Skip to content
PodBase
Από τον Κορρέ στο Qoppa με τον Γιάννη Κουρούδη

Από τον Κορρέ στο Qoppa με τον Γιάννη Κουρούδη

Branding for Greeks
Μάιος 08, 2026 01:13:03 Σεζόν 4 Επεισόδιο 9
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Ποιά είναι η γνώμη σου; Σε αυτό το επεισόδιο του Branding for Greeks, ο Γιώργος Καραγιάννης φιλοξενεί έναν από τους ανθρώπους που καθόρισαν όσο λίγοι την οπτική γλώσσα του ελληνικού branding: τον Γιάννη Κουρούδη. Από τις εμβληματικές συσκευασίες του Κορρέ και το χτίσιμο ενός από τα πιο αναγνωρίσιμα σύγχρονα ελληνικά brands, μέχρι τα εικονογράμματα των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, τις αφίσες της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και τα προσωπικά του μουσικά έργα, ο Γιάννης έχει αφήσει ένα αποτύπωμα βαθύ...

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Ένας designer με πολύ βαθιά δημιουργική συνείδηση και που έχει αφήσει το προσωπικό του αποτύπωμα στην ελληνική δημιουργική σκηνή αλλά και στο χτίσιμο Μαρκών. Από που να ξεκινήσει κανείς και που να σταματήσει από τον κορέ μέχρι τα εικονίδια των Ολυμπιακών Αγώνων, από τις αφήσεις της λυρικής μέχρι και πλέον και στο χώρο της μουσικής.

και θα λέγαμε ότι έβαλε και τις βάσεις για τον brand design στην Ελλάδα με κριτήρια και αισθητικά και στρατηγικά. Έδειξε σε μεγάλο βαθμό πώς μπορείς μέσα από εξαιρετικό design και μια ξεκάθαρη δημιουργική στρατηγική να δώσεις υπεραξία σε μια μάρκα. Γιάννη, καλώς ήρθες. Είναι πραγματικά χαρά και τιμή να μιλάμε σήμερα μαζί.

Ευχαριστώ Γιώργο και δική μου τιμή είναι να είμαι στο podcast σου. Ελπίζω να τα πάμε καλά Δεν υπάρχει περίπτωση να μην τα πάμε καλά Πιο πολύ εγώ θα έχω τρακ σήμερα να ξέρεις Μιλάω με έναν άνθρωπο που πραγματικά θαυμάζω και παρακολουθούσα έτσι από τις πρώτες στιγμές όταν είχε αρχίσει να χτίζεται λίγο στο μυαλό μου η σκέψη να βρεθώ από την διαφήμιση στο κομμάτι του branding και ήταν από τις δουλειές που είχες κάνει που μου ενέπνει αν είναι η αλήθεια και μου έδωσαν έτσι όθηση να κινηθώ σε αυτό το χώρο και σε ευχαριστώ για αυτό. Χαίρομαι και εγώ σε ευχαριστώ. Χαίρομαι πολύ. Σε ευχαριστώ και για τα καλά λόγια κι εγώ.

Για σένα, όταν μιλάμε για design, πώς περιγράφεις το design στον κόσμο έξω. Το design για μένα είναι η απόφαση υποπεριορισμούς. Αυτό τι σημαίνει. Σημαίνει ότι ενώ στον ευρύτερο χώρο το δικό μας δηλαδή είτε είναι οικαστικοί, είναι ζωγράφοι, άνθρωποι, αρχιτέκτονες που όλοι πιάνουμε ένα μολύβι, πιάνουμε ένα πινέλο. Όλοι μπορούμε να λειτουργήσουμε γύρω από την έννοια του σχεδίου το design δεν είναι σχέδιο είναι μια απόφαση που έχει περιορισμούς όπως πριν είπα δηλαδή δεν είναι διακόσμηση δεν είναι τέχνη με την κλασική έννοια δεν είναι κάτι βαρύτερο είναι η οργάνωση μιας πληροφορίας ώστε να δουλεύει αν είναι ωραίο αλλά δεν λειτουργεί είναι styling ή πιθανά να είναι τέχνη δηλαδή αν σχεδιάσεις κάτι το οποίο δεν δουλεύει μπορεί να είναι ένα εξαιρετικό έργο και να το αναρτήσεις σε μια έθουσα ζωγραφικής, σε ένα μουσείο ή τίποτα την έχει σημασία.

Αλλά αυτό δεν είναι design. Το design πρέπει να δουλεύει. Αν δεν δουλεύει, δεν είναι design. Αυτό είναι για μένα. Το design αυτό λέω σύντομα στους πελάτες μου. Πρέπει να δουλεύει αυτό που θα γίνει. Και αυτό είναι ένα άλλο πρόβλημα που βλέπω στα παιδιά που ξεκινάνε συνήθως, οι οποίοι είναι όλοι πολύ θερμοί να κάνουν τα ωραιότερα και καλύτερα εκεί λίγο χάνεται η μπάλα μερικές φορές δηλαδή νομίζουν ότι είναι καλλιτέχνες δεν σημαίνει για να μην παρεξηγηθώ είναι προφανές ότι η δουλειά μας μπαίνει σε μουσεία έχει όλες τις αρχές της τέχνης έχει πολύ βάθος και κουλτούρα ενδεχομένως για να μπορέσεις να κάνεις και να διαβάσεις αυτό που κάνουμε αλλά επιβάλλεται να δουλεύει επιβάλλεται να λειτουργεί Δεν γίνεται διαφορετικά Είναι σαν να υπάρχει ένας Διζάινερ αυτοκινήτων Και να σχεδιάζει αυτοκίνητα χωρίς να μπορούν να Σούλισουν οι ρόδες Δεν θα λειτουργήσει ποτέ Εφαρμοσμένη τέχνη Όπως και η σχολή Ναι Είναι εφαρμοσμένη, είναι γεγονός Η δικιά σου σχέση με τη γραφιστική πως ξεκίνησε

Καλά για να λέμε την αλήθεια Ότι ξεκίνησα όταν έδινα εισαγωγές εξετάσεις έδινα αρχιτεκτονική και γραφιστική. Εμένα η εικόνα μου τότε το 1979 η γραφιστική ήταν κάτι σχετικά άγνωστο. Δηλαδή το μόνο που καταλάβαινα και ήξερα ότι κάνουν αφήσες, κάνουν κανένα εξώφυλλο, κανένα βιβλίο, δηλαδή μέχρι εκεί έφτανε το μέχρι που ήταν η γραφιστική.

Οπότε έδινα αρχιτεκτονική και γραφιστική. Δηλαδή η αρχιτεκτονική τότε ήταν είχε περισσότερους βαθμούς. η γραφιστική λιγότερη. Σαν κακός μαθητής που ήμουν πέρασα στη γραφιστική. Στα κάτε τότε μετά τεΐ και σήμερα Πανεπιστήμιο Δυτικής Αθήνας. Οπότε αυτός ήταν έτσι ξεκίνησε δηλαδή αυτό. Οπότε όταν μπήκα μέσα στο παιχνίδι όταν μπήκα μέσα στη σχολή πλέον και ενθουσιάστηκα. Δηλαδή εγώ είχα το φόβο ότι θα πάω και θα έχω πάλι φυσικές χημείες, μαθηματικά. Λέω Παναγία μου δεν θέλω αυτό το πράγμα ξανά στη ζωή μου.

Και όταν πήγα και είχε σχέδιο, ελεύθερο σχέδιο, χρώμα, όλα, δηλαδή η ιστορία της τέχνης ενθουσιάστηκε. Λέω εδώ είμαι αυτόν και πραγματικά ήμουν πάρα πάρα πολύ ευτυχισμένος και χαρούμενος σε αυτή τη στιγμή. Μισούσα το σχολείο, λάτρευα τη σχολή μου. Πολύ όμορφο αυτό. Εκεί ήταν κάτι που από τα πρώτα βήματα ας πούμε από την πρώτης επαφή που σε συνεπήρε έτσι περισσότερο.

Ε, ναι, βέβαια. Και ήταν και ένας-δυο δάσκαλοι, από τους δασκάλους που είχαμε μάλλον, με το πω καλύτερα, που είχαν πολύ κέφι. Ήταν και αυτοί τότε νέοι άνθρωποι. Είχαν και κέφια, είχαν και τον τρόπο να μας βάλουν, εμένα, να με βάλουν τόσο όχι να μάθω γραφιστική. Δηλαδή, δεν μαθαίναμε κάτι τότε σε αυτό το επίπεδο. Αυτό που μαθαίναμε ήταν να μπορούμε ενώ ήταν τεχνική σχολή υποτίθεται.

Δηλαδή είχαμε ένα δάσκαλο, το Δημητρίο Ιωαννόπουλο, ο οποίος το σχόλιο εμένα έχει πεθάνει πριν λίγο καιρό. Μιλάς για κοινούς δασκάλους να ξέρεις. Ναι, ναι. Να ξέρεις ότι μιλάς για κοινούς δημιουργούς, ο Ιωαννόπουλος βέβαια. Ο οποίος σαν γραφίσταζε, εγώ δεν ήξερα το έργο του, δεν είχα δει ποτέ και να πω ότι είχα καταλάβει και εκ των υστέρων ότι δεν έκανε και τίποτα στη ζωή του, αλλά επειδή είχε σπουδάσεις του Κουν ηθοποιία, είχε παίξει στο θέατρο, είχε παίξει στο σινεμά και τα λοιπά, το κάθε μάθημα που έκανε ήταν μια μικρή παράσταση και μια παράσταση πάντα για την τέχνη, γενικότερα για την τέχνη.

Ουσιαστικά, εγώ ένα παιδί που ήμουν ας πούμε από την επαρχία, γιατί ήμουν μεγάλος στη Θεσσαλονίκη, αλλά παρόλα αυτά δεν είχα κουλτούρα που έχουν σήμερα τα παιδιά γιατί τότε ήταν πολύ λιγότερο το πλαίσιο για να μπορέσεις άντε να πας σε ένα μουσείο, άντε να πας σε δύο-τρεις εκθέσεις μέχρι τότε στη ζωή σου μας έβαλε αυτός ο άνθρωπος σε ένα κόσμο μαγικό σε σχέση με την ζωγραφική, με την τέχνη, με τα εικαστικά με τη μουσική, με τον χορό, με το θέατρο που είναι παράξενο για μια σχολή γραφιστικής ο άλλος να σου λέει τόσο περίεργα και ωραία πράγματα.

Έτσι ήταν η αρχή και αυτό με κράτησε πάρα πολύ εκεί μέσα. Και φυσικά εντάξει, το τεχνικό κομμάτι, υπήρχαν άλλοι άνθρωποι που μας μαθαίναν πιο τεχνικά, αλλά το τεχνικό τεχνικό τελικά το μαθαίνεις στην αγορά. Αν δεν βγεις έξω, αν δεν τριφτείς, δεν γίνεται κάτι παραπάνω. Ναι, αυτή είναι η πραγματικότητα. Εγώ θυμάμαι χαρακτηριστικά, γιατί εγώ έπαιρνα λίγο σαν εξουσιαστής, όπως είχε πει χαρακτηριστικά μια καθηγήτρια στη σχολή γιατί ήμουν από άλλη κατεύθυνση τελείως θυμάμαι ότι μας καλλιεργούσαν αυτή την αίσθηση της τέχνης όταν κάποια στιγμή είχα πει δεν ξέρω αν είχες προλάβει τον Τσιουρί Ναι βέβαια βέβαια και το είχα τότε αυτό το ξέρεις τότε είχαν αρχίσει να εμφανίζονται οι πολιτιστές είχα αυτό το άγχος και τι με βαθαίνουμε εδώ και κάνουμε συνέχεια σχέδιο μου λέει πόσο θα σου πάρει να μάθεις ένα πρόγραμμα 6 μήνες, ένα χρόνο αυτό μου λέει δεν τα μαθαίνεις εδώ που κάνουμε τώρα δεν θα τα μάθεις ποτέ αισθητική χρώμα και το αξιολογείς μετά δυστυχώς ή τέλος πάντων ευτυχώς

αν μείνεις εκεί και συνεχίσεις όντως αυτή τη στιγμή αυτά τα λόγια τα θυμάμαι και τα επαναφέρω και τα λέω και εγώ στους καινούριους που έρχονται εδώ και στα νέα παιδιά γιατί ναι αυτή ήταν η παρακαταθήκη αυτής της σχολής. Ξεκινάς λοιπόν με όλη αυτή την τέχνη μέσα και βρίσκεσαι στην αγορά εργασίας. Όπως είπες και εκεί πλέον μαθαίνεις και πρακτικά πράγματα. Τι σε δυσκόλεψε στο ξεκίνημα?

