρησιμοποιείς κάθε μέρα αυτό γίνεται ακόμα και πιο εύκολο βέβαια συγκρίνοντας ακόμα και τα πρώτα χρόνια έκανα πράγματα που ακόμα και τώρα το σκεφτώ να τα κάνω ας πούμε μετά από 16 χρόνια που είμαι εδώ μου φαίνονται βουνό δηλαδή έπρεπε να ταξιδεύω σχεδόν μια μισή και μια μισή ώρα πήγαινε έλα τρεις ώρες στον δρόμο κάθε μέρα για να πάω στο ιατρείο γιατί δεν ήθελα να μείνω σε ένα μικρό χωριό που ήταν το ιατρείο και ήθελα να μείνω στην πόλη οπότε κάπως η μέρα ξεκινούσε γύρω στις 6 παρά γιατί 6 και 40 έπρεπε να πάρω το πρώτο μεταφορικό μέσο να με πάει στο αθμό όλα αυτά λειτουργούσαν βέβαια στην ώρα τους και για μένα αυτό ήταν το σοκ τότε και όχι το ότι έπρεπε να ξυνίζω σε 6 και 40 αλλά θα ξυνίζω 6 η ώρα

και 6 και 40 θα πάω να βρω το λεωφορείο στη στάση όπως κάθε μέρα όχι ότι δεν υπήρχε καθυστερής αλλά καταλαβαίνεις, η οργάνωση σε βοηθάει να μπεις μέσα σε μια διαδικασία Σογκρόνικε αν είπες Ναι, Σογκρόνικε Το 1 τέταρτο ήταν φοιτητές. Ήταν γύρω στις 200.000 κόσμους, 50.000 φοιτητές. Βόλτα ήταν μια πόλη φτιαγμένη για φοιτητές και το έβλεπες αυτό στην καθημερινή ζωή της.

Και δίνει και μια ζωντάνια η αλήθεια. Γενικά, να κάνω μια παύση εκεί πέρα, θα σας διακόψω, μόνο με. Λεύτηκες, θα σου πω, τον πρώτο καιρό, σου λείψε κάτι, τα είδες δύσκολα στο πρώτα πράγμα, από κάποια άποψη. Πρώτους μήνες είναι τέτοιος ο ενθουσιασμός Όταν πήγα στη συνέντευξη Στη δουλειά μου λέει Πόσες μέρες θες να δουλεύεις Λέω τι εννοείς Τι ερώτηση είναι αυτή Παγίδα Λέει πόσες θέλεις Δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε Μπορώ τέσσερις θα σου πούμε Δεν θα δουλεύω τέσσερις ημέρες Και τρεις ημέρες θα κάθομαι Λέω οκ Ξεσπερίβανα να βγει ο Φερεντίνος να κάνει Μην μπαμ, ξέρω εγώ, τι είναι αυτό που λέτε εγώ.

Οπότε ξεκίνησαν οι πρώτοι μου δουλειά στην Ολλανδία ήταν με ένα work-life balance, τέσσερις μέρες εργασίας και τρεις μέρες ελεύθερο χρόνο. Και ο ενθουσιασμός των πρώτων εμπειριών, οτιδήποτε είναι αυτό, η πόλη, πώς είναι φτιαγμένη, η ηρεμία, οι άνθρωποι, τα μέσα μεταφοράς, τα πάρκα. Δηλαδή δεν μου άφησε κάποιο κομμάτι δυσκολίες Πέρα από τη γλώσσα που σου είπα που μετά το εξάμεινο αυτό φελτιώθηκε.

Εντάξει ήμουνα μόνος μου για το πρώτο διάστημα. Μετά ήμουν στον αδερφός μου για ένα μεταπτυχιακό στην Ολλανδία. Οπότε είχα κάποιο δικό μου. Και μετά βέβαια όταν τελείωσε και ο σύντροφός μου το μεταπτυχιακό του στην Αγγλία. Ήρθε και αυτό στην Ολλανδία. Οπότε μετά τον πρώτο χρόνο είχε σταματήσει και η μοναξιά στο σπίτι που υπήρχε τους πρώτους μήνες.

αλλά είχα πάντα την διαδικτυακή αυτή ενασχόληση μέχρι να ξεκινήσει το Τζο Δίος ταμπέλα ας πούμε ως νέα ταυτότητα είχα την διαδικτυακή απασχόληση με το blog το διδατρικό οπότε και η επαφή με την Ελλάδα ή με τα πράγματα εκεί πέρα ήταν όπως είναι τώρα αναλόγως το συντικό Αλλά δεν μπορώ να πω ότι δυσκολεύτηκα σε κάτι σε όλη αυτή τη διαδικασία.

Σίγουρα μετά τα πρώτα χρόνια ζητάς περισσότερα πράγματα και από συνθήκες και από απολαβές. Δηλαδή είναι μια διαδικασία που προσπαθείς να φτιάξεις εσύ τις συνθήκες εκείνες οι οποίες θα σε βολεύουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. εκεί έμειναν 4 χρόνια και μετά μετακομίσαμε στη Χάκη σε ένα πιο μεγάλο αστικό περιβάλλον με περισσότερες μεγάλες πόλεις δίπλα πιο διεθνές πιο international περιβάλλον εδώ ξεκίνησαν και τα πιο ωραία και πιο ουσιαστικά πράγματα της ζωής που θέλεις να κάνεις γιατί ποτέ δεν είχα την λογική του να πάω για ένα-δύο χρόνια κάπου και να γυρίσω στην Ελλάδα.

Σίγουρα και τα πράγματα, τα εξελίξεις των 15 αυτών χρόνων, κάθε φορά που τις κοιτούσες, τουλάχιστον όταν τα έκρινα, εγώ έλεγα ότι έφυγα μια περίοδο που τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα από κάθε άλλη χρονιά που κοιτούσα μέχρι και σήμερα. Οπότε δεν έχω κάποιο λόγο να γυρίσω πίσω. Κάποιοι το κάνανε και κάποιοι το κάνουν ακόμα.

Δηλαδή τα πρώτα χρόνια ήταν και η λογική μας και η φιλοσοφία μας τέτοια, προσπαθούσαμε να βοηθήσουμε όσο δυνατόν περισσότερους συναδέλφους, φίλους, να έρθουν είτε να τους φιλοξενήσουμε, είτε να τους βοηθήσουμε στα πρώτα κομμάτια, κάποιοι μείνανε, κάποιοι έφυγαν. Για τον κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικά τα θέλω, τα ζητούμενα και η πορεία που έχει στη ζωή.

Αλλά εγώ πάντα, και σε αυτό το αυτιζόμαστε ευτυχώς ακόμα και τώρα με τον συντροφό μου, είναι ότι εδώ είναι η ζωή μας. εδώ είναι η βάση μας δεν υπάρχει και ποτέ δεν υπήρχε αυτή η διαδικασία του να μην κάνω αυτό να μαζέψω χρήματα γιατί θέλω να κατάλαβες αυτό σε βάζει ενώ στόχος οκ αλλά σε βάζει σε μια διαδικασία να μην ζεις στο πλήρες επίπεδο της ζωής σου εκεί που είσαι γιατί κάτι περιμένεις για κάτι πιο μετά που οκ είναι ένα επιχειρηματικό πλάνο αλλά εμείς δεν το επιλέξαμε οπότε ψάχναμε να βρούμε πάντα τις διαδικασίες αυτές που θα μας επέτρεπαν να συνεχίσουμε να ζούμε εδώ και μετά από 16 χρόνια νομίζω μας έχει βγει σε καλό δηλαδή κάνοντας τον απολογισμό προς τα πίσω δεν θα άλλαζε από τα πράγματα Ένα σχόλιο θα κάνω σε αυτό επειδή πραγματικά αυτό που είπες σύμφωνο απόλυτα είναι ότι γενικά αυτό πιστεύω είναι το λάθος που κάνουν πολλοί που φεύγουν στο εξωτερικό που σαμποτάρουν δηλαδή κατ' εμέ τη ζωή τους.

Πάνε και διστάζουν. Δηλαδή λένε, α μην αγοράσω π.χ. αυτοκίνητο γιατί μπορεί να φύγω. Μην αγοράσω σπίτι γιατί ξέρεις να μαζέψω λεφτά και ποιος τρέχει και τώρα και τώρα. Και π.χ. περνάνε τα χρόνια και είναι 6, 7, 8, 10 χρόνια μετά κοιτάει πίσω και λέει τι χαζούμαρα έκανα. Αν π.χ. είχα αγοράσει αυτοκίνητο, αν είχα αγοράσει σπίτι και τέτοια που λέει λόγος τώρα θα το είχα ξεχρεώσει τώρα με τις τιμές και όλους που αυξήθηκαν μπορεί η απειραξία τώρα να ήταν 200-300 χιλιάρικα και μιλάμε για σημαντικά ποσά και στην ουσία αυτό είσαι πάντα μετέωρος, δεν παίρνεις ποτέ την απόβαση ότι μένω εδώ ή δεν μένω εδώ και μετά από 10-15 χρόνια απλά καταλαβαίνεις ότι έχει σαμποτάρει τον εαυτό σου αυτό λέω πολύ ωραία Σεύομαι το επιχειρηματικό πλάνο κάποιου που θα το κάνει γιατί δείχνει και αυτό ένα dedication ότι ξέρεις θα πάω δύο χρόνια εκεί, ξέρω ότι θα έχω φτές απολαβές, μπορώ να μαζέψω αυτά τα χρήματα για να κάνω αυτό το πράγμα σαν επόμενο βήμα.

Το ακούω σαν επιχειρηματικό πλάνο. Απλά εμάς ήταν το ότι πώς θα γίνει να ριζόφημε το μέρος, δηλαδή αν υπάρχει κάποιος τρόπος να γίνει αυτό. Και αυτό φυσικά ισχύει, ότι να πετάς λεφτά στο ενίκιο από τη στιγμή που θα μπορούσες να δίνεις τα μισά για να αγοράσεις ένα σπίτι, με τη δόση δεν χρειάζεται πολύ περισσότερο χρόνο να το σκεφτείς. Τώρα με το αυτοκίνητο δεν έχω ακόμα οπότε δεν θα συμφωνήσω.

Αλλά για τα υπόλοιπα ναι. Όχι εντάξει, προφανώς απλά θέλω να πω ότι σεβαίνουμε το επιχειρηματικό πλάνο το θέμα όμως είναι να το κάνεις πραγματικότητα. Γιατί άλλοι λένε για δύο χρόνια θα μαζέψω λεφτά και θέλω να σου πω ότι αυτά είναι στα δέκα στα δεκαπέντε. Ενώ ήταν επιχειρηματικό πλάνο δεν έχει ποτέ πράξη αυτό είναι δηλαδή το πρόβλημα το να είσαι μετέωρος όπως και να έχει όσον αφορά το επαγγελματικό τομέα θέλω λίγο να μείνουμε πως είναι να είσαι οδοντίατρος στην Ολλανδία δηλαδή θέλω να σου πω ποιο είναι στην Αγγλία είναι περισσότερο ιδιωτικός το τόμες δηλαδή δεν ξέρω κανένα να είναι οδοντίατρος στο δημόσιο είναι και στην Ολλανδία έτσι πως είναι στην Αγγλία από ό,τι θυμάμαι τουλάχιστον έχω καιρό να τα ψάξω για να σας πω update για το σήμερα, η αλήθεια είναι αυτή, αλλά όταν το είχα ψάξει ήταν όντως αυτό το μοιρασμένο σύστημα σε NHS επίπεδο και σε private επίπεδο.

Αυτό δεν υπάρχει εδώ σαν διαχωρισμός. Αυτό που υπάρχει εδώ είναι ότι το μεγαλύτερο πόσο των ιατρείων θα είναι μικρά ιατρία, αν και τα τελευταία χρόνια υπάρχει μεγάλη εξαγορά από αλυσίδες αλλά είναι τα περισσότερα μικρά ιατρία μεγάλη ζήτηση που δημιουργεί ευκαιρίες τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια γιατί μετά βάλανε από μόνοι τους μια διαδικασία να δυσκολέψουν την έλευση περισσότερων ανθρώπων με πολλές ελεύθερη διακίνηση μέσα στην Ευρώπη και τα λοιπά αλλά ο κάθε σύλλογος μπορεί να βάλει τα δικά του στάνταρτς τα οποία χρειάζεται.

Πλέον είναι πολύ πιο δύσκολο να πάρεις ακόμα και την άδεια σκήσεως επαγγέλματος από ό,τι ήταν κάποια χρόνια πριν. Το ιδιαίτερο βέβαια που υπάρχει εδώ και μου είχε κάνει εντύπωση από την πρώτη στιγμή ήταν ένα κομμονιστικό μέτρο που έχει η Ολλανδία, καρδιά του καπιταλισμού, είναι ότι οι οδοντιατρικές και οι ιατρικές θυμές, αλλά αφού μιλάμε τώρα για την οδοντιατρική, οι οδοντιατρικές θυμές είναι καθορισμένες κάθε χρόνο από το κράτος.

