Επ.151: Οι Δικές σας Τρομακτικές Ιστορίες

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Και ξεκινάμε σε 3, 2, 1... Χαίρο, φαντασματάκια! Γεια σας και καλώς ήρθατε σε ένα ακόμη επεισόδιο της Κρυβιπέδια. Τι κάνετε, πού είστε. Ελπίζω να είστε όλοι και όλες καλά. Τι σας έχω σήμερα. Σας έχω τις δικές σας τρομακτικές ιστορίες. Κάποια στιγμή πρέπει να σας φτάσω, γιατί η αλήθεια είναι ότι με βλέπω να αργώ και με βάση τις ιστορίες που γράφετε φοβάμαι ότι δεν θα σας φτάσω ποτέ.

00:32 Όχι εντάξει, νομίζω ότι θα τα καταφέρουμε. Σήμερα θα πούμε μερικές δικές σας ιστορίες. Να ξέρετε όσα φαντασματάκια ενδιαφέρεστε να γράψετε τη δική σας τρομακτική ιστορία please μην το κάνετε στα comments των επεισοδίων και please μην μου τα στέλνετε σε μηνύματα στο instagram. υπάρχει ένα συγκεκριμένο link που είναι κάτω στην περιγραφή των επεισοδίων πατάτε αυτό το link και σας πηγαίνει σε μια φόρμα της google εκεί γράφετε την ιστορία σας παρακαλώ να είναι αληθινή και να είναι κάποιο που να έχετε βιώσει ή εσείς ή ένα δικό σας άτομο και έτσι επειδή συγκεντρώνονται όλα σε ένα μέρος στην ουσία τα βλέπω όλα από εκεί Δεν ξέρω αν έχετε παρατηρήσει, έχουμε νέα κάμερα, ελπίζω η ποιότητα να είναι πολύ καλύτερη Βασικά είναι, ελπίζω όμως να το βλέπετε και εσείς, νομίζω είναι μέρα με τη νύχτα, σχεδόν τουλάχιστον Έγινε μια αναβάθμιση όχι μόνο στη κάμερα αλλά και σε ολόκληρο το σύστημα Είναι κάτι το οποίο το πετούσα λίγο από εδώ, λίγο από εκεί και ήρθε η ώρα να πω ότι επιτέλους έχουμε εδώ πέρα και το χέρι, το boom arm για το μικρόφωνο, έχουμε εδώ πέρα ολόκληρο setup, καινούριο pc

01:55 κάτι το οποίο θα με διευκολύνει και εμένα πολύ με τα κολλήματα και με τα θέματα που είχα με το laptop μου οπότε πιστεύω θα μου κάνει και εμένα τη ζωή λίγο πιο εύκολη anyways χαίρομαι πολύ που επιστρέφω δεν κατάλαβα η Αλήθινη ποτέ πέρασε ένας μήνας δηλαδή νιώθω λύσκη και πέρασαν μια-δύο εβδομάδες αλλά υποθέτω ο καθένας για τον καθένα μας τρέχει ο χρόνος διαφορετικά ελπίζω να είστε καλά καθίστε αναπαυτείτε και ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε με την πρώτη σας ιστορία η οποία είναι από το φαντασματάκι με το όνομα Γρηγόρης Γρηγόρης Βέρεια 1986 Καλησπέρα στην όμορφη παρέα των φαντασμακίων.

02:41 Αρχικά θέλω να σε συγχαρώ για όλη τη δουλειά σου ότι σε ακούω σε συγχαρώ για όλη τη δουλειά σου και ότι σε ακούω συνέχεια. Ευχαριστώ πάρα πολύ. Η δικιά μου ιστορία δεν είναι τόσο τρομακτική όσο παραφυσική αλλά είναι πολύ αληθινή. Μερικές πρόσθετες σημειώσεις που θα χρειαστείς για μένα. βρήκαν φρικτό θάνατο στα Τέμπη σε ένα φρικτό δυστύχημα που είχε συγκλονίσει όλη την Ελλάδα επιστρέφοντας από την τρίμερη μαθητική εκδρομή τους όταν το λοφορείο τους συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά με μια νταλίκα που μετέφερε ξύλινες πλάκες νόβα παν.

03:51 Δηλαδή αν εκείνα ήταν πρωτελική όταν έγινε εκείνη ανήποτη τραγωδία εγώ ήμουν βιταλικίου. 4. Η θεία μου τα ήξερε όλα τα παιδιά και τους συγγενείς τους, όπως και εγώ, παρότι δεν πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο. Όμως, λόγω κοινού χωριού, με τα 11 από τα 21 αδικοχαμένα παιδιά και επειδή ήταν πολύ δεμένα μεταξύ τους, τα ήξερα όλα τα παιδιά που έφυγαν, όπως και τα παιδιά που επέζησαν.

04:20 5. Στα 18 μου έφυγα για να σπουδάω στην Αθήνα. Συνήθιζα να ζω στη Νέα Σμύρνη Αθήνας, παντρεύτηκα, πλέον έχω δύο πανέμορφα παιδάκια, ένα κοριτσάκι 11 ετών και ένα αγοράκι 7 ετών. Όμως πολλές φορές εγώ και η οικογένειά μου πηγαίνω ερχόμαστε στο πατρικό μου στη Βέρεια για να δούμε τους γονείς μου ή στο μακροχώρι για να δούμε τη θεία μου και πάμε μέσω τεμπών.

04:45 Πάμε στην ιστορία μας. Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ να πηγαίνω στο σπίτι της θείας μου στο Μακροχώρι Με πήγαιναν οι γονείς μου κάθε Σαββατοκύριακο Εκεί στο Μακροχώρι είχα κάνει πολλές φιλίες με παιδιά Περιτώ να πω ότι πολλά από τα παιδιά που έκανα παρέα όταν ήμουν παιδάκι σκοτώθηκαν τον Απρίλιο του 2003 στα Τέμπη Πόσο μου λείπουν η Ευαγγελία, ο Σταύρος, ο Θανάσης, ο Γιώργος, ο Σάββας, ο ένας Δημήτρης, ο άλλος Δημήτρης, ο Γιάννης, η Χριστίνα, η Περιστέρα, ο Κώστας, ο Ηλίας, η Όλγα Όπως επίσης και όλα τα υπόλοιπα παιδιά που γνώριζα πιο λίγο Τα στεία που κάναμε, τα παιχνίδια που κάναμε και ας μην τους έβλεπα όσο συχνά θα ήθελα Η ιστορία αυτή έχει διαδραματιστεί στο κημητήριο που είναι τα 7 από τα 21 παιδιά Συγκεκριμένα η Ευαγγελία, οι δύο Δημήτρηδες, ο Σταύρος, ο Θανάσης, ο Γιώργος και ο Σάββας Το 2005, δύο χρόνια μετά το τροχαίο Είχα επιστρέψει για λίγο στη Βέρεια από την Αθήνα όπου και σπούδαζα Ήταν Παρασκευή 15 Απριλίου του 2005 Δύο μέρες μετά την τραγική επέτειο

