Επ.158: Οι Δικές Σας Τρομακτικές Ιστορίες

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Στο σημερινό επεισόδιο θα σας αφηγηθώ τις δικές σας τρομακτικές ιστορίες, ιστορίες που έχετε γράψει εσείς, ιστορίες που έχετε ζήσει και γι' αυτό καθίστε, αναβαυτείτε και ας ξεκινήσουμε. Χαίρετε λόγο φαντασματάκια, γεια σας και καλώς ήρθατε στην Κρυβιπέδια. Κάναμε τα διαλυματάκια μας, κάναμε τα μπάνια μας, καθίσαμε, ξεκουραστήκαμε, ελπίζω να ξεκουραστήκατε κι εσείς.

00:26 Ελπίζω να περάσατε όμορφα τις καλοκαιρινές σας διακόπτες Αν είχατε όσα φαντασματάκια δεν είχατε Καλοκουράγιο Σας στέλνω όλη τη θετική μου ανέργεια Και ελπίζω να ξεκουραστείτε σύντομα Από τους δύσκολους καιρούς που μπορεί να φέρει η δουλειά το καλοκαίρι Και ναι, σήμερα αποφάσισα να κάνω τις δικές σας τρομακτικές ιστορίες Είναι επεισόδιο που ξέρω ότι αγαπάτε πολύ και έχω να κάνω καιρό. Από τον Απρίλιο, αν δεν κάνω λάθος.

00:59 Οπότε για να μην μαζεύονται και οι απαντήσεις σας, καθώς είμαστε, έχω μέχρι στιγμής 134 απαντήσεις και σήμερα σας διηγούμε, ξεκινάμε από τον αριθμό 111. Οπότε γενικά έχω δρόμο ακόμη μέχρι να σας φτάσω και χωρίς να χάσουμε όλο χρόνο ας ξεκινήσουμε. Ξεκινάμε με την ιστορία από το φαντασματάκι με το ψεδόνιμο Άπος Απολάρισσα.

01:35 Γεια, δεν περιμένω να δεις την ιστορία μου αλλά βλέπω το podcast σου εδώ και πολύ καιρό. Λατρεύω τη ιστορία σου και ελπίζω να λατρέψεις και τη δικιά μου. Να είσαι καλά. Λοιπόν, αυτό που θα πω συνέβη πριν από περίπου έναν μήνα. Είμαι 15 χρονών. Εκείνη την ημέρα οι γονείς μου είχαν φύγει για μια μονοήμερη εκδρομή στη Θεσσαλονίκη και είχα το σπίτι μόνος μου. Ένα σπίτι 30 ετών. Όχι στοιχειωμένο, όχι παλιό Βικτωριανό όπως βλέπεις στις ταινίες, αλλά πάντα υπήρχε κάτι περίεργο. Ειδικά στις πόρτες στον διάδρομο.

02:17 Μπροστά αριστερά είναι η πόρτα που οδηγεί σε πλυντήριο, στεγνοτήριο και πιο μέσα σε ένα μικρό μπάνιο Δεξιά είναι το μεγάλο μπάνιο Κι όμως καμιά φορά τη νύχτα ανοίγουν και κλείνουν μόνες τους Η μητέρα μου λέει ότι είναι ένα από τα ρεύματα του αέρα Εγώ όμως ορκίζομαι ότι μερικές φορές έχω δει κεφάλια να ξεπροβάλλουν και να μην κοιτάζουν από μέσα Εκείνο το βράδυ καθόμουν στο δωμάτιό μου μπροστά στον υπολογιστή Τα ηχέ ήταν στο τέρμα, ήμουν στον discord με τους φίλους μου Το μπάσο αναβαράει τόσο δυνατά που ακόμα και το πάτωμα έτρεμε Κάποια στιγμή ένας φίλος μου είπε να χαμηλώσω Και εγώ όπως πάντα απάντησα Αν το μπάσο σου δεν σπάει κόκκαλα δεν είναι αρκετό Γελάσαμε αλλά λίγο μετά το χαμήλωσα και για να περάσει η ώρα άνοιξα το παλιό μου Xbox 360 με το Kinect.

03:22 Ελπίζω ότι να λέγεται Kinect, το είχα ακόμα συνδεδεμένο. Είπα να βάλω λίγο Just Dance. Έπαιζα μόνο ως γελούσα με τον εαυτό μου ώσπου στην οθόνη εμφανίστηκε κάτι που με πάγωσε. Το Kinect ανοιχνεύει φιγούρες και ξαφνικά δίπλα στη δική μου εμφανίστηκε κι άλλη. Σαν δεύτερος άνθρωπος να στέκεται δίπλα μου Δεν υπήρχε όμως κανείς Κοίταξα γύρω μου Τίποτα Είπα στον εαυτό μου Γκλίτσι είναι, μπαγκάκι Και απλά έκλεισα το Xbox Μετά γύρισα στο γραφείο Και τότε θυμήθηκα κάτι Είχα καθαρίσει το δωμάτιο μερικές μέρες πριν Και βρήκα το παλιό μου project Ένα drone DJI Spark Είχα καιρό να το δουλέψω, το είχα παρατήσει στην άκρη. Το φόρτισα και το είχα ακριβώς δίπλα μου. Ε, επί την ευκαιρία είπα να το σηκώσω.

04:25 Ανέβη κανονικά, η αερορούταν τέλεια και το έστειλα σιγά σιγά προς το διάδρομο. Στην οθόνη του κινητού εμφανίζεται το εξής μήνυμα. Obstacle detected 7 meters Το drone έχει λειτουργία αποφυγής εμποδίων Αλλά δεν υπήρχε τίποτα Ο διάδρομος ήταν άδειος Ούτε καρέκλα υπήρχε ούτε κάποιο αντικείμενο Μόνο οι πόρτες στο βάθος Το drone σταμάτησε στον αέρα Η προειδοποίηση έμεινε εκεί Obstacle at 7 meters Και μετά τα μέτρα έρχονται να μειώνονται. Εφτά μέτρα, έξι μέτρα, πέντε, σαν κάτι να πλησίαζε, όχι ορατός σε μένα, μόνο στο ντρόουν.