Στο Υπουργείο δηλαδή βγάζει μια λίστα που λέει ότι το σφράγισμα κάνει τόσο, η εξαγωγή δοντιού κάνει τόσο. Υπάρχει ένα βιβλιαράκι αρκετά μεγάλο με κάθε κωδικό που χρησιμοποιείται στα declarations που κάνεις ας πούμε ως οδοντίατρος, τα οποία κάθε χρόνο προσαρμόζονται και είναι σταθερά από το κράτος. Δεν έχει δηλαδή το ότι εγώ θεωρώ ότι είμαι καλύτερος και θα βάλω διπλάσια τιμή από τον άλλον ή ο άλλος θα το βάλει πιο μισό. Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Το δοκιμάσανε τα πρώτα χρόνια που μεναδό το 2012, αν θυμάμαι καλά, για ένα εξάμεινο. Το κάνανε ελεύθερο γιατί ζητούσαν εδώ οι συνάδελφοι να είναι ελεύθεροι αγορά και στις οδηγιατρικές τιμές.

είδε ο αρμόδιος οργανισμός του Υπουργείου ότι κατά μέσο όρος το εξάμεινο πήραν γύρω στο 30% πάνω οι τιμές και λέει έτσι είστε πάμε ξανά στο ίδιο το μοντέλο το σταθερό, το ορισμένο από το κράτος. Πες το αυτό τώρα στην Ελλάδα ότι θα κάνεις αυτή την παρέμβαση την κρατική σε τέτοιου είδους σημαντικό κομμάτι που είναι η υγεία και θα σε κυνηγάρει με τις πέτρες.

Είναι διαφορετική η κριτική για το πώς μπορεί να λειτουργεί το σύστημα της Ολλανδίας σε σχέση με την Ελλάδα. Δηλαδή καταλαβαίνω ότι πολλοί που έρχονται από την Ελλάδα τους φαίνεται προβληματικό το σύστημα της Ολλανδίας, γενικά το σύστημα της υγείας, αλλά νομίζω ότι το βάρος είναι περισσότερο στην εμπλοκή των ασφαλιστικών εταιριών, που όντως και εδώ κυριαρχούν σε πολύ μεγάλο βαθμό και είναι ρυθμιστές αυτής της κατάστασης και πολλές φορές επηρεάζουν και την λήψη ας πούμε γιατρικών αποφάσεων, το διεγονός ας πούμε ότι θα πρέπει να πας, δεν μπορείς να πας εσύ σε έναν ειδικό απομόνως επειδή το κρίνεις, αλλά θα πρέπει να το αποφασίσει ο γενικός ιατρός που θα πρέπει να επισκεφτείς πρώτα.

Σαν διαδικασία μου ακούγεται λογικότερη αυτό που συμβαίνει εδώ, αν υπήρχε το capacity να το υποστηρίξεις σε τέτοιο βαθμό. Η προσωπική μου εμπειρία όποτε χρειάστηκα, οτιδήποτε χρειάστηκα δεν είναι αρνητική, αλλά η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν περιπτώσεις που αναλόγως που θα πέσεις να μην έχεις την αντιμετώπιση που θα είχες αν εσύ ξέρεις ότι ξέρω εγώ θέλω να πάω στον καρδιολόγο και θα πάρω ένα τηλέφωνο και θα κλείσω ένα ραντεβού όπως έχω την άνεση στην Ελλάδα, θα πάω να κάνω μια ξενική πηδεία της Μούρσης ας πούμε στο κεφάλι.

δεν υπάρχει αυτό το πράγμα εδώ. Καταλαβαίνω πώς μπορεί να ξενήσει κάποιους, καταλαβαίνω την αρχή της λογικής τους εδώ, αλλά για να μείνουμε στο οδοντιατρικό, η αλήθεια είναι ότι ένα από τα καλά πράγματα που υπήρχε και θεωρώ ότι θα έπρεπε να ξαναέρθει είναι να ενταχθεί οδοντιατρική υπηρεσία, η οδοντιατρική φροντίδα στο βασικό πακέτο της ασφάλειας που δεν υπήρχε.

Υπάρχει συζήτηση γι' αυτό σε πολιτικό επίπεδο, αλλά δεν έχει εφαρμοστεί. Εξαιρετικά σημαντικό και πολύ χρήσιμο για την οδοντιατρική εν γέννη των παιδιών είναι ότι όλα τα παιδιά μέχρι 18 χρονών έχουν δωρεάν οδοντιατρική φροντίδα. Αυτό λύνει τα χέρια πολλών γονιών και την κουλτούρα φυσικά, την κουλτούρα του εξαμηνιαίου ελέγχου που δεν υπήρχε στην Ελλάδα.

Εγώ εδώ πέρα κατάλαβα την αξία του πράγματος ότι θα έρθει κάποιος την τάδε του μηνός και φεύγοντας θα κλείσει το επόμενο κοντρόλ του για έξι μήνες μετά και θα έρθει. Στην Ελλάδα τότε, αλλά νομίζω και τώρα ήταν το ότι δεν θα πάω, μένει να με πονέσει και θα με πονέσει μετά θα λέω γιατί, κατάλαβα, δηλαδή μια διαδικασία που θα τρέχω πίσω από το πρόβλημα και όχι να το προλαμβάνω.

Είπες για τα παιδιά μέχρι 18, ας πούμε ότι καταλαβαίνω είναι όλα τζάμπα, προφανώς θα έρθουν για όλα τους τα θέματα κλπ. Μετά τα 18 όμως θα να σου πω ότι φαντάζομαι ότι θέλω εγώ να έρθω για το regular το check up κάθε 6 μήνες, κάθε ένα χρόνο το κλείνω από μόνος μου, το πληρώνω από μόνος μου από την τσέπη ή αν έχω ασφαλιστική με το πληρώνω ασφαλιστική από την κατάλογα. Ναι, αν βάλεις έξτρα πακέτο, ξέρω εγώ, 20 ευρώ, 30 ευρώ το μήνα θα έχεις κάλυψη μέχρι κάποιου.

Τώρα, οι ασφαλιστικές είναι πρόβλημα. Οι ασφαλιστικές είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Θα έχεις ένα αστέρι, θα έχεις δύο αστέρια, θα σου καλύπτει εκείνο. Δηλαδή 40 ασφαλιστικές με 30 διαφορετικές πώλησεις ας πούμε το καθένα δεν βοηθάει αυτό το πράγμα. Είναι πολύ απλά τα πράγματα για να τα δυσκολεύουμε τόσο πολύ. Αλλά όταν βάζεις τη διατίμηση, έχουν τη μία πλευρά του ότι θα κατήσουμε σταθερές τιμές για να μην γίνει το σούπερ μάρκετ η υγεία και φύγεις τις ασφαλιστικές να οργιάζουν και να σου διαλύουν εντελώς το σύστημα το οποίο εξαρχίζει και κατά βάση έχει στήσει σε ένα σωστό εκτυπέδο.

Εντάξει υποδομές τώρα αν μπεις σε ένα νοσοκομείο εδώ πέρα που είναι δημόσια αλλά με ιδιωτικό management και μπαίνεις μέσα σε νοσοκομεία. Πήγες τώρα σε νοσοκομείο, μπήκες σε εμπορικό κέντρο το πόσο καλά φτιαγμένα και οργανωμένα είναι. και επενδύουν σε αυτό το κομμάτι. Στο δικό μας το θέμα, επειδή τα τελευταία χρόνια, ας πούμε από το 2019, τα τελευταία 7 χρόνια σχεδόν, δουλεύω μόνο σε χώρους των νοσοκομείων για τα έκτακτα οδοντιατρικά περιστατικά και αυτό ήταν μια ιδιωτική πρωτοβουλία.

Δηλαδή και αυτή η διαδικασία δεν είναι μια διαδικασία υπηρεσίας του νοσοκομείου με την έννοια του ότι έφτιαξε το νοσοκομείο δικό του Department Οδοντιατρικών Επιγόντων Περιστατικών αλλά ήταν μια ιδιωτική πρωτοβουλία η οποία συνεργάζεται με το νοσοκομείο να παρέχει το χώρο, ξεκινώντας ένα ενίκαιο ώστε να προσφέρει αυτή την υπηρεσία μέσα σε ένα πιο προστατευμένο και ασφαλές περιβάλλον και για τους ασθενείς γιατί θα πας το απόγευμα, θα πας το βράδυ, θα πας ώρες που θα πρέπει όλοι να νιώθουν πιο ασφαλείς από το να πας σε μια γειτονιά ενός οδοντιατρίου που μπορεί να μην, ξέρεις, εκτός ωρών business hours να μην νιώθεις την ίδια ασφάλεια ενδεχομένως στο χώρο εργασίας.

Οπότε έχω δει τη διαδικασία του πώς λειτουργεί το νοσοκομείο και από μέσα με τα καλά του και με τα κακά του. Χρόνος λήψης απόφασης μιας διαδικασίας σε σχέση με να έχεις ένα οδοντιατρίο εκτός αυτής της φάσης είναι πιο γρήγορος εκτός από τη μέσα αλλά έχοντας την δυνατότητα να είσαι μέσα σε αυτό το σύστημα και να μπορέσεις να συνεργαστείς και με τα επίγοντα περιστατικά του νοσοκομείου όταν θα χρειαστεί και με το τμήμα της γνωστοχειρουργικής στο οποίο στεγαζόμαστε όταν θα χρειαστεί για πιο δύσκολα περιστατικά ή για ατυχήματα που θα χρειάζεται όντως κάποιος μοναδοχειρουργός.

Έχεις μια ευρία δυνατότητα να παρέχεις στον ασθενή περισσότερα πράγματα από το να πεις εδώ είμαι απλά στον διεατρείο, δεν μπορώ να σου προσφέρω αυτό το πράγμα, πήγαινε στο νοσοκομείο. Τη διαδικασία κάπως στον δικό μας το κομμάτι των επιγόντων περιστατικών είναι αρκετά βοηθητικό το τι είναι μέσα στο χώρο του νοσοκομείου.

Το να είσαι οδοντίατρος στην Ολλανδία, νομίζω, αν ξεπεράσεις το κομμάτι και μάθεις τη γλώσσα για τον εργαζόμενο για τον οδοντίατρο είναι αρκετά καλές οι συνθήκες και από άποψη οικονομική και από άποψη αυτό που σου είπα πριν δηλαδή να σκεφτείς ότι εμένα ως εναρκτήρια δουλειά ήταν το 24 ώρες την εβδομάδα έτσι 3-8 ώρα τέσσερα συγγνώμη, 32 ώρες την εβδομάδα και τις υπόλοιπες να είσαι free και να μπορείς να βγάζεις αυτά που χρειάζεται για να συντηρήσαι και να αποταμιεύεις νομίζω ότι είναι από τους πιο προνομιούχους ακόμα και από την Αγγλία, σίγουρα και από την Γερμανία ξέρω ότι έχουν άλλο σύστημα ή τη Σουηδία που είναι χώρες οι οποίες θα επιλέξουν αρκετοί ας πούμε συνάδελφοι τα τελευταία χρόνια να πάνε.

Μπορείς να σου δίνει εδώ μια ελευθερία διαφορετική αν θέλεις να το κάνεις. Μυστικά μπορείς να βλέπεις και έξι μέρες. Υπάρχει και αυτή η δυνατότητα αν θέλεις. Αλλά εσύ θεωρείς ελεύθερος επαγγελματίας ή ιδιωτικός υπάλληλος. Υπάρχουν διαφορετικού είδους συμβόλαια. Δηλαδή μπορείς να επιλέξεις να είσαι... Στα πρώτα χρόνια ήμουν ιδιωτικός υπάλληλος με τον περιορισμό των ημερών διακοπών το θρόνο, άλλου είδους φορολογία.

Στο επίπεδο της άθλης οδοντατρικής δεν είχε μεγάλη διαφορά. Δηλαδή η ελευθερία που σου δίνει είτε είσαι με υπαλληλική σχέση είτε είσαι ελευθόρυξη επαγγελματίας, στο επίπεδο αυτό δεν έχει μεγάλη διαφορά καμία. Αυτό που αλλάζει είναι σίγουρα οι συνθήκες εργασίας του τύπου Αυτό που σου είπα δηλαδή θα πρέπει να έχεις 16-20 μέρες το χρόνο άδεια Ή ψηλότερη κλίμακα φορολογίας Όταν νιώσουν ειδικά στο δικό μας επάγγελμα πιο ασφαλείς σε επαγγελματικό επίπεδο οι συνάδελφοι Αλλάζουμε το και θέλουμε κιόλας έτσι γιατί όταν είσαι σε τέτοια υπαλληλική σχέση έχεις και άλλου είδους απολαύες.

Δεν θα πας στην δουλειά σου, θα πάρεις το 70% των εσόδων που θα έβγαζες, ας πούμε, εκείνη την ημέρα όταν δηλώσεις ασθένεια. Αν είσαι ελεύθερος επαγγελματίας, όχι. Αν απολυθείς, ας πούμε, από τη δουλειά ή αν φύγεις ακόμα και από τη δουλειά έχεις δικαίωμα σε επίδομα ανεργίας το οποίο φτάνει και αυτό το 75% του μέσου μισθού που έπαιρνες.