Τι με δυσκόλεψε. Αυτό που αντιδώσα εγώ ήταν δύσκολο ήταν από την αρχή να μπορέσω να έχω κάποια ταυτότητα εκεί. Ήταν ένα μικρό θέμα. Δηλαδή πώς μπορώ να είμαι ο Γιάννης Κουρούδης στην προηγουμένη περίπτωση. Δηλαδή πώς μπορείς να είσαι ο Γιώργος Καραγιάννης όταν ξεκινάς και δεν είσαι ένας από όλους μέσα σε ένα χυλό. Έτσι, ένας πυρή του χυλού.

Πρέπει λοιπόν να βρεις έναν τρόπο να ξεχωρίσεις. Δεν το κάνα συνειδητά ότι πρέπει όλοι και καλά να διαφοροποιηθώ. Απλώς ήθελα με κάποιο τρόπο να βγάλω τη δική μου ιστορία μπροστά να βγάλω τη δική μου αισθητική τη δική μου μανία να το πω πρακτικότερα πιο απλά και από την αρχή είπα να πω όχι για να κρατήσω μια γραμμή και βοήθησε και δεν βοήθησε δηλαδή βοήθησε να προσπαθήσω να κρατήσω ταυτότητα αλλά από την άλλη μεριά αυτό είχε και τη δυσκολία γιατί στην πορεία είχα πάρα πολλούς πελάτες ότι δεν καταλαβαίνω και πάρα πολύ τι ήθελα να τους πω, τι ήθελα να κάνω Ήθελα να σε ρωτήσω για αυτό και τώρα μου δίνεις πολύ ωραία αφορμή γιατί είναι ένα από τα πράγματα που με απασχολούσε και εμένα αλλά νομίζω ότι για σένα είναι πιο χαρακτηριστικό και το ακούω πολύ ενδιαφέρον που το εντοπίζεις όντως εγώ τουλάχιστον σαν εξωτερικός παρατηρητής διακρίνω στις δουλειές σου μια συγκεκριμένη αισθητική ένα συγκεκριμένο επίπεδο αρκετές φορές και κάποια ταυτότητα πώς ισορροπείς αυτή την ταυτότητα

ανέφερες και στην αρχή ότι κοίτα το design είναι μια τέχνη υπό περιορισμό με κάποια πρέπει να δουλέψει σε ένα πλαίσιο που το δίνει ο πελάτης η μάρκα η εκάστοτε τέλος πάντων η δουλειά πώς ισορροπείς δεν είναι έτσι μια ισορροπία πολύ ευαίσθητη μεταξύ αυτού που θέλεις εσύ να πεις και αυτού που ενδεχομένως είναι το ζητούμενο αυτό ισχύει αυτό ισχύει να το πω απλά ότι Ο πελάτης έρχεται πάντα και σου λέει ότι θέλω το α, β, γ, δ.

Δηλαδή σου δίνει ένα μπριφ. Το μπριφ πρέπει να μην σου δίνει αισθητική κατεύθυνση, γιατί όταν έρχεται σε εσένα και σε εμένα ξέρουμε λίγο πολύ, ξέρουν λίγο πολύ τι κάνουμε και ποιοι είμαστε στην αγορά, οπότε ξέρουν τι θα πάρουν. Δηλαδή ειδικά τον καιρό όταν είχε κάνει το πρώτο μπαμ κορές, είχα πραγματικά πάρα πολλούς υποψήφιους πελάτες, ή και πελάτες δηλαδή εκτρονιστέρων, οι οποίοι θέλουν να γίνουν κορέδες όλοι.

Αυτό μου δημιουργούσε ένα πρόβλημα γιατί δεν μπορείς συνεχώς να κάνεις σε μια κοινή γραμμή. Δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Δεν μπορεί ο ένας πελάτης να είναι ίδιος με τον άλλο και ο τρίτος και ο τέντρας και ο πέντες. Απαγορεύεται διαρροπάλου. Άρα λοιπόν έπρεπε να βρω το μέσο, δηλαδή να βρω τον τρόπο ώστε να κάνω δηλαδή να το πω διαφορετικά είχα φροντίσει να να οργανώσω ένα συντακτικό να δημιουργήσω ένα συντακτικό δικό μου που είχε αρχές που μπορεί να τις δει σε όλες μου τις δουλειές σχεδόν ότι χρησιμοποιώ συγκεκριμένους τρόπους με τις γραμμάτες ΙΡΕΣ χρησιμοποιώ συγκεκριμένη λογική φωτογραφιών δηλαδή το μπορείς ως ένα σημείο να μπορώ ως ένα σημείο να ορίσω ποια είναι η κατεύθυνσή μου στα εικαστικά στην αισθητική το οποίο βοηθούσε ώστε από τη μια μεριά να βγαίνει η δουλειά και να λες α αυτά είναι μάλλον του κουρούδια δεχομένως αλλά ταυτόχρονα ο πελάτης να μην είναι κόρες να μην είναι ο άλλος πελάτης που έκανα την άλλη μέρα ξέρω να μην είναι η λυρική σκηνή

δηλαδή κάναμε το μέγαρο δεν είναι η λυρική σκηνή σε καμία περίπτωση αλλά ταυτόχρονα κρατάμε τις αξίες και τις ασθητικές και τις ηθικές για να μπορέσει αυτό το πράγμα να λειτουργεί σωστά. Τώρα πιστεύω το καταφέρνουμε ως ένα σημείο από εκεί μετά ο πελάτης και η αγορά το κρίνει. Ξεκάθαρα το καταφέρνετε, δεν το συζητώ. Μου άρεσε πάρα πολύ η λέξη που ανέφερες ότι είχες δημιουργήσει ένα δικό σου συντακτικό.

Αυτό μου το είπαν κάποια στιγμή. Αυτό μου το παν κάποια στιγμή και μου άρεσε και αυτό το κρέτης. Ειδικά τότε όταν πλέον ο κορέστη άρχισε να φαίνεται πάρα πολύ δυνατά στην αγορά μου λένε εσύ δεν έχεις σχεδιάσει ρε παιδί μου μια μάρκα η σχεδιάση είναι συντακτικό κάπως έτσι και αυτό μου νομίζω ότι με βοήθησε να καταλάβω κιόλας και αυτοί ήταν φυσικά άνθρωποι του χώρου ήταν άνθρωποι του μάρκετινγκ και στρατηγικάριοι κλπ που αυτό με βοήθησε να καταλάβω και τι κάνω κιόλας έτσι για να λέω για την αλήθεια γιατί μέχρι να φτάσω εκεί πέρα λειτουργούσα ιδιαίτερα παρορμητικά. Λειτουργούσα απλώς με το συνέστημα, με το στομάχι μου δηλαδή πήγαινα μπροστά.

Παρά με τα χέρια μου τις περισσότερες φορές και με το μυαλό μου. Το στομάχι μου πήγαινε μπροστά. Το gut feeling. Και δεν ήμουν να φάω. Είπες ότι αυτό μπορεί και να σε δυσκόληψε στην αρχή, γιατί κάποιοι πελάτες βλέπαν κάτι συγκεκριμένο τους άρεσε, δεν τους άρεσε άλλοι ερχόντουσαν και ζητούσαν ξανά κορέ αυτή την ιστορία κάπου σε έχω ακούσει σε μια ομιλία σου που το έλεγες και γελούσα και μου ακούγεται πολύ φυσιολογικό μπορώ να φανταστώ κάποιον πελάτη και να έρχεται να λέει θέλω να μου κάνετε αυτό και να προσπαθείς να αρνηθείς και είπες λοιπόν μέσα στις λέξεις που χρησιμοποιήσες και το συνδυάζω λίγο και με την άρνηση χρησιμοποίησες λέξεις αξίες άρα σε κάποιους πελάτες βρέθηκες να πεις όχι ε προφανώς εκεί υπήρχαν κάποιες ήταν θέμα προσωπικών αξιών ήταν θέμα επιλογών πως το διαχειρίστηκες προφανώς υπάρχουν πολλά όρχη δηλαδή ένα διάστημα δηλαδή μάλιστα είχαμε πολύ άνετη να δείξουμε πόρτα στον πελάτη εκεί που πραγματικά έλεγα όχι ήταν σε εταιρείες καπνικών προϊόντων.

Εκεί ήμουν κατηγορηματικός. Δηλαδή επειδή είμαι αντικαπνιστής βαρύς. Εκεί πέρα δεν μπορούσα να σε καμία περίπτωση όταν λέω εγώ ας πούμε απαγόρευα στο γραφείο να καπνίζουν τα παιδιά πολύ πριν οι άνθρωποι που δουλεύουν μαζί μου. Πολύ πριν ακόμα υπάρξει αντικαπνιστικός όπως λέγεται όλο αυτό το πράγμα. Ναι, αντικαπνιστικός νόμος και νομοθεσία.

οπότε δεν μπορώ να είμαι ο κακός και ξαφνικά να φέρω στο γραφείο και μάλιστα δυο-τρεις φορές μου ζητήθηκε και το αστίωτο μεγάλο είναι ότι δούλεψα με τον Παπαστράτο μια φορά αλλά του κάναμε όλο και όλο ένα έντυπο και κάποια για την αντικαπνιστική εξταρτία να είναι οξύμορο να είναι οξύμορο ακριβώς επίσης αρνούμε δουλειές που όταν αντιλαμβάνουμε ότι το μπρίφ είναι πάρα πολύ κακό και δεν μπορώ να συνενοηθώ και το άλλο ότι αν δω ότι κάποιο προϊόν είναι πραγματικά τρελό δεν λέω τρελό είναι κάτι φουτουριστικό που δεν καταλαβαίνω αλλά όταν βλέπω ότι ο άλλος έχει ένα λάδι το οποίο δεν πίνεται, ένα κρασί που δεν πίνεται και του λέω ρε Χριστιανέ μου δεν μπορείς να βγεις με αυτό, κακό θα σου κάνω παρά καλό δηλαδή καλό κάνεις ένα προϊόν, δηλαδή αν σχεδιάσεις ένα καλό, μια καλή ετικέτα παράδειγμα για ένα κρασί αν η ετικέτα είναι καλή και το κρασί δεν είναι καλό δεν έχει δεύτερη μέρα.