05:13 Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που το ένιωθα στα δόντια μου Κοίταξα ξανά τον διάδρομο, άδειος, σκοτεινός Στην οθόνη το εμπόδιο είχε φτάσει στα τρία μέτρα Το ντρόν δεν κουνιόταν, δεν έστρεψε αλλού, δεν έφυγε Αλλά στεκόταν παγωμένο σαν να το κρατούσε κάτι εκεί Τότε άκουσα το πρώτο κρακ Από την πόρτα του μεγάλου μπάνιου Ένα τρίξιμο σαν να την πίεζε κάποιος από μέσα Έπειτα το γνώριμο παφ του ξύλου που ανοίγει αργά Κοίταξα η πόρτα άνοιξε μισό πόντο Και είδα κάτι Όχι καθαρά, μόνο το περίγραμμα ενός κεφαλιού να ξεπροβάλλει στη χαραμάδα Να με κοιτάζει Ταυτόχρονα το ντρόουν άρχισε να τρεμοπέζει Στην οθόνη έγραφε Obstacle 2 meters Και έπειτα όλα έσβησαν Οθόνη, ο ήχος, το ντρόουν έπεσε κατευθείαν στο πάτωμα Έτρεξα το σήκωσα αλλά δεν άναβε Και εκείνη τη στιγμή μέσα στη σιγή Ένα βουητό ξεκίνησε ξανά από τα ηχεία Χωρίς να έχω τίποτα ανοιχτό Χαμηλό στην αρχή, σαν υπόκοφο μπάσο και μέσα του ψήθυρι Δεν είμαι εσύ, εσύ είσαι εγώ Πέταξα τον τρόν πάνω στο γραφείο και κλείδωσα την πόρτα του δωματίου

06:49 Δεν βγήκα μέχρι να ξημερώσει Από τότε αποφεύγω να περνάω τον διάδρομο τα βράδια Αποφεύγω να ανοίγω το κοινέκτ Και κάθε φορά που βάζω μπάσο φοβάμαι γιατί θυμάμαι ότι το ανύπαρκτο εμπόδιο κάποια στιγμή θα φτάσει στο μηδέν. Αυτή η ιστορία δεν είναι ψεύτικη, λίγες μικροαλλαγές αλλά είναι αληθινή. Το θυμάμαι ξεκάθαρα και είχα φοβηθεί τόσο που έφερα παπά να αγιάσει το σπίτι.

07:19 Όντως όσα λέω είναι αληθινά και αποφεύγω να ανοίξω το παλιό Xbox. Ξέρω ότι είμαι λίγο nerd. Αγαπητό φαντασματάκι, έτσι όπως το εξήγησες, όντως ισχύει, είναι σαν, ακούγεται η ταινία λίγο, η ιστορία αυτή σαν ψεύτικη, σαν σκηνή ταινίας, είναι μια πραγματικά τρομακτική εμπειρία. Πάμε τώρα στο επόμενο φαντασματάκι με το ψευδόνιμο φαντασματάκι νούμερο 1, θαυμαστικό.

07:48 Λοιπόν καταρχάς θα ξεκινήσω με το γεγονός ότι είσαι υπέροχη και το podcast σου είναι καταπληκτικό και σε ακούω συνέχεια όταν έχω χρόνο, σε ευχαριστώ πάρα πολύ Γενικά εμένα δεν μου έχει συμβεί τίποτα παραφυσικό αλλά η οικογένειά μου από τη μεριά της μαμάς μου Έχει διάφορες ιστορίες που μου έχουν αφηγηθεί με τη γιαγιά μου ή η μαμά της μαμάς δηλαδή Η οποία δυστυχώς έχει πεθάνει εδώ για κάποια χρόνια Θα πω μερικά πράγματα και θα ξεκινήσω μια ιστορία με τη γιαγιά μου είχασε λοιπόν ένα χρυσό βραχιόλιο από την πρίκα της για πολλά χρόνια και παρακαλούσε τον Άγιο Φανούρη που ήταν και ο Άγιος προστάτης της να της το βρει έτσι φτάνει η μέρα του Αγίου Φανουρίου και λέει από μέσα της ότι ξέρεις κάτι Άγιε μου Φανούρη δεν σου ξανακάνω φανουρόπιτα διότι τόσα χρόνια σου ζητάω να μου το βρεις και δεν το έχεις κάνει και την ίδια μέρα μάλιστα κατέβηκε στο κήπο του σπιτιού για να σκάψει και μάντεψε εκεί που ήταν το φτιάρι είχε κρεμασμένο πάνω του το χρυσόβια βραχιόλι.

08:54 Μετά από αυτό προφανώς φοβήθηκε και τα παράτησε όλα και πήγε να φτιάξει φανουρόπιτα. Τέλος πάντων γενικά η γιαγιά μου έκανε κάτι ψηλοτρομακτικά πράγματα και γενικά έβλεπε πολλά πράγματα στον ύπνο της και αν έβλεπε ένα κακό όνειρο ξύπναγε, δεν μιλούσε και πήγαινε κατευθείαν στη κουζίνα κάτω, έβαζε αλάτι στο στρώμα της και το ξεβγάζε και έλεγε όπως φεύγει το αλάτι να φύγει και το κακό όνειρο ή κάτι τέτοιο.

09:22 Φουλ κρύπη. Τέλος για να μην σε κουράζω έβλεπε και όνειρα πριν πεθάνει κάποιος και έλεγε ότι αυτός θα πάθει κάτι και τελικά αυτός πέθαινε ή πάθαινε κάτι όντως και θυμάμαι μάλιστα ότι ξυπνάει μια μέρα και είπε στον παππού μου ότι είδε την κυρακούλα μια φίλη της με μαύρη τσάντα και δεν είναι καλό και θα πεθάνει και όντως μετά από δύο μέρες πέθανε.