πάλι σε σχέση με τα πόσα χρόνια δούλεψες για να το χτίσεις αυτό αλλά όταν είσαι ελεύθερος επαγγελματίας αυτό δεν το έχεις δεν πας στη δουλειά σου γιατί αρρώστησες τα φλάκα ας πούμε αλλά έχει μεγάλη διαφορά στο επίπεδο της φορολογίας έχει μεγάλη διαφορά στο επίπεδο της ελευθερίας που σου δίνει το πώς θα ορίσεις εσύ το πρόγραμμά σου και πλέον έχοντας και αυτήν γιατί τα πρώτα χρόνια από το 10 μέχρι το 19 ας πούμε στα δύο ιατρία που δούλεψα και στο Χρόνιγκεν και εδώ στη Χάγη ήταν το πρώτο με υπαλληλική σχέση, το δεύτερο ως ελεύθερης επαγγελματίας και στα δύο ίδιες μέρες.

Μεγάλη διαφορά φυσικά στα καθαρά έσοδα που θα σου μένανε από τη μία και από την άλλη περίπτωση και όσο περνούν και τα χρόνια έχεις και εσύ τη δυνατότητα να διαπραγματευτείς με καλύτερους όρους τις συνθήκες, είτε είναι οι οικονομικές απολαύες είτε είναι γενικότερες συνθήκες εργασίας, πόσες μέρες θα δουλεύεις. Δηλαδή πλέον και ειδικά λόγω της φύσης της τωρινής εργασίας μου ας πούμε που είναι συνήθως κάποια απογεύματα μέσα στη βδομάδα και κάποιες ώρες τα Σαββατοκύριακα.

Αλλάζει κάθε φορά. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχω και την γενικότερη ευθύνη αυτής της κλινικής που λειτουργεί εδώ στη Χάγη για όλη την περιοχή των επιγόντων περιστατικών Οπότε πέρα από το καθαρά οδοντιατρικό κομμάτι στο οποίο απασχολούμαι καπέντε, μάξι 20 ώρες την εβδομάδα έχω και το οργανωτικό, το τύπου management, είτε συνεντεύξεις, είτε πρόγραμμα για τη δουλειά, είτε τις παραγγελίες πράγματα τα οποία ρυθμίζουν πλήρως και το χώρο εργασίας μου.

Δηλαδή φτάνοντας σε αυτό το επίπεδο πλέον νομίζω ότι το επόμενο στάδιο είναι που έχω κάποιο ιατρείο δικό μου. Αλλά δεν είναι και αυτό μέσα στα πλάνα. Με την έννοια ότι εκεί αυξάνονται μετά σε διαφορετικό τρόπο οι υποχρεώσεις που έχεις και ο χρόνος που θα πρέπει να να θεωρώνεις αυτό το πράγμα νομίζω ότι τώρα έχει βρεθεί η χρυσή τομή ώστε να μου επιτρέπει ξέρεις όλα τα πρωινά μου να είναι έχω ξεκάσει τι σημαίνει που το έκανα για πολλά χρόνια θυμάσαι πως σου είπα στην αρχή ότι με εξυπνήσω σε 6 παράτορα δεν ξέρω τι είναι το πρωί και νομίζω ότι είναι μεγάλο προτέρημα απ' την άλλη οκ έχω κάποια χογεύματα μες στην εβδομάδα που έχω εφημερία και τα επογεύματα αυτά θα πρέπει να είμαι on call και μέσα στη νύχτα σε περίπτωση που γίνει κάτι έκτακτο, πέσει κάποιος με το ποδήλατο ή οτιδήποτε μετά κάποιο ατύχημα κάτι που δεν μπορεί να περιμένει και ok μπορείς να πάρεις τηλέφωνο και να πας στη δουλειά ξέρεις είναι κάπως η εβδομάδα η normal το 9-5 φρίτη Θαυματοκύριακα είναι

εντελώς ανάποδα και όχι πλήρως, οπότε θεωρώ ότι έχει γίνει καλή ρύθμιση στο εργασιακό κομμάτι. Έστω ότι τώρα θέλει ένας νέος απόφυτος από την Ελλάδα να έρθει Ολλανδία. Είπες και όλος ότι η διαδικασία έχει γίνει λίγο πιο δύσκολη. Πώς θα ήτανε, άμα μπορείς έτσι λίγο να συνοψίσεις, πόσο είναι η διαδικασία και το δεύτερο το η απλή ερώτηση, ας πούμε, ρεαλιστικά ποιος είναι ο πρώτος μισθός που παίρνει ένας οδοντίατρος στην Ολλανδία. Αυτό που θα ήταν είναι το καλύτερο, αν σέλει κάποιος για Ολλανδία συγκεκριμένα, είναι να ξεκινήσει από όταν το βάλεις στην ελότητα, να ξεκινήσει τη γλώσσα, ώστε να του δώσεις το προτέρημα, γιατί η προϋπόθεση της γλώσσας δεν υπήρχε όταν ήρθα εγώ πριν από 16 χρόνια για να γραφτείς στο σύλλογο.

Πλέον απαιτούν ένα επίπεδο γλώσσας για να γραφτείς, για να σου δώσουν την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Και άλλες προϋποθέσεις μετά. Οπόμενος ναι, οκ, τις υπόλοιπες προϋποθέσεις Υποτίθεται τις παίρνεις μέσα από τη σχολή Μέσα από την εμπειρία που θα χτίσεις Είτε δουλεύοντας Κατά τη διάρκεια των σποντών σου είτε μετά Πριν αφήγεις Αλλά το θέμα της γλώσσας ειδικά για την Ολλανδία Είναι κομπικό, οπότε μια κύρια συμβουλή Και αυτό που λέω σε όλους όσους Επικοινωνούν για αυτό το θέμα είναι αυτό Τώρα στο επίπεδο των απολαυών Υπάρχουν και συμβόλαια σύνυθες αυτό στην δουλειά μας γιατί ακριβώς δεν συμφέρει κανέναν ούτε τον οδοντίατρο πολλές φορές ούτε αυτό που θα σου προσφέρει είτε είναι εταιρεία είτε είναι ο οδοντίατρος ιδιοκτήτης στο ιατρείο ένα τέτοιο συμβόλαιο γιατί τα πιο δημοφιλή συμβόλαια είναι ποσοστιαία με βάση τον τζίρο που θα παράξεις εσύ με τη δουλειά που θα κάνεις δηλαδή αν πας εσύ σε ένα οδοντιατρείο που θα είναι φουλ γεμάτο με ασθενείς γιατί έχουν έλλειψη, γιατί κάποιος έφυγε,

κατάλαβες τέτοιου είδους διαδικασία και βρίσκεις μια γεμάτη ατζέντα από τις 8 μέχρι τις 5 ας πούμε, υπάρχει δυνατότητα να βγάλεις και όσα θα είναι ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα μέσα σε μια μέρα. Αναλόγουσου τι θα κάνεις. Αλλά λέμε ρεαλιστικά τώρα λίγο, ένα πρώτο μηνιάτικο, θα είναι 4.000, θα είναι 5, θα είναι 15. Όταν ξεκίνησα εγώ, ένας μέσος μισθός τότε πριν από 16 χρόνια ήταν γύρω στα 3.500-4.000 με τέσσερις μέρες δουλειάς.

Τέσσερις μέρες την εβδομάδα. Αλλά είναι τόσο δυναμικό σου λέω που μπορεί να πεις ότι εγώ θα κάνω μια εξειδίκευση αυτό το κομμάτι, όχι εξειδίκευση στο να σου πει, θα κάνω περισσότερο αυτές τις εργασίες, θα κάνω εκείνες τις εργασίες, θα δουλεύω έξι μέρες, άρα αυξάνεται αυτομάτως πολλαπλασιαστικά ο μισθός μου, δηλαδή εξαρτάται το τι ακριβώς θέλεις να κάνεις.

Το καλό είναι ότι υπάρχουν σταθερές τιμές στο σύνολο των περιοχών που θα πας να δουλέψεις. Οπότε δεν έχεις αυτό το κομμάτι που ήρθες σε ένα οδοντίατριο που τα έχει χαμηλά ή ήρθες σε ένα οδοντίατριο που είναι υψηλό. Δεν υπάρχει αυτό. Και υπάρχει μόνο το τι επίπεδο υπηρεσιών προσφέρεις. Πόσο καλός είσαι στη δουλειά σου, πόσο θέλουν οι ασθενείς να έρχονται ξανά σε σένα.

άρα όπως είναι η κλινική και φαντάζομαι λίγο τώρα θα είναι μια κλινική θα είναι μπορεί 10 λίγο τώρα οδοντίατροι μπορώ να πω εγώ ότι εμένα μου αρέσει ο Δημήτρης θέλω να είναι ο Δημήτρης κάθε φορά που έρχομαι ας το ζητάνε και έτσι Δημήτρος είναι έτσι, συνήθως είσαι εγγεγραμμένος στο οδοντιατρίο σε ένα οδοντίατρο ο οποίος σου έχει δει έχει ακολουθήσει τις διαδικασίες των περιοδικών ελέγχων που κάνεις κάθε εξάμεινο ή χρόνο και έχει την ευθύνη της θεραπείας, ειδικά όταν δεν είσαι στη γύρα, ας πούμε, σε πολλά ιατρία ή αλλάζεις συχνά δουλειές έχεις χτίζεις ένα πελατολόγιο ένα ασθενολόγιο, ας πούμε, γιατί δεν είναι πλάτες ένα ασθενολόγιο των ανθρώπων που θα σε κλικάρει, ας πούμε, με κάποιο τρόπο αυτό βέβαια, εντάξει, σε αυτού του τύπου την εργασία που κάνω τώρα, σε αυτού του τύπου την οδοντιατρική δεν υπάρχει. Υπήρχε ο ασθενής 9-10 φορές αν όχι όλες θα έχει πόνο που θα πρέπει να τον γνωρίσεις να βρεις το πρόβλημά του, να κάνεις τη διάγνωση να προσφέρεις το πλάνο, να παράξεις

το πλάνο, να κάνεις τη θεραπεία να κάνεις και όλο το διαδικασίφθημα σε ένα μισάωρο. Δηλαδή είναι μια ιδιαίτερου τύπου οδοντιατρική η οποία ούτε αυτή είναι για δεν μπορούν όλοι να λειτουργήσουν υπό αυτό το καθεστώς της πίεσης ενώ η δουλειά είναι η ίδια αλλά η διαδικασία του δεν θα έρθεις ένα πρωί να σε δω να φτιάξουμε ένα πλάνο χωρίς να πονάς που κάπου που θα είναι το σύνηθες που θα γίνει και θα βγει ένα πλάνο που θα το φτιάξουμε μέσα σε κάποιες εβδομάδες σε εμάς είναι είτε έτυχε κάτι να δόντει και θέλει μια αποκατάσταση, είτε πολύ συχνά έχω να πάω στον ιδιωτήτρο πέντε χρόνια, και βλέπεις μια κατάσταση και πιστεύεις τώρα πού να ξεκινήσεις και πού να τελειώσεις.

Μείναμε μια εβδομάδα. Ναι, χρειάζεται άλλο mindset για αυτή τη διαδικασία. Είναι λίγο πιο γρήγορα τα πράγματα, ο ρυθμός έτσι πώς λειτουργεί. Αλλά σίγουρα αν κάποιος θέλει να ζήσει μια αξιοπρεπή ζωή, τουλάχιστον ενός ο δίατρος, χωρίς να χρειαστεί να δουλεύει για ψήφουμα, κάνοντας την ίδια δουλειά που θα έκανε εδώ πέρα. Ή να επενδύσει σε...

Είμαι και λίγο απογοητευμένος από την Ελλάδα ώστε να έχω αντικειμενική άποψη για κάποια πράγματα. Αλλά ναι, θεωρώ ότι αν κάποιος τώρα πάει να επενδύσει στην Ελλάδα, ας πούμε, είναι σαν να πετάει χρήματα μέσα σε ένα πηγάδι. Ας πούμε ότι, οκ, θα αφήσω αυτή την ημεροληψία μου στην άκρη. Εγώ έτσι το βλέπω, ότι αν θέλεις να ζήσεις μια ήρεμη ζωή και να έχεις οδηβάσει την Ολλανδία, οκ, πουθενά δεν είναι παράδεισος, πουθενά δεν είναι αυτό που λες ήρθα, τα βρήκα όλα λυμένα, δεν με απασχολεί κάτι.

Υπάρχουν πολλά πράγματα εδώ και σε κοινωνικό επίπεδο και σε πολιτικό επίπεδο που θα σε νήσουν με βάση αυτά που ξέρεις. Θα υπάρχουν εκατοντάδες άλλα πράγματα που θα σου προσφέρουν μια ηρεμία που αν τη θέλεις θα είναι αυτό ακριβώς που θα σε βοηθήσει να φτιάξεις μια ζωή με, όπως είπαμε, αξιοπρέπεια, να μην χρειαστεί να γλύξεις κάποιον για να σε πάρουν στη δουλειά.