Καλιώνει αυτόματα. Γιατί θυμούνται πολύ καλά ποιο είναι το κρασί αυτό που δεν ήταν καλό. Το αντίστροφο, δηλαδή το να έχεις ένα καλό κρασί είναι μια καλή ετικέτα εκεί απλώς το ζορίζεις. Θα πάει, αλλά θα πάει ζορισμένα. Οπότε το ιδανικό είναι να έχεις ένα πολύ καλό προϊόν με μια πολύ καλή ετικέτα. Αυτό πάει στο Θεό. Κλασική περίπτωση Και εννοείται ότι η σωστή επικοινωνία, ένα κακό προϊόν το καταστρέφει πιο γρήγορα.

Γιατί το γνωρίζουν πιο γρήγορα άνθρωποι, το υφετούν, το απορρίπτουν γιατί είναι χάλια και πολύ πιο γρήγορα βλέπεις να χάνετε. Οι υποσχέσεις, η αιτικέτα, μια καλή διαφήμιση, μου έκανε μια υπόσχεση. Όπως είναι αλλά και στα κόμματα. έρχεται ο άλλος και σου λέει θα σου φέρω θάλασσα στο κολονάκι και λες wow ο δήμαρχος που έχουμε σήμερα είπε θα κατεβάσω τη θερμοκρασία τρεις βαθμούς κάτω γιατί θα γεμίσω δέντρα παντού, ούτε δέντρα έχουμε δει πουθενά και φυσικά δεν εγκατεύει ούτε όχι δεν εγκατεύει, δυστυχώς δυστυχώς Ναι πράγματι αυτή είναι μια αλήθεια έχεις δώσει μια υπόσχεση εντός αγωγικών, επειδή το ανέφερες πριν, με κάποιο design και με κάποιο προϊόν που είδες να μην τελικά πετυχαίνει το στόχο της και έμαθες κάτι από αυτό.

Υπήρξε κάποια τέτοια περίπτωση. Εντάξει, προφανώς όταν δουλεύεις 40-45 χρόνια προφανώς υπάρχουν δουλειές που αποτύχανε. Βέβαια του να αποτύχει ένα προϊόν δεν είναι προφανώς μπορεί να κάνουμε κάποια λάθη, αλλά αν θέλεις στη γνώμη μου, τα δικά μας λάθη είναι τα πιο εύπεπτα λάθη που μπορούν να γίνουν σε οποιαδήποτε δουλειά.

Άντε να χάσει κάποια χρήματα η εταιρεία, άντε να κλείσει ένα προϊόν, μια ετικέτα. Αλλά για να πάει καλά, παρόλα αυτά, ούτως ή άλλως για εμάς είναι πάντα ότι πάντα μας δίνει το δικαίωμα να διορθωθούμε, έτσι κι αλλιώς. Αλλά παρόλα αυτά, για να γίνει ένα προϊόν, για να μην αποτύχει μάλλον, να το πω διαφορετικά, χρειάζεται...

Είναι πάρα πολλοί παράγοντες. Δηλαδή, είναι το ίδιο το προϊόν. Είναι προφανώς η σκευασία. Είναι η επικοινωνία. Είναι η στρατηγική. Είναι η τιμολογιακή πολιτική. Είναι η διανομή. Δηλαδή, είναι τόσα πολλά κομμάτια. Δηλαδή, μπορεί να έχεις ένα καταπληκτικό προϊόν και να μην πηγαίνει στο γράφι. Γιατί οι διανομές σου είναι κακοί.

ή γιατί τα φτάνουν και είναι σπασμένα. Δηλαδή θέλω να σου πω ότι αν δεν είναι όλη η γραμμή, όλη η αλυσίδα από την παραγωγή μέχρι το ράφι και μιλάμε τώρα για προϊόντα του σούπερ μάρκετ, από την αρχή μέχρι το τέλος να είναι άρτια, εκεί το δυσκολεύεις μέχρι και να αποτύχει ένα προϊόν μπορεί. Γιατί ας πούμε το έχεις δύο ευρώ πιο ακριβά από ό,τι θα μπορούσε να αντέξει ο μέσος άνθρωπος, ο μέσος πελάτης.

Λέω τώρα. Σαφώς δεν βγάζω την ουρά μου απ' έξω. Προφανώς γίνονται και δουλειές που δεν έχουν την αποτελεσματικότητα ενδεχομένως που θέλει. Γιατί από αγορά σε αγορά, από προϊόν σε προϊόν, από ράφι σε ράφι, υπάρχουν κάποιοι κώδικες. Αυτούς τους κώδικες, αν τους ακολουθήσεις, είσαι σχεδόν μέσα στο πλαίσιο να δουλέψει η δουλειά, να δουλέψει το προϊόν.

αν θες να σπάσεις τους κώδικες εκεί λιγάκι το πράγμα έχει ρίσκο ο Κορές έσπασε τους κώδικες γιατί βρήκαμε το κενό εκείνη την περίοδο ποιο ήταν οπότε βρίσκοντας το κενό αυτό το πήγαμε φουλ και αυτό απογειώθηκε τότε αλλά γι' αυτό λέω η δουλειά που δεν πετυχαίνει να το πω καλύτερα μας δίνει τα δεδομένα ώστε να βελτιωθούμε και εμείς και το πρόγραμμα.

Γίνεται ένα case study για να το... Να μάθεις από αυτό και να πας παρακάτω. Ανέφερες τον Κορέ. Εντάξει, για τον Κορέ δεν θέλω να σε ρωτήσω πολλά πράγματα γιατί είμαι σίγουρος ότι σε έχουν ερωτήσει όλοι πάντα, έχεις πει τα πάντα για τον Κορέ. Έτσι μια, αν θυμάσαι κάποια απόφαση που πήρες κάποια στιγμή, που έτσι καθόρισε την ταυτότητά του και ήτανε, είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν αυτές οι στιγμές των μικρών καθημερινών αποφάσεων που παίρνουμε και πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε το πόσο σημαντικό ρόλο θα παίξουν τελικά στο πώς εξελίσσεται μια μάρκα.

γιατί για σένα ήταν η καθημερινότητά σου και τελικά αυτή η επιλογή εκείνη τη στιγμή που μπορεί να ήταν πολύ μικρή έδωσε μία άλλη στροφή στο πώς εξελίχθηκε αυτό το μπραντ υπάρχει μια τέτοια στιγμή για το γκορέ που ενδεχομένως την ανακαλείς υπάρχουν διάφορα δηλαδή καταρχάς αυτά που έκανα στο γκορέ δεν αρέσαν ποτέ ακόμη και σήμερα το πιστεύω τρομερό αυτό Βέβαια εντάξει όταν πλέον έβλεπε η πορεία των πωλήσεων να είναι τεράστια δηλαδή πολλοπλασίαζε καθημερινά τις πωλήσεις χωρίς να κάνει διαφήμιση είναι πάρα πολύ αστείο εκεί ενώ δεν καταλάβαινε θέλω να πιστεύω τον αγαπώ πάρα πολύ γιατί δεν υπάρχει καμία παρεξήγηση δεν έχουμε κανένα πρόβλημα ήταν και είναι ο καλύτερός μου πελάτης ποτέ και πάρα πολύ φίλος πιλέω, αλλά για τούτο τα λέω και του ίδιου.

Πιστεύω ότι δεν καταλάβει ποτέ τι έχουμε κάνει. Μάλιστα για να ένα από τα ευτράπελα αυτής της ιστορίας ήταν όταν έρχεται μια μέρα και μου λέει τάδε η γυναίκα, μου λέει και είναι απαράδεκτο αυτό που έχεις κάνει. Χώρια του, όταν του τάδεξα στην αρχή, μου λέει είναι αυτά απαράδεκτα. Του λέω ρε παιδάκι μου με αυτά είναι πάρα πολύ όμορφα είναι, δεν είχα τότε και τον τρόπο να μπορέσω να το πείσω διαφορετικά.

Λοιπόν μου λέει με δύο λόγια θα πάω να τα δείξω σε κάτι φίλους φαρμακοποιούς έτσι και έλες εκεί στη γειτονιά θα τα πουλάνε άλλα δύο φαρμακείες. Γυρνάει και μου λέει μετά από μια εβδομάδα μου λέει όχι μόνο δεν αρέσουν αλλά τα θεωρούν και απαράδεκτα όλοι αυτοί. Οπότε πρέπει να κάνουμε κάτι άλλο. Και του λέω δεν υπάρχει περίπτωση άρχισα και τα γαλλικά μετά από ένα σημείο γιατί ήμασταν και δυο πιτσιρικάδες οπότε είχαμε περισσότερη άνεση και επότε μου λέει τι έχω να χάσω μωρέ ήταν δηλαδή ένα ελάχιστο ποσό τότε δηλαδή στάξη του 2-3 χιλιάδες ευρώ έχει όλο και όλο τόσα έχαμε βάλτε τα κάτω και ας τα κάνουμε και αυτό το πράγμα άρχισε να πηγαίνει σφαίρα ενώ πήγαινε σφαίρα λοιπόν σε μια άλλη κατηγορία προέδρου που το αρχίζουμε να ξεκινάμε να κάνουμε του κάνω και του πιστεύω ακόμα πιο πολύ ότι αυτό που κάνουν το απόλυτα σωστό έχω και εγώ τις μανίες μου λέω τι να κάνω οπότε του το δίνω μου λέει θα πάω να το δείξω στη γυναίκα μου έρχεται και μου λέει και αρχίζει να μου λέει

πράγματα τα οποία δεν είναι και ιδιαίτερα ευγενικά ότι αυτό και πήξε και δείξε και του λέω ωραία είμαστε πολλοί φίλοι να πηγαίνουμε να πίνουμε μπύρες αλλά ευσογραφείο δεν θα ξανάρθεις είναι γεγονός έξι μήνες δεν είχε πάει πουθενά δεν έκανε τίποτα άλλο το είχε κλείσει επί της ουσίας και με παρακάλουσε ήθελε πάση θυσία να συνεχίσουμε αυτό ήταν ένα κρίσιμο σημείο δηλαδή το ότι η επιμονή μου ότι αυτό είναι το σωστό αυτό κάτω από σαν τόσο μεγαλώνω δεν το κάνω εύκολα πια ή το κάνω από την αρχή και λέω εδώ και τέλος ή δεν το κάνω σε τέτοιες φάσεις είχα το θράσος, είχα το θάρρος δεν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω και του λέω δεν θέλω ρε παιδί μου ξανά σε αγαπώ σε σέβομαι σε αυτό αλλά όχι δουλειά μαζί αυτό έβαλε πώς να σου το πω ήταν ο τρόπος που ουσιαστικά για αρκετά χρόνια σεβότανε αυτά που έλεγε έβαλε τη σχέση σε μια βάση σεβασμού της δουλειάς σου κατάλαβε ότι έβαλα τα όρια δηλαδή αυτή είναι η λέξη έβαλα τα όρια που ξέρει ότι αν κάτι νιώθω που είναι πολύ σωστό

και δεν το δέχεται δεν μπορώ να το προχώρησω δεν είμαι έτσι γενικά για να μην λέω για να μην έβλεψε ο κόσμος ότι είμαι στραβόξυλο, είμαι στραβόξυλο αλλά όχι τόσο πολύ αυτό ήταν μια ακραία περίπτωση Χρησιμοποιήσατε αρκετές φορές τη λέξη ένστικτο Στη δουλειά σου υπάρχει το ένστικτο, υπάρχει η έρευνα, υπάρχει η δική σου γνώση.