09:49 Παρόλα αυτά ήταν πάρα πολύ καλός άνθρωπος και την αγαπούσαν όλοι πέρα από όλα όσα ανέφερα. Αυτά είναι λίγες από τις ιστορίες που έχω να σου πω. Ελπίζω να μην σε κούρασα και πως σε όλα τα φαντασματάκια να προσέχετε με όλα αυτά και να μην κάνετε βλακίες. Αυτά είχα να πω, ελπίζω να μην σε κούρασα Είσαι τέλεια, συνέχισε έτσι Δεν κούρασες καθόλου αλήθεια Αυτή η γιαγιά σου Αγαπητό φαντασματάκι Έτσι θα ήθελα να με και εγώ τα μεγαλώσω Να είναι καλά η γιαγιά σου Εκεί που είναι Και ναι Πάμε τώρα στην επόμενη ιστορία Αυτό το φαντασματάκι με το ψευδόνυμο Προστάτης Πολύ ιδιαίτερο ψευδόνυμο Θέλω πολύ να δω την ιστορία γιατί βλέπω ότι είναι τεράστια.

10:35 Καλησπέρα πολύ αγαπημένοι μας, καλησπέρα φίλες και φίλοι. Το όνομά μου είναι Παναγιώτης και θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία που βίωσα εγώ και η παρέα μου όταν ήμουν 15 ετών το 1996. Αυτό που βιώσαμε έχει να κάνει με παραφυσικά γεγονότα. Η ιστορία λοιπόν έχει ως εξής. Εγώ γεννήθηκα στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη όπου και εξακολουθώ να ζω εδώ.

11:00 Αυτή η ιστορία με τρόμαξε πάρα πολύ, θα καταλάβεις γιατί Όταν ήμουν παιδί, εγώ, ο Θάνος, ο Θωμάς και ο Αλέξης Είχαμε πολύ μεγάλη δίψα θα έλεγα για εξερεύνηση σε εγκαταλειμμένα σπίτια Μιλάμε για τη δεκαετία του 80 και του 90 Ήταν το παιδικό μας πάθος ή χόμπι όπως το πάρει κανείς Μπαίναμε κάθε μέρα και σε διαφορετικό σπίτι από τα πολλά που υπήρχαν τότε Ψάχναμε για παλιά νομίσματα, πολύτιμα αντικείμενα γενικά Και πολλές φορές βρίσκαμε και παλιές φωτογραφίες Από τους ανθρώπους που ζούσαν στο εκάστοτε σπίτι Ήταν λες και γυρνούσαμε πίσω στον χρόνο για λίγο Πίσω στο παρελθόν, σε άλλες εποχές Ήμουν 15 ετών τότε Μια μέρα όμως, εγώ και η παρέα μου Προσπαθήσαμε να μπούμε σε ένα ακόμη σπίτι μόνο που το συγκεκριμένο σπίτι δεν ήταν όπως τα προηγούμενα.

12:01 Το σπίτι αυτό ήταν στην Οδό Καπετάν Αγρά στη Θεσσαλονίκη και ήταν αρκετά κοντά στο σπίτι μας. Ξεκινάμε λοιπόν και μπαίνουμε μέσα. Πρώτο αλόκοτο γεγονός ήταν η τεράστια διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ του εξωτερικού περιβάλλοντος και με αυτή του σπιτιού, το οποίο σπίτι ήταν μόνο κατοικία. Για να καταλάβεις ακριβώς τι θέλω να πω, μιλάμε για το καλοκαίρι του 96, Ιούλιο μήνα όπου έξω έσκαγε ο Τζίτζικας κυριολεκτικά. Μπορεί να έχει και 38 βαθμούς έξω τότε. Και με το που έμπαινες μέσα στο σπίτι, ήθελες τουλάχιστον ένα χοντρό μπουφάν για να μην ξεπαγιάσεις. Εντελώς αλλοκοτό έτσι.

12:45 Τέλος πάντων, μπαίνουμε μέσα παρόλα αυτά και ξεκινάμε την εξερεύνηση Και παθαίνουμε την πρώτη μας φρίκη μέσα στο σπίτι Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μας που βιώσαμε όλοι μας τον ορισμό της τηλεκίνησης Δηλαδή, αντικείμενα να μετακινούνται μόνα τους χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση Και χωρίς καμία φυσική παρέμβαση όπως ο δυνατός αέρας, ο σεισμός ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο Καθώς λοιπόν κυκλοφορούμε μέσα στο σπίτι, σε έναν από τους τοίχους του σπιτιού υπήρχαν τέσσερα ράφια τα οποία πάνω τους είχαν διάφορα αντικείμενα τα οποία όμως ξαφνικά πετάχτηκαν απότομα και με μεγάλη δύναμη όλα μαζί ταυτόχρονα στον απέναντι τοίχο.

13:31 Κοκαλώσαμε όλοι και αναρωτιόμαστε τι έγινε, πώς έγινε και γιατί έγινε. Αναρωτιόμασταν μήπως είναι της φαντασίας μας αλλά όχι Δεν ήταν γιατί κάποια από τα αντικείμενα ήταν γυάλινα Και κάποια από τα κομμάτια που έσπασαν πτάχτηκαν πάνω μας Παρόλα αυτά πήγαμε στο διπλανό δωμάτιο Τα ήθελε ο κόλος μας Όπου εκεί συνέβη το επόμενο γεγονός Σε έναν τείχο του δωματίου υπήρχαν μερικές κορνίζες Με τις φωτογραφίες εκείνων που ζούσαν σε εκείνο το σπίτι υποθέτω Ξαφνικά όλα τα καρφιά από τις κορνίζες βγήκαν ταυτόχρονα από τον τοίχο και οι κορνίζες έπεσαν όλες κάτω Εμείς όπως καταλαβαίνεις αρχίσαμε να υποχωρούμε με ελαφρά πηδηματάκι μόνο εννοείς Όπως φεύγαμε όμως περάσαμε δίπλα από ένα μεγάλο τραπέζι στο οποίο επάνω υπήρχε ένα σιδερένιο αμμόνι Το οποίο πρέπει να ζύγιζε τουλάχιστον 15-20 κιλά περίπου, δεν ξέρω Για όσοι δεν ξέρουν τι είναι το αμμόνι είναι ένα συμπαγές σιδερένιο αντικείμενο με επίπεδη επιφάνεια και το χρησιμοποιούν για τη διαμόρφωση και την κατεργασία σχήματος άλλων μετάλλων.