Είμαι σε ένα περιβάλλον, ας πούμε τώρα, στο Ιατρίο, που ζήτημα να είναι ένας ή δύο Ιολανδοί, ας πούμε, μέσα στην ομάδα των 20 ανθρώπων. Επομένως, βλέπεις ότι όλο αυτό το κομμάτι που στην Ελλάδα ήταν αδιανόητο να σκεφτείς ότι θα μπορούσε ένας πολίτης μιας άλλης χώρας να... και συνήθως αυτούς που θα θεωρούσες κατώτερος εσύ να του δώσεις πλήρως τις ευκαιρίες να ανελειφθεί σε όποιο βαθμό εκείνος είναι ικανός να το κάνει και μπορεί και θέλει.

Εδώ πέρα μπορείς να το κάνεις. Σου δίνονται οι ευκαιρίες. Να το πούμε έτσι πάρα πολύ ομά, όπως και στην Αγγλία δηλαδή, Πακιστανοί, Ινδίοι κλπ. που είναι δηλαδή άνθρωποι αξιοβρεπέστατες, γιατροί και πάει λέγονται. Δηλαδή πραγματικά δεν θέλω καν να διανοηθώ τι θα γινόταν άμα ο ποιχή έμπαινε στο δημόσιο νοσοκομείο στην Ελλάδα και ερχόταν σε εξετάσεις πακιστανές γιατρός.

Αυτό ακριβώς. Και εμείς έχουμε ας πούμε συναδέλφους από το πράσινο ακροτήρι, από την Ισία, από το Ιράν, από το Αφγανιστάν, από την Ινδία, από την Κύπρο, από την Πορτογαλία, από παντού. Και το ζητούμενο είναι του κάνεις καλά την δουλειά σου ή δεν την κάνεις. Πληρείς αυτές τις προϋποθέσεις. Ναι. Και διπλέον είμαι και σε αυτή τη διαδικασία να επιλέξω εγώ τους συναδέλφους είτε οδοντιάτρους είτε βοηθούς που θα έχουμε.

Ξέρεις, νιώθεις και μια ευθύνη παραπάνω έχοντας αυτού του τύπου την αρμοδιότητα. Καταλαβαίνεις πόσο εύκολο είναι να πέσεις, ας πούμε, σε μια διαδικασία κάποιου που νιώθει ότι έχει εξουσία και να περάσει άλλου είδους πράγματα μέσα στη διαδικασία του εργασιακού του περιβάλλοντος αν το επιτρέπουν οι συνθήκες της χώρας, της εταιρείας που είσαι.

Δηλαδή, η σεπίλα δεν είναι μόνο του ανθρώπου, είναι του μικρότερου κύκλου γύρω του, του ακόμα μεγαλύτερου κύκλου γύρω του, που όταν έχεις απεισί όλο, τίποτα δεν θα βγει σωστό. Και εδώ πέρα, ακόμα κι αν εγώ είμαι περίεργος και πω ότι ο Τάδε είναι το Αφγανιστάν, δεν το θέλω ας πούμε, Δεν θα έχω πρόβλημα, δεν θα έκανε αυτό.

Εννοείται. Τελείωσες, όχι απλά έχεις πρόβλημα. Ναι. Ωραία. Ας αφήσουμε το εργασιακά λίγο για λίγο. Ας σε πάω λίγο στο προσωπικό κομμάτι. Είπες, αν δεν κάνω λάθος με τον σύντροφο σου, όλα τα χρόνια είστε μαζί. Ο ίδιος είναι. Ναι. Δηλαδή αυτό μου κάνει εντύπωση. Με άντεξες. Με αντέχει. 18 μισή χρόνια μαζί. Εντυπωσιακό. Από το 2007.

Και από Ελλάδα πήγε Αγγλία, μετά σε ακολούθησε ο Λανδύα, από ό,τι κατάλαβα, και είστε εκεί όλα τα χρόνια τώρα. Ναι, ζήσαμε ένα χρόνο. Πώς τα περνάτε έτσι γενικά, ας το πω. Τα πρώτα χρόνια στην Θεσσαλονίκη ήταν... θεωρώ... Στην αρχή δεν το είχαμε στα πρώτα χρόνια τους φίλους μας πει. Γιατί ήταν το φιλικό περιβάλλον. Ήταν εύκολο να συνεπάρχουμε χωρίς να υπάρχει κάτι τέτοιο.

Και αυτό ήταν περισσότερο λόγο του πώς θεωρούσαμε εμείς ότι τι ελευθερία μπορεί να έχεις στην Ελλάδα του 2007-2008. Πώς θα αντιμετωπίσουν οι φίλοι σου, πώς θα αντιμετωπίσουν οι γνωστοί σου, η οικογένειά σου. Αλλά την είχατε αυτή τη σκέψη δηλαδή. Ναι, μας λέω τα πρώτα χρόνια, δηλαδή μας πήρε κάποιους μήνες για τους πολύ κοντινούς φίλους και κάποια χρόνια για πιο μεγάλο coming out.

Και μετά ακόμα αργότερα σε οικογενειακό περιβάλλον κτλ. Αλλά αυτά ήταν ευτυχώς σε όλη αυτή τη διαδικασία δεν είχαμε κάποια δύσκολη, κάποια αρνητική εμπειρία στη διαδικασία αυτή. Φυσικά το γεγονός ότι είμαστε στην Ολλανδία, όχι σαν Ολλανδία μόνο λόγω των νόμων που έχει, αλλά το ότι ήμασταν εκτός Ελλάδος για το μεγαλύτερο κομμάτι της σχέσης μας, βοήθησε πάρα πολύ στο να αναπτυχθεί με έναν τρόπο που εμείς τα θέλουμε.

Δηλαδή το ότι μπορούμε να πάμε στη δουλειά μας και να μην χρειάζεται να λέμε ψέματα ή να βγαίνουμε κάπου ή να έρχεται κάποιο σπίτι σου και να προσποιήσεις. Δηλαδή όλα αυτά τα πράγματα είναι μέσα στην πραγματικότητα και κάποιες φορές είναι και ο μοναδικός τρόπος που θα έχουν κάποιοι άνθρωποι ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα.

Παρά όλους τους νόμους που έχουν ψηφιστεί, παρά όλες τις διαδικασίες αυτές το βλέπεις ότι πάρα πολλοί άνθρωποι μόνο και μόνο εξαιτίας αυτού του πράγματος αλλάζουν τη ζωή τους ή αναγκάζονται να ζουν με διαφορετικό τρόπο από τον οποίο θα ήθελα. Εμείς φεύγοντας από εκεί, αφήνοντας αυτό το κομμάτι πίσω, αποφασίσαμε να είμαστε στη ζωή μας, στο σπίτι μας, στη δουλειά μας, στον χώρο μας, όπως ακριβώς θέλουμε και όπως ακριβώς μπορεί να είναι ο κάθε άνθρωπος.

Επομένως, ξέρετε το πρώτο χρονικό διάστημα στη Θεσσαλονίκη που σου είπα και το χρόνο που ζήσαμε αναγκαστήκαμε να ζήσουμε χώρια λόγω των σπουδών του και της δικιάς μου δουλειάς στην Ολλανδία που ήταν από τα πιο δύσκολα κομμάτια. Όλα τα υπόλοιπα χρόνια, δηλαδή από το 2011 και μετά είμαστε σχεδόν κάθε μέρα μαζί με μελάχιστες μέρες που θα είμαστε χώρια ας πούμε.

Και εντάξει, πλέον πέρα από ερωτικό σύντροφος είναι γίνεται ο καλύτερος σου φίλος, γίνεται ο καλύτερος σου συγγενής γίνεται ο άνθρωπός σου σε πολλά επίπεδα και όσο μεγαλώνεις βιώνεις μαζί πράγματα τα οποία σε δένουν ακόμα περισσότερο είχαμε τη χαρά και την τύχη να μπορούμε να αγοράσουμε και ένα σπίτι πριν από 10 χρόνια και αυτό που είπες ότι σ' εγώ δεν ήμουν απολυθετικός γιατί πίστευα καταλάβαινα το επιχειρηματικό κομμάτι απλά δεν μπορούσα να ζήσω ποτέ με την ιδέα ότι θα κοιμάμαι το βράδυ και θα χρωστάω κάποια χρήματα στην τράπεζα λέω δεν θα μπορέσω να το ζήσω αυτό το πράγμα αλλά έκανα λάθος γιατί ακριβώς τα ωφέλη που έχεις στο πέρας των χρόνων ας πούμε αν θέλεις να το κάνεις αυτό να πάρεις αυτή την απόβαση είναι πολλαπλάσια και απλά κοιμάσαι πολύ καλύτερα στο βράδυ από πριν θεωρώ ότι ήμασταν τυχεροί. Χωρίς να γίνανε όλα εύκολα, ήμασταν τυχεροί στα σημεία που χρειαζόταν να είμαστε τυχεροί για να συνεχίσουμε να είμαστε και μαζί και εδωτέρα.

Και τώρα δουλεύουμε και μαζί, δουλεύει και αυτός, στην ίδια κλινική. Οπότε, ταιριάζει και το ωράριο. Είναι σχετικό επάγγελμα. Οδοντίατρος είναι, ναι. Α, οκ. Ναι, ναι. Τη σχολή γνωριζόμαστε. Τη σχολή γνωριστήκαμε. Εντάξει, τότε μπορείτε να μιλάτε και για επαγγελματικά θέματα γιατί άμα ήταν εξωτερικό ξέρεις κάποιο τέρμα άσχετο και όμως το αποφεύγουμε αλλά ναι, γίνεται, γίνεται, σαφώς γίνεται απλά πλέον όταν δεν έχει ο ένας μια δουλειά ωραρίου 9-5 και ο άλλος να είναι 7-10 που δεν θα βρισκόσουν ποτέ πλέον είναι στο ίδιο ωράριο με τις ίδιες ώρες εργασίας τέλειο Απλά με έχει προϊστάμε.

Με τα αθλητικά του και τα αρνητικά του. Με τα καλά του και τα κακά του και για εμένα και για εκείνα. Πολύ ωραία. Και εντάξει, όπως και είπες, εντάξει, προφανώς, ιδίως ο χρόνος όταν είσαι με απόσταση στη μέση είναι λίγο δύσκολος, αλλά ας φιλελευτείτε και όλες οι σχέσεις. Αλλά επίσης να κλείσω σε αυτό το θέμα, θέλω να σου πω και με το σπίτι που ανέφερες.

Φέρεσαι. Καλά εντάξει, σε αυτό αν αρχίσω να μιλώ θα χτέλουμε κανένα δύο ώρες, αλλά θέλω να πω ότι αυτό είναι και μια πολύ δύσκολη αισθοπό συζήτηση να την κάνεις με κάποιον από Ελλάδα γιατί πραγματικά και το τραπεζικό σύστημα προφανώς είναι τόσο διαφορετικό πώς λειτουργεί κατατελειπιμένη αγορά στην Ελλάδα με το πώς λειτουργεί υγιές ανταγωνισμός στην Ολλανδία, στην Αγγλία και στις αντιμετωπιμένες χώρες Πραγματικά δηλαδή είναι πάρα πολλά πράγματα Τα οποία λες να πάρω χρέος Είναι προφανώς θα πάρεις χρέος Γιατί άμα είναι να πληρώνεις για το ίδιο σπίτι 2.000 ευλίκιο και δίνεις 800 δόση δανείου Δεν σε νοιάζει Δεν θέλει πολλή σκέψη Η αλήθεια είναι αυτή Και εκεί πέρα ήταν και το σημείο που πίστηκα Στο ότι ο Κέιρ Δεν ήταν έτσι Στην αρχή του πράγματος Που ήταν ακόμα πιο χαμηλά οι τιμές ήταν μόλις αρχίζαν να ανεβαίνουν αλλά βλέπονται ως ας πούμε μέσα σε 10 χρόνια να αντιπλασιαστεί η τιμή με τους σπιτιούλες καταλαβαίνεις τη φούσκα, καταλαβαίνεις ότι ένα μεγάλο μέρος

αυτού είναι φούσκα η οποία θα σπάσει ή και όχι ή μέχρι ενός σημείου αλλά όταν δεν είσαι πάλι κοράκι της αγοράς δηλαδή να αγοράζω, να πουλάω, να φτιάχνω και δεν είσαι ενδιαφέρον αυτός, δεν ενδιαφέρει να έχεις ένα σπίτι ούτε με ενδιαφέρει με ένα τώρα αντιπλασιάστηκε αντριπλασιάστηκε αξία το αν έπεσε στο μισό δεν με ενδιαφέρει έχω εγώ ένα σπίτι και με ενδιαφέρει εν τέλει αλλά δεν αλλάζει την καθημερινότητά μου το πόσο κοστίζει το σπίτι μου ας πούμε από τη στιγμή που το έχω για να ζω και μπορώ με τα μηνιά μου έσοδα να καλύπτω τα έξοδα που έχει τόσο απλό καταρχήν να το δεις και τόσο απλό άμα πεις αυτό που έλεγα νωρίτερα Τις δύο χιλιάρικα λέω εγώ τώρα το ενίκιο Και χίλια ποιοί δώσεις στον τανίου Γλιτώνεις ένα χιλιάρικο το μήνα Που θα το πετούσεις από το παράθυρο Στα πέντε χρόνια είναι εξήντα χιλιάρικα Δηλαδή και καθόλου να μην ανεβεί η αξία του σπιτιού Και να πέσει και δέκα χιλιάρικα Πάλι κερδισμένος εσείς Να πάσεις φρυτός Εν συντομή αυτό το θέμα Εν τάξει μην εμβαθύνουμε κέστα

Εγχρηματοπιστικοί. Finance and advisors. Πολύ ωραία. Πού θέλεις να το πάμε τώρα. Πραγματικά δηλαδή είσαι τόσο πολυδιάστατος που από όπου και να σε πάω δεν μπορούμε να μιλάμε τις ώρες. Βασικά θα σε πάω έτσι σε κάτι απλό. Σε κάποια φάση αν δεν κάνω λάθος ήσουν υποψήφιος βουλευτής. Ή βροβουλευτής. Ή βροβουλευτής νομίζω. Στις βουλευτικές οκ.

