Επ.159: Ιστορίες από το Reddit #20

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Ω μάχαρ, είναι ωραία, νομίζω είμαστε... Ουφ, νομίζω είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε. Τρία, δύο, ένα... Χαίρο, φαντασματάκια! Γεια σας και καλώς ήρθατε στην Κρυπέδια. Μην μου δίνετε σημασία που είμαι εδώ πέρα με τη κουβερτούλα και το φοράω όλες και είμαι καμιά γιαγιούλα. Μ' αρέσει πάρα πολύ αυτό το vibe εδώ πέρα αυτή τη στιγμή.

00:21 Τι μου κάνετε, πώς είστε. Εννοείς, συλλογικά θα με είδατε στο προηγούμενο επεισόδιο που ήμασταν όλοι με τα καλοκαιρινά μας, με τα μάνικά μας και τώρα είμαστε φουλ on θυνοπορεινή ή χειμερινή διάθεση καλό θυνόπορο να έχουμε, καλό χειμώνα να έχουμε πείτε το πως θέλετε, καλή σεζόν να έχουμε θα μπούμε σιγά σιγά και σε μια νέα σεζόν γιατί κατά μια έννοια ήδη μπήκαμε έχω να σας κάνω δύο τεράστιες ανακοινώσεις και έχω να πω πως αν είστε φαντασματάκια που ακούτε την κρυπηπαίδεια μόνο από το Spotify και δεν ακολουθείτε τη σελίδα στο Instagram ή στο YouTube, please κάντε το και κυρίως φαντασματάκια γενικότερα.

01:08 Αν δεν ακολουθείτε τη σελίδα στο Instagram θα σας παρακαλούσαμε τα χίλια να το κάνετε, όχι τόσο για το follow κομμάτι, πιο πολύ για να βλέπετε τις ενημερώσεις που γίνονται έγκαιρα. Γιατί δυστυχώς ευτυχώς να βλέπετε ήδη τώρα μου λείψατε πάρα πολύ, είχα πολύ καιρό να κάνω βίντεο και δεν πρόλαβα να πω αυτά που ήθελα να πω αρκετά σύντομα. Οπότε θα ακούσετε λίγο ας πούμε τελευταία στιγμή. Αλλά παρόλα αυτά αν ακολουθήσετε τη σελίδα στο instagram θα λαμβάνετε πολλές ειδοποίησεις για όλα τα νέα της εκπομπής και γενικότερα πραγματάκια.

01:46 Εννοείται ότι είναι πάλι σελίδα full horror related. Είναι μόνο για horror περιεχόμενο. Δηλαδή, ειλικρινά θα σας παρακαλούσα να το κάνετε μόνο και μόνο γι' αυτό. Να μην χάνετε νέα της εκπομπής. Ειδικά τα σημερινά νέα είναι μεγάλα νέα. Και αν δεν έχετε δει τα story της δημοσιεύσης, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Λοιπόν, αγαπητά φαντασματάκια.

02:13 Θα γίνει κάτι το οποίο να το θέσω έτσι δεν έχει ξανασυμβεί στην εκπομπή και υποθέτω δεν έχει ξανασυμβεί στην Ελλάδα Κάτι το οποίο με κάνει πάρα πολύ ενθουσιασμένη Λοιπόν, ακούστε πολύ προσεκτικά, ξέρετε πολύ καλά ότι θα βρίσκομαι στην Αθήνα για το Halloween Festival Όμως δεν θέλω να σταθώ εκεί Θέλω να σταθώ για κάτι που είχα μιλήσει με τη διοργανώτρια του event, κάτι το οποίο επηρεάζει και θα καταλάβετε τι εννοώ.

02:46 Το συγκεκριμένο event στην Αθήνα πέρα από το γεγονός ότι θα είμαστε εκεί πέρα επιχειρήσεις και μικροί καλλιτέχνες και hobbies, εκεί πέρα στο παλιό μας οστάσιο OC, ταυτόχρονα θα τρέχουν και κάποια προγράμματα θα φέρουν stand-up comedians, θα κάνουν workshops, θα κάνουν πολλά πράγματα και θα φέρουν και καλεσμένους. Υπήρξε μια συζήτηση με τη διοργανώτρια το καλοκαίρι κιόλας και ήμουν πολύ ενθουσιασμένη, ωστόσο δεν ήθελα να το πω πουθενά.

03:18 Δεν ήθελα να σας το πω γιατί έλεγα ότι τι κι αν κάτι πάει στραβά μωρέ και δεν γίνει, τι κι αν απλά πεταχτώ από τη χαρά μου και εν τέλει δεν συμβεί και στεναχωρηθώ τζάμπα και δεν θα στεναχωρήσω μόνο εμένα, θα νιώθω ότι θα στεναχωρήσω και εσάς. Ωστόσο όμως το καλό θα γίνει, είναι έγκυρο αυτό που σας λέω και είναι κάτι το οποίο με κάνει πάρα πολύ χαρούμενη κυρίως όσον αφορά το κομμάτι της εκπομπής.

03:55 Για πρώτη φορά ever θα κάνω την πρώτη μου live horror αφήγηση Όπως ακριβώς κάθομαι και σας μιλάω εδώ στην κάμερα και σας λέω τρομακτικές ιστορίες, σπουκ και γεγονότα Και γιατί απλά γουστάρουμε να καθόμαστε και να ανατριχιάζουμε Αυτό ακριβώς το πράγμα θα κάνω και στο Athens Halloween Festival για πρώτη φορά θα κάτσω να φυγηθώ live μπροστά σε άγνωστο για μένα κόσμο αυτό ακριβώς το πράγμα που κάνουμε μεταξύ μας αυτή τη στιγμή και είναι κάτι το οποίο ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει εννοείται τίποτα νομίζω δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω μέχρι να έρθει η ακριβής ώρα και στιγμή που πρέπει να πάω να το κάνω και εκεί πάλι θα το νιώθω λες και ήταν ένα περίεργο όνειρο είναι κάτι για το οποίο είμαι πολύ χαρούμενη και θα τολμήσω να πω περήφανη περήφανη, όχι ότι είναι κάτι το οποίο το σκεφτόμουν καιρό και το γεγονός ότι υπήρξε αυτή η πρόταση όχι από δικιά μου μεριά αλλά από τη δική της πλευρά είναι κάτι το οποίο με κάνει να νιώθω πολύ μοναδικά ότι αυτό που κάνουμε

05:10 είναι όντως μοναδικό και όντως από ό,τι φαίνεται σας περνάει και δεν είναι απλά ότι οκ μου είτε είπαν δυο τυρά άτομα και that's it, ότι υπάρχει αυτή η απήχηση και αυτό το αντίκτυπο σε άλλον κόσμο, στον κόσμο απέναντί μου, οπότε με τιμάει πάρα πολύ και μόνο που υπάρχει αυτή η ευκαιρία να το κάνω για εμένα είναι η αφορμή να κυλήσουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα, ήδη ήμουνα σε κάποιες διαδικασίες να κάνω κάποια πράγματα και απλά αυτό είναι σαν να μου λέει ότι ξέρεις τι, καλά τα πας, συνέχισε, προχώρα το, μπορείς να κάνεις ειλικρινά ό,τι φαντάζεσαι μην δίνεις περιορισμού στον εαυτό σου συγνώμη by the way για το μεγάλο intro αλλά θέλω πάρα πολύ να σας θα εκφράσω αυτά και πιστεύω ότι όσοι από εσάς όσο φαντασματάκια από εσάς νοιάζεστε και φαίνεται ότι νοιάζεστε για την εκπομπή και το που οδεύει ελπίζω ότι χαίρεστε πολύ ακούγοντας αυτό το μήνυμα θα προσπαθήσω να κατά μία έννοια να το καταγράψω βέβαια δεν είμαι καθόλου σίγουρη γι' αυτό και συγγνώμη γι' αυτό γιατί ξέρω ότι θα ήταν πάρα πολύ ωραίο

06:24 να υπήρχε σε μία βιντεοσκοπημένη μορφή και να μπορέσω να το ανεβάσω να το δείτε ωστόσο αν δω ότι τα καταφέρω θα ήθελα να κάνω κάτι αντίστοιχο και στη Θεσσαλονίκη αγαπητά φαντασματάκια της Θεσσαλονίκης αν όλα πάνε καλά Θα υπάρξει σύντομα και κάποια ενημέρωση σχετικά με το να γίνει κάτι αντίστοιχο και εδώ πάνω και άμα γίνει που εννοείται να γίνει θα υπάρξει και τρόπος να βιντεοσκοπηθεί όλο αυτό.

06:53 Οπότε ναι, θα υπάρξει μια βιντεοσκοπημένη μορφή, αν όλα πάνε καλά, και στο ίντερνετ για να μπορέσετε να το δείτε κι εσείς. Εννοείται πως στους αφαντασματάκια θα είστε στην Αθήνα και θα έρθετε, μεγάλη μου χαρά να παρευρεθείτε. Η αφήγηση live αφήγηση θα γίνει την Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου στις 10 το βράδυ. Θα είμαι στην ουσία το τελευταίο event του προγράμματος εκείνη την ημέρα.

07:19 Θα υπάρξουν μέσα κάποιες δικές σας τρομακτικές ιστορίες, θα υπάρξουν μέσα κάποιες γενικές τρομακτικές ιστορίες περί αστικών θρύλων, κάποιων τρομακτικών γεγονότων. Φτιάχνω ακόμη τη δόμη της ομιλίας, δεν το θεωρώ ομιλία, αλλά θα χαρώ πάρα πολύ να σας δω από κοντά όσοι όσες από εσάς έχετε σκοπό να έρθετε. Ελπίζω να χαρίκατε με αυτά τα νέα και το καλό είναι ότι επειδή υπάρχουν και άλλα πράγματα που έρχονται πολύ σύντομα Το καλό είναι ότι όπως έλεγα επειδή είχα ήδη κάποια πράγματα στο νου μου Μπορώ τώρα να πω με αισιοδοξία ότι η κρυπιπέδια ανέβηκε ένα σκαλί παραπάνω και τώρα πλέον είναι...

08:09 υπάρχει και νόμιμα πλέον είναι κάτι που δεν θέλω να το κραυγά να το φωνάξω πολύ πιο πολύ σας τον εκινώνω από την άποψη ότι ότι ναι αυτό που συνέβη μόλις τώρα όπως σας είπα είναι ακόμα ένας κρίκος της αλυσίδας που λέει ότι ξέρετε τι, αυτό ήρθα εδώ να το κάνω για πολύ καιρό και θέλω να ελπίζω ότι αυτούς του θα πάει καλά, θα ξεκινήσουν να παίρνουν και κάποια άλλα πράγματα φόρα και ελπίζω να είστε και εσείς μαζί μου σε όλο αυτό.

08:53 Έρχεται μαζί με αυτό τελευταίο, αλλά πιστεύω θα είναι και από τα πιο ωραία, Θα υπάρξει ένας τρόπος να υποστηρίξετε έμπρακτα την εκπομπή και αυτό που κάνω, όχι απαραίτητα τυφλά, εννοείται ότι τα donations είναι πάντα ευπρόσδεκτα, αλλά δεν ήρθα για να σας ανακοινώσω αυτό. Υπάρχουν στα σκαριά, μιας και που ξεκίνησε όλο αυτό, το project περί των συνδρομών.