Πώς αυτά τα στοιχεία εμπλέκονται μεταξύ τους. Ναι, ξέρω, ομολογώ ότι τα πρώτα χρόνια λειτουργούσα καθαρά ενστικτοδός, παρά με στρατηγικές κλπ. Αυτό ήρθε στην πορεία. Δηλαδή, και η στρατηγική, δηλαδή, έχω συνειδητοποίησει ότι η στρατηγική ορίζει τα όρια πλέον. εκεί είναι το θέμα ενώ από τα όρια που έλεγα πριν το έβαλες συναισθηματικά δεν το έβαλα στρατηγικά αυτή είναι η διαφορά το ένστητο αποφασίζει μέσα σε αυτά αν δεν υπάρχει στρατηγική όταν δουλεύεις με μεγάλες εταιρείες αυτά τα πράγματα δεν γίνονται θα σου ξαναλέω ότι τότε με τον Κόρε ήμασταν και οι δύο πάρα πολύ νέοι πάρα πολύ εφάνταστοι και μισοτρελαμένοι ο ένας με το να κάνει ζουμιά και ο άλλος να μου τζουρώνει καρτιά.

Οπότε τότε η έννοια της στρατηγής ακόμη ήταν, εγώ επειδή δεν πέρασα και από ούτε διευθυνστικές ούτε από άλλα εγγραφή, τέλειωσα τη σχολή μου και ξεκίνησα να δουλεύω. Αυτό απλώς με έκανε, γι' αυτό λέω το ένστικτο, τι έβλεπα και τι μου άρεσε, τι πίστευα ότι είναι το ωραίο και το καλό, το χρήσιμο, και τι ονειρευόμουν ότι μπορεί να γίνει.

Γιατί ομολογώ ότι για ασφού του κορέ δεν υπήρχε ποτέ κάτι ανάλογο στην αγορά, αλλά παρόλα αυτά πιστεύω ότι αυτό του να βάλω παράδειγμα πολύ μικρά γράμματα, να μην βάλω καν το λογοτυπό τους μπροστά στο κουτί κλπ, ότι είναι μια καινοτομία. Που φυσικά αργότερα όταν μπήκαν μέσα μαρκετίες, μπήκαν στρατηγικάρες κλπ, αυτά τα απορρίψανε και άρχισε να παίρνει μια άλλη εικόνα ο κορές, αλλά παρόλα αυτά αυτό ήταν που τον έκανε να είναι super duper.

Ναι πράγματι. Ήταν ένα σημείο αναφοράς για όλη την αγορά και σε επίπεδο design αλλά νομίζω και σε πάρα πολλά brand που ακόμα κι αν ήρθαν και τους έδιωξες γιατί θέλαν να κάνουν άλλο ένα κορέ εκείνοι ψάξανε με άλλους τρόπους ενδεχομένως να πατήσουν σε αυτή τη λογική. Αν και θεωρώ ότι τελικά ήταν και είναι, σίγουρα ήταν μοναδική κινηστική και όποιος και αν προσπάθησε να την πλησιάσει, δεν ήταν πάντα σαν κάτι ένα κακέκτυπο στο τέλος της ημέρας.

Είναι η σημασία στη λεπτομέρεια. Δηλαδή αυτό που λένε το design κρύβεται στις λεπτομέρειες. Ελάχιστα, δηλαδή βάζει μια γραμματοσυρά στις 10 στιγμές παράδειγμα. αν το βάλεις 10,5 αυτό το πράγμα μπορεί να κάνει άλλη αίσθηση και τώρα εντάξει τώρα η γεγονός είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλά δηλαδή ειδικά υπάρχουν κάποιες κορεάτικες μάρκες που κάνουν εξαιρετικά ωραία παιδιά στα καλλιντικά τότε πριν 20-30 χρόνια δεν υπήρχαν Αν θα ξεκινούσες σήμερα αν έρχονταν κάποιος και σου έδινε λευκό χαρτί και σου έλεγε θέλω όπως τότε με το ένστικτό σου να με καθοδηγήσεις τάξη τώρα φαντάζομαι είναι δύσκολο κανείς να κάνει την άσκηση στο μυαλό του σε 5 λεπτά που μιλάμε αλλά είναι κάτι που έχεις εντοπίσει και που θα έλεγες ναι αυτό ίσως ήταν ένας τρόμος που θα έψαχνα θα διρευνούσα τι να σου πω δηλαδή θα έλεγα σίγουρα να έχει καθαρό positioning να έχει μια συνεπή γλώσσα να έχει ξεκάθαρη και συνεπή γλώσσα αν είναι εταιρεία με καλλιτικά να έχει λίγα προϊόντα μην έχει άπειρα γιατί εκεί τι μπατάνε οι περισσοδιοί

κάνουν κάνουν κάνουν κάνουν και κάνουν την μπάλα και αυτό που έλεγα και πριν υπάρχει ηλικρίνεια και όχι ιστορίες χωρίς αντίκρισμα αυτό είναι το βασικό πράγμα που οτιδήποτε αν κάνεις δεν είναι μόνο στη δουλειά μας οτιδήποτε αν κάνεις αν δεν υπάρχει ηλικρίνεια και αν δεν υπάρχει και ιστορία επειδή είπα ιστορίες χωρίς αντίκρισμα και αν δεν υπάρχει και πραγματική ιστορία από πίσω τώρα το πραγματικό είναι πάλι μια μεγάλη κουβέντα αλλά ιστορία, το αφήγημα πρέπει να υπάρχει έτσι και αλλιώς.

Εγώ αυτά πιστεύω. Για να μια οποιοδήποτε εταιρεία που θέλει να σταθεί σε κάποιο ράφι ή θέλει να μπει στη Λιανική εμπάσπευτος να το πω τσίχοντρικά νομίζω είναι αυτός ο τρόπος. Έβαλες έτσι ένα όμορφο όρο που και εμένα μου αρέσει να τον χρησιμοποιώ όταν μιλάω σε πελάτες, το αφήγημα. Πιστεύεις το αφήγημα είναι που χτίζει μια μάρκα, είναι το προϊόν που χτίζει τη μάρκα, είναι όλα μαζί.

Τι είναι αυτό που εσύ θα ονόμαζες τελικά μπραντ σήμερα. Προφανώς πρέπει να υπάρχει αφήγημα, γιατί διαφορετικά είναι κούφιο. Ας αντιμετωπίσουμε το προϊόν σαν έναν άνθρωπο. Ξέρεις ποια είναι η ιστορία μου, ξέρω ποια είναι η ιστορία σου, ξέρεις τι κάνω. τα ίδια πράγματα πρέπει να σου βγάζει και μια ετικέτα, ένα κουτί που υπέχει μέσα ένα καλλιντικό έχει ένα τρόφιμο αν δεν ξέρεις ποιος είναι ο παραγωγός δηλαδή ας πούμε έχω πελάτες που τους κάνω κρασιά και μου λένε δεν θέλω να βάλω το όνομά μου πέξω, βρέχω Χριστιανέ μου το κάνεις generic, το κάνεις ένα γενικό λόγο πράγμα το οποίο δεν ξέρω ποιος το υπογράφει δεν μπορώ να αγοράσω κάτι όταν δεν έχει την υπογραφή του ή την έχει πίσω με ένα άγνωστο όνομα, με μια άγνωστη ταυτότητα, με ένα άγνωστο...

Δηλαδή δεν έχει λογική. Και αυτό το πράγμα δεν δημιουργεί ποτέ συναισθήματα. Δεν μπορείς να ταυτιστείς ποτέ, να μπεις δίπλα στο πρόγειο. Δεν μπορείς να το παντρευτείς. Δηλαδή μια γυναίκα, αν δεν ξέρεις ποια είναι, αν λίγο την ιστορία, δηλαδή δεν την πάντρευες έτσι. Εκτός αν είσαι απελπισμένος, να πας και μπεις σε ένα μπαν, απλώς είδες τα μάτια της και την πήρες και παντρεύτηκες ε αυτά συνήθως είναι αποτυχίες συνήθως κάπως έτσι είναι και τα μπράβο πολύ όμορφος ο παραλληλισμός πολύ όμορφος εδώ λοιπόν είπες χαρακτηριστικά έρχεται λοιπόν ένας Έλληνας προφανώς παραγωγός κρασιού και σου ζητάει κάτι και προσπαθείς να τον κατευθύνεις είμαι σίγουρος ότι έχεις συνεργαστεί με πάρα πολλούς Έλληνες παραγωγούς προϊόντων από διάφορες κατηγορίες συναντάς κάποιο pattern στα λάθη ή τέλος πάντων ποια είναι τα πιο συχνά λάθη που έχεις βρεθεί να αντιμετωπίσεις και να πρέπει να τους καθοδηγήσεις τα λάθη είναι διαφορετικό επίπεδο κάθε φορά δηλαδή οι πολύ μικροί δεν ξέρουν τίποτα

δεν καταλαβαίνουν που πάνε και εκεί υπάρχουν δύο περιπτώσεις υπάρχουν ή να σταφίσουν έναν λευκό ή να σου σπάσουν τα νεύρα δεν υπάρχει άλλη περιπτώση αν πας σε μεγαλύτερου είδους εταιρείες εκεί είναι το marketing που πλέον το marketing θέλει να κατά κύριο λόγο των μικρών των μικρομεσαίων εταιριών θέλει να είναι αριστό στην διεύθυνση οπότε συνήθως δεν ξέρει τι λέει συνήθως τώρα για να σου λέω τα άλλα αυτό για να μην είμαι αφοριστικός προφανώς υπάρχουν και άνθρωποι που ξέρουν και τι θέλουν και τι δεν θέλουν έτσι για να μην είμαι Αλλά πώς το έχω ζυγίσει όλα αυτά τα πολλά χρόνια.

Γιατί σας λέω είναι κοντέβω 45 χρόνια σε αυτή την ιστορία. Τώρα οι μεγάλες εταιρείες, ομολογώ ότι το τμήμα marketing τους συνήθως είναι άρτιο, αλλά έχει πάρα πολλούς περιορισμούς. Δηλαδή είναι τόσο συνήθως αυστηρά τα guidelines που έχουν οι πολύ μεγάλες εταιρείες που εκεί θέλει πολλά κότσια για να μπορέσεις να περάσεις έστω και κάτι δικό σου για αυτή την ιστορία που πιστεύεις ότι μπορείς να το κάνεις καλύτερο να το κάνεις διαφορετικό, να το κάνεις κάπως να πάει ακόμη καλύτερα γιατί εντάξει να είναι πολύ ψηλά μια εταιρεία σημαίνει ότι κάτι κάνει καλά τόσα χρόνια.

Επίσης να πω και ένα ακόμη ένα μέσο όρο ας πούμε ότι οι περισσότεροι και ειδικά και μεγάλοι είναι αυτοί κυνηγούν τις μόδες δηλαδή κυνηγούν να είναι σύγχρονοι εντός αγωγικών αντί να ορίζουν ποιοι είναι. Δηλαδή εκεί είναι μεγάλη διαφορά. Δηλαδή το να κυνηγάς μια μόδα συνήθως κάνει ένα προϊόν ή μια υπηρεσία, να το πω και διαφορετικά, η οποία είναι πολύ εφήμερη.

Πρέπει να ορίσουν ποιοι είναι, να μην αντιγράφουν αισθητικές είτε από το εξωτικό είτε από αλλού και να μπορέσουν να είναι όσο δυνατόν. Δηλαδή τώρα βλέπω διαφημίσεις στην τηλεόραση και πραγματικά έχουν όλοι με τα φίλτρα πλέον αυτά του εντός εγωικών, του Instagram ή του Lightroom όπως λέγονται αυτά. Όλες οι διαφημίσεις σχεδόν έχουν τους ίδιους φωτισμούς.