Άρα ήσουν έτοιμος δηλαδή. ανέβγαινες, τα παρατούσες όλα και έφυγες Βρυσσέλλες. Όταν με πήρε ο Γιάννης Βαρουφάκης το 24 γιατί είχα μια επικοινωνία λόγω του ότι το 23 θεώρησα ότι θα δεν ξέρω για ποιο λόγο θα έπρεπε να κάνω δημόσια την τοποθέτησή μου για το τι θα ψηφίσω ενώ πιο πριν μπορεί να καταλάβει είναι κάποιος ότι ξέρω εγώ κινούμαι κάπου εκεί αλλά μετά τα πρώτα τέσσερα χρόνια Μητσοτάκη λέω το να κρυβόμαστε έτσι από πίσω δεν βοηθάει κανέναν. Ειδικά όταν έχεις και έναν δημόσιο λόγο, έχεις ένα βήμα το οποίο μπορείς να το χρησιμοποιήσεις. Οπότε έκανα το για πρώτη φορά είπα ας πούμε ότι θα ψηφίσω αυτό, στηρίζω αυτό ανοιχτά. Εντάξει ήθελα να κάνουμε και μια συνέντευξη μαζί του κάναμε και μια συνέντευξη το 23 αλλά το αφήσαμε εκεί. Δεν είχα ενταχθεί ποτέ ούτε τώρα είμαι ενταγμένος στο ΜέΡΑ25 ούτε τότε.

Παρακολουθούσα, συμφωνούσα, προσπαθούσα να προωθήσω όσο μπορώ και κάποιες δυο μήνες, δυόμισι μήνες πριν τις εκλογές είχαν πάρει μια απόφαση ως ΜέΡΑ25 να δώσουν τις μισές θέσεις των υποψηφίων σε ανθρώπους που δεν είναι μέσα στο κόμμα για να κάνουν μια διεύρυνση. Και ενώ δεν ήρθε ως Ξέρεις, κεραυνός εν εσύ, ας πούμε, αυτή η πρόταση σίγουρα θα άλλαζε πάρα πολύ τα πράγματα σε περίπτωση που υπήρχε μια θετική εξέλιξη.

Βοηθούσε το γεγονός ότι η απόφαση που είχαν πάρει ως μέρα 25 ήταν ότι θα σπάσουν την πενταετή θητεία σε τρία κομμάτια και θα βγουν οι τρεις πρώτοι σε περίπτωση που έβγαινε μια ένδρα, με εναλλαγή ένα ενάμιση χρόνο. Οπόμενος σίγουρα ήξερα ότι η συμμετοχή μου με ένα κόμμα που ήταν στο 2-2,5% δεν έδινε και πολλά περιθώρια του να πιστεύω ότι μπορεί να γίνει αυτό είτε ότι θα είμαι μέσα στους τρεις πρώτους ας πούμε Εν τέλει ναι ήτανε 2,65 και ήμουν ένατος ξέρω εγώ του 40 το οποίο καλό ήτανε αλλά δεν νομίζω ότι ήταν και αυτό που θα μπορούσε να ταρακουνήσει είτε τα πράγματα στην Ελλάδα είτε να αλλάξει τη ζωή μου Η αλήθεια είναι ότι αν υπήρχε πιο επιτυχής έκβαση σε αυτό το πράγμα, είχα αποφασίσει ότι χωρίς να αλλάξω το επαγγελματικό μου στάτους στην Ολλανδία, ώστε να μην χάσω την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, δηλαδή πρέπει να πληρήσεις κάποιες ώρες εργασίας στα πέντε χρόνια, κάθε πέντε χρόνια κάνουμε ανανέωση της άδειας ασκήσεως.

Και αυτό είτε κληρώντας κάποιες ώρες εργασίας σε αυτά τα πέντε χρόνια, είτε σπουδών, είτε κτλ. Επομένως, αυτό δεν θα υπήρχε καμία περίπτωση να το διακινδυνεύσω για κανένα λόγο και με την απόμβαση που είχαμε πάρει μπορούσε να συνδυαστεί για κάποιο χρονικό διάστημα να το υποστηρίξω. Και αυτή είναι και η διαφορά του να είσαι υποψήφιος ως ευρωβουλευτής από τον άσυπο ψήφιος βουλευτής γιατί εκεί μετά η απόφαση που πρέπει να πάρεις είναι εντελώς διαφορετική και επί της ουσίας και σε θεωρητικό κομμάτι και σε πρακτικό κομμάτι.

Ήταν πιο εύκολη η απόφαση και αυτό που θέλω να κάνω ήταν να μην το πάρω αψήφιστα ότι βάλτε το όνομά μου εκεί πέρα και και αυτό τους είχα πει κιόλας τότε ότι εγώ θέλω να το κάνω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και να βάλω όλες μου τις δυνάμεις στο βαθμό που μπορώ να το υποστηρίξω και γι' αυτό συζήτησα και εδώ με τους συναδέλφους στη δουλειά και είπα ότι για ένα μήνα, ενάμιση θα πάρω το χρόνο μου να κατέβω στην Ελλάδα να κάνω, έκανα μια περιοδία έκανες εγώ δηλαδή κανονικά Γύρισα μέσα μεταφοράς σχεδόν 15-20 πόλεις.

Οκ. Μέσα σε ένα μήνα σχεδόν. Πολύ ιδιαίτερη εμπειρία, γιατί από τη στιγμή που έφυγα ή θα πήγαινα Αθήνα ή Θεσσαλονίκη να δω γνωστούς, είτε Βόλο να δω συγγενείς, είτε κάνα νησί για τις 2-3 εβδομάδες που θα είχαμε διακοπές. Και σε ιδιαίτερες... Δεν ερχόμασταν ποτέ και τα Χριστούγεννα και Πάσχα, να έρχομαι σαν να είναι μια φορά το καλοκαίρι ή αν τύχαινε κάτι να πάω στο Βόλο κτλ.

Επομένως αυτή η εμπειρία του 1924 ήταν ιδιαίτερη. Πέρα από τα συνεντεύξεις, τα κανάλια και αυτά, οκ, θα συνηθίζεις αυτά. Το έχεις και λίγο. Αλλά ξεκίνηθα να πω και μόνος μου. Σαν ένας εξωτερικού έτσι, πώς σε δέχονταν ο κόσμος. Δηλαδή πήγαινες στη πόλη που δεν έχεις, ρε παιδί μου, δεν ξέρεις κανέναν. είχα πάει και ακόμα και σε πόλεις που δεν είχα ξαναπάει πιο πριν γιατί τα γέρα και τα έβαλα κάτω και λέω θα φτιάξω ένα πρόγραμμα ξεκινήσω από την Αλεξανδρούπολη θα πάω Κομωτινή, θα πάω Ξάμφη θα πάω Καβάλα, Θεσσαλονίκη και έφτιαξα ένα πρόγραμμα να βγαίνει με τα αεροπορικά, με τα ελωφορεία με τα τέτοια ήταν ένα project ήθελε αρκετή οργάνωση για να σου τύχει να συνδυαστεί και με τις άλλες δράσεις των άλλων υποψηφίων εκεί που θα έπρεπε να είμαι, σε πόλεις που θα μιλήσουμε.

Ήταν ένα πολύ πλοκοπλάνο, αλλά μ' άρεσε πάρα πολύ γιατί γνώρισα αρκετούς ανθρώπους, τους περισσότερους, δηλαδή, των οποίων με γνώριζαν ήδη εκείνοι, αλλά τους γνώρισα και εγώ από κοντά με έναν άλλο τρόπο και με πιο ουσιαστική διαδικασία, ας πούμε, είτε με τις συζητήσεις που κάναμε, είτε έμενα μία μέρα σε κάθε πόλη, είχα ένα δημόσιο κάλεσμα στην κεντρική πλατεία της κάθε πόλης, σε κάποιο άλλο σημείο αν είχε οργανωθεί κάπως καλύτερα.

Και φυσικά και αυτή η πολύ μεγάλη εμπειρία. Να ακούσεις τα προβλήματα ή να δεις τους ανθρώπους ακριβώς εκεί που συμβαίνουν, πάντως πούμε στην Ξάφθη και να δεις εκεί ποια είναι η συνθήκη, ότι είναι διαφορετική από αυτή που θα ισχύει στην Πάτρα ας πούμε άλλοι άνθρωποι, άλλη νοοτροπία άλλα πράγματα να τους απασχολούν ενώ είναι ένα κεντρικό κομμάτι κάποια πράγματα είναι κοινά αλλά σε πολιτικό επίπεδο αλλά τα επιμέρους διαδικασίες στην Κρήτη ας πούμε επίσης πήγαμε να γυρίσουμε από τη Σιτία από τον Άγιο Νικόλο μέχρι τα Χανιά ας πούμε πολύ ωραία εμπειρία, θεωρώ ότι Δεν υπήρχε το ενδιαφέρον, και φάνηκε εκ των αποτελέσματων βέβαια, δεν υπήρχε το ενδιαφέρον από την πλευρά των ανθρώπων και όχι αποτελέσματος μόνο του ΜέΡΑ25, αλλά και της αποχής, πόσο ενδιαφέρθηκε εν τέλει ο κόσμος και για αυτή την εκλογική διαδικασία.

Αλλά ενώ δεν θα το ξανάκανα μετέπειτα, θα το ξανάκανα σαν πρώτη φορά. Μου άρεσε το challenge αυτό. Μου άρεσε το challenge. Θα φύγω και μιλάς γιατί πολλές φορές οι επόμενες φορές που θέλω να σου κάνω την απαντάς από μόνος σου. Οπότε η ερώτηση ήταν αν θα το ξανάκανες που μόλις μας απάντησες. Νομίζω όχι. Και το πήρα από όχως εκείνη την μόλις τέλειωσε αυτή η διοικασία.

Εντάξει, έγινε. Όλα καλά. Ποτέ δεν ξέρεις βέβαια. Να σε πω διαφορετικά. Από ό,τι καταλαβαίνω προφανώς ήσουν απάντας όπως είπα, να ανήσυχω πνεύμα, σχολιώσουν με τα κοινά εντάξει όσο επιτρέπουν οι δυνάμεις σου και η δραστηριότητα σου φυλάκιστρα αυτό που θέλω να σου πω είναι μπροστά σε όλα αυτά που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια να το πω πού σου γύρισε το μυαλό υπάρχει κάτι που να βγήκες εκτός σε αυτού ή από ένα σημείο και μετά θέλω να πω όταν γίνεται και αυτό το σκάνδαλο και αυτή η δολοφονία και αυτό το σκάνδαλο και το άλλο το τελευταικό γεγονός παθαίνουμε μια ανοσία και απλά τα βλέπουμε έτσι, κοιτάμε έτσι όπως βολούμε την οθόνη το μεγαλύτερο σοκ ήταν το 8 για μένα που ήμουν ακόμα Θεσσαλονίκη με την δολοφονία του Αλέξανδρου Ιγωρόπου τότε είχα τον μπλογ τον διατρικό και για ένα ενάμιση μήνα σχεδόν δεν ασχολούσαμε τίποτα άλλο παρά μόνο με αυτό θυμάμαι και το σοκ αυτό που λες ας πούμε ότι το νιώθεις και μέσα στο σπίτι σου ακόμα κι αν συνέβη στα εξάρχεια κάπου μακριά από σένα.

Έκτοτε σίγουρα ορόσημο ήταν απογοήτευσης το 2015 γιατί ήταν εκεί περίοδος που λίγο πριν το δημοψήφισμα λίγο πριν ανακοινωθεί βασικά το δημοψήφισμα Ήχα, βασικά είχα ξεκινήσει το 2013 να ασχολούμαι με αυτά τα πράγματα και μετά το 2014, στο τέλος του 2014, απίβδησα. Δηλαδή αυτό που λες ότι ένιωσα αυτό το πράγμα να με πνίγει σε τέτοιο βαθμό που λέω δεν μπορώ να το συνδυάσω με αυτό που ζω εδώ πέρα, με αυτό το, την τοξικότητα και τη βρωμιά που βλέπω και καλούμε να σχολιάσω.