05:56 Όταν έκανα μία διαδρομή σε όλα τα χωριά που θρυνούν παιδιά Για να αφήσω λουλούδια στον καθένα και στην καθεμία Ήταν βράδυ οπότε πλέον είχε σκοτεινιάσει Ξεκίνησα από την ξεχασμένη για να δω τον Βασίλη Τον οποίο οι συμμαθητές του και οι φίλοι του τον φώναζαν μπύλοχα ιδευτικά Μετά πήγα στα Καβάσιλα για να δω τα τρία κορίτσια Την Αναστασία, την Ευανθία, η Εύη και την Ιωάννα, η Γιαννούλα Μετά έφυγα για το επόμενο χωριό που είναι ο Σταυρός Για τον Παναγιώτη και τον Ανδρέα Ο Σταύρος μόνο εννοείς Σημείωση εδώ, ο ένας από τους δύο σήμερα αν ζούσε είχε σκοπό να παίξει στην Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου Αλλά δεν πρόλαβε δυστυχώς Μετά πήρα το αμάξι και έφτασα νέα Νικομύδια που είναι κάπως πιο βόρεια από τα υπόλοιπα χωριά για τη Γεστημανή και τη Γεωργία Μετά πήρα το αυτοκίνητο και οδήγησα γύρω στα 9 χιλιόμετρα νοτιότερα μέχρι την Κουλούρα για να δω την Όλγα, την Ολγίτσα όπως τη φωνάζαμε, η οποία ήταν πάντα με το χαμόγελο Μετά πήγα στο Διαβατό, ένα χωριό ακριβώς κάτω από το Μακροχώρι για τον Ηλία, ο οποίος ήταν ένα υπέροχο παιδί που του άρεσε η μουσική και η κλασική κιθάρα

07:10 Μετά πήρα το αμάξι και σε ούτε πέντε λεπτά ήμουν στο μακροχώρι στο κημητήριο που είναι η Περιστέρα ή αλλιώς η Ρούλα, ο Κώστας, ο Γιάννης και η Χριστίνα Εδώ μια σημείωση, ο Γιάννης και η Χριστίνα ήταν μεταξύ τους πρώτα ξαδέρφια, οι μαμάδες τους αδερφές μεταξύ τους και μάλιστα όταν είχε γεννηθεί ο Γιάννης το 1987 η μαμά του το έδωσε αυτό το όνομα στη μνήμη του αδερφού της Γιάννη που και αυτός σκοτώθηκε σε τροχέως σε ηλικία επίσης 16 ετών.

07:41 Τι τραγικά παιχνίδια μπορεί να παίξει η μοίρα πολλές φορές. Μετά πήγα στη πάνω μεριά του χωριού όπου βρίσκονται τα τελευταία 7 παιδιά. Η Ευαγγελία με το χαϊδευτικό Βαγγελίτσα, ο ένας Δημήτρης, Κοσμίδης και ο άλλος Δημήτρης, Σίγκας, ο Σταύρος, ο Σάββας, ο Γιώργος και ο Θανάσης Ένα μεγάλο μνήμα που σκάφτηκε τότε για να μπουν μέσα αυτά τα 7 παιδιά Η ώρα ήταν πλέον περίπου 9-11.30 το βράδυ Τα νεκροταφεία εκεί μένουν 24 ώρες έως 24 ώρες Είχα καθίσει στο παγκάκι απέναντι από τα 7 παιδιά Δεν ξέρω αν το είδα στον ύπνο μου ή όχι Πάντως βρισκόμουν πάλι στο κοιμητήριο όταν είδα αυτά τα 7 παιδιά να κάθονται στα μνήματά τους και να με κοιτάζουν με ένα αγγελικό χαμόγελο Ξαφνικά από την πόρτα του νεκροταφείου διέκρινα ακόμα 14 φιγούρες να μπαίνουν μέσα Ήταν τα υπόλοιπα 14 παιδιά που βρίσκονταν στα άλλα νεκροταφεία Αρχίσαμε να συζητάμε και ένα από τα παιδιά έβγαλε μια μπάλα ποδοσφαίρου και μου την έδειξε Ξαφνικά ένα χτύπημα κινητού με επανέφερε στη πραγματικότητα

08:50 Τα κινητά που είχαμε τότε το 2005 Ήταν οι γονείς μου και με ρώτησαν πού ήμουν και ότι είχα αργήσει να επιστρέψω Όταν τους είπα πού ήμουν είπαν ότι όλα είναι εντάξει και ότι θα με περιμένουν Να πω εδώ ότι όταν ξύπνησα η ώρα ήταν μία μετά τα μεσάνυχτα Από τις 11.30 που ήρθα στο κοιμητήριο Και τα παιδιά δεν υπήρχαν πια εκεί Υπήρχαν μόνο τα 7 μνήματα Ο βράχος που έχει πάνω τις εικόνες του Χριστού και ο μαρμάρινος στήλος με τα πρόσπατων 21 δικοχαμένων παιδιών.

09:24 Πήρα το αμάξι, γύρισα σπίτι, μίλησα με τους γονείς μου για λίγο και ξάπλωσα. Όταν ξάπλωσα είδα στον ύπνο μου τα 21 παιδιά με την μπάλα που μου έδειξαν στο νεκροταφείο. Σε κάποια φάση ένα από τα παιδιά, δεν θυμάμαι ποιο, μου είπε «κράτα αυτή την μπάλα, θα σου χρειαστεί». Ξύπνησα. Ήταν πια Σάββατο πρωί και θα πηγαίναμε στη θεία μου στο μακροχώρι. Όταν φτάσαμε στο σπίτι της, έξω από αυτό βρήκα μια μπάλα. Ήταν ακριβώς η ίδια μπάλα που είχα δει στον ύπνο μου.