09:22 Θα υπάρξει μια συνδρομή, εννοείται ότι θα σας ανακοινώσω όλα και γι' αυτό σας λέω ότι please ακολουθήστε τη σελίδα στο instagram, δεν θα χάσετε τίποτα παρά μόνο να βλέπετε horror related περιεχόμενο και όλες τις ανακοινώσεις έγκαιρα. Θα υπάρξει στην ουσία μια συνδρομητική υπηρεσία όπου θα μπορείτε να δίνετε ένα μικρό ποσό για το οποίο θα υπάρξει ας πούμε πως είναι η συνδρομή στο youtube για παράδειγμα σε κάποιους αγαπημένους youtubers μπορεί να πληρώσει κανείς 3, 5, 10, 15 ευρώ όπως πάει και κερδίσεις κάποια perks Εγώ αποφάσισα να κάνω συνδρομητικές υπηρεσίες όπου θα σας παρέχω κατά μία έννοια έξτρα επεισόδια Τα οποία θα γίνονται σε καλύτερη ποιότητα σκάμερα, γενικά η παραγωγή θα ανέβει σε εκείνα τα βίντεο θα είναι πολύ καλύτερη Ωστόσο όμως επειδή αυτό είναι ακόμη όπως είπα στο να κάτσω να το φτιάξω Ακόμα δεν έχει ξεκινήσει Όταν ξεκινήσει με το καλό θα ειδοποιηθείτε Αλλά πλήρες ακολουθήστε τη σελίδα στο instagram για να μάθετε όλες τις πληροφορίες εκείνη τη στιγμή με το που θα μαθευτούν

10:40 Λοιπόν αγαπητά φαντασματάκια με το αυτό το υπέροχο δεκάλεπτο intro Και σας ευχαριστώ πάρα πολύ που καθίσετε να το ακούσετε όσοι και όσες το ακούσατε ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για μερικές τρομοκτικές ιστορίες που βρήκα από το Reddit. Είχα πάρα πολύ καιρό να κάνω, είχα κάνει τη δημοσκόπηση κιόλας σε stories στο Instagram και είδα ότι περισσότεροι από εσάς επιλέξατε τις ιστορίες από το Reddit και εννοείται δεν μπορούσε να σας χαλάσω χατήρι πρώτον και δεύτερον και εμένα μου έλειψαν οι ιστορίες από το Reddit.

11:11 Οπότε κάθισσα, σκάλισα λίγο εκεί πέρα τη μαύρη τρύπα του Reddit και βρήκα κάποια ωραία διαμαντάκια προσωπικά, μου άρεσαν πάρα πολύ αυτές οι ιστορίες καλά εννοείται θα μου πείτε πότε αφηγήθηκε ιστορία που δεν σας άρεσε, σχεδόν ποτέ όλες οι ιστορίες που αφηγούμε κυρίως από το Reddit μου αρέσουν πάρα πολύ οπότε αγαπητά φαντασματάκια πάμε να σας αφηγηθώ τρεις ιστορίες από το Reddit και χωρίς να χάσουμε άλλο χρόνο ας ξεκινήσουμε με την πρώτη ιστορία που φέρει τον τίτλο «Βρήκα το αρκουδάκι της παιδικής μου ηλικίας κάτω από το κρεβάτι της κόρης μου».

11:53 Δεν ξέρω πραγματικά πώς να ξεκινήσω αυτό το κείμενο και ειλικρινά δεν είμαι σίγουρη γιατί το δημοσιεύω εδώ. Μάλλον χρειάζομαι να το πω σε κάποιον που δεν θα με κοιτάει στα μάτια και θα μου πει ότι είμαι κουρασμένη ή ότι φαντάζομαι πράγματα. Έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου προσπαθώντας να ξεχάσω κάτι που συνέβη όταν ήμουν παιδί Και μέχρι πρόσφατα νόμιζα ότι τα είχα καταφέρει επιτέλους Είμαι 28 τώρα Είμαι παντρεμένη, έχω δύο παιδιά, δουλειά, λογαριασμούς να πληρώσω και όλα αυτά τα βαρετά πράγματα των ενηλίκων Δεν πιστεύω στα φαντάσματα και συνήθως δεν τρομάζω εύκολα Δεν είμαι ο τύπος του ανθρώπου που πιστεύει ότι κάθε παράξενο στόριβο στο σπίτι σημαίνει ότι κάτι παραμονεύει στο διάδρομο Όμως όταν ήμουν 6 ετών είδα κάτι στο υπνοδωμάτιό μου που ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω Και νομίζω ότι ό,τι κι αν ήταν με ξαναβρήκε Όταν ήμουν μικρή είχα ένα εξωφρενικό αριθμό λούτρινων Η μαμά μου απειλούσε πάντα να τα πετάξει επειδή κατανάβαναν το μισό κρεβάτι μου

13:09 Αλλά εγώ αρνιόμουν να ξεφορτωθώ κάποια από αυτά Το αγαπημένο μου ήταν ένα αρκουδάκι που το έλεγαν σάνι Ήταν μικρό, με έτσι ξεθοριασμένο καφέ τρίχωμα, μαύρα κουμπιά για μάτια, ένα μικρό μπιλέ φιόγκο γύρω από το λαιμό του Και είναι αυτή που ήταν πάντα γερμένο προς τέμπρος Το ένα του πόδι επίσης ήταν στραβό επειδή είχε χαλαρώσει η ραφή, οπότε δεν καθόταν ποτέ τελος ίσια Αυτό που θυμάμαι περισσότερο από αυτόν ήταν το μπάλωμα στην κοιλιά του Ήταν ανοιχτό κίτρινο, με ένα μικρό και ντυμένο ήλιο στη μέση Αν πίεζε στον ήλιο, ένα μικροσκοπικό φωτάκι μέσα στο αρκουδάκι άναβε και έκανε την κοιλιά του να λάμπει με αυτό το ζεστό και χρυμπαρένιο χρώμα Δεν ήταν ιδιαίτερα έντονο, αλλά όταν είσαι έξι χρονών, ένα αρκουδάκι με λαμπερή κοιλιά ήταν σχεδόν το πιο βοηθό πράγμα στο κόσμο Το πίεζα τον φοβό μου το σκοτάδι Ανέβλεπα φιάλτη, ξυπνούσα, πίεζα τον μικρό ήλιο και παρακολουθούσα το φως να σβήνει καθώς ηρεμούσα Πήγαινα εκείνο το αρκουδάκι παντού Έρχονταν μαζί μου στις βόλτες με το αυτοκίνητο, κοιμόμουν δίπλα του και με συνόδευε κάθε φορά που έμενα στο σπίτι των παππούδων μου

14:27 Δεν θυμάμαι την τελευταία κανονική νύχτα που πέρασα μαζί του Αυτό που θυμάμαι είναι ότι ξύπνησα κάποια στιγμή μετά τα μεσάνυχτα και το είδα να στέκεται δίπλα στο κωμωδίνο μου Ήμουν 6 ετών οπότε δεν ξέρω την ακριβή ώρα αλλά θυμάμαι τους κόκκινους αριθμούς στο ξυπνητήρι μου Θυμάμαι τις απαλές κίτρινες κουρτίνες στο παράθυρό μου Και τα στέρια που λάμπουν στο σκοτάδι που είχε κολλήσει ο μπαμπάς μου στην οροφή Θυμάμαι επίσης ότι ήμουν εντελώς ξύπνια Αν και τώρα ξέρω ότι αυτό είναι το πρώτο πράγμα που θα αφισβητήσουν οι υπόλοιποι Ήμουν ξαπλωμένη και για λίγο Πήγαινε ερχόμουν ανάμεσα στον ύπνο και στο ξύπνιο μου Όταν άκουσα κάτι να ξύνει το χαλί Ήταν ένας απαλός, ακανόνιστος ήχος σχεδόν σαν κάποιος να έσαιρνε ένα ρούχο στο πάτωμα Άνοιξα τα μάτια μου και άκουσα Τίποτα Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα το ξανά ακούσα Σκέφτηκα ότι ένα από τα λούτρινα ζωάκια μου ίσως είχε πέσει από το κρεβάτι Αυτό συνέβαινε συνέχεια και η μαμά μου έλεγε πάντα να σταματήσω να στηβάζω τόσο πολύ

15:39 τα αρκουδάκια μου το ένα μετά το άλλο Γύρισα το κεφάλι μου προς το κέντρο του δωματίου ανοίγοντας ελάχιστα τα μάτια μου γιατί ήμουν κουρασμένη και δεν είχα όρεξη να σηκωθώ για να κοιτάξω. Τότε ήταν που είδα τον Σάνι. Στεκόταν κοντά στο κωμοδίνο μου, σκημένο προς τα εμπρός με το κεφάλι του να κρέμεται προς τα κάτω και τα χέρια του να κρέμονται στα πλάγια.

16:03 Για μια στιγμή δεν αναγνώρισα καν τι έβλεπα. Ήταν σκοτεινά και το καφέ του τρίχωμα αναμειγνύονταν με τις σκιές. Τότε το δεξί του πόδι κινήθηκε Σηκώθηκε από το χαλί, σύρθηκε προς τα εμπρός και έπεσε Το σώμα του έγιρε μαζί του Το αριστερό του πόδι ακολούθησε ξύνοντας το πάτωμα Έκανε άλλο ένα βήμα Και μετά άλλο ένα Θυμάμαι ότι τον κοιτούσα περιμένοντας να πέσει Ήμουν μικρό παιδί και ο εγκέφαλός μου προσπαθούσε να βγάλει νόημα από αυτό που έβλεπα Δεν σκέφτηκα αμέσως ότι συνέβαινε κάτι κακό Ειλικνά πίστευα ότι το αρκουδάκι μου είχε με κάποιον τρόπο ζωντανέψει Κάτι που ακούγεται γελίο τώρα Προφανώς, αλλά στα έξι μου χρόνια δεν είχα την ίδια κατανόηση των πραγμάτων που έχω τώρα Ένα μέρος μου το θεωρούσα παράξενο Ενώ ένα άλλο μέρος μου το θεωρούσα κάπως αστείο Ήταν απέσιο στο περπάτημα Τα πόδια του ήταν πολύ κοντά και άκαμπτα και το σώμα του έπεφτε συνεχώς προς τα εμπρός, σαν να μην μπορούσε να βρει πώς να ισορροπήσει.

17:15 Κάθε λίγα βήματα σταματούσε τελώς, στέκοντας με το κεφάλι του να κρέμεται προς το πάτωμα, πριν σύρει πάλι το ένα πόδι προς τα εμπρός. Βήμα και σύρση μου. Βήμα και σύρση μου. Το παρακολουθούσα να διασχίζει το δωμάτιο προς τα πόδια του κρεβατιού μου. Δεν φώναξα τους γονείς μου γιατί ακόμα προσπαθούσα να καταλάβω, αν ονειρευόμουν.

17:40 Περίμενα να συμβεί κάτι που θα έδινε νόημα σε όλα αυτά. Τότε σταμάτησε στη μέση του δωματίου. Τα μικρά του πόδια ήταν ακανόνιστα πατημένα στο χαλί και έμεινε εντελώς ακίνητος για αρκετά δευτερόλεπτα. Το κεφάλι του γέρναγε ελαφρώς προς τη μία πλευρά σαν να άκουγε κάτι. Άκουσε ένα μικρό κλικ. Ο ήλιος στην κοιλιά του άναψε.

18:07 Στην αρχή ήταν απλώς μια αχνή κίτρινη λάμψη κάτω από το ύφασμα Είπε δεσότι το είχα πατήσει κατά λάθος νωρίτερα Ή ίσως οι μπαταρίες τελείωναν και το φως δυσλειτουργούσε Αλλά η λάμψη γινόταν όλο και πιο έντονη Φώτιζε το έμπλαστο στην κοιλιά του και έριχνε έναν μικρό κύκλο πορτοκαλί φωτός στο χαλί κάτω από αυτόν Δεν είχα ξαναδεί το φως να κάνει κάτι τέτοιο Ήταν πολύ λάθος με έναν άνθρωπο που δεν μπορούσα να εξηγήσω. Το σώμα του δεν κίνονταν φυσικά. Το κεφάλι του κουνιόταν σε περίεργες γωνίες, τα χέρια του κουνιόντουσαν όταν δεν έπρεπε και τα πόδια του φαινόταν να λυγίζουν χωρίς να καταλαβαίνουν πώς έπρεπε να λειτουργεί καν το περπάτημα.