Οπότε λέω ένα διάλειμμα το οποίο κράτησε 5-6 μήνες και ξεκινάω τέλος Μαΐου, αρχές Ιουνίου και μέσα σε πέντε-έξι μέρες, πόσο είχε παρέσθημα από όταν ανακοινώθηκε το νομοψήφισμα ακριβώς, αλλά ήταν σε αυτή τη διαδικασία μέσα στον Ιούνιο. Και αυτό με έβαλε κατευθείαν μέσα στα βαθιά, γιατί ήμουν και τότε είχα πάρει κάποιο χρόνο φρύ από τη δουλειά και να κατέβω στην Ελλάδα, είχα κατέβει για μία μισή εβδομάδα, αλλά και να ασχολούμαι αποκλειστικά με αυτό το πράγμα, με μηνύματα, μέχρι τον Ιούλιο και με την κολοτούμπα που έγινε ήταν μεγάλο χαστούκι αλλά πάντα αυτές τις απογοητεύσεις προσπαθώ να τις μετατρέψω σε κάτι δημιουργικό τότε είχα αποφασίσει να πω ότι θα γυρίσω ξανά 10 πόλεις της Ελλάδας μόνος μου τότε αφιέρωσα τις καλοκαιρινές μου διακοπές το καλοκαίρι του 2015 λέω δεν μπορώ να συμβαίνει αυτό το πράγμα και εγώ να νιώθω ότι είμαι κάπου και πίνω το κοκτέιλ μου και να δεν μπορούσα να το συνδυάσω.

Οπότε λέω δεν θα πάω διακοπές, παιδί μου, με τον καθιερημένο τρόπο. Θα αφιερώσω αυτόν τον χρόνο να κάνω πάλι συγκεντρώσεις, καλέσματα σε συγκεντρώσεις σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Και τότε πιστεύεις θα μεγαλύτερο το ενδιαφέρον από ότι δέκα χρόνια μετά θα είναι λογική τέτοια. Θυμάμαι στην Αθήνα να είμαστε γύρω στα 200-250 άτομα στο θησείο, να έχουμε φτιάξει ένα κύκλο από τις 5 ώρα το πρωί, από το απόγευμα μέχρι τις 10 η ώρα το βράδυ και να συζητάνε ο ένας με τον άλλον.

Σε Σαρωνίκη λιγότερος κόσμος αλλά πάλι έτσι μεγάλο. Ο στόχος μου ήταν να δω τι μπορούμε να κάνουμε εμείς πλέον από τη στιγμή που βλέπουμε ότι ακόμα και να ψηφίζεις κάτι σε ένα δημοψήφισμα δεν θα ισχύσει. Συγγνώμη, μία ρώτηση. Δηλαδή αυτό το κάλεσμα σου από πάνω έκανε σαν Δημήτρης ή υπήρχε κάποια σαν πλατφόρμα. Σαν Δημήτρης.

Ελάτε να γνωριστούμε, να συζητήσουμε και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό δίγησε σε κάποιες ομάδες που δημιουργήθηκαν στις κάποιες πόλεις. Δεν είχα εγώ την άμεση επαφή, απλά με αφορμή αυτές τις συγκεντρώσεις και αυτή τη διαδικασία, ας πούμε, άκουσε να ενεργοποιούνται κάποιοι άνθρωποι, να οργανώνουν σε κάποιες ομάδες.

όχι με κάποιο απότερο σκοπό είτε εκλογικό είτε κάτι άλλο αλλά περισσότερο να λειτουργεί ως ένας πυλώνας αντικληροφόρησης και βοήθεια σε οργάνωση είτε για κάποιο κίνημα της περιοχής είτε για κάποιο ζήτημα που θα ήθελα να ασχοληθούν και αυτό μετά από ένα χρόνο οδήγησε στο να φτιάξουμε το 2016 μια σειρά διαδικτυακών εκπομπών το οποίο τότε ξεκίνησα εγώ πάει live εβδομαδιαίων εκπομπών με στόχο να γίνει ένα πρόγραμμα όσων δυνατών περισσότερο εβδομαδιαίων ζωντανών εκπομπών μέσα του YouTube από διάφορες ομάδες, από διάφορες περιοχές είχαμε φτάσει να έχουμε 13-14 εβδομαδιαίες εκπομπές το όλο εγχείρημα κράτησε γύρω στα 2,5-3 χρόνια Και μέσα από αυτή τη διαδικασία προσπαθούσα εγώ να κάνω κάποιες συνεντεύξεις, να δείξουμε κάποια θέματα, είτε κάποιες προσωπικότητες, είτε κάποια...

Θυμάμαι, ας πούμε, μια εκπομπή είχε κάνει ακόμα και σύνδεση με τις φυλακές Κορυδαλού από μέσα, να μιλήσουν οι κρατούμενοι, το κίνημα στις κουριές. και δυσπαθούσαμε δηλαδή να φωτίσουμε όσο δυνατόν περισσότερα πράγματα εκείνης της εποχής και φυσικά να σχολιαστεί και να φωτιστούν και κάποιες τυχές πολιτικής, είτε αφορά στατιστικά, είτε αφορά κάποια άλλα δεδομένα.

Φωνή Web TV λεγόταν το εγχείρημα τότε. Αρκετά ενδιαφέρον και αυτό στη φάση που έγινε. Ατόνισε και Θεωρώ ότι Να απαντήσω και εν τέλει Η σαπίλα και η αποποίτευση Είναι συνεχής Δεν ξέρω αν έχει ανοσία Σίγουρα έχει ανοσία Όταν έγινε στο φαρμακονίστο Τα πρώτα ναυάγια στην Ελλάδα το 2014 Ήταν σοκ με τρεις νεκρούς Μα με τότε φλεβάρις Και πλέον μετά μιλάμε για Κάποιες χιλιάδες ανθρώπους Μετά και να φτάνεις στη Χίο αρχές Φλεβάρη του 1926, όπου για μένα ήταν άλλη μια επιβεβαίωση της αρρώστιας που έχει πλήξει την κοινωνία, επειδή ακριβώς όταν κάτι θα γίνει πιο viral, είναι λίγο πιο αιχμηρό, είτε γιατί οι συνθήκες το επιτρέπουν να σφολιαστεί περισσότερο, λαμβάνω όλη αυτή τη σαβούρα και όλη αυτή τη βρωμιά από φόλια και από τα μηνύματα και από ένα, δεν ξέρω αν είναι το μεγαλύτερο, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, που απλά μου επιβεβαίωνε και μου επιβεβαίωσε και τους λόγους που έχω φύγει, τους λόγους που δεν θέλω να γυρίσω και μια απογοήτευση του στήλη ότι εν τέλει, ναι, δεν ξέρω

αν μπορεί να αλλάξει και κάτι. Ξέρεις, είχα και την όχι ψευδέστηση, αλλά την ελπίδα, τη μεγαλύτερη ελπίδα ότι μετά τις κινητοποιήσεις των τεμπών του Φλεβάριου του 25 ότι κάτι μπορεί να αλλάξει, κάπως η κοινωνία αντέδρασε διαφορετικά, τελικά μάθαμε, τελικά μπορούμε να οργανωθούμε, μπορούμε να συζητήσουμε ακόμα και αν διαφωνούμε, μπορούμε να συμπράξουμε για το κοινό καλό, που ναι, μπορεί να υπήρξε περιστασιακά και να ήσυχησε για κάποιο διάστημα, αλλά είναι πολύ εύκολο να εντοπίσεις, να μείνεις στις διαφορές σου, να μείνεις στις αντιθέσεις σου με τον άλλο, να ταμπουρωθείς γύρω από αυτές και να συνεχίσεις να μη δράσεις, να δράσεις μόνο στον κλειστό και πολυκλειστό και περιορισμένο περιγυρό σας.

Ένα από τα πράγματα όλα αυτά τα χρόνια που με συγκλώνησαν ήταν η άδικη φυλάκηση του Τάσου Θεοφύλου το 2012 και όλα αυτά τα πέντε χρόνια μετά που έμεινε στη φυλακή άδικα. και φυσικά πλέον η εκδικητική, η απάνθρωπη μεταχείριση του Νίκου Ρωμανού που ηρίστησε τον παρόδο 1η Απριλίου του 1926 έχει και το δικαστήριο για να αποφασιστεί αν θα μείνει άλλα 20-30 χρόνια στη φυλακή για κάτι που δεν έχει κάνει, γιατί θα μπορέσει εν τέλει να μπορεί να ζήσει ελεύθερος.

Αυτού του τύπου οι αδικίες που τις βλέπεις να συμβαίνουν μπροστά σου και να ξέρεις ότι κατά τύχη ας πούμε ή δεν ξέρω ποιο λόγο δεν είσαι εσύ αυτός που σε οποίο συνέβη είναι τραγικό. Εντάξει, τα τέμπη είναι το γεγονός του αιώνα για αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα. όχι ότι είναι λιγότερο σημαντικό από τα υπόλοιπα σκάνδαλα αλλά είναι ακριβώς με τον τρόπο που εξελίχθηκε ανοίγει όλη τη βεντάλια της μαφιόζικης αντιμετώπισης του κράτους και όλων των μηχανισμών του όταν θέλει να προστατευτεί και επειδή δεν είναι απλά συγκρούστηκαν δύο τρένα αλλά είναι όλο αυτό το πλέγμα των πραγμάτων που το συνοδεύουν αυτό και που συνεχίζεται ακόμα, νομίζω ότι αυτή η πληγή, αν μπορούμε να τις ονομάσουμε πληγές όλα αυτά τα πράγματα, αυτή η πληγή είναι από τις μεγαλύτερες στη χώρα αυτή τη στιγμή.

Δεν μπορώ να πω ότι δεν σογκαρίστηκα και με την εκλογή μιας νεοναζιστικής οργάνωσης στη Βουλή. Σοκ, γι' αυτό. Όταν εκλέγεις έναν... Δεν μπορώ να επιλέξω κάτι και να σου πω ότι σοκαρίστηκα περισσότερο με αυτό. Όλα ερχόντουσαν το ένα και πέστε πάνω στο άλλο. Αυτό που είπα νωρίτερα, ότι παθαίνεις ανοσή από ένα σημείο και μετά.

Αυτό όπως είπες και σήμασες, είναι μια πληγή και ξανά ανοίγει. Και λες κάποια φάση, δεν ξέρω, πώς να ασχολούμαι, τι να ασχολούμαι, τι μπορώ να κάνω, τι μπορώ να μην κάνω. και προφανώς αυτό που πήγα να πω, συγγνώμη κιόλας ξανά κάτι που είπαμε νωρίτερα γιατί εντάξει τώρα κάνουμε αυτή τη συνομιλία δύο μέρες μετά από αυτό το τέλος πάντων σοου πάλι με μια αίθουσα που μας κόσε κανά δύο εκατομμύρια αλλά τελικά δεν είναι αρκετά μεγάλη και πάει λέγοντας που πραγματικά εγώ αυτό που λέω σε όλους είναι ότι πραγματικά δεν είναι ανίκανοι τα κάνουν επίτηδες κάποια πράγματα δηλαδή θέλω να σου πω δεν υπάρχει κανένας τόσο ανίκανος που να μην μπορεί να κάτσει να υπολογίσει πόσοι έχασαν τη ζωή τους σε ένα τρένο πόσοι ήτανε οι τραυματίες αυτού του τρένου πόσοι συγγενείς υπάρχουν πόσοι δικηγόροι θα υπάρχουν να τα βάλεις κάτω να πεις είναι 400 άτομα, είναι 4000 άτομα και να κάνεις μια ανάλογη έθουσα ή να πεις δεν έχουμε έθουσα να μας το πεις από την αρχή δεν πιστεύω ότι μπορούν

κοίταξε έχουνε έμαθαν πολύ καλά ένα μάθημα το οποίο δεν θα συγχωρέσουν στον εαυτό τους το ότι χάσανε το δημοψήφισμα έστω και αν εν τέλει τους βγήκε το αποτέλεσμα που θέλανε το επίπεδο το μάθημα που μάθανε εκείνη την περίοδο είναι ότι θα πρέπει να αυξήσουν το επίπεδο της επιρροής σε τέτοιο βαθμό και με τέτοιους τρόπους ώστε να μην ξανατύχει τέτοιο, να μην έχουμε ξανά τέτοιο ατύχημα, ας πούμε.

Και το μάθανε το μάθημα τους και ήταν μέσα μαζικής ενημέρωσης και το κομμάτι αυτό που ετοιμαζόταν τότε να αναλάβει την εξουσία. Και αν το δεις επικοινωνιακά για το σκοπό που θέλουν να επιτελέσουν, γιατί ποτέ αυτού του τύπου οι απευθύνσεις ακούμε ας πούμε κάποια πράγματα και λες, καλά, τι λέει, απευθύνεται σε μένα, όχι δεν απευθύνεται σε εσένα.

και δεν τον ενδιαφέρει και να πεφθεί κλειστή Σένα. Για το κομμάτι εκείνος της εξουσίας, δηλαδή, δεν τον ενδιαφέρει να πείσει τους πάντες. Σ' ενδιαφέρει να διατηρήσει ένα κομμάτι κρίσιμο με οποιοδήποτε τρόπο, είναι να του δώσει ένα πενηντάρικο, θα του δώσει ένα πενηντάρικο. Είναι να του πει και ότι, α, πάμε τέλεια όλα στην Ελλάδα είναι ωραία να το λέμε το πρωί και στο βράδυ, θα το λέμε το πρωί και στο βράδυ, δεν θα αφήσουμε κανέναν να πει ίσους κανόνες.