09:59 απίστευτο το πιο απίστευτο όμως είναι το γεγονός ότι από τότε αυτή η μπάλα με έχει προστατέψει πολλές φορές από τότε όταν έχω την μπάλα στα χέρια μου νιώθω ότι μιλάω με τα παιδιά τα δικοχαμένα αγγελουδάκια των τεμπών εκτότε είχα παντρευτεί όπως είπα και έχω δύο παιδιά αυτή την μπάλα δεν την αποχωρήσω με ποτέ μου φυσικά σαν μια φέρος την Βαγγελίτσα, την Αναστασία, την Περιστέρα στη Γεωργία, στον Στάουρο, στον Ηλία στον Παναγιώτη, στον Ανδρέα, στη Χριστίνα στον Γιάννη, στον Βασίλη, στην Ευανθία στον Δημήτρη, στον Κωνσταντίνο στη Γεστημανή, στον Σάβα, στον Θανάση στον Γιώργο, στην Ιωάννα στον Δημήτρη και στην Όλγα αλλά και στον Ανέστη, ο οποίος επέζησε από το Τουρχαίο, είχε τραυματιστεί σοβαρά και είχε νοσηλευτεί μάλιστα για έναν μήνα αλλά 19 χρόνια μετά δεν άντεξε και έδωσε τέλος τη ζωή του.

10:52 Ελπίζω να σου άρεσε. Οριακά στο τέλος για κάποιο λόγο με πιάσε μία ανατριχή λαπάβλα ας το πούμε συγκίνηση. Καλά, πού να σχολιάσουμε το γεγονός ότι έχουμε και τα τέμπη για τα οποία να το θέσω έτσι και κακώς που θα το θέσω έτσι τα πρόσφατα τέμπη, δηλαδή το γεγονός ότι τα τέμπη δεν έχουν υποστεί ένα έτσι μόνο ένα αλλά δύο αν δεν κάνω λάθος τεράστιοι έτσι μεγάλα και άσχημα τυχήματα όπου έχουν χαθεί άδικα παιδιά και φοιτητές και πιο μεγάλες ηλικίες γιατί όλες είναι ανθρώπινες ζωές και αυτό εν τέλει έχει σημασία και αυτή η ιστορία η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ συγκινητική και είναι πολύ ωραία το πως κατά μία έννοια σε προστατεύει σε προστατεύουν τα παιδιά κατά μία έννοια μέσω αυτής της μπάλας ότι είναι κατά μία έννοια ένα ενθύμιο κάτι να έχεις από αυτά πάμε στην επόμενη ιστορία από το φαντασματάκι με ψευδόνυμο φαντασματάκι με άποψη για και από μένα αν είμαι σε βίντεο για και στα υπόλοιπα φαντασματάκια Λοιπόν, στο ψητό τώρα. Πριν περίπου τρία χρόνια μετακόμισα για πρώτη φορά στο εξωτερικό. Μετά από τον πρώτο ένα μήνα περίπου, άρχισε να συμβαίνει. Ένα βράδυ που είχα πέσει για ύπνο, ξυπνάω ξαφνικά, δεν ξέρω ακριβώς ώρα που να τολμήσω να τη κοιτάξω με αυτό που είδα, παίζει να ήταν ξημερώματα πάντως, και βλέπω μία φιγούρα πάνω στην καρέκλα του γραφείου μου.

12:57 Η γυναικεία έμοιαζε. Ήταν ολόμαυρη και κοιτούσε εμένα αλλά προς τον διάδρομο το διαμερίσματός μου. Το ξέρω ότι αυτή η αντίδραση σπάνια ακούγεται από κάποιον, αλλά εγώ κλώτισα με δύναμη την καρέκλα και ξαφνικά η φιγούρα, δεν κατάλαβα πως έγινε, εξαφανίστηκε σαν καπνός. Αυτό συνέβαινε περίπου για μία εβδομάδα μέχρι που έβαλα εικόνες Αγίων, όσες μπορούσα να βρω μέσα στο σπίτι γιατί ο τρόμος μου για αυτή τη φιγούρα έχει φτάσει στο πικ, και εκείνο το βράδυ έκανα την προσευχή μου που κακώς κάποιες φορές την ξεχνούσα.

13:43 Να μην τα πω λόγο, η άθλη αυτή φιγούρα δεν ξαναεμφανίστηκε ποτέ Και από τότε που έκανα αυτά τα πράγματα Sorry αν βγήκε μεγάλη ιστορία και κάτι τελευταίο προς τα φαντασματάκια Ο Χριστός μας και ο Θεός μας προστατεύει Και αν τον εμπιστευτούμε και μιλάμε μαζί του Τι και να έχουμε κάνει Επίσης θέλω να σου πω το podcast είναι τέλεια Συνήθισε έτσι Thank you αγαπητό φαντασματάκι Το γεγονός ότι κλώτσες όντως είναι περίεργη αντίδραση και το γεγονός ότι δεν έκανε σε αυτή τη φιγούρα να τρομάξει και να μη σε ξανά επισκεφτεί ποτέ μου κάνει επίσης τρομερή εντύπωση γιατί αν ήμουνα κάποιο κακόβολο πνεύμα και πήγαινα να στοιχειώσω κάποιον και έβλεπα ότι αυτός ο κάποιος κλωτσούσε δεν ξέρω αν θα ήθελα να συνεχίσω να τον ενοχλώ πάμε στο επόμενο φαντασματάκι με το ψευδόνιμο Φελ, ελπίζω να το λέω σωστά Για αρχικά ήθελα να πω ότι λατρεύω το podcast συνέχισε έτσι Άσε καλά λίκουλα Η ιστορία που θα πω έγινε πριν από περίπου 1,5 με 2 χρόνια Μένω σε ένα χωριό κοντά στη Θεσσαλονίκη

14:54 Και κάθε καλοκαίρι τα παιδάκια βγαίνουν έξω και παίζουν Γιατί δεν περνάνε πάρα πολλά μάξια Ειδικά κοντά στο σπίτι μας Έχει σημασία για πιο μετά Ήταν Μάιος και κοιμόμουνα και έβλεπα ένα άσχετο όνειρο και σε κάποια φάση θυμάμαι ότι στο όνειρό μου έτρεχα και έπεσα Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι χαρακτηριστικά ήμουνα σε ένα μαύρο χώρο και στη μέση ήταν μια γυναίκα ντυμένη στα άσπρα και κάτι ψηθήριζε Την πλησίασα και σιγά σιγά, την πλησίασα μόνο εννοείς, άρχιζε να μιλάει πιο δυνατά και έλεγε πρόσοχε δεν είναι η πρώτη φορά Και όσο περισσότερη ώρα περνούσε άρχισε να ορλιάζει το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και ξύπνησα κλαίγοντας κοντά στις 3.30.