14:46 Αυτό το αμμόνι ξαφνικά μετακινήθηκε από τη μία άκρη του τραπεζιού στην άλλη με απότομο τρόπο. Όπως καταλαβαίνεις αφού βάλαμε την καρδιά στην κολότσεπη Το σκατό στο καπέλο, το καπέλο στα πόδια, τα πόδια στο κεφάλι και το κεφάλι στον κόλο Φύγαμε από εκεί μέσα σαν τα φωτόνια Αυτή ήταν και η τελευταία μας εξερεύνηση που κάναμε Επιτά καθώς πέρασαν τα χρόνια μάθαμε πως προσπάθησαν και άλλοι να μπουν εκεί μέσα Και από την τρομάρα τους έκαναν 12 κιλά βρακή Εμείς σαν παρέα καθώς μεγαλώναμε είχαμε έρθει κάποια στιγμή σε επαφή με διάφορους επιστήμονες για να μάθουμε τι είδους δυνάμεις προκαλούν αυτά τα φαινόμενα Ένας από αυτούς ήταν και ο Μάνος Δανέζης Τότε μάθαμε πως αυτό που βιώσαμε ήταν το φαινόμενο της τηλεκίνησης Το οποίο ναι, μεν είναι μέρος της φυσικής και μας εξήγησαν το ότι κάποιες φορές γίνεται αλλά κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει για ποιο λόγο συμβαίνει ή και για τι συμβαίνει μέχρι και σήμερα.

15:51 Σήμερα μετά από τόσα χρόνια, εγώ και οι φίλοι μου είμαστε ακόμα ένας κρίκος και καμιά φορά όταν κάνουμε αναδρομή στο παρελθόν δεν μπορούμε να ξεχάσουμε με τίποτα όλα αυτά τα φαινόμενα. Αυτή ήταν η βιωματική μου εμπειρία. Ελπίζω να σας άρεσε, έχει πολύ ενδιαφέρον πάντως αλλά άλλο να σας το λέω και άλλο να το βλέπετε με τα ίδια σας τα μάτια.

16:17 Πάντως για όποιον δεν ξέρει τι είναι η τηλεκίνηση μπορεί να μάθει να κάνει τη δική του έρευνα υπάρχουν το γκυμαντέρ. Και έχουν μιλήσει και επιστήμονες για αυτό το φαινόμενο και υπόψη ότι δεν έχει να κάνει με φαντάσματα και διάφορες μορφές. Είναι κάτι που δεν έχει μορφή. Είναι άγνωστη δύναμη που το προκαλεί αυτό το φαινόμενο και μέχρι σήμερα οι επιστήμονες δεν έχουν βρει τι είδους δυνάμεις το προκαλούν.

16:40 Πάντως είναι τερματρομακτικό. Αυτά από εμένα, ελπίζω να μην σας κούρασα, να είστε όλοι καλά και καλή δύναμη σε όλους σας. Μου αρέσει το πως συνδύαζες κάποιες αστείες σκηνές με το όλο φρικιαστικό της υπόθεσης. Είναι όντως μια πολύ τρομακτική εμπειρία και ωριακά ακούγεται ψεύτικη. τουλάχιστον όμως είσαι σοκιαυλαβής νομίζω αυτό είναι και το πιο σημαντικό πάμε τώρα στην επόμενη ιστορία από το φαντασματάκι με το ψευδόνι μου Easy έχω δύο ιστορίες να πω το ένα είναι ένας εφιάλτης που είχα μικρή και το δεύτερο μια περίσταση που έπαθα ως έφηβη η πρώτη περίσταση είναι ένας εφιάλτης που είχα ως μικρή Μάλλον πέντε χρονών και πλέον δεν πολύ θυμάμαι τις σκέψεις είχα, το μόνο σίγουρο από τότε δεν μπορώ να κοιμηθώ αν το κρεβάτι μου κοιτάει προς την πόρτα.

17:38 Ο ηφιάλτης είχε ξεκινήσει απλώς με δυνατούς χτύπους, ένιωθα πως βούιζε το αυτί μου και όλη την ένταση στο σώμα μου. Η πόρτα ήταν κλειστή και από πίσω της είχε καλυφθεί όλο με κόκκινο και η σκιά από κάτω συνέχεια να αλλάζει φιγούρες από ζώα σε ανθρώπινα μέχρι που τα χτυπήματα σταμάτησαν και απλά ακουγόταν η γυναική αφωνή μαζί με μία άγνωστη και τη φωνή της μητέρας μου.

18:07 Και μετά ξαναξεκίνησαν τα χτυπήματα και η πόρτα σιγά σιγά να σπάει και να κάνουν κλικ η εικόνα της Παναγίας. Εκεί είχε τελειώνει λόγω του ότι ξύπνησα. Δεν ξέρω το λόγο που αυτό τον εφιάλτηκε γιατί είδα αυτό που είδα, δεν μπορούσα όμως να κοιμηθώ για έναν μήνα. Όντως το όνειρο ακούγεται πολύ ακραίο. Πολύ ακραίο. Πάμε στη δεύτερη ιστοριούλα.