Το σύστημα αυτή τη στιγμή έχει τα πάντα στο πιάτο του. Τα πάντα στη διάθεσή του. Και το επέλεξε να φτάσει σε εκείνο το σημείο ώστε να έχει τα πάντα στη διάθεσή του και να έφερσε τίποτα στην τύχη του. Πότε να έχει αυτό δεν ήταν στην τύχη του. Ούτε η όλη διαχείριση αυτής της κατάστασης στα τέμπη φερρυπίνη ήταν στην τύχη της.

Τίποτα δεν έγινε στην τύχη. Κάθε στοχευμένη αντίδραση από την πρώτη στιγμή του κεντρικού επίπεδου της κεντρικής οργάνωσης όλο το κομμάτι, μην τα πιάσουμε ένα-ένα τον μπάζο με την καταστροφή των βιολογικών υλικών το ότι δεν πήραν μετά όλο το κομμάτι αυτό αλλά ακόμα και το τελευταίο τρόλ της ομάδας αλητείας που θα μπει και θα σχολιάσει κάτι σε ένα σε ένα post είναι όλα πολύ καλά σχεδιασμένο και μια ομάδα που λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο και με αυτόν τον τρόπο πήρε την εξουσία με αυτόν τον τρόπο διατηρεί την εξουσία και με αυτόν τον τρόπο θέλει να την κρατήσει και όσο το δυνατόν γίνεται δεν αφήνει τα πράγματα στην τύχη, λυστικώς.

Είπαμε δεν θα μιλάμε για πολιτική αλλά εντάξει δεν μπορούμε. Λοιπόν, ας το αφήσουμε εδώ λοιπόν και το θέμα της πολιτικής θα πάμε για ακόμη μια φορά τελευταία ίσως εσένα εντάξει είπες ήδη δεν γινάς Ελλάδα να σου πάρω λίγο διαφορετικά θα ύψα κανένα πάντα κάτι να γυρίσεις στην Ελλάδα ναι αν υπήρχε έστω και μια ελπίδα ότι θέλεις μπορεί να αλλάξει κάτι και μπορεί να δοθεί ένα τέλος αυτή την κατρακύλα που υπάρχει σίγουρα η όλη ενασχολησί μου δεν γίνεται για κάτι άλλο πέρα από αυτό.

Πέρα από το να αλλάξουν αυτές οι συνθήκες εκεί πέρα. Και όχι απαραίτητα με το σκόπο να γυρίσω εγώ, αλλά με το σκόπο να αλλάξουν έστω και για αυτούς τους ανθρώπους που είναι εκεί, έστω και ως χόρορ δηλαδή. Θα μου πεις τι σε λυάζει εκεί πέρα που είσαι. Αλλά να είναι αυτές οι συνθήκες που είναι τώρα. Να είναι αυτό το σύστημα έτσι όπως είναι τώρα. Να είναι αυτή η κατεύθυνση με τον τρόπο που ισχύει σήμερα για τα τελευταία 10-15 χρόνια.

Όχι. Όχι. Κόμμα και, πρέπει να το λέμε, ότι θα σταματήσουμε τη δουλειά, θα πάρουμε σύνταξη, θα γυρίσουμε στην Ελλάδα, να γυρίσουμε στην Ελλάδα να κάνω τι. Να είμαι σε ένα σύστημα υγείας που δεν θα παρέχει αυτά που θέλω. Να είμαι σε ένα περιβάλλον κοινωνικό το οποίο θα επικρατεί. Πέρα από τη φαθαρία, ας πούμε, πέρα από τον τρόπο που οργανώνεται μια πόλη και φτιάχνεται μια πόλη που δεν φτιάχνεται για τους κατοίκους της με πρόνοια να φιλοξενείς αυτούς τους κατοίκους αλλά να τους θεωρεί ως εγκλωβισμένους της ή να είσαι σε μια φούσκα ας πούμε προστατευμένος ότι εσύ έφτιαξες τη ζωή σου και από εκεί και πέρα όλο το άλλο γύρω καταραίει.

Ναι, δεν ξέρω αν θα είναι κάτι που θα ήθελα να συνοδεύει τα τελευταία χρόνια της ζωής μου. Να λέω μπροσπώ ότι δεν μου λείπουν κάποια πράγματα. Είναι ένα κομμάτι του πολιτισμού, ένα κομμάτι πέρα από τους ανθρώπους, αλλά είναι ένα κομμάτι του πολιτισμού, των συνήθειών που είχες μεγαλώνοντας, που πάντα θα είναι μέσα σου και δεν αλλάζει αυτό όσο και να μεταναστεύσεις σε όποια χώρα για να πας.

Αλλά σκεφτόμενος λογικά, σκεφτόμενος εντελώς, βάζοντας τα πράγματα κάτω σε χαρτί και μολύβι, Δεν βρίσκω αυτή τη στιγμή Τα επόμενα χρόνια Αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά Τι θα μπορούσε να αλλάξει κάτι ριζικά που λες Τι θα θεωρούσες μια ριζική αλλαγή Πολιτικά νομίζω Ας πούμε ότι Να έρθει πρωθυπουργός Να έρθει ο Βελόπουλος, να έρθει ο Κασαλάκης Να έρθει ο Κουτσούμπας Όχι Αυτές οι επιλογές ακόμα Από αυτές θα λες πω που φέρνουν στο προσκύνη Για αυτό και δεν βλέπω ότι μπορεί να αλλάξει κάτι έτσι.

Ακόμα και ένα πρόσωπο που ενδεχομένως εγώ να θεωρώ ότι είναι πιο κοντά στο δικό μου ας πούμε ιδεολογικό κομμάτι δεν μπορεί ένα πρόσωπο μόνο του είτε μια ομάδα τριών-τεσσάρων ανθρώπων ή πέντε ή δέκα ή εκατό ανθρώπων να αλλάξουν τα πράγματα. Αυτό που μπορεί να αλλάξει σε πολιτικό επίπεδο είναι αν θέλεις η κοινωνία να δραστηριοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό αναγνωρίζοντας τα ωφέλη που θα έχει μέσω της κοινής δράσης της, ώστε να αλλάξει, να πάρει τη ζωή της στα χέρια της.

Δηλαδή όταν έχουμε 60% αποχή και βλέπουμε ότι 6 στους 10 ας πούμε, αδιαφορούν για αυτό που θα γίνει την επόμενη μέρα, αφήνοντας έτσι τον έναν στους 4 που μένουν από τους 10 να αποφασίζουν για τους 10, αν δεν καταλάβουν δηλαδή οι 6 την δύναμη που έχουν, που δεν μπορεί να μην είναι και σίγουρα δεν είναι του ίδιου ιδεολογικού, ιδεολογικής κατεύθυνσης είτε προς τον Ανατολισμό, αλλά η ενασχόληση και μόνο περισσότερων ανθρώπων στο βαθμό που τους επιτρέπεται, γιατί και το σύστημα δεν επιτρέπει την εύκολη πρόσβαση των πολιτών στα κοινά, είτε με τις απαιτήσεις που χρειάζεται, είτε με το...

Δηλαδή εδώ πέρα, στην Ολλανδία ας πούμε, θα κάνεις ένα κόμμα, θα πάρει το μέτρο, αναλόγως του αριθμού ψήφων δια των ψηφισσάτων, το μέτρο που θα βγει, αν σου δίνει μία ένδρα, θα την πάρεις. γιατί υπάρχει απλή αναλογική χωρίς καμία ανώθευση του συστήματος και τελειώνει η πρόθεση. Αυτό είναι πολύ πιο προσβάσιμο από το να πεις ότι θα πρέπει να έχεις αυτό, να έχεις αυτό.

Στη διαδικασία πάρεις 3% να μπεις εκεί. Επομένως, αν υπήρχε μια διαδικασία που δεν θα γίνει μέσα σε ένα βράδυ ή δεν θα γίνει μια ομάδα 5-10 ανθρώπων που θα βγάλουν το φειρμάνια και θα ακολουθήσουν όλοι οι άλλοι από πίσω. Αυτό δεν θα συμβεί και γι' αυτόν τον λόγο δεν βλέπω και κάποια εξέλιξη τα χρόνια αυτά που έρχονται γιατί αν έπρεπε να δούμε κάποια εξέλιξη θα έπρεπε να είχαμε δει κάποια αλλαγή στον τρόπο που η κοινωνία αντιδρά ή οργανώνεται.

Και αυτό ενώ υπάρχουν αγώνες κοινωνικοί που δίνονται καθημερινά είτε αφορά περιβαλλοντικά θέματα είτε αφορά κοινωνικά θέματα ή τα ανθρωπινό δικαιωμάτων, οι αγώνες και οι μάχες που δίνονται ακόμα και σε αυτό το κομμάτι της κοινωνίας που είναι τόσο κουρασμένο και τόσο εξουθενωμένο από όλα όσα έχουν συμβεί τα προηγούμενα χρόνια, ακόμα και αυτοί οι αγώνες και οι μάχες που δίνονται, δεν είναι ικανές σε ένα κεντρικό επίπεδο να έχουν φτάσει σε μια τέτοια οργάνωση που θα πεις ότι κάτι μπορεί να συμβεί αν όλοι αυτοί συνεργαστούν έτσι.

Είναι ξεχωριστά, διασπασμένα. Και σίγουρα υπάρχουν και κόμματα τα οποία θα μπορούσες να πεις ότι ναι, βλέπω ένα πρόγραμμα που έχει κάποιες προτάσεις, που έχει κάποια διορθωτική ας πούμε βελτίωση ή ρύθμιση για κάποια θέματα. Αλλά το να πάρω ένα σάπιο σύστημα και να του αλλάξω δύο-τρία πράγματα για να πω ότι είμαι διαφορετικός από κάποιον άλλον και εν τέλει όταν θα έρθω στην εξουσία να κάνω ακριβώς τα ίδια που έκανα άλλους ή αν και χειρότερα.

Δεν νομίζω ότι είναι αυτό που θα δώσει την πνοή και την ελπίδα στους ανθρώπους για να δραστηριοποιηθούν παραπάνω. Αν είχε γίνει ή αν γίνει εν τέλει με κάποιο τρόπο στο μέλλον θα μπορούμε να μιλάμε ότι σε κάποια χρόνια 10-15 χρόνια ότι μπορούμε να δούμε κάποια αλλαγή. Δυστυχώς. δυστυχώς έγινε εξαιτίας όλων αυτών των συνθηκών των οποίων έχει βιώσει όλη αυτή η κοινωνία τα τελευταία 15 χρόνια αυτές οι συνέπειες των επιλογών ή των μη επιλογών των συμμετοχών της συμμετοχής ή της μη συμμετοχής των ανθρώπων δεν μπορούμε να τα αφαιρέσουμε ως συνέπειες κάθε απόφασή μας έχει μια συνέπεια την οποία θα πρέπει να υποστούμε όλοι ακόμα και αυτοί που διαφωνούσαμε ενδεχομένως έτσι πάει έτσι είναι ειδημικρατής. Εγώ λοιπόν θα σου πω ότι τρελαίνει το Μητσοτάκης αύριο ή οποιοσδήποτε θα είναι υπόμουνς ο υπουργός και σου λέει να γίνεις υπουργός υγείας.

Τι θα άλλαζες? Τρία πράγματα είναι η υγεία σε τίτλους. Να στελεχώσεις με ανθρώπινο δυναμικό το σύστημα υγείας σου με γιατρούς, με νοσοκόμους με το όλο βοηθητικό προσωπικό που χρειάζεται ώστε να μπορέσεις να παράξεις να ανταποκριθείς ανάγκες αυτών των συνθήκων που μέχρι στιγμής έχουν δημιουργηθεί και να βελτιώσεις τους εξοπλισμούς των δημόσιων νοσοκομείων που είναι το κατάρριψη.

Πρέπει να κλείσει και μια τρύπα. Να κλείσει μια τρύπα των ανθρώπων όλων αυτών που έχουν φύγει που τους έχει σπουδάσει αυτό το κράτος έτοιμους όπως εγώ και άλλοι πολλοί άνθρωποι, έτοιμους να αξιοποιηθούν σε άλλα συστήματα υγείας του εξωτερικού. Φύρια πράγματα άμεσα είναι αυτά, νομίζω. Όταν λείπουν, όταν λείπει το προσωπικό, πρέπει να το αντικαταστήσεις, να το στελεχώσεις.

Όταν δεν έχεις εξοπλισμούς, πρέπει να βρεις τρόπο να τους φέρεις και να δώσεις και τα κίντρα σε κάποιους ανθρώπους που δεν το έχουν μέρος να θέλουν να γυρίσουν για να προσφέρουν αυτές τις υπηρεσίες που έχει ανάγκη η χώρα. Αλλά δεν μπορεί να γίνει με τον τρόπο που γίνεται σήμερα, που η στόχευση είναι η ενίσχυση κάθε ιδιωτικού κομματιού, ακόμα και ενταγμένου πλέον μέσα στα δημόσια νοσοκομεία.