Δηλαδή κάνει τόσο εντύπωση. Δηλαδή βλέπεις τις 10 μεγάλες εταιρείες. Δεν μπορείς να καταλάβεις ποια είναι ποια. Όλες είναι ίδιες. Απλώς στο τέλος μπαίνει το λογότυπο της Α, της Β, της Γ. Όλες οι ιστορίες είναι γενικός και ορίστος, μπλίμ και βάζει το λογότυπο τους, βάζει ιδέη ας πούμε, βάζει και ο Κοσμοτέ μετά, βάζει και...

Δεν καταλαβαίνει, δηλαδή αυτό δεν έχει... δεν μπορεί να προχωρήσει πάρα πολύ. Ή, αν πάει στην περιπτώση, μπορεί να με καταλαβαίνει εγώ πλέον, γιατί έχω μεγαλώσει πιθανά, η γενιά και η νουρία να είναι τέτοια που δεν με ενδιαφέρεται ή καταλαβαίνει αυτά τα βράγματα που κάνουν αυτοί οι άνθρωποι σήμερα. βλέπω ποιος είναι ποιος.

Εν αντιθέσει, έχουν κάνει, παράδειγμα, έχει κάνει εξαιρετική εικόνα στην ταυτότητά της. Στην ταυτότητά της, με τους Μπίτροντ. Ακριβώς, με τους Μπίτροντ. Εξαιρετική δουλειά. Πώς το εξηγείς αυτό? Όπως είπες χαρακτηριστικά, βρεις και σε τμήματα marketing στις μεγάλες εταιρείες που έχουν πάρα πολλούς περιορισμούς. Άρα, υποτίθεται ότι έχουν περιχαρακώσει περιχαρακώσει τον μπραντ και ξέρουν ακριβώς ποιο είναι και ποια είναι η αισθητική του και τι θέλει να πει και παρόλα αυτά εντοπίζει μια ομοιογένεια.

Πώς αυτά τα δύο συνδυάζονται πιστεύεις? Ένας ομοιογένεια μεταξύ των εταιριών. Ναι, ναι, ομογενοποίηση ενδεχομένως. Ομογενοποίηση, ναι. Ναι, είναι πιο σωστή. Επειδή είναι όλοι με τη μόδα. Αυτό η μόδα, το εντός εγγον, ξαναλέω, σύγχρονο, ο σειρμός με λίγα λόγια, κάνει όλες τις μόδες να ανακολουθούν τα ίδια μονοπάτια. Βέβαια υπάρχει το γεγονός ότι οι μεγάλες εταιρείες φοβούνται ακόμη περισσότερο να κάνουν ρηξικέλευτα πράγματα, γιατί τα κόστη που έχουν είναι επίσης πάρα πολύ μεγάλα.

Δηλαδή του να αλλάξεις παράδειγμα μια συσκευασία για ένα γάλα που να έχεις άλλα μπουκάλια, άλλες ετικέτες, άλλα κουτιά, άλλα χαρτόνια, άλλα αυτά. Αυτό από μόνο του προϋποθέτει πάρα πολλές χιλιάδες ευρώ, έως και εκατομμύρια μερικές φορές. Άρα είναι λογικό να ακολουθούν τη μόδα γιατί ξέρω ότι το target group που απευθύνονται, ότι ακολουθούν τον τάδε τραγουδιστή, τον τάδε ηθοποιό, τον τάδε ποδοσφαιρική ομάδα, τώρα ελβλακίες ενδεχόμενες, αλλά για να καταλάβουμε τι σημαίνει μόδα.

Και ακολουθούν αυτόν τον τρόπο. Εν τω μεταξύ τώρα τα social γενικά, δηλαδή όλα αυτά που έχουν δημιουργήσει δική τους αισθητική και δική τους κουλτούρα, που αυτό το αναπαράγουν συνεχώς όλες τις φετερίες, γιατί θεωρούν ότι είναι το σύγχρονο ενδεσαιγωγικό. Επίσης τώρα στις μεγάλες εταιρείες είπες ότι προσπαθείς μερικές φορές να περάσεις το δικό σου πόση μεγάλη δυνατότητα υπάρχει στο να βάλεις το δικό σου λιθαράκι σε αυτή τη μάρκα πόσο εύκολα μπορείς να επηρεάσεις λίγο την πορεία της Στις μεγάλες εταιρείες το θεωρώ είναι πάρα πολύ δύσκολο δηλαδή υπάρχουν περιπτώσεις που να βάλεις το δικό σου αποτύπωμα που λες το δικό σου λιθαράκι αλλά πάντα είναι μέσα σε ένα πλαίσιο ποτέ δεν θα πάρεις μια ετικέτα για να σου πω και να την κάνεις εντελώς διαφορετική αυτό το κάνεις μόνο που αν το προϊόν δεν πάει καθόλου καλά αν είναι ένα προϊόν υπάρχει στο ράφι, έχει τους πελάτες του έχει τις πωλήσεις σε ένα σχετικά καλό βαθμό και θέλει απλώς να τις αυξήσει εκεί μπαίνεις και απλώς

κάνεις το rebranding αυτό που έγινε πρόσφατα και στην πολιτική. Θα πάμε και στο rebranding. Οπότε, ναι, εκεί γίνεται το rebranding. Δηλαδή, σωστά και για rebranding μιλάμε σε αυτές τις περιπτώσεις. Εκεί, λοιπόν, νομίζω ότι εντόπισα δύο στοιχεία. Είτε της καθολικής αλλαγής, γιατί το προϊόν δεν πηγαίνει καλά, ή αν πηγαίνει καλά, ένα μικρό lifting.

Σίγουρα έχεις βρεθεί σε rebranding εταιριών μεγαλύτερα, μικρότερα, πιο ρηξικέλευθα όπως είπες χαρακτηριστικά πώς αξιολογεί κανείς και ισορροπεί το πόσο μακριά ή κοντά πρέπει να πάει στην επόμενη μέρα σε ένα rebranding Συνέχιζε στρατηγική πάλι η ορίζη του πόσο μεγάλο ή μικρό βήμα πρέπει να κάνεις Εμείς βέβαια ομολογώ ότι προσπαθούμε να το βήμα που μας λένε να κάνεις ένα βήμα το πάμε 1,5-2 συνήθως δείχνουμε δηλαδή πρόταση πάντα και για δυο βήματα πιο μακριά συνήθως μας πάνε ένα μισό βήμα πιο πίσω ακόμα από το δικό τους αλλά εντάξει δεν έχει σημασία αυτό δηλαδή και πολλές φορές υπάρχει και πρέπει να υπάρχει και ουσιαστικός λόγος να γίνει rebranding δηλαδή υπάρχουν πολλές εταιρείες που το κάνουν απλώς γιατί βαρεθήκαν τα προϊόντα τους ενώ ο κόσμος δεν τα βαριέται πολλές φορές αυτά τα προϊόντα δηλαδή να πάω ξανά στον αγαπημένο μου κορέ έχουμε αλλάξει τις συσκευαστίες του τουλάχιστον 6 με 7 φορές μέσα σε αυτά τα 30 χρόνια.

Βέβαια τα τελευταία χρόνια, τελευταία 10 και χρόνια έχει τμήμα in-house οπότε τα κάνουν μέσα αλλά έχει αλλάξει πάρα πολλές φορές και αυτό ήταν επειδή το βαριόταν ο Γιώργος όχι ο κύριος Κορές δηλαδή επειδή βαριόταν αυτό που είχε και όχι επειδή υπήρχε πραγματική ανάγκη. Και μάλιστα του φέρα πρόσφατα το παράδειγμα της ΕΖΟΠ, της εταιρείας της μετακαλυντικά η οποία όπως ξεκίνησε γιατί ξεκίνησαμε σχεδόν περίπου την ίδια περίοδο, ίσως λίγο μετά από εμάς νομίζω ξεκίνησαν αυτοί που ήταν όντως και αυτοί ήταν μια περίεργη αιτικέτητα χωρίς να είναι ιδιαίτερα βανάνες αλλά παρόλα αυτά ήταν πάρα πολλοί ιδιαίτεροι και έκαναν αριστούργηματικά καταστήματα τα μαγαζιά τους είναι εξαιρετικά αυτή η εταιρεία λοιπόν πουλήθηκε πρόσφατα 2,5 δισεκατομμύρια η οποία δεν άλλαξε ποτέ σε αυτά τα 30 χρόνια αυτό δηλαδή και μόνο αυτό εμένα μου κάνει μου δίνει την τη βεβαιότητα ως ένα συμπίγου ότι δεν αλλάζεις αν απλώς το βαρέθηκε το marketing ή ότι πρέπει το marketing να κάνει κάποια δουλειά

για να μπορέσει να να δίνει ότι δουλεύει το timing είναι επιχειρηματικό και όχι αισθητικό και κάπως έτσι τελικά χτίζεις και όλας δηλαδή την ταυτότητά σου και τη μάρκα σου τη χτίζεις μέσα από τη συνέπεια οι οι αλλαγές συνέχεια δεν, δεν και υπάρχουν παραδείγματα όπως είπες χαρακτηριστικά που το αποδεικνύουν δεν είναι κάτι που το λέμε μεταξύ μας και δεν είναι κυπέρματο βέβαια δεν πειράζει πάντα υπάρχουν πελάτες και πάντα θέλουν να κάνουν καινούργια πράγματα πάντα αν είσαι σοβαρός και συνεπείς πάντα βρίσκεις και αυτό που έδωσε πάλι σαν ένας άνθρωπος δεν αλλάζει τη γυναίκα όσο επειδή βαρέθηκες όντως ή σε βαρέθηκε μάλλον για να το πάω να μην είναι σεξιστικό να το πάω από την άλλη πλευρά Βλέπεις να υπάρχει κάποια ελληνικότητα ή αν κρυβόταν ελληνικότητα πίσω από το γκορέ ή γενικότερα αν βλέπεις σε ελληνικά μπραντς να κρύβει το design τους μια ελληνικότητα Αν γίνεται συνειδητά ναι Ασυνείδητα δεν νομίζω Όλοι οι νέοι σύγχρονοι δηλαδή η δική μου γενιά και η δική σας γενιά

νομίζω ακολουθούν με διεθνή πρότυπα τώρα μέσα σε αυτό εάν πρέπει το προϊόν να δείξει πραγματικά ότι είναι από έναν μικρό Έλληνα παραγωγό προφανώς θα βάλεις κάτι που να θυμίζει η Ελλάδα, να θυμίζει ότι είναι από την Αργολίδα, ότι είναι από τη Θράκη αυτά τα κάνουμε αλλά και ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις και με δεδομένο ότι θέλεις να μιλήσεις δηλαδή οι περισσότεροι από τους πελάτες και παραγωγούς που κάνουν τέτοιους προϊόντα βγαίνουν σε εκθέσεις διεθνείς για να που λύσουν τα προϊόντα τους.

Αυτό δεν ακολουθούν κανόνες και κώδικες του διεθνούς ρεπερτόριου. Δεν δουλεύει εύκολα. Δηλαδή το να κάνω μια αμυγός ελληνική είναι σαν να κάνει ένας Ιαπωνέζος ένα αμυγός γιαπωνέζικο αυτό. Μπορεί αισθητικά να είναι πάρα πολύ δε θα καταλαβαίνω. Ούτε και εύκολα μπορώ να μπω πότε στα παπούτσια του. Άρα λοιπόν η ελληνικότητα για μένα είναι κάτι που δεν ισχύει στην πραγματικότητα.