18:37 Η δεύτερη ιστορία έχει γίνει μια μέρα που βγήκαμε δύο φίλους μου και τότε στις βόλτες μας άρεσε να πηγαίνουμε σε ένα δημοτικό τις ώρες που ήταν κλειστό και να καθόμαστε στη ταράτσα. Εκείνη τη μέρα, δυστυχώς, φτάσαμε τη νύχτα, απλά πάλι μπήκαμε στον υπηαγωγείο του σχολείου και κάτσαμε κάτω από τη γέφυρα. Ξαφνικά ακούσαμε σαν ένα μικρό κουβουνάκι να χτυπά Το αγνόησα μέχρι την τέταρτη φορά που κιόλας ακούσαμε βήματα από πάνω μας Σχετικά τρέξαμε γρήγορα για να βγούμε επειδή νομίζαμε πως ήταν ο security Αλλά δυστυχώς μετά μάθαμε ότι δεν ήταν Βγήκαμε μπροστά από την είσοδο και είδαμε έναν άντρα με μαύρα ρούχα και το πρόσωπό του καλυμμένο Δεν ένιωσα καλά εγώ, κάτι μου έλεγε πως πρέπει να φύγω από εκεί Έτσι και είπα στους φίλους μου όμως δεν με άκουσαν Ένας από τους φίλους μου ξεκίνησε να προκαλεί τον άντρα από την άλλη άκρη Δεν έμεινα να τα ακούσω, έφυγα ήδη αρκετά μέχρι που άκουσα τα κάκια του δημοτικού Και σαν ήταν κάποιος που πήδηξε από πάνω Γύρισα και είδα τους φίλους μου να τρέχουν προς τα εμένα και να φωνάζουν να τρέξω

19:54 επειδή ο τυπάς μας ακολουθούσε. Τρέχαμε για 20 λεπτά μέχρι που φτάσαμε σε ένα ξενοδοχείο και μπήκαμε να κρυφτούμε μέσα στους διαδρόμους αλλά και εκεί μας βρήκε και τρέξαμε ξανά. Φτάσαμε σε ένα περίπτωρο που εκεί ήδη δεν τον είδαμε πίσω μας αποφασίσαμε να φύγουμε στα σπίτια μας με τη σειρά, μια σειρά. Αφήσαμε πρώτα τη φίλη μας και εξηγήσαμε στους γονείς τι είχε γίνει και αν τύχει να περάσει ο άντρας και συνέχισα το δρόμο προς το δικό μου σπίτι με τον τελευταίο φίλο είχε ένα δρομάκι να κόψουμε για να φτάσουμε γρήγορα αλλά το συνέστημα πάλι ήρθε για το ότι κάτι λάθος πρόκειται να συμβεί.

20:39 Είπα στον φίλο μου να πάρουμε τον μακρύ δρόμο εκεί, πάλι πετύχαμε τον τυπά όμως και τρέξαμε. Φτάσαμε στο δεύτερο σπίτι που ήταν του φίλου μου, ζούσα πέντε λεπτά από αυτόν όμως πλέον δεν είμαστε σίγουροι άμα μας ακολουθεί ακόμη Με πέρασε από το δασάκι που είχε μπροστά από το σπίτι του να μείνω κρυμμένη όσο περίμενα να περάσω τον δρόμο και φτάσω στο σπίτι μου Όπως μπήκα μέσα τα είπα όλα στην αδερφή μου που φυσικά ως μεγαλύτερη αδερφή μου είπε βρεαμένο και με απαγόρευσε να ξαναπατήσω το πόδι μου σε αυτό το μέρος Της το υποσχέθηκα και πήγα να ξαπλώσω Το επόμενο πρωί μου έδειξε η αδερφή μου τις ειδήσεις πως μαχαίρωσαν και έκλεψαν ένα γέρο γύρω στις 9 η ώρα που έφτασα σπίτι Δύο άντρες δειμένοι στα μαύρα με το πρόσωπο καλυμμένο έγινε ακριβώς το δρομάκι που ζήτησα τον φίλο μου να μην περάσουμε από εκεί παρόλο που έχασα λίγο το point στο ενδιάμεσο δεν καταλάβαινα ακριβώς τι έγραφες και που το πήγαινες ωστόσο κατάλαβα όλα τα υπόλοιπα και έχω να πω ότι νιώθω την αδερφή σου

21:50 και ότι καλά έκανες καλά θα κάνεις γενικά να ακούς τη μεγάλη σου αδερφή και όλοι σας να ακούτε τα μεγάλα σας αδέρφια ξέρουν τι λένε Πάμε στο επόμενο φαντασματάκι με το ψευδόνυμο Eleven. Λοιπόν, γεια σου μη σου φάντομ, αρχικά θέλω να πω ότι λατρεύω το podcast σου και το παρακολουθώ εδώ και τρία χρόνια περίπου. Ακραίο. Μου κρατάει συντροφιά όταν ζωγραφίζω ή παίρνω τα μέσα στην Αθήνα.

22:20 Τέλος πάντων, εδώ είναι η ιστορία μου, μια ιστορία γύρω από μια εικόνα που με έχει στοιχειώσει τον τελευταίο χρόνο. Αυτή η εικόνα είναι η εικόνα του σκύλου μου Ρέση Όταν ήμουν τεσσάρων ήθελα πάρα πολύ ένα κατοικίδιο και το πρώτο κατοικίδιο που θυμάμαι ήταν το κουνέλη μου Το έπαιρνα παντού μαζί μου μέχρι που οι γονείς μου αποφάσισαν ότι ήταν πολύ μεγάλο και πολύ δύσκολο για να το φροντίζουν Οπότε το έδωσαν στη γιαγιά και στο παππού μου στο χωριό Το κουνέλι αυτό εξαφανίστηκε και μου είπαν ότι πήγε ο παππούς να το ταΐσει και του ξέφυγε επειδή ήταν πολύ γρήγορο.

22:59 Έκλαψα πολύ και θύμωσα με τους δικούς μου και ειδικά με τον παππού μου. Πιο μετά έμαθα ότι το έδωσαν σε έναν εξάδερφο του πατέρα μου, ο οποίος έκτρεφε κουνέλι, οπότε λογικά κατέληξε σε κάποιαν ούτως τυφάδο. Η ιστορία που έχω για τον σκύλο μου είναι παραδόξως ακόμα πιο μακάβρια και στενάχωρη. Όταν ήμουν 7 είπε ότι για τα Χριστούγεννα ήθελα ένα σκύλο, συγκεκριμένα ένα Jack Russell Ο λόγος για την επιλογή μου ήταν ότι ήμουν πολύ μοναχικός και ήθελα κάποιον να παίζω Η μητέρα μου πήρε ένα κουτάβι Jack Russell από ένα αγρόκτημα κοντά στην Αθήνα, κρυφά από τον πατέρα μου Η μέρα που το γνώρισα πρέπει να ήταν από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου Ήμουν τόσο ευτυχισμένος. Νομίζω ότι πια δεν θα είμαι μόνος, ότι τις μέρες που κανείς δεν μπορούσε να ασχοληθεί μαζί μου θα είχα κάποιον απ' έξω, ότι τα βράδια θα είχα κάποιον να με προστατεύει απ' το σκοτάδι και ότι όταν οι γονείς μου φώναζαν θα είχα κάποιον συντροφιά στην κρυψώνα μου.