Είτε είναι αυτά τα απολειμματικά γιατρία, τα χειρουργεία, είτε είναι η οποιαδήποτε χρήση κλινικών ή οτιδήποτε άλλων χώρων από ιδιώτες μέσα στα νοσοκομεία για να δημιουργήσει την ψευδέστηση της κάλυψης της ανάγκης και ο μόνος λόγος είναι η ικανοποίηση των ιδιωτικών συμφερόντων πάλι για άλλη μια φορά εις βάρος των αναγκών και των αστελών των ανθρώπων που βρίσκονται στην Ελλάδα.

Απλά αυτά πρέπει στη διατελετή παράδοσης παραλαβής να το πάρω από τον Αδωνί ή θα είχε κάποιος ενδιάμεσος. Επειδή εκεί δεν θα πήγαινα. Θέλω να σου πω, από αυτά που έχεις δει στην Ολλανδία, θεωρείς ότι υπάρχει, λέω εγώ τώρα, μια πολύ καλή ιδέα που το κάνουν ήδη που θα μπορούσαν να το αντιγράψουν στην Ελλάδα, όσον αφορά την υγεία.

Κάτι συγκεκριμένο, μπορεί να είναι ένα κολπάκι, δεν ξέρω. Δεν είναι, έχει ένα κολπάκι, δεν μπορεί να άλλο. Αυτό που σου λέω σε επίπεδο βελτίωσης της πρόσβασης είναι το να εστιάζεις στην πρόληψη και του να προσφέρεις ειδικά σε ομάδες που έχουν περιμεγαλύτερη ανάγκη μια ισότιμη μεταχείριση της θεραπείας που είναι απαραίτητα δηλαδή κοίταξε σου από τα θετικά το να υπάρχει μια κεντρική διατήμηση αν μπορεί να πει κάποιος αυτών των υπηρεσιών για μένα είναι πολύ θετικό το να περιορίσεις τη λογική και πολλές φορές της βάρους της ποιότητας της πρόσβασης και το να δίνεις σε ομάδες όπως είναι τα παιδιά όπως είναι ενδεχομένως έχει εδώ ακόμα και υπηρεσίες για οδοντιατρική που ξέρω Κάθε εβδομάδα υπάρχει υπηρεσία οδοντιατρική είτε με κινητή μονάδα που προσφέρει δωρεάν οδοντιατρικές θεραπείες σε ανθρώπους που δεν έχουν αμέσως να το κάνουν και υπάρχει και η δυνατότητα οδοντιατρικής περίθαλψης σε αστεύους.

Πάλι δωρεάν. αυτά δεν είναι ως αποτέλεσμα είναι κάποιες πολιτικές αποφάσεις που τρέχουν μέσα από κάποιες είτε υπηρεσίες του Δήμου είτε υπηρεσίες του Υπουργείου Υγείας με στόχο το να καλυφθεί όσο το δυνατόν περισσότερο δηλαδή το ιδανικό είναι να έχουμε δωρεάν μέσα μεταφοράς δωρεάν υγεία έτσι θα ήταν το ιδανικό από τη θυμή που πληρώνεις κάποιους φόρους Άλλο και ζούμε σε αυτή την κοινωνία, ζούμε σε αυτό το μοντέλο οικονομίας Καίρνουθα αυτές τις παραδοχές Και μετά πας στο δεύτερο στάδιο και λες Εγώ τώρα σήμερα ως υπουργείο, ως οργανισμός αυτός που ελέγχει την ποιότητα της υγείας που παρέστοτε στη χώρα αυτή Ποιά είναι η ημέρη μου, η καθημερινή Είναι να βγω στον Αντένα, στο Μέγκα, στο Τέφιο και να μαλώνω και να προκαλώ εθνικούς διχασμούς, να φτιάχνω το προφίλ μου, να βρίζω τον ένα, να βρίζω τον άλλο.

Είναι αυτός ο σκοπός μου, θα έχω αυτά που έχω στην Ελλάδα και τον άλλο. Αν ο σκοπός σου είναι να δεις πώς θα μπορέσεις να βελτιώσεις μέσα αυτή τη συνθήκη το σύστημα υγείας και να δεις ότι, οκ, έχω και αριθμό αστέγων, οι οποίοι εκ των πραγμάτων δεν θέλουν πολύ μυαλό, δεν έχουν τα έσοδα για να μπορέσουν να καλύψουν τις ανάγκες της ιατρικής ή της οδοντιατρικής εφόσον μιλάμε για αυτό το κομμάτι.

Άρα τι μπορώ να κάνω. Μπορώ να βγάλω έναν προϋπολογισμό από εκεί να συνεννοηθώ με κάποιους οδοντιατρους εκεί να βρω ένα χώρο εκεί πέρα, να παρέχω την υπηρεσία και έτσι δεν λύνω το πρόβλημα όπως δεν λύνει και το πρόβλημα της αστιγείας με το να δίνεις απλά κάποιους χώρους που υπάρχει εδώ πέρα στους ανθρώπους να μπορούν να κινηθούν το βράδυ κάπου αλλά είναι διαφορετικό το να μην λύνω το πρόβλημα εν γέννη αλλά να κοιμούνται οι άνθρωποι αυτοί σαν ένα κρεβάτι το βράδυ δίνοντας ας πούμε ένα ευρώ από το να τους έχω στο δρόμο σε χαρτόκουτα, στιβαγμένους στα πεζοδρόμια. Δεν λέω ότι λύθηκε το πρόβλημα αλλά είναι διαφορετική η αντιμετώπιση η μία με την άλλη. Την Ελλάδα έχουμε το κακό να παίρνουμε όλα τα αρνητικά των όλων άλλων συστημάτων και να τα εφαρμόζουμε όλα μαζί στη χώρα και να λέμε ναι, πει καλά που πάει.

Δεν είδα ποτέ κανέναν να πει ότι ναι στην Ολλανδία κοίταξε να δεις καπιταλιστική κοινωνία, ναι είναι καπιταλιστική κοινωνία ναι εκείνο, ναι το άλλο. Αλλά κοίταξε τι έχουν, έχουν αυτό. Κάνανε ένα οδοντιατρικό πάσχημα με τότε που ήταν ο πλεύρης και τώρα πρέπει να ισχύει, που ήταν ο πλεύρης του Υπουργούς Υγείας για κάποια παιδιά από τάδε μέχρι τάδε, με εκείνες τις συνθήκες, με εκείνο το αυτό, με εκείνες τις προϋποθέσεις και εν τέλει δεν ξέρεις ποιος μπορεί να επιφεληθεί αυτού του πράγματος.

Ένα, δύο, τρία. Όλα τα παιδιά μέχρι 18 χρονών να έχουν δωρεάν περίθαλψη. Τέλος. Μας πείτε, παιδά, πρέπει για όλους. Ναι, είναι καλύτερο από το να έχουν να μην έχουν τα παιδιά. Είναι καλύτερο το να έχουν. βοηθάει εν τέλει μετέπειτα στο να μάθουν να πάρουν αυτή τη φιλοσοφία της του ενδιαφέροντος για την υγεία τους και για την ευεξία τους ας πούμε για το μέλλον μαθαίνουν δηλαδή δομείται ο χαρακτήρας τους διαφορετικά μέσα από αυτή την εμπειρία πιστεύω πως ναι και το βλέπεις ας πούμε και οι πρόσφυγες που ήρθαν εδώ πέρα είτε ήταν από την Ουκρανία είτε ακόμα και το μεγάλο προσφυγικό κύμα που ήρθε από τη από τη Μέση Ανατολή και τους πολέμους που προκάλεσαν αυτές οι ίδιες χώρες. Ή βοήθησαν εκεί πέρα. Ακόμα και αυτοί έρχονταν και είχαν ειδική κάλυψη και στα ιατρικά και στα οδοντιατρικές υπηρεσίες. Ίσως για όχι για όλες τις υπηρεσίες, να τους περιόριζε σε κάποια πράγματα στο τι μπορούσαν να κάνουν αλλά δεν τους άφηνες να πεθαίνουν στο δρόμο επειδή σάπησαν αδόντι τους και δεν μπορούν

να έχουν πρόσβαση επειδή είναι πρόσφυγες και λέω απέχεια πάρα πολύ αυτή η συνθήκη από το ιδέα το που θα έχω στο μυαλό μου αλλά πιστεύω ότι είναι πολύ καλύτερο από αυτό που μπορεί και προσφέρει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είτε στους πολίτες είτε στους ανθρώπους που έτυχε να βρεθούν σε αυτό το χώρο είδη για καλή είδη για κακή τους τύχη και κλείνοντας μια απλή ερώτηση αν μπορούσες να δώσεις μια συμβουλή στον 15χρονο Δημήτρη να πούμε κάπου εκεί που θα διάλεξε ο 12χρονος, ο 15χρονος, όποιον θες τι θα του έλεγες δεν ξέρω σαν συμβουλή κάτι που θα ήθελες να κάνεις διαφορετικά να κάνεις νωρίτερα, να κάνεις αργότερα να μην μιλάς τόσο πολύ θα του έλεγα και εξωσή μια χαρά αλήθεια δεν μου έχει μείνει κάτι που να πω να ακίνω σίγουρα και μικρά πράγματα αλλά σε επίπεδο βασικών αποφάσεων είτε αφορά τη ζωή μου είτε αφορά τη δράση μου δεν μπορώ να σου πω ότι κάτι έχω μετανιώσει κάτι θα ήθελα να γίνει διαφορετικά μπορώ να με φτάνεις και λίγο προετοιμασμένο αλλά δεν μου έρχεται κάτι στο μυαλό

αυτή τη στιγμή η αλήθεια είναι θα σε απογοητεύσω καμία απογοητεύση καλό είναι και η αποδευαίωση ότι ας το πω είσαι αυτός που είσαι και θεωρείς ότι έκανες αυτό που έπρεπε να κάνεις τη στιγμή που το έκανες είναι και αυτό ένα μικρό παράσυμο και όλες. Και όλα αυτά σε διαμορφώνουν. Δηλαδή ακόμα και τα λάθη δεν λέω ότι δεν έχω κάνει λάθη έτσι να γίνει παρεξήγηση αλλά θεωρώ ότι ακόμα και τα λάθη ακόμα και αυτή η διαδικασία του να πάρεις τη λάθος απόφαση μια δεδομένη στιγμή είναι αυτό το οποίο θα σου δημιουργήσει τις αντοχές θα σου δημιουργήσει τις άμυνες θα σου δημιουργήσει την εμπειρία για την επόμενη φορά. Το να πω ότι να γυρίσω πίσω και να διορθώσω όλα τα λάθη που έκανα είτε αφορά σε σχέσεις με ανθρώπους είτε κάτι που έδωσα παραπάνω χρόνο ή χρήμα ή ενδιαφέρον λίγο σαν έπρεπε.

Ενδεχομένως να διευκόλυνε την πορεία της ζωής μου αλλά μπορεί και να με έκανε εντελώς διαφορετικό από αυτό που είμαι σήμερα. Γιατί πιστεύω ότι όλες οι εμπειρίες μας και οι θετικές και οι αρνητικές είναι αυτές οι οποίες δημιουργούν εν τέλει το ψηφιδωτό του χαρακτήρα που έχεις την δεδομένη στιγμή που συζητάμε και κοιτώντας πίσω αυτό που με ενδιαφέρει είναι να μην έχω αδικήσει κάποιους ανθρώπους αν είχα τη δυνατότητα να το κάνω, να μην έχω συμπεριφερθεί ας πούμε στον εαυτό μου με τρόπο σε σκακοποιητικό ή να ζητάς περισσότερα ή με κάποιο τρόπο να βάζεις τα εμπόδια μόνος σου είτε για να ικανοποιήσεις κάποιους άλλους, είτε για να ταιριάξεις στην κοινωνία, ακόμα και τις μικρές αυτές που συζήτησαμε στην αρχή, τους μικρούς συμβιβασμούς που θα κάνεις.

Είναι εμπειρίες, είναι συναισθήματα που συμειουργούν, που τα κουβαλάς μαζί σου ως μάθημα για να βελτιώσεις το επόμενο στάδιο της ζωής σου. Δεν θα φεύγα δηλαδή νωρίτερα από την Ελλάδα, δεν θα επέλεγα κάποια άλλη χώρα από την Ολλανδία, δεν θα επέλεγα κάποιο άλλο επάγγελμα βλέποντας ας πούμε τι την εξέλιξη που έχω τώρα ακόμα και στα προσωπικά μου δεν θα έβγαζα κάτι δεν θα έκανα κάτι διαφορετικό σήμερα βλέποντας το τι έχει γίνει στο παρελθόν Είναι καλό, το ξέρω Πάρα πολύ ωραίο, το φανείς στο τέλος Γίνεται ο υπολογισμός Σας ευχαριστώ πάρα πολύ και φυσικά ευχαριστώ και τους εκροατές μας όποιους μας άντεξαν τόση ώρα Ελπίζω.

Ελπίζω ότι το πόλεσαν όπως το πόλεσα και εγώ. Δημήτρη να είσαι καλά. Σε ευχαριστώ.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00