Skip to content
PodBase
Χωρίς Πανελλήνιες, πήγε Harvard - και ο Trump του έκοψε τη χρηματοδότηση | Brain Drained 08

Χωρίς Πανελλήνιες, πήγε Harvard - και ο Trump του έκοψε τη χρηματοδότηση | Brain Drained 08

Brain Drained Unfiltered | Έλληνες του Εξωτερικού
Ιούλιος 09, 2026 02:46:58 Σεζόν 1 Επεισόδιο 8
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Στο 8ο επεισόδιο του Brain Drained Unfiltered, o Αντώνης Πέτσας φιλοξενεί τον Στέφανο Τύρο, Φυσικό και Οικονομολόγο Ερευνητή.

Μια αφιλτράριστη συζήτηση για το πώς από ένα αυτοσχέδιο εργαστήριο στο παιδικό δωμάτιο στην Καλαμάτα, έφτασε να κάνει έρευνα στο CERN και στο Harvard, χωρίς να δώσει καν Πανελλήνιες, αφού κέρδισε Ολυμπιακό μετάλιο Φυσικής για την Ελλάδα μετά από δεκαετίες!

Ο Στέφανος εξηγεί πώς είναι να αλλάζεις εντελώς καριέρα —από τη Θεωρητική Φυσική στα Οικονομικά— επειδή σοκαρίστηκες από την ελληνική οικονομική κρίση. Μιλάμε ανοιχτά για τα ακραία εργασιακά ωράρια, την απότομη διακοπή χρηματοδοτήσεων στις ΗΠΑ επί προεδρίας Trump, τις τεράστιες διαφορές στην οργάνωση των πανεπιστημίων του εξωτερικού, και τη σημερινή του υβριδική πραγματικότητα από την Ελλάδα. Τέλος, μοιράζεται την εμπειρία του από την ελληνική πολιτική σκηνή και την τοξικότητα που τον απώθησε.

🎙️ Brain Drained Unfiltered — Έλληνες του εξωτερικού, αφιλτράριστα.

⭐ ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΟ PODCAST ΜΑΣ:

Αν σας άρεσε το επεισόδιο, η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορείτε να μας δώσετε είναι να πατήσετε το Follow" και να μας αφήσετε μια αξιολόγηση 5 αστέρων στο Spotify! 🙏

👇 Βρείτε το Στέφανο:

🔵 Facebook: https://www.facebook.com/stefanos.tyros

🐦 X (Twitter): https://x.com/StefanosTyros

🔗 Ακολουθήστε το Brain Drained Unfiltered:

📸 Instagram: ⁠⁠https://www.instagram.com/braindrainedgr/⁠⁠

🎵 TikTok: ⁠⁠https://www.tiktok.com/@braindrainedgr⁠⁠

🔵 Facebook: ⁠⁠https://www.facebook.com/braindrainedgr/⁠⁠

🐦 X (Twitter): ⁠⁠https://x.com/braindrainedgr⁠⁠

📺 Δείτε το επεισόδιο με εικόνα (4K) στο YouTube:

https://youtu.be/CzuElqiahIw

⏱️ ΚΕΦΑΛΑΙΑ Επεισοδίου:

(01:33) - Στέφανος: Καλαμάτα, Ολυμπιάδες, Durham — χωρίς Πανελλαδικές

(46:48) Κρίση, CERN και αλλαγή κατεύθυνσης: από φυσική σε Οικονομικά

(1:10:20) Ολλανδία, Harvard, Τράμπ — και η επιστροφή στην Καλαμάτα

(2:19:49) Πολιτική τοξικότητα: «Lord of the Rings» και γιατί δεν γυρνά 100%

(2:38:10) «Υπουργός Εργασίας»: 3 αλλαγές για την ελληνική οικονομία

📌 Αποποίηση Ευθύνης: Οι απόψεις, οι ισχυρισμοί και οι απόψεις που εκφράζονται από τους καλεσμένους στο "Brain Drained Unfiltered" αποτελούν αποκλειστικά προσωπικές τους θέσεις και εμπειρίες. Δεν αντιπροσωπεύουν απαραίτητα τις απόψεις του δημιουργού/οικοδεσπότη της εκπομπής. Ο παραγωγός δεν φέρει καμία ευθύνη για την εγκυρότητα ή την ακρίβεια των όσων δηλώνονται από τρίτους κατά τη διάρκεια του επεισοδίου.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Ένα μήνα πριν στις Πανελλήνιες πάω και αυτό λέω στους καθηγητές μου ότι δεν θα δώσω Πανελλήνιες. Ένα μικρό σοκ βέβαια, εντάξει, όλοι γύρω τε γύρω. Οπότε αποφασίζω να μην δώσω, το οποίο σημαίνει ότι δεν έχω δικαίωμα να εισαχθώ σε πανεπιστήμιο στην Ελλάδα. Τελειώνε λοιπόν οι Πανελλήνιες, είναι όλοι οι γνωστοί μου αούα πάμε πάρω.

και μέσα σε αυτόν τον χαμό που ήταν όλοι, ξέρετε, το κύμα εφορίας μετά τις Πανελλήνιες, εγώ ήμουν στο σπίτι μου και διάβαζα το τόμιτς από το δεύτερο έτος του χημικού. Και πάμε λοιπόν στην Ολυμπιάδα και επιτέλους έχετε το μετάλλιο. Ήταν ένα πικ πόιντ που ουσιαστικά μου έδωσε για αρκετή αυτοπεποίηση για να φύγω μετά. Γιατί ενάμιση μήνα μετά πήρα μια βαλίτσα και ένα μπακπακ και πήγα σε μια πόλη στην Βουρή Αγγλία την οποία δεν ήξερα καν ότι υπήρχε.

Γυναίκα μου έγκυος. Είστε στην Αμερική, είναι όσο το χάρου αγγλικό πουλί. Αλλά ουσιαστικά 6 μήνες αφού ξεκίνησα να δουλέψω, εκεί αλλάξανε όλοι. Ήρθε ο Τραμ και στη στιγμή που μου γράφηκε αυτό το διάταμα, εμείς μας παράνομα σήμερα. Παίρνα και βρίσκω ένα μπούτι χοιρινό, 2,5 κιλά. και το πήρα, θυμάμαι, ένα δυομισά κιλό κομμάτι κρέας με δυόμυσιλίδες.

Ήχα σπίτι, δευτεία πέρα το μαχαίρι κάτω και έκανα δέκα μερήνες. Θελοφάνητη κατάψυξη. Και είχα ουσιαστικά, για τον επόμενο μήνα έτρωγα δυο-τρεις φορές την εβδομάδα το χοιρινό. Καλώς ήρθατε σε ακόμα ένα επεισόδιο Brain Drained, Αφίλτερτ. Είμαστε σήμερα εδώ με ακόμα έναν Έλληνα του εξωτερικού Θα μας εξηγήσει περισσότερο στη συνέχεια, το Στέφανο Καλώς ήρθες Στέφανε Καλησπέρα Αντώνη, καλησπέρα Χαρά μου να είμαι εδώ να τα πούμε Για πες μας, πού βρίσκεις αυτόν τον καιρό, με τι ασχολείσαι, πώς λέγεσαι Ονομάζομαι Στέφανο Στήρος, είμαι φυσικός οικονομολόγος και είμαι ερευνητής σε πανεπιστήμιο, στο πανεπιστήμιο του Ίνσπρουξ στην Αυστρία αυτόν τον καιρό.

Η έρευνά μου είναι πάνω στα οικονομικά της εργασίας και κυρίως θέματα που έχουν να κάνουν με την εργασία και τις νέες τεχνολογίες. Είτε αυτές είναι πράσινες τεχνολογίες, είτε είναι τεχνητή νοημοσύνη κτλ. Και αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στην Καλαμούλα. Πάρα πολύ ωραία. Φυσικός οικονομολόγος λοιπόν. Αυτό δηλαδή βγαίνει από όσο μας ήρθες μόλις τώρα, από την πράσινη ενέργεια και όλα αυτά ή υπάρχει, ας το πω, κάποια άλλη ιστορία από πίσω.

Όχι, όχι. Βγαίνει από το ότι είμαι φυσικός και εθνική οικονομολόγης. Είναι ξεχωριστά αυτά τα δύο πράγματα. Η βάση μου είναι οι θετικές επιστήμες. Ήμουν ένας μεγάλος science geek στα μαστικά μου χρόνια. Μετά έπειτα έκανα πτυχίο μεταπτυχιακό φυσικής. Είχα ξεκινήσει και το διδακτορικό μου στη θεωρία των χορδών, σε οριτική φυσική και κάνα χρόνο πριν το τελειώσω ανακάλυψα ότι το πεδίο πηγαίνει υπερβολικά αργά και βαριέμαι οπότε έκανα μια αλλαγή προς τα οικονομικά κυρίως γιατί είχαν αρχίσει να με ενδιαφέρουν πολλοί θέματα εφαρμοσμένων πολιτικών και εφόσον με ενδιαφέρενα έκανα μια αλλαγή προς τα οικονομικά κυρίως για να ασχοληθώ με τέτοια θέματα Απλά τελικά το μικρό ιό της έρευνας δεν έφυγε ποτέ Οπότε κατέληξα να κάνω και έρευνας οικονομικά και να ασχολούμαι με θέματα πόλης Αρχικά, στη κοινή σου φαίνεται από την παιδική ηλικία, από μεγάλες όσοι ήταν εκείνα τα χρόνια Και φυσικά σημαίνει μας και προς την εφηβεία Όταν δηλαδή, να θέλω να πω σιγά σιγά, άρχισες να σκέφτεσαι ότι θα πάω όπως μας είπες ήδη για φυσικό

Ας σκέφτεσαι μετά τι έγινε Εγώ γεννήθηκα Αθήνα, αλλά όταν ήμουν 39 ημερών κατεβήκαμε με τον φορτηγό Καλαμάτα, πατέρας μου είναι ο φορτηγαντζής, και μεγάλωσα εδώ. Ήμουν από τις 39 ημέρες μέχρι τα λίγο πριν κλείστα 18, μεγάλωσα στην Καλαμάτα. Τα περισσότερα μου χρόνια στα όρια της πόλης, με έναν αρκετά αστεροτητικό τρόπο, σε ένα σπίτι το οποίο γύρω-γύρω είχε ελαιόδετρα, οπότε ήταν αρκετά ωραία.

Μεγάλωσα στην Καλαμάτα σε μια αρκετά ήρεμη περίοδος Είμαι γεννημένος το 1993, από τότε στα παιδικά μου χρόνια Σκέψου ήταν τα χρόνια των παχιών αγελάδων Τα πράγματα ήταν λίγο ήρεμα στη γειτονιά μας Οπότε μπορώ να πω ότι τα παιδικά μου χρόνια ήταν αρκετά χαλαρά Πολύ παιχνίδι, βόλτες, θάλασσα Δεν έχω παράπον δηλαδή, νομίζω ότι καλό φάγημα στην Καλαμάτα και ουσιαστικά βέβαια πάντα είχα μία κλίση προς τις εξωτικές επιστήμες δηλαδή ήδη από το δημοτικό μου αρέσανε πολύ τα μαθηματικά εκεί στην πρώτη γυμνασίου ήταν η πρώτη φορά που έκανα κάτι σαν επαγγελματικός προσανασολισμός και ανακάλυψα ότι ίσως να μην γίνω μαθηματικός και μου φάνηκε πολύ πολύ ενδιαφέρον το να γίνω βιολόγος και επαγγελματίας δίτης και να κάνω βιολογία στους Οκεανούς δεν ξέρω καν ποιος είναι ο δόκιμος όρος αλλά εντάξει αυτό κράτησε κάνα δυο μήνες όπου αμφιταλαντεβόμουν μεταξύ δύο-τριών και μετά αποφάσισα ότι θέλω να γίνω φυσικός ήδη δηλαδή από τα δώδεκά μου αυτό ήταν πολύ ξεκάθαρο και εντάξει νομίζω

ήμουν το κλασικό παιδί των θετικών επιστήμων όχι τόσο λίγο βαρεμάρα στα αρχαία λίγο βαρεμάρα στη λογοτεχνία και στις κοινωνικές επιστήμες Δηλαδή ήταν κάτι το οποίο δεν το άγγιζα καθόλου όταν ήμουν στα εφηβικά μου χρόνια. Έκανα πολύ αθλητισμό βέβαια στο γυμνάστο, δηλαδή και πάλι το σχολείο δεν με πολύ ενδιέφερε. Ενώ του πήγαινα, περνούσα πολύ καλά μέσα στο σχολείο, αλλά δεν τα διάβαζα μετά, δεν θα είχα κάποια μεγάλη τρέλα να διαβάσω φυσική που μου άρεσε οτιδήποτε.

Κυρίως γύριζα στο σπίτι μου, έβλεπα Κουσαντίνη και Ελένης, έφευγα football manager και περίμενα να περάσει ο χρόνος να πάω να κάνω προπόνηση το απόγευμα, είτε τέννις είτε μπάσκετ. Οπότε κυρίως ο αθλητισμός ήταν το βασικό κομμάτι στο γυμνάσιο και μετά στο Λύκειο έγινε ουσιαστικά το κλικ που ξεκίνησα, ξέρεις, δυσκολεύουν λίγο-λίγο πιο σοβαρά τα μαθήματα σε εκείνο το επίπεδο, οπότε άρχισε να τσιμπάει και εμένα το ενδιαφέρον μου.

Περιέργως πώς με τη χημεία όμως αρχικά, γιατί η φυσική ακόμα στην πρώτη ηλικίου είναι σε ένα πρώιμο στάδιο, όχι τόσο exciting, εντάξει, λύνης κάποιες ασκήσεις, αλλά μέχρι εκεί. Στη χημεία μου ήρθε ενδιαφέρον γιατί είχε και πειραματικό κομμάτι και κάπως είχα μια πολύ καλή καθηγήτρια που με βοήθησε σε αυτό. Γενικώς και σε τρία μαθήματα αυτά, φυσική, μαθηματικά, χημεία, είχα τρία άτομα τα οποία έχουν παίξει μεγάλο ρόλο στη μετέπειτα πορεία και κατά πάσα πιθανότητα και ένας από τους βασικούς λόγους που αγάπησα αυτές τις επιστήμιες.

Και επειδή είχε την τύχη, την ατυχία να με έχει να της ρωτάω συνέχεια ερωτήσεις και να μου δείχνει από εδώ, να μου δείχνει από εκεί, μου σκάλωσε ότι ήθελα να φτιάξω εργαστήριο στο σπίτι μου, στο δωμάτιό μου. Και πήρα τα λεφτά τα οποία είχα μαζέψει, το έπρεπε να πρώτη ηλικίου. Άρα στα 15-16 πήρα το λεωφορείο για την Αθήνα Βρήκα ένα μαγαζί το οποίο πουλάγει χημικά σε σχολεία Εγώ είχα πάντα μια μανία και μάζευα χρήματα Δεν μάλιστα να χαλάω Οπότε ό,τι είχα μαζέψει τα προηγούμενα χρόνια Τα λεφτά μου δίνανε για να πάρω προϊνό ή τίποτα Εγώ δεν τα χαλαράω και τα άφηνα στην άκρη Και τα πήρα όλα και ανέβηκα Αθήνα Και πήγα εκεί Να πω την αλήθεια ήταν πολύ ελαδαρεφάση γιατί τους λέω θέλω να μου δώσετε θεϊκόξι, νητρικόξι και μου λένε ωραία πάρ και μου δίνανε ένα λίτρο θεϊκόξι το οποίο ήταν 98% το οποίο δεν λέει πολλά σε πολλούς ανθρώπους αλλά χοντρικά άμα στο έπεσες ο χέρι μου μπορεί να βγαίνει και από την άλλη πλευρά μιλάμε για πράγματα που δεν δίνεις υποφυσιολογικές συνδίκες

έναν 15χρονο που απλά είδε να στα ζητήσει και θυμάμαι τότε ότι ξόδεψα σχεδόν όλες τις οικονομίες οξέα, κάλια, νάτρια, ό,τι μπορούσα να κάνω μικροεκτρήξεις και μικροφωτιές που web-staff να πούμε στο ίντερνετ για πειράματα, σφυαλίδια και πήρα ένα κουτί και περπατούσα ας πούμε στη μέση της Αθήνας να γυρίσω να πάω στο σταθμό οπότε τότε ομόνια μέσα στα στενά ήταν κάποιο το λεωφορείο το οποίο έπαιρνες για να πας στον Κιφισό και από εκεί να πάρεις το λεωφορείο για να πας στην Καλαμάτα Οπότε το έστασα το εργαστήριό μου και είμαστε τώρα σε φάση πρώτη-δεύτερη αλικίου που το δωμάτιό μου έχει κάνει ένα makeover σε φάση αυτά που θα έβλεπες στο Big Bang Theory αλλά πραγματικά αυτά.

Θυμάμαι δύο μεγάλες αφήσεις. Μία είχα πάει και τις είχα κτυπώσει σε μουσαμά και είχα πάει σε έναν τύπο που έτσι έφτιαχνε κάδρα και μου είχε βάλει δύο ξύλα από πάνω για να τα κρεμάσω γιατί ήθελα να είναι έτσι σε high definition. οπότε σκέψου τώρα το κρεβάτι μου απέναντι ένας μουσαμάς 1,5 μέτρο ο περιοδικός πίνακας και από την άλλη πάνω στο κεφάλι μου ακριβώς ένας άλλος μουσαμάς που ήταν το standard moded τα σωματίδια της φυσική και μετά άνοιγες την ντουλάπα και η ντουλάπα ήταν μέσα ολοχημικά.

Σε μια φάση ανακάλυψα ήταν τότε η πειρατική εποχή των torrent όπου περνούσαμε τις ώρες να ψάχνουμε torrent, να τα αφήνουμε να κατεβαίνει με το που τελειώσαν τα χρόνια που έπρεπε να κόψεις το τηλέφωνο για να έχεις ίντερνετ, γιατί εντάξει εκεί δεν έπαιζες, έπρεπε να κλείσει ο ίντερνετ, να πάρει η μάνα σου κάπου να τηλέφωνο κτλ.

Όταν τέλειωσε αυτό και είχαμε εξεχωριστό ίντερνετ, ήταν εποχή που μπορεί να παίρνω για ώρες απλά να ψάχνω βιβλία, τα οποία δεν τα διάβασα ποτέ στο τέλος, απλά έφτιαξα αυτή τη λουθακούν φυσικής χημίας στα σχρονομίες και τα κατέβαζα οπότε περάσανε κάπως έτσι ένα-δυο χρόνια μετά άρχισε το ενδιαφέρον της φυσικής πολύ περισσότερο κυρίως δεύτερα ηλικία που ξεκινάνε κάποια ενδιαφέροντα για μένα πράγματα το μαγνησμός κτλ για τους υπόλοιπους μάλλον λίγο πιο βαρετά οπότε συνέχιζε παρόλο που ασχολούμνα πολύ με τη χημία τότε ήταν ξεκάθαρο για μένα ότι ήθελα να συνεχίσω στη φυσική και ουσιαστικά το breaking point ήρθε στη δεύτερη αλυκείου στο Λίγκ υπάρχουν αρκετοί μαθητικοί διαγωνισμοί και ήρθε η φάση που ξεκινά να φύγει η διαγωνισμή, κυρίως πηγαίνει στη δεύτερη αλυκείου, μου λέει η καθηγήτρια της χήμιας ξέρεις την άλλη εβδομάδα έχει το διαγωνισμό της χήμιας, θες να πας, λοιπόν να πάω, γιατί όχι, πάμε δίνουμε και θυμάμαι ότι βγαίνω έξω και είμαι λίγο έτσι κατσουφιασμένος.

Γύρω μου παιδιά ας πούμε χαρούμε, και εγώ ήμουν λίγο κατσουφιασμένος και τους λέω δεν πήγε τόσο καλά, πρέπει να έχω γράψει γύρω στο 82%. Υπολόγησα ας πούμε τα ποια θέματα. Έχουν βγει τα αποτελέσματα και πηγαίνω και βλέπω Στέφα Ναστήρος 81,2% και είχα βγει δεύτερο στη χώρα. Είχα πέσει πολύ μέσα στο βαθμό, απλά δεν είχα καταλάβει ότι ήταν σχετικά καλός και εκεί ξεκίνησε ένα ταξίδι το οποίο έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στη συνέχεια καθώς πήρα σε αυτούς τους διαγωνισμούς έδωσα αντίστοιχα και στην αστρονομία και στις δύο μπήκα στην Ολυμπιακή Ομάδα που είναι 4-5 πρώτη οπότε πήρα στις Ολυμπιάδες τότε όταν ήμουν δεύτερο αλικίου η μία στην Ιαπωνία η άλλη στην Κίνα τρομερές εμπειρίες Ξέρεις, από το που φαινάω, είχα κάνει τρία-τέσσερα ταξίδια στην Ευρώπη γιατί είχε η μητέρα μου την τρέλα να μας πάει σε κάποια μέρη, αλλά αυτές ήταν κάποιες εμπειρίες πολύ διαφορετικές.

Και έτσι τώρα η Ολυμπιάδα Χινίας είχε άτομα από καμιά εβδομηταριά χώρες, κάθε χώρα τέσσερα άτομα, μια τρομερή εμπειρία. φτάνεις στην Ιαπωνία, σε καλωσορίζουν, δίνεις κινητά, δίνεις πάντα και αποχωρίζεσαι στους μέντορες αυτοί που σου κάνουν την προπόνηση πριν οι οποίοι, να πούμε εδώ για το πώς δουλεύουν κάποιοι άνθρωποι κάθονταν κάθε χρόνο το καλοκαίρι και προετοίμαζαν την Ολυμπιακή Ομάδα στο Καποδιστριακό ήτανε τότε, επί έξι εβδομάδες αυτά καλύπτονταν όλα τα έξοδα από την Ένωση Ελλήνων Φημικών και είχαμε πέντε ώρες θεωρητικά μαθήματα, μεσημεριανό, πέντε ώρες πειράματα.

Και την επόμενη μέρα πάλι το ίδιο. Έπει έξι εβδομάδες, μπορεί να ήταν και λίγο παραπάνω. Και όλα αυτά τα τρέχανε καθηγητές πανεπιστημίου στο Καμποστηρικό, οι οποίοι το κάνανε γιατί θέλανε να το κάνουν. Ξέρεις, είναι αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι κάνουν κάτι γιατί το γουστάρουν, γιατί καταλαβαίνουν τι ρόλο μπορεί να παίξει στην πορεία κάποιου ανθρώπου και έπαιξε τεράστιο ρόλο σε μένα, κυρίως γιατί ένα, είδα τις δυνατότητές μου, δύο, άνοιξαν τα μάτια μου πιο νωρίς στο να δω τι υπάρχει μετά το σχολείο, το οποίο εγώ το χρειαζόμουν, γιατί ένιωθα, ας πούμε, ότι ήμουν λίγο κλεισμένος στα όρια του σχολείου εκείνη την περίοδο και δεύτερον, η εμπειρία του να γνωρίσεις άτομα σε αυτή την ηλικία από 70 διαφορετικές χώρες, οι οποίοι ασχολούνται με τις ίδιες επιστήμες και όπως είπα φτάνεις εκεί χωρίζεσαι με τους μέντορές σου μέσα στις πρώτες δύο ώρες και μετά περνάς δέκα ημέρες όπου οι μόνοι άνθρωποι που ξέρεις είναι οι άλλοι τρεις που είναι στην ομάδα του δεν έχεις τη δυνατότητα να επικοινωνήσεις με κανένα

τηλέφωνα και αυτά απαγορεύονται όλα γιατί οι μέντορές σου την ίδια ώρα μεταφράζουν το διαγώνισμα το οποίο θα δώσεις εσύ το οποίο αν θυμάμαι καλά είχε δύο φάσεις την τρίτη μέρα δίνεις ένα εξάωρο θεωρητικό διαγώνισμα και την πέμπτη μέρα δίνεις ένα εξάωρο πειραματικό και την υπόλοιπη ώρα να πω την αλήθεια μας κάνανε βόλτες είναι οι τοπικοί οργανωτές κάνουν ένα πρόγραμμα και εκεί ουσιαστικά μου μπήκε το μικρόβιο να φύγω έξω ένα ρόλο ακόμα και πάλι θα τα αναφέρω γιατί είναι αυτά τα μικρά πράγματα τα οποία το καθένα από μόνο του δεν αλλάζουν την πορεία κάποιου ανθρώπου αλλά όμως τα βάζεις όλα μαζί αλλάζουν.

Λίγο πριν πάω στην Ολυμπιάδα είχα πάει και σε ένα Ινστιτούτο εδώ στην Καλαμάτα στην Πύλο, το Ινστιτούτο Νέστορ. Να πω την αλήθεια δεν ξέρω αν λειτουργεί ακόμα. Αλλά εκείνη την περίοδο ήταν ένα Ινστιτούτο πάρα πολύ μπροστά. Ουσιαστικά θέλανε να δημιουργηθεί ένα τηλεσκόπιο νετρίνων. Αυτά είναι κάποια σωματίδια τα οποία έρχονται από τον ήλιο, τα οποία διαπερνούν τα πάντα χωρίς να αντιδράσουν.

Αλλά μία στο τόσο μπορούν να αντιδράσουν μέσα στο νερό και να βγάλουν την οβολία. Οπότε υπήρχε δυνατότητα να φτιαχτεί ένα τηλεσκόπι το οποίο ουσιαστικά τι θα ήτανε. Θα ήτανε γυάλινες μπάλες, σε οποίες μέσα μπαίνει το φως και μπορείς να δεις πότε πέρασε το φως. Αλλά τώρα σκέψου μια ράβδο η οποία έχει αυτές τις γυάλινες μπάλες και μπορεί να έχει ύψος 100, 200, 300 μέτρα και τώρα πολλές τέτοιες ράβδους να φτιάχνουν έναν κύβο.

Μια τεράστια κατασκευή η οποία η Ελλάδα ήταν μια από τις περιοχές μαζί με κάνα δυο άλλες περιοχές ευρωπαϊκές οι οποίες προσπαθούσαν να ζουν αν μπορούσαν να το φτιάξουν γιατί έξω από την Πύλο έχουμε το πιο βαθύ σημείο της Μεσογείου και ήταν ένα πολύ καλό σημείο για να μπει αυτό. Δεν έγινε τελικά αυτό στο τέλος, αλλά εγώ επί δυο εβδομάδες, ένα μήνα αν θυμάμαι καλά πήγαινα ερχόμουν στην Πύλο και οι άνθρωποι που ήταν εκεί ήταν η πρώτη εμπειρία που είχα με ξένους ερευνητές.

Υπήρχαν Έλληνες, υπήρχαν και ξένοι, οπότε εκεί μου μπήκε το τρυπάκι του να φύγω. Για πρώτη φορά μπήκε σκέψη, όταν μου το ανέφερε κάποιος μου λέει αν θες να κάνεις έρευνα, τους λέω ναι, μου λέει ξέρεις ότι άμα θες να κάνεις έρευνα κατά παράδειγμα θα φύγεις και επιστημία Ελλάδα, του λέω ναι, το φαντάζομαι εγώ τότε είχα όρεξη, μου σε κάτω στο μυαλό να πάω να κάνω φυσική στην Κρήτη, στο Ηράκλειο γιατί υπήρχαν και ένα-δυο καθηγητές που πολύ με ενδιαφέραν και εκεί ήταν η πρώτη φορά που λέω, α, γιατί δεν σκέφτεσαι να φύγεις ήδη, ας πούμε, για να πας πανεπιστήμιο έξω, και τότε ξαναμουμπήκε για πρώτη φορά το μικρό μετά ήρθανε και οι Ολυμπιάδες, γνώρισα και τον κόσμο.

Η αλήθεια είναι ότι την πρώτη χρονιά, στη Δευτέρα Λυκείου, στις Ολυμπιάδες τα πήγα χάλια, πολύ χάλια. Αλλά εντάξει, συμβαίνουν αυτά. Οπότε γυρνώντας εκείνο το καλοκαίρι, αποφάσισα ότι θα φύγω να πάω να σπουδάσω στην Αγγλία. Οπότε υπήρχε μια μεγάλη διαδρομή. Ευτυχώς το ίντερνετ πια είχε μεγαλώσει, υπήρχαν τα πάντα. δηλαδή αν εγώ ήμουν 5-6 χρόνια μεγαλύτερος μπορεί να μην είχα καταφέρει να κάνω όλο αυτό το ψάξιμο, να βρω όλες αυτές τις πληροφορίες να κάτσω να ψάξω όλα τα Βρετανικά Πανεπιστήμια ένα-ένα, ποια είναι τι προφανώς εμένα το φυσικός ήμουνα στο Κέμπριτς ήθελα να πάω τότε συγκεκριμένα μπορούσα να πάω και στο Trinity College που ήταν του Νεύτωνα αλλά προφανώς κάνεις μια λίστα με 5 πανεπιστήμια ουσιαστικά για να έχεις και backup option κτλ κτλ ευτυχώς έβαλα back-up options γιατί είχαμε κάποια οικογενικά προβλήματα ιατρικά την περίοδο που ήταν να πάω στο Cambridge για interviews οπότε αυτό πήγε λίγο κατά διάολο οπότε ευτυχώς που είχα και τα back-up options και ουσιαστικά

ξεκινάω στην τρίτη ηλικίου γνωρίζοντας ήδη ότι θέλω να φύγω πρέπει όμως να δώσω και πανελλήνιες γιατί τότε δεν μπορούσα να πάρεις απολυτήριο χωρίς να δώσεις πανελλήνιες και ο βαθμός θα εξαρτιόταν από αυτό. Έχοντας και στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι θα ξαναδώσω και για τις Ολυμπιάδες, συνήθως καταφέρνεις να μπεις στην ομάδα όταν είσαι τρίτη ηλικίου, είχα την τύχη να μπω ήδη από τη Δευτέρα, οπότε ήμουν έτσι λίγο πιο προετοιμασμένος.

Ήμουν τρίτη ηλικίου, εντάξει να πω την αλήθεια πάρα πολύ μεγάλο άγχος, δεν είχα καθώς και ήμουν εντάξει αρκετά δυνατός στα μαθήματα που με ενδιαφέρανε και το φυσικό δεν είχε καμιά τρελή βάση δεν είναι ας πούμε η ατρική που να σου τύχει μια βλακεία και να σου φύγει κάτι και να πάρεις ένα 16 στην έκθεση και μετά δεν πηγαίνεις με τίποτα ή να κάνεις ένα λάθος το τέταρτο θέμα των μαθηματικών οπότε προτεμαζόμουν να πειρατοδός και για τις αιτήσεις καθώς γιατί στα δελτανικά πανεπιστήμια τις κάνεις πολύ πιο νωρίς την αίτηση για το Cambridge, δηλαδή την είχα κάνει ήδη από το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο.

Τα είχα κάνει για όλους τα πανεπιστήμια μαζί, θυμάμαι τότε. Είχα πάει για interview τον καιρό δηλαδή που ήμασταν στην Ακή της ΣΥΝΙ θεωρητικά για να δώσουν πανελλήνες και εγώ ήδη ασχολιόμουν τα πανεπιστήμια. Επειδή κάνεις τις αιτήσεις λοιπόν, θέλω να πω τότε μόνο με τους διαπαράδειμμα βαθμούς σχολείου έλεγες ότι πήχε η συμμετείχαση στις Ολυμπιάνες και αυτά χρειαζόταν η αίτηση ή χρειαζόταν για παράδειγμα GRE ή κάτι έξτρα να δώσεις που δεν το είχες Όχι όχι, τα περισσότερα πανεπιστήμια δέχονταν ακόμα τότε το ελληνικό απολυτήριο το πανεπιστήμιο του Warwick πηχή δεν το δεχόταν στο Cambridge κάποια κολέγια το δέχονταν, κάποια άλλοι δεν το δέχονταν. Τα περισσότερα όμως πανεπιστήμια ακόμα δέχονταν Ήταν πολύ μικρή η πιθανότητα του να πάω.

Οπότε ήταν ξεκάθαρα το δυνατό μου χαρτί. Και φάνεται ότι μετά όταν σε δέχονται, η βαθμολογία που σου ζητάνε δεν είναι... Νομίζω ότι άμα έγραφα 18 στους Πανελλήνες στα Μαθηματικά και στη Φυσική, τότε με πένανε. Γιατί σου κάνουν ένα conditional offer. Λένε, σε δεχόμαστε αρκεί να γράψεις τόσο. Τα έχει το 18, είναι ένας δύσκολος βαθμός που πρέπει να δουλέψεις, να γράψεις και τέτοια.

αλλά δεν είναι ο βαθμός που περιμένεις θεωρητικά από ένα top πανεπιστήμιο του κόσμου να σου ζητήσει αλλά προφανώς γιατί το σύστημα αποδοχή τους δεν βασίζεται μόνο σε αυτά οι βαθμοί που σου ζητάνε είναι για να ξέρουν σίγουρα ότι έχετε ένα μήνυμο απόδοση που θέλουν και τα υπόλοιπα τα έχουν δει εγώ είχα κάνει, είχα στείλει το σιδή μου είχα κάνει το personal letter είχαν πάρει και δυο συστατικές αν θυμάμαι καλά εγώ αυτό που θυμάμαι περισσότερο ήταν το να ανακαλύπτω τη διαδικασία.

Γιατί ήταν κάτι το οποίο το έκανα τελείως μόνος μου. Δεν υπήρχε στην Καλαμάτα κάποιος γύρω τριγύρω που να έχει καμία ιδέα. Ανακάλυψα αργότερα ότι υπήρχε το βρετανικό... Το British Council που λέμε. Ναι, το οποίο είχε γραφεία τότε στο Κολονάκι. Ήταν η πρώτη μου φορά που έβλεπα το Κολονάκι και στην Καλαμάτα το άκουσα περισσότερο σαν αστείο.

Οπότε πήγα εκεί και μου είπανε κάποιες προφορήσεις. Βέβαια ήταν πληροφορίες όλες που τις είχα βρει από πριν Να είναι καλά το ίντερνετ Αλλά σκέψου ήταν μια διαδικασία Η οποία επί τρεις μήνες Εγώ πρέπει να ασχολούμαι ολή μέρα με αυτό Δηλαδή όλο μου το καλοκαίρι Από Δευτέρα προς τρίτη λυκείου Ήταν αυτό να κάθομαι να ψάχνω πληροφορίες Μια ανακάλυψα Όλα αυτά τα rankings που υπάρχουν για τα πανεπιστήμια Ξέρεις όλα τα website τους Ένα-ένα-ένα-ένα στους καθηγητές σε ένα-ένα στα μαθήματα να κάτσω να αποφασίσω σε ποια θα κάνω αίτηση.

Μου άρεσε πάρα πολύ η διαδικασία, αλλά ήταν μια διαδικασία η οποία ξαφνικά άνοιγε έναν κόσμο τεράστιο. Όπως σου είπα, δεν είναι καν ότι μεγάλωσες στην Αθήνα, η οποία έχει ένα μεγαλύτερο εύρος, βλέπεις περισσότερο κόσμο. Είμαστε και οι δύο παιδιά της επαρχίας. Ξέρεις πώς είναι να μεγαλώνεις σε μια πόλη μικρομεσαία. Οπότε εκείνη την περίοδη είναι ένα τεράστιο μπαν.

έτσι πήγα στο Ινστιτούτο, πήγα στην Ολυμπιάδα κάνω ετήσεις μέσα σε ένα εξάμεινο άλλαξε όλους μου ο κόσμος παρόλο που ήδη είχα κάνει δύο ταξίδια, είχα δει λίγο έξω στην Ευρώπη ένα δύο χώρες ήταν ένα τελείως διαφορετικό άνοιγμα καταλήγω να μπω πάλι στις ομάδες της Ολυμπιάδας και της Τρίτης Υκείου, στις ίδιες που είχα πει με έχει δεχτεί ήδη το Πανεπιστήμιο του Durham στο οποίο κατέληξα να πάω μετά δεν είχε δεχθεί το Cambridge γιατί όπως σου είπα την περίοδο του interview εγώ ουσιαστικά είχα αποφασίσει να μην πάω τελικά με πίεσε το οικογενειακό μου περιβάλλον να πάω παρόλο τις περιπέτειες αλλά εντάξει δεν ήταν κάποια σοβαρή προετοιμασία και με έχει δεχθεί λοιπόν το πανεπιστήμιο του Darn και μου ζητάει ουσιαστικά να γράψω 18 μαθηματικά και φυσικής πανελλήνης και έρχεται τότε θυμάμαι ένα χαρτί μέσα στις γιορτές του Πάσχα, το οποίο έλεγε ότι νομοθετήθηκε και ότι δεν χρειάζεται να δώσεις πανελλήνες για να πάρεις πτυχίο.

Και εμένα το offer που είχα δεν ανέφερε τις πανελλήνες αυτές καθεαυτές. Έλεγε ότι πρέπει να έχεις 19 σα μαθηματικά και στη φυσική, το οποίο σήμαινε ότι άμα έχεις 20 στο σχολείο, έπρεπε να γράψεις 18 σα πανελλήνες, γιατί ήταν μισό-μισό αυτό που έβγαινε σαν πολιτήριο. Τώρα μιλάμε ένα μήνα πριν στις Πανελλήνιες. Εγώ έχω προετοιμαστεί ένα χρόνο, έχω διαβάσει τα πάντα με βαριά καρδιά, αλλά εντάξει, και τους στέλνω ένα μήνυμα στις Πανελλήνιες και τους λέω, κοιτάξτε, σας ενδιαφέρει αν θα δώσεις Πανελλήνιες ή όχι, γιατί το απολυτήριο είναι το απολυτήριο.

Αυτοί δεν είχαν πάρει μυρωδιά τότε τίποτα. Προφανώς τώρα δεν θα δέχονταν μόνο το απολυτήριο, ξέρουν ότι δεν δίνεις πανελλήνιες αλλά τότε το offer μας λέει αυτό οπότε πάω εκεί, το λέω στους καθηγητές μου ότι δεν θα δώσω πανελλήνιες ένα μικρό σοκ βέβαια εντάξει όλοι γύρω τριγύρω οπότε αποφασίζω να μην δώσω το οποίο σημαίνει ότι δεν έχω δικαίωμα να εισαχθώ σε πανεπιστήμιο στην Ελλάδα και ξεκινά ένα περίοδος όπου φίλοι μου και γνωστοί μου δίνανε πανελλήνιες και εγώ είχα πάρει τα πανεπιστημιακά βιβλία χημίας την προετοιμαζόμουν για την Ολυμπιάδα γιατί το είχα πάρει πολύ προσωπικά ότι δεν πήγε καλά την πρώτη φορά όταν λέω δεν πήγα καλά εννοώ πήρα 24% ας πούμε ένα πολύ χάλια βαθμό τελειώνε λοιπόν οι Πανελλήνιες είναι όλοι οι γνωστοί μου ξέρεις αούα πάμε πάρο τότε ήταν οι πάρος που πηγαίνανε όλοι αφουδώσανε και μέσα σε αυτόν τον χαμό που ήταν όλοι ξέρεις το κύμα εφορίας μετά τις Πανελλήνιες όπως είναι και τώρα και το δεύτερο έτος του Χημικού για να προετοιμαστώ.

Καθώς ο τρόπος που δούλευε είναι ότι παίρνανε τους τέσσερις πρώτους από τη Β' Λυκείου, τους έξι πρώτους από τη Γ' Λυκείου, μας βάζανε για δύο εβδομάδες στο Καμποδιστριακό, όπου κάναμε μαθήματα και μετά έδρας και άλλη εξέταση και οι τέσσερις πρώτοι περνάγαν. Οπότε είχα μπροστά μου εγώ αυτή την εξέταση, την οποία ήταν το μόνο πράγμα που με ένοιαζε, γιατί ήθελα πάρα πολύ να πάω στην Ολυμπιάδα η οποία ήταν και στην Τουρκία το οποίο πολύ λιγότερο exciting από την Ιαπωνία απλά εμένα η οικογένειά μου είναι από την Κωνσταντινούπολη οπότε το να πάω Τουρκία για πρώτη φορά αν και ήταν στην Άγκυρα όχι στην Κωνσταντινούπολη ήταν κάτι το οποίο το ήθελα πάρα πολύ τις αστρονομίες της Ολυμπιάδας ήταν στην Πολωνία οπότε δεν με διέχερε τόσο όσο την αλήθεια πάω λοιπόν, γίνεται ο διαγωνισμός μπαίνω στην ομάδα και ξεκινά η προετοιμασία για τέσσερις εβδομάδες πριν την Ολυμπιάδα που ειτε ξέρω μπαίνεις ένα φόκους εκεί όταν βλέπεις κάτι το οποίο σε πορώνει και πάμε λοιπόν στην Ολυμπιάδα και επιτέλους έχετε το μετάλλιο

η ελληνική αποστολή είχε να πάρει μετάλλιο αρκετό καιρό τότε τώρα πια παίρνει πολλά μέχρι τότε είχαμε πάρει μόνο χάλκινα και το τελευταίο ήταν ίσως και δέκα χρόνια ή οχτώ χρόνια πιο πριν Τώρα πια έχουν κάνει πολύ δυνατή δουλειά Έχουν πάρει και ασυνένια Αλλά τότε ήταν λίγο το holy grail για την ομάδα Γιατί είχαμε να το δούμε πάρα πολλά χρόνια Οπότε όταν βγήκε εκείνο το μετάλλιο Ήταν ένα pick point που ουσιαστικά μου έδωσε Για να φύγω μετά Γιατί ουσιαστικά ενάμιση μήνα μετά πήρα μια βαλίτσα Και ένα backpack και πήγα σε μια πόλη Στην Βόρεια Αγγλία την οποία δεν ήξερα καν ότι υπήρχε Δεν ήξερα κάποιον που να ήξερε ότι υπάρχει αυτή η πόλη.

Ή βασικά ήξερα μία Αγγλίδα τότε, της οποίας είχα μιλήσει μια φορά, η οποία εξαιτήμπο δεν υπήρχε κανένας στην Καλαμάτα που να ξεκούν τον Ταρ. Τι μετάλλιο πήρατε δηλαδή μας είπες. Χάλκινο, χάλκινο πήραμε. Μετά τότε μόνο χάλκινο δεν υπήρχε τέτοιο. Και να πω βέβαια ότι χάλκινο δεν σημαίνει ότι βγήκα τρίτος. Ολυμπιάδες αυτές, επιστήμες Προσωπικά είναι, δεν είναι ομαδικά Τα μετάλλια αυτά Απλά δεν παίρνουν μόνο τρία άτομα Υπάρχουν πολλά μετάλλια Ουσιαστικά 30 με 40% των συμμετεχόντων Παίρνουν κάποιο μετάλλιο σε αυτές τους διαγωνισμούς Αλλά θυμάμαι ότι είχα γράψει γύρω σε 60% Το οποίο ήταν ένα τεράστιο improvement Το 24-23 της προηγούμενη Και εκεί ήταν ένα πολύ αστείο Το οποίο βρέθηκα στη μέση Των ελληνικών νόμων Βέβαια δεν έλυσα ποτέ αυτό το ερώτημα Ήταν από τη μία ένας νόμος έλεγε ότι δεν μπορώ να εισαχθώ σε ελληνικό πανεπιστήμιο Γιατί δεν έχω δοσιακές πανελλήνιες Και από την άλλη υπήρχε ένας άλλος νόμος Ο οποίος έλεγε ότι άμα πάρεις μετάλλιο Σε επιστημονική Ολυμπιάδα ως φοιτητής

Έχεις το δικαίωμα να εισαχθείς σε οποιοδήποτε τμήμα θέλεις Οποιοδήποτε, οποιοδήποτε ή... Οποιοδήποτε Δηλαδή μπορούσε να πας ιατρική λόγω τώρα οτιδήποτε Ναι ναι ναι άμα έπαιρες μετάλλιο μπορούσε να πας ιατρική Δεν ξέρω αν ισεί ακόμα ο νόμος Πολύ πιθανό να ισεί ακόμα Αλλά τότε ίσχυε ήτανε ξεκάθρο το ξέραμε δηλαδή Ήτανε γνωστό ότι μπορούσε να πας όπου θέλεις Δεν αναγκάμψα ποτέ ποιος νόμος θα ίσχυε Δηλαδή εγώ πήγαινα και έλεγα Πήρα μετάλλιο βάλτε με στην ιατρική και θα μου λέγανε μπες, θα μου λέγανε δεν έδωσες πανελλήνες, δεν το έμαθα ποτέ.

Βασικά, πιο πολύ εντύπωση μου κάνει ότι δεν έδωσες πανελλήνες, δεν ήξερα δηλαδή καν ότι υπάρχει σαν επιλογή. Δεν εντάξει, πιο μικρός, όπως είπες να έγινε μετά. Επειδή θέλω πως εμάς θυμάμαι ότι έβγαινε ο βαθμός, για παράδειγμα φυσική κατεύθυνση, τόσο πήρες, σαπίμινα, τετράμινα, τι ήταν το ό,τι δεν θυμάμαι. Τετράμενα Και μετά έβγαινε ο βαθμός που έγραψες Φρυτάης 4.3 ας το πω Ενώ θέλω να πω τα άλλα που τώρα έδωσες Στο σχολείο ενδοσχολικά Έβγαινε ο βαθμός που έδωσες ενδοσχολικά Θέλω να πω και εσύ που είχες κερδίσει μαθηματική κατεύθυνση Τι βαθμό σου μπήκε Έδωσες ενδοσχολικά Ναι ναι ναι ενδοσχολικά Είχες τη δυνατότητα να δώσεις ενδοσχολικά Α, το έκαναν έτσι, γι' αυτό δεν νομίζω ότι σχεσίασε με την γενιά Ναι, όχι, ο νόμος άλλαξε σε μένα Άλλαξε δηλαδή το Πάσχα ένα μήνα πριν να δώσω εγώ Πανελλήνιες Εν τω μεταξύ είναι πάρα πολύ καταπληκτικό Το ότι μιλάμε διαφορετικά άτομα Και για παράδειγμα ο ένας μου λέει Εγώ ήμουν η πρώτη γενιά που για παράδειγμα πήγα από δέσμες Πανελλήνιες

Ο άλλος μου λέει εγώ ήμουν η πρώτη γενιά που από Πανελλήνες έγινε αυτό. Εγώ για παράδειγμα ήμουν η πρώτη γενιά που από 13 μαθήματα δώσαμε 7. 6-7 δηλαδή με το... Είσαι η πρώτη γενιά. Κάθε χρόνο στην Ελλάδα κάτι θα αλλάξει. Δηλαδή δεν μπορεί να μπει κάτι σταθερά. Κέρψου βέβαια τη χαρά των καθηγητών μου που πρέπει να βγάλουν θέματα για ντοσπολικά μαθηματικά κατεύθυνση για να δώσω μόνο εγώ.

Γιατί όλοι οι υπόλοιποι δίνουν ανεκανικά πανελλήνια. Πολύ ωραία. Βγαίνουν λοιπόν το μετάλλιο, σου βγαίνει ο νόμος, τέλος πάντων που δεν ήξερες ποιος νόμος ισχύει, αλλά εσύ όπως και να έχεις κάνει την απόφαση θα βγεις εξωτερικό. Πριν πάμε βασικά να μου πεις για τα πρώτα σου βήματα και πώς θα βρήκες στο Durham, πώς το... δεν ξέρω πότε θα το πω.

Δεν το πω, φέρω κάτι. Πες το Durham, εντάξει. Durham. Οκ, θέλω να σου ρωτήσω επειδή έχω ακούσει για πολλούς φίλους μου που δοκίμασαν δηλαδή να φύγουν Αγγλία, τους ζήτησαν να κάνουν Foundation Year. Αυτό υπήρχε κάτι που υπόθηκε για σένα ή επειδή τη ρούσες, θα σου πούμε κάποιες άλλες προδιαγραφές, δεν υπήρχε σαν προϋπόθεση.

Υπήρχαν το Foundation Year, αλλά εφόσον δέχονταν το ελληνικό απολυτήριο δεν χρειάστηκε να το κάνω. Υπήρχε η πιθανότητα να σου πούνε Επιχεί ότι ξέρεις θέλουμε να έρθεις Αλλά δεν μπορούμε να σε δεχτούμε ακόμα Κάνε foundation year και μετά έλα Νομίζω ότι οι Ολυμπιάδες Έγιναν το παιχνίδι έτσι γιατί ήταν κάτι Το οποίο ήταν διεθνώς αναγνωρίσιμο Το οποίο μου έδωσε αυτό το μπουτ Ουσιαστικά Απλά η ερώτηση είναι δηλαδή εσένα δεν σου υπόθηκε Καν αυτό υποθέτουμε ότι μάλλον Ήταν οι Ολυμπιάδες αυτό που η Αγίρα στο Πακτιμπλάστιγκα. Γιατί ήθελα να πω οι περισσότεροι που όπως ξέρω ιδίως στα αγγλικά τα πανεπιστήμια να μην μπουν στο 80% μπορεί και παραπάνω δηλαδή τους ζητάνε να κάνουν foundation για δεν δέχονται ελληνικό πολιτήριο.

Μια άλλη κοπή που μπήκα εγώ ήταν ότι πήγα την χρονιά που ήταν αυτή τη τελευταία χρονιά που τα δίδακτρα στα Βρετανικά Πανεπιστήμια ήταν στα τρεσίνις χιλιάρικα και μετά πήγαν στα 9 δηλαδή, επόμενη χρονιά από μένα μπήκε με 9 χιλιάρικα τα οποία να πούμε βέβαια επειδή στο πανεπιστήμιο εγώ μπήκα το 2011 οπότε μιλάμε ότι στην ύπους στην Ελλάδα κατέρεαν τα πάντα η μητέρα μου δημόσια υπάλληλος έχασε 30% του μισθού, ο πατέρας μου ελεύθερος επαγγελματίας έχασε τα αυγά και τα πασχάλια προφανώς αυτά τα χρήματα δεν υπήρχαν απλά το σύστημα το βρετανικό αυτό που σου δίνει δυνατότητα να κάνεις και το παίρνεις αυτό ως δάνειο και το αποπληρώνεις αυτό αργότερα όταν ξεκινάς να βγάλεις από ένα ποσό και πάνω.

Ουσιαστικά είναι σαν ένας άμεσος φόρος. Σου λέει ότι από τη στιγμή που ξεκινείς μετά να δουλέψεις και βγάζεις πάνω από 20-25 χιλιάρικα για κάθε έξτρα 10 χιλιάδες δίνεις 200 ευρώ το μήκος. Οπότε υπάρχει ένα χρέος αυτό που το έχω ακόμα και δεν έχει αποπληρωθεί ολοκλήρωτα. Θα δούμε πότε. γιατί μετά συνέχισα με σπουδές με δακτωρικά κτλ κτλ όπου δεν σου ζητάνε να αποπληρώσεις μόνο όταν φύγεις από αυτό το κύκλο.

Πήρα τη βαλίτσα μου, πήρα το σάκο μου και πήγα. Η πόλη, όταν έβαζα τότε στο Google τον Τάραμπ, πήραν τρεις φωτογραφίες και οι τρεις ήταν από τον καθεδρικό του Τάραμπ και ο λόγος ήταν ότι στον καθεδρικό του Τάραμπ έχει γίνει σοκ κομμάτι του Χάρι Πότερ. Είναι μια σκηνή που είναι ένα χορτάρι στο κέντρο με ένα συντριβάνι Και αυτοί περπατάνε γύρω γύρω Και έχει αυτά τα παραθυράκια τα οποία πάνε έτσι Είναι σαν ένα central square Και αυτοί περπατάνε γύρω γύρω Αυτοί είναι από τον καθαρικό Τιντάρα Άμα πας πίσω και δεις ταινία θα καταλάβεις ποιο κομμάτι σου λέω Είναι σε όλες τις ταινίες Οπότε αυτή ήταν η μόνη φωτογραφία που πήγαινε Δεν ήξερα που πήγαινε Υπήρχε το Google Maps, το οποίο δεν είχε τότε Street View, δεν είχε Threaded τίποτα.

Οπότε έλεγα το χάρτη από πάνω και διάλεξα σε ποιο κολέγιο θα μένω και κοίταζα όλες τις αποστάσεις, θεωρώντας ότι είχε Flat. Και φτάνουμε εκεί, ήταν όλοι πολύ έτσι. Έφαγα ένα σοκ για να συνειδητοποιήσω ότι όλες οι αποστάσεις που ευπολόγιζα ήταν όλα Off by a factor of 2, ήταν όλα διπλά συγχρόνες. Το πρώτο σοκ ήταν αυτό και το δεύτερο σοκ ήταν όταν ξεκινάμε το Freshers Week, ας πούμε.

Είναι η πρώτη βδομάδα που έρχονται οι φοιτητές. Είναι όλη η λιάρδα, πέφτουν στα πατώματα. Ήταν κάτι το οποίο δεν το είχα δει ποτέ στη ζωή μου, έτσι. Ενώ ότι, εντάξει, εμείς πίναμε δύο occasional beer από τα 12, ας πούμε. Έτσι, αλλά δεν είχα δει ποτέ άτομα της ηλικίας να πέφτουν με τη μουρικά τους στα πατώματα. Και πάμε εκεί και είναι όλη η λιάρδα.

Λιάρδα, μιλάμε τώρα, έξι ώρες απόγευμα. Πολιτισμικό σοκ Αυτό και το φάει ήταν τα δύο μεγάλα σοκ Και το ότι έπρεπε να βάλω μπουφάν τον Οκτώβρη Εγώ από Καλαμάτες Γεννώ έξω μια μέρα και παθαίνω το κρύο του αιώνα Και το μεγάλο το σοκ είναι όταν πάω και ζητάω μια μπύρα Και μου λένε ταυτότητα Οκ, σου λέω πάρε Μου λέει δεν μπορώ να σου το δώσω Τι εννοείς, μου λέει τα γενέθλιά σου είναι σε τέσσερις μέρες Δεν μπορώ να σου δώσω μπύρα Σοκ προφανώς έτσι εντάξει, ενώ τελευταία φορά που μου είχαν ζητήσει ταυτότητα στην Ελλάδα πριν ήμουν 13.

Και η πλάκα ήταν ότι όλοι δίπλα μου ήταν ελιάρδες, δηλαδή αντί να πούνε τίποτα να τους μαζέψουν που καίγανε όλα τα εγκεφαλικά τους σε τέσσερις μέρες την τελειώσα πανεπιστήμιο, δεν μου δίνει να μπαίνα μια μπία. Τέλος πάντων, το ξεπέρασα αυτό, ξεκινήσανε τα μαθήματα. Το Durham είναι μια πόλη αρκετά μικρή που ουσιαστικά είναι το πανεπιστήμιο.

Ένα πανεπιστήμιο, το τρίτο παλαιότερο πανεπιστήμιο της Αγγλίας, δεν είναι πολύ γνωστό στην Ευρώπη, κυρίως γιατί είναι πολύ Βρετανικό. Αλλά ουσιαστικά το Durham θεωρείται το option που πηγαίνεις αν δεν πας Oxford και Cambridge, πας στην Durham ή Imperial. Συνήθως είναι το κλασικό. Το Imperial είναι πολύ πιο γνωστό γιατί είναι σε Λονδίνο και είναι πολύ πιο διεθνές.

Το Durham δεν το ξέρει οτιμάνω. Εκτός Αγγλίας εντός, η Αγγλία στερεύεται πολύ prestigious. Είπες έπαθες σοκ με το φαγητό. Τι εννοούσες? Εντάξει, ήταν χάλια. Εγώ είχα ένα κόλμο πάντα, μαγείρευα από σχετικά μικρός. Κυρίως γιατί ήθελα πάντα να έχω την ελευθερία μου να κάνω ξέλο. Δεν ήθελα να περιμένω τη μάνα μου να γυρίσει σπίτι για να μαγειρεύσει.

Οπότε έμαθα να μαγειρεύω από σχετικά μικρή ηλικία. αλλά τότε όταν πήγα στο Ντάρα για να μείνω στο κολέγιο και τον πρώτο χρόνο μένεις στο κολέγιο μέσα γιατί δεν έχεις ιδέα από σπίτια και τέτοια πηγή δεν μπορούσες να μείνεις μόνο εκεί έπρεπε υποχρεωτικά να πάρεις το πάκατς διαμονής και φαγητού. Οπότε υποχρεωτικά έπρεπε να τρώω εκεί και ήταν έχεις μήνει αγγλία ξέρεις τι εννοώ δηλαδή δεν μπορώ τα λάδια, τα πις, τα μπίνς για το πρωινό τα χάσμπρανς που τρέφουν με τα λάδια από κάτω και δεν μπορούσα καθόλου έτσι άνοστα φαγητά.

Γιατί δεν μιλάμε καν αγγεία-αγγεία, δεν μιλάμε και σε Λονδίνο και τα περίχωνα, σε κανένα μπάθνα, σε κανένα Oxford, κανένα Cambridge, κανένα οτιδήποτε. Ή Μπέρνιχα, ας πούμε, έτσι. Μιλάμε για ντάρα, μιλάμε στα όρια με τη σκοτία. Έτσι, hardcore Βρετανικές γεύσεις. Δηλαδή, θυμάμαι που είχα πάει σε μια φάση σε ένα Ιταλικό εστιατόριο, το οποίο όλοι οι φοιτητές κάνανε α και ου ας πούμε το ιταλικό εστιατόριο και πήγα, πήρα μια καρμπονάρα και ο τύπος έδωσε μια μακαρονάδα η οποία είχε κατεψημένα κομμάτια κοτόπουλο από το Άισλανδ το ξέρω γιατί είχα αγοράσει τα ίδια από σπίτι μου για να κάνω κάτι και κρέμα γάλακτος και ήτανε, αλλά δεν είχε βάλει καν αλάτι μέσα και αυτό ήτανε εκεί στο hot spot της πόλης τάχτα δεν θα σου εξηγήσω, παραπάνω καταλαβαίνει Το μόνο που ανακάλυψα τότε, ας πούμε, φαγητό που δεν ήξερα και μου άρεσε ήταν τα ντόνατς.

Δεν υπήρχαν ντόνατς εδώ, οπότε ανακάλυψα τα ντόνατ. Εκεί πηγαίνανε τα λεφτά μου. Ήταν η αρχή, εντάξει, μια αρκετά μεγάλη αλλαγή, τεράστια αλλαγή, έτσι, και πολιτισμικά, γιατί όπως σου είπα δεν ήτανε καν Λονδίνο ή σε κάποιο πολιτισμικό κομμάτι. Είναι πολύ Βρετανικό Πανεπιστήμιο, περισσότεροι Άγγλοι. το φαΐτο νατάλο. Για πρώτη φορά ζωή μου έμεινα κάπου που δεν ήταν δίπλα στη θάλασσα, το οποίο ουσιαστικά δεν φαίνεται μεγάλο, αλλά νομίζω όσοι έχουν μεγαλώσει δίπλα στη θάλασσα καταλαβαίνουν τη διαφορά που μπορεί να κάνει αυτό.

Για πρώτη φορά ένιωσα χειμώνα στη ζωή μου. Δεν το ήξερα ότι δεν είχα νιώσει πριν χειμώνα, αλλά για πρώτη φορά εγώ έχω συνηθίσει, ξέρεις, η κρύα μέρα στην Καλαμάτα είναι όταν το ανώτερο της ημέρας είναι κάτω από 14. Δηλαδή άμα είσαι μια μέρα με 12 βαθμούς είναι κρύα. Και τα ξημερώματα, το πικ του κρύου ήταν όταν είναι γύρω στους 0 και πιάνει έτσι αυτό το frost πάνω στο γρασί, το οποίο γινόταν μια-δύο φορές το χρόνο.

Έτσι και μετά έρχονταν οι αλκυονίδες το Φλεβάρι που είχε 25 βαθμούς. Και πήγα στο Ντάρεμ όπου το Φλεβάρι επί ένα μήνα θυμήδα ήλιο. Δεν βγήκε ο ήλιος για ένα μήνα. Και επειδή μιλάμε για βόρεια Αγγλία Το Δεκέμβρη ο ήλιος έπεσθε στις 3, 3ήνιση Νομίζω 3ήνιση πρέπει να ήταν το Ιεροβασίλεμα Αλλά ουσιαστικά σκοτίνιαζε από τις 2.30-3 επειδή είχε και τα σύννα Ένα μεγάλο σοκ από αυτή την άποψη της ζωής Το οποίο όμως δεν με πείραξε πάρα πολύ Γιατί ήμουνα πάρα πολύ πορωμένος με τις σπουδές Ήταν δηλαδή σαν να περίμενα αυτό το πράγμα Στο κλασικό σάιον γκικ μιλάμε έτσι Ήτανε... εγώ το λάτρευα πραγματικά αυτό που έκανα Και στο σχολείο ένιωθα ότι ήμουν λίγο σε αλυσίδες Περίμενα πότε θα δω τα πραγματικά Οπότε από εκεί που ήμουν ένας αρκετά τεμπέλης μαθητής Δεν διάβαζα για το σχολείο έτσι Δηλαδή, οκ Όταν ήταν πανελλήνιες διάβασα λίγο Αλλά δεν είχα ποτέ το intensity που έχουν Αυτοί που πάνε να δώσουν σοβαρά σε κάποια πολύ ψηλή σχολή Δηλαδή θα διάβαζα δύο τρεις ώρες την ημέρα

Αλλά ως εκεί Πριν από τη γάμμα λυκείου Για το σχολείο δεν ξέρω Τις μισές μέρες δεν έκανα τίποτα Τις άλλες μισές Καναμισάω κάτι Και μπαίνω στο πανεπιστήμιο Και ουσιαστικά είμαι από τις 9 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ Non-stop Έτσι ξυπνάω το πρωί Τρώω κάτι Μαγειρεύω τα μακαρόνια μου Τα βάζω στο ταπεράκι Και πηγαίνω στο σχολείο και γυρνάω το βράδυ και το λάτρευα πραγματικά αυτό το πράγμα. Αυτό τρία χρόνια non-stop ή πιο κοντά στις εξεταστικές. Όχι, non-stop.

Στις εξεταστικές όχι, αλλά τι τα είχα βγάλει όλα καθόμου να θυμάμαι μία εξεταστική τον Τάραμ έτσι, τον Τάραμ έχει μία στο τέλος χρονιάς όλη τη χρονιά την δίνεις στο τέλος και μέσα σε έξι μαθήματα, δηλαδή έδινε σε έξι μαθήματα και ήταν όλοι οι ύλοι της χρονιάς. Όμως είχαμε πολύ καιρό γιατί είχαμε τις διακοπές του Πάσχα οι οποίες ήταν τέσσερις-πέντες εβδομάδες και μετά γύρναγες, είχες ένα-δύο επαναληπτικά και μετά έδινες.

Οπότε εγώ θυμόμουν ότι καθόμουν στις διακοπές του Πάσχα και έκανα condensed notes, πολύ συμπυκνωμένες σημειώσεις για το κάθε μάθημα και αυτό ήταν ουσιαστικά το διαβασμά μου. Μετά πήγαινα Έλληνα από την αρχή όλα τα problem sheets τα οποία είχαμε και πήγαινα και έδινα. Αλλά όχι, το έντονο ήταν εκτός των εκσταστικών κυρίως.

Ήταν κανονικά στα μαθήματα κατά τη διάρκεια. Το οποίο όπως σου λέω εγώ το λάτρευα. Δηλαδή ήταν, μου άρεσε πάρα πάρα πολύ. Μιλάμε για ένα πανεπιστήμιο όπου το κεντρικό του κολέγιο είναι κάστρο. Τα κτίρια του ήταν τρομερά. η βιβλιοθήκη είχε ανοίξει μια καινούρια τεράχα βιβλιοθήκη με τζαμαρίες ξύλινα έβλεπα βιβλία τα οποία ήταν απίστευτα Heisenberg, Dirac τόνα τ' άλλο, μανία μου ένα ήταν ο Dirac, τον λάτρευα γιατί μου άρεσε πολύ η βατική φυσική έμπαινα μέσα και έψανα τα βιβλία του καθόμουν κάτω και μας διώχναν ορισμός του φυτού από αυτή τη έννοια απλά έπαιζα και μπάσκετ το οποίο βέβαια η προπόνηση ίσως ήταν σε 6 ώρες το πρωί γιατί έπρεπε να είναι πριν τα μαθήματα.

Και θυμάμαι τώρα μια χαρακτηριστική σκηνή όπου έχω πάρει ένα ποδήλατο το οποίο μετά από έναν καιρό είχε χαλάσει. Βέβαια δεν υπήρχε στον ήλιο μοίρα τότε. Τακίς φαντάζομαι θα τα θυμίσουμε και αυτά αλλά έφυγα Σεπτέμβρη του 2011. Σεπτέμβρη του 2011 το 2011 ουσιαστικά είναι που αρχίζει. Το 2012 ήταν η χοντρή χοντρή χρονιά της κρίσης.

Η κρίση έχει ξεκινήσει λογιστικά και από τα οικονομικά του κράτους έχει ξεκινήσει από το 8-9, αλλά η περίοδος μέχρι το 11 είχε κυρίως μικρές κινήσεις, άμα δείτε την ανεργία ξανόταν σταδιακά, δηλαδή και πάει στο 15% και μετά ξαφνικά κάνει ένα μπαν μέσα σε δύο χρόνια το 11-12 και φτάνει στο 25% και για τα άτομα της ηλικίας μου στο 60%.

Οπότε προφανώς τα οικονομικά δεδομένα είχαν αλλάξει πάρα πολύ. Για όσους θα αναρωτιούνται τα έξοδα για μένα, θα ήταν περίπου τα ίδια από αυτά που θα είχα άμα πήγαινα στην Αθήνα για σπουδές. Όχι τα έξοδα, τα έξοδα ήταν λίγο ψηλότερα, αλλά είχα τη δυνατότητα να βγάλω χρήματα όταν ήμουν εκεί. Ουσιαστικά το 2012 που παραλύσανε τα πάντα και φτάσα σε ένα σημείο που δεν είχα χρήμα για τον Ίκης, τα λοιπά και τα λοιπά, μέσα σε όλο το χαμό το 12ο διάβοσμα βρήκα για δύο μήνες μια δουλειά ως σερβιτόρος τότε σε ένα ιταλικό εστιατόριο, ένα καλό όμως ιταλικό εστιατόριο, από αυτά που περνάγανε, ξέρεις, οι γαρίνες και τα στέικ και τα πήγαινα στα παιδιά και εγώ έτρωγα μια μακαρονάδα μετά.

Οπότε ναι, τα έξοδα ήταν ένα 30% πάνω, θα έλεγα, από αυτά που είχα στην Αθήνα, απλά είχα τη δυνατότητα πολύ πιο εύκολα, βρήκα αυτή τη δουλειά, μετά έκανα ένα πετήσιο στο πανεπιστήμιο, όπου άμα μπορούσα να αποδείξω να αποδείξω ότι η οικονομική μου κατάσταση έχει χειροτερέψει και δεν φταίω εγώ από τη στιγμή που ξεκίνησα τη χρονιά.

Οπότε εγώ αυτή την αίτηση την έκανα το 13 το Γενάρη και έπρεπε να αποδείξω ότι όταν γύρισα για το δεύτερο έτος το Σεπτέμβριο του 2012, ότι έχει χειροτερέψει τα πράγματα, μπορεί να φταίω εγώ. Μόνο και μόνο σκέψου η ισοτιμία του ευρώ είχε χάσει γύρω στο 12% μέσα σε εκείνους τους μήνες. Εντάξει έγραψα μια έκθεση, δεν το ήξερα τότε ότι θα γινόμουν οικονομολόγος, αλλά έγραψα μια έκθεση τότε να σου πω γιατί είναι η κατάσταση ο Χάλια και μου δώσανε ουσιαστικά ένα γκραντ τότε αρκετά μεγάλο, πρέπει να ήταν γύρω στις 2.500 λίρες άμα θυμάμαι καλά. Έτσι ουσιαστικά με κάλυψε για τέσσερις μήνες.

Φτάνει, γι' αυτό σου λέω ότι τα έξω ήταν λίγο παραπάνω αλλά είχα τέτοιες βοήθειες που δεν θα μπορούσαν να τις έφαγαν στην Ελλάδα ούτε δουλειά υπήρχε περίπτωση εκείνη την περίοδο να μπορώ να πιάσω με την ανεγεία, όπως σου είπα για τα παιδιά της ηλικίας μου, στους 60% Μου είπασαι ότι μπήκες με τα τρία χιλιάρικα ας πούμε Αυτό σημαίνει ότι εφόσον πρέπει να δες και μπήκες και τις επόμενες χρονιές είχες τρία χιλιάρικα ή πήχε την δεύτερη τρίτη χρονιά ανέβηκε. Όχι όχι όχι έμενες όπως έμπαινα. Α όπως δηλαδή με υπέγραψη σου πούμε στην αρχή δηλαδή έμενε για όλη τη διάρκεια των σχολών. Μάλιστα πολύ ωραίο αυτό Το δεύτερο που ήθελα να σε ρωτήσω και το τρίτο βασικά δύο μαζί για να βάλουμε κάποια νούμερα έτσι κάτω στη τραπέζη. Άμα θυμάσαι έτσι ιδίως για τις αιστείες για παράδειγμα πόσο ήταν το μίσθο μας, το που είναι το ενίκιο.

Σας γελάσω πάρα πολύ. Ουσιαστικά την πρώτη χρονιά έμεινα σε αιστεία, μετά δεύτερο και τρίτο έτος έμεινα έξω και μετά τέταρτο έτος κύρισα στην αιστεία. Θα σου πω ότι τα έξοδα μου, νομίζω συνολικά εκείνη την περίοδο, ήταν γύρω στα 8-9 εκατοστάρικα σε ευρώ. Μας δει με την αιστεία μέσα. Όλα μαζί, έτσι. Ε, άρα πούμε 4-5 εκατοστάρικα λέγω τώρα η αιστεία και ουσιαστικά δεν χάλαγα τίποτα γιατί δεν είχα.

Είπες ότι πληρώνεις και το φαγητό μέσα. Ναι, οπότε εγώ δεν ξόδευα, δεν είχα λεφτά να βγω να ξοδεύω τέτοια. Πέρα από τη διαμονή μου, το φαγητό μου και τους λογαριασμούς πρέπει να ξόδευα κάτω από 100 εκατομμύνα σίγουρα. Τότε αν θυμάμαι καλά, θα είχα απολογίσει τότε ότι άμα είχα πάει ένας κουδάς στην Αθήνα θα ήθελα καν ένα εξακοσάρι πάνω κάτω.

Τα νίκια τότε ήταν αρκετά φαμηλά, ήταν στο 2,5 μαζί με λογαριασμούς, φαγητά και τέτοια. Αν θυμάμαι καλά είχα απολογίσει ότι ήθελα κανένα 600 εκεί και ήθελα 8-9 στην Αγγλία, τα οποία βέβαια τα έξτρα αυτά τα έβγαζαν. Όπως σου είπα έπιασα τη δουλειά, μετά μου δώσανε τιμές του δεύτερου έτους σε ευρώ γύρω στα 3 χιλιάρικα έξτρα και μετά επειδή τα πήγαινα αρκετά καλά, δηλαδή ήμουν στο έτος μου, ήμουν στο top 3 ας πούμε νομίζω, το φτυπητόν από τους που διευθυνθούν στους 180, με πήραν στο Ινστιτούτο Σωματηδιακής Φυσικής που είχε το Πανεπιστήμιο να κάνω έρευνα το καλοκαίρι.

Οπότε εκείνη τη χρονιά, δηλαδή και με τα οικονομικά και τέτοια, δεν είχα χρήματα για να γυρίσω καθόλου. Οπότε είχα γυρίσει λοιπόν το καλοκαίρι του πρώτου έτους και μετά ξαναγύρισα 14 μήνες αργότερα, αν μάθουμε καλύτερα. Το οποίο εντάξει, ενώ δεν είμαι γενικώς πολύ homesick άνθρωπος, αυτό με είχε δυσκολέψει, παρά ήταν λίγο πολύ, κυρίως λόγω της δυσκολίας που υπήρχε.

Δηλαδή θυμάμαι το Γενάρη-Φλεβάρη του 2013, ήμουν εκτός εστίας, ήμουν σε ένα σπίτι. Είχα πληρώσει το νίκη του σπιτιού, το οποίο είχε μέσα στο εγκυλοβεριασμό Και ευτυχώς μαγείρευα εγώ το δεύτερο έτος, δηλαδή επανήλθα. Ένα μικρό αστείο νομίζω ότι στο πρώτο τέρν του πρώτου έτους έχασα 4 κιλά, γιατί δεν έτρωγα, δεν μπορούσα να φάω το φαγητό.

Οπότε ήταν μεγάλη χαρά στο δεύτερο έτος όταν μπορούσα να μαγειρεύω. Οικογενειακή επιχείρηση μεταφορές, οπότε ήρθε το παραδοσιακό δέμα με δύο μπιτόνια λάδια από την Καλαμάτα, από τις ελιές μας, Ξέρεις 4-5 κιλά σφέλα, σφέλα για όσους είναι πάνω από τη μεσημεία είναι ένα λευκό τυρί σαν τη φέτα Αλλά 2-3 φορές πιο σκληρό και πιο αλμυρό οπότε άντε και ένα ελιοφορείο Αυτά ήταν λάδι, σφέλα, μέλι και ρίγανη Αυτά ήταν τα στάδια στο οποία επί 10 χρόνια στο εξωτερικό τα έπαιρνα πάντα μια φορά το χρόνο Οπότε έχοντας σφληρωμένο τότε το νίκη τους λαγεριασμούς Θυμάμαι ότι για 2 μήνες ξόδευα γύρω στις 100 ευρώ το μήνα τίποτα. Δηλαδή θυμάμαι τότε μόνο είχα βρει ένα κολυμβητήριο εκεί κοντά το οποίο ήταν δωρεάν για φοιτητές και είχα ξοδέψει 10 λίρες για να πάρω τα γυαλάκια. Ουσιαστικά αυτό που έκανα τότε το οποίο εντάξει ελπίζω το επεισόδιο να μην το δει ποτέ ο πατέρας μου γιατί προφανώς δεν σου τα έλεγα αυτά. Γιατί ήξερα ότι ξέρεις δεν θα φάνε αυτοί εδώ άμα το ξέρανε για να φάω εγώ πάνω.

Πήγαινα σε ένα από τα μεγάλα πιο φτηνά σούπερ μάρκετ της Αγγλίας. Αυτό που κάνανε λοιπόν, θα το κάνουν ακόμα, είναι ότι έλεγε κάτι σήμερα, στις 2 περίπου η ώρα το μεσημέρι, το είχα βρει το σύστημα γιατί πήγαινα κάθε μέρα. Επειδή δεν είχα λεφτά για κρέας, δεν μπορούσα να πάρω να φάω ας πούμε κοτόπουλο. Αυτοί τι κάνανε, στις 2 ώρα το μεσημέρι, ό,τι έλεγε εκείνη την ημέρα το βάζανε half price, μισή τιμή, και μετά ό,τι από αυτά δεν ξεπουλιότανε, μισή ώρα πριν κλείσει, το βάζανε στο 10% της αρχικής τιμής.

Οπότε τι έκανα εγώ τότε, γιατί δεν υπήρξε τον ηλιομήρα, πέρναγα το μεσημέρι, τσέκαρα τι ήταν μισή τιμή, οπότε έφτιαχνα πιθανά τι θα μπορούσα να πάρω, τι θα μπορούσα να κάνω φόκου το βράδυ και ερχόμουν μετά, αν θυμάμαι καλά έκλεινε 9 η ώρα ή 10, έστω ας πούμε ότι έκλεινε 9. πήγαινα εγώ εκεί στις 8 και 20 γιατί κάπου εκεί ενδιάμεσα 8 και 20 με 8 και 40 βάζανε το καρτελάκι για το 10% τα μαζεύανε σε ένα κάρτετσι και τα βγήκα σε ένα συγκεκριμένο σημείο και ήμασταν 4-5 άτομα τα ίδια κάθε φορά δηλαδή γνωριζόμαστε δεν μιλούσαμε ποτέ έτσι γιατί τρέπεσε και λίγο έτσι τρέπεσε να το κάνεις αυτό δεν είναι κάτι το οποίο το κάνεις πολύ εύκολα ήμουν μόνος φοιτητής οι άλλοι ήταν άτομα που απεί αμέναν εκεί, που ουσιαστικά όλοι τι κάναμε βάζαμε μάτι από αυτά που έβαζε εκεί το τι θέλουμε να πάρουμε και πήγαινε εκεί και έβαζε στον εαυτό σου με έναν τρόπο που δεν θα έκανε τζαρτζάρισμα γιατί τέτοια δεν είχε περίπτωση, αλλά προσπαθείς να κάτσεις εκεί που θα σε κοντά σε αυτό που θες να πάρεις. Και ουσιαστικά την είχα βγάλει

τότε θυμάμαι επί δύο μήνες ευτυχώς είχε πολύ φθηνά μακαρόνια στην Αγγλία. Άμα θυμάμαι του NTP. Μιλάμε 2012, έτσι. Ναι, κι εγώ εκεί 50 λεπτά τα θυμάμαι το κιλό, άρα ναι, λογικά θα είστε 20. Και ουσιαστικά, τι έκανα, έπαιρνα τότε μακαρόνια και πήγαινα εκεί και περίμενα να δω τι θα πάει στο 10% της τιμής και τρώγα εκείνο, ό,τι να ήταν, έτσι.

Το οποίο το κλασικό ήταν τα μανιτάρια, τα οποία εγώ μεγαλώντας τα σκηνόμουν, δεν έπαιρνα ποτέ μανιτάρια και έμαθα να τρώω μανιτάρια γιατί τα έβρισκα τσάμπα έτσι γιατί αυτά τα μανιτάρια είχαν 2,5 λίρες οπότε πηγαίναν 25 λεπτά έτσι τα έπαιρνα εγώ και έβρισκα τρόπους μετά που και θυμάμαι μία μέρα το Φλεβάριο αυτό δεν τα χαρακτηριστώ γιατί δεν τα συνειδητοποιείς τώρα έτσι και το λέω σαν ιστορία όχι ότι έγινε κάτι συντερακτικό σε μένα γιατί πάνω κάτω εκείνη την περίοδο όχι όλοι αλλά ένα μεγάλο κομμάτι ας πούμε στην Ελλάδα περνούν σε διάφορες τέτοιες καταστάσεις. Απλά είναι ενδιαφέρον να τα θυμόμαστε τώρα μετά από κάποια χρόνια. Μπαίνω το κλασικό μου τη μεσημεριανή διάμεσα δηλαδή στα μαθήματα, περνάω πριν ένα δεκάλεπτο από τη σχολή και βρίσκω ένα γάμον στέικ το οποίο είναι μπούτι χοιρινό. Έτσι δυόμιση κιλά. Και βλέπω ότι το έχουν βάλει μισή τιμή. Και λέω τώρα αυτό Νομίζω πρέπει να είχε 25 λίρες αρχική τιμή.

Το βλέπω στις 12. Και σκέφτομαι τώρα αυτό να το πάρω αυτό έτσι όπως είναι μισή τιμή. Να φάω λίγο κρέας γιατί είχα καιρό να φάω. Άσχεσαι με κάνα κατόπιλο μόνο γιατί αυτά λίγουν συχνά οπότε περνάγαν. Και λέω θα το ρισκάρω, θα το αφήσω μήπως μείνει για το βράδυ. Τη γεννάω το βράδυ και είναι εκεί. Το βάζει ο τύπος στο κατ.

Εκεί πρέπει να ήμουν λίγο πιθαντικός. ένα δυομισάκιλο κομμάτι κρέας με δυόμιση λίρα. Ήταν απίστευτο. Απίστευτο, έτσι, δηλαδή πήγα σπίτι, η χαρά μερει τα αστιά, κατευθείαν παίρνω το μαχαίρι κάτω, το βάζω σε μερίδες, το ένα το κρατάω να το φάω και έκανα δέκα μερίδες, ουσιαστικά, έδωσα τα λάτα λίπη, έκανα το τέτοιο, δέκα μερίδες, σελοφάνηται κατά ψήξη.

Και είχα ουσιαστικά, για τον επόμενο μήνα έτρωγα δύο-τρεις φορές την εβδομάδα το χειρινό. Ήμασταν σε μια τέτοια φάση εκείνη την περίοδο, οπότε ευτυχώς κατάφερα να βρω τη θέση στο Πανεπιστήμιο το καλοκαίρι, που ήταν η πρώτη μου ever ερευνητική θέση, η οποία ήταν επιπληρωμή, αν θυμάμαι καλά, μου δίνανε 220 λίρες τη βδομάδα, άρα 10 εβδομάδες που έμεινα εκεί έβγαλα λίγο πάνω από 2.000 ευρώ, τότε ήταν κοντά στα 3, το οποίο σημαίνει ότι, ξέρεις, άμα εγώ ήθελα 10.000 χρόνια εκεί, έβγαλα από τη βοήθεια του χειμερινού και από αυτό του καλοκαιρινού, έβγαλα τα δύο τρίτα μιας χρονιάς, ας πούμε, μάνι-μάνι, μαζί με και αυτά από τη δουλειά.

Ουσιαστικά βγήκε μια χρονιά έτσι, πιο βαριά, ας πούμε, δύσκολη χρονιά. Και μπαίνουμε στην τρίτη χρονιά. Την Αγγλία τα πτυχία είναι τρία χρονιά. εγώ όμως επειδή ήθελα να κάνω έρευνα είχα μπει στο τετραετές πρόγραμμα το οποίο ήταν οπιαστικά μάστερς πήγαινα αρκετά καλά μου γίνεται μια πρόταση να μείνω στο ΝΤΑΝ για δακτωρικό και να μην χρειαστεί να κάνω τον τέταρτο έτος να πάω από το τρίτο και δευτείαν αλλά εγώ είχα ένα που αποφασίσει ότι θέλω να φύγω δεν αντιχάλλω τη μουντήλα και δεύτερον είχα αποφασίσει ότι θέλω κάνω έρευνα στη βαριά θεωρητική φυσική, στη θεωρία των χορδών.

Και εκεί θα ήταν περισσότερο για σωματιδιακή φυσική, το οποίο ίσως έπρεπε να είχα μείνει, δεν ξέρω τι έπραχα. Καλά έχουν πάει αυτά τα πράγματα, οπότε δεν έχω παράπονο. Και τότε έγινε, αντίστοιχα πως έκανα αιτήσεις για να με πάρουν σε αυτή τη θέση στο Πανεπιστήμιο το καλοκαίρι, έκανα αιτήσεις μετά το καλοκαίρι για να πάω στο ΣΕΡΝ.

τη Γενέβη. Για όσους δεν ξέρουν στο Σοφσέν υπάρχει ο μεγάλος επιταχυντής οματιδίων, το οποίο είναι ένα τούνελ γύρω στα 27 εκπληρώματα κατά τη Γενέβη ή πιο υπερσύγχρονη μηχανή που πάει στον Κότ. Ίσως οι δεύτεροι να αντιμάχονται με τα εργαλεία που έχει η SLM στην Ολλανδία που φτιάχνει τα μηχανήματα, που φτιάχνουν τα chips για τους υπολογιστές.

Μιλάμε ένα επίσης το θαύμα ουσιαστικά της επιστήμης και τότε ήταν η εποχή που είχαν ανακαλύψει και το Μποζόνιο Χίξ, τότε που βγαίναν οι παπάδες και λέγανε δεν τρέπαστε να το λέτε του Σωματήριου του Θεού, ενώ κανένας φυσικός δεν το λέγε έτσι. Αλλά ήταν μια πολύ μεγάλη, ήταν πολύ στα πάνω του το Σέρν εκείνη την περίοδο και είχα κάνει αίτηση να με πάρουν για να κάνω έρευνα και το καλοκαίρι και γιατί ήταν ένα απίστευτο μέρος.

άμα ήθελες να κάνεις την οικογενειακή σωματεριακή που ακόμα αν φυταλαντευόμουν θα κάνω γιατί ήταν το top στον κόσμο και γιατί είναι ο Ελευθετία και ήταν καλά τα λεφτά πώς θα βγάζαμε άλλη μια χρονιά και πάω και το καλοκαίρι βρίσκω πάρα πολλούς Έλληνες ήταν δηλαδή η πρώτη φορά γιατί στο Πανεπιστήμιο στο δικό μου είχα γνωρίσει δύο στο Σέρτοντ είχαν πάρα πολλοί είχαν πάρα πολλοί και κομιουτεράδες γιατί είχε και IT summer shifts ήταν ένα έτσι ήταν ένα περιβάλλον από αυτά που λες περπατούς ας πούμε δίκλα και πέναγε δίκλα σου ο νομπελίστας ας πούμε και το πιο σημαντικό ίσως από όλα τότε δύο ήταν τα σημαντικά το πρώτο ήταν μιλάμε τώρα 2014 και βάζω τον υπολογιστή μου βάζω το έλστερνετ από το ίντερνετ και πιάνει 1,2 giga pps το 2014 και παθαίνω σοκ σοκ Σοκ μιλάνε, δεν υπήρχαν αυτοί αλλα δηλαδή Δεν υπήρχαν έτσι Στην Ελλάδα είχαμε 2 ΜΠΠ Εκεί στην Ισπήρνια το έχουμε έτσι Έβγαινα με το λάπτοπ έξω στον κήπο Ήμουνα 50 μέτρα από το κτίριο Και έπιανε το Wi-Fi 300-400 ΜΠΠ

Μιλάμε για απίστευτα πράγματα έτσι Το οποίο ήταν λογικό γιατί Το ΣΕΝ είχε παίξει μεγάλο ρόλο Στη δημιουργία του web και του ίντερνετ του ίδιου αλλά ήταν τα συστήματα τρόμερα. Αυτό ήταν το πρώτο τρόμερο. Και το δεύτερο τρομερό ήταν το ίδιο το τούνερ. Τα οποία μπήκαμε γιατί εκείνη την περιοχή αναβαθμίζανε και μας κατεβάσανε σκέψου τώρα, δεν θυμάμαι τι βάθος, γύρω στα 100 μέτρα και να βλέπεις τον ανιχνευτής ο οποίος ήταν ένα μηχάνημα 50 μέτρα ύψος.

Σκέψου μια πολυκατοικία όλη ηλεκτρονικά. Όλοι οι αισθητήρες, όλοι οι καλώδοι. Ήταν ένα πράγμα απίστης. Δηλαδή ήταν μόνο και μόνο αυτό να το βλέπεις Ειδικά για κάποιον που ορωμένο με τη φυσική Ήταν ένα τρομερό πράγμα Όπως και βέβαια τα τούνελ όλα Κάτω το Σέρν ήταν όλο γεμάτο τούνελ Γιατί πριν από το μεγάλο τούνελ που υπάρχει τώρα Υπήρχαν και πιο μικρά πιο μικρά Τα οποία ήταν πιο πάνω που γίνονται τα αρχικά πειράματα Και τώρα αποφασίσανε Ότι θέλουν να κάνουν και upgrade Να κάνουν τούνελ 100 χιλιόμετρα Θα δούμε βέβαια αυτό περίπου για 20 ετία σίγουρα.

Εκεί ήταν μια τεράστια αλλαγή πάλι όπου ουσιαστικά μετά από δύο χρόνια αρκετής δυσκολίας από άποψη ζωής γιατί πάλι σου λέω τις σπουδές μου ότι τις λάτρευα πήγα κάπου όπου έχω την εντύπωση ότι μένα σε κάτι ντομάτια μέσα στο ΣΕΡΝ μαζί με έναν τύπο πληρώναμε εκεί κάποιο νίκη το οποίο δεν ήταν ευθυνό. Αλλά νομίζω ότι μετά μας μέναν στο χέρι 2.500. Το οποίο ήταν εξωφρενικό ποσό. Έτσι.

Εξωφρενικό ποσό. Δηλαδή από εκεί που πριν τρεις-τέσσερις μήνες ψάχναμε τα λεπτά και τα τέτοια πας στην Ελβετία και βλέπεις έναν άλλο κόσμο διαφορετικό τελείως. Από τα 2.500 λεπτά, 2.500 κιλά γκαμών πήγες τα 2.500 το μήνα. Ναι, ναι, ναι. 2.500 λίρες. Ένα τέτοιο. Το οποίο τον πρώτο μήνα φύγαν όλα. Φύγαν όλα γιατί ήθελα απλά να χαλαρώσω.

Έτσι εντάξει είχα τρεις μήνες εκεί οπότε μετά τα κράτησα για να βγει το τέταρτο έτος στο Πανεπιστήμιο αλλά ήταν αυτή μια τρομερή εμπειρία το οποίο ουσιαστικά ήταν είχαμε το πρωί έρευνα και το απόγευμα διαλέξεις μαθηματάκια κτλ. Και έτσι μπαίνω ουσιαστικά στο τελευταίο έτος που έχω πασήσει ότι θα κάνω δακτορικό γιατί θέλω να κάνω έρευνα επιλέγω να πάω στο Southampton θα κάνει έτσι και σε κάποια άλλη μέρα, αλλά ήταν η τόπινη επιλογή ίσως γιατί ήταν εκεί και νομίζω ακόμα είναι ένας Έλληνας θεωρητικός φυσικός ο οποίος ήταν από τους τόπιους παγκοσμίως στο κομμάτι της θεωρίας χορδών το οποίο με ενδιέφερε εμένα εκείνη την περίοδο, ολογραφία λέγεται ουσιαστικά, να μην μπούμε σε τεχνικές λεπτομέρειες, αλλά είχε να κάνει με τη βαρύτητα αυτή καθεαυτή και από που προέρχεται και πως συνδέεται με όλες τις υπόλοιπες δυνάμεις που υπάρχουν στο σύμπαν.

Κεντέρρης λέγεται, Κώστας Κεντέρρης. Οπότε πήρα στο Σαθάμπτο και εκεί ήτανε που χαλάρωσα γιατί άρχισα να βγάζω τα δικά μου χρήματα σταθερά. Έτσι ήτανε μια... δεν ξέρω, εγώ έχω ένα θέμα, δεν μπορώ να δανείζομαι, δεν μπορώ να παίρνω χρήματα, δεν νιώθω καλά με αυτό το πράγμα. Σκέφτομαι ότι στο πρώτο έτος όταν έπρεπε να κλείσουμε το σπίτι για την επόμενη χρονιά Πάμε να το κλείσουμε και μας λένε ωραία έχει 600 λίτρες μπροστά Εγώ δεν είχα ιδέα Και αναγκάθηκε και δανείστηκε ουσιαστικά από τη μητέρα ενός φίλου τότε Τότε είχαμε πρωτογνωριστεί οπότε ήταν έτσι η αρχή μιας φιλίας Τώρα πια είμαστε κολλητοί εδώ και χρόνια Κάναμε παιδιά την ίδια περίοδο ταξιδεύουμε κάθε ένα-δυο χρόνια να βρεθούμε κτλ.

Κατά το 1 τέταρτο Ελληνοκύπριος, τα υπόλοιπα Αγγλία και Πολωνία. Από αυτές τις φιλίες οι οποίες ήταν, οι ωραίες φιλίες που πετυχαίνεις κάπου μια περίοδο και μετά τις κρατάς, η οποία, μία μικρή παρένθεση, ουσιαστικά ξεκίνησε για τα καλά μία μέρα το χειμώνα, κάπου το Νοέμβρη στο πρώτο έτος στο Ντάραμ, που γυρνάω και του λέω ρε εσύ έχω να δω τη θάλασσα δυο μήνες και με πιάνει ένα τέτοιο και μου λέει πάμε του λέω τι εννοείς, μου λέει πάμε και ξεκινάμε τα μεσάνυχτα με δύο ποδήλατα να πάμε στη θάλασσα η οποία ήταν τρεις-τεσσέρις ώρες με το ποδήλατο μακριά να μην τα απολύω μετά από μια ώρα έπαθε λάστιχο και καταλήξαμε να σέρνουμε τα ποδήλατα φτάσαμε έξι ώρα το πρωί στην παραλία 6.30 για να δούμε το ηλιοβασίλεμα.

Αλλά είδα χάλαστα, αυτό είχε σημασία. Ήταν και ρομαντικό. Ναι, ναι, ναι, ήταν ρομαντικό. Οπότε μεταβαίνω στο Σαχάντων. Επιτέλους για μένα που είχα πάρα πολύ βάρος στα 21 μου έχω τη δυνατότητα να υποστηρίζω τον εαυτό μου πια να δουλεύω ή κάποια έξτρα από όταν να βοηθάω και την οικογένειά μου. Φαντάζομαι το κλασικό 14-15 χιλιάρικα που ήταν τότε το κρατικό.

Ναι. έβγαινε επειδή έκανα και έξτρα μαθήματα τότε πρέπει να έβγαζα 1450 λίρες οπότε μιλάμε για 1700 ευρώ ας πούμε έκανα και κάποια διαιτεράκια αλλά δεν ήταν τίποτα έκανα κατοστάρικο έξτρα πες πες ήμουν στα 1700-1800 ευρώ τα οποία ήταν επειδή εγώ δεν ξοδεύω γενικά είμαι και λίγο workaholic έμεναν στην άκρη οπότε βοηθούσα και την οικογένειά μου είχα και τότε την τότε κοπέλα μου σαν τέντα οπότε μπορούσα να πάρω δίκαν ένα αεροπορικό Αλλά εντάξει επειδή να πούμε και αυτό ότι αυτά τα ποσά είναι αφορολόγητα στην Αγγλία επειδή είναι ακαδημαϊκά και ιδίως και με τις πολύ σημαντικές ας το πούμε φοιτητικές εκπτώσεις ήσουν δηλαδή σε πολύ καλή κατάσταση τότε στην Αγγλία για διδακτορικό φυσικά Αν μας ζούσε Λονδίνο θα ήταν δύσκολα αλλά για έναν ο οποίος είχε συνηθίσει να ζει Ήταν ένας χαμηλού εισοδήματος φοιτητής και στο Southampton τότε τα έβγαζα δηλαδή.

Μπορούσα να στέλνω και από εδώ και από εκεί 2-3 ευρώ στα αρκατό μήνα σχετικά εύκολα. Ήταν τεράστια ανακούφιση. Μιλάμε τώρα 2014-2015 η κρίση ακόμα βάσταγε πολύ καλά. Ήταν τεράστια ανακούφιση. Νιώθω ότι δεν είσαι βάρος πια, δεν χρειάζεται να ζητάς κάθε μήνα για να πυρώσεις το νίκιο ή να ψάχνεις μικροδουλειές από εδώ και από εκεί για να τα βγάλεις.

Ελλάδα ήταν ανήκουστα. Μιλάμε τώρα για μια εποχή με υποκατότητα, μισθό 560. Πόσο ήτανε δηλαδή. Έβγαζα τα τριπλάσια από ό,τι έβγαζα σε μια δουλειά κατότοψη στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο. Τώρα θυμήθηκα κάτι το οποίο δεν το ανέφερα. Αλλά δεν ξέρω, πότε πήγες εσύ Αγγλία. Το 12 πρώτη φορά. Το 12. Άρα πήγαμε πάνω κάτω την ίδια περίοδο.

Ήταν ένα χαρακτηριστικό, θυμάμαι όταν ξεκίνησα, ήταν έτσι, ακούνε ότι δεν είσαι Άγγελος λένε από πού είσαι, από την Ελλάδα κατευθείαν η ερώτηση ήταν how is the economy doing και να θες να του πεις ρε φίλε με τον πόνο μου παίζεις εννοείται άκουγες και ρατσιστικά τότε κάτι το οποίο δεν υπάρχει πια νομίζω αν γυρίσεις ως Έλληνα στην Ευρώπη εντάξει ενώ ρατσιστές γενικώς υπάρχουν παντού αλλά τότε ήταν πολύ norm το να κάνεις ρατσιστικά σχόλια σε κάποιον ο οποίος είναι από την Ελλάδα Νομίζω δηλαδή έναν σε μια φάση τον είχα βρήσει Δηλαδή έφυγε γιατί είδε το μάτι μου Και σαν μά μου λέγανε ότι Παίρνετε συντάξεις και δεν πληρώνετε και τέτοια Αυτά δεν με νοιάζανε τόσο γιατί Ελέγγα από μέσα μου οκ, αυτό ισχύει Το τεμπέλιδες εμένα μου γύριζε το μάτι Μου γύριζε το μάτι μου γιατί Ο πατέρας μου ήταν 65 χρόνια και δούλευε Ας πούμε εδώ κάρες ημέρα Οπότε εκεί ήταν που γύριζε Το δικό μου το μάτι Και ξεκινάς το διδοκτορικό σας, ο Θάμπτον, λοιπόν, με τον Έλληνα supervisor, από ό,τι κατάλαβα.

Και πώς σου πάει? Πάρα πολύ δύσκολο field. Έτσι, μιλάμε για το forefront της θεωρητικής φυσικής εκείνη την περίοδο. Ένα πεδίο το οποίο, ουσιαστικά, ήταν κολλημένο επί σχεδόν μια έκοσσα αιτία. Κυρίως γιατί είχε γίνει το τρομερό, τη δικατία του 80, έγινε αυτό το τρομερό, το ότι για πρώτη φορά η θεωρία πέρασε μπροστά από τα πειράματα.

να τα εξηγήσουν. Έτσι βλέπουμε ότι το φως στραβώνει όταν μπαίνει μέσα στο νερό. Βλέπαμε τον ήλιο και τα αστέρια, βλέπαμε οποιαδήποτε πειραματικά δεδομένα σας, κάποιος να τα εξηγήσουν. Τη δεκαετία του 80 έχουμε από τη μία τη θεωρία της σχετικότητας που εξηγεί τη βαρύτητα, από την άλλη το standard model που εξηγεί όλες τις υπόλοιπες δυνάμεις, πυρήν, κύλιο, πνευματισμό κτλ.

Και φτάνουμε σε ένα στιγμίο όπου εξηγούμε τα πάντα Υπό την έννοια ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή υπολογισμοί Οι οποίοι είναι στο 14ο δεκαδικό ψηφίο Και συμφωνούν ακριβώς με τα πειραματικά δεδομένα Το οποίο είναι τεράστιο πρόβλημα Γιατί ξέρουμε ότι κάτι μας λείπει Ξέρουμε ότι έχουμε μια θεωρία για τη βαρύτητα Μια θεωρία για όλα τα υπόλοιπα Αλλά δεν έχουμε μια θεωρία για αυτά τα δύο μαζί άρα σε περιπτώσεις όπως μαύρες τρύπες ή το Big Bang ή αρχή του σύμπαντος δεν έχουμε κάποια θεωρία που να το εξηγεί αυτό το ξέρουμε δηλαδή ότι υπάρχει κενό αλλά δεν έχουμε πειραματικά δεμένα να μας πούνε προς τα που να ψάξουν το ισχύει τα τελευταία 30-40 χρόνια οπότε ενώ μου άρεσε πάρα πολύ να μαθαίνω φυσική να διαβάζω και να μαθαίνω πράγματα άρχισα να νιώθω έτσι ένα κλείσιμο ότι αυτό νιώθει να είναι λίγο τελματικό. Και νομίζω ταυτόχρονα αυτό που έγινε νομίζω είχε γίνει για πολλά ατομά στις γενιάς μου. Όταν πήγα στο Πανεπιστήμιο με όλη αυτή την ερευνητική μουρλα έτσι όπως εκτελεισόταν

η κρίση άρχισαν να ψάχνουν να ψάχνουν δομένα. Ερευνητής θέλω να γίνω έτσι δούλευε ο δικός μου εγκέφαλος οπότε άρχισαν να ψάχνουν δεδομένα του ΑΕΠ, δεδομένα του χρέους δεμένα από εδώ άρχισα να ψάχνω διάφορα πράγματα που είχαν κάνει κυρίως με την ελληνική οικονομία και έτσι νομίζω μου μπήκε σιγά σιγά το μικρόβιο για αυτό και μετά άρχισα να βλέπω το τι είχε γίνει από άποψη εφαρμοσμένων πολιτικών, το πόληση πάλι και μου είχε δημιουργηθεί ένα τρελό συνέστημα γι' αυτό σου λέω ότι είναι όταν είσαι λίγο geek, ο εγκεφαλός λίγο χάνει τα κοινωνικά, τα συναισθηματικά και η αντίδραση δική μου ήταν ότι όλο αυτό φαίνονταν παράλογο.

Πώς γίνεται να έχουν γίνει οι επιλογές που είχαν γίνει μέχρι τότε. Δηλαδή θυμάμαι όταν για πρώτη φορά είδα τα δεδομένα του συνταξιωτικού στην Ελλάδα. Δεν τα πίστευα. Θα πάθει σοκ. Ποια ακριβώς δεδομένα λες τώρα. Το πριν ή το μετά. Το πριν. Τι εξοδεύαμε. Είναι πάρα πολύ καλύτερα τώρα. Εντάξει είναι λίγο καλύτερα. Αλλά μιλάμε τότε ουσιαστικά την περίοδο του 2000 δανειζόμαστε δέκα δίσου το χρόνο για να καλύψουμε συντάξεις Πριν πεις το μεγάλο το ποσό εγώ θα σου πω και τα μικρά τα ποσά τα οποία μαζεύονταν στο μεγάλο ποσό ότι μιλάμε τώρα για όσους δεν το γνωρίζουν μια περίοδο που μπορούσες για παράδειγμα να θεμελιώσεις τρεις και τέσσερις συντάξεις και μιλάμε τώρα για περίοδο που πήχε δικαιούτανε πρωθυπουργική συντάξη βουλευτική συντάξη σύνταξη δικηγόρου και δεν ξέρω που δικαιούνταν ακόμα κανένα δύο.

Δηλαδή υπήρχαν άτομα που μιλάμε τώρα ή έπαιρναν 10-15 χιλιάρικα συντάξεις το μήνα ένα άτομο. Υπήρχαν κραυγαλές περιπτώσεις αλλά είχε γίνει κάτι ευρέως διαδεδομένο. Ουσιαστικά η σύνταξη έχω την εντύπωση ότι δεν ξέρω σαν να ένιωθα ο κόσμος ότι είναι και κάποιο σύστημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Μοιράστηκαν λεφτά, μοιράστηκαν απίστευτα λεφτά δηλαδή εφάπαξ συντάξεις στα 45 και το τρομερό εγώ θυμάμαι αυτό το οποίο είχα σοκαριστεί όταν ανακάλυψα ότι αν είχες ανήλικο τέκνο στα 45 σου έπαιρνε σύνταξη.

Γυναίκες νομίζω ήταν, έστω δημόσιο με κάποιες υποθέσεις τέλος πάντων. Ναι, ναι, αλλά ήταν κάτι το οποίο ήταν αρκετά διαδομένο. Δεν είναι δηλαδή ότι είχαν μια-δυο περιπτώσεις όλη τη χώρα. Όχι, είχαν πολλές περιπτώσεις και δεν ήταν βασικά μονέοι γυναίκες, συγγνώμη, διορθώνονται ναυτό μου. Ήταν για παράδειγμα και κάποια στρατιωτική, για παράδειγμα κάτι ή καρδινομίζω κάτι τέτοιο.

Εν πάση περιπτώσει, ίσχυε σε πολλά δηλαδή. Ναι, ξέρεις, η δικιά μου αντίδραση, νομίζω κάθε ένας άνθρωπος έχει διαφορετικές αντιδράσεις. Σε πολλούς νομίζω ήταν θέμα θυμού, ήταν θέμα αδικίες, ήταν θέμα δε και εμένα. Θα αναλείπουν λίγο κάποια κοινωνικά κομμάτια και το δικό μου τον εγκέφαλο με ένα δούλειο πολύ πιο ισότρα από άποψη λογικής και ερευνητικής και απλώς μου φαίνονταν παράλογα.

Φαίνονταν τόσο παράλογα. Θυμάμαι τα δεδομένα των συντάξεων. Ήταν μια περίοδος, τα οποία πήγαινα και τα κοιτούσα κάθε μέρα. Γιατί έλεγα δεν γίνεται, κάτι έχω καταλάβει λάθος. Δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Πιστεύω, καταλαβαίνω απόλυτα αυτό που εννοείς και πιστεύω ότι αυτός ο θυμός που λες και εσύ Νομίζω ότι βγαίνει σε όλους εμάς που είμαστε παιδιά από μη δημιουργικούς υπάλληλους.

Από αυτούς δηλαδή που δεν πήραν στην 645 ή που δεν πήραν, κατάλαβες, δεν ξέρω και εγώ τι ποσά αμύχτα τέλος πάντων ή εφάπαξε τώρα 300 χιλιάρικα και πάει λέγοντας. Δηλαδή ο φοιτημός πιστεύω ότι είναι πολύ δίκαιο δοκιμένος και φυσικά αυτό που είπες αμυδρά νωρίτερα πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό. Το μεγάλο του σοκ πιστεύω για εμάς ήταν ότι για πατέρα μου ο πατέρας ελέγχεσαι επαγγελματίας και για πατέρα μου ένα τη μια χρονιά μπορεί να είχε ένα αξιοσέβαστο εισόδημα 20-30 χιλιάρικα πέση να πούμε ένα ποσό τέτοιο και ξαφνικά την επόμενη χρονιά 2012 έφερες τετοιχή 5 χιλιάρικα.

Γιατί θέλω να πω ότι δεν ξέρω αν το ζεις αυτό και το βλέπεις με τα μάτια σου. Είναι προφανώς και δημόσια σπουγή και σοκ τα πάθη και με το τραυματικό στρες, πάει το πώς θες. Όχι, κοίτα, εμένα η δουλειά του πατέρα μου πήγαινε αρκετά καλά την εποχή των παχαινά γελάδων. Δηλαδή, μας ήταν πολύ άνετα. Εάν κοιτάξεις, ζούσα μια ενδιαφέρουσα ζωή, γιατί οι γονείς ήταν χωρισμένοι, αν και ζούσα και με τους δύο που πήγαινε έλα, αλλά ζούσα περισσότερο τη ζωή της μητέρας μου, που ήταν μια δημόσια υπάλληλος.

Αλλά υπήρχε πάντα η ασφάλεια από πίσω, ότι χρειαζόμασταν. Ήταν μια δεκαετία η οποία η οικογενειακή επιχείρηση πήγαινε τότε πάρα πολύ καλά. Δεν ήταν τα οικονομικά, ας πούμε, της μεσαίας τάξης, ήταν πιο πάνω. Αλλά αυτό που έγινε ήταν ότι υπήρχε μια ιδιαιτερότητα στα φορτηγά. Υπήρχαν οι άδειες τότε, ότι για να μεγαλώσει την επιχείρησή σου, γιατί το πατέρας μου αυτό ήξερε και αυτό του άρεσε και αυτό ήταν ένα μεγάλο προσπρόγραμμα, του δούλευε. Ήθελε να δουλεύει. Και ήθελε να βλέπει την επιχείρηση των μεγαλών γιατί την είχε ξεκινήσει επί 20 χρόνια δούλευε μόνος του Αθήνα, Μάνη ένα δρομολόγιο το οποίο τότε τη δεκαετία του 80 ήταν 15 ώρες. Μην κοιτάς τώρα που φτιάχτηκε ο δρόμος και έχουμε γεμίσει Αθηναίος γιατί το κάνεις τώρα μέσα σε 2,5 ώρες. Οπότε εκεί η δεκαετία των 90-2000 άρχισε να πηγαίνει καλά και άρχισε να μεγαλώνει επιχείρηση, αλλά τι έκανε, το κράτος σε υποχρέωνε να πάρεις ειδική άδεια. Οι άδειες αυτές είχαν, υπήρχε συγκεκριμένος αριθμός άρα έβραν τις αγοράσεις

από κάποιους άλλους. Οπότε τι είναι, όσοι είχαν από πριν άδειες οι οποίες είχαν πάρει τσάμπα, όταν έγινε αυτή η αλλαγή του νόμου, ξαφνικά βρεθήκαμε κάτι στα χέρια, ότι υπήρχε τερλή αξία γιατί όποιος θέλει να γίνει φορτηγαντής δεν πρέπει να αγοράσει άδεια. Και έφτανε τότε η άδεια να έχει 100 χιλιάρικα για ένα φορτηγό. Ουσιαστικά ό,τι λεφτά έβγαζε η επιχείρηση τα έρχεται σε φορτηγό για να μεγαλώσει η επιχείρηση γιατί υπήρχε τότε τρελό growth.

Βέζε βασισμένο σε δανεικά σου, οτιδήποτε και τέτοια αλλά από την πλευρά της επιχείρησης έτρεχες να προλάβεις. Δεν προλάβαινα τα φορτηγά να φεύγουν και να έρχονται. Το κράτος υποχρέωνει ουσιαστικά Θες να μεγολήσεις την επιχείρησή σου Το οποίο κάτι το ζεί τα οικονομία Το ζεί τα δυο κόσμους έτσι Βαράει τα τηλέφωνα έλα που είσαι Έπρεπε να βάλεις κι άλλο φορτηγό Έδινες 30-40 χιλιάρικα ας πούμε Για να πάρεις ένα μεταχειρισμένο φορτηγό 50-60 ας πούμε πες Και έπρεπε να δώσεις άλλα 100 από πάνω Για να πάρεις από κάποιον την άδεια Επειδή σου υποχρέωνει το κράτος Ούτε διότι είχε για τα ταξί Ναι, τα ταξί βέβαια παρεμείνανε Υπάρχουν ακόμα οι άδειες Τι είναι στους μεταφορείς Έρχεται η κρίση Η οποία μπορεί να είναι το πρώτο σασκά που πέφτει Άρχισε να πέφτει ήδη από το 8-9 Πάει ο τζήρος Πέφτει στο 20% του αρχικού Και έρχεται μετά ένας νόμος Ο οποίος ήταν σωστός αρχικά Να εξαφανιστούν οι άδειες Το οποίο ήταν πολύ σωστό Γιατί εκείνη την περίοδο και ακόμα και πιο πριν έπρεπε άμα κάποιος θέλει να δουλέψει

και να πάει να πάει να χωριζόνται να δουλέψει να μπορεί να το κάνει χωρίς να πρέπει να βρει 100.000 ευρώ. Αυτό που έγινε όμως ήταν ότι όσους τους είχε αναγκάσει το κράτος να αγοράσουν άδειες δεν πήραν τίποτα. Οπότε αν είχες κάποιον αναγκάσει να αγοράσει 5, 6, 7, 10 άδειες για να έχει φορτηγά, όπως μια εταιρεία είχε ας πούμε 5 φορτηγά ήταν μια μικρή εταιρεία ακόμα, μιλάμε για εργαζομένους, είκοσι εργαζομένους, τέλες πέντε φορτηγά ας πούμε.

Όλη αυτή η περιουσία την οποία σε έχει αναγκάσει και εσύ θεωρείς ότι έχεις κάποια χρήματα, μα γίνει κάτι, πίσω μη βέν. Εξαφανίστηκαν εκατομμύρια από αυτούς και αυτό το δίνω περισσότερο σαν παράδειγμα επειδή το ξέρω εγώ από μέσα, αλλά φαντάζομαι πολλά αντίστοιχα παραδείγματα και για πολλούς άλλους. και ο Λεωνίδας θυμάμαι στο προηγούμενο επεισόδιο που μίλησε για τους αντίστοιχους μισθούς πως έγιναν πράγματα ουσιαστικά τα οποία θεωρείς ότι είναι δεδομένα ή ακόμα σε έχει αναγκαστεί και το κράτος να κάνει ξαφνικά έρχεται και σου κόβει τα πόδια και επίσης ένας ακόμα παράμετρος που δεν το αναφέραμε αλλά πιστεύω ότι θα καταλάβεις ότι είναι πολύ σχετικός μιλάμε επίσης για μια περίοδο που οι τράπεζες έδιναν επαγγελματικά δάνεια με 30% και 40% επιτόκιο.

Δηλαδή, όσο υπευολικό και να μας ακούγεται σήμερα και όσο θλιβερή, να το πω έτσι, επιλογή για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις οικονομικών, βασικές γνώσεις μεθηματικών βασικά, θέλω να πω ότι τότε, όταν για παράδειγμα έλεγες ότι μπορεί να δώσεις 100 χιλιάρια για μια άνοια και να την ξεχρεώσεις, όπως είχες σε δύο χρόνια, ίσως και ακόμα αυτό τα 30% και 40% να είχε λογική.

Σκέφτομαι ότι ναι μενό άλλος 500 χιλιάδες πιάσε άδειες που τα έχασε μέσα ένα βράδυ, αλλά σκέφτομαι ότι αυτός μπορεί να είχε πάρει και 500 χιλιάδες τα δάνεια, τα πήγαμε 30% και 40% ή ακόμα και με 15% να τα είχε πάρει. Θέλω να πάω ασκά, άμα τώρα οι σύζυγες αποκλείζονται σε δυναίκες, απλά θα κάνω τώρα την πυροσφαιρία. Θα σου πω ένα πράγμα.

Η οικογένειά μου αγόρασε για πρώτη φορά σπίτι, με δάνειο βέβαια, το 2007. Καταλάβαινεις γιατί θα μιλάμε. Ουσιαστικά όλο αυτό άρχισε να μου δημιουργεί εμένα ένα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για πώληση, για τις εφαρμοσμένες πολιτικές. Το οποίο ήρθε από σπόντα, από απορία, από τέτοια, από το αυτό είναι παράλογο, και αφού αυτό είναι παράλογο πώς έπρεπε να γίνεται, και άρχισε εκεί μια διαδικασία όπου έκανα πολύ διάδοση και προσοχή μόνος μου.

Δηλαδή, όταν ξεκίνησα το διδακτορικό στον Σαρ Θάντοχ μας αυτό, Σταυτόχρονα πήγαινα στο σπίτι μου και διάβαζα οικονομικά δεδομένα κτλ. Οπότε ήρθε σε κάποια φάση απόφαση και λέω «ΟΚ, κοίτα το διδακτορικό, η έρευνα, τη λατρεύω, τη φυσική, μου αρέσει πάρα πολύ να μαθαίνω, αλλά νιώθω ότι πάει πολύ αργά πια, θα φύγω να κάνω κάτι άλλο, θέλω να ασχοληθώ με πώληση».

Με «Τι πρέπει να κάνω για να ασχοληθώ με αυτό» Λέω θα πάω να κάνω ένα μεταπτυακό στα οικονομικά σου Γιατί δεν ήξερα τίποτα Σχένω σε ένα άτομο το οποίο επί 10 χρόνια Τελευταία 10 χρόνια κάνει φυσική Και αυτό ήθελε πάντα Αυτή η περίοδος ένα εξάμεινο μέχρι να το αποφασίσω Ήταν πάρα πολύ δύσκολο για μένα Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω Ήμουνα σχεδόν μονοδιάστατος έτσι τότε Ωραία επί 10 χρόνια οι θετικές επιστήμεις ήταν αυτό που ήθελα Για αυτό που λάτρευα το να τα αφήσω και να κάνω κάτι άλλο χωρίς να έχω ιδέα τι, χωρίς να έχω ιδέα από πού θα βγάζω λεφτά.

Έτσι, φίλε, τη μόλις είχα βρει, ας πούμε, την δουλειά και πήρα, ας πούμε, την απόφαση ότι έφυγα, πήγα στο Άμστερντα να ξεκινήσω αυτό το μεταπτυχιακό. Ευτυχώς στην Ολλανδία τα μεταπτυχιακά έχουν πολύ χαμηλά tuition fees. Τα δίδακτρα ήταν 2.000 το χρόνο. Ήταν χρήματα που τα είχα βάλει, ας πούμε, στην άκρη. και ευτυχώς επειδή είχα τον background ουσιαστικά το μαθηματικό γιατί το διδακτορικό το οποίο πήρα, εφ' όσο το σταμάτησα κάνα χρόνο πιο πριν πήρα ένα research master's εκεί, ήταν σε applied mathematics ουσιαστικά οπότε μπόρεσα να πάω στο Άμψερνταμ και επειδή ανέφερα σε foundation year before έκανα μαθηματικά σε foundation year student που θέλουν να σπουδάσουν μετά στο πανεπιστήμιο του Άμψερνταμ και αυτό ήταν πάλι η δυνατότητα που μπορούσα να σπουδάζω ταυτόχρονα να δουλεύω κάποιες ώρες δούλευα αρκετά αλλά όχι και τόσο που να μην μπορώ να κάνω σπουδές να μην μπορώ να κάνω πράγματα και έβαζα όλα τα έξοδα από αυτό έτσι κάτι πάλι το οποίο ήταν λίγο ανοίξτο

μιλάμε τώρα για 2016 Τι μάστερ έκανες? Στα οικονομικά ήταν το μάστερ μου public policy, το specialization και ταυτόχρονα δίδασκα μαθηματικά σε παιδιά τα οποία έρχονταν από όλο τον κόσμο στις foundation years ήταν κυρίως Ασία Λατινική, Αμερική, Αφρική, Ρωσία Από συστήματα που δεν του δέχονταν απευθείας Ουσιαστικά Στο πανεπιστήμιο του Άμσενταν Πολύ ωραία εμπειρία Για το αστείο της υπόθεσης θυμάμαι Τις κορεάτισες Οι οποίες χρησιμοποιούσαν τότε μάσκες Δηλαδή άμα είχε αρρωστήσει λίγο Και τα αγόρια δεν το κάνανε Έχονταν με τη μάσκα Το οποίο τότε μου είχε φανεί πάρα πολύ περίεργο Δύο-τρία χρόνια μετά αργότερα από εκεί που έδινα όλες τις εξετάσεις του τελείως χρονιάς στο μάστερ στην Ολλανδία, έχει κύκλους 8 εβδομάδων.

Έχεις 6 εβδομάδες μαθήματα, μια εβδομάδα κενό, μια εβδομάδα εξεταστική. 6 εβδομάδες μαθήματα, μια εβδομάδα κενό, μια εβδομάδα εξεταστική. Εγώ σε καινούριο πεδίο, γιατί δεν έχω κάνει ποτέ οικονομικά ζωή μου, είχα δει ένα microcosm του MIT, ας μην είχα παρακολουθήσει μόνος μου. απλά το καλό των θετικών επιστήμων είναι ότι ήξερα μαθηματικά και εφόσον ήξερα μαθηματικά μπορούσα να πηγαίνω σε εξτάσεις και να παίρνω παραγόγος πολύ γρήγορα οπότε πήγε αρκετά καλά το μεταψυχιακό δηλαδή είχα βγει τοπωγμαγία στη χρονιά μου οπότε κάπου στη μέση έπρεπε να σκεφτώ τι θα κάνω μετά και η ειρωνία είναι ότι κανένα χρόνο ενάμιση αφού είχα φύγει από ένα δακτωρικό αποφάσισα θα κάνω έτσι για δακτωρικό για να κάνω δακτωρικό στα οικονομικά έκανα μόνο σε ένα πανεπιστήμιο έκανα μόνο εκεί στο Άμστεντα γιατί η σκέψη είναι μια φάση που δεν ξέρω τι θέλω να κάνω. Για 10 χρόνια ήρθα ένα πολύ συγκεκριμένο πλάνο στον εαυτό μου. Θα κάνω πτυχίο θα κάνω δακτωρικό, θα κάνω postdoc και μετά θα δουλεύσω σε πανεπιστήμιο

ήταν πολύ στάντερ αυτό που είχα στο νούμερο ότι θα κάνω. Μετά έκανα την αλλαγή κυρίως γιατί με έκαιγε να ασχοληθώ με θέματα εφαρμοσμένων πολιτικών και αυτό που με ένοιαζε να είμαι on the ground, θέλω να κάνω on the ground πράγματα. Τα πράγματα αναλάζουν, δεν ήθελα να κάνω πια μόνο θεωρία. Και γι' αυτό νομίζω με τράβηξε πάρα πολύ το κομμάτι των εργασιακών.

Γιατί το κομμάτι της εργασίας ένιωθα πάντα ότι είναι ένα κομμάτι το οποίο περνάει, βγαίνει εκτός των ορίων των οικονομικών. Είναι για τους ανθρώπους, η δουλειά τους δεν είναι μόνο τα χρήματα που παίρνουν σπίτι, είναι κομμάτι της ταυτότητάς τους πάρα πολύ μεγάλο. Συστήνεσαι ας πούμε ποιος είσαι, είμαι ο Αντώνης, μένω εκεί και κάνω αυτό.

Είναι δηλαδή το δεύτερο, τρίτο πράγμα θα πεις για τον εαυτό σου. Περνάμε το ένα τρίτο της ζωής μας βιαστικά δουλεύοντας και αυτό ήταν κάτι το οποίο με τράβηξε πάρα πολύ ταυτόχρονα και με το θεωρητικό του κομμάτι, το κομμάτι της ανεργίας, το οποίο ήταν τεράστιο θέμα. Για την Ελλάδα ξύκναγες και κοιμόσουν ακούγοντας αυτή τη λέξη της ειδήσεις, οπότε ήταν αυτό το οποίο με τράβηξε.

Οπότε έκανα την αίτηση για το διδακτορικό, έκανα ένα interview διαδικτυακό και εκεί έκανα κάτι το οποίο βέβαια δεν ήταν μπλόφα, που τους λέω κοιτάξτε, άμα δεν μου δώσετε full σχόλαση, είπα εγώ δεν έρχομαι. Το πείτε να λύγετε, δεν είχα λεστά. Όχι, δεν είχα πορτοφόλό μου πίσω. Έβγαζα το δικό μου πορτοφόλ. Δηλαδή, εκείνη την περίοδο έπρεπε να βοηθάω την οικογένεια.

Όχι αναγκαστικά, το ήθελα προφανώς, αλλά δεν γινότανε αλλιώς. Ήμουνα μόνος που ήμουν εκτός Ελλάδας, οπότε μπορούσα να βγάλω κάτι για να βοηθήσω την κατάσταση πίσω. Ευτυχώς έπιασε. Η απειλή μου δόθησε το full scholarship. τα πρώτα δύο χρόνια επειδή είχε μαθήματα το δακτωρικό, εγώ συνέχιζα να δουλεύω και πρακτικά όταν είσαι δακτωρικός στην Ολλανδία θεωρείς ειπάλληλος του πανεπιστημίου με αντίστοιχα benefits, με αντίστοιχα οτιδήποτε όπως έχουν οι καθηγητές, όπως έχει οποιοςδήποτε οπότε τα δύο χρόνια στην αρχή που έχεις περισσότερο μαθήματα δεν είσαι επίσημα δακτωρικός είναι σαν να κάνεις ένα ξεχωριστό master όπου εκεί σου δίνουν την υποτροφία.

Η υποτροφία ήταν λίγο αντίστοιχη, λίγο χαμηλότερη από της Αγγλίας τα πρώτα δύο χρόνια. Ήτανε κανένα 1200. Αλλά εγώ συνέχιζα να δουλεύω ταυτόχρονα και στην άλλη μου δουλειά οπότε τα έβγαζα. Και μετά από τα δύο χρόνια έπρεπε να βρεις θέση στο πανεπιστήμιο που να είναι funded. Δηλαδή το ότι είσαι είχαν δεχτεί για το πρόγραμμα δεν σημαίνει ότι έχεις και θέση ερευνητική.

Το κάθε πανεπιστήμιο είχε συγκεκριμένο αριθμό ερευνητικό θέσον που μπορούσε να δώσει και έκανες αιτήσεις συγκεκριμένους καθηγητές και πρέπει να κάνεις proposal για να πάρεις μετά τη θέση. Και κατάφερα. Την πήρα πάνω στα εργασιακά και κυρίως έφτασε ο Φεσκάπιας στο πεδίο μου η πρότασή μου είχε να κάνει με την εργασία, τις δεξιότητες των εργαζομένων και τις τεχνολογίες, πώς αλλεπιδρούν αυτά τα πράγματα.

όταν το ξεκίνησα πια αυτό άφησα την άλλη μου δουλειά γιατί αυτό ήταν ένα full time πράγμα το οποίο δεν πιέζοταν και βέβαια εντάξει μας πληρώνανε αντίστοιχα μιλάμε για ένας διδακτορικός στην Ολλανδία παίρνουμε 14 μισθούς οπότε αν το κάνεις για 12 καθαρά πρέπει να βγαίνει λίγο κάτω από 3, στα 2.800 νομίζω κάπου εκεί, αρκετά καλοπληρωμένα τα διδακτορικά στην Ολλανδία Επειδή προφανώς σας συναντήγει περισσότερες θέσεις τουλάχιστον ξέρεις πρέπει πιθαίνει να κάνεις ρίξεις προπόζελ δηλαδή κατά κάποιον τρόπο να διαλέξεις ακριβώς το θέμα και τον τομέα που θα ασχοληθείς πριν πας για διδακτορικό και πάνω σε αυτό κρίνεται ίσως και υποτροφία στις περισσότερες φορές δηλαδή που τι καταλαβαίνω στην Ιρλανδία είναι ας το πούμε πιο γενικό λες θέλω να κάνω σε αυτόν τον τομέα σε παίρνουν και μετά στο τρίτο έτος διαλέγεις το συγκεκριμένο θέμα υπάρχουν δύο κομμάτια Το ένα είναι ότι το πρόγραμμα το οποίο μπήκα εγώ είχε ξεχωριστά το κομμάτι το ερευνητικό και ξεχωριστά το κομμάτι το μαθησιακό.

Γιατί το διδακτορικό στην αρχή έχει πάντα και κάποια μαθήματα. Στα οικονομικά είναι αρκετά μεγάλο αυτό το κομμάτι. Επιχείς τα διδακτορικά στην Αμερική που είναι 5-6 χρόνια, τα δύο πρώτα χρόνια είναι μαθήματα, καθαρά. Οπότε αυτό που κάνανε αυτοί είναι αυτό που διαχωρίσανε. το καθαρά ευνητικό με το πιο μαθησιακό το διαχωρίζω.

Το δεύτερο, όσο έχει να κάνει τη θέση αυτή καθεαυτή, τα τρία-τέσσερα χρόνια μετά τα μαθήματα, υπάρχουν δύο είδη φάντου. Ένα, θέσεις οι οποίες έχει πάρει ένας καθηγητής χρήματα για συγκεκριμένο grand proposal, άρα εσύ κάνεις αίτηση για να δουλέψεις πάνω σε αυτό. Και υπάρχουν και ανοιχτές θέσεις, όπου το πανεπιστήμιο ουσιαστικά έχει μία-δύο θέσεις κάθε χρόνο το τμήμα οι οποίες είναι ανοιχτές και τις παίρνεις εσύ με κάποιο proposal το οποίο είναι σχετικά γενικό στην αρχή απλά πρέπει να δείξεις ουσιαστικά ότι έχεις την ιδέα του πρώτου paper γιατί πρέπει να βγάλεις τρία για να πάρεις το δακτυλικό τρία minimum. Πρέπει να δείξεις ότι έχεις την ιδέα του πρώτου paper και ότι τα έχει πάει καλά στα θεωρητικά σου κτλ.

Οπότε εγώ είχα ουσιαστικά το master thesis που έκανα για το μαθησιακό κομμάτι, γιατί ουσιαστικά εκεί παίρνεις και ένα ξεχωριστό μάστερ θεωρητικά. Έχουμε γεμίσει χαρτιά. Αυτό έγινε το proposal για το πρώτο paper. Κύριε Πλάκα, γιατί είναι ακόμα ένα paper το οποίο δεν το έχω βγάλει. Τώρα το τελειώνουμε γιατί πάντα προσπαθούσαμε να βρούμε καινούργια δεδομένα και καινούργια δεδομένα τα οποία τελικά δεν τα βρήκαμε.

Αλλά εντάξει, αυτά είναι τα τέτοιες έρευνας. Σκέψου ότι ένα paper στα οικονομικά από τη στιγμή που ξεκινήσει η ιδέα μέχρι τη στιγμή που θα δημοσιευτεί σε περιοδικό. Νομίζω ο μέσος χρόνος είναι μια πενταετία. Είναι μια διαδικασία αρκετά να το χρόνι. Και ουσιαστικά μπαίνω στο κομμάτι της έρευνας της καθεαυτής, το οποίο ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον.

Δούλευα ακριβώς πάνω σε αυτό που ήθελα, το είχα διαλέξει εγώ. Αυτό που μέκευε βέβαια πάλι ήταν ότι, όπως είπα πριν, δεν ήθελα να καταλήξω πάλι να γίνω θεωρητικός. Με έννοιαζε το εφαρμοσμένο κομμάτι της πολιτικής, οπότε πήγα για τρεις μήνες σε ένα think tank της Ολλανδικής κυβέρνησης. Γι' αυτό θα σου μιλήσω για μια μικρή παράνομηση.

Γι' αυτό το λένε ΣΕΠΕΜΠΕ, Central Plan Bureau. Είναι ουσιαστικά ένα think tank, το οποίο ανήκει στην κυβέρνηση, αλλά είναι ουσιαστικά ανεξάρτητος. Σαν ανεξάρτητη αρχή ουσιαστικά δουλεύει. δηλαδή η κυβέρνηση διαλέγει τον επικεφαλής αλλά είναι τελείως ανεξάρτητο από εκεί και πέρα το οποίο κάνει τρία πράγματα το ένα είναι ότι τα κόμματα μπορούν να στείλουν request για να κάνουν οικονομικές αναλύσεις μιλάμε για βαριά πράγματα από τους καλύτερους οικονομολόγους της χώρας που δεν είναι σε πανεπιστήμια και πολύ συχνά υπάρχουν άτομα που είναι και σε πανεπιστήμια και εδώ σε ΕΠΕΜΠΕ το δεύτερο είναι ότι έχουν δικά τους ερευνητικά ενδιαφέροντα, κανονικά σαν ερευνητικό κέντρο και φέρνουν πράγματα τα οποία μπαίνουν στο δημόσιο διάλογο.

Ποιοί η Ολλανδία ήταν από τις πρώτες χώρες η οποία άλλαξε το σύστημα το συνταξιδοτικό της και είναι ο λόγος που δεν είχαν μεγάλες περικοπές στην κρίση γιατί είχαν αλλάξει το σύστημα ήδη από πριν το οποίο έγινε ακριβώς επειδή έκανε έρευνα το ΣΕΠΕΜΠΕ την έφερε στο δημόσιο διάλογο, ότι κοιτάξτε θα έχουμε αυτά τα προβλήματα και μπήκε σιγά σιγά, έγιναν συμφωνίες, ψηφίστηκαν οι αλλαγές.

Ένα πολύ πιο τεχνοκρατικό σύστημα πολιτικής από αυτό που έχουμε συνηθίσει και το τελευταίο το οποίο κάνουν και είναι έξω πραγματικό για τα ελληνικά δομένα είναι ότι στις εκλογές τα κόμματα στέλνουν τα προγράμματα τους στο ΣΕΠΕΜΠΕ το οποίο τους κάνει οικονομική ανάλυση και βγάζει τα αποτελέσματα στην ανεργία, στους μισθούς, το χρέος, την ανισότητα κτλ.

Συγκρίνει δηλαδή τα προγράμματα των διαφορετικών κομμάτων μεταξύ τους. Ακριβώς. Κάτι το οποίο δεν είναι υποχρεωτικό αλλά ουσιαστικά όλοι εκτός από την ακροδεξιά τα στέλνουν. Στην ουσία σαν επαλήθευση για να πεις ότι έχω καλό πρόγραμμα ή για ότι έχω καλύτερο πρόγραμμα από τον άλλο. Ναι, ουσιαστικά για να ξέρεις τους πιέζει να βγάλουμε σοβαρά προγράμματα.

Δεν μπορείς να πεις ότι εγώ θα βρω 200 δις ακόμα να δώσω αυτό το επίδομο Λεφτό δεν τα ναι, λίγο πιο δύσκολα στην Ολλανδία Οπότε πήγα εκεί, έκανα μια έρευνα για το συνταξιδικό της Ολλανδίας Μετά ψάχνα κι άλλο, πήγα στον ΩΣΑ στο Παρίσι Ασχολήθηκα με δύο project εκεί Το ένα είχε να κάνει με τις δεξιότητες στην εποχή του κορνοϊού Το άλλο είχε να κάνει με τις δεξιότητες για την πράσινη μετάβαση Το δεύτερο paper έχει βγει από τον Ωσάδο και μερικά χρόνια Και κάπως έτσι ασφαλούμουν ταυτόχρονα και με όλα αυτά Και έφτασα να τελειώνω ουσιαστικά το διδακτορικό μου Και στον τελευταίο χρόνο του διδακτορικού κάνεις ετήσεις μου τα Είτε για ερευνητικές θέσεις είτε για θέσεις καθηγητή Αν μπορείς να μπας απευθείας Είναι μια περίοδος αρκετά έντονη Γιατί πρέπει να κάνεις πολλές ετήσεις να παρουσιάσεις τη δουλειά σου, να δείξεις τι έχεις κάνει.

Είναι ουσιαστικά μετά από τρία-τέσσερα χρόνια έρευνας πρέπει να βγάλεις τη δουλειά σου προς τα έκτο. Είναι μια πολύ απαιτητική διαδικασία με πάρα πολύ ψηλό ανταγωνισμό γιατί περισσότεροι που βγάζουν διδακτορικό δεν συνεχίζουν. Πολλοί δεν το θέλουν κιόλας, έχουν κουραστεί και θέλουν να πάνε στο industry. Ναι, αλλά θα έλεγα ότι από αυτούς που θα ήθελαν η μισή καταφέρουν να κάνουν το πρώτο βήμα.

πρώτη θέση, να μείνουν μετά αργότερα ακόμα λιγότερο. Ήταν μια διαδικασία αρκετά ενδιαφέροντα γιατί σκέψου τι γίνεται αυτή την περίοδο. Βγάζουν όλα τα πανεπιστήμια, αυτό δεν γίνεται σε όλους τους τομείς, ο καθένας τομέας έχει διαφορετικό στήριξη, στα οικονομικά, βγάζουν όλα τα πανεπιστήμια της θέσης ή τα περισσότερα πάνω κάτω την ίδια περίοδο, κάπου Σεπτέμβριο-Οκτώβριο.

και όλοι οι διδακτορικοί που τελειώνουν εκείνο τον χρόνο κάνουν αιτήσεις για τις δουλειές. Το Νοέμβρη υπάρχει μια περίοδος, μια-δυο εβδομάδων, όπου γίνονται interviews απάνω τα, όλοι με όλους κτλ. Όλοι οι διδακτορικοί κάνουν από 50 μέχρι 150 αιτήσεις, από τη Συγκαπούρη στη Βόρεια Νορβηγία και στη Σινώτια Αργεντινή. Εγώ ήμουν πάντα λίγο επιλεκτικός.

Έκανα σε κάποια μέρη στην Ευρώπη. Η Ολλανδία μου άρεσε πολύ πάντα. Η Ολλανδία, το άνθρωπο να μιλαδίζω, μου άρεσε αρκετά και αν εξαιρέσει δηλαδή τον καιρό όλα τα άλλα μου άρεσαν πάρα πολύ. Να πω την αλήθεια είχα μια μεγάλη προτίμηση στην Ολλανδία σχέση με την Αγγλία. Ίσως και επειδή από την Αγγλία έφυγα και μετά τον Brexit με μια πολύ μεγάλη πικρία.

δεν ξέρω πώς ήτανε για σένα εμένα 4-5 χρόνια στην Αγγλία όταν έγινε το δημοψήφισμα του Brexit και μου είχε αφήσει μια πολύ μεγάλη πικρία γιατί είχα ζήσει όλη μου την ενήλικη ζωή την ένιωθα δεύτερο σπίτι μου την Αγγλία και ήτανε λίγο σαν να κατέρευσε λίγο ο κόσμος γύρω μου εκείνο το πρωί στις 3-4 η ώρα που καταλάβω που πηγαίνουν τα αποτελέσματα. Έκανα λοιπόν τις αιτήσεις, έκανα στην Ολλανδία έκανα Ιταλία, Γερμανία, Ισπανία, δεν θυμάμαι που άλλου έκανα.

Αγγλία δεν έκανα, θυμάμαι. Ή έκανα μόνο μία στο Λονδίνο, το οποίο είναι διαφορετική χώρα από την υπόλοιπη Μεγάλη Λιτανία. Και έκανα και μία αίτηση στην Αμερική. Και εκεί είναι το αστείο, γιατί σε αυτά πρέπει να τα λέμε, γιατί δεν φαίνονται προς τα έξω, ότι όλη αυτή η διαδρομή έχει ένα κάρα αποτυχίες. Από την πρώτη Ολυμπιάδα, στην οποία πήγα και έφυγα σαν τουρίστας.

Από τα πανεπιστήμια τα οποία κάνεις αιτήσεις και δεν σε δέχονται, από τα paper που βγάζεις και δεν πάνε καλά. Το project που είχε το ένα στον Ωσά, το πρώτο που έκανα για τις δεξιότητες την περίοδο του κορονοϊού, πήγε άπατο. Δεν έβγαλε τίποτα. Δούλευα δεδομένα έξι μήνες, και στο τέλος δεν έβγαλε τίποτα. Γιατί ήταν αυτά τα δεδομένα, αλλά μας πήρε έξι μήνες.

έτσι και όταν έψαχνα να βρω δουλειές έκανα καμιά 60 ετήσεις και έρχονταν το ένα χιπ πάνω από το άλλο, μιλάμε δεν μου δίνανε ούτε interview, το οποίο με είχε σοκάρει καθώς θεωρούσα ότι έστω κάποια interview θα τον πάρω, λέω έχω καλούς supervisor, το θέμα μου είναι αισθητικά ενδιαφέρον, θεωρούσα ότι κάτι θα γίνει, δεν μου δίνανε ούτε κάτι χωριά, ας πούμε στην Δυτική Δανία δεν μου δίνανε interview και ξαφνικά μου δίνει interview το χάρο απλά γιατί ξέρεις κάποιες φορές βλέπει ο άλλος απ' έξω και δεν καταλαβαίνει πώς γίνεται η διαδικασία και μετά αγχώνομαστε όλοι γιατί βλέπουμε αυτός πώς πήγε εκεί, αυτός πώς πήγε εκεί αυτός έχει φάει τα μούντρα του 100 φορές για να μην σε απολογώ από τις 60 αιτήσεις που έκανα κατέληξα να φτάσω πέρα από το πρώτο interviews μόνο σε μια θέση όλοι οι υπόλοιποι με στείλαν μόνο σε μια θέση απλά αυτοί ήταν στο χάρτο λειτουργούν με ένα πολύ περίεργο τρόπο όλα αυτά.

Υπάρχει πολύ στατιστικό, υπάρχει πολύ νόης, τυχαίνουν πολλά πράγματα. Από κάθε πανεπιστήμια ανοίγει μία θέση. Μπορεί ας πούμε να ξέρουν κάποιον τον οποίο το ξέρουν ότι είναι καλός ή μπορεί οτιδήποτε. Ή μπορεί στο γράμμα που έγραψες να μην ακούστηκε καλά κάτι τέτοιο. Και έτσι λοιπόν το Φλεβάρι του 1924 μου έρχεται η πρόταση για να πάω στην Αμερική την οποία δεν κάθεται να την σκεφτώ πολύ να σου πω την αρχή. Δηλαδή μου είπανε μου παίρνει τηλέφωνο και μου λέει θέλω να σου πω ότι θα σου κάνουμε την πρόταση, θα σου έστω το γράμμα, θα σε παρακαλήσουμε μέσα στις επόμενες μέρες να μας απαντήσεις και εκεί τη σαματάτη. Λέω έρχομαι.

Αυτές είναι οι ευκαιρίες τις οποίες τις φαντάζεσαι σε όλη τη ζωή νομίζω ειδικά για όποιον κάνει έρευνα ή για όποιος ασχολείται με επιστήμες είναι μια ευκαιρία την οποία ξέρεις τι τραβάσα τα μαλλιά δεν ήταν εύκολη μετά η διαδικασία visas, γυναίκα, παιδιά η γυναίκα μου έγκυος και έπιτου ήρθε στην Αμερική δεν είχε δικαίωμα να δουλέψει στην αρχή οπότε με το μισό το δικό μου πρέπει να βγαίνει με μια οικογένεια τριών soon to be τεσσάρων αλλά εντάξει είδα έναν κόσμο διαφορετικό ήμουν στο business school ήμουν στο Harvard business school ήταν η θέση της εργασίας μου ερευνητική θέση πάνω στους εργαζόμενους, στις επιχειρήσεις και τις νέες τεχνολογίες, αυτά τα οποία δούλευα.

Είναι δύσκολο να περιγράψω. Είναι ένας κόνος πολύ διαφορετικός. Και η Αμερική έρκετα, αλλά ειδικά ας πούμε το συγκεκριμένο Ινστιτούτο. Άμα σκεφτείς ας πούμε σε κάθε τομέα του ΣΤΟΠ, ένας ως πέντε είναι εκεί. Άμα δεν είναι από αυτή την πλευρά του ποταμιού, είναι από την άλλη που είναι το MIT. Έτσι, μιλάμε για το Χάρλοντ, για ό,τι ξέρετε.

στο University, όταν λίγο πιο πέρα εννοώ 20 λεπτά με τα πόδια και άλλα 20 λεπτά προτινάμε είναι το Tufts μιλάμε για τέσσερα τα κορυφαία του κόσμου ας πούμε μέσα στην ίδια πόλη οπότε αυτή ως εμπειρία ήταν τρομερή, έτσι μου πει ούτε μιλάς, έχεις κάτι ενδιαφέρον να μάθεις ο άλλος μπορεί να κάνει Advanced Robotics ή άλλη να κάνει Cancer Research πήγαινα την κόρυφα μου να παίξει ποδόσφαιρα στον Σάββατο και εκεί που ας πούμε περιμένεις πόσο χιολογική συνθήκη θα κάτσεις εκεί, θα πεις καμιά μπύρα και θα πεις καμιά βλακεία με τον απέναντι.

Αν μαθαίνεις για advanced methods, advanced cancer research methods και τέτοιοι. Ένα περιβάλλον πολύ διαφορετικό. Η Βοστόνη, μια πόλη η οποία με ένα μάζε πάρα πολύ. Τρεις μήνες το χρόνο βλαστημάς, γιατί έχει το κρύο της Αρκούδας. Μιλάμε για τρελό κρύο. Αλλά κατά τα άλλα είναι μια πόλη πολύ όμορφη, πολύ καθαροί, ουρανοξύστες και παραδίπλα παραλία. Έχει παραλία ευωστό, δεν ξέρω αν το ξέρει κανείς, αλλά έχει μετρό το οποίο σε πηγαίνει στην παραλία.

Εντάξει, ασυλλαντικός, λοιπόν, λίγο κρύο η θάλασσα αλλά μιλάμε αμμουδιά χιλιόμετρα, και να βλέπεις ας πούμε απέναντι τους ουρανοξύστες. Η τεράστια διαφορά που βλέπω κατευθείαν το πηγαίνει από το Harvard είναι ένα, η οργάνωση, το management παίζει πολύ μεγαλύτερο ρόλο από εκεί που ένα ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο έχει όλο το τμήμα ένα άτομο για secretarial work πάλι κολλάει το μυαλό μου εμείς είχαμε για ένα team τριών τεσσάρων ατόμων είχαμε λυκό μας project manager όπου ρωτάς τα πάντα δηλαδή από εκεί που οι καθηγητές στην Ευρώπη χαλάνε έναν χαρό χρόνο να κάνουν αιτήσεις, να ψάχνουν χαρτιά να κάνουν το άλλο, το εξαφανίστηκε τελείως.

Έγανες μόνο έρωτα. Δεν υπήρχε αυτό το πράγμα. Και όχι μόνο οι καθηγητές από πάνω και εγώ ο ίδιος δηλαδή, έστελνα και λέω, μπορείς να με βοηθήσεις με αυτό. Τσουπ, τσουπ, τσουπ, κατευθείαν. E-mail τα οποία απαντύνονται μέσα σε 30 λεπτά. Δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα στην Ευρώπη. Βέβαια, αντίστοιχα το email που θα σου έρθει εσένα στις 10 και μισή το βράδυ περιμένω ότι θα απαντηθεί πριν το πρωί.

Έτσι είναι. Όπως και το ότι ετοιμάζεσαι να κάνεις παιδί δεν λαμβάνεται και με τρελό ενθουσιασμό. Εγώ δηλαδή πήρα δύο εβδομάδες άδεια όταν γεννήθηκε ο μικρός, το οποίο ήταν εντάξει, ευτυχώς τα καλά του κορονοϊού είναι ότι έχει κάνει το remote work socially acceptable οπότε είχα τη δυνατότητα να μένω στο σπίτι και να δουλεύω τρεις μέρες την εβδομάδα και να πηγαίνω στο Ραφείο 2 αφού είχαμε και το δεύτερο παιδί.

Πολύ χρήμα, πολύ χρήμα και οι γοστόνοι γενικά, αλλά το χάρον, δηλαδή ντρεπόμουν λίγο να περπατήσω, θα λερώναν τα παπούτσια μου, ας πούμε, το δάπρεδο του κάμπου γύρω-τριγύρω. Έτσι μιλάμε για γυμναστήριο του business school με τζακούζι μέσα, για κήπους τους οποίους τους μαζεύανε κάθε πρωινό, Το κτήριο το διπλανό μου που ήταν οι καθηγητές οι δύο μες στους οποίους δούλευα Είχε αρχαίο μοσαϊκό από την Αντιόχεια στο Πάτο Το είχαν περιτριγύσει να μην πατήσει πάνω Αλλά μιλάμε αυθεντικό μοσαϊκό του τέταρτου αιώνα μετά Χριστό Έτσι ρωμαϊκό Είναι εξωπραγματικά πράγματα Μιλάμε για μπάτζετ σε εκατομμυρίο Είναι σε ένα άλλο επίπεδο και γι' αυτό έχουν τη δυνατότητα να προσελκύσουν όποια άτομα θέλουν γι' αυτό είχαμε κι εμείς τη δυνατότητα να πηγαίνουμε στις εταιρείες και να τους λέμε δώστε μας τα δεδομένα σας τα εσωτερικά σας δεδομένα να σας κάνουμε ανάλυση και που μας λέγανε πάρτατα όχι τόσο εύκολα βέβαια ήταν μια διαδικασία αρκετά ελάμπορετα αρκετά δύσκολα, ήταν κάτι το οποίο θα μπορούσες να το κάνεις

σε οτιδήποτε άλλο να πάρεις δεδομένα εσωτερικά εταιριών για να κάνεις την ερευνά σου και να πάρουν και αυτοί κάποια αποτελέσματα στο τέλος. Οπότε ένα περιβάλλον, ναι, αρκετά ενδιαφέρον και το διαφορετικό από άψη έρευνας απίστευτο. Έτσι, ο κόσμος που μίλαγε στα πράγματα που μάθαινες ήταν πάρα πολύ ενδιαφέροντα. Η ζωή, εμένα μου άρεσε, δηλαδή η Βοστόνη μου άρεσε ως ζωή.

Πάρα πολύ kids-friendly. Νομίζω αυτή ήταν η μεγάλη διαφορά για εμάς όσο είχαμε παιδιά. Ήταν πάρα πολύ kids-friendly. Η Βοστόνη, βασικά επίσημα είμαστε στο Κέμπριτς, το οποίο είναι έξω από το Δήμο της Βοστόνης, σαν να είμαστε στη Γλυφάδα, στο Μαρούς ή στη Κυφισιά ή οποιοδήποτε, σε έναν άλλο Δήμο που είναι κολλητός, αλλά είναι ουσιαστικά μια πόλη.

αλλά για να καταλάβεις ο σχολής, ο δημοτικό είχε δωρεάν μετακίνηση με το λεωφορείο δωρεάν φαγητό πρωινό μες του Μηριανού δεν αγοράσαμε κασετίνες, δεν αγοράσαμε βιβλία, δεν αγοράσαμε τετράδια αγοράσαμε μόνο τη τσάντα. Πήγε η κόρη μου εκεί η οποία δεν ήξερε αγγλικά αυσιαστικά, ήξερε λίγα έτσι. Ένα σύστημα το οποίο είναι φτιαγμένο στο να φέρνει τους καλύτερους ανθρώπους από όλο το κόσμο που μπορεί να βρει και να τους κάνει κομμάτι της κοινωνίας.

Αυτό είναι τρελό το relative advantage που έχει η Αμερική. Δεν συγκρίνεται με την Ευρώπη. Εκεί ήρθαν και οι εκλογές, οι τελευταίες, οι προεδρικές, οι οποίες ήρθαν τέσσερις μήνες αφότου ξεκίνησα από το δικό μου το στυμβόλιο και εκεί αλλάξανε όλα. Δεν αλλάξανε όλα στις εκλογές γιατί ο πρόεδρος αναλαμβάνει τρεις μήνες αργότερα αλλά ουσιαστικά 6 μήνες αφού του ξεκίνησα να δουλέψω εκεί αλλάξανε όλα.

Ήρθε ο Τραμπ και από τα πρώτα πράγματα που έκανε ήταν να κόψει τη χρηματοδότηση σε πανεπιστήμια και μάλιστα με συγκεκριμένο τρόπο που κοπήκανε οποιαδήποτε project είχαν να κάνουν σε οικονομικά οποιαδήποτε αιτήσεις για χρηματοδότηση είχαν να κάνουν με τις γυναίκες. Κοπήκανε. Γιατί θεωρούζαν ότι όχι δεν είναι διαπαιδόμασο Εγώ είχα περάσει ένα μήνα και το Νοέμβρη να δουλέψω πάνω σε μια αίτηση ένα πολύ μεγάλο project το οποίο ανάφερε για τις γυναίκες γιατί είχε να κάνει με ποιους τόπους μπορούν να μπουν γυναίκες στους τομείς στους οποίους συνήθως δουλεύουν μόνο άντρες ηλεκτρολόγοι, οικοδομή κτλ ένα τεράστιο project στη Λατινική Αμερική το οποίο θα είχε δοδομένα μέσα από εταιρείες θα είχε retraining programs, θα είχε άπειρα πράγματα το οποίο προφανώς πήγε άπατο γιατί το έκοψε ουσιαστικά έναν αργότερα βρήκαμε φάνη για αυτό το project δυο μήνες αργότερα από μη κυβερνητική χρηματοδότηση αλλά και πάλι κομμένη στα μισά χρηματοδότηση γιατί όλοι πέσανε να βρούνε αλλού

ήταν ένα πολύ μεγάλο σοκ που ξεκίνησε από αυτό ξεκίνησε από τη χρηματοδότηση γενικώς για τα πανεπιστήμια αυτό ήταν το πρώτο στάδιο το δεύτερο στάδιο ήταν ότι ξεκίνησε ένα πολύ μεγάλο προσωπικό μπιφ Υπάρχει το χάρβαρδ. για έρευνα αυτόν τον χρόνο και τα πανεπιστήμια κάνουν αιτήσεις, προτάσεις. Εγώ μπορώ να κάνω έρευνα πάνω σε αυτό. Και ουσιαστικά το κράτος διαλέγει από ποιους θέλει να αγοράσει ερευνητικές υπηρεσίες ουσιαστικά.

Οπότε δεν μιλάμε για χρηματοδότηση. Δεν δίνει χρήματα το κράτος στο Χάρβαρτ. Αυτό που κάνει το κράτος είναι ότι θεωρεί ότι η βασική έρευνα είναι κάτι το οποίο πρέπει να χρηματοδοτήσει και πολλοί κατακάνηκε, γιατί από εκεί βγαίνουν όλες οι μεγάλες τεχνολογίες, και επιλέγει ποιον θα πληρώσει για να του δώσει αυτές τις υπηρεσίες.

Το πρώτο πράγμα που έκανε λοιπόν να έρθει και να κόψει αυτές τις χρηματοδοτήσεις, κάτι το οποίο αργότερα βγήκε παράνομο, γιατί αυτά ήταν συμβόλαια τα οποία ήταν ενισχύ. Δεν μπορείς να πας να κόψεις ένα συμβόλαιο στη μέση της διαδικασίας, αλλά μέχρι τα δικαστήρια να τον μπλοκάρουν να ξεκινήσουν να πληρώνουν επίσης κτλ κτλ περάσανε 6-9 μήνες με μια τεράστια βεβαιότητα μιλάμε για ολόκληρα εργαστήρια τα οποία μπορεί να δουλεύανε πάνω σε καρκίνους για τα παιδιά για αλτσχάιμερ ειδικά τα ιατρικά πάθανε τεράστια τους κόψανε τεράστιο κομμάτι το πάνω ολόκληρα εργαστήρια τα οποία δουλεύανε σε πράγματα τα οποία ήταν κυριολεκτικά θέματα ζωής και θανάτου, διαλυθήκανε, φύγανε όλοι οι ερευνητές.

Ήταν μεγάλη, πολύ μεγάλη η αναστάτηση που δημιουργήθηκε και αυτό πρέπει να το σκεφτόμαστε και υπό την έννοια τι αποτελέσματα έχει αυτό για την έρευνα, για την οικονομία της Αμερικής, για την ίδια την έρευνα και από την άλλη τα ίδια τα άτομα. Γιατί μπορώ να σου πω και από την προσωπική μου υπήρξη, επειδή ήμουν ένα από αυτά τα άτομα τα οποία επηρεάστηκαν άμεσα, κόπηκε, δεν ξέραμε ενώ κανονικά τα συμβολεία μας ανανεώνονται κάθε Φλεβάρι, εμένα όταν γεννήθηκε ο γιος μου τον Απρίλη δεν ήξερα αν τα έχω μέχρι μια βδομάδα πριν γεννήθηκε, δεν ήξερα αν θα έχω δουλειά σε δύο μήνες λόγω αυτής της διαδικασίας τελικά βγήκε, πήρε μια ανανέωση στο συμβολεό μου και όταν ήταν δύο βδομάδες ο μικρός έβγαλε επειδή ουσιαστικά η κόντρα οικονομική δεν του πολύ έβγαινε γιατί κρατούσε το χάρβα του σχετικά δεν ενέδινε σε αυτά που ζητούσε όπου μια μικρή παρένθεση αυτά που ζητούσε ήταν εξωπραγματικά πράγματα άμα κάτσεις καν στη διαβάση το γράμμα με αυτά που ζητούσε, ένα από τα σημεία θα πω

γιατί τα άλλα είναι αντίστοιχα ζητούσε να έρχεται εξωτερικός παρατηρητής ο οποίος θα τσεκάρει την ιδεολογία των τμήματων του Πανεπιθυμίου. Αν δηλαδή ήταν αρεστή η ποικιλομορφία της ιδεολογίας. Καταλαβαίνετε για την πράγμα μιλάμε τώρα έτσι. Ουσιαστικά, αν δεχτείτε αυτά, εγώ σας κόβω τη χρηματοδότηση. Το Κολούμπια τα δέχτηκε.

Δηλαδή δεν ήταν κάτι straightforward ότι δεν θα κάνει πίσω το Χάρβατ. Το Κολούμπια είχε κάνει πίσω. Το Χάρβατ και γιατί είχε μεγαλύτερη οικονομική ευχαίρεια και γιατί οι καθηγητές και αυτοί που ήταν μέσα ήταν άτομα με περισσότερη ισχύ στο περιβάλλον, το πολιτικό, το νομικό, οτιδήποτε και όλοι εναντιώθηκαν πάνω σε αυτό και να ήθελε η αιγεσία να κάνει κάτι άλλο δεν θα μπορούσε.

Οπότε εφόσον δεν έβγαινε τόσο οικονομική πίεση, άρχισε μετά να επιτίθεται σε αυτό που κάνει την Αμερική Αμερική που είναι το ταλέντο που έρχεται απ' έξω. και τι κάνει, λέει θα κόψω όλες τις βίζες σε όλους τους φοιτητές και τους ερευνητές του χάρου. Το οποίο σημαίνει ότι από τη στιγμή που γράφηκε αυτό το διάταγμα μέχρι τρεις μέρες αργότερα που την ακύρωσε το δικαστήριο, εμείς μας θα παράνομασαν χώρα.

Γιατί το διάταγμα έχει ισχύει απευθείας, το οποίο σημαίνει ότι εκείνη τη στιγμή είχε διαπόσφαση ότι οι βίζες μας δεν ισχύουν. Προφανώς καταλαβαίνεις ότι μιλάμε για ταυτόχρονα να πρέπει να κάνω έρευνα, να δουλεύω αμερικάνικα ωράρια μιλάμε 70 ώρες την εβδομάδα είναι ένα στάντα στη δουλειά που είχα εγώ μέσα στο Χάρβα και να έχεις να ψάξεις όλα αυτά προφανώς έψαχνα δουλειές για να φύγω εννοείται γιατί όταν δεν ξέρεις τι αρχίδω και το κάνεις οπότε έγινε μια πολύ έτσι τεράστια αλλαγή ενώ όταν πήρα τη θέση, δέφτηκα τη θέση, πήγαινα με μια λογική να μείνουμε τρία χρόνια για αυτή τη θέση με την οικογένεια και μετά να δούμε αν θέλουμε να μείνουμε και παραπέρα.

Ένα χρόνο αργότερα να ψάχνουμε να φύγουμε, ουσιαστικά. Και έτσι και έγινε, ουσιαστικά, τέσσερις μήνες αργότερα. Έκανα αίτηση σε μια θέση στην Αυστρία, μια πολύ καλή θέση. Και από άποψη ερευνητική και από άποψη πανεπιστήμιο και από άποψη οικονομική, η αυστριακή. Στυχώς δίνουν ακόμα αρκετά για να μπορεί να ζήσει κάποιος και να κάνει έρευνα ταυτόχρονα.

γεύση να σου πω την αλήθεια γιατί μου άρεσε αρκετά είδα πολλά πράγματα διαφορετικά είδα μέρη διαφορετικά η έρευνα ήταν απίστευτη αλλά και αυτό που περάσαμε ήταν απίστευτη πίεση όλη αυτή τη διαδικασία με δύο παιδιά και να μην ξέρεις τι και πώς ήταν αρκετά δύσκολο Έτσι στο περίπου απλά για να λέμε και κάποια νούμερα ξέρεις φυσικά το Harvard ας πούμε δεν είναι για εκείνους σαθνιτούς να το πω έτσι χαριτολογώντας. Ποια είναι τα έξοδα λέω εγώ τώρα του μήνα εντάξει για ένα άτομο, εντάξει μπορείς να μας πεις και για οικογένεια μα θες, αλλά έτσι δηλαδή για μια λογική ζωή λέω εγώ τώρα.

Για τη Βοστόν μιλάς. Κοίτα εξαρτάται πάρα πολύ από τη ζωή του κάποιος. Γιατί τις πληροφορίες χώρες που είναι υψηλή μισθή, οποιαδήποτε υπηρεσία ή οποιοδήποτε αγαθό αγοράζεις το οποίο χρειάζεται πολύ εργασία, είναι και υψηλή η τιμή του. Δηλαδή, άμα πας στην Αμερική, επειδή είναι υψηλή μισή, δεν σημαίνει ότι μπορείς να πας πολλές φορές στο φάσο εσιατόριο, γιατί αφού σου βγάζεις εσύ πολλά λεφτά, βγάζει και αυτός που δουλεύει στο εσιατόριο, άρα πάνω κάτω βγαίνει στα ίδια. Όσο πολύ θα μπορείς να πας στο εσιατόριο στην Ολλανία και στην Ελλάδα, άλλο τους θα μπορείς να πας στην Αμερική.

Χοντρικά μιλάμε έτσι, παίζουν, Υπάρχουν θέμα ανισότητας, υπάρχουν διάφορα τέτοια, αλλά υπάρχει αυτή η λογική. Από την άλλη, αγαθά τα οποία δεν είναι αγαθά υψηλής ισχύου σε εξακρασία, υπολογιστές, παπούτσια, κινητά και τέτοια, αυτά εξαρτάται από ένα μηχάνη. Το οποίο σημαίνει ότι δεν εξαρτάται τόσο από τους μισθούς, άρα η τιμή του είναι σχετικά flat παντού.

Ό,τι τιμή έχει το παπούτσι της Nike στην Ελλάδα, άλλο τόσο έχει στην Αμερική. παρόλο που ο μισθός είναι 5-6 φορές πάνω στην Αμερική. Αυτό σημαίνει ότι το μοντέλο κατανάλωσης στην Αμερική είναι πάρα πάρα πολύ αφορτικό. Έχουν και πολύ μικρό FPI. FPI είναι 6% στη Μαχακουσέτη. Το οποίο σημαίνει ότι η μισθή, θα έλεγα, στην Αμερική σχέση με την Ελλάδα είναι 5-6 φορές πάνω και έχεις όλα τα αγαθά, τα οποία είναι πράγματα που αγοράζεις, να είναι ίδιες τιμές με την Ελλάδα και οι επιρρεσίες να είναι πάνω κάτω αντίστοιχες.

οπότε προφανώς και αλλάζει πάρα πολύ το καταναλωτικό σου μοντέλο έτσι όταν πηχεί σκέψου ένα παπούτσες να πάρεις το οποίο έχει 50 εκεί αν όγα στα πενταπλάσια για σένα είναι σαν να έχει 10 ευρώ το παπούτσες έτσι ενώ το θεατόριο μπορεί να έχει ας πούμε όσο θα έχει και εδώ κανονικά άρα προφανώς αλλάζει πάρα πολύ το πως χαλάς τα χρήματα και το λέω αυτό γιατί επειδή με ρώτησες για τα έξοδα είναι μια πολύ δύσκολη απάντηση γιατί στην Αμερική μπορείς Έχεις το ενίκιο το οποίο είναι ψηλό αλλά είναι χαμηλότερα αναλογικά με την Ευρώπη Έτσι οι Αμερικάνοι έχουν τεράστιες πόλεις, πάρα πολύ χώρο Δεν έχουν πολύ ψηλή πυκνότητα πληθυσμού όπως έχουν στην Ευρώπη Πάρα πολύ απλωμένα Μιλάμε πόλεις οι οποίες πας στο κέντρο ας πούμε του Κέμπρις Και έχεις την κεντρική πλατεία η οποία νιώθεις σαν να είσαι ευρωπαϊκή πόλη Και περπατάς δύο τετράγωνα και ξαφνικά είσαι σε σπίτια μονά με κήπους από πίσω και τέτοια, σαν να είσαι σε κάποιο χωριό.

Είναι πολύ μεγάλη αυτή η διαφορά. Γιατί έχουν πάρα πολύ χώρο. Υπάρχει πάρα πολύ χώρος άπλεπτος για να χτίσεις την Αμερική. Γι' αυτό και σε γενικές γραμμές χτίζουν πολύ περισσότερο. Βέβαια παντού με αμάξι, έτσι πρέπει να πει παντού με αμάξι και κάτι αμάξι τέτοια. Αλλά τα νίκια είναι σχετικά φτηνά σε σχέση με την Ευρώπη.

Το δικό μας δεν ήταν γιατί εμείς επειδή μόλις είχαμε πάει δεν είχαμε αμάγκη, δεν είχαμε τέτοια, έπρεπε να μένουμε στο κέντρο. Άρα αυτό σημαίνει ότι το δικό μας το ανίκειο, το πρώτο το οποίο είχαμε ήταν το 50% του μισθού μου. Το οποίο βέβαια στην Ευρώπη είναι πολύ στάντα. Έτσι, δηλαδή το 50% του μισθού δεν νομίζω ότι είναι κάτι πολύ στάντα στις περισσότερες πόλεις να δίνει κάποιος.

Αλλά εδώ σου λέμε στο κέντρο. Άμα ήμασταν παρά έξω θα ήμασταν αρκετά πιο κάτω. Απλά τι γίνεται από εκεί και πέρα, στην Αμερική είναι, άμα θες να πας εκεί να δουλέψεις και να βγάλεις λεφτά και να μην ζωδέψεις, αυτό που κάνουν συνήθως οι μετανάστες, μπορεί να το κάνεις πολύ εύκολα. Γιατί το σούπερ μάρκετ, το υπολογιστή σου θα πάρεις, τα παμπούτσια θα πάρεις, αυτά που χρειάζεσαι όντως, είναι σχετικά τσάμπα σχετικά με το μισθό.

άμα θες όμως να κάνεις πράγματα, να πας σε ένα εστιατόριο να πας να δεις ένα μάτς NBA, να πας να κάνεις κάτι άλλο εκεί τα ποσά είναι πολύ πολύ μεγάλα. Μιλάμε να πας σε ένα εστιατόριο κανονικό. Εμείς δεν πήγαμε σε αυτό δεν πήγαμε σε κανονικό-κανονικό εστιατόριο πήγαμε σε κοινές γαστρότερα. Έτσι τα πιο φτηνά αύσου με τις περιοχές γιατί δεν είχαμε με ένα μισθό τη δυνατότητα δεν είχαμε να το κάνω. Ένα δηλαδή τέτοιο στο ιατώριο που λες ποιοί δύο ενήλικες και ένα παιδάκι ξέρω εγώ στην ουσία εντάξει το έχουμε πολύ μικρό. Για κανονικό στο ιατώριο μιλάμε. Ναι. Θα χαλάς ποιοί ένα τριακοσάρι τετρακοσάρι όχι όχι ένα τριακοσάρι θα το χαλάς εντάξει οκ λογικό πόσο εντάξει για δεδομένα μερικής. Και ένα έτσι στα στάνταρ μέρος. Ναι υποφέρει το όχι κάτι πολυτελείας εννοείται. Όχι να πας να έχεις το πρώτο το πιάτο στο δεύτερο και να πιείς κάτι.

Εμείς πηγαίναμε ας πούμε στη Chinatown και τρώγαμε με ένα 50-60 τα πιο έτσι τα συνοικιακά ας πούμε. Αλλά τα προσεκτικά πάντα έτσι. Αυτό είναι η Αμερική. Στην Αμερική μπορείς να πας στο σούπερ μάρκετ ας πούμε το διπλανό σου που ξέρεις ότι είναι φτηνό. Μάλιστα το καλύτερο φτηνό σούπερ μάρκετ της Βοστόνη το έχει ένας Έλληνας. Δηλαδή εμείς ξοδεύαμε ένα 20% παραπάνω από ό,τι εξοδεύουμε στην Ελλάδα για σούπερ μάρ.

20 ή άντια 30. Παραπάνω. Παραπάνω. Εντάξει, είσαι Αμερική όμως έτσι. Εννοώ ότι όλα πολύ πιο ακριβά. Ουσιαστικά ήταν πολύ τσάμπα στη σχέση με το μισθό σου. Τι είναι πιο ακριβό και τι είναι πιο φθηνό στο σούπερ μάρκετ. Γιατί για παράδειγμα, στην Αγγλία, μενέα χρόνια που έφυγα, αλλά θέλω να πω για παράδειγμα πλέον, μετά το Brexit, Ναι τα λαχανικά που είχε και τα φρούτα έβγαινε βιαστητά η τιμή τους Αλλά για παράδειγμα ό,τι έχει σχέση με πολυεθνικές Για παράδειγμα αναψυκτικά Δοντόκρεμες και τέτοια Δηλαδή ακριβώς ό,τι η αμάρκα που βρίσκεται στην Ελλάδα και στην Αγγλία Και πάει λέγοντας Στην Αγγλία είναι κατά τρόπη της τιμής θέλω να πω Στην Αμερική είναι ακριβά ότι δεν είναι highly pros Ή ότι δεν είναι πολύ μαζικό Άμα θέλω να πάρω κοτόπουλο είναι τσάμπη Παίρνεις κάτι τέτοιες ποσότητες, 2,5 κιλά και τα παίρνεις μα με κάνει.

Μπορεί να ήταν και 5-6 δολάρια το κιλό. Ναι καλά, τόσο έχει και στην Ελλάδα, τόσο έχει και στην Αγγλία. Σχέση με τις τιμές που θα είχες για να πας σε ένα αστιατόριο ή κάτι τέτοιο. Γι' αυτό σου λέω ότι το σούπερ μάρκετ, εμείς που πηγαίναμε, νομίζω ξοδεύαν τα ίδια που θα ξοδεύαμε και στην Ολλανδία, στην Αγγλία. Αλλά σκέψου τώρα, στην περιοχή που μέναν, επειδή είχα κοιτάξει τη Βοστόνη, το ενδιάμεσο νοικοκυριό τεσσάρων ατόμων, δηλαδή δύο ενήλικες και δύο παιδιά, έχει εισόδημα 150.000 φρόντ.

Εμείς που ήμασταν στα μισά αυτών, ουσιαστικά, τη βράζαμε με χαρά. Εντάξει, σου λέω, δεν πηγαίναμε σε εστιατόρα, δεν κάναμε τέτοια, αλλά κάναμε τα πράγματα, κάναμε τις βόλτες μας, απλά προσέχαμε με τα πράγματα, πηγαίναμε κτλ. Ένα νίκη στην περιοχή που μέναμε εμείς είναι 2 με 3 χιλιάρια για ένα σπίτι με δύο υπνοδωμάτια. Σε δολάρια αυτά σκέφτουν λίγο λιγότερα. Πες 2.500 ευρώ θες μετά άλλα 6 εκατοστάρικα για σούπερ μάρκετ και μετά είναι οτιδήποτε άλλο ξοδέψεις έξω. Το οποίο άμα μιλάμε για ρούχα, υπολογιστές και τέτοια είναι πιο φτηνά αισθητά από Ελλάδα.

Επίσης εμένα ένας υπολογιστής Mac, που φτιάχνουν στην Αμερική, στην Ευρώπη, στην Ελλάδα, νομίζω είχα κοιτάξει, μια τιμή είχε 1.700 ευρώ και στην Αμερική είχε 1.200. Α, είναι πιο φθηνά κιόλας στην Αμερική. Ναι, γιατί και είναι Αμερικάνικο και δεν έχει FPI. Καλά, θα μου πεις, 6% FPI είπες, ναι. Τεράστιο. 6 αντί για 24. Και είναι και πιο φθηνά, έτσι κι αλλιώς.

Οπότε, ουσιαστικά, ξοδεύεις πολύ παραπάνω σε τέτοια πράγματα, γιατί είναι πολύ φτηνά για σένα και εξοδεύεις λιγότερο σε πράγματα τα οποία έχουν να κάνουν γιατί να πας σε μια συναυλία σου μπορεί να θέλεις 300 δολάρια για ένα εισιτήρι Καλά, εδώ προφέσαι στους ελληνικούς NBA λέει γράφτηκε το πιο ακριβό εισιτήρι στην ιστορία, το πιο φτηνό εισιτήρι είχε 10.000 δολάρια για να πας Το πιο φτηνό ήταν πάνω ξέρεις με το κι άλλοι βλέπεις Ξέρω γιατί πήγα, όχι στα δεκαεκτηκάνικα Πήγα σε pre-season game για να τα βρούμε πιο πιο φθηνά.

Ήμασταν και τρία άτομα. Πήγατε. Σέλτικς ήταν. Ναι. Μοστόν είναι. Άμα ψηφόντι δεν θυμάμαι. Η γυναίκα μου ήταν πιο ενθουσιασμένη για το χόκε. Αλλά είχε αρκετά όμως και πράγματα που μπορούσε να κάνει. Δηλαδή είχε δωρεάν πράγματα συνέχεια. Το οποίο αυτό δεν είναι κλασσικό αμερικάνικο. Η Μοστόνη είναι ένα ξεχωριστό μέρος στον οποίο τους τρέχουν τα μπαζάκια στο Δήμο.

Γιατί τι γίνεται. Στην Αμερική εξαρτούνται τα οικονομικά πάρα πολύ από το που ζεις γιατί πολλά θρήματα τα βάζουν και στο Δήμο. Τα σχολεία π.χ. εξαρτάται από τον ίδιο το Δήμο. Άρα το αν έχεις καλά σχολεία εξαρτάται από αν είσαι σε πλούσιο Δήμο. Άρα πλούσιοι έχουν καλύτερα σχολεία. Εμείς στο Cambridge και πώς βάζουν θρήματα.

Από τον ένφια ουσιαστικά. έναν αντίστοιχο ένφυγος, ένας φόρος ουσιαστικά στα κτίρια το οποίο είναι ένα ποσό 0,0 κάτι για σπίτια πάνω από 300.000 πες και 1,2% ή κάπου ένα ψηλός αριθμός όχι 1,2 λιγότερο μπορεί να είναι και 0,12 αλλά είναι ψηλότερος για επιχειρήσεις οπότε τι γίνεται αυτοί οι ουρανοξύστες που είναι της Google, της Deloitte, οτιδήποτε μας πληρώναν τα σχολεία έτσι, γι' αυτό είχαμε όλες αυτές τις παροχές άμα πήγαινες κάτω από το Ρίβερ στο Άλστον που είναι άλλος δήμος που δεν έχει τέτσια ήταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση τα σχολεία και υποδομές εμείς εκεί που ήμασταν είχαμε πολύ καλά σχολεία είχε πάρκα τα οποία είχε δωρεάν πράγματα να κάνεις συνέχεια μπορούσες να πας σε ομάδες ποδοσφαίρου του Δήμου οι οποίες ήταν πολύ πιο affordable τελικά τελικά άρα για άτομα τα οποία σαν και εμάς που μόλις ήρθαμε και δεν είχαμε στήσει ακόμα τη ζωή μας να έχουμε δύο εισοδήματα και με τα λοιπά και τα λοιπά είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε πράγματα.

Δηλαδή μπορείς να τη βγάλεις θα έλεγα για μια οικογένεια με δύο παιδιά με τα έξοδα ας του να είναι στα τέσσερα-πεντητυλιάρικα γιατί πρέπει να βάλεις και ασφάλεις υγείας και τέτοια αλλά χωρίς να το καταλάβεις μπορεί να πάει και στα δέκα. Γιατί ένα μάτς NBA να πας δύο εστιατόρια να πας το μήνα να πας το παιδί σου σε ένα καλύτερο μάθημα ας πούμε γαλλικόνι, πιάνι, οτιδήποτε εκεί τα έξοδα γίνονται τεράστιες.

Θα κλείσεις και ένα εισιτήριο τουλάχιστον να φτύσεις στην Ελλάδα το καλοκαίρι. Ουσιαστικά όλο το χρόνο μαζεύαμε για να μπορέσουμε το καλοκαίρι να κλείσουμε γιατί ήμασταν τέσσερα άτομα ήταν 7 ώρες φτύση και έφυγες στα χέρια μου αλλά εντάξει συγκριτώσαμε το ένα εισιτήριο Και έτσι ήρθαμε μια χώρα το καλοκαίρι, μετά γυρίσαμε στην Αμερική και μετά ξαναφύγαμε.

Το Δεκέμβρη που μας πέρασε, φύγαμε σε Στυπιά και ήρθαμε στην Ευρώπη, με τη λογική ότι θα πάμε στην Αυστρία. Πολύ ωραία και σε πάω ένα βήμα πίσω από αυτά που μου έλεγες, για να σου ερωτήσω λίγο παραπάνω σε κάποια θέματα που ακούμπεις εσύ ήδη. Επειδή, εντάξει, προφανώς μπήκανε και σε δικασία όχι μόνο να πάρεις σοβαρές αποφάσεις, να πάρεις αποφάσεις και με νεογέννητο δηλαδή και να το κουβαλάς πώς ήταν δηλαδή αυτά τα τελευταία βήματα μεθές στην Ελλανδία και μετά τα πρώτα βήματα στην Αμερική ενώ πρέπει να κουβαλάς δηλαδή και άτομα που στήριζονται πάνω σου και προφανώς χωρίς βοήθεια ούτε παππούτες ούτε τίποτα είναι μια διαδικασία η οποία αλλάζουν τα πάντα δυσκολεύουν τα πάντα δεν ξέρω αν το σκέφτησες εσύ ποτέ αλλά εγώ σκέφτομαι μία στο τόσο, λέω καλά όλο αυτόν τον χρόνο που είχα πει, γιατί τον έκανα έτσι, δηλαδή που πηγαίναν οι ώρες που έχω τώρα να μαγειρεύω, να καθαρίζω και να κάνω τέτοια αλλά νομίζω η μεγάλη μεγάλη διαφορά είναι το πως παίρνεις αποφάσεις

δεν έχεις την ίδια δυνατότητα να ρισκάρει, δηλαδή όταν εγώ τους είπα ότι ξέρεις άμα δεν μου δώσετε υποτροφία δεν θα έρθω, δεν είναι κάτι που θα το κάνεις όταν έχεις άτομα παιδιά να εξαρτώνται από σένα. Γι' αυτό και ο τρόπος που πέραν τις αποφάσεις μετά άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει γι' αυτό και η απόφαση να φύγουμε από την Αμερική πάρθηκε πολύ πιο νωρίς από ότι θα την έπαιρνα υπό άλλες συνθήκες.

Άμα δεν είχα παιδιά μαζί μου εγώ θα το πάλευα να μείνω. Γιατί μπορούσαμε γρήγορα, μπορεί να υπήρχε το ρίσκο αλλά δεν είχα λόγο άμα ήμουν μόνος μου να ψάξω να φύγω πιο νωρίς για να με διώξουν. Και τέλος με διώχναν, με διώχναν, ερχόμουν στην Ευρώπη και έβρισκα δουλειά μετά από λίγο καιρό. Μπορούσες να μείνεις, μπορούσες να το παλέψεις και άλλο.

Δηλαδή, θα ήσουν ακόμα εκεί σήμερα, άμα δεν είχες πάρει την απόφαση από σένα, από την δικιά σου πρωτοβουλία. Καλή ερώτηση. Λίγο δύσκολο να το ξέρουμε αυτό, γιατί το ότι είχα παιδιά και το ότι υπήρχε όλη αυτή η αβεβαιότητα, Με έκανε ήδη πριν από ότι θα ρίξω λιγότερο χρόνο στη δουλειά μου για να ψάξω για άλλες δουλειές. Το είχα πει στα αφεντικά μου και στους συνεργάτες μου.

Σήμερα ότι αποφάσισα ότι θα περάσω χρόνο με την οικογένειά μου, ότι θα ψάξω εναλλακτικές και τέτοια πράγματα. Και στο τέλος ψάξαμε να βρούμε μια λύση, η οποία δεν χαροποιούσε πολύ ούτε αυτούς ούτε εμένα. Ήταν δύσκολο να γίνει. Δεν είμαι εγώ διατεθειμένος να δουλεύω 90 ώρες. Αυτό λέγω 70. Ναι, στο τέλος το funding ήταν το τελική ταφόπλακα σε όλα, αλλά υπήρχε μια διαδικασία η οποία διήρκησε ένα εξάμεινο και όπου σχετικά σιγά σιγά απομακρυνόμουν από τη δουλειά στην Αμερική λόγω όλων αυτών των ζητημάτων.

Γι' αυτό σου λέω ότι οι αποφάσεις είναι πολύ διαφορετικές. Αν ήμουν μόνος μου δεν θα υπήρχε λόγος να κάνω κάποια προετοιμασία. έτσι, θα έπρεπε να κάνω οικονομία όπως κάνω πάντα να έχω κάποια θύματα στην άκρη για να μπορώ να έχω κάποιο buffer ένα, δύο, τρεις μήνες αλλά εδώ και πέρα ήξερα ότι και να με διώχνω την επόμενη μέρα μπορούσα να πάω στην Ευρώπη και να ψάξω να βρω σχετικά σύντομα δουλειά όταν έχεις παιδιά δεν μπορείς να το σκέφτεσαι δεν μπορείς να πάρεις ένα παιδί από το σχολείο την επόμενη μέρα και να του πεις έλα φύγουμε παιδιά σε όποιον ξέρεις και φύγε.

Οπότε αυτό που αλλάζει είναι ότι δεν παίρνεις τα ίδια ρίσκα, δεν κάνεις εύκολες αναλλαγές και η ζωή του ακαδημαϊκού στο δικό του τομέα έχει αρκετά πηγενέλα. Δηλαδή συνήθως μπορεί να κάνεις ένα ή δύο ερευνητικές θέσεις πριν πάρεις μόνιμη θέση καθηγητή. Πολλοί πηγαίνουν σε διάφορες Συγκαπούρι, μπορεί να πάει Αυστραλία, μπορεί να πάει ο άλλος Αργεντινή οτιδήποτε. Αυτές είναι αποφάσεις που δεν μπορείς να τις πάρεις τόσο εύκολα άμα έχεις και παιδιά δηλαδή ακόμα και απόφαση για να πας στην Αμερική εντάξει δεν νομίζω ότι ρεαλιστικά θα υπήρχε κάποια περίπτωση που θα έλεγα όχι στην πρόταση να πας στο Χάρβαρ αλλά ήταν κάτι το οποίο είχε πολύ μεγάλη διαδικασία και άμα ήταν κάποιο άλλο πανεπιστήμιο ακόμα και καλό να ήταν, ακόμα και καλά να ήταν τα λεφτά δεν θα το δεχόμουν κατευθείαν γιατί είναι μια μεγάλη απόφαση να το κάνεις αυτό όταν εξαρτούνται πια άτομα από σένα.

Οπότε αυτή νομίζω ήταν η μεγάλη διαφορά σε όλες αυτές τις διαδικασίες. Πόκει και πέρα όπως σου είπα, η Βοστόνη ήταν ακετά kids friendly. Δηλαδή αυτό ήταν κάτι το οποίο εμάς μας άρεσε. Όταν γύρισε η κόρη μου από το σχολείο την πρώτη φορά και μας είπαν ότι κάνουν shooting drill, εκεί λίγο τα έπαιξα. Γιατί εντάξει, πια δεν είναι εικόνες στη τηλεόραση που βλέπεις τα school shootings, αλλά είναι το παιδί σου στο σχολείο παραδείγμα.

Οπότε ναι, είναι κάπως έτσι λίγο διαφορετική διαδικασία. Σε κάθε χώρα θα πρέπει να βρεις τα scene, τα plink, θα πρέπει να βρεις πώς λειτουργεί διαφορετικά το σύστημα και αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Πώς είναι τα σχολεία διαφορετικά, πώς είναι η κουλτούρα γύρω από διάφορα πράγματα. π.χ. στην Αμερική το να πείσεις παιδιά να παίξουν μόνο τους μπροστά σου στο σπίτι είναι no go.

Δεν το κάνεις. Έρχεται η αστυνομία και τους λέει τι κάνεις εκεί. Υπάρχουν αρκετές διαφορές οι οποίες είναι σε αυτό το επίπεδο, όπως και τώρα η επιστροφή στην Ελλάδα ουσιαστικά. Μετά από τόσα χρόνια φέρνει στο προσκήνιο και αρκετά άλλα πράγματα, τα οποία είναι διαφορετικά όσο έχει να κάνει τα παιδιά. Τελείωσε καλώς πάντων αυτή δυστυχώς η σύντομη, Είναι αυτά πληκτική περιπέτεια να ζήσεις το όνειρο στο Φάρμαρντ που σχεδόν όλοι οι δορμιτές παγκοσμίες το έχουν όνειρο.

Πώς είναι τώρα η επιστροφή στην Ελλάδα και πες μας περισσότερα, Ευστρία, Ελλάδα, τι γίνεται εκεί πέρα. Ουσιαστικά, εγώ πήρα τη θέση την ερευνητική στην Αυστρία, στο Πανεπιστημίο του Ίνσπρου, πάνω στα βουνά. Πρώτα απ' όλα ζήτησα δύο μήνες ό,τι θέλω άδεια, γιατί δεν άντεχα, τα είχα παίξει από τη δουλειά. Και ουσιαστικά ζήτησα, εφόσον πάρω δύο μήνες off, γιατί θα ξεκινήσα το Μάρτιο, να μην έρθω από το Μάρτιο στην Αυστρία, να μπορεί να βγάλει και εδώ τη μισή χρονιά η κόρη μου στο σχολείο.

Και έτσι είπα να πάω από το καλοκαίρι και μετά. Και είπανε ok. Οπότε είχαμε μπει στον προγραμματισμό να κάτσουμε στην Καλαμάτα για 4-5 μήνες Και μετά να φύγουμε πάλι από Ελλάδα Θα ήταν δηλαδή ένα γρήγορο stopover στην Ελλάδα για λίγο καιρό Και για τα παιδιά για τα ελληνικά τους ξέρεις και λίγο παραλία Γιατί τέτοια είπαμε να περάσουμε και ένα χειμώνα λίγο πιο ήρεμο Αν και έριξε το νερό της Αρκούδας Δεν έχω ξαναδεί τέτοιες βροχές όπως φετινές στην Καλαμάτα και ουσιαστικά βρέθηκε μια ευκαιρία για τη γυναίκα μου να ανοίξει ένα στούντιο.

Η γυναίκα μου ασχολείται με τα καλλιτεχνικά, οπότε βρήκε μια ευκαιρία να ανοίξει ένα στούντιο τατουάς που είναι η δουλειά της. Δεν ήταν εύκολη η απόφαση να σου πω την αλήθεια, γιατί την Ελλάδα την είχαμε εγώ μετά την Αυστρία ουσιαστικά από αυτή τη θέση. Είναι η ώρα να κάνω ακαδημαϊκές διαθέσεις καθηγητής σε πανεπιστήμια και συζητούσαμε και είχαμε την πιθανότητα να κάνω αιτήσεις και στην Ελλάδα και να γυρίσουμε πίσω, αθώς αρέσει και στη γυναίκα μου η περιοχή, αλλά δεν ήταν κάτι για άμεσο.

Και αυτό είναι το αστείο, έτσι πως η ζωή καμιά φορά παίρνει δικές αποφάσεις όλα τα πλάνο, όλα τα σχέδια πετάγονται από το παράθυρο ξαφνικά και κάπως έτσι το σκεφτήκαμε και καταλήξαμε ότι ουσιαστικά εφόσον έκανε αυτή όλη τη θυσία να έρθει στην άλλη άκρη του κόσμου για τα δικά μου σχέδια ήταν ώρα να τα αποδώσω και εγώ με χαρά και ουσιαστικά αυτή είναι η πλάκα ότι μένουμε στην Καλαμάτα όπου μεγάλωσα εγώ όχι όμως λόγω δικών μου σχεδίων αλλά λόγω της γυναίκας μου απέκτησε και η Καλαμάτα ένα πολύ ωραίο καινούριο στούντιο και εγώ ουσιαστικά έκανα μια συμφωνία με το πανεπιστήμιο μου να μπορώ να δουλεύω hybrid οπότε θα δουλεύω εξ αποστάσεως όταν θα είμαι στην Καλαμάτα και θα πηγαίνω, έρχομαι Αυστρία ουσιαστικά μέσα στη χρονιά.

Ένα σύστημα το οποίο αρκετά πανεπιστήμια πια έχουν αρχίσει και το εφαρμόζουν καθώς αυτόν δίνει τη δυνατότητα να προσελκύσουν και άτομα που αλλιώς μπορεί να μην έχονταν στη σχόλια τους ή στις περιοχές τους. Οπότε συνεχίζω την έρευνα μου πάλι σε θέματα εργασίας και τεχνολογίας και δεν ξέρω τώρα αν μπορώ να κάνω ένα σπόιλερ.

Δεν μπορώ να κάνω, αλλά μπορώ να πω ότι τρέχουμε και ένα project το οποίο νομίζω θα υπάρχει αρκετό ενδιαφέρον και στην Ελλάδα, αλλά ακριβώς επειδή είναι λίγο... Όχι, απλά μπορεί να θεωρηθεί... Απόρριτο δεν είναι, τα δεδομένα είναι ελεύθερα περί αργοσπώς. Απλά εφόσον είναι λίγο... Έχει και πολιτικό ενδιαφέρον, το οποίο με ένα πάντα με ενοχλίαστο, γιατί θέλω να κάνω την έρευνά μου και να είναι μόνη η έρευνά μου, καθώς το κάνω επειδή με ενδιαφέρουν τα δεδομένα και θέλω να δω τι έχει γίνει.

Απλά επειδή εμπλέκεται και με θέματα τα οποία έχουν απασχολήσει και απασχολούν αυτοτογκαιροπολίτη την Ελλάδα, περιμένω να τελειώσει η ανάλυση για να βγάλω, ενώ έχω αρκετά αποτελέσματα ήδη, περιμένω να τελειώσει η ανάλυση, να είμαστε σίγουροι για αυτά που βγάζουμε, για να μην υπάρχει κάποιο περιθώριο παραπληροφόρησης ή κάτι τέτοιο.

Μόνο ένα σφόιλ. Είναι ποιή ανάλυση μόνο για τα τελευταία 1, 2, 3 χρόνια ή είναι ποιή ανάλυση για τα τελευταία 20 χρόνια. Η ανάλυση είναι από το 2014 και μετά. Εντάξει, είναι αρκετά χρόνια δηλαδή. Οκ. Ανυπομονούμε να το δούμε. Νομίζω θα το μάθεις όταν βγει. Αυτό είναι πέρα γιατί το κάνουμε αυτό αρκετά Έλληνες ερευνητές όπου έχουμε την έρευνά μας που είναι το παιδί μας αυτό καθεαυτό και μετά ταυτόχρονα προσπαθούμε να βρούμε δεδομένα και από την Ελλάδα για να αναλύσουμε.

Βάζουμε νομίζω έτσι και εμείς το λιθαράκι μας σε αυτό. Είναι πολλοί που το έχουν κάνει. Τελευταίο πολύ λάμπρο παράδειγμα είναι ο Ηλίος Παγιωάννου που είναι στο Λονδίνο και έχει κάνει ένα τεράστιο project που βρήκε και ψηφιοποίησε όλα τα δεδομένα των προσφύγων από τη Μικρά Ασία. από πού φύγανε, πού πήγανε, τι αποτελέσματα είχε στις τοπικές κοινωνίες κτλ.

Οπότε νομίζω έτσι και εγώ ταυτόχρονα με το κομμάτι της ειδικευσίας μου που έχει να κάνει περισσότερο με την εργασία και τις νέες τεχνολογίες που είχα βγάλει και ένα policy paper για την Ελλάδα πριν από περίπου ένα χρόνο ψάχνω και εγώ τι δεδομένα υπάρχουν για να μπορέσω να κάνω κάποιες αναλύσεις που αφορούν πιο απτά θέματα της ελληνικής πραγματικότητας το οποίο δεν είναι πάντα εύκολο.

Τα δεδομένα στην Ελλάδα είναι λίγο σχετικά κρυφά, θα έλεγα, σχέση με το πόσο εύκολο μπορεί να τα πάρεις στην Ολλανδία, π.χ. που είχα δουλέψει αρκετά με αυτά. Αλλά ελπίζω ότι θα έχει επιστημονικό ενδιαφέρον και ελπίζω να καταφέρω να κρατήσω τη συζήτηση σε επιστημονικό επίπεδο όταν βγουν τα αποτελέσματα. Καλή τύχη σε αυτό.

Πολύ ωραία. Τι σε προβληματίζει στην επιστροφή? Υπάρχει κάτι που να σε ενοχλεί Να με ενοχλεί Ότι δεν σταματάνε τις διαβάσεις Νομίζω είδα μια μεγάλη διαφορά στο σχολείο Μια αρκετά νομίζω μεγάλη διαφορά Επιπέδου Υποδομών αλλά και κουλτούρας Μέσα στο σχολείο Ήμασταν πολύ τυχεροί Με αυτά που είχαμε Στη Βοστόνη πριν έρθουμε Και από άποψη υποδομών Και από άποψη το πως προσέγγιζαν Τα παιδιά Νομίζω το σύστημα στην Ελλάδες χρειάζεται μια ανανέωση νομίζω ως προς αυτό οπότε έπρεπε να εξηγήσουμε κάποια πράγματα όπως πήγε γιατί κάνουμε προσευχή το πρωί ήταν κάτι το οποίο έπρεπε να το εξηγήσω από που προέρχεται και γιατί το κάνουμε αυτό βέβαια από την άλλη πήγαν και τα θετικά ας πούμε και στο σχολικό κομμάτι υπήρχε έτσι μια ζεστασιά η οποία βγάλανε τα παιδιά κλίτας σκάλα προς ένα παιδί το οποίο έρχεται απ' έξω. Αλλά υπάρχουν νομίζω όμως και σοβαρά δομικά προβλήματα. Είτε αυτά είναι για τις υποδομές, για τις τουαλέτες κτλ. Είτε είναι για το πώς διαχειρίζεται η πολύ παλιά γενιά

που έχει μείνει πια στα ελληνικά σχολεία. Κατά αυτό νομίζω είναι μια πολύ μεγάλη διαφορά δηλαδή η ηλικιακή διαφορά είναι τεράστια σε σχέση με αυτά που βλέπεις περισσότερα έξω και περισσότερο εδώ όπου δεν υπήρχαν για πολλά πολλά χρόνια δεν ερχόταν νέος κόσμος τώρα νομίζω πριν δύο-τρία χρόνια έγιναν πάλι καινούριες προσλήψεις στα σχολεία μετά από δεκαετία και και έχει μείνει μια γενιά νομίζω η οποία και έχει κουραστεί γιατί τράβηξε δύσκολα χρόνια χωρίς να έρθει νέος κόσμος και έχει μείνει λίγο πίσω και δεν υπάρχουν και τα κίνητρα μέσα στα σχολεία να διορθωθούν πολλά από αυτά τα προβλήματα αυτό νομίζω είναι να γίνει τα παιδιά με καίνε αυτή τη στιγμή από τα θετικά που έχει η Καλαμάτα είναι ότι η ζωή με τα παιδιά είναι πολύ εύκολη παραλία είναι δίπλα, πιο πέρα είναι το πάρκο η Καλαμάτα έχει τα καλά ότι είναι τόσο μικρή που να είναι εύκολη και τόσο μεγάλη που να έχει τα πάντα που θα ήθελες με ένα παιδί ό,τι δραστηριότητες θα ήθελες ήταν η συνειδητή απόφαση

να έρθουμε εδώ και στην Αθήνα το συζητήσαμε δηλαδή αυτό και αποφασίσαμε ότι ενώ ποιοι για μένα θα μπορεί να ήταν πιο ενδιαφέρον το να είμαι στην Αθήνα λόγω των ενδιαφερόντων μου, για τα παιδιά αποφασίσαμε ότι θα ήταν καλύτερα, θα είχαν μια ζωή πιο εύκολη, λιγότερη βαβούρα, λιγότερα πηγενέλα. Είναι άλλη η ομορφιά του να βγαίνεις, να περπατάς για το τράγωνα και να λέψεις τη θάλασσα.

αυτά νομίζω είναι τα μεγάλα θετικά της αλλαγής ότι έχει απλοποιηθεί η ζωή των παιδιών και το υβριδικό μοντέλο αυτό το σημαντικό που μου δίνει εμένα είναι τη δυνατότητα του ενώ εγώ να κάνω εναλλαγές στις δουλειές μου να υπάρχει μια σταθερότητα για τα παιδιά που άμα μπορώ εγώ να αλλάξω και αυτά να μένουν σταθερά στο σχολείο τους και σε αυτά που θέλουν και μαθαίνουν αυτό νομίζω είναι ένα πολύ πολύ μεγάλο πλάσ εντάξει τις ιστορίες γραφειοκρατής τα λοιπά και τα λοιπά νομίζω δεν χρειάζεται να τα πιάσουμε εντάξει μας γίνουν ακόμα τα μαλλιά με διάφορα που ακούμε αλλά νομίζω αυτά τα έχουν χιλιοποιεί άλλοι δεν χρειάζεται να τα πω κι εγώ Το μαζί το ανοίξατε ή όχι ακόμα το μαγαζί άνοιξε.

Α, εντάξει. Αυτό τώρα που θα μπλέξεις, θέλω να σου πω, με τα My Data και με αυτά θα τα δεις καλύτερα. Τα στρώσεις. Θα δούμε πόσο... Εγώ είμαι ψυχολογικός υποστηρικτής. Δεν είμαι αυτός που τρέχει το μαγαζί. Εγώ τρέχω τα θεωρητικά μου. Μια ερώτηση που σου έκανα, που ήμουν σε μια συζήτηση εκ ταινί πρόσφατα. Τα παιδιά, από ό,τι κατάλαβα, ξέρουν ελληνικά. Ε, εντάξει.

ο μικρός είναι πολύ μικρός. Θέλω να πω, πώς έμαθε ελληνικά στην Αμερική, από το σπίτι, κάνατε πήχε μαθήματα έξτρα. Από το σπίτι και υπήρχε και ελληνικό σχολείο που είναι κάθε Σάββατο. Πηγαίναμε δηλαδή για μερικές ώρες κάθε Σάββατο, αλλά κυρίως από το σπίτι. Είναι το βασικό ας πούμε αυτό. Εντάξει, είναι ενδιαφέρον να είσαι τρίγλος στο σπίτι και είναι ενδιαφέρον να δεις τα παιδιά πώς μπορούν να αλλάζουν από δύο-τρεις γλώσσες τρελαίνεσαι λίγο με αυτό εμείς μπερδεύουμε μια γλώσσα-δύο έχει ένα αρκετά μεγάλο ενδιαφέρον αυτό να πω την αλήθεια αλλά εντάξει εφόσον ήταν στο επίπεδο να μπορεί να γυρίσεις στο ελληνικό του σχολείο και να ακολουθεί να πει ότι έως φοβό το κάνατε σωστά ότι μπράβο σε αυτό η επόμενη ρώτηση φυσικά είναι νομίζω την περιμένεις μου είπες ότι σκέφτεσαι να γυρίσεις Ελλάδα σαν ακαδημαϊκός από κάποιο πανεπιστήμιο να ξεκινήσεις μέση.

Εντάξει, κατά πάση πιθανότητα θα είναι Αθήνα. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι στην Πελοπόννησο. Στην Πάτρα ίσως, δεν ξέρω. Θα σου πω, οικονομικό έχει στην Τρίπολη. Κοίτα, κάποια πράγματα έχουν αλλάξει πολύ τα τελευταία δέκα χρόνια, κάποια πράγματα όχι. Το οικονομικό κομμάτι είναι σε άθλια κατάσταση. Ο μισθός δηλαδή που παίρνει ένας επίκουρος, που μιλάμε για μια θέση η οποία έχει προεπιρεσία, δεν ξέρω πώς θα τη μετρήσει η προεπιρεσία, δακτορικά, αέρονα και τέτοια μια δεκαετία στο νερό, είναι γύρω στα 1.400.

Δηλαδή ό,τι βγάζει και ένας καθηγητής γυμνασίου μετά από μερικά χρόνια βγάζει 1.200-1.300 ας πούμε και ένας καθηγητής πανεπιστημίου βγάζει 1.400. Είναι πολύ δύσκολα τα οικονομικά αυτά. Από εκεί και πέρα, ουσιαστικά αυτό που κάνουμε στην Ελλάδα είναι ότι δίνουμε λίγα χρήματα στους καθηγητές και μετά τους λέμε άμα πάρεις project ερευνητικό μπορείς να κάνεις top up στο μισθό σου από αυτό που στην Ευρώπη ας πούμε δεν γίνεται αυτό. Ουσιαστικά άμα καταφέρεις να πάρεις project αυτό που γίνεται είναι ότι μειώνεται ο όγκος των μαθήματων που κάνεις και ουσιαστικά τα χρήματα πάνε στο πανεπιστήμιο.

Εσύ τα ίδια πληρώνεσαι. Απλά άμα πάρεις καινούργιο ερευνητικό project απλά σου δίνει το οκ, το πανεπιστήμιο, να δουλέψεις παραπάνω στην έρευνά σου γιατί κέρδιζες λεφτά γι' αυτό και τα λεφτά που έρχονται στο πανεπιστήμιο τα χρησιμοποιεί για να πάρει κάποιον άλλο να κάνει τη διδασκαλία. Την Ελλάδα αυτό που κάνουμε είναι ότι παραμένεις να κάνεις τα ίδια μαθήματα και χρησιμοποιείς κομμάτια αυτών των χρημάτων για να τα βάλεις στο εισόδημά σου ουσιαστικά, δηλαδή η Ευρωπαϊκή Ένωση κάνει επιδοτή τους μισθούς τους πανεπιστημιακούς μέσω προγραμμάτων το οποίο είναι ένα μοντέλο που μπορεί να δουλεύει για κάποιες ειδικότητες στη δικιά μου μπορεί να δουλέψει στα οικονομικά, αν και στην αρχή μέχρι να βρεις τον μπούσουλα μέχρι να πάρεις κάποια προγράμματα που δεν είναι κάτι εύκολο, μιλάμε για ευρωπαϊκά προγράμματα υψηλών προοδιαγραφών ή υπηχεί κάποιοι που είναι γιατροί και μπορούν να έχουν εξωτερικά γιατρία, ταυτόχρονα κτλ Σε αυτές τις περιπτώσεις έχουν τη δυνατότητα να κάνουν άλλες εξωτερικές δουλειές

για αυξήσεις του νοησόδημα. Άλλα όμως παιδεία τα οποία δεν υπάρχει τόσο κομμάτι στον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή δεν ξέρω ένας μαθηματικός ο οποίος είναι πίκουρος τι μπορεί να κάνει έξω, αρχίσει τα ιδιαίτερα. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αρκετά χαμηλό το ισόδημα. Το είναι το αρνητικό κομμάτι που δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά πολύ.

Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι, μπορώ να μιλήσω για το δικό μου το ντομέα, σημασία οικονομικά, έχει έρθει πολύ φρέσκος κόσμος απ' έξω, ποιος είχε καλές θέσεις. Μιλάμε για μεγάλα πανεπιστήμια, King's College στο Λονδίνο ή οτιδήποτε, που έχουν αρχίσει να επιστρέφουν, ξέρω, κάτι που έχουν κάνει και έρευνα στο Harvard ή στο Princeton ή οπουδήποτε και επιστρέφουν. Οπότε υπάρχουν τμήματα τα οποία έχουν μεταμορφωθεί αρκετά νομίζω τα τελευταία χρόνια. Έχει μπει αρκετό φρέσκο αίμα.

Όχι παντού, όχι πάντα, όχι σε όλους τους τομείς. Έχουν και αυτοί να ασχοληθούν με διάφορες δυσκολίες οι οποίες υπάρχουν. Επιχείρασουμε ένα από αυτά που ισχύει είναι ότι ως δημόσιο υπάλληλος δεν έχεις το δικαίωμα να έχεις επιχείρηση. Το οποίο δηλαδή στο εξωτερικό, καθηγητές πανεπιστημίου ειδικά ας πούμε μασκευτής φυσική, πληροφορικάρικτα λοιπά είναι πολύ standard practice να φτιάχνουν ειδικές τους startups οι οποίες βασίζονται στην έρωτα του πανεπιστημίου και τα λοιπά οπότε αυτό που γίνεται νομίζω είναι ότι έχει γίνει μια μικρή αλλαγή μετά από μια δεκαετία και όπου δεν έμπαινε καθόλου και νομίζω σχόλια στα πανεπιστήμια νομίζω την τελευταία δεν ξέρω τώρα πόσα χρόνια έχει ξεκινήσει ακριβώς πάλι αυτό αλλά έχει αρχίσει να μπαίνει κόσμος απ' έξω βέβαια τα προβλήματα προφανώς παραμένουν εντάξει θα πρέπει να κάνεις αρκετά αμπαλώματα στην καθημερινότητά σου ως ερευνητής σχεσιασμένα με αυτά που θα έκανες σε ένα άλλο πανεπιστήμιο είτε αυτό έχει να κάνει με χρηματοδοτήσεις

είτε με εργαστήρια άμα είσαι σε κάποιο τομέα της χημίας ή οτιδήποτε άλλο κτλ. Εντάξει, τα προβλήματα είναι σοβαρά και παραμένουν, αλλά, ξέρεις, νομίζω για πολλούς από εμάς, είναι, ξέρεις, πέρα από ένα challenge, το νιώθεις και ως μια υποχρέωση. Δηλαδή, ως ακαδημαϊκός Έλληνας εξωτερικού, το θεωρείς ως έναν βαθμό και μια υποχρέωσή σου να βάλεις πλάτη με όποιο τρόπο μπορείς να βελτιωθεί και αυτό.

Η αλήθεια είναι ότι έχω ακούσει από άτομα που έχουν προσπαθήσει και όμορφες ιστορίες επιστροφής που δουλέψαν και βγήκε και βγήκε το έξτρα εισόδημα και αυτά και έχω ακούσει και χώρος stories για άτομα που επιστρέψαν και μετά από ένα εξάμεινο ψάχναν να φύγουν μαζί με τα παιδιά τους κτλ. Οπότε μιλάμε για ρίσκο. Προφανώς μιλάμε για ένα ρίσκο.

απλά νομίζω αυτή τη στιγμή λόγω της δυνατότητας που έχω με το πηγενέλα είμαι ξέρεις με το ένα πόδι στην Ελλάδα με το άλλο πόδι έξω από την Ελλάδα το οποίο είναι κάτι το οποίο δεν θα το αφήσω εύκολα δεν θα πάρω εύκολα την απόφαση να είμαι 100% στην Ελλάδα γιατί το ρίσκο είναι πραγματικό και είναι μεγάλο θα το κάνω μόνο αφού έχω συγχωρευτεί ότι υπάρχει μια σιγουριά μια σταθερότητα για να καλύψω την οικογένειά μου κάτι το οποίο δεν θα μπορεί εύκολα ένας υπουργός ή ένας οποιουσδήποτε σε ένα πανεπιστήμιο να έρθει και να τα κάνει πάνω κάτω γι' αυτό και ναι η προοπτική υπάρχει αλλά με προσοχή εγώ αυτό που ήθελα να πω είναι ότι εντάξει προφανώς μου έλεγες αυτά για το Harvard ότι είχατε δηλαδή πέρα αδραματική υποστηρίξη administrator που σας έκαναν πολύ χαμαλίκα και εσείς μπορούσατε να επικεντρωθείτε στην έρευνά σας και να μην αναλώνετε χρόνο σε άλλα καθήκοντα.

Στην Ελλάδα αυτό που θέλω να πω είναι ότι είναι τερματεσφορητικό δηλαδή σαν κανδυλητής πόσο μάλλον στις χαμηλότερες βαθμίσεις σαν επίκορος και λοιπά κάνεις όλη τη χαμαλίκα μα σου μείνει η χρόνο στο τέλος κάνεις και λίγο έρευνα και λίγο είναι ασχολία. Κοίτα εξαρτάται πάρα πολύ από το τμήμα, υπάρχει πολύ μεγάλη εταιρογένεια στο κάθε τμήμα, αλλά εντάξει όπως είπα, ετοιμάζεσαι για να βάλεις και πλάτες έτσι, το ξέρεις αυτό Θέλω να τονίσω, είναι ότι δηλαδή και εγώ ήθελα να συζητήσω κάποια φάση να γυρίσω στην Ελλάδα για ακαδημαϊκό κομμάτι και λοιπά, εντάξει, θα ακούσει μόνο χώρος θα δω εσύ να νομίζεις και από καθηγητές, δηλαδή πράγματι, θα με βάλεις σε μια γωνία και μου λέει ούτε κατά διάνοια.

Και αυτό που θέλω να πω, δεν ξέρω, θα αντάλληλοι και εσείς, σίγουρα έχεις παγαλύτερη εμπειρία, απλά θέλω να το πεις, όπως το προφέζει, είναι ότι αυτό που μου εξηγούσαν, για παράδειγμα, μου λέει, εκεί πέρα που έκανες μεταψυακό κλπ, είχατε access σε όλα τα online, μιλήσατε στα deras, μπορείτε να βρείτε στα papers, στις online, οι βιωτικοί, δεν θυμάμαι τώρα το όνομα κλπ.

Μου λέει, εμείς εδώ δεν έχουμε τίποτα. και έχει λήξει το στυλ πριν δύο χρόνια, τρία χρόνια το license και είχαν μπλέξει μια ιστορία δραστηροκρατίας και ένα κονδύλι που ήταν αρθεί και δεν ήρθε εν πάση περιπτώσει για δύο-τρία χρόνια δηλαδή είχαν μείνει χωρίς τράξες στις online βιβλιοθήκες και έφτιαγε η διδακτορική του δηλαδή.

Βγάζουμε δηλαδή τώρα για μια κατάσταση που σίγουρα δεν θέλεις να τη ζήσεις. Ναι, κοίτα, η διδακτορική ειδικά νομίζω είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα. Εννοώ ότι πολλοί δουλεύουν είτε χωρίς μισθούς, είτε με πολύ μικρούς μισθούς, είτε με μπλοκάκι. Βλέπεις διδακτορικός τώρα με μπλοκάκι. Ένα uncertainty υπάρχει όταν είσαι διδακτορικός γιατί εξαρτάσαι από εξωτερική υποστηρίξη τελείπωση.

Απλά συνήθως ξεκινάς το διδακτορικό σου επειδή υπάρχει χρηματοδότηση. και ξέρεις ότι θα υπάρχει για τα τρία-τεσσέρα χρόνια από το Σπάρκτο το διδακτορικό. Εκτός Ελλάδας. Γιατί στην Ελλάδα το νορμάλ είναι ξεκινάς το διδακτορικό και ελπίζεις ότι στον δεύτερο χρόνο, σε καλύτερη του περιπτώσει, άλλοι το πούμε και στον τρίτο και στον τέταρτο δηλαδή, ότι θα πάρεις κάποια υποτροφία, ίσως και λίγα λεφτά.

Ναι, είναι πολύ μεγάλο το πρόγραμμα. Υπάρχει τεράστια εταιρογένεια. Έχω, γνωρίζω άτομα τα οποία πέσανε σε πρόγραμμα το οποίο είχε κάποια χρήματα και είχανε σιγούρια για τρία χρόνια αλλά νομίζω ότι τα περισσότερα άτομα που έχω μιλήσει δεν υπάρχει κάτι τέτοιο Είναι πολύ δύσκολη η διαδικασία του διδακτορικού στην Ελλάδα Αυτό είναι ίσως από τα μεγαλύτερα προβλήματα Και απλά και το τελευταίο που θέλω να πω για να κλείσουμε για αυτό το κομμάτι είναι ότι ακόμα δηλαδή και κάποιοι καθηγητές και κάποια δηλαδή τμήματα που έχουν την δυνατότητα να θυπήσουν καλά προγράμματα, υπάρχει στο πόκιο κάποια επιτηρίδα.

Για παράδειγμα, δηλαδή, αν έχει κάποιον διδακτορικό που είναι ήδη στο δεύτερο, τρίτο έτος, έχει λίγα λεφτά, πρώτα θα δώσεις αυτόν λεφτά και μετά θα δώσεις σε σένα που εσύ μόλις μπήκες. Άρα, δηλαδή, μπλέκεις και στην επιτηρίδα, θέλω να πω. Ακόμα και αν είσαι τυχερός να κάτσει πρόγραμμα στην πρώτη σου μέρα που δηλαδή ξεκίνησες ένα δεκτορικό. Οπότε να είσαι στο μέρος, ισοσύνσης, στιγμή επαλληλεύοντας.

Γενικώς νομίζω όταν σκέφτομαι εγώ δηλαδή την επιστροφή στην Ελλάδα το βασικό κομμάτι έχει να κάνει με την ανασφάλεια. Δεν υπάρχει μια σιγουριά γιατί το σύστημα δεν είναι ολοκληρωμένο και δεν είναι λειτουργικό. Δεν νιώθεις τη σιγουριά ότι δεν you're not gonna fall through the cracks που λέμε και στα αγγλικά έτσι, ότι κάτι θα τύχει μια στραβή, δεν νιώθεις μια σίγουρα ότι υπάρχει ένα σύστημα από πίσω το οποίο θα μπορέσει να σε υποστηρίξει ή ότι άμα σου τύχει εσύ τη γυρίσεις εσύ για δουλειά και σου βγει μάπα εργοδότης ή δεν ταιριάξεται δεν έχεις μια λειτουργική αγορά να πεις εγώ έχω τα προσόντα, ξέρω ότι μπορώ να βρω δουλειά, κάτι το οποίο εγώ όταν ήμουν στην Ορλανδία ήξερα ότι άμα δεν μπορούσα να βρω ακαδημική θέση, έχω τα προσόντα, είμαι σε μια λειτουργική χώρα, θα βρω δουλειά μέσα σε ένα-δύο μήνες, κάτι το οποίο να μπορεί να καλύπτει τις ανάγκες μου.

Και αυτή νομίζω η ανασφάλεια υπάρχει γενικώς, είτε μιλάμε για την ιατρική κάλυψη, είτε μιλάμε για τις χρηματοδοτήσεις σου, είτε μιλάμε για το πώς αλλάζουν οι νόμοι από τη μια μέρα στην άλλη. όλα αυτά δημιουργούν μια μεγάλη ανασφάλεια και γι' αυτό σου είπα από πριν ότι η δική μου η απόφαση να γυρίσω 100% εξαρτάται κυρίως από αυτό κατά πόσο θα μπορέσω πριν να βάλω και τα δύο πόδια να χτίσω έτσι τη ζωή μου ώστε να μην υπάρχει αυτή η ανασφάλεια αυτό είναι νομίζω ένα πολύ μεγάλο κομμάτι και νομίζω ότι όταν μιλάω μέλος εξωτερικού είναι από τα μεγαλύτερα δηλαδή μου λένε να έρθω και άμα τύχει αυτό τι να κάνω μετά είναι πολύ συνηθισμένο αυτό ωραία βρήκα αυτή τη δουλειά η οποία δεν έχει λεφτά αλλά μου δίνει ας πούμε δυο χιλιάρικα ας πούμε στον ιδιωτικό τομέα και θα έχω και τους γονείς μου να μου βοηθάνε με τα παιδιά και έχουμε και ένα σπίτι κάπου εκεί έξω αλλά άμα κάτι τύχει με αυτή τη δουλειά μετά δεν έχω κάτι γιατί έχω έρθει με αυτό συγκεκριμένο Αυτή η ανασφάλεια νομίζω είναι κάτι το οποίο δεν έχει συνειδητοποιηθεί

και από τους αρμόδιους που ασχολούνται με τα θέματα αυτά. Το πόσο μεγάλο ρόλο μπορεί να παίξει. Το ότι δεν ξέρεις τι θα σου τύχει. Παντού δεν ξέρεις τι θα σου τύχει. Και εγώ πήγα στην Αμερική και μου έτυχε. Αλλά είναι πολύ μεγαλύτερη η ανασφάλεια νομίζω όταν αφορά την Ελλάδα. Και επίσης αυτό που θέλω να κλείσω Εγώ θα πω ακόμη πιο ακρό παράδειγμα Ότι για παράδειγμα αν δεν θα μπορούν να είναι λόγω 2 χιλιάρικα Υπάρχουν αρκετές εταιρείες πλέον που δίνουν στην Ελλάδα Στην Ανθίδα Υπάρχουν εθνικές, υπάρχουν παειλεύοντας Αλλά θέλω να πω ότι σκέψω Ότι υπάρχουν και άλλος κακός και κάποιοι που έχουν Ανέβει ακόμη περισσότερο συνταγή Για παράδειγμα μπορεί να βρουν και δουλειά με 3 και με 4 χιλιάρικα Αλλά τι θέλω να πω, αν κάνεις το βήμα να γυρίσεις σε Ελλάδα για μια δουλειά που όντως θα σου δώσει αυτά τα κρέλεφτα για δεδομένα Ελλάδας και δεν πάρει καλά, τότε σκέψου ότι όχι απλά δεν υπάρχει εναλλακτική, αλλά το λοιπόν η καλύτερη εναλλακτική θα είναι το στυλ από μια μέρα στην άλλη,

επειδή έχεις για το ένα πλέξιμο έναν αρκάκι στο μάναντε που σου έχει κάνει τη ζωή, τέλος πάντων, ένα δράμα, να πρέπει να δεχτείς για το άλλο μια μίαση μισθού, 50 δεκατόν, λέω εγώ τώρα, για να μείνεις στην Ελλάδα και να μην αναγκαστείς για παράδειγμα με οικογένεια, με παιδιά, μετακομίσεις πίσω και μετά να ξαναφύγεις στο εξωτερικό.

Σκεφτόμουν ότι, εντάξει, αυτό είναι ευθιάλτης, όχι απλά ανασφάλεια. Δηλαδή πραγματικά δεν το εύχομαι σε κανέναν και για μένα προσωπικά είναι ένας μεγαλύτερος παράγοντας που δεν θα το σκεφτόμουν πρώτα ακόμα και δηλαδή αυτό ήταν τέτοιο τρελό λαχείο. Επόμενο θέμα, ένα που νομίζω το περίμενες, πολιτική και νέοι. Είσαι ένας από τους ελάχιστους ας το πούμε ικανούς νέους του εξωτερικού που δοκίμασες να σχοληθείς έστω και λίγο με την πολιτική στην Ελλάδα.

Αρχικά θέλω να σε ρωτήσω πώς προέγγιψε Και μετά πώς το κράνησε και γιατί λίγο Ναι εντάξει Κοίτα από τη δική μου την οπτική Απλά πέρασα και ακούμπησα λίγο Δεν το θεωρώ Ενασχόληση Ο λόγος είναι ότι Όπως σου είχα πει Αυτό που με ενδιαφέρε Είναι να κάνω πόληση Να κάνω εφαρμοσμένη πολιτική αυτό τι σημαίνει σημαίνει σχεδιασμός προγραμμάτων σχεδιασμός μεταρρυθμίσεων τέτοια πράγματα τα πράγματα τα οποία σε ένα λειτουργικό κράτος είναι η βάση οποιασδήποτε απόφασης δηλαδή άμα θες να κάνεις μια αλλαγή στα εργασιακά πρέπει να περάσεις από μια ανάλυση να γίνει ανάλυση μικροδεδομένων αυτή να βγει προς τα έξω να ξέρει ο κόσμος τα αποτελέσματα να γίνει μια συζήτηση με τους εταίρους κτλ Αυτή είναι μια πραγματικότητα την οποία έζησα στην Ολλανδία Σου είπα για το CPP Μια αρκετά τεχνοκρατική προσέγγιση Η οποία μετά περνάει στην πολιτική Αυτό είναι που θα ήθελα να κάνω Εγώ με αυτό νιώθω άνετα Νιώθω αρκετά τεχνοκράτης Στην πολιτική ήταν πάντα κάτι το οποίο με δυσκόλυβε πάρα πολύ

Νοτικά αλλά δεν έχω το intuition Κάτι δεν μου κολλάει πολύ καλά όχι ότι θεωρώ ότι οι πολιτικοί είναι προβληματικοί αυτοί καθεαυτοί δεν μου ταιριάζει νομίζω στο πώς λειτουργεί ο εγκεφαλός μου άρχισα έτσι σε μια φάση να ασχολούμαι με εφαρμοσμίες πολιτικές κυρίως στο ευρωπαϊκό επίπεδο και βρέθηκε μετά, μου έγινε μια πρόταση ουσιαστικά να ασχοληθώ και στο ελληνικό επίπεδο με θέματα εφαρμοσμίες πολιτικής να γράψω πρόγραμμα να παρασθέσω θέσεις κτλ.

Και έτσι ήρθε η ανάμιξή μου με την ευκαιρία να ασχοληθώ με εφαρμοσμένες πολιτικές on the ground στην Ελλάδα. Απλά επειδή στην Ελλάδα δεν υπάρχει αυτό το τεχνοκρατικό μοντέλο όπου να παίρνει οι πολιτικοί πληροφορίες από τους τεχνοκράτες, από τους ερευνητές και να πηγαίνεις ο μόνος τρόπος που μπορείς να το κάνεις και να κάνεις προτάσεις τεχνοκρατικές είναι μέσα από τα κόμματα το οποίο είναι ένα πάρα πολύ προβληματικό μοντέλο, γιατί σημαίνει ότι σου γίνονται πιέσεις να συμβιβαστείς με την έρευνά σου, με τις προτάσεις σου από την αρχή, ενώ αυτό δεν πρέπει να είναι κομμάτι της έρευνας, αυτό είναι κομμάτι της πολιτικής.

Οι συμβαβισμοί πρέπει να επάφουν στην πολιτική, αλλά όχι στην έρευνα. και προφανώς περνάει από ένα κόσκινο ουσιαστικά πριν κάνει προς τα έξω ή άμα δεν περνάει από κάποιο κόσκινο γιατί είσαι σε ένα πιο μικρό χώρο όπως είχα συμμετάσχει εγώ, δεν ακούγεται προς τα έξω. Γιατί είναι λογικό όταν ο πολιτικός και η πολιτικός έχουν πολύ περισσότερα πράγματα να λάβουν υπόψη από αυτά που λαμβάνω εγώ ως τεχνοκράτος να κάνω μια ανάλυση.

Γι' αυτό και πρέπει να είναι εξοχωριστά. Στην Ελλάδα, εφόσον δεν είναι, αποφάσισα ότι θα ασχοληθώ προγραμματικά στο προγραμματικό κομμάτι. Κάπως έτσι κατέληξα γιατί αποφάσισα ότι αυτά πρέπει κάπως να επικοινωνηθούν. Και είπα, οκ, θα προσπαθήσω να το κάνω εγώ λίγο απευθείας. Καθώς θεώρησα ότι έτσι μπορώ να μείνω πιο ακριβής σε αυτά που θέλω να πω, πιο σωστός ας πούμε να τα περάσω, να περάσει λιγότερο κόσκινο, άμα δεν περάσει μέσω κάποιου αλλουνού.

Και έτσι ουσιαστικά κατέληξα να αγγίζω λίγο την ελληνική πολιτική σκηνή. Ο λόγος που δεν έγινε για πολύ καιρό αυτό, είναι ότι πρώτα απ' όλα όπως σου είπα δεν ήμουν άνετα to begin with με το να είμαι πολύ κοντά στην πολιτική ήθελα να κάνω κάτι τεχνοκρατικό και μετά είναι δικό της πρόβλημα αν θα το χρησιμοποιώ ή όχι αλλά ακόμα και με αυτό το πέρασμα μου έτσι από δίπλα της, της πολιτικής ας πούμε ότι απαγοητεύτηκα ήταν μεγάλη η απαγοήτευση στο πώς για να το πω χοντρικά άμα παίζετε το παιχνίδι του να γίνει κάποιος πρωθυπουργός ή υπουργός ή ακόμα και βουλευτής ή δήμαρχος σε μια μεγάλη πόλη ή κάτι τέτοιο κατανοώ και τα μικροπαιχνίδια και τα τέτοια γιατί μιλάμε για μεγάλα πάθη μεγάλες δόσεις δύναμης κτλ αυτό το οποίο με σώκαρε εμένα είναι το πως όλες αυτές οι ίντρικες και όλο αυτό το χάσιμο από αυτό που θεωρητικά ξεκινάς να κάνεις, που είναι να βάλεις κάποιες προτάσεις, να αλλάξεις κάποια πράγματα, να βελτιώσεις τη ζωή του κόσμου, περνάει σε δεύτερη μοίρα τόσο εύκολα και τόσο γρήγορα,

ακόμα και για ψιλοπράγματα. Δηλαδή να βγαίνουν μαχαιρώματα για θέσεις δημοτικών συμβούλων, δηλαδή πράγματα τα οποία δεν τα περιμένεις. που θεωρητικά είναι και αμυσθή έτσι ναι ναι ναι αλλά ξέρεις τι εγώ αυτό που συνειδητοποίησα είναι ότι αυτή η αίσθηση της δύναμης, της ισχύως του να σε φωνάζει ο άλλος με το όνομά σου ή να σου λέει έλα στο μαγαζί μου να σε κεράσω επειδή είσαι δημοτικός σύμβουλος και ελπίζει ότι την ώρα που θα θέλει μια βοήθεια θα μπορεί να έρθει να σου μιλήσει νομίζω ότι είναι είναι θυστικό ξέρεις πολλές φορές σκέφτεσαι η πολιτική φέρνει άτομα τα οποία είναι έτσι.

Αυτό που είχα τη δυνατότητα να το δω λίγο από διπλό κοντά είναι ότι είδα άτομα τα οποία δεν ήταν έτσι. Ή εγώ είμαι πάρα πολύ κακός στο να κάνω judgment of character. Δεν είχαν αυτά τα χαρακτηριστικά που βρίσκεις στην πολιτική σκηνή μπροστά συνήθως που ενοχλούν. Ένιωθες έτσι ότι είναι πιο ατόφια άνθρωποι και βλέπεις πώς αλλάζουν οι συμπεριφορές με το που υπάρχει έστω και πιθανότητα να πάρει κάποια θέση με ισχύ.

Εμένα αυτό με σώκαρε. Με σώκαρε γιατί ήταν τεράστιες οι αλλαγές. Και ξέρεις, ένιωσα ότι είναι δύσκολο μετά να εμπιστευτείς κόσμος. Είναι δύσκολο, δηλαδή εγώ ένιωσα ότι Δεν έχω καθόλου Τη δυνατότητα να κάνω αυτό το Adjustment of character Σε αυτές τις περιπτώσεις Το οποίο με απέτρεψε πάρα πολύ Γιατί στην τελική, εγώ ήθελα να κάνω Την τεχνοκρατική μου δουλειά Να βγω και να την επικοινωνήσω Γιατί η αλήθεια είναι ότι μου αρέσει Μου αρέσει η επικοινωνία Της επιστήμης Είναι κάτι το οποίο μου αρέσει δηλαδή Άμα είχα χρόνο να κάνω περισσότερα βιντεάκια να γράφω περισσότερα γιατί τέτοια θα το έκανα με χαρίστηση ή απλά τώρα και με δύο παιδιά είναι λίγο δύσκολο απλά ένιωσα μια πολύ μεγάλη απογοήτευση το πως έτσι λίγο, ίσως το κάνω να μοιάζει λίγο σαν Lord of the Rings που βάζει το δαχτυλίδι αλλά έτσι ένιωσα λίγο ότι είναι ασφαλή αλήθεια σαν αλλάζει ο κόσμος όταν νιώσει ότι έχει κάποια θέση εξουσίας και να αλλάζει σε δραματικό βαθμό Εγώ θα το συνοψίσω λέγοντας ότι για να πάρεις δίπλωμα οδήγηση για παράδειγμα δίνεις εξετάσεις

Για να γίνεις πολιτικός βουλευτής ακόμα και ο πρωθυπουργός δεν κάνεις ούτε καν ένα ψυχολογικό τεστ για να δουν να σου το πω αν πατάς καλά στο μυαλά σου Γιατί εντάξει να μην αναφερθώ σε ονόματα πιστεύω ότι όλοι καταλαβαίνουν Αλλά πιστεύω ότι πάρα πολλά άτομα έχουν τέτοια τεράστια κόμπλεξ τα οποία απλά με το που βρεθούν σε μια θεσούλα βγάζουν τα σπασμένα το οποίο κρίμα είναι και βλέπουμε πως φυσικά τις επιπτώσεις που όχι απλά γίνονται για ένα μήνα και δύο μπορούν να καταστρέφουν για παράλληλα την οικονομία της χώρας για τα επόμενα 50 και 100 χρόνια το αφήνω εδώ προσπαθώ να είμαι πάντα λίγο πιο θετικός είμαι πολύ απευθειόδοξος ίσως γι' αυτό ξαφνιάζομαι με τα πάντα να μην δω αυτό αυτό με έχει φάει σε αρκετές περιπτώσεις Τελευταία ερώτηση λοιπόν πάνω σε αυτό το κομμάτι Επειδή τώρα εντάξει Υπάρχουν και τόσα πολλά κόμματα που ψάχνουν Για τους μονόκερους Δηλαδή νέους άσθαρτους Να έχουν γνώσεις Να είναι άριστοι να θέλουν να ασχοληθούν Για την πολιτική και να μην έχουν κατέμει

Υποψήφιση με κανένα άλλο κόμμα Αν σου γίνει παραμικρή πρόταση θα δεχτείς Υπάρχουν προοπτικές ή είναι Ίνσταντ Απόρριψη όχι όχι δεν υπάρχει περίπτωση καμία περίπτωση το γράφουμε στο βίντεο κοίτα είναι πού να σου πω άμα σε 10 χρόνια υπάρξει κάποια θέση που θεωρήσω ότι μπορώ να βοηθήσω ας πούμε τεχνοκρατικά εγώ γενικώς δηλαδή και έχω συνεργαστεί με αρκετές πλευρές και γενικώς ανοιχτά λέω ότι παιδιά στο δικό μου το τομέα άμα έρθετε και με ρωτήσετε εγώ θα βοηθήσω πάντα θα πω τη γνώμη μου, θα έρθω να μιλήσουμε σχεδόν με όλους εντάξει έχω κι εγώ τα όρια μου όλοι τα έχουμε τα όρια μας αλλά τα όρια μου, τα δικά μου είναι πολύ ανοιχτά οι περισσότεροι άνθρωποι δηλαδή με βρίζουν και γι' αυτό να σας πω την αλήθεια άρα δηλαδή σε τεχνοκρατικό επίπεδο είναι κάτι το οποίο κυριολεκτικά οκ εγώ θα χαρώ να βοηθήσω οποιονδήποτε ανθρώπους οι οποίοι είναι πολύ έξω από το ιδεολογικό μου κομμάτι, τα πιστεύω μου και αυτά αρκεί να νιώθω οκ με αυτόν τον άνθρωπο, εγώ θα μπορούσα να

βοηθήσω εξωτερικά, να βοηθήσω να παράσκω τη γνώμη μου και την τεχνογνωσία που έχω Σε όλο αυτό δεν μ' αρέσει να λέω ποτέ και συνεχίζω να συνεχίζω να με καίει το κομμάτι το πόλησε, τον εφαρμόζουμε με τον πολιτικό μου είναι αυτό που με καίει γι' αυτό και το έχω προσπαθήσει από πολλές πλευρές και από τις πλευρές και από μέσα και από έξω και από διαφορετικές περιπτώσεις αλλά πολιτική ας πούμε ground up κόμμα και να βγω έξω και να ξέρεις τις ψήφους και τέτοια είναι ψυχοφθόρο δεν θέλω να το κάνω δεν θέλω να το κάνω έχω την οικογένειά μου έχω να ασχοληθώ, έχω να βγάλω την ψυχή μου σε πολύ πιο όμορφα πράγματα αν έρθει κάποιος ή κάποια ή οποιοςδήποτε και θεωρήσει ότι έχω κάτι να δώσω ως τεχνοκράτης ή ως θέμα προστάσεων ή έστω και κοίτα το πρόγραμμά μου πες μου σε αυτά τα σημεία άμα συμφωνείς ή άμα έχεις κάποιο σχόλιο εγώ με χαρά μου να το κάνω αυτό αλλά ως εκεί Να σου πω την αλήθεια μια από τις σκέψεις μου εδώ και πάρα πολύ καιρό την οποία την έχω εξτρικεύσει κατά καιρούς.

Για μένα αυτό είναι ίσως τα μεγαλύτερα αμοιονεκτήματα της τοξικής πολιτικής κινήσης στην Ελλάδα και αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι βίους για τους Έλληνες ευθερικού υπάρχουν πάρα πολλά άτομα σαν εσένα και εμένα θα βάλω μέσα και πάρα πολλοί ακόμα δηλαδή εντάξει εικόνιμοι και ανώνυμοι οι οποίοι πραγματικά θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμοι και στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση και πραγματικά η περισσότερη από αυτούς είναι ανοιχτή, ακόμα και θηλοκαιρδός δηλαδή να παρήχανε τις υπηρεσίες τους, αλλά απλά δεν τους απολογίζει κανένας, γιατί προφανώς μπαίνουν σε αυτή την τοξικότητα και σε αυτές τις ταμπέλες ή σε δικό μας ή σε εχθρός.

Άρα εφόσον σε βαφτίζουν εχθρό γιατί αντιμίλησες σε μια συγκεκριμένη στιγμή, θέλω να πω δεν σκάνονται. Αυτή χάνει όλη η κοινωνία. Δηλαδή πραγματικά είχαμε ένα πιο ανοιχτό μυαλό και περισσότερη συνεργατικότητα Πραγματικά πιστεύω ότι είχαν πάρα πολλά άτομα που θα μπορούσαν να είναι σοβαρά κεφάλαια Και στην τελική θα ήταν και αυτό το...

Θέλω να πω ότι θα είχαν αυτή την εξωτερική σκοπιά Που δεν θέλουν για παράδειγμα να χαϊδέψουν αυτά και ούτε πλατούλες Οπότε δηλαδή πρέπει να πούν την άποψή τους δηλαδή και να πισταριστήσουν κιόλας τον εκάστοτε ηγέτη. Σε τεχνοκράτες αναφέρεσαι απλά λόγω του παρελθόντος η λέξη στην Ελλάδα έχει αποκτήσει μια αρνητική χρειά.

Απλά εγώ τη χρησιμοποιώ γιατί θεωρώ ότι είναι ο πιο σωστός τρόπος να αναφέρεις, να περιγράψεις αυτό στο οποίο αναφερόμαστε. Αλλά αυτά που ανέφερες πάντως, η τοξικότητα μέσα, το να διαφωνήσεις σε κάτι και να σε πετάξουν πιο έξω για να έχουν τους δικούς και τέτοια, αυτά είναι κάτι τα οποία έχω άπειρες ιστορίες και από μένα προσωπικά και από άλλους είτε μέσα σε κόμματα είτε μέσα σε δημόσιους φορείς ή τίποτε.

Έτσι και δεν μπορώ να πω λεπτομέρειες αλλά μιλάμε για τραϊκές πυρήντες. Από τα μικρότερα στα μεγαλύτερα. Εννοείται και το πολύ απλό καταρχήν μιλάμε τώρα για μια Ελλάδα που θεωρητικά είναι συνταγματικό δικαίωμα η ανεξαρτησία των βουλευτών και αναπάσαω και στιγμή για ψιλοπίδημα. Δηλαδή ακούς κομματική πειθαρχία, ψηφίζουμε αυτό και όποιος λέει το ψηφίζει διαγράφεται.

Δεν έχουμε κάτι να πούμε παρασυσσότερο από αυτό δηλαδή. Το οποίο συμβαίνει σε όλα τα κόμματα σχεδόν. Δηλαδή δεν είναι μόνο το κύβερνο κόμμα αυτή τη στιγμή. Όλοι το έχουν κάνει. Εδώ έχουν φτάσει στο σημείο να διαγράφουν πρώην πρωθυπουργούς εντάξει. Τι άλλο να πούμε δηλαδή από αυτό. Επειδή τόλμησαν να αντιμελήσουν. Το τελευταίο θέλω να πω Ο τεταρτοπέντος αναπληρωματικός βουλευτής Θα τη γίτονε Ωραία, πολύ αναφερθήκαμε και στην πολιτική Κλείνοντας λοιπόν Αν αύριο λοιπόν να σε κάναμε Υπουργό εργασίας υπηρείας Τι προτιμάς Εργασίας είναι πιο κοντά στο αντικείμενο Ποια τρία πράγματα Τα άλλαζες Και έχεις για παράδειγμα λέω εγώ τώρα Τρία λεπτά αναπτύξεις γιατί θα άλλαζε αυτά τα τρία και τι θα βελτίωνες τη χώρα.

Λεφτό έβραβεν η partner πρέπει να πεις. On the top of my head, καλά θα πάει αυτό. Κοίτα, η Ελλάδα έχει μία σειρά από προβλήματα τα οποία τίνουμε να βλέπουμε ή το ένα ή το άλλο. Ποιο σηχνό είναι να διαφωνούμε η μία πλευρά να λέει ότι η Ελλάδα πρέπει να γίνει πιο παραγωγική ή η άλλη πλευρά να λέει ότι πρέπει να προστατέψουμε τους εργαζομένους.

Το αστείο είναι ότι και οι δύο πλευρές τίνουν να το χρησιμοποιούν κυρίως στο λόγο τους αυτό και εκτός όσες πράξεις. Το ακόμα πιο αστείο είναι ότι θεωρούμε ότι πρέπει να κάνουμε μόνο το ένα από τα δύο. Και από τα πιο σημαντικά πράγματα νομίζω που έχει μία λειτουργική οικονομία είναι ότι έχει από τη μία τη δυναμικότητα που δίνει ο ιδιωτικός τομέας στο να παράξει πράγματα, να κλείσουν επιχειρήσεις, να ανοίξουν πιο παραγωγικές και από την άλλη ένα δίκτυ προστασίας το οποίο να καλύπτει τους εργαζομένους καθ' όλη αυτή τη διαδικασία.

Η Ελλάδα δεν έχει κανένα από αυτά τα δύο. Δεν έχει ούτε τη δυναμική οικονομία από την πλευρά των επιχειρήσεων, ούτε το δίκτυ προστασίας. λοιπόν το ένα το οποίο θα θα ήθελα πολύ να δω το οποίο δεν είναι καθόλου δεν τη βλέπει πολλοί κόσμος με καλό μάτι αυτή την αλληλή γη στην οποία θα αναφερθώ αλλά είναι ότι η Ελλάδα χρειάζεται να έχει πιο μεγάλες επιχειρήσεις έχουμε πάρα πάρα πολλές πολύ πολύ μικρές επιχειρήσεις οι οποίες και δεν είναι πολύ παραγωγικές και δεν έχουν καλές συνθήκες εργασίας για τους εργαζομένους τους στην Ολλανδία δηλαδή όσα άτομα ήξερα εγώ και βρίσκανε καλές δουλειές η μισή ήταν σε μεγάλες επιχειρήσεις δεν θέλουμε μια οικονομία που ανάχει μόνο μεγάλες επιχειρήσεις αλλά χρειαζόμαστε κάτι το οποίο έχει και πιο ισχυρούς παιδιά. Όταν λέω μεγάλες επιχειρήσεις μη σκεφτείς 5.000 ανθρώπους.

Σκέψου αυτό που κανονικά πρέπει να λέω μεσές επιχειρήσεις. Επιχειρήσεις πάνω από 50 άτομα. Η πλειονότητα στην Ελλάδα δουλεύει είτε αυτό που ασχολούμε είτε σε επιχειρήσεις με ένα, δύο, τρία άτομα. Αυτό δυσκολεύει πάρα πολύ και την παραγωγικότητα αυτών των επιχειρήσεων και για τους ίδιους τους εργαζομένους. Όταν είσαι μια επιχείρηση με ένα, δύο άτομα και ο ένας αρρωστήσει τότε τι θα κάνεις αναγκαστικά θα δουλέψεις την διπλή βάρδια αυτό είναι ένα δομικό στοιχείο της ελληνικής οικονομίας το οποίο θα χρειαζόταν αλλαγή αυτό είναι μακροπρόθεσμο ένα άλλο δυσάρεστο το οποίο θα πω το οποίο είναι βράχη πρόθεσμου είναι ότι θα πρέπει να σταματήσει η ανακατανομή πόρων από το δίκτυ κοινωνικής προστασίας προς τις συντάξεις.

Οι αριθμοί είναι αμήλικτοι. Άμα δεις τα ποσοστά τα οποία πηγαίνουν στο κοινωνικό κράτος και συγκρίνεις Ελλάδα με Ευρώπη αυτό που βλέπεις είναι ότι ουσιαστικά έχουμε λίγο μικρότερο κοινωνικό κράτος συνολικά έτσι κι αλλιώς, αλλά πολλοί πόροι από το κοινωνικό κράτος πηγαίνουν ουσιαστικά στις συντάξεις. Το οποίο είναι ένα τελείως προβληματικό μοντέλο, γιατί δίνεται flat και σε αυτούς που το έχουν ανάγκη και σε αυτούς που δεν το έχουν ανάγκη και είναι ένα τεράστιο χρέος αυτή τη στιγμή η δικιά μας η γενιά έχει αυτό που λέμε debt overhang στα οικονομικά έχεις ένα τεράστιο χρέος πάνω από το κεφάλι σου να αποπληρώσεις το οποίο σε κάνει να μην θες να δουλέψεις γιατί αυτή τη στιγμή πρέπει να πληρώσεις αρκετή φορολογία για να έχεις για να έχεις πλεώνασμα γιατί έχεις να πληρώσεις τα σπασμένα πέρα από τις ασφαλιστικές εισφορές που πληρώνεις, το 1 τρίτο δεν ξέρω αν έχει πάει το 1 τέταρτο τώρα το 1 τρίτο ήταν μέχρι πρόσφατα των φόρων σου, πάνε για να καλύψουν τις συντάξεις πέρα

από τις ασφαλιστικές εισφορές που ήδη πληρώνεις, άρα φτάνεις να έχεις ένα κατώτατο μισθό πηχή όπου ενώ στην Ολλανδία στον κατώτατο μισθό από τα έξοδα του εργοδότη το 75% πηγαίνει στο χέρι σου, στην Ελλάδα να πηγαίνει το 65% ή ακόμα και λιγότερο. Αυτό είναι το βάρος του χρέους που υπάρχει, είτε μιλάμε για δημόσιο χρέος, είτε μιλάμε για συνταξιοδοτικό.

Το δημόσιο χρέος είναι κάτι το οποίο είναι πολύ πιο μακροπρόθεσμο, το συνταξιοδοτικό είναι κάτι το οποίο είναι πολύ πιο βραχυπρόθεσμο. Αυτό τι σημαίνει, σημαίνει ότι δεν θα αύξανα κι άλλο τις συντάξεις, πέρα από το 2% του πληθωρισμού, μέχρι να φτάσει η φορολογία των εργαζομένων να πέσει αρκετά ώστε να μπορέσουν να λαφρώσουν και να μπορέσουν οι επιχειρήσεις να προσλάβουν περισσότερα άτομα και μεγαλύτερους μισθούς.

Είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα αυτή τη στιγμή. Έχεις κοιτάξει θέσεις εργασίας στην Ελλάδα, για να σου δώσουν σε ένα 2.000 μισθό η εταιρεία πρέπει να πληρώσει τεράστια ποσά. Το τρίτο το οποίο θα έκανα Το οποίο ίσως ακουστεί Ότι δεν έχει σχέση αλλά έχει τεράστια σχέση Όσον αφορά την εργασία Είναι Η πλήρης Κάλυψη σε όλους Από τους έξι μήνες Σε ορισμούς βροφώνια πιακούς σταθμούς Είναι Είναι κάτι το οποίο Είναι game changer γιατί πρέπει να καταλάβουμε αυτή τη στιγμή ότι στην Ελλάδα οι άντρες πάνω από τα 35 δουλεύουν ουσιαστικά όλοι.

Έτσι έχουμε ένα employment rate της τάξης του 90%. Συνεχίζουμε όμως να είμαστε πολύ χαμηλά στις γυναίκες και στους νέους. Άρα αυτά είναι τα δύο στα οποία πρέπει να στοχέσουμε. Στις γυναίκες ξέρουμε από την έρευνα ότι βασικό κομμάτι έχει να κάνει με τα παιδιά και με το βάρος το οποίο πέφτει στους ώμους τους δικούς τους.

Το πρώτο πράγμα που μπορείς να κάνεις δεν είναι δύο χιλιάρικα για το κάθε παιδί που γεννιέται, το οποίο, ok, nice to have, αλλά δεν είναι structural change. Η βρεφονιπιακή κάλυψη είναι structural change γιατί δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες να βγουν έξω, να δουλέψουν, άμα το θέλουν βέβαια, αλλά χωρίς να πέφτει όλο το βάρος πάνω τους, γιατί κοινωνικά πάνω τους πέφτει.

Και το δεύτερο κομμάτι είναι οι νέοι, όπου πρέπει να αποκτήσουμε ένα σύστημα που να μπαίνουν οι νέοι στην αγορά εργασίας. Βέβαια, όποτε αναφέρω internships στην Ελλάδα, όσοι είναι της ηλικίας μου και μεγαλύτεροι, θυμούνται την περίοδο 2006, 2007, 2008, που είχε βγει ένα πρόγραμμα πόσο λέγανε, μια γαλλική λέξη χρησιμοποιούσαν όπου ουσιαστικά ποια είναι η λογική και αυτό που είχε χρησιμοποιείται συνέχεια στην Ολλανδία δίνει το κράτος λέει ας πούμε ότι ok πάρε νέους με το που βγουν ας πούμε το πανεπιστήμιο και εγώ θα σου καλύψω το μισθό ή θα σου καλύψω τις ασφαλιστικές φορές ή οτιδήποτε για την αρχή ή έχεις δικαίωμα να δώσεις και λιγότερο από τον κατώτατο μισθό όσο άλλος τελειώνει ακόμα το μεταπτυχιακό του κτλ.

Το πρόβλημα είναι ότι χρησιμοποιήθηκε αυτό χρησιμοποιήθηκε κατακρεωργήθηκαν ουσιαστικά οι νέοι δηλαδή έπαιρνε άλλος για τρεις μήνες που ήταν το όριο, μετά απέλυγε και μετά έπαιρνε για άλλους τρεις μήνες μια γραμματέα για να είναι τσάμπα μετά απέλυγε και μετά έπαιρνε και άλλος. Αλλά είναι πάρα πολύ σημαντικό να επιστρέψει ένα μέτρο το οποίο θα είναι πολύ διαφορετικά στη μένου, αλλά είναι πάρα πάρα πολύ σημαντικό να γίνει μια απευθεία σύνδεση των νέων με την αγορά εργασίας, αλλά πραγματική σύνδεση και γι' αυτό πρέπει να ρίξουν λεφτά, το οποίο σημαίνει πρέπει να ρίξουν οι μεγαλύτερες γενιές, πρέπει να ρίξουν χρήμα είτε με λιγότερους φόρους, είτε με στους νέους, είτε με περισσότερες επιδοτήσεις, ώστε να μπουν αυτοί στην αγορά εργασίας.

είναι τεράστιο πρόβλημα το ότι η εργασιακή ζωή μας στην Ελλάδα ξεκινάει από τα 30 και μετά. Τότε ξεκινάει. Δουλειά, δουλειά, βρίσκω σταθερή δουλειά, αλλά βρίσκω τα 30 και. Και μετά να ρωτιόμαστε γιατί δεν κάνετε και παιδιά ενώ θέλουν. Στην Ολλανδία, με το που τελειώσεις τον μπάτσελο στα 21, το 80% έχει βρει δουλειά μέσα σε ένα τρίμιν.

Ξεκινάει η εργασιακή εμπειρία στα 22. και αυτό είναι άμα έχεις πάει για ακαδημαϊκό κομμάτι άμα έχεις πάει σε τεχνικό κομμάτι από τα 18 το να ξεκινάς δουλειά στα 18 είναι πάρα πολύ συνηθισμένο αυτά είναι πήρα πάνω από 3 λεπτάκια απλά ήταν αυτά τα 3-4 σημεία στα οποία θα ήθελα να ακουμπήσω πολύ ρε εγώ απλά αυτό που θέλω να πω ότι δίωσες να ακουμπήσω λίγο αυτό για τα 30 που είπες ότι ξεκινάει η εργασιακή εσομπηρία εκεί πέρα είναι όμως θέλω να πω και ένας πολύ κοντινός να το πω παράγοντας θα πω παράλληλος που θέλω να πω ότι αυτό έχει να κάνει και με την με τις συμβουλές τέλος πάντων που παίρνουν οι βίους ή στα πανεπιστήμια οι νέοι. Πραγματικά δηλαδή τα περισσότερα πανεπιστήμια στην Ελλάδα είναι σε αδιανόητα χαμηλό επίπεδο συμβουλών δηλαδή στους νέους. Και για παράδειγμα αυτό μετά ένιωσε ένα φαύλο κύκλο που ακούζει δηλαδή άτομο που λέει για παράδειγμα είδα έκανα δύο-τρία μεταπτυχιακά έκανα δεύτερο προπτυχιακό και έχει τάσει όλος που έχει 35 χρονών που δάζει ακόμα

αλλά όχι θέλω να πω ότι συνειδητά πηχοί όπως εσύ είπε θα αλλάξουν κατάλαβες το μέα γιατί είδα εδώ πέρα βρήκατε δυσκολίες για το πηχητικό λόγο λέω θα πάω τώρα πηγή στα οικονομικά αλλά απλά για να κάνουν συλλογή πηχείων και χαρτιών μήπως και κάποια στιγμή, δηλαδή εγώ τώρα, ενέτως ή χτιάνεις 26, δηλαδή ενέτως του παιδιού σου, όπου είναι σε μια φυσούλα αυτοδημόση. Δηλαδή, θέλω να πω ότι εντάξει, άμα δεν απομάνει ούτε η γνωτροπία, δηλαδή στο χειμερά που με πλάνω, βήμα 1, 2, 3, οκ, 26, για παράδειγμα τελείωσα στο ετώλο, εγώ τώρα πάω και κάνω αυτό το συγκεκριμένο δουλειά.

Άρα για να το πλήσουμε κιόλας, ας το πλήσουμε μια τελευταία πρόταση εγώ σ' ένα. Με αυτό που τελευταία σημεία που βλέπεις στην Ελλάδα, τον καιρό που τελευταία πλήρες πίσω, τι σε χαροποιεί έτσι ιδιαίτερα και τι όχι τόσο πολύ. Αυτό που δεν με χαροποιεί πολύ είναι ότι δεν έχουν αλλάξει τα πράγματα όσο θα μπορούσαν τα τελευταία 20 χρόνια.

Αυτό που με θα ρωπεί Είναι ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ελπίζουν Ότι μπορεί να αλλάξει τα επόμενα είκοσι Οπότε θα το αφήσω εδώ Πολύ ωραία Στέφανε Θα ήθελα να σου ευχαριστήσω Νομίζω ότι ήταν μια πάρα πολύ ενδιαφέρουση συζήτηση Και πραγματικά θέλω να σου πω ότι καλύτερο Στο νέο σου ξεκίνημα Το υβριδικό Και στην Αυστρία και στην Ελλάδα Και πραγματικά ότι καλύτερο και για εσένα και την οικογένειά σου Ευχαριστώ πολύ Ευχαριστώ πολύ.

Και φυσικά καλή συνέχεια και ευχαριστούμε σε όσους μας άκουσαν. Καλή συνέχεια σε όλους. Γεια σας. Γεια σας.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00