15:37 Περιτώ να πω ότι δεν ξανά κοιμήθηκα το βράδυ. Το επόμενο βράδυ καθώς γύριζα από μάθημα ήταν η αδερφή μου και κάτι άλλα κορίτσια και παίζανε πίσω από το σπίτι μας έναν δρόμο. Και κρυμμένος πίσω από έναν τείχο ήταν ένας άντρας ντυμένος στα μαύρα που τις κοίταζε. Όταν το είδα ήταν από εκείνα τα συναισθήματα που ξύσω ότι κάτι είναι πολύ λάθος Πήγα και είπα στα κορίτσια ότι κάτι τις ήθελαν μέσα και τις πήγα όλες μες στο σπίτι Μετά πολύ όταν ξαναπήγα με τον πατέρα μου να δω μαμά ήταν ακόμα εκεί, είχε εξαφανιστεί Την ίδια μέρα η μητέρα μου χωρίς να ξέρει τίποτα Είπε ότι είδε έναν τυπάντι μένω στα μαύρα να κάθε και να κοιτάει πολύ έντονα μέσα στο μαγαζί της Ακούσαμε για ένα μαύρο φορεμένο και από κάποιους άλλους Αλλά μετά από περίπου τρεις-τέσσερις μέρες εξαφανίστηκε Δεν ξέρω αν θεωρούσα την όλη κατάσταση παραφυσική Αλλά ήταν ανατριχιαστικό Είμαι σίγουρη ότι ήταν Είτε παραφυσικό ήταν είτε όχι Θεωρώ ότι αντέδρασε πολύ σωστά και καλά έκανες Και έφερες τα κορίτσια μέσα στο σπίτι

16:47 Πάμε τώρα στο επόμενο φαντασματάκι με το ψευδόνιμο Λούνα. Καλησπέρα. Αυτό που θα σου πω δεν το βιώνω σαν τρομακτικό αλλά σαν κάτι ιδιαίτερο. Για αρχή να σου πω ότι δεν είμαι πιστή σε κάποια θρησκεία. Η ιστορία έχει ως εξής. Όταν ήμουν μικρή έβλεπα τους γονείς μου ελάχιστα. Μόνο Σάββατο βράδυ και Κυριακές. Τώρα όταν περνούσα χρόνο με τους γονείς μου, εννιά στις δέκα φορές βρισκόταν μαζί μας ο κολλητός του πατέρα μου, Μιχάλης, με τη σύντροφό του.

17:21 Εγώ στον Μιχάλη είχα υπερβολική αδυναμία, μου έμαθε να συζητάω, μου έμαθε το πόσο άσχημο είναι το να μισείς κάποιον και μου έμαθε για τα ναρκωτικά, πώς υπάρχουν, τι κάνει το καθένα και γενικά με έμαθε πολλά πράγματα που στη ζωή μου με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ, είτε για να μην μπλέξω είτε για να βοηθήσω κάποιους φίλους.

17:40 Πολλά κομμάτι του χαρακτήρα μου είναι επηρεασμένα από εκείνον τον άνθρωπο. Αυτός ο άνθρωπος, ο τόσο σημαντικός για μένα, μου ήταν σαν δεύτερος μπαμπάς, όπως καταλαβαίνεις. Δυστυχώς, απεβίωσα σε δυστύχημα με τη μηχανή. Τότε εγώ έμπαινα στο γυμνάσιο, οπότε όλη μου η παιδική ηλικία ήταν μαζί του. Μεγαλώνοντας, δεν κατάφερα να ξεπεράσω το φευγιό του, για να είμαι ειλικρινής, και πάντα ήθελα με οποιονδήποτε τρόπο να αισθάνομαι την παρουσία του.

18:08 Πριν ένα χρόνο λοιπόν γνώρισα τη σχέση μου που μου τον θυμίζει αρκετά στους τρόπους του στην ομιλία του, σε πολλά πράγματα. Πριν δύο μήνες λοιπόν που πήγα πάλι στο κοιμητήριο πέρασα από το μνήμα του Μιχάλη, πάντα πάω, μαζί με τη σχέση μου για να τον γνωρίσει. Ξέρω πως ίσως φαίνομαι περίεργη. Μετά πολλά ώστε το μνήμα ήρθε και έκατσε μια νυχτοπεταλούδα Στη φωτογραφία του Μιχάλη και μετά πάνω μου πήγα πάλι μετά από μια εβδομάδα σχεδόν ή λίγο λιγότερο και μόνο με αυτή τη φορά και τον παρακάλεσα αν έστελε εκείνος ή αν έχει κάποια σχέση με τον ερχομού αυτού του ανθρώπου στη ζωή μου, τις σχέσεις μου, να μου δώσει κάποιο σημάδι.

18:54 Σου τονίζω ότι ποτέ στο σπίτι που μένω με τη σχέση μου δεν είχαν ξανάρθει νυχτοπεταλούδες. Ούτε μία. Τρεις με τέσσερις μέρες μετά από αυτό, μέχρι και σήμερα το σπίτι πάντα έχει νυχτοπεταλούδες. Το είδος που τρέφεται από νυχτοφόρα λουλούδια. Κάτι που δεν έχω στην αυλή. Πολύ όμορφη ιστορία Εννοείται Το να χάνεις κάποιον με τον οποίο νιώθεις πολύ κοντά Και ότι Ειδικά το ότι σου Διαμορφώνει και τα πράγματα Στον χαρακτήρα σου και τα λοιπά Καθώς μεγαλώνεις και τον έβλεπες σαν δεύτερο μπαμπά Είναι όντως πολύ Δεν είναι μια καθόλου εμπειρία Όταν χάνεις έναν τέτοιο άνθρωπο Μπορεί ίσως κάποιοι κάποια φαντασματάκια κάποια από εσάς να έχουν τέτοιες σχέσεις με τους παππούδες τους ας πούμε ειδικά όταν ήμασταν μικρά μπορεί κάποιοι να είχαν πιο στενή σχέση και με τους παππούδες και τις γιαγιάδες οπότε το να τους χάνεις είναι θα έλεγα ένα τέτοιο συνέστημα να νιώθεις ότι χάνεις κάποιον ο οποίος σε μεγάλωσε είναι αρκετά βαρύ αλλά η αλήθεια είναι ότι η ιστορία αυτή είναι πολύ όμορφη

20:15 Και με το καλό ελπίζω να είστε ακόμη μαζί και οι νυχτοπεταλούδες ακόμα να πετούν γύρω από το σπίτι σας. Πάμε τώρα στην ιστορία της Μπέλα και πάμε να ξεκινήσουμε. Καλησπέρα και συγχαρητήρια για την εκπομπή και τις ωραίες ιστορίες. Ευχαριστώ πολύ. Βέναμε τον άντρα μου σε ένα φιλικό σπίτι. Ο σπίτον οικοκύρης έμενε στο εξωτερικό το οποίο είχε βαριά ατμόσφαιρα.