24:01 Αυτό κράτησε για μερικούς μήνες όσο ο πατέρας μου έλειπε Αλλά δυστυχώς επειδή η μητέρα μου ήταν σε μια δύσκολη περίοδο ψυχικά Δεν μπορούσε να τον εκπαιδεύσει ή να τον πηγαίνει βόλτα με αποτέλεσμα να πηγαίνει τουαλέτα όπου έβρισκε Ο πατέρας μου όταν γύρισε το ταξίδι του Τον πήγε στο χωριό και τον έκλεισε στο κλουβί που είχε τον προηγούμενο σκύλο του Ένα γερικολικό σκύλο Ήταν ένα μεγάλο κλουβί με μια τρύπα στο δάπεδο για αποχέτευση, ένα πλαστικό σπιτάκι και μια μεγάλη αλυσίδα που τον δέναν από το κολάρο για να μην μπορεί να φύγει καθώς το κλουβί ήταν φτιαγμένο για το προηγούμενο σκυλί Οι μπάρες ήταν πολύ απομακρύσσιμοι από την άλλη με αποτέλεσμα να κολλάει ανάμεσα όταν προσπαθούσε να δραπετεύσει Ο σκύλος συνέχισε να μένει εκεί για χρόνια και τον πρόσοχε ο παππούς μου Θυμάμαι να παρακαλάω να τον πάρουμε μαζί μας στην Αθήνα και να πηγαίνω κρυφά να τον βγάλω στην αυλή ή άλλες φορές να τον παίρνω στο δωμάτιό μου Αλλά οι δικοί μου λέγανε ότι θα κολλήσω ψήλους ή ότι θα με δαγκώσει

25:07 Έλεγαν ότι θα τους χαλάσει το κήπο και ότι δεν είναι μαθημένος για σπίτι Τους είχα προσχεθεί ότι όταν μεγαλώσω θα τον πάρω από εκεί και ότι δεν θα τον παρατήσω Φανταζόμουν τον εαυτό μου να κλέβω τη μηχανή του πατέρα μου και να το σκάγαμε μαζί εμείς οι δύο Όσο μεγάλωνα όμως πήγαινα στο χωριό όλο και λιγότερο Πέρασα δύσκολα χρόνια και το 2020 όταν ήμουν 17 πέθαναν ο παππούς και η γιαγιά μου με 6 μήνες διαφορά Η μητριά μου η οποία έμενε στο χωριό μόνιμα φρόντιζε το σκύλο Αν έχει φαγητό και νερό και κάποιες φορές ο γιος της τον πήγαινε βόλτα Τον σκύλο ήθελα να τον πάρω αλλά οι δικοί μου δεν με άφηναν και όταν τους πρότειναν να τον δώσουν έλεγαν ότι πλέον είναι μέλος της οικογένειας ή ότι δεν υπάρχει κάποιος που να τον θέλει Για τέσσερα χρόνια ακόμη έμενε στο άδειο σπίτι στο χωριό και γάβγιζε συνέχεια Τις γιορτές και τα καλοκαίρια περνούσαμε χρόνο στο χωριό αλλά τον υπόλοιπο καιρό ήταν μόνος με τη μητριά μου να πηγαίνει μια-δύο φορές την ημέρα να τον κοιτάει

26:12 Ο σκύλος στα δέκα του έβγαλε ένα εξώκομα στη κοιλιά του που όλο και μεγάλωνε και δεν τον πήγαινε κάποιος εκτινίατρο. Είχε να πάει από τριών χρονών. Ο σκύλος γινόταν όλο και πιο αδύναμος και κούτσαινε. Οι υποτούσεις του ήταν κόκκινες και τραυματισμένες από τα χρόνια που προσπαθούσε να βγει έξω. Είχα παρακαλέσει τουλάχιστον να τον πάμε για ευθανασία.

26:36 Δεν είχα ακόμα δίπλωμα και καθώς ήταν ένα συντηρητικό χωριό που είχε πρόβλημα με τα δέσποτα, οι ταξιτζίδες δεν δεχόντουσαν να τον βάλουν μέσα. Ο πατέρας μου είπε ότι θα τον πήγαινε, έκλεισε ένα ραντεβού και συνενοηθήκαμε ότι θα τον πηγαίναμε μαζί. Νόμιζα ότι τουλάχιστον στο τέλος θα του συμπεριφερόμασταν ανθρώπινα. Το βράδυ πριν το ραντεβού μας όμως ο σκύλος απεβίωσε.

27:01 Πήγαμε μαζί στο χωριό για να τον θάψουμε και έφτιαξα μια ζωγραφιά για τον τάφο του από μια φωτογραφία που είχα όταν παίζαμε μαζί στην αυλή Φτάσαμε όμως και έβριχε καταρακτοδός Βρήκα τον σκύλο στο σκοτάδι και τη βροχή μες στο κλουβί του Ήταν άψυχος με τη γλώσσα του έξω, ξαπλωμένος μέσα στις λάσπες με ένα βρώμικο πανί ρηγμένο πάνω του Η κοιλιά του είχε γίνει διπλάσια με μόβεξογκώματα που κίστες Ο τρόπος που το σώμα του ήταν τεντωμένο σαν να πόναγε ακόμη, η γλώσσα του που ξεχινόταν έξω από το στόμα του και τα ανοιχτά του μάτια έδειχναν τρόμο. Αυτή η εικόνα με στοιχιώνει και νομίζω θα με στοιχιώνει για το υπόλοιπο της ζωής μου.