19:21 Φαινόταν σαν κάτι να είχε παρακολουθεί σε έναν άνθρωπο να περπατάει και να προσπαθούσε να το μιμηθεί Και δεν τα κατάφερνε και πολύ καλά Τράβηξα την κουβέρτα μου μέχρι το πηγούνι μου και συνήθιζα να παρακολουθώ Τότε ήταν που πρόσεξα τη σκιά πίσω του Απλωνόταν κατά μήκος του χαλιού και ανέβαινε στον τείχο Στην αρχή νόμιζα ότι προερχόταν από το κωμοδίνο Αλλά το αν ο Σάνι κινήθηκε, κινήθηκε και η σκιά Το πρόβλημα ήταν ότι ήταν πολύ ψηλότεροι από αυτόν Θυμάμαι ότι έσφιξα τα μάτια μου προσπαθώντας να καταλάβω Τι στο καλό θα μπορούσε να δημιουργεί μια τόσο μεγάλη σκιά Ίσως ήταν το κουνιστό μου αλογάκι Ίσως ήταν ένα παλτό κρεμασμένο στην πόρτα της δουλάπας Συνέχιζα να κοιτάζω μακριά και πίσω μου και πάλι Προσπαθώντας να ταιριάξω το σχήμα σε κάτι που αναγνώριζα Αλλά κάθε φορά που κοίταζα κατευθείαν δεν μπορούσα να το ξεχωρίσω Τότε άκουσα ένα ακόμα κλικ Αυτός ο ώχος μου θύμιζε νερό που στάζει από τη βρύση της κουζίνας Μόνο που ακουγόταν κάπως πιο πυκνό Σχεδόν σαν κάποιος να χτυπάει τη γλώσσα του σε στόμα γεμάτο νερό

20:45 Περιχόταν από πίσω από τον Σάνι Ετοιμαζόμουν να φωνάξω τη μαμά μου όταν το κεφάλι του γύρισε προς το μέρος μου Όχι ολόκληρο το σώμα του, μόνο το κεφάλι του Τα μικρά μαύρα μάτια του σαν κουμπιά έβιασαν το αμυδρό φως που έμπαινε από το παράθυρο Και ξαφνικά κατάλαβα ότι με κοίταζε Μέχρι τότε κινούνταν στο δωμάτιο σαν ήταν μόνο του Τώρα στεκόταν εκεί με το σώμα του σκυμμένο προς τα εμπρός, το κεφάλι του γερμένο προς το κρεβάτι μου και σταμάτησα να αναπνέω.

21:24 Θυμάμαι ότι σκέφτηκα ότι αν έκλεινα τα μάτια μου ίσως όλα να επέστρεφαν στο φυσιολογικό ή ίσως να τα άνοιγα ξανά και να έβλεπα ξαπλωμένο το αρκουδάκι στο πάτωμα ακριβώς εκεί που έπρεπε να βρίσκεται. Αλλά δεν μπορούσα να πουσπάσω το βλέμμα μου από αυτό. Ο μικρός ήλιος στη κοιλιά του έλαμπε σταθερά, ενώ στεκόταν εκεί, να μην κοιτάζει.

21:47 Τότε άρχισε να περπατά ξανά. Μόνο που αυτή τη φορά έρχονταν κατευθείαν προς το κρεβάτι μου. Είχα τρομοκρατηθεί. Ήθελα να φωνάξω, αλλά δεν έβγαινε κανένας ήχος. Κρατούσα την κουβέρτα τόσο σφιχτά που πόνεσαν τα δάχτυλά μου, παρακολουθώντας τον να σέρνει τα μικρά του ποδαράκια πάνω στο χαλί. Ξαφνικά θυμήθηκα τον φακό που ο μπαμπάς μου είχε αφήσει να κρατήσω κάτω από το μαξιλάρι μου Ήταν ένας βαρύς μεταλλικός φακός που είχε χρησιμοποιήσει κατά τη διάρκεια μιας διακοπής ρεύματος τον προηγούμενο χειμώνα Μερικές φορές ερχόταν στο δωμάτιό μου και έφτιαχνα σκιές στο ταβάνι με αυτό Και τελικά είχε συμφωνήσει να με αφήσει να το κρατήσω κοντά μου επειδή φοβόμουν το σκοτάδι Εβάλα σιγά σιγά το χέρι μου κάτω από το μαξιλάρι προσπαθώντας να μην κάνω θόρυβο Δεν έβγαζα τα μάτια μου από το σάνι ούτε στιγμή Τρομοκρατημένη ότι αν έστρεφα το βλέμμα μου αλλού θα βρισκόταν ξαφνικά ακριβώς δίπλα μου Τα δάχτυλά μου βρήκαν ήδη τη μεταλλική λαβή Το άρπαξα και πάτησα το κουμπί κάτω από την κουβέρτα

22:55 Το φως άναψε και η ακτίνα το αμβλύνεται από το ύφασμα Τότε τον έβγαλα έξω και τον έστρεψα προς τα πόδια του κρεβατιού μου Για ένα δευτερόλεπτο ο φακός φώτισε τη σιλουέτα που στεκόταν πίσω από το αρκουδάκι μου Ακόμα δεν ξέρω πώς να περιγράψω αυτό που είδα χωρίς να ακούς το τρελή Προσπάθησα να βρω μια εξήγηση γι' αυτό για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου Και ακόμα δεν μπορώ να εκφράσω σωστά την εικόνα με λόγια Ήταν σκυμμένο, σχεδόν διπλωμένο, με μια σπονδυλική στήλη που καμπυλωνόταν απότομα κάτω από το χλωμό, λαμπερό δέρμα Τα χέρια του ήταν υπερβολικά μακριά για το σώμα του και τα δάχτυλά του σχεδόν άγγιζαν το πάτωμα Οι αρθρώσεις του έκαπταν σε σημεία που δεν φαινόταν δυνατό, δίνοντάς του την εμφάνιση ως κάτι που είχε συναρμολογηθεί λανθασμένα Το δέρμα του ήταν το χειρότερο κομμάτι Δεν ήταν απλώς χλωμό, φαινόταν χαλασμένο, σαν κρέας που είχε μείνει πολλή ώρα έξω στη ζέστη. Σε μερικά σημεία κρεμόταν σαν χαλαρέ σχεδόν διαφανής πτυχώσης. Σε άλλα ήταν τεντωμένο τόσο σφιχτά πάνω στα οστά του που μπορούσαν να δω τα περιγράμματα των πλευρών του να κινούνται από κάτω.

24:18 Σκούρες μόβ και γκρή κοιλίδες κάλυπταν τους ώμους και το λαιμό του και λεπτές μαύρες γραμμές έτρεχαν κάτω από το δέρμα σαν φλέβες γεμάτες μελάνη Υπήρχαν επίσης μαλλιά που κρέμονταν από το κεφάλι του, μαγκριές λεπτές στούφες που έπεφταν πάνω στο πρόσωπο και τους ώμους του Μερικές ήταν σχεδόν λευκές ενώ άλλες ήταν σκούρες και ηνώδες κολλημένες στο δέρμα του σαν να ήταν βρεγμένες Κινήθηκε ελαφρώς παρόλο που τίποτα άλλο στο δωμάτιο δεν κουνιόταν Το κεφάλι του ήταν γερμένο σε μια αγωνία που με έκανε να ρωτηθώ πώς ήταν δυνατόν ο λαιμός του να το στηρίζει Η μία πλευρά της ναύτου κρέμονταν πιο χαμηλά από την άλλη και το στόμα του ήταν ανοιχτό τόσο ώστε να φαίνονται σειρές από μικρά ανώμαλα δόντια Μερικά ήταν μητεράκια δοντοτά Άρα ήταν επίπεδα και κίτρινα Σχεδόν σαν ανθρώπινα δόντια που είχαν αφαιθεί να σαπίσουν Το χείλη του ήταν σχεδόν ανύπρακτα Το δέρμα απλώς είχε σκιστεί γύρω από τα δόντια του Τα μάτια του ήταν μικροσκοπικά και μαύρα Βαθιά βυθισμένα σε μελανιασμένη σάρκα

25:29 Δεν υπήρχε λευκό μέσα τους Καμία ορατή αντανάκλαση Τίποτα που να τα κάνει να μοιάζουν ανθρώπινα και με κοίταζαν κατευθείαν. Είχε το ένα μακρύ χέρι του τυλιγμένο γύρω από τη μέση του σάνι και το άλλο να κρατάει σφιχτά το πόδι του. Τα δάχτυλά του βυθίζονταν στο τρίχωμά του πιέζοντας αρκετά σκληρά ώστε να παραμορφώσουν το γέμισμα μέσα του.

25:56 Τότε κατάλαβα τι παρακολουθούσα. Ο σάνι δεν ήταν ζωντανός. Κάτι τον κρατούσε και τον έκανε να περπατάει. Σήκωνε το ένα πόδι, τραβούσε προς το εμπρός και το άφηνε να πέσει πάνω στο χαλί Όταν το σώμα του γέρναγε υπερβολικά, το ξαναείσιωνε Τον κινούσε με την αδέξια συγκέντρωση κάποιου που προσπαθεί να χειριστεί μια μαριονέτα Χωρίς να καταλάβει πώς λειτουργούν τα νήματα Τα μακριά δάκτυλα του πλάσματος ήταν πιεσμένα πάνω στη πίσω πλευρά του κίτρινου επιθέματος, στη κοιλιά του Το κυχρυμπαρένιο φως έλαμπε μέσα από το ύφασμα, σκιαγραφώντας τις στραβές αθρώσεις του Μπορούσα να δω το επίθεμα να τεντώνεται γύρω από κάτι σκληρό από κάτω του Κάτι που φαινόταν να πάλεται με το ίδιο φως Τότε ο φακός μου έσβησε Το δωμάτιο βυθίστηκε στο απόλυτο σκοτάδι Άκουσα ένα παλό θόρυβο, ακολουθούμενο από ένα φρικτό ήχο ξυσίματος Δεν μπορούσα να δω πια που ήταν ο Σάνι και δεν μπορούσα να καταλάβω πού είχε πάει το πλάσμα.

27:01 Έμεινα ξαπλωμένη εκεί, αναπνέοντας με σύντομες, πανικοβλημένες ανάσες, πολύ φοβισμένη για να κοιμηθώ. Περίμενα να ξανανάψει ο φακός, περίμενα να μ' ακούσουν οι γονείς μου, περίμενα οτιδήποτε θα με έκανε να νιώσω λιγότερο μόνη σε εκείνο το δωμάτιο. Τότε το στρώμα μου βυθίστηκε, ακριβώς στην άκρη του κρεβατιού μου. Τα ελαττήρια κουνήθηκαν προς τα κάτω από το βάρος Κοίταξα προς τα κάτω αλλά δεν μπορούσα να δω τίποτα Το στρώμα βυθίστηκε ξανά πιο κοντά αυτή τη φορά Σαν κάτι να σκαρφάλωνε προς τα πάνω Τράβηξα την κουβέρτα πάνω από το στόμα μου και προσπάθησα να μην βγάλω ούτε ήχο Τότε είδα την κεχριμπαρένια λάμψη Ο Σάνι αιωρούνταν στον αέρα πάνω από τα πόδια του κρεβατιού μου με τα πόδια του να κρέμονται από κάτω και τα μικρά του χέρια να κρέμονται αδύναμα στα πλάγια.

27:56 Η κοιλιά του έλαμπε τόσο έντονα που φώτιζε το πρόσωπό του. Δεν υπήρχε τίποτα που να τον κρατάει. Ούτε κορδόνια, ούτε ραταχέρια. Τίποτα. Απλώς κρεμόταν εκεί. Ταλαντευόμενος ελαφρώς στο σκοτάδι. Το κεφάλι του έγιρε προς το μέρος μου. Τότε άκουσα κάτι πίσω του να αρχίζει να ξεδιπλώνεται. Ακούστηκαν αρκετοί απότομοι, υγροί θόρυβοι ο ένας μετά τον άλλον Σαν αρθρώσεις που τρίζουν αφού έχουν παραμείνει σε λάθος θέση για πολύ καιρό Ένα μακρύ χλωμό χέρι εμφανίστηκε δίπλα στο κεφάλι του Σάνι Τα δάχτυλά του τυλίχτηκαν γύρω από τον ώμο του Τότε το πρόσωπο του πλάσματος κατέβηκε στο φως Είδα το υγρό δέρμα γύρω από τα μάτια του Τα στριμωγμένα δόντια πίσω από τα σκισμένα χείλη του τον τρόπο που το στόμα του τεντώθηκε περισσότερο από ότι θα έπρεπε να επιτρέπει το σχήμα του προσώπου του με κοίταξε και κατάλαβα με εκείνη τη βεβαιότητα που νιώθεις όταν είσαι πολύ τρομαγμένος για να σκεφτείς ότι δεν προσπαθούσε να φύγει από το δωμάτιό μου ερχόταν προς το κρεβάτι μου

29:10 ούρλιαξα ούρλιαξα τόσο δυνατά που πόνεσε ο λαιμός μου και ο Σάνι έπεσε στο χαλί με ένα απαλό βαρύ γδούπο και κάτι πολύ βαρύτερο χτύπησε το πάτωμα πίσω του κάνοντας τις σανίδες να τρίζουν. Η πόρτα του δωματίου μου άνοιξε διάπλατα και ο μπαμπάς μου όρμισε μέσα ανάβοντας το φως. Η μαμά μου ήρθε αμέσως από πίσω του. Δεν υπήρχε τίποτα στο δωμάτιο.

29:37 Κανένα πλάσμα, κανένα μακρύ χέρι, καμία παράξενη σκιά. Μόνο ο Σάνι ξαπλωμένο στο πλάι δίπλα στο κρεβάτι Ο παπάς με ψέξε κάτω από το κρεβάτι, μέσα στην τουλάπα, πίσω από τη σιρταριέρα και οπουδήποτε άλλο μπορούσε να σκεφτεί Η μα μου κάθισε δίπλα μου, μου έτριβε την πλάτη και με ρωτούσε τι είχε συμβεί Τους είπα τα πάντα Τους είπα ότι ο Σάνι περπατούσε, ότι κάτι τον κρατούσε και ότι στεκόταν ακριβώς πίσω του Τους είπα και το δέρμα, τα δόντια και τον τρόπο που μου είχε κοιτάξει Ο παπάς μου πήρε το αρκουδάκι και το γύρισε στα χέρια του Βλέπεις είναι απλώς ένα αρκουδάκι μου είπε παλά Άρχισα να κλαίω ακόμα πιο δυνατά Η μαμά μου με αγκάλιασε και μου είπε ότι είχα διεφιάλτη Εγώ επέμενα ότι ήμουν ξύπνια Αλλά εκείνη μου είπε ότι τα όνειρα μπορεί να φαίνονται πολύ αληθινά Ειδικά όταν είσαι μισοκοιμισμένη Θυμάμαι το βλέμμα που έριξες στον παπά μου πριν το πει Ήταν γρήγορο Διήρκησε μόλις ένα δευτερόλεπτα αλλά το θυμάμαι πιο καθαρά από σχεδόν οτιδήποτε άλλο από εκείνη τη νύχτα

30:47 Δεν ήταν το βλέμμα κάποιου που πίστευε ότι το παιδί του έλεγε ανοησίες Ήταν το βλέμμα κάποιου που έλεγε αν ο άλλος θα έλεγε κάτι Ο παπάς μου έβαλε τον Σάνι πάνω στο κωμωδίνο μακριά από το κρεβάτι μου Τους σηκέτεψαν να το πετάξουν και η μαμά μου τελικά συμφώνησε Με άφησα να κοιμηθώ μαζί τους εκείνη τη νύχτα, αλλά δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου.

31:13 Κάθε φορά που άκουα τρίξιμο, έκλεινα σφιχτά τα μάτια μου. Σκεφτόμουν συνεχώς τα δάχτυλα του πλάσματος που είχαν τυλίξει το αρκουδάκι και αναρωτιόμουν πού είχε πάει όταν άναψε το φως. Το επόμενο πρωί, ο Σάνι καθόταν ακόμα στο κωμοδίνο μου. Στάδεκα στη πόρτα κοιτάζοντάς το μέχρι που μπήκε η μαμά μου για να μου φτιάξει το κρεβάτι Της είπα ξανά ότι δεν τον ήθελα πια Αυτή τη φορά δεν διαφώνησε Το έβαλε στο κάδο της κουζίνας, έδεσε τη σακούλα και το έβγαλε έξω Παρακολουθούσε από το παράθυρο καθώς σήκωνε τη σακούλα και έριχνε το αρκουδάκι στο κάδο των πορεμάτων Αργότερα εκείνη την ημέρα παρακολούθησε το πορηματοφόρο να περνάει από το δρόμο μας είδα το μηχανισμό να σηκώνει το κάδο, να αδειάζει το περιεχόμενό του μέσα στο μεταλλικό δοχείο και να το κατεβάζει ξανά.

32:08 Παρακολούθησα το φορτηγόνα που μακρύνεται μέχρι που εξαφανίστηκε στη γωνία. Θυμάμαι ότι σκέφτηκα ότι επιτέλους είχε τελειώσει. Για κάποιο διάστημα αρνιόμουν να κοιμηθώ με τα ελούτρινα ζώακια μου. Ήθελα το φως του διαδρόμου αναμένο και δεν άφηνα την πόρτα του δωματίου μου να κλείσει εντελώς. Τελικά μεγάλωσα και σταμάτησα να το σκέφτομαι τόσο πολύ Το σχολείο, οι φίλοι και τα συνηθισμένα πράγματα της παιδικής ηλικίας Πήρα το πάνω χέρι και η ανάμνηση έγινε κάτι που σκεφτόμουν περιστασιακά Και αμέσως μετά το απεβάλλα από το μυαλό μου Είπα στον εαυτό μου ότι ήταν ένας εφιάλτης Ίσως ονειρευόμουν και ξύπνησα τη λάθος στιγμή Ίσως είχα δει σκιές στο σκοτάδι και η φαντασία μου είχε συμπληρώσει τα υπόλοιπα Μεγάλωσα, έφυγα από το σπίτι, παντρεύτηκα και έκανα δύο παιδιά Σταμάτησα να φοβάμαι το σκοτάδι Τότε, την περασμένη Πέμπτη, η πεντάχρονη κόρη μου, η Λίλι, με φώναξε από το υπνοδωμάτιό της Βούρτζιζα τα δόντια μου όταν την άκουσα να με ρωτάει αν μπορούσα να έρθω να κοιτάξω κατά το κρεβάτι της

33:20 Νόμιζα ότι κάτι είχε πέσει από κάτω και δεν ήθελε να το πιάσει μόνη της Ήμουν κουρασμένη και είχα δουλειά το πρωί. Ο σύζυγός μου ήθαν και μου τανίδει οπότε πήγα στο δωμάτιό της περιμένοντας να βρω ένα χαμένο παιχνίδι ή ένα βιβλίο. Η Λίλι καθόταν στο κρεβάτι της με τις κουβέρτες στραβηγμένες μέχρι το πηγούνι της κοιτάζοντας επίμονα το χώρο από κάτω.

33:43 Άναψα το φωτιστικό στο κομμωδίνο της και γονάτισα στο χαλί. Υπήρχαν παιχνίδια παντού μαζί με ένα καλάθι με λούτρινα ζωάκια, μερικά βιβλία και ένα χαρτοκιβώτιο που είχε χώσει κάτω από το κρεβάτι νωρίτερα εκείνη τη μέρα Μετακίνησα τα βιβλία, έσβρωξα το καλάθι στην άκρη και έφτασα προς τον τείχο Τότε ήταν που πρόσεξα μια αχνή κίτρινη λάμψη Ήταν ένας μικρός κύκλος και χρυμπαρένιο φωτός με ακτίνες που απλώνονταν από το κέντρο Ένας μικροσκοπικός ήλιος Σταμάτησα να κινούμαι Ήξερα αυτόν τον ήλιο Έβαλα το χέρι μου πιο βαθιά κάτω από το κρεβάτι Και τα δάχτυλά μου άγγιξαν κάτι μαλακό Όταν το έβγαλε ένα μικρό καφέ αρκουδάκι γλίστησε πάνω στο χαλί Με ένα μυδρό ήχο ξυσίματος Ξεθοριασμένο καφέ τρίχωμα Μαύρα κουμπιά για μάτια Ένα μικρό ομπλε φιονγάκι Ένα λυγισμένο αυτή και ένα παλό κίτρινο μπάλωμα στη κοιλιά του με ένα μικροσκοπικό και ντυμένο ήλιο στη μέση.

34:52 Δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Ήταν ο Σάνι. Η αρκούδα που είχε πετάξει η μαμά μου όταν ήμουν έξι ετών. Η αρκούδα που είχα δει να εξαφανίζεται μέσα στο πορυματοφόρο. Η αρκούδα για την οποία είχα περάσει 22 χρόνια προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι ήταν απλώς μέρος ενός εφιάλτη. Η κόρη μου έσκυψε πάνω από τον ώμο μου. «Τι είναι αυτό, μαμά» δεν μπορούσα να της απαντήσω. Κοίτασα το μικρό ήλιο στη κοιλιά του σάνι περιμένοντας να κάνει κάτι. Τότε το φως έσβησε σιγά σιγά. Το άφησα να πέσει.

35:29 Έπεσε με το πρόσωπο προς τα κάτω στο χαλί και άρπαξα τη Λίλη τόσο γρήγορα που άρχιζε να κλαίει Την πήρα από το δωμάτιο και την πήγα στο δικό μου προσπαθώντας να της εξηγήσω ότι όλα ήταν εντάξει Ενώ τα χέρια μου έτρεμαν τόσο πολύ που μόλις και με τα βίας μπορούσα να την κρατήσω Ξύπνησα τον Ήθαν και του είπα να έρθει μαζί μου Αρχικά ήταν ενοχλημένος, κατανοητά μπερδεμένος για το γιατί τον είχα βγάλει από το κρεβάτι Αλλά με ακολούθησε στο δωμάτιο της Λίλι Ο Σάνι ήταν ακόμα ξεπλωμένος στο πάτωμα Ο Ήθαν το σήκωσε και το εξέτασε Από πού ήρθε αυτό, ρώτησε Δεν ξέρω Είναι της Λίλι Όχι Γύρισε το αρκουδάκι ανάποδα Τότε ποια νου είναι Έπρεπε να καταπιώ το σάλιο μου πριν μπορέσω να απαντήσω Είχα αυτό το αρκουδάκι όταν ήμουν μικρή Με κοίταξε και μετά ξανακοίταξε το αρκουδάκι Πίεσε τον ήλιο στη κοιλιά του και το φως άναψε για ένα δευτερόλεπτο πριν σβήσει πάλι Άρχισα να κλαίω Ο Ιθανάφης αμέσως το χέρι του και ο Σάνι έπεσε πάνω στο χαλί Με κοίταξε σαν να προσπαθούσε να αποφασίσει αν είχα πάθει κάποιο νευρικό κλονισμό

36:54 Του είπε ότι το αρκουδάκι είχε πεταχτεί όταν ήμουν παιδί Του είπε ότι είχα δει το πορυματοφόρο να το παίρνει Μετά του είπε για τη νύχτα που το είχα δει να περιφέρεται στο δωμάτιό μου Το σήκωσε ξανά εξετάζοντας τις ράφες στη πλάτη του Ίσως ήταν κρυμμένο κάπου είπε Ίσως το έφερες μαζί σου και το ξέχασες Δεν το έφερα Ήθελα να εξαφανιστεί Παρακάλεσα τη μαμά μου να το πετάξει Εντάξει αλλά πως ξέρεις ότι ήταν το ίδιο Τον κοίταξα Επειδή γνωρίζω το δικό μου αρκουδάκι Σιώπησε Το εξήγησα τι είχα δε όταν ήμουν έξι ετών Δεν του είπα κάθε λεπτομέρεια Αλλά του είπα αρκετά Τον τρόπο που είχε κινηθεί ο Σάνι Τη σκιά πίσω του το πλάσμα που το κρατούσε και τον τρόπο που με είχε κοιτάξει.

37:49 Ο Ήθαν δεν γέλασε, αλλά ήταν φανερό ότι δεν με πίστευε. Συνέχισε να κοιτάζει το αρκουδάκι σαν να προσπαθούσε να βρει κάποια λογική εξήγηση για όλα αυτά. Τελικά, τύλιξε τον Σάνι σε μια πετσέτα και τον πήγε κάτω. «Θα τον πετάξω», είπε. Έμεινα με τη Λίλι μέχρι να αποκοιμηθεί και μετά πήγα στην κουζίνα για να δω αν το είχε ξεφορτωθεί.

38:14 Μου είπε ότι το είχε ρίξει στα σκουπίδια Ήθελα να τον πιστέψω Ήθελα να πιστέψω ότι υπήρχε κάποια εξήγηση για το πως το αρκουδάκι είχε καταλήξει κάτω από το κρεβάτι της κόρης μου Ήθελα να πιστέψω ότι το φως ήταν απλώς ένας ελαττωματικός μηχανισμός Και ότι η ανάμνηση που κουβαλούσε από την παιδική μου ηλικία δεν ήταν τίποτα περισσότερο από έναν εφιάλτη Αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι το πλάσμα Το υγρό δέρμα, τα μακριά δάχτυλα, τα μαύρα μάτια Ρώτησα τον Ήθαν αν είχε παρατηρήσει κάτι παράξενο όταν πήρε το αρκουδάκι Είπε όχι Τον ρώτησα αν το ένιωθε βαρύτερο από ένα κανονικό αρκουδάκι Είπε όχι Τελικά μου είπε ότι τρομοκρατούσε τον εαυτό μου για ένα παιχνίδι Είχες έναν νηφιάλκι, τον ήσουν μικρή, είπε, αυτό είναι όλο Ήταν σχεδόν ακριβώς αυτό που μου είχε πει ο πατέρας μου 22 χρόνια πριν Προσπάθησα να το εξηγήσω ότι δεν έλεγα ότι το αρκουδάκι ήταν ζωντανό Έλεγα ότι κάτι το είχε χρησιμοποιήσει Και φοβόμουν πάρα πολύ ότι ό,τι είχα δει ως παιδί Είχε σχέση με αυτό που είχε συμβεί εκείνη τη νύχτα

39:30 Ο ίθαν έντυψε το πρόσωπό του και μου είπε ότι το αρκουδάκι είχε εξαφανιστεί ότι η Λίλη ήταν ασφαλής και ότι έπρεπε να κοιμηθώ λίγο. Δεν διαφώνησα πια. Από τότε η Λίλη κοιμάται στο δωμάτιό μας. Ο Ήθαν πιστεύει ότι αντιδρώ υπερβολικά και ίσως να έχει δίκιο. Ξέρω πώς ακούγεται αυτό. Ξέρω ότι δεν υπάρχει λογικός λόγος για να εμφανιστεί κάτω από το κρεβάτι της κόρης μου ένα αρκοδάκι που είδα να πετυχαίται πριν από δεκαετίες.

40:02 Αλλά δεν έχω καταφέρει να κοιμηθώ καλά από τότε που συνέβη. Εκείνη τη νύχτα αφού ήθαν από που κοιμήθηκε άκουσα κάτι στο διάδρομο. Ένα παλό ξύσιμο. Σηκώθηκα στο κρεβάτι και άκουσα. Τίποτα. Τότε ξανασυνέβη. Η πόρτα της κραυατοκάμαρας μου ήταν κλειστή και το φως του διαδρόμου σβηστό. Μπορούσα να δω μια λεπτή γραμμή σκοταδιού κάτω από την πόρτα και για μια στιγμή νόμιζα ότι είδα κάτι να περνάει από εκεί.

40:32 Τότε μια αχνή πορτοκαλή λάμψη εμφανίστηκε στο κενό Ήταν μικρή και στρογγυλή σαν φως που έλαμπε από ένα παιχνίδι στο πάτωμα Δεν άνοιξα την πόρτα, δεν φώναξα τον Ήθαν Τράβηξα τις κουβέντες πάνω από το κεφάλι μου και έμεινα ξαπλωμένη μέχρι το πρωί Ακούγοντας το σπίτι να ησυχάζει γύρω μου Όταν τελικά αποκοιμήθηκα, ονειρεύτηκα το παιδικό μου πνοδωμάτιο Είδα τις κίτρινες κουρτίνες στα στέρια στην οροφή και τον σάνι να στέκεται δίπλα στο κωμοδίνο μου Με τα μικρά του ποδαράκια να σένονται πάνω στο χαλί Το πλάσμα βρισκόταν πίσω του Τα χλωμά μαλλιά του κρέμονταν πάνω από το πρόσωπό του Και το στόμα του ήταν τεντωμένο σε εκείνο το φρικτό χαμόγελο Κρατούσε τον σάνι από το πίσω μέρος του λαιμού του κοιτάζοντας κατευθείαν εμένα Ξύπνησα όταν το φως του πρωινού μπήκε μέσα από τις κουρτίνες Ο Ήθαν κοιμόταν ακόμα δίπλα μου και για λίγα δευτερόλεπτα σχεδόν έπεισα τον εαυτό μου ότι όλο αυτό ήταν ένα όνειρο Σηκώθηκα από το κρεβάτι, έσκυψα και σκέπασα την κόρη μου η οποία είχε αγκαλιαστεί με τον άντρα μου ενώ κοιμόταν

41:44 Μετά άνοιξα την πόρτα της κρεβατοκάμαρας Ένας μικρός μπλε φιόγκος βρισκόταν έξω στο χαλί Στάθηκα εκεί και το κοίταζα για πολλή ώρα Το ύφασμα ήταν υγρό, σχεδόν μαύρο σε κάποια σημεία Με έναν καφέ λεκέ κατά μήκος της μίας άκρης Έσκυψα χωρίς να το αγγίξω και παρατήρησα κάτι πιασμένο στον κόμπο Μία τρίχα Ήταν μακριά, λεπτή και σχεδόν άχρωμη Σκέφτηκα αμέσως τα μαλλιά του πλάσματος Τις χλωμές τούφες που κρέμονταν πάνω από τους ώμους του και άκυζαν το τρίχωμα του σάνι καθώς τον μετέφερε γύρω από το παιδικό μου προδωμάτιο.

42:26 Απομακρύνθηκα από τον φιόγκο και έκλεισα την πόρτα. Δεν το είπα στον Ήθαν. Δεν μπορούσα να αντέξω να τον ξανακούσω, να τον δικαιολογεί. Οπότε περίμενα μέχρι να ξυπνήσει και να βγει από την κρεβατοκάμαρα και ίσως όταν άνοιγε την πόρτα να έβλεπε το ίδιο πράγμα. Ο φιόγκος είχε εξαφανιστεί. Έψαξα στο διάδρομο, στις σκάλες και στο χώρο κάτω από το τραπέζι της κονσόλας Έλεξα τα σκουπίδια έξω παρόλο που ήθαν είχε ήδη βγάλει τα σκουπίδια Δεν υπήρχε τίποτα Άρχισα να αναρωτιέμαι αν είχα φανταστεί ότι είδα τον φιόγκο εξ αρχής Ήμουν εξαντλημένη και δεν κοιμόμουν καλά Ίσως άφηνα τους παιδικούς μου φόβους να με κυριεύσουν Αλλά ήξερα τι είχα δει Τηλεφώνησα τη μητέρα μου εκείνο το απόγευμα και τη ρώτησα αν θυμόταν το σάνι Είπε ότι το θυμόταν Τη ρώτησα αν θυμόταν τη νύχτα που είχα ορλιάξει και πέμενα ότι κάτι ήταν στο δωμάτιό μου Είπε ότι θυμόταν ότι είχα διεφιάλτη αλλά όχι και πολλά ακόμη Τη ρώτησα αν ήταν απολύτως σίγουρη ότι είχε πετάξει το αρκουδάκι Ακουγόταν εκνευρισμένη και με ρώτησε γιατί ξαναέφερα όλα αυτά τα πράγματα στην επιφάνεια

43:43 Είπε ότι ήμουν παιδί, ότι είχα διεφιάλτη και ότι είχαν ξεφορτωθεί τα αρκουδάκια επειδή με τρόμαζε Ήθελα να τη ρωτήσω για το βλέμμα που είχε ρίξει τον πατέρα μου εκείνο το βράδυ Ήθελα να τη ρωτήσω γιατί τον είχε κοιτάξει πριν μου πει ότι δεν είχε συμβεί τίποτα Ήθελα να μάθω αν είχε βρει κάτι ποτέ παράξενο στο δωμάτιό μου Ή αν είχε ακούσει κάτι αφού έφυγε το πορυματοφόρο Αλλά δεν κατάφερα να ρωτήσω Για πρώτη φορά στα 22 χρόνια αναρωτήθηκα αν οι γονείς μου προσπαθούσαν να με πείσουν για κάτι στο οποίο στην πραγματικότητα δεν πίστευαν Ίσως απλώς ήθελα να με προστατεύσουν από το φόβο Ή ίσως να φοβόντουσαν και αυτοί Ακόμα δεν τους έχω ρωτήσει Προσπάθησα να μιλήσω στον Ήθαν γι' αυτό για άλλη μια φορά Αλλά μου έδωσε την ίδια εξήγηση όπως και πριν Είπε ότι ήμουν εξαντλημένη Ότι έπρεπε να σταματήσω να το σκέφτομαι Και ότι...

44:43 Ότι κι αν θυμόμουν από εκείνη την παιδική ηλικία Δεν μπορούσε να μου κάνει κάκο τώρα Έτσι... Σταμάτησα να μιλάω γι' αυτό Έχω κρατήσει τη Λίλη μακριά από το υπνοδωμάτιό της και από τότε δεν έχω ξανακοιμηθεί με την πόρτα του δικού μου υπνοδωματίου ανοιχτή. Ελέγχω τις κλειδαρίες πριν κοιμηθώ, παρόλο που ξέρω ότι αυτό δεν θα έχει σημασία αν κάτι βρίσκονταν ήδη μέσα στο σπίτι.

45:10 Μερικές φορές, αργά τη νύχτα, ακούω αυτόν τον ήχο ξυσίματος στο διάδρομο. Ποτέ δεν σηκώνομαι για να το ελέγξω. Ούτε κοιτάζω πια κάτω τα κρεβάτια. Αν κάτι πέσει εκεί κάτω το αφήνω μέχρι το πρωί Μακάρι να μπορούσα να πω ότι γράφω αυτό το πράγμα επειδή θέλω απαντήσεις Αλλά δεν ξέρω καν ποιες απαντήσεις θα με έκανα να νιώσω καλύτερα Δεν μπορώ να αποδείξω τι συνέβη όταν ήμουν έξι χρονών Και δεν μπορώ να αποδείξω τι συνέβη την περασμένη πέμπτη Το ξέρω αυτό Έχω εξετάσει κάθε πιθανότητα που μπορώ να σκεφτώ και καμία από αυτές δεν εξηγεί πώς κατέληξε ο Σάνι κάτω από το κρεβάτι της Λίλι.

45:51 Υπάρχει όμως ένα πράγμα στο οποίο επιστρέφω συνεχώς. Όταν ήμουν εξ' ετών, όταν το φώτισα με το φακό, δεν έφυγε ούτε φάνηκε καν έκπληκτο που το είχα δει. Απλώς με κοίταξε. Θυμάμαι εκείνα τα μαύρα μάτια πιο καθαρά από οτιδήποτε άλλο. Δεν υπήρχε θυμός σε αυτά ούτε φόβος Φεύγονταν σχεδόν ευχαριστημένο σαν να με περίμενε να το προσέξω Πάντα πίστευα ότι εκείνη τη νύχτα ήταν η πρώτη φορά που το είδα Τώρα όμως δεν είμαι τόσο σίγουρη Ίσως να βρισκόταν στο δωμάτιό μου πολύ πριν από εκείνη τη νύχτα Ίσως να στεκόταν πίσω από το κομμωδίνο ενώ κοιμόμουν παρακολουθώντας με ένα πιέζο τον ήλιο στη κοιλιά του σάνι Ή ίσως να ήταν εκεί κάθε φορά που ξυπνούσα από έναν εφιάλτη και κρατούσα σφιχτά το αρκουδάκι μου χωρίς να συνειδητοποιώ ότι κάτι άλλο το κρατούσε επίσης. Δεν ξέρω γιατί έφυγε. Δεν ξέρω πώς κατέληξε ο Σάνι στο δωμάτιο της κόρης μου ούτε γιατί το φως λειτουργεί ακόμη μετά από όλα αυτά τα χρόνια.

47:00 Δεν ξέρω γιατί περίμενε μέχρι τώρα Αλλά έπρεπε να το πω σε κάποιον Χθες το βράδυ, λίγο πριν την αυγή Άκουσα ξανά εκείνο τον ήχο ξυσίματος Αυτή τη φορά προερχόταν από μέσα από την κρεβατοκάμαρά μου Έρχονταν όλο και πιο κοντά μου Ήμουν ξαπλωμένη εντελώς ακίνητη όταν το άκουσα να σταματάει δίπλα στο κρεβάτι μου Μπορούσα να νιώσω το στρώμα να μετακινείται και να πιέζεται ελαφρώς αρκετά ώστε να αντιληφθώ ότι το βάρος κοντά στα πόδια μου δεν ήταν δικό μου.

47:35 Τότε μύρισα κάτι υγρό και σάπιο σαν βρεγμένα ρούχα που είχαν μείνει για πολύ καιρό σε ένα κλειστό πλυντήριο. Κράτησα τα μάτια μου κλειστά. Άκουσα κάτι να αναπνέει. Δίπλα μου, ακριβώς. Αργά. Ακριβώς δίπλα μου. Τότε, από κάπου κοντά στα πόδια του κρεβατιού άκουσα ένα μικροσκοπικό κλικ. Δεν άνοιξα τα μάτια μου. Δεν μπορούσα.

48:07 Γιατί ακόμα και με τα μάτια μου κλειστά έβλεπα το πρωτοκαλί φως να λάμπει μέσα από τα βλεφαρά μου. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να ελπίζω ότι ό,τι κι αν ήταν απλώς θα έφευγε. Έκλεισα τα μάτια μου τόσο σφιχτά που δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα εξαπλωμένη εκεί. Αλλά τελικά άκουσα τον Ήθανε κινείται δίπλα μου. Έκανε έναν κουρασμένο ήχο και μουρμούρησε λέγοντας «Μωρό μου, γιατί είναι ανωμένο το φως».

48:37 Τη στιγμή που το είπε αυτό, όλα σταμάτησαν. Η αναπνοή μου είχε σταματήσει. Η πίεση δίπλα στο κρεβάτι εξαφανίστηκε. Όταν τελικά άνοιξα τα μάτια μου, το δωμάτιο ήταν εντελώς σκοτεινό εκτός από το φως που έμπαινε από το διάδρομο. Ο Ήθαν καθόταν όρθιος, κοιτάζοντας γύρω του σαν είχε μόλις ξυπνήσει από ένα παράξενο όνειρο. Δεν μπορούσα καν να βρω το κουράγιο να του πω τι είχε συμβεί.

49:06 Απλώς άρπαξα το χέρι του και το κράτησα σφιχτά μέχρι να ξανακοιμηθεί. Εγώ δεν κοιμήθηκα καθόλου. Ξέρω πως ακούγεται αυτό και ξέρω ότι πιθανότατα υπάρχει κάποια λογική εξήγηση γι' αυτό. αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι αυτό που είδα. Δεν έχω πει στον Ιθανόλη την ιστορία γιατί φοβάμαι πόσο γελίο θα ακουστεί όταν βγει από το στόμα μου.

49:31 Συνεχίζω να ελέγχω το δωμάτιο της Λίλη αλλά δεν έχω ξανακοιτάξει κάτω από το κρεβάτι της. Αυτό συνέβη χθες το βράδυ και ειλικρινά δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν έχω δει αυτό το αρκουδάκι από τότε που ήμουν παιδί και δεν έχω ιδέα πώς κατέληξε το δωμάτιο της κόρης μου. Δεν ξέρω καν αν θέλω να το μάθω. Απλά θέλω να μάθω αν έχει βιώσει ποτέ κανείς κάτι παρόμοιο γιατί αρχίζω να νιώθω ότι χάνω το μυαλό μου.

50:00 Συνειδητοποιώντα μεταξύ ότι το συγκεκριμένο επεισόδιο μάλλον θα βγει τεράστιο, θα πάμε για επίπεδο ρεκόρ και πάμε που λέτε στη δεύτερη ιστορία από το Reddit με τίτλο «Ο πατέρας μου είχε έναν κανόνα». Μας απαγόρευε να αναγνωρίσουμε τη μητέρα μου. Τον παρενέβηκα και τώρα καταλαβαίνω το γιατί. Πρέπει να ξεκινήσω από την αρχή.

50:27 Πρέπει να προσπαθήσω να βγάλω νόημα από όλα αυτά για το δικό μου καλό. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η ζωή μου διέπεται από έναν αδιάσπαστο κανόνα. Ποτέ δεν υπόθηκε φωναχτά, ποτέ δεν γράφτηκε, ποτέ δεν εξηγήθηκε. Ήταν όμως ένας κανόνας που μάθαμε μέσα από σιωπή Μέσα από πριδοποιητικές ματιές του πατέρα μου Μέσα από την πίεση στην ατμόσφαιρα που ήταν τόσο πυκνή Που μπορούσες να τη νιώσεις στο δέρμα σου Ο κανόνας ήταν απλός Δεν την αναγνωρίζουμε Μιλάμε για τη μητέρα μου Ζούσε στο σπίτι μας Ήταν τόσο αληθινή και πραγματική Όσο το τραπέζι της τραπεζαρίας όπου καθόμασταν κάθε βράδυ ή οι σκάλες που ανέβαινα για να πάω στο δωμάτιό μου.

51:15 Αλλά για τον πατέρα μου και κατ' επέκταση για μένα ήταν ένα φάντασμα που είχαμε συμφωνήσει να μην βλέπουμε. Κάθε πρωί ήταν στη κουζίνα όταν κατέβαινα για πρωινό. Στέκοταν μπροστά στη σόμπα με μια λουλουδάτη ποδιά δεμένη γύρω από τη μέση της και γυρνούσε και μου χαμογελούσε. Ήταν πάντα ένα θλιμμένο χαμόγελο που δεν έφτανε ποτέ μέχρι τα μάτια της.

51:39 «Καλημέρα γλυκέ μου» έλεγε με απαλή φωνή σαν το θρόισμα των φίλων. Και κάθε πρωί κοίταζα κατευθείαν μέσα από αυτήν, με το βλέμμα μου καρφωμένο στη καφετιέρα πάνω στον πάγκο πίσω της. Πήρα ένα μπολ από τον τουλάπι, έβαλα μόνη μου τα δημητριακά μου και κάθισα στο τραπέζι. Ο πατέρας μου θα βρισκόταν ήδη εκεί, κρυμμένος πίσω από την εφημερίδα του.

52:04 Ένας σιωπηλός μονόλιθος. Εκείνη θα ανασταίναζε και θα έβαζε ένα τρίτο πιάτο στο τραπέζι ανάμεσά μας. Ένα πιάτο με ομελέτα οι τηγανίτες, πάντα μαγειρεμένα στην εντέλεια, πάντα προορισμένα να κρυώσουν. Τρώγαμε το πρωινό μας σιωπηλά με μοναδικούς ήχους το ξύσιμο των κουταλιών πάνω στο κεραμικό και το θρόισμα της εφημερίδας του πατέρα μου Καθόταν στην καρέκλα της με τα χέρια ενωμένα στην αγκαλιά της παρακολουθώντας μας να τρώμε με ένα βλέμμα γεμάτο ελπίδα και απελπισία στο πρόσωπό της Μερικές φορές προσπαθούσε να ξεκινήσει μια συζήτηση «Φαίνεται ότι μπορεί να βρέξει σήμερα» έλεγε με τη φωνή της να τρέμει ελαφρώς Καλό δεν ήταν να πάρεις μια μπρέλα στο σχόλιο Ο πατέρας μου απλώς γύριζε τη σελίδα Με το τσάκισμα του χαρτιού της εφημερίδας Να ακούγεται έντονα και περιφρονητικά Μέσα στη σιωπή του δωματίου Εγώ έπαιρνα μια μεγάλη θορυβόδη μπουκιά Τα δημητριακά μου Και συγκέντρωνα τον εαυτό μου Στον ήχο του κρατσανίσματος Σε οτιδήποτε άλλο Πέρα από τον ήχο της φωνής της

53:12 Μετά από λίγο απλώς σιωπούσε Και είχε μια βαθιά ριζωμένη θλίψη. Το δείπνο ήταν το ίδιο. Μαγείρευε ένα πλήρες γεύμα, κάτι που μύριζε απίστευτα, γεμίζοντας το σπίτι με τη μυρωδιά του ψημένου κοτόπουλου ή του φρεσκοψημένου ψωμιού. Έστρωνε τρία τραπέζια με πετσέτες και μαχαιροπύρουνα. Ο ποτέρας μου και εγώ καθόμασταν και εκείνη μας έρβηρε, βάζοντας το φαγητό στα πιάτα μας με κινήσεις χαριτωμένες.

53:47 Μετά καθόταν, γέμιζε το δικό της πιάτο και προσπαθούσε να μας κάνει να μιλήσουμε. «Πώς πήγε η μέρα σου στη δουλειά» ρωτούσε τον πατέρα μου. Αυτός γρήλιζε με την προσοχή του στραμμένη στο να κόψει το κρέας του σε ακριβή γεωμεντικά σχήματα. «Και το σχολείο, είχες εκείνο το σημαντικό διαγώνισμα σήμερα» με ρωτούσε. Μουρμούριζα κάτι αόριστο με τα μάτια μου καρφωμένα στο πιάτο μου Χώνοντας φαγητό στο στόμα μου για να αποφύγω να μιλήσω Αυτή η παρόδια ήταν ασφυκτική Ήταν μια συνεχής εξαδελτική παράσταση Κάθε μέρα ήταν μια πρόβα και μια ζωντανή παράσταση Όπου προσποιούμασταν ότι αυτή η γυναίκα, η ίδια μου η μητέρα δεν υπήρχε Για χρόνια απλώς το αποδέφτηκα Τα παιδιά δέχονται τις πιο παράξενες καταστάσεις ως φυσιολογικές επειδή είναι το μόνο που έχουν γνωρίσει ποτέ Ο ήλιος ανατέλει, ο ουρανός είναι μπλε και δεν μιλάμε στη μαμά Ήταν απλώς μια πραγματικότητα της ζωής Έμαθα να την αγνοώ, να θολώνω τη μορφή της στα άκρα του οπτικού μου πεδίου Και έγινε μέρος του φόντου, σαν ένας πίνακα στο τείχο που δεν προσέχεις πλέον

55:05 Όμως καθώς μεγάλωνα φτάνοντας στα τέλη της εφηβείας μου και μετά στα πρώτα μου είκοσι Η αποδοχή άρχισε να μετατρέπεται σε κάτι άλλο Πρώτα ήταν η σύγχυση μετά μια βαθιά διαβροτική ενοχή Άρχισα να την κοιτάζω πραγματικά Είδα τις λεπτές ρητίδες της θλίψης χαραγμένες γύρω από τα μάτια της Είδα τον τρόπο που έπεφταν οι ώμοι της όταν την αγνοούσαμε τον τρόπο που μερικές φορές άγγιζε την πλάτη της καρέκλας του πατέρα μου καθώς περνούσε, μια λαχτάρα για επαφή που δεν ανταποκρινόταν ποτέ.

55:42 Είδα μια γυναίκα που ήταν βαθιά, καταστροφικά μόνη, παγιδευμένη στο ίδιο της το σπίτι. Η αντίληψή μου για τον πατέρα μου άλλαξε επίσης. Ο σιωπηλός, στοϊκός άντρας που κάποτε έβλεπα ως προστάτη άρχιζε να μοιάζει με τύρανο. Η εξουσία του ήταν παράξενη, σκληρή, ήταν μια υπολογισμένη καθημερινή πράξη συναισθηματικής βίας. Τι είχε κάνει για να το αξίζει αυτό.

56:08 Είχε εξουσιασμική σχέση, είχε κάνει κάτι ασυγχώρητο που είμαι πολύ μικρός για να το θυμάμαι. Ό,τι κι αν ήταν αυτή η τιμωρία φαινόταν τερατοδός δυσανάλογη. Ήταν μια ψυχρή, αθόρυβη μορφή βασανιστηρίου και μη είχε κάνει σύνεργό του. Η δυσαρέσχεια συσσωρευόταν σιγά σιγά σαν πίεση πίσω από τα πλευρά μου. Άρχιζα να έχω προβλήματα με τον ύπνο. Ξάπλωνα στο κρεβάτι και άκουγα τους αμυδρούς ήχους του κλάματός της από την κρεβατοκάμαρά τους. Ήταν ένας απαλός σιγανός ήχος.

56:42 Το είδος του κλάματος που κάνεις όταν προσπαθείς να μην ξυπνήσεις κανέναν και μου ράγιζε την καρδιά. Πώς μπορούσε ο πατέρας μου να ξαπλώνει δίπλα της κάθε βράδυ, να το ακούει αυτό και να μην κάνει τίποτα. Τι είδος άντρας ήταν. Άρχιζα να βλέπω τις πράξεις τους μια γκροτέσκα μορφή μισογυνισμού, μια άσκηση απόλυτου ελέγχου. Την είχε εξαφανίσει, την είχε στερήσει.

57:10 Τη φωνή της, την παρουσία της, την ίδια της, την ύπαρξη μέσα στην οικογένεια που είχε χτίσει. Και εγώ τον είχα βοηθήσει. Σε κάθε σιωπηλό πρωινό, σε κάθε ερώτηση που την αγνοούσα, το σημείο καμπής ήρθε την περασμένη Τρίτη. Ήταν μια θλιβερή βροχερή μέρα Από αυτές που κάνω ολόκληρο το κόσμο να φαίνεται γκρίζος και υγρός Ήμουν στο σαλόνι προσπαθώντας να διαβάσω Αλλά οι λέξεις απλώς κολυμπούσαν στη σελίδα Μπήκε και στάθηκε δίπλα στο παράθυρο Παρακολουθώντας τη βροχή να τρέχει στο τζάμι Δεν προσπαθούσε να μου μιλήσει Απλώς στεκόταν εκεί κοιτάζοντας τον κόσμο στον οποίο ανήκε Αλλά δεν φαινόταν να μπορεί να αγγίξει Άρχισε να σιγοτραγουδάει Ένα απλό θλιβερό νανούρισμα Ήταν μια μελωδία που μου φαινόταν αόριστα οικία Σαν ένα όνειρο που θυμόμουν μισά μισά Ένιωσα έναν κόμπο να σχηματίζονται στο λαιμό μου Κοίτασα την αντανάκλασή της στο σκοτεινό τζάμι Μια διαφανής φιγούρα με φόντο τα δέντρα Που τα ταρακουνούσε κατηγίδα έξω Οι ώμοι της έτρεμαν σχεδόν ανεπέστητα

58:21 Έκλαιγε πάλι, σιωπηλά. Κάτι μέσα μου έσπασε. Χρόνια καταπιεσμένης ενοχής, σιωπηλής εξέγερσης, αγάπης για αυτή τη γυναίκα που δεν μου επιτρεπόταν να γνωρίσω. Όλα αυτά ξεχύθηκαν στην επιφάνεια. Ήταν λάθος. Όλο αυτό, όλη αυτή η ζωή ήταν θεμελιωδός λάθος. Δεν μπορούσα να είμαι πια μέρος της. Περίμενα, περίμενα μέχρι να ακούσω το αυτοκίνητο του πατέρα μου να βγει από το δρομάκι για την εβδομαδιαία του βόλτα Ήταν ένα τελετουργικό για αυτόν, όπου κάθε τρίτη βράδυ αφιέρονται μερικές ώρες μόνο για τον εαυτό του Το σπίτι βυθίστηκε σε ένα νέο είδος σιωπής, μια σιωπή που δεν ήταν επιβεβλημένη, αλλά κενή Μόνο που δεν ήταν κενή Εκείνη ήταν ακόμα εκεί Την βρήκα στη κουζίνα να πλένει τα πιάτα του δείπνου με την πλάτη γυρισμένη προς τα εμένα Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά στα πλευρά μου που ένιωθα ότι σίγουρα θα μπορούσε να την ακούσει Το στόμα μου ήταν στεγνό, ένιωθα σαν να ήμουν έτοιμος να παραβιάσω έναν νόμο της φυσικής Σαν το ίδιο το σύμπαν να κινδύνευε να καταρρεύσει αν μιλούσα

59:38 Πήρα μια βαθιά ανάσα Μαμά Η λέξη μου φαινόταν ξένη στο στόμα μου. Πάγωσε. Τα χέρια της βυθισμένα στο σαπουνόνερο ακινητοποιήθηκαν εντελώς. Η σιωπή που ακολούθησε ήταν πιο βαθιά από οποιαδήποτε άλλη που είχα βιώσει εκείνο το σπίτι. Φάνηκε να διαρκεί μία αιωνιότητα. Σιγά σιγά γύρισε. Το πρόσωπό της ήταν μια μάσκα δυσπιστίας. Τα μάτια της, διάπλατα και λαμπερά από δάκρυα, ήταν καρφωμένα στα δικά μου. Με κοίταζε σαν να έβλεπε ένα θαύμα. Τα χείλη της άνοιξαν, αλλά δεν βγήκε κανένας ήχος.

01:00:27 Απλώς με κοίταζε, η έκφρασή της μεταβαλόταν από σοκ σε μια αναδυόμενη ακτινοβολική έτσι χαρά τόσο αγνή που ήταν οδυνηρό να τη βλέπεις Εσύ, μπορείς να με δεις, ψιθύρισε με τη φωνή της να πνίγεται από τη συγκίνηση Ένα μοναδικό δάκρυ χάραξε μια διαδρομή στο μαγουλό της Ο γλυκό μαγόρι, επιτέλους μπορείς να με δεις Τα λόγια της με μπέρδεψαν Ακούγονταν παράξενα Δεν τέριαζαν ακριβώς με την κατάσταση Έκανα ένα βήμα πιο κοντά Τι εννοείς Είπα με τη δική μου φωνή να τρέμει Πάντα σε έβλεπα Σε βλέπω κάθε μέρα Το μέτωπό της σπάστηκε από σύγχυση Αλλά το χαμόγελο δεν έφυγε από το πρόσωπό της Ήταν σαν να μην άντεχε να το αφήσει να φύγει Μα εσύ ποτέ, ποτέ δεν με κοίταξες, ποτέ δεν μου μίλησες Ο μπαμπάς, είπα, με τη λέξη να έχει γεύση δηλητηρίου Αυτός ήταν, μου είπε να μην το κάνω Ήταν δικός του κανόνας ήμουν Ήμουν παιδί, φοβόμουν, δεν ήξερα τι να κάνω Αλλά δεν είμαι πια παιδί Και είναι λάθος, αυτό που σου κάνει είναι λάθος Η κατανόηση πλημμύρισε το πρόσωπό της Ακολουθούμενη από μια σκιά εκείνης της παλιάς θλίψης

01:02:04 Έτεινε το χέρι της και μου έπιασε το χέρι Το δέρμα της ήταν κρύο, εκπληκτικά κρύο Σαν μάρμαρο που είχε μείνει σε ένα κελάρι Αλλά η λαβή της ήταν σταθερή, ήταν αληθινή «Ο πατέρα σου...» άρχισε αλλά η φωνή της έσβησε. Κούνησε το κεφάλι. Πέρασε δύσκολες στιγμές. Κάνε ό,τι πιστεύει ότι είναι καλύτερο. «Αλλά όλα είναι εντάξει τώρα. Είναι εντάξει. Αυτό μπορεί να είναι το μυστικό μας. Έτσι δεν είναι» κούνησε το κεφάλι με το λαιμό μου τόσο σφιγγμένο που δεν μπορούσα να μιλήσω.

01:02:43 Η ανακούφιση που με πλημμύρισε ήταν τεράστια Σαν να κρατούσα την αναπνοή μου όλη μου τη ζωή Και επιτέλους με επιτράπηκε να εκπνεύσω Στεκόμασταν εκεί για πολλή ώρα Απλώς κρατώντας τα χέρια μας μέσα στην ήσυχη κουζίνα Μου είπε πόσο πολύ με αγαπούσε Πώς με είχε δει να μεγαλώνω Περήφανη για τον άντρα που γινόμουν Με έρωτησε για το σχολείο, για τους φίλους μου, για τη ζωή μου Ήταν ένα σχήμα αρρωσερωτήσεων χρόνιαν υπό τις αγάπης και περιέργειες που ξεχύνονταν από μέσα της.

01:03:17 Μιλούσαμε μέχρι που ακούσαμε τον ήχο του αυτοκινήτου του πατέρα μου στο χαλίκι του δρόμου. Μας κατέβαλε ξαφνικά πανικός. Μου έσβηξε το χέρι για τελευταία φορά με ένα συνομωτικό χαμόγελο στο πρόσωπό της. «Το μυστικό μας» ψηθήρισε και μετά γύρισε πίσω στο νεροχύτη συνεχίζοντας το πλήσιμο σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Έφυγα τρέχοντας από την κουζίνα με την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά Και έφτασα στο δωμάτιό μου ακριβώς τη στιγμή που άνοιξε η εξώπορτα Το υπόλοιπο βράδυ πέρασε μέσα από τη συνηθισμένη ασφυκτική σιωπή Αλλά αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά Ήταν φορτισμένη με το μυστικό μου Όταν με κοίταξε από την άλλη πλευρά του τραπεζιού υπήρχε ένα νέο φως στα μάτια της Μια κοινή γνώση Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που ένιωσα ότι είχα μία σύμμαχος εκείνο το σπίτι Συνεχίσαμε τις μυστικές μας συνομιλίες τις επόμενες μέρες Όπου ο πατέρας μου έλειπε μιλούσαμε Έμαθα για τα αγαπημένα της βιβλία, τη μουσική που αγαπούσε, τα μέρη που ονειρευόταν να ταξιδέψει Ήταν ένας οροκληρωμένος άνθρωπος

01:04:29 Ένας άνθρωπος που ο πατέρας μου είχε προσπαθήσει να θάψει και με κάθε λέξη που μοιραζόμασταν ένιωθα σαν να τη βοηθούσα να βγει με τα νύχια της από τον τάφο που της είχε σκάψει. Ο θυμός μου για αυτόν μεγάλωνε κάθε μέρα που περνούσε. Ήταν ένα τέρας, ένα ήσυχο, μεθοδικό τέρας που μου είχε κλέψει τη μητέρα μου. Άρχισα να σκέφτομαι τι να κάνω.

01:04:56 Να τον αντιμετωπίσω, να την πάρω απλά και να φύγω. Ένιωσε ένα έντονο προστατευτικό ένστικτο που δεν είχα γνωρίσει ποτέ πριν Δεν θα τον άφηνα να της κάνει άλλο κακό Και τότε ήρθε το χθεσινό πρωί Ξύπνησα και το σπίτι ήταν σιωπηλό Πολύ σιωπηλό Δεν υπήρχε μυρωδιά από καφέ που έβραζε Ούτε ο ήχος του ραδιοφώνου του πατέρα μου που μουρμούρισε τις πρωινές ειδήσεις από την κουζίνα Έμεινα εξαπλωμένος στο κρεβάτι για λίγο περιμένοντας, αλλά η σιωπή παρατηνόταν.

01:05:30 Γινόταν αφύσικη, ανησυχητική. Τελικά σηκώθηκα και κατέβηκα κάτω. Η κουζίνα ήταν άδεια. Η καφετιέρα ήταν κρύα. Η εφημερίδα ήταν ακόμα στη βεράντα. Μία αίσθηση ανησυχίας με διαπέρασε. Έλεγξα όλο το ισόγειο. Δεν ήταν κανείς εκεί. Ανέβηκα επάνω και χτύπησα την πόρτα του υπνοδωματίου τους. Καμία απάντηση. Την άνοιξα. Το δωμάτιο ήταν άδειο. Το κρεβάτι ήταν τακτοποιημένο. Η πλευρά του πατέρα μου στην τουλάπατη ήταν ανοιχτή, τα ρούχα του κρεμασμένα στις συνηθισμένες χολαστικές σειρές τους. Η δική της πλευρά το ίδιο. Τίποτα δεν φαινόταν εκτός τόπου, όμως η απουσία τους ήταν ένα κραυγαλαίο κενό.

01:06:18 Ο πανικός άρχισε να με κατακλείζει. Έλεγξα τον καράζ. Το αυτοκίνητό του είχε ξεφανιστεί. Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι είχε φύγει νωρίς για τη δουλειά. Αλλά ποτέ δεν το έκανε αυτό χωρίς να μου το πει. Και που ήταν εκείνη? Πού ήταν? Την είχε πάει κάπου? Η σκέψη αυτή με γέμισε τρόμο. Μήπως είχε ανακαλύψει το μυστικό μας? Πέρασα όλη τη μέρα σε μια κατάσταση αυξανόμενου άγχους Τηλεφώνησα στο κινητό του πατέρα μου πάρα πολλές φορές Και κάθε φορά έβαιφτε κατευθείαν στο τηλεφωνητή Τηλεφώνησα στο γραφείο του Η γραμματέας μου είπε ότι δεν είχε εμφανιστεί Κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ πριν Δεν ήξερα ποιον να καλέσω για εκείνη Δεν είχε κινητό, δεν είχε φίλους από ό,τι ήξερα Όλος ο κόσμος της περιοριζόταν στους στίχους του σπιτιού μας Μέχρι το βράδυ ήμουν σε απόγνωση Περπατούσαν ευρικά στα άδεια δωμάτια με τη σιωπή του σπιτιού να με πνίγει Μήπως της είχε κάνει κακό, μήπως την είχε πάρει μακριά για να τη τιμωρήσει, για να τη τιμωρήσει εμένα Οι πιο σκοτεινές πιθανότητες άρχιζαν να στροβιλίζονται στο μυαλό μου

01:07:30 Έπρεπε να κάνω κάτι, έπρεπε να βρω ένα στοιχείο, οτιδήποτε που θα μου έλεγε που είχαν πάει Η αναζήτησή μου οδήγησε πίσω στη κρεβατοκάμαρά τους. Ένιωθα σαν να παραβίαζα την ιδιωτικότητά τους να ψάχνω τα πράγματά τους αλλά ήμουν απελπισμένος. Έψαξα τα συρτάρια, κάτω από το κρεβάτι, στην τουλάπα. Τίποτα. Ήταν απλώς ένα δωμάτιο αφήσι κατακτοποιημένο και απρόσωπο.

01:08:00 Τότε του πρόσεξα Στο πάτωμα της δουλάμπας του πατέρα μου Σκυμμεκριμένο πίσω από μια σειρά βαμπουτσιών Βρισκόταν ένα ξύλινο σεντούκι Δεν το είχα ξαναδεί ποτέ Ήταν ξεκλείδωτο Τα χέρια μου έτρεμαν καθώς σήκωνα το καπάκι Μέσα υπήρχαν ημερολόγια Μια στίβα από αυτά Όλα πανωμιότυπα μαύρα Δερματόδετα Από αυτά που χρησιμοποιούσε ο πατέρας μου βασικά για τη δουλειά Έβγαλα αυτό που ήταν από πάνω Οι πρώτοι καταχώροι σύγχρονο λογούνταν πριν από πάνω από το 15 χρόνια Κάθισα στην άκρη του κρεβατιού τους Και άρχισα να διαβάζω 12 Οκτωβρίου Πέρασε ένας χρόνος Ένας χρόνος από το ατύχημα Το σπίτι μοιάζει τόσο άδειο ένα ακούφιο κέλυφος κοιτάζω τον γιο μου και βλέπω τα μάτια της και ο πόνος είναι τόσο νοπός που μοιάζει σε ένα συνέβη χθες είναι μόνο τριών ετών πολύ μικρός για να καταλάβει απλώς ρωτάει για τη μαμά πώς να του εξηγήσω ότι δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω η αστυνομική αναφορά το χαρακτήριζε ως ένα τυχές περιστατικό ένα καλώδιο ρεύματος που έπεσε κατά τη διάρκεια της καταιγίδας.

01:09:26 Λάθος μέρος στη λάθος στιγμή. Δεν μοιάζει με ατυχές περιστατικό. Μοιάζει με κλοπή. Ο κόσμος μας την έκλεψε. Το αίμα μου πάγωσε. Διάβασα ξανά τη καταχώρηση και μετά για τρίτη φορά. Ατύχημα. Πέθανε. Όχι. Ήταν αδύνατο. Μόλις χθες της είχα μιλήσει. Της είχα κρατήσει το χέρι. Ήταν λάθος. «Α, ήταν κάποιο ημερολόγιο, κάτι άλλο. Αλλά αυτός ήταν ο γραφικός του χαρακτήρας και ήμουν στο δωμάτιό του».

01:10:02 Συνέχισα να διαβάζω με μια αίσθηση τρόμου να με τυλίγει στο στομάχι. Τρεις Μαΐου, δύο χρόνια αργότερα. Το έκανε και πάλι σήμερα. Έπαιζε στο σαλόνι με τα τουβλάκια του και ξαφνικά σταμάτησε και έδειξε προς την κουζίνα. Είπε η μαμά χιάχνει μπισκότα Πήγα μέσα φυσικά Η κουζίνα ήταν άδεια Του είπε ότι η μαμά ήταν στο παράδεισο Όπως είχαμε ξαναπεί Αλλά κούνησε το κεφάλι του Όχι είναι ακριβώς εκεί Είπε και την περιέγραψε Περιέγραψε το κίτρινο φόρεμα με το οποίο είχε ταφεί Ένιωσε ένα κρύο να με διαπερνά Που δεν είχε καμία σχέση με τη θερμοκρασία του δωματίου Είναι πέντε ετών Η φαντασία του είναι τρελή Αυτό είναι όλο 28 Μαΐου Δεν είναι η φαντασία του Της μιλάει κάθε μέρα πια Έχω αρχίσει να βλέπω φευγαλές εικόνες Μια μυδρή κίνηση στην άκρη του ματιού μου όταν λέει ότι περνάει από δίπλα Σήμερα το πρωί ήμουν στο διάδρομο Και αυτός ήταν στο δωμάτιό του φλιαρώντας ασταμάτητα Τον ρώτησα με ποιο μιλούσε «Με τη μαμά», είπε. «Μου τραγουδάει ένα τραγούδι». Και τότε το άκουσα. Αμυδρά μέσα από την πόρτα. Έναν ανούρισμα. Αυτό που τραγουδούσε παλιά. Παραλίγο να κάνω εμετό.

01:11:33 15 Ιουνίου στραμμένη εναντίον μου έμοιαζε με εκείνη ακουγόταν σαν εκείνη αλλά όταν ανάγκασα τον εαυτό μου να κοιτάξω το σημείο που κοιτούσε ο γιος μου το είδα μόνο για ένα δευτερόλεπτο η σιλουέτα της ήταν εκεί αλλά τα μάτια τα μάτια ήταν μαύρες τρύπες άδεια και αρχαία και λάθος αυτό το πράγμα δεν είναι η γυναίκα μου η γυναίκα μου έχει φύγει αυτό είναι κάτι άλλο Ένα παράσιτο που φοράει τη μνήμη της.

01:12:37 Μια αναπνοή μου κόπηκε. Ένιωσε ένα κύμα αναφτίας. Ήταν τρελό. Ήταν τρελός. Πενθούσε. Είχε τρελαθεί. Αυτό έβερπε να ήταν. Έσβηξα το ημερολόγιο πιο δυνατά, με τις αρθρώες των δακτύλων μου να έχουν ασπρίσει. Μία Ιουλίου. Έχω δοκιμάσει τα πάντα. Ιερείς, μέντιου, μερευνητές παραφυσικών φαινομένων Είτε με θεωρούν τρελό Είτε φεύγουν από το σπίτι χλωμοί και ταραγμένοι Λέγοντάς μου ότι δεν μπορούν να με βοηθήσουν Ένας από αυτούς μου είπε ότι ήταν ένα μίμικ Ένας μιμητής Μια σκιά Είπε ότι τα ελκύουν η θλίψη Η ενέργεια του γιού μου Και φαίνεται ότι δεν θα μας αφήσει ποτέ Ακόμα κι αν φύγουμε από εδώ Απλώς θα μας ακολουθήσει Ή που το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να του δώσουμε αυτό που θέλει. Αναγνώριση. Η προσοχή είναι τροφή. Η αναγνώριση είναι δύναμη. Αν το ταΐσουμε θα γίνει πιο δυνατό. Θα προσκοληθεί πάνω του. Θα τον καταβροχθήσει. Οπότε έχω ένα σχέδιο.

01:13:50 Είναι ένα φρικτό σκληρό σχέδιο Θα κάνει τον γιο μου να με μισήσει το ξέρω Θα με κάνει ένα τέρα στα μάτια του Αλλά είναι ο μόνος τρόπος που μπορώ να σκεφτώ για να τον προστατεύσω