20:44 Μετά από κανένα μήνα που μέναμε εκεί αρχίσαμε τα περίεργα Πρώτα να εξαφανίζονται κλειδιά και να εμφανίζονται στο σημείο που τα είχαν πάντα Φώτα ενώ τα σβήναμε τα βρίσκαμε αναμένα Ο σκύλος ανήσυχος συνέχεια ακούγαμε βήματα και κάτι τέτοια Και έτσι ένα βράδυ ένιωσα ότι κάποιος είναι στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας και με κοιτάει κλεφτά Δεν είδα πρόσωπο αλλά ένιωσα την κακιά παρουσία Το ίδιο όνειρο το έβλεπα για καμιά βδομάδα και αυτό πάντα πλησίαζε βήμα βήμα Τελικά ήταν ο έξω από εδώ αλλά μισός άνθρωπος, μισός με πόδι από κατσίκι, κατσικοπόδωρος Ενδιάμεσα έβλεπα παράλληλα άσχημα όνειρα με μαύρες σκιές κτλ Άιζα να φοβάμαι να κοιμηθώ Κάθε βράδυ όμως τον έβλεπα με άλλη μορφή και πάντα ήξερα ότι ήταν αυτός Ένα βράδυ, το τελευταίο, τον είδα να κάθεται στα πόδια μου στην άκρη του κρεβατιού και να με ακουμπάει στη γάμπα και να μου λέει όλα καλά θα πάνε Ξύπνησα και είχα μία μελανιά ακριβώς στο σημείο σαν να με κλώτσει σε κατσίκι, έχω και φώτο Τότε αποφασίσαμε τον άντρα μου να πάμε στο μοναστήρι του Αγίου Κυπριανού και μίλησα με έναν μοναχό

22:11 Είποτε ο διάβολος προσπαθεί να με προσεγγίσει και θα πρέπει άμεσα να το διορθώσουμε γιατί πλησίασε πολύ λόγω της μελανιάς Διάβασε μια ευχή και μου είπε να κάνω κάποια πράγματα Από τότε δεν με ξανενόχλησε Από τότε ο Άγιος Κυπριανός είναι ο προστάτης μου και έχω και μικρές αποδείξεις ότι είναι πάντα δίπλα μου και με προσέχει Τι άκρια ιστορία είναι αυτή, πόσο τρομακτικό είναι το να φοβάσαι να κοιμηθείς Γιατί φοβάσαι το τι θα δεις όταν θα κοιμηθείς ενώ το να κοιμάσαι είναι μια ζωτικής ανάγκης πράξη που πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος οπότε το να βλέπεις τόσο ασχήμα όνειρα που να σε κάνουν να νιώθεις ότι φοβάμαι να κοιμηθώ ελπίζω τουλάχιστον και χαίρομαι που είσαι καλύτερα Πάμε τώρα στην ιστορία του Μιχάλη Δέλ Μιχάλη παιδί μου, μου έχεις στείλει μια εκθεσούλα Πάμε να ξεκινήσουμε με την έκθεσή του Αρχικά θέλω πολύ να σας συγχαρώ για όλης τη δουλειά μέχρι τώρα, είσαι εξαιρετική, είμαι πιστός φαντασματάκη εδώ και αρκετό καιρό να είσαι καλά, σε ευχαριστώ πάρα πολύ

23:38 Πάμε στην ιστορία μας τώρα Ήταν καλοκαίρι του 2018 συγκεκριμένα μετά τον 15 Αύγουστο και είχα πάει στην Άξο παρέα με έξι φίλους μου οι οποίοι είναι Δημήτρης, Ιάκωβος, Μαριάντζελα, Γιώργος, Σάββας αδέρφια ο Γιώργος και ο Σάββας μεταξύ τους και ο άλλος Γιώργος για να μην τον μπερδεύουμε με τον άλλον Γιώργο θα το λέμε Ρόρι όπως τον φωνάζουμε στην παρέα όπου στην χώρα της Νάξου, είτε στη πιο φημισμένη ταβέρνα του Αγίου Προκοπίου, στον Γιαννούλη.

24:41 Ίσως τώρα κάνω διαφήμιση στη συγκεκριμένη ταβέρνα, η οποία έχει όντως πραγματικά εξαιρετικό φαγητό και υπέροχη ατμόσφαιρα. Ένα βράδυ όμως αποφασίσαμε να πάμε σε ένα ορεινό χωριό, συγκεκριμένα στην Απίρανθο, και να περάσουμε εκεί τη βραδιά μας και να γυρίσουμε τη νύχτα στο ξενοδοχείο. Με έχει συμβουλεύσει η γιαγιά μιας φίλης ενός πολύ καλού μου ξαδέρφου του Μάριου, ενός ξανθού παιδιού που τότε ήταν 11 ετών και που ήταν και στο Μάστερ Σεφ Τζούνιουρ τότε, να ανέβουμε στην Απείρανθο καθώς η ίδια είναι από εκεί.

25:17 Φτάσαμε απόγευμα στην Απείρανθο μετά το μεσημεριανό μας μπάνιο και είχαμε σκοπό να το περάσουμε εκεί μέχρι τη νύχτα για να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο. Πέρασε το απόγευμα με παγωτό σε ένα ωραίο το μαγαζάκι στην Απίρανθο και μετά που κάναμε βόλτα γύρω από το χωριό κατά το βράδυ κάτσαμε και φάγαμε σε μια ταβέρνα στο μέσο του χωριού Το φαγητό ήταν πραγματικά νόστιμο Περνάγαμε καλά ως που η ώρα πήγε τα 12.30 μετά τα μεσάνυχτα Ο Δημήτρης μας είπε «Μάγκες ήρθε η ώρα να φύγουμε έχω να οδηγήσω και ολόκληρη απόσταση»

25:51 Τελικά κάτσαμε για ακόμα μισή ώρα και όταν η ώρα πήγε μία, ο άνθρωπος που είχε την ταβέρνα μας είπε ότι κλείνει. Επομένως και εμείς ξεκινήσαμε και κατευθυνθήκαμε προς το βανάκι μας. Μπήκαμε μέσα και αφού βάλαμε μουσική, ο Δημήτρης ξεκίνησε να οδηγάει και εμείς να συζητάμε περί ανέμων και υδάτων. Σε κάποια φάση βρέθηκαμε μόνοι μας στη μέση του πουθενά Ήταν και η ώρα μια μισθα μεσάνυχτα και όλο αυτό το έκανε ακόμα πιο σκοτεινό Ξαφνικά ο Ιάκωβος είπε «Ωχ, δείτε ένα σπίτι»

26:23 Η Μαριάντζαλα το απάντησε «Νομίζω πως δεν το είχαμε δει αυτό πριν» «Και φαίνεται πολύ εγκαταλελειμμένο» είπε ο Γιώργος «Και τι είναι αυτό εκεί πέρα» ρώτησε ο Ρόρης Είδαμε προς την κατεύθυνση του δακτύλου του ρόρι και είδαμε μία παράξενη οπτασία, μία ανθρώπινη σιλουέτα να φωσφορίζει και να καμπουριάζει Το φως που έβγαζε είχε κάτι το απόκοσμο «Μια ηλικιωμένη κυρία» είπε ο Σάββας Την είδαμε που κατευθύνθηκε και μπήκε σε αυτό το σπίτι Δεν περπατούσε, απλώς αιωρούνταν, παρότι είχε άπνοια Μόλις μπήκε μέσα και χάθηκε από τα μάτια μας αισθανθήκαμε ξαφνικά όλοι μας και η Εφτά μία παράξενη και απόκοσμη παγωμάρα Ωστόσο μετά από 5 λεπτά ο Δημήτρης συνέχισε να οδηγάει Περίπου 10 λεπτά μετά στα αριστερά μας είδαμε κάποια δέντρα και για λίγο μία κραυγή πνίγηκε στο λαιμό μας Καθώς και η Εφτά νομίσαμε ότι είδαμε ένα κρεμασμένο σώμα ανάποδα από ένα από τα δέντρα «Παιδιά, δεν γίνεται αυτό σήμερα», είπα. «Τη μία με το σπίτι και την ηλικιωμένη υγριά με την παράξενη λάμψη και τώρα αυτό και να το βλέπουμε και όλοι»

27:41 Ο Ιάκωβος πρόσθεσε «Κάτι παράξενο συμβαίνει εδώ πέρα». Ο Δημήτρης που όλος παραδόξης ήταν ο πιο ψύχραμος εκείνη τη στιγμή, είπε ότι θα πάμε στο ξενοδοχείο και εκεί θα το συζητήσουμε. Τέλος πάντων συνεχίσαμε μέχρι που τελικά μετά από περίπου 40 λεπτά φτάσαμε στο ξενοδοχείο Ο Δημήτρης μας είπε ότι τώρα είναι αργά, θα τα πούμε το πρωί πιο αναλυτικά με το φως της ημέρας Όλοι συμφωνήσαμε και ο καθένας μπήκε στα δωμάτια του Εγώ μόνος μου στο ένα δωμάτιο, ο Δημήτρης με τη Μαριά Τζέλα στο δεύτερο Ο Γιώργος με τον Σάββα στο τρίτο και ο Ιάκωβος με τον Ρόρι στο τέταρτο Όλος παραδόξως είδα έναν παράξενο εφιάλτη εκείνο το βράδυ στον ύπνο μου Είδα έναν άντρα ψηλό να με κυνηγάει συνέχεια Από τη φάτσα φάνηκε ότι ήταν ο άντρας που νομίζαμε ότι είδαμε κρεμασμένο ανάποδα από εκείνο το δέντρο Μετά ξύπνησα και προσπάθησα να ξανακοιμηθώ Αλλά δεν μου κόλλαγε ύπνος και έτσι χάζαβα στο κινητό μου Το πρωί που ξυπνήσαμε συναντήθηκα με τα υπόλοιπα παιδιά και μου είπαν ότι και αυτοί είχαν δει τον ίδιο εφιάλτη.

28:47 «Πρέπει να το ψάξουμε», είπε ο Δημήτρης. «Εγώ σκέφτηκα ότι η κυρία Άννα ίσως γνωρίζει», σημείωσε η κυρία Άννα, η δοκτήτρια των δωματίων. Έτσι τη χτυπήσαμε το κουδούνι της και μας άνοιξε ο μικρός της γιος, τότε 8 ετών, ο Παναγιωτάκης, με τον οποίο παίζαμε πολύ όσο ήμασταν στο ξενοδοχείο. Αφού τον ρωτήσαμε αν είναι η μαμά του εκεί, ο ίδιος τη φώναξε και η κυρία να ήρθε στην πόρτα Μας ρώτησε αν είναι όλα εντάξει και αν περνάμε καλά και της είπαμε το τι είδαμε «Ωχ, ώστε την είδατε κι εσείς» μας απάντησε η κυρία Άννα Και συνέχισε Την ιστορία μου την είχαν πει οι γονείς μου και την ξέρει και ο Ματθαίος Ο Ματθαίος είναι ο άντρας της Η συγκεκριμένη κυρία ήταν μια γυναίκα πολύ μοναχική, ευκατάστατη. Στο χωριό της βέβαια τη λάτρευαν όλοι, παρότι ήταν μοναχική.

29:40 Ένα μοιραία βράδυ το 1928, δηλαδή πριν 90 χρόνια, ήρθε ένας ληστής ψηλός σαν αυτόν που είδατε και μου περιγράψατε. Πήκε στο σπίτι της ενώ κοιμόταν και αφού τη σκότωσε, της εκλέψε όλη την περιουσία. Για να μην γίνει αντιληπτός πήγε προς τα κάτω που υπάρχει εκείνο το δάσος και σκαρφάλωσε σε ένα δέντρο. Εκεί πάνω στο πανικό του έδεσε ένα σκηνή αλλά επειδή ήταν αδέξιος το πέρασε από λάθος σημείο με αποτέλεσμα να κρεμαστεί ανάποδα. Εμείς μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Η κυρία Άννα όμως συνέχισε.

30:18 Τον είχαν καταλάβει κάτοικοι του χωριού και τον κυνήγησαν μέχρι που τον βρήκαν σε αυτή την κατάσταση κρεμασμένο ανάποδα Αφού τελείωσε την αφήγησή της η κυρία Άννα πήραμε λίγο και το πανεγιωτάκι για να πάμε παραλία Και εκεί τρώγοντας δύο λουκουμάδες ο καθένας μας από τον κύριο που πουλάει λουκουμάδες στη παραλία σκεφτόμασταν αυτά που ακούσαμε Όλος παραδόξως άλλες δύο φορές που περάσαμε από εκείνο το σημείο που υποτίθεται ότι ήταν το σπίτι Δεν το είδαμε όμως πουθενά Τώρα είναι Ιούλιο του 1925 Έχουν περάσει 7 χρόνια από τότε αλλά ακόμα το θυμόμαστε Αυτή ήταν η ιστορία μου ελπίζω να σου άρεσε Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου Να είσαι καλά Νομίζω και 80 χρόνια να περάσω αυτού του να είμαστε ζωντανοί Νομίζω ακόμα θα το θυμάστε Είναι κυριολογικά σαν να ακούω μια τρομακτική ιστορία για μια παρέα, δηλαδή ακούγεται ψεύτικο αλλά δεν είναι ψεύτικο.

31:23 Πάμε τώρα στην ιστορία από το φαντασματάκι με το ψευδόνυμο φάντομ φαντασματάκι. Γεια σας μίσης φάντομ, λατρεύω το podcast σας, ελπίζω. Σας ευχαριστώ πολύ. Εγώ δεν πιστεύω στο παραφυσικό αλλά βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα τρομακτικά πράγματα. Λοιπόν θα σου διηγηθώ ένα σύντομο όνειρο που για κάποιον τρόπο, για κάποιον λόγο μάλλον εννοείς, το βλέπω συχνά.

31:47 Είμαι εγώ μικρός, είμαι τη μαμά μου και τη γιαγιά μου. Μας λέει η γιαγιά μου ότι βρήκε το νούμερο τηλεφώνου της πρόπρο γιαγιάς μου. Από ό,τι θυμάμαι από το όνειρο πήραμε το τηλέφωνο της καθώς ήμασταν σίγουροι ότι δεν θα σήκωνε κανείς. ξαφνικά από το ακουστικό ακούγεται ένα έρχομαι. Τότε ανοίγει η πόρτα του δωματίου και στο τοβάνι βλέπουμε μια μαύρη φιγούρα.

32:14 Άρχισε να ψιθυρίζει με μια πολύ creepy βαριά φωνή. Τσιρίζει και κάνει ένα jump scare πάνω μας. Την πρώτη φορά που το είδα ξύπνησα μέσα στο λούσιμο και τον ιδρώτα. Σας ευχαριστώ που τη διαβάσατε. Ελπίζω να σας τρόμαξε. Συνεχίστε έτσι. Ελπίζω να είναι αληθινή ιστορία. Βασικά, ναι. Δεν θα ήθελα βασικά να το ζήσει κανένας, αλλά...

32:41 Βαου. Φαντάσου να βλέπεις jump scare στο όνειρό σου. Δεν θα το άντεχα. Δεν θα το άντεχα ειλικρινά, γιατί... Ήδη εγώ δεν αντέχω τα jump scare σε ταινίες και σε παιχνίδια. πώς αντέχεις να τζάμπεις και στο όνειρό σου παθαίνεις καρδιά στο όνειρό σου θα μπορούσε δεν ξέρω αν υπάρχουν καταγεγραμμένα φαινόμενα όπου άλλος πάει και κοιμάται και λογικά λόγω εφιάλτη παθαίνει κάποια ανακοπή αν και φοβάμαι ότι σίγουρα θα υπάρχει κάτι τέτοιο αλλά ναι πάμε στο επόμενο φαντασματάκι με το ψευδόνυμο Εύη Ας ξεκινήσουμε με background information που είναι αρκετά χρήσιμες.

33:55 Στις 2 Ιανουαρίου του 1917 άρχισε η μάχη. των Βενιζελικών. Κάποια στιγμή μια ασπροφορεμένη γυναίκα τον άρπαξε στην αγκαλιά της και τον κατέβασε από το βουνό στο υπόγειο του σπιτιού του τρέχοντας σχεδόν πετώντας και ύστερα εξαφανίστηκε πριν προλάβει να τη ρωτήσει ποια ήταν. Όταν το βρήκε η μητέρα του και εκείνος της περιέγραψε τι είχε συμβεί έμεινε έντρομη να τον κοιτάζει πιστεύοντας ότι η σωτήρα του γιου της ήταν η Αγία Παρασκευή.

34:51 Την επόμενη μέρα πήγε στην εκκλησία δίπλα από το σπίτι τους και ευχαρίστησε την Αγία για το θαύμα της. Ο προπάπους μου ονόμασε την κόρη του Παρασκευή της οποίας το όνομα έχω και εγώ σήμερα. Η ιστορία μου δεν είναι και ιδιαίτερα τρομακτική αλλά μοιράζεται τα ιστορικά γεγονότα του τόπου μου που είναι άγνωστα για τους περισσότερους.

35:11 Είναι πολύ ωραία η ιστορία η ιστορία σου Εύη. Δεν χρειάζεται να πάρει τα μην ανησυχείτε Αλλά είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία Και του Γιώνας ότι μας έκανες και ένα background check Να μας δείξεις και τα ιστορικά γεγονότα Ήταν μια πολύ ωραία πινελιά Και εντωμεταξύ τώρα φαντάζομαι να μεγαλώνεις Και να λες ότι όταν ήμουν 5 χρονών Θυμάμαι ότι μέσω σε μια λευκή φιγούρα Από το να πεθάνω από σφαίρες είναι πολύ περίεργο νομίζω όταν σου συμβαίνουν παραφυσικά φαινόμενα μικρός γιατί όταν μεγαλώνεις κάποιες φορές μπορείς να τα αμφισβητείς κιόλας οπότε αυτό παρά ήταν καθαρό ίσως για να αμφισβητηθεί αλλά όπως και να έχει ήταν μια πολύ ωραία ιστορία πάμε τώρα στην επόμενη ιστορία από το φαντασματάκι Mr. E Γεια σμίση φάντομ, λατρεύω το podcast, συνέχισε δυνατά θα στηρίξω μέχρι τέλους. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ μυστερή.

36:17 Αυτή τη φορά θα σου διηγηθώ μια από τις πιο horror εμπειρίες μου. Γενικά ασχολούμαι με το παραφυσικό πάρα πολύ τα τελευταία τρία χρόνια μετά τον θάνατο του παππού μου, ο οποίος ήταν ψάλτης και ασχολούνταν με παρόμοιες υποθέσεις. Το θέμα είναι πως όταν πρωτοάρχισα να ερευνώ το παρελθόν του δέχθηκα μεγάλη πίεση από την οικογένειά μου σαν να ήθελα να με αποτρέψουν να μάθω περισσότερα για εκείνον και ιδιαίτερα από τη γιαγιά μου η οποία κάθε φορά που με έβλεπε και με βλέπει να ασχολούμαι με κάποια έρευνα ταράζεται.

36:49 Το κακό όμως είναι πως μελετώντας το σκοτάδι τα τελευταία τρία χρόνια κάτι μπορεί να βγει και μέσα από τις έρευνές μου. Σκοτεινές οργανώσεις, UFO, θεωρήσεις νομοσίας, αστική θρύλ, κατασύρωει δολοφόνοι, αγγελολογία και κυρίως δαιμονολογία είναι τα θέματα με τα οποία ασχολούμαι Αλλά όπως φαίνεται μέσα από την δαιμονολογία βγήκε η οντότητα που θέλω να σε εξιστορήσω Είναι ψηλή, περίπου στα 2 μέτρα, μαύρη, χωρίς μάτια και κυρίως τρομακτική Ευτυχώς την έχω συναντήσει μόνο τρεις φορές και πάντα όταν πλησιάζω πολύ κοντά στην αλήθεια Πολλές φορές δεν με αφήνει ούτε να κοιμηθώ αλλά με μοίρο, αγιασμό και την κομποσχήνη που μου φαίνεται να φεύγει Αλλά ποτέ δεν είμαι σίγουρος πως έχει χαθεί γιατί όπως είχαν πει και η Ετ και η Λορέιν Ουόρεν το κακό δεν εξαφανίστα αλλά περιορίζεται Συγγνώμη για τη μεγάλη ιστορία αλλά έπρεπε να τη μοιραστώ διότι τελευταία εβδομάδα έχω την αίσθηση πως επέστρεψε Ελπίζω μυστερή να είσαι πολύ καλύτερα τώρα Γιατί αυτή η ιστορία την έγραψες στις 12 Αυγούστου του 25

37:58 Ελπίζω να είσαι πολύ καλύτερα τώρα Και εννοείται πως όταν ασχολούμαστε με αυτά τα πράγματα θέλει πολύ μεγάλη προσοχή γιατί εδώ πέρα πιστεύεις δεν πιστεύεις στα πνεύματα και στους δαίμονες και τα λοιπά και τα λοιπά άσχετα αν πιστεύεις ή όχι υπάρχουν και τέσσερις ιστορίες που σε κάνουν ανησυχείς για το τι και αν μπορεί ναι να ισχύει εν τέλει αυτό οπότε δεν θα ενθάρρυνα κανέναν ούτε να δοκιμάσεις τις τελετουργίες που σας το λέω συνέχεια, μην δοκιμάσετε τις τελετουργίες και όταν θέλεις να μπεις τόσο βαθιά σε αυτά τα πράγματα, όντως κατά μία έννοια ανοίγεσαι σε κάτι που δεν είναι απαραίτητα για το καλό σου και επίσης όσο περισσότερο διαβάζεις για αυτά και αναλώνεσαι με αυτά και το μυαλό σου γίνεται αυτά, τότε σιγά σιγά πιστεύω ότι αρχίζει και σε επηρεάζει θες δεν θες και ψυχολογικά.

39:08 Πάμε τώρα στην τελευταία ιστορία για σήμερα, συγγνώμη μας όσο το χαλάω, από το φαντασματάκι με το ψευδόνιμο φαντασματάκιον. Καλησπέρα Μίση Φάντομ, η ιστορία που θα σου διηγηθώ συνέβη πριν λίγη ώρα. Αυτή τη στιγμή που γράφω είναι 5 το πρωί, ωστόσο ξέρω ότι μετά από αυτό οι πιθανότητες να κοιμηθώ είναι ελάχιστες. Όπως κάθε καλοκαίρι το ωράριο ύπνου μου είναι ένα απλό χάος.

39:36 Έτσι και σήμερα δεν με παίρνει με τίποτα ο ύπνος Κατά τις 4.30 αποφασίζω ότι έρχεται η ώρα να κοιμηθώ Κουγκλώνομαι με το πάπλωμα και ανοίγω να δω TikTok μέχρι να με πάρει ο ύπνος Σε κάποια στιγμή που να τονίσω ούτε ήμουν μισοκοιμισμένη ούτε μεταξύ ύπνου και ξύπνου Γίνεται κάτι που με ταράζει Ακριβώς απέναντι από το κρεβάτι μου ακούγεται ολοκάθαρα και δυνατά κάποιος να λέει σσσσ Όπως όταν λες σε κάποιον να κάνει ησυχία Αμέσως το αίμα μου πάγωσε και η καρδιά μου σφίχτηκε Μετά από κάποια δευτερόλεπτα ησυχίας αποφάσισα να σηκωθώ να δω τι θα μπορούσε να είχε κάνει αυτόν τον θόρυβο Τίποτα Απολύτως τίποτα δεν βρήκα που θα μπορούσε να είχε προκαλέσει τέτοιον ήχο τόσο ανθρώπινο Οπότε θα μείνω εδώ Ελπίζω ότι ό,τι άκουσα ήταν όντως κάποιο παιχνίδι του μυαλού μου Μακάρι Αγαπητό φαντασματάκι Ελπίζω να κοιμήθηκες Εν τέλει Ελπίζω να σε πήρε ο ύπνος Γιατί βλέπω ότι το έχω ράψει σε αυτό Στις πέντε τα χαράματα What Όπως και να έχει Ελπίζω να είσαι καλά Ελπίζω να είσαι καλύτερα

40:47 Και να μην σου ξανασυνέβη Κάτι τέτοιο Και λοιπόν φαντασματάκια Η ιστορία αυτή φτάνει Ιστορίες βασικά οι θεωρίες σας φτάνουν στο τέλος τους σας ευχαριστώ πάρα πολύ όσο φαντασματάκια καθίσατε και μου κάνατε μία δική σας έτσι εσωτερική κατάθεση είχαμε πολλές προσωπικές ιστορίες πολλές έτσι βαθιές και συναισθηματικές ιστορίες στέλνω όλες μου τις ευχές να είστε καλά, να είστε υγιείς και όλο μου το κουράγιο Και ελπίζω η ζωή σας να είναι καλύτερα και να τα θυμάστε αυτά ως κάτι πάντως όχι κάτι αρνητικό που θα πρέπει να σας επηρεάσει στο τώρα.

41:40 Αυτά είχα να σας πω για σήμερα. Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε και για τα σαρδά μου και τα πάντα μου. Θα τα πούμε όλοι σε ένα επόμενο επεισόδιο της Κρυβιπέδη και μέχρι τότε να είστε καλά και να προσέχετε. Bye bye!