27:44 Από τη μητριά μου μάθαμε ότι πέθανε αργά Η ήχη που έκανε, έλεγε ανάμεσα από το κλάμα της Τον τύλιξε μια πετσέτα για να τον στεγνώσω και δεν ήθελα να τον αφήσω Δεν με ένιαζε η βροχή, ούτε η μυρωδιά αμμονίας πάνω του Η υπόσχεση που δεν μπόρεσα να τηρήσω με στιγμάτισε Μια πληγή που δεν μπορούσα να υπουλώσω ή να καλύψω Όταν το θάψαμε μέσα στη βροχή νιώθα πως μαζί με τον πατέρα μου θάβαμε το εγκλήμα μας Νιώθα πως έθαβα τον εαυτό μου μαζί του ή τουλάχιστον ένα κομμάτι μου Η μητριά μου ήταν χάλια Για εκείνη και τον πατέρα μου ο σκυλός ήταν ο τελευταίος που είχε μείνει να μας θυμίζει τους παππούδες μου και τη ζωή πριν Η μητριά μου πρόσεχε τους παππούδες μου τα τελευταία τους χρόνια και αυτή ήταν που κανόνισε τις κηδείες τους. Ήταν εκεί για τον πατέρα μου και δεν άφηνε τον εαυτό της να λυγίσει ας το και λίγο. Ο θάνατος του σκύλου ήταν σαν να κόπηκε το τελευταίο νήμα και την άφησε επιτέλους να θρυνήσει.

28:53 Θυμάμαι αυτό το κουτάβι, ξαπλωμένο στα πόδια μου κάθε βράδυ τους μήνες που περάσαμε στο σπίτι όταν ήμουν μικρός Το πόσο ζωηρός ήταν και πόσο πολύ το άρεσε να παίζει Με πόση αγάπη με κοιτούσε ακόμα και όταν έβαζα πίσω στο κλουβί του Πόση ώρα γάβγιζε παρακαλώντας να τον αφήσω πάλι έξω Θα το θυμάμαι για πάντα Ο τάφος του είναι έξω από μια εκκλησία σε ένα λόφο, εκεί που τον πηγαίναμε με τη μητέρα μου και τον αφήναμε να τρέχει με θέα το μεγάλο βουνό.

29:27 Του κλουβί του το έχουμε αφήσει έτσι όπως ήταν και αν κοιτάξεις μέσα στο σπιτάκι του και έχει αρκετό φως βλέπεις ακόμα τις τελευταίες πατημασίες του από χώμα. Αυτή ήταν η πραγματική τρομακτική μου ιστορία. Ελπίζω να σε έκανα να τριχιάσεις τέστο και λίγο. Για μένα ήταν μια πολύ στενάχωρη ιστορία αλλά μπορώ να φανταστώ πως αυτή η εικόνα θα μπορούσε να έχει στοιχειώσει κι άλλους.

30:22 Ήσουν πολύ μικρός, μικρή Δεν... Δεν μπορώ να φανταστώ το πώς νιώθεις και το πώς νιώθεις τώρα Πάμε τώρα στην επόμενη ιστορία από το φαντασματάκι με το ψευδόνυμο Blonde Witch Γεια σου, θα ήθελα να μοιραστώ την εξής ιστορία η οποία συνέβη στον πατέρα μου όταν ήταν φοιτητής Φοιτητής. Ήταν μόνος στο σπίτι και κοιμόταν κοιτάζοντας προς το τείχο.

30:57 Ξαφνικά αισθάνθηκε κάποιος να τον χαϊδεύει στην πλάτη και ξύπνησε. Όταν γύρισε είδε σαν μια σκιά να διαλύεται σιγά σιγά. Το περίεργο σε όλο αυτό είναι ότι ναι μένει να ανατρίχιασε, αλλά λέει ότι δεν αισθάνθηκε απειλή. Ήταν σαν να μην είχε κακές προθέσεις, ό,τι κι αν ήταν αυτό. Εγώ τώρα μένω στο πάνω σπίτι και εκεί που έγινε αυτό Είναι κάτι κοιτώ και αποφεύγω να μπαίνω μέσα για προφανείς λόγους Ιστερόγραφο λατρεύω το podcast σου, σε ευχαριστώ πάρα πολύ Κι εγώ αν είχα ένα μέρος που λέγαμε να του συνέβη κάτι αλήθεια να δεν θα πήγαινα Ειδικά το βράδυ δηλαδή αν έπρεπε να αναγκαστώ να πάω Θα πήγαινα μόνο τις πρινές ώρες όπου τα έμπαινε φως μέσα σε αυτό το διαμέρισμα σπίτι whatever αλλά είναι ενδιαφέρουσες οι εμπειρίες που ναι μεν γίνεται κάτι παραφυσικό ωστόσο όμως ο ίδιος δεν νιώθει ότι απειλείται δεν νιώθει ότι αυτό που είδε, αυτό που άκουσε, αυτό που ένιωσε ήταν κάκο προαίρετο ας πούμε θεωρώ ότι έχουν ενδιαφέρον αυτές οι πώς να το πω οι συναναστροφές με το άγνωστο

32:14 Και λοιπόν θα διαβάσω άλλη μία ιστορία Αγάπητα φαντασματάκια Ένα μικρό ας πούμε bonus Από το φαντασματάκι με το ψευδόνιμο ζωή Βέβαια ζωή μου δεν προσπάθησε να βάλεις ψευδόνιμο Αλλά ας πούμε ότι είναι το ψευδόνιμό σου Ο τίτλος, έχεις βάλει και τίτλος στην ιστορία αυτή Λέγεται επίσκεψη από τον έξω από εδώ Καλησπέρα Παρακολουθώ την εκπομπή σου εδώ και καιρό Μπράβο συνέχισε έτσι και θα σου πω τη δική μου εμπειρία πριν περίπου 7-8 χρόνια.