Δεν υπάρχει κάτι αυτό. Εκτός εάν επιβάλλεται λόγω της φύσης του προϊόντος. Δηλαδή δεν πρέπει να είναι folklore σε καμία περίπτωση. Ναι, γιατί πολλές φορές το συναντάμε αυτή την... Το folklore είναι ό,τι χειρότερο για μένα. Δηλαδή φαντάστο. Για να το πάρουμε ανάποδα για να καταλάβουμε. Αν έρθει ένα βουλγάρικο προϊόν και είναι folklore δεν θα το αγοράσει ποτέ.

ενώ αν έχει τους κώδικες ενός διεθνούς προϊόντος μιας διεθνούς μάρκας εύκολα μπορείς να πεις αυτό είναι ένα καλό προϊόν είναι οι κώδικες, δηλαδή αυτόματα βλέπεις οι κώδικες, δείχνουν ποιο είναι, ξέρει τι θέλει να σου πει το folklore έκτος αν βλάζεις φλοκάδες βλάζεις κούπια εκεί ναι, εντάξει είναι folklore από μόνο του είναι το προϊόν είναι folklore έτσι και αλλιώς.

Έχεις έργα που κάποια δουλειά σου κάποιο brand που έτσι δοκιμάστηκε στο χρόνο και άντεξε πέρα από τον κορέ που το ξέρουμε Έχω brand σχεδόν και πελάτες από την πρώτη μέρα που έχω ξεκινήσει ακόμη. Μάλλον ψέμα το δεύτερο πελάτη έχω ακόμη και λειτουργούμε. Ποιος ήταν ε? Είναι ο Ευρυπίδης τα βιβλιοπολία στο Χαλάμπι. Α, τι εξαιρετικό, ναι, ναι, ναι.

Ο πρώτος δυστυχώς δεν ζει. Ήταν κάτι περιοδικά, ναυτιλιακά κτλ. Και όταν λέω πρώτος, σε σχέση πάντα με την γραφική, γιατί έχω ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, ακόμα όταν σπουδαζα, έκανα κόμιξ. Αυτά είναι τα πρώτα πράγματα που δημοσιεύθηκαν. Κάποια κόμιξ. Την Πράσινη Γάτα, έτσι λέγονταν το, ήταν ένα περιοδικό κόμιξ. Τι ενδιαφέρον, δεν το γνώριζα.

Ναι, είναι η πράσινη γάτα. Υπάρχουν τα μπλε άλογα και πήγε η πράσινη γάτα. Λοιπόν, η διάρκεια είναι ουσιαστικά ένα να αντέχει χωρίς εξηγήσεις. Δηλαδή αυτό που δεν χρειάζεται να εξηγεί τίποτα. Αν το αντέχει αυτό το πράγμα, σημαίνει ότι πάει πολύ καλά. Δηλαδή να λειτουργεί όταν αλλάξουν τα συμφραζόμενα. Δηλαδή όταν είναι κάποια μικρά πράγματα που για να μπορέσει να έχει διάρκεια...

Δεν μπορώ να το εξηγήσω και διαφορετικά. Να μην ξεχνάμε ότι η δουλειά μας είναι εφήμερη. Δηλαδή σχεδόν ό,τι κάνουμε έχει από ελάχιστο χρόνο ζωής μέχρι άντε δυο, τρία, τέσσερα χρόνια βαριά. Αν εξαιρέσουμε βιβλία, ένα βιβλίο μπορεί να έχει πολλά χρόνια ζωής, Αν εξαιρέσουμε κάποια λογότυπα που αντέχουν βαθιά στον χρόνο, αυτά και κάτι ελάχιστα ακόμη πράγματα.

Όλα τα υπόλοιπα που είναι στο ράφι, που είναι έντυπα, εντυπάκια αυτά, όλα έχουν πάρα πολύ μικρό χρόνο. Είναι εφήμερα. Αυτό αυτόματα, οι διάρκειοι, για που μιλούσαμε για τη διάρκεια, δεν μας αφήνουν το δικαίωμα να διαρκέσουν για πάρα πολύ. Με πελάτες μπορείς πραγματικά να έχεις ένα πελάτη 20, 30, 40 χρόνια. αυτό δεν είναι άλλο πράγμα αλλά τα ίδια τα προϊόντα δηλαδή ένας αρχιτέκτονς όταν χτίζει ένα σπίτι μια πολυκατοικία ξέρει ότι θα ζήσει πάνω από 100 χρόνια και ίσως και πολύ περισσότερο ίσως και πολύ πολύ περισσότερο αυτό σε εμάς αν ξέρεις ένα βιβλίο που μπορεί όταν το βρεις σε κάποιο ράφι και μετά από 100 χρόνια και να λειτουργεί και να μπορεί να το διαβάσει κάποιος που ίσως να υπάρχει ακόμα αυτή η γλώσσα μέχρι τότε ναι διαφορετικά δεν υπάρχει στη δουλειά μας επίσης όλο αυτό που δημιουργούμε έχει να κάνει και με αυτό που ονομάζουμε εμπορικότητα του να προσφέρει και πραγματική αξία να πουλήσει να το πούμε έτσι απλά εκεί πως την ορίζεις εσύ την και που βρίσκεις

την ισορροπία μεταξύ της δημιουργικότητας και της εμπορικότητας αν υπάρχει τέτοια διάκριση είναι μόνο στο στο μυαλό μας η εμπορικότητα δεν είναι ντροπή κατ' αρχάς έτσι δηλαδή υπάρχουν περιπτώσεις και ούτε και ούτε ευρισιά δεν είναι κακό πράγμα δεν θα ξεχάσω σε ένα συνέδριο που είχαμε κάνει κάποια στιγμή ένας από μια από τις καλύτερες συναδέλφους είχε κάνει τότε μια τράπεζα και είχε βγει και δικαιολογούν στον κόσμο ότι έκανα και αυτό το πράγμα που ήταν εξαιρετικό πήρε πολλά λεφτά και όταν είχα βγει επάνω τους λέω Χριστιανίνου αντί να νιώθεις περήφανη για αυτό το που έχεις κάνει γιατί και πληρώχεις καλά και η δουλειά είναι υπέροχη δεν καταλαβαίνω γιατί νιώθεις άσχημα δηλαδή η εμπορικότητα σε τελευταία ανάλυση είναι η ικανότητα της εφαρμογής δηλαδή είναι αυτό που έχεις κάνει η εμπορικότητα επιβραβεύει το έργο σου πάρα πολλές φορές είναι ένα ψευτοδήλημα είναι ψευτοδήλημα καταρχάς βέβαια εντάξει θα μου πεις υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που πουλάνε, είναι εμπορικά

και αυτό που λέμε μαζικά. Εντάξει, αλλά δεν υπάρχει ακόμη και ακόμη και στα μαζικά τα στάνταρτ συνήθως είναι καλά. Ενώ στα άλλα μπορείς να βρεις από πολλή χάλια μέχρι τα εριστούργήματα. Στα μαζικά, δηλαδή σε ένα σούπερ μάρκετ δεν θα βρεις ποτέ πολύ κακό πρόγειο. Δεν θα αγοράσεις ποτέ ένα αυτοκίνητο το οποίο θα είναι τραγικό.

Μπορεί να μη σε αρέσει ή να μην κάνει το ένα ή το άλλο αλλά δεν θα είναι ποτέ, δεν θα σε σκοτώσει από μόνο του. Πρέπει να είχαμε βρεθεί μαζί σε εκείνο το συνέδριο που αναφέρεις αν κατάλαβα καλά το case. Ναι. Να περάσουμε σε ένα άλλο κομμάτι της δημιουργικής σου πορείας το οποίο μ' είχε όταν το είδα είχα μια τρομερή έκπληξη και ταυτόχρονα και μ' άρεσε γιατί μ' αρέσει να εξερευνώ διαφορετικές περιοχές δημιουργικές και μ' άρεσε πολύ που το τόλμησες.

Έχεις βρεθεί αυτή τη στιγμή και ασχολείσαι με τη μουσική. Θα μας πεις δύο λόγια έτσι λίγο για αυτό το κομμάτι, αυτό το νέο δημιουργικό ταξίδι. Όταν ξεκίνησα με την κουβέντα μας με ρώτησες πώς έγινα γραφησέγω. Είχα από παιδί, ήθελα να γίνω μουσικός. Ήθελα. Δηλαδή έβαζα τον εαυτό μου περισσότερο μέσα στη μουσική παρά σε οτιδήποτε άλλο.

Δηλαδή γραφησέγω όπως είπα δεν ήξερα γιατί είναι ακριβώς. Βέβαια, εντάξει όσο ήμουν παιδί είχα δασκάλους και τα λοιπά, μάθαινα πράγματα, μάθαινα μουσική. Σαν έφηβος μετά μετά έπαιζα σε μπάντες και μέχρι τα 25-28 έπαιζα ακόμη. Μετά μπήκα στη δουλειά πραγματικά, έκανα παιδιά, έπρεπε να ζήσω, έπρεπε να λειτουργήσω. Οπότε η μουσική ήταν κάτι που δεν ήμουν και τόσο καλός για να το πω και διαφορετικά.

Δεν ήμουν μουσικός, δεν ήμουν βρυτουόζος ώστε να πω ότι θα... Ενώ το πάλεβα δεν το είχα τόσο πολύ καλά. σε επίπεδο να παίζω ένα όργανο. Έπαιζα, αλλά υπήρχαν πάντα καλύτεροι. Οπότε λέω ότι πάνω να κάνω. Και σιγά σιγά αυτό σταμάτησε. Στην πανδημία και μετά σταμάτησε. Δηλαδή γρατζουνούσα μια κιθάρα για να τραγουδήσουμε με τους φίλους μου ή να πούμε τα κάλατα, ξέρω κάτι.

Στην πανδημία όμως βρήκα το χρόνο να ξανά... Δηλαδή επειδή τα πάω και καλά με τους υπολογιστές, ανακάλυψα ένα πρόγραμμα. Βρήκα ότι οι περισσότεροι μουσικοί δουλεύουν με ένα πρόγραμμα που λέγεται Logic Pro, το οποίο μπορείς και αγοράζεις samples, αγοράζεις ήχους, όχι φράσεις. Δηλαδή από ένα βιολί παίρνεις μία νότα μόνο, την οποία σου δίνει τη δυνατότητα, λέγεται MIDI ο τρόπος, δηλαδή είναι σαν να γράφεις νότες αλλά με άλλο αλφάβητο.

Το MIDI λοιπόν είναι ένα αλφάβητο το οποίο παίρνεις νότα-νότα και δημιουργείς τη δική σου μουσική. Το ξεκίνησα πριν τέσσερα χρόνια περίπου, τέσσερα μισή χρόνια, πέντε, πώς έχει πάει τώρα το χάσικο. Έχω βγάλει τέσσερις δίσκους στην Universal. Εντάξει, μην περιμένετε ότι θα γίνουν hit ποτέ γιατί όπως είναι η μουσική, όπως είναι η δουλειά μου μινιμαλιστική, Μινιμαλιστική, είναι ακόμη πιο μινιμαλιστικό το έργο το μουσικό και πιο δύσκολο λιγάκι, γιατί στην μουσική, στην εγγραφιστική προσπαθώ να είμαι και ευχάριστος με τους πελάτες, προσπαθώ να είμαι ευχάριστος και με τους καταναλωτές, να θέλουν να τα αγοράσουν πάση θυσία, γιατί αλλιώς δεν θα...

Ενώ στην μουσική κάνω αυτό που πραγματικά νιώθω ότι είμαι και θέλω. Δεν είναι τα πιο εύκολα, δεν είναι και τα πιο δύσκολα. Είναι σύγχρονη κλασική μουσική, είναι crossover classic music λέγεται, είναι δηλαδή στο μετέχνιο της κλασικής και της... Είναι κλασική κλασική μουσική δηλαδή, δεν είναι... Εγώ γράφω ηλεκτρονικά, δεν χρησιμοποιώ ηλεκτρονικά όργανα.