32:45 Αρχικά λόγω μετακόμισης από εξωτερικό μέναμε με τον άντρα μου στο διαμέρισμα ενός φίλου. Σπίτι με βαριά ατμόσφαιρα. Άβρα, έμπιπλα, όλα ήταν βαριά. Όλα ξεκίνησαν με μικρά σημάδια όπως να χάνουμε πράγματα και να τα ξαναβρίσκουμε στο σημείο που τα είχαμε, φώτα να ανάβουν, ενώ λείπαμε, ο σκύλος να κλαψουρίζει στο άσχετο κτλ.

33:13 Ένα βράδυ στον ύπνο μου, ύπνο ως ξύπνιο όστα σε γελάσω, ένιωθα ότι κάποιος στέκεται στη γωνία της πόρτας της κρεβατοκάμαρας από έξω. Δεν έβλεπα κάτι, απλώς ένιωθα ότι κάποιος είναι εκεί. Έβλεπα κάθε βράδυ το ίδιο όνειρο και κάθε μέρα πλησίαζε μέχρι που μπήκε στο δωμάτιο και κατάλαβε ότι ήταν ο διάβολος. Μία τον έβλεπα σαν έναν ψηλό άντρα με μαύρο κουστούμι και μία με πόδια κατσίκας, κατσικοπόδωρος.

33:48 Μετά από μία εβδομάδα τον είδα να κάθεται δίπλα στο κρεβάτι στο ύψος των ποδιών μου να μου ακουμπάει στη γάμπα και να λέει όλα καλά θα πάνε. Ξύπνησα το πρωί και στο σημείο εκείνο είχα μία τεράστια μελανιά και στη μέση το σχήμα από πόδι κατσίκας. Έχω και φώτο. Μετά από αυτό φυσικά τρομοκρατηθήκαμε και αποφασίσαμε να πάμε στο μοναστήρι του Αγίου Κυπριανού και Ιουστίνης να μιλήσω με μοναχό.

34:18 Πήγαμε και μόλις κάτσαμε με ένα μοναχό και του είπα ότι συνέβη, μου είπε ότι με προσεγγίζει ο έξω από εδώ και ήδη με πλησίασε αρκετά. Μου έδωσε κάποια λαδάκια και να κάνω κάποιες προσευχές και λοιπά και από τότε δεν τον ξαναείδα. Από τότε όμως νιώθω προστάτη μου τον Άγιο Κυπριανό γιατί μου έδειξε πολλές φορές ότι είναι δίπλα μου, αλλά είναι μια ιστορία για άλλη φορά.

34:45 Ελπίζω να μην σας κούρασα. Δεν μας κούρασες καθόλου ζωή μου. Αντιθέτως, τι ιστορία είναι αυτή δηλαδή, αν είναι δυνατόν. Αν έβλεπα εγώ κάτι τέτοιο δεν ξέρω πώς θα διδρούσα, δηλαδή και μόνο που διάβαζα το τι σου συνέβη, το ότι ξύπνησες, το ότι είχες μια μεγάλη μερανιά Πραγματικά με σώκαρα και ένιωσα έτσι μια, όχι ακριβώς ανατριχή, αλλά απλά το αίσθημα ότι πρέπει να προσέχω αυτή τη στιγμή Δεν ξέρω πραγματικά Ελπίζω να είσαι καλή Ελπίζω αυτού να μην ξανασυνέβη κάτι τέτοιο Και να προσέχεις λίγο περισσότερο Γιατί ναι, είναι ανατριχιαστικά Αυτά τα γεγονότα Και πραγματικά ελπίζω Σε όλους εσάς Σε όλα τα φαντασματάκια που ακούτε Να τα προσέχετε αυτά να μην τα υποτιμάτε και να τα δίνετε σημασία για να προσέχετε εσείς οι ίδιοι όχι να τα δώσετε σημασία και να τα κάνετε χειρότερα να τα δώσετε σημασία όταν χρειαστεί και να κάνετε αυτό που πρέπει για να είστε καλά εντάξει ελπίζω να είμαστε εντάξει έχω να κάνω μια μικρή ανακοίνωση βασικά να σας υπενθυμίσω μιας και βομπήκαμε

36:13 θα μπούμε συγγνώμη στον Σεπτέμβρη μήνα 12 και 13 Σεπτέμβρη θα βρίσκομαι στο event της Game Expo κάτω στο Ηράκλειο της Κρήτης είμαι πάρα πολύ ενθουσιασμένη για αυτό και οπότε φαντασματάκια της Κρήτης ετοιμαστείτε και φαντασματάκια της Αθήνας έρχεται το Halloween Festival 30 και 31 Οκτωβρίου και 1 Νοεμβρίου αυτό το τρίμηρο πέφτει πουσουκού και θα είναι στο παλιό μου αξιοστάσιο ο ΣΥ να το ξέρετε αυτό οπότε αγαπητά φαντασματάκια είτε της Κρήτης είτε της Αθήνας ετοιμαστείτε να βρεθούμε από κοντά ανυπομονώ πάρα πολύ λοιπόν αγαπητά φαντασματάκια το επεισόδιο φτάνει στο τέλος του σας ευχαριστώ πάρα πολύ που με ακούσατε ελπίζω να σας άρεσαν οι ιστορίες και πάλι να ευχηθώ καλό κουράγιο και καλή δύναμη σε όλα τα φαντασματάκια που έχουν περάσει κάποιες έτσι βαριές εμπειρίες σαν αυτές που έχουμε διαβάσει σήμερα ελπίζω να σας προσέχετε και να έχετε κάποιους ανθρώπους γύρω σας με τους οποίους μπορείτε να μιλήσετε όταν κάτι πάει στραβά γιατί κάποιες θεματικές είναι βαριές

37:29 πέρα από τρομοκτικές και χρειάζονται και αυτές την ανάλογη φροντίδα ελπίζω να είστε καλά ελπίζω να προσέχετε και θα τα πούμε σε ένα επόμενο επεισόδιο της Κρυπέδη και μέχρι τότε να είστε καλά και να προσέχετε. Bye bye!