Δεν βάζω συνδεσάζερ, δεν βάζω... Είναι τα πάντα όργανα ορχήστρας, το οποίο έχει ένα πολύ ενδιαφέρον πιστεύω αυτό. Πάρα πολλοί μουσικοί το κάνουν, πολύ μεγάλοι και διάσημοι, ο Μαξ Ρίχτερ, πολύ διάφοροι σοβαροί μουσικοί, δουλεύουν με τον ίδιο τρόπο. Αυτό και είμαι πάρα πολύ χαρούμενος πρέπει να σας πω, δηλαδή έχω βρει, ξαναβρήκα τον άλλο μου εαυτό, τον μικρό μου εαυτό.

που περνάω καλά. Ο οποίος δεν έχει περιορισμούς, δεν έχει αυτούς τους περιορισμούς που είπαμε πριν ότι έχει το design. Έρχεσαι λοιπόν στη μουσική και είσαι απελευθερωμένος. Είχα βέβαια την ευτυχία, τη χαρά μάλλον, να αναλάβει ο γιος μου το γραφείο πια. Οπότε βρήκα τον χρόνο να μπορέσω να κάνω και αυτό που φανταζόμουν ότι θα έκανα όταν ήμουν μικρός.

Πολύ όμορφη αυτή η αλλαγή πάντως να βρεθεί ο γιος σου να συνεχίζει στα δικά σου βήματα. Ο μεγάλος μου γιος, γιατί ο μικρός μου γιος έχει κάνει ένα bar ένα wine bar, το Len Philippo και το bar λέγεται Philippe Glass. Το λέω για διαφήμιση γιατί έχει πλάκα. Γιατί ο Philippe Glass ο μουσικός είναι μινιμαλιστίας. Είναι από τους αγαπημένους μου, από τους πλέον αγαπημένους.

και έτσι όταν ήρθε και μου λέει θα κάνουμε το μαγαζί πώς θα το πούμε, λέω Φίλιππο δεν σε λέει ένα γκλάσ δεν λέει τα wine bar Φίλιπ Γκλάσ Φίλιπ Γκλάσ λοιπόν, να και το naming η μετάβαση από έτσι ένα μικρό insider τώρα που επέτρεψε μια μικρή παρένθεση από τη μουσική γιατί θέλω να συνεχίσουμε πώς ήταν η μετάβαση από τον μπαμπά στο γιο με πολύ εντός εγωικών λέξεις με πολύ ξύλο πολλούς καβγάδες δεν είναι χωρίς αίμα και δάκρυ μια βελούδινη μετάβαση δεν είναι μια βελούδινη μετάβαση η σύγκρουση γενναιών πολύ παλιά δούλευα με την ΕΔΒΑ η ΕΔΒΑ ήταν μια τράπεζα μια τράπεζα και τότε δούλευα στο πολιτιστικό τμήμα της ΕΔΒΑ το οποίο το έχει αναλάβει τώρα η Τυπηρέως Τότε λοιπόν ο διευθυντής του πολιτικού τμήματος της ΕΤΒΑ πήρε σύνταξη.

Και έλεγε τώρα που φεύγω γίνεται η αποσταλινοποίηση εδώ μέσα και θα αλλάξουν τα πάντα. Κάπως έτσι νιώθω κι εγώ ότι φεύγω το σαυτογραφείο. Η αποσταλινοποίηση. Βέβαια δεν έχω καμία σχέση με τον Στάλινγκ ούτε με ενδιαφέρει. Αλλά θέλω εγώ ότι έχει πλάκα ο όρος. Μάλιστα Θα επιστρέψω λοιπόν στη μουσική και δημιουργείς ένα έργο για τα τέμπη αν δεν κάνω λάθος, σωστά?

Ναι, είναι το τρίτο CD που έχω κάνει, το τρίτο έργο βασπεριτός που έχω γράψει αυτό είναι 57 τέμπη το τέμπη είναι δυσυπώστα το... ακούγεται διαφορετικά γιατί το γράφαμε λατινικά οπότε είναι 57 τέμπη 57 ρυθμοί να το πω διαφορετικά 57 χτυπήματα ας το πούμε αλλά είναι και τα 57 οι 57 ψυχές που φύγαν στα τέμπη που αυτό πραγματικά ήταν συμπλονιστικό, ήταν σοκαριστικό αυτό που είχε γίνει γιατί εμένα δεν με ενδιαφέρει να γράφω ούτε στρατευμένη μουσική, ούτε ποτέ δεν έχω στρατευτεί σε τίποτα από όλα αυτά και δεν με ενδιαφέρει δεν ξέρω εντελώς ασυναίσθητα μου βγήκε αυτό το έργο το οποίο νομίζω είναι βαρύ για να μην λέω, είναι σχεδόν σαν ρέγκιβγέ αλλά νομίζω ότι έχει πολύ ενδιαφέρον να το ακούσει κάποιος αυτό είναι είχα ανάγκη να να μιλήσω με βαριά σχοιοπή στο συγκεκριμένο έργο να το πω έτσι λίγο λίγο χαζά αλλά νομίζω και αυτό Ναι καθόλου χαζά ήταν ένα γεγονός που μας γκλώνησε όλους και συνεχίζει με τον α ή το β τρόπο να υπάρχει σε μια συλλογική μνήμη και κάπου εκεί υπάρχει επίσης ένα

υπάρχει ένα σημείο που ενώνονται γεφυρώνονται οι δύο σε ένα έργο σου οι δύο ρόλοι σου το έργο με το κόπα το κόπα είναι ένα χαμένο γράμμα που έφυσε ένα ίχνος ένα αρχαίο ελληνικό γράμμα ήταν ένα βαρύ κάπα το οποίο ενώ υπήρχε στην αρχαία ελληνική γραφή δεν υπάρχει στη σύγχρονη. Υπάρχει όμως στα λατινικά. Το κάπα, το κόπα μεταφράστηκε ως κιού.

Δηλαδή μάλιστα αν το δείτε στην πραγματικότητα, είναι ένας κύκλος με μια κάθετη γραμμή από κάτω. Ενώ το κιού είναι ένας κύκλος με μια διαγώνια γραμμή δεξιά κάτω. Σωστά, ναι. Αυτή είναι η διαφορά. Και έχουν περίπου το ίδιο άκουσμα. Δηλαδή είναι ένα κ και τα δύο. αυτό για μένα μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα το ότι υπάρχω, ζω, πεθαίνω και αναβιώνω ότι η απουσία παράγει μορφή ακόμη δηλαδή έχει να ενδιαφέρει το αστυπιό είναι ότι επειδή σχεδιάζουν και γραμματοσυρές όμως όταν σχεδιάζεις γραμματοσυρές υπάρχει ένας κάναβος μέσα στο πρόγραμμα όπου έχει πάντα αυτό το κόπα και πάντα αναρωτιούμαι τι διάλογο είναι αυτό το πράγμα όταν το συνειδητοποιώ το κατάλαβα τι είναι μου αρέσει πολύ αυτή η ιστορία ότι υπάρχω, χάνομαι και ξαναανασταίνομαι να το πω δηλαδή μην το πω θρησκευτικά Χριστούς και Παναγίας αλλά μια νεκρανάσταση κάποιου χρήσιμου πράγματος πολύ ομορφή και έχει ενδιαφέρον εξαιρετικά ενδιαφέρον Μάλιστα αυτό το έργο παίχτηκε και στο Μέγαρο, στο Μέγαρο Μουσικής τον Οκτώβριο που μας πέρασε

και το έπαιξε το κουαρτέτο εν χόρδων Λάνιμα. Από ό,τι λένε και από ό,τι πιστεύω δηλαδή, όχι μόνο ότι λένε, γιατί είναι πραγματικά εξαιρετική μουσική. Αυτοί είναι βιρτουόζιους, πώς να κάτσω εγώ δίπλα τους να παίξω. Αλλά επειδή έχω μάθει να γράφω, δηλαδή το αστείο το μεγάλο είναι το εξής, ότι ένας γραφίστας με ένα συνθέτη μουσικό έχει πάρα πολλά κοινά στοιχεία.

Δηλαδή ένας γραφίστας για να ξεκινήσει να... Πολύ θέλω να ακούς αυτό. Να θέλει να φτιάξει κάτι, να κάνει μια ετικέτα. Θα πρέπει να συνδυάσει χαρτιά, μαλλάνια, εικόνες, γράμματα. Εδώ λοιπόν ένας συνθέτης, και όλα αυτά να τα βάλουν και να βγάζουν ένα άρτιο αποτελέσμα που να το αγαπάς, να θες να το δεις, στο άλλο να θες να το ακούσεις.

Γιατί και στο άλλο πάλι έχεις όργανα διαφορετικά, έχεις προφανώς όλο το πεντάγραμμο που μπορείς να κάνεις ό,τι μπορείς να φανταστεί εκεί μέσα και στο τέλος-τέλος θα πρέπει αυτό επίσης να συγκρότηθει. Δηλαδή αυτή η συγκρότηση δηλαδή ότι το παίρνουμε και μαζεύουμε πολλά ανώμια ενδεχομένως πράγματα που κάνει ένας γραφίστας, που κάνει ένας σκηνοθέτης που κάνει ένας αρχιτέκτονας το κάνει και ο συνθέτης.

Δηλαδή, ο συνθέτης με τον γραφίστα θέλω να πιστεύω ότι έχουν πολλά κοινά σημεία. Απλώς αλλάζει το αισθητήριο όργανο. Στο ένα είναι τα μάτια και στο άλλο είναι τα αυτιά. Αλλά η ψυχή είναι η ίδια. Δηλαδή, ο τρόπος σκέψης και ο τρόπος... Εγώ δεν έχω αλλάξει καθόλου τρόπος σκέψης. Δηλαδή, όπως δουλεύω Όπως δουλεύω στο Illustrator, που παίρνω, βάζω, βγάζω, κάνω, run, ακριβώς το ίδιο πράγμα το κάνω σε ένα άλλο πρόγραμμα που είναι για μουσική, στο Logic Pro.

Και είναι πάρα πολύ ενδιαφέρου. Δεν νιώθω ότι κάνω κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που ήξερα τόσα χρόνια να κάνω. Ενώ το να γίνω βιουρτουόζος είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα. Θα πρέπει να κάνω άλλο είδους μελέτη, άλλο είδους... και γι' αυτό πάρα πολύ μουσική δεν γράφουν μουσική δεν μπορούν να γράψουν μουσική γιατί δεν έχουν την κουλτούρα ότι θα πάρω πολλά διαφορετικά πράγματα και θα τα συνθέσω πολύ σωστά πρακτικά για να καταλέψεις θα το καταλέψεις πολύ καλά είσαι στο illustrator και θες να κάνεις μια σύνθεση βάλεις ένα γράμμα ένα α αυτό το α το παίρνεις και το πολλαπλασιάζεις πέντε φορές αυτόματα κάνεις μια εικόνα τα αντιστρέφεις κιόλας και μια φορά αυτό σου βγάζει απίστευτο βάζεις και χρώματα τρία διαφορετικά χρώματα αυτό όμως έγινε μια φύσα το ίδιο πράγμα μπορείς να κάνεις στο αυτό το πράγμα πάντας δεκα νότα το επαναλαμβάνεις δέκα φορές το αντιστρέφεις ανάποδα και ξαφνικά σου βγάζει μια μελωδία το λέω πάρα πολύ είναι μια δημιουργική διαδικασία

που έχει δημιουργία ακριβώς την ίδια σκέψη την ίδια λογική απλώς το ένα αποτέλεσμα αφορά τα μάτια και το άλλο αποτέλεσμα αφορά τα αυτιά φυσικά και τα δυο καταλήγουν στην καρδιά και στην ψυχή πολύ όμορφο πολύ όμορφο αυτό που κλείσεις πράγματι έτσι είναι ήθελες έτσι κλείνοντας σιγά σιγά πλησιάζοντας προς το τέλος και επειδή βλέπω ότι είσαι ένας άνθρωπος λοιπόν ανήσυχος δημιουργικός φεύγεις από το design, περνάς στη μουσική βρίσκεις κοινές ρίζες κοινές αναφορές συνδυάζεις τη γνώση του ενός με τη γνώση του άλλου και φέρνεις κάτι καινούριο. Υπάρχουν πράγματα που έτσι δεν έχεις τολμήσει ακόμα και θα ήθελες κάτι άλλο δημιουργικό που ενδεχομένως να σε περιμένει στην επόμενη στροφή έχω πολλά πράγματα δηλαδή ας πούμε ταυτόχρονα ζωγραφίζω φωτογραφίζω σχεδιάζω φτιάχνω κεραμικά προς το παρόν ακόμη δεν έχω κάνει κεραμικά αλλά μπαίνω και ζωγραφίζω στο μπαρ του γιού μου που σου έλεγα όλα τα κεραμικά είναι ζωγραφισμένα από μένα τρομερό είναι γύρω στα 400-500 διαφορετικά

κεραμικά όλα ζωγραφισμένα ένα-ένα Δεν είναι ούτε για κανένα και ένα Μια κανένα χαλκομανία σε πάνω και τις κολλήσαμε Είναι όλα χειροποίητα Απαγορεύεται να σπάσει φαντάζομαι κάποιου Μέσα στο παιχνίδι είναι και αυτό Του εφήμερου Ακριβώς Αυτά είναι ακόμα πιο εφήμερα Λοιπόν θέλω πολλά να κάνω Δεν ξέρω αν θα προλάβω τίποτα από όλα αυτά Πραγματικά να το κάνω ουσιαστικά εννοώ Αλλά μετρώνω τα χέρια μου Για να μην πω άλλες λέξεις μετώνω τα χέρια μου για να συνεχώς να κάνω πράγματα.

Δεν μπορώ να ησυχάσω. Αυτή νομίζω ότι είναι τελικά και η μεγάλη πάση στη δημιουργία, η μεγάλη ιδέα πίσω από αυτό που λέμε δημιουργικότητα, του να βρίσκεις καινούργια πράγματα, να ψάχνεις καινούργια πράγματα και να μην σταματάς ποτέ. Αυτό σε κρατάει και σε μια γρήγορη και σε κρατάει νέο με κάποιο τρόπο. Τώρα το νέος είναι μια μεγάλη κουβέντα, γιατί όταν με βλέπω στον καθρέφτη δεν βλέπω καθόλου νέο άνθρωπο αλλά πραγματικά νιώθω σαν 25χρονος νιώθω και δεν είναι σχήμα λόγου δηλαδή πραγματικά νιώθω δύο πράγματα είναι η φάτσα μου όταν με βλέπω στον καθρέφτη ειδικά όταν είναι και τα παιδιά μου δίπλα λέω καλά τώρα ας το να πάει και φυσικά ότι το σώμα δεν έχει την ελαστικότητα που είχε μέχρι πριν μερικά χρόνια τι να πω να είμαστε καλά έτσι Όλη αυτή η δημιουργικότητα έτσι για να κλείσουμε πολύ μεγάλο τώρα Πολύ μεγάλη ερώτηση αυτή που μπορεί να ανοίξει ένα τεράστιο κεφάλαιο Αλλά επειδή είσαι ένας άνθρωπος που όπως λες έχεις 45 χρόνια πίσω σου δημιουργικά Κάτι που έχει αλλάξει έντονα τα τελευταία δύο χρόνια το χώρο μας

Είναι η τεχνητή νοημοσύνη πως βλέπεις έτσι μέσα από τη δική σου ματιά και τη δική σου εμπειρία να αλλάζει ο χώρος τουλάχιστον τα επόμενα χρόνια γιατί είναι νομίζω δύσκολο να προβλέψουμε το πως θα κάθεται φυνθή αλλά έτσι οι επόμενες, τα επόμενα δύο χρόνια πως το βλέπεις αυτό να επηρεάζει το χώρο κοίταξε να δεις στα χρόνια που είμαι σε αυτή τη δουλειά δηλαδή όταν βγήκαν οι υπολογιστές λέγαν τελειώσατε, δεν υπάρχει περίπτωση, θα τα κάνουν όλα μόνοι τους. Έτσι.

Δηλαδή, είναι το μόνιμο μότο ότι με το που μπαίνει μια καινούργια τεχνολογία, ότι θα φύγουν θα φύγουν άνθρωποι από τη μέση. Σίγουρα το AI, επειδή αρχίζω να το σκάλιζω για να μπορώ να καταλάβω τι είναι, σίγουρα κάνει πράγματα, αλλά είναι και θεόχαζο, πραγματικά. Δηλαδή, κάνει πράγματα τρομερά και φοβερά, από τη μια, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει θα μου πεις ότι μπορεί να αλλάξει στα επόμενα ένα, δύο, τρία, πέντε χρόνια.

Παρόλα αυτά, δουλειές που τις κάνεις με πάρα πολύ πάθος, πολύ ευσυνείδητα, ενσυνείδητα και με μεγάλη και έχεις και ταλέντο, να το πω έτσι, μια όρθιη λέξη, αλλά έχεις και ταλέντο, δεν θα χαθείς ποτέ, πιστεύω. Το AI θα είναι πάντα ένα εργαλείο, θα είναι ένας βοηθός. Ποτέ θα είναι μπροστά. Έχω πρόσφατα ένα βιβλίο, ένα εξώφυλλο ενός βιβλίου και λέω από περίεργεια για να δω ρε παιδί μου τι θα πει το AI και βάζω την περίληψη που διάβασα δεν έβαλα τον τίτλο έβαλα την περίληψη αυτό που μου έβγαλε όντως έβαλε τα πάντα μέσα δηλαδή ό,τι έλεγε η περίληψη τα έβαλε όλα όλα το οποίο ήταν ένα τραγικό αποτέλεσμα αυτό βέβαια ένας κακός εκδότης ή ένας πολύ κακός συγγραφέας μπορεί να το θεωρήσει ότι Αυτό είναι. Πάρα πολλοί πελάτες εργοτικοί σου λένε θέλω και το ένα και το άλλο και τη μάνα μου και τον πατέρα μου και τα παιδιά μου όλα να είναι μέσα.

Δεν αποκλείεται. Αλλά ποτέ εταιρείες όπως είναι δική σου, δικοί μου, δηλαδή σοβαρές εταιρείες δεν υπάρχει περίπτωση να χάσουν άμεσα τους πελάτες τους ή να χάσουν κάποιοι πελάτες που είναι κακοί έτσι και αλλιώς θα φύγουν. Αλλά μεγάλες εταιρείες δεν υπάρχει περίπτωση. Δεν υπάρχει περίπτωση γιατί ακόμα και δικά τους πλήματα να κάνουν, το AEA θα το χρησιμοποιούν ως βοηθό. Και όχι, δεν θα κάνουν, δηλαδή, ποτέ θα πάτε το κουμπί και του λένε κάνε μου αυτό και θα το βγάζουν.

Δεν θα σου κάνει ένα γάλα. Μπορεί να σου κάνει ένα γάλα. Και τώρα να του πεις κάνω μια δικέτα που να έχει μια γελάδα και να γράφει πάνω η όμορφη γελάδα μου, θα το κάνει. Αλλά το πώς θα το κάνει, εφόσον δεν υπάρχει καμιά στρατηγική σκέψη, δεν υπάρχει καμιά ηθική αξία. Δηλαδή, το AI δεν θα τα έχει ποτέ, πιστεύω. Άρα, λοιπόν, εάν είσαι πάρα πολύ σοβαρό στη δουλειά σου, ακολουθείς τους κανόνες, ακολουθείς τις στρατηγικές κλπ, δεν θα χάσεις ποτέ.

Που βέβαια οι κανόνες και οι στρατηγικές είναι για να μην τις ακολουθείς στο τέλος, για να θες να κάνεις κάτι ρηξικέλευτο. αλλά παρόλα αυτά είναι η η μεγάλη ηλικία για μένα είναι αυτή. Τουλάχιστον τα επόμενα 10-15 δεν μπορώ να ξέρω βέβαια εντάξει τώρα η Κασίας Καρδιού δεν θα υπάρχει πρόβλημα στις σοβαρές στους σοβαρούς επαγγελματίες να το πω καλύτερα γιατί δεν είναι θέμα να είναι μόνο εταιρείες μπορεί να είναι σοβαρές επαγγελματίες. Αυτοί που θα έχουν πρόβλημα είναι τα μικρομάγαζα αυτά δηλαδή που κάνουν μια τελική μακέτα ή κάνουν κάτι που παίρνουν και σήμερα το ίδιο κάνουν, παίρνουν ένα κλειπάρτ τζάμπα από το το τζάμπα το λέω γιατί είναι κακής ποιότητας, γι' αυτό το λέω από ένα τυχαίο site βάζουν και με μια γράμματος σειρά ό,τι να είναι τον τίτλο που θέλουν να βάλουν και νομίζουν ότι έχουν κάνει μια τικέτα. Αυτό γίνεται και σήμερα αυτό θα σου κάνει αυτή τη στιγμή και το AI, μέχρι εκεί αν ξέρεις όμως να χρησιμοποιήσεις το AI και να του πεις να του δώσεις όλη την πληροφορία

και να σου κάνει ένα πολύ καλό μπορεί να σου κάνει καλό αποτέλεσμα αλλά δεν θα σου πάρει τη δουλειά, δεν το κάνει ο πελάτης αυτό είσαι σχεδόν αδύνατο δηλαδή όσο ξέρουν όσο ξέρουν να σχεδιάζουν οι πελάτες σου τόσο θα ξέρει και το AI να σχεδιάζει ναι ακριβώς Γιάννη κάπου εδώ έτσι να ολοκληρώσουμε τη συζήτηση αυτή θα μπορούσα να συζητάμε ώρες. Είσαι ένας άνθρωπος τρομερές γνώσεις, δημιουργικός, που κανείς θα μπορούσε να συζητάει για ώρες για αυτά τα θέματα.

Δεν θα μας ακούσουν όμως, οπότε ας κλείσουμε σήμερα εδώ. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτή την πολύ όμορφη συζήτηση. Εγώ σε ευχαριστώ Γιώργο, σε ευχαριστώ για την τιμή. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Δική μου η τιμή, δική μου η χαρά καλή συνέχεια σε όσους μας άκουσαν αν πήρατε έμπνευση από αυτή τη συζήτηση μοιραστείτε τη ακολουθήστε το podcast και μείνετε συντονισμένοι για τα επόμενα επεισόδια και μέχρι το επόμενο μην ξεχνάτε ότι τα πάντα κάνουν branding καλή συνέχεια σε όλους Ακούσατε ένα ακόμη podcast της σειράς Branding for Greeks με τον Γιώργο Καραγιάννη.

Μέχρι το επόμενο, σας εύχομαι καλή συνέχεια και μην ξεχνάτε, τα πάντα κάνουν branding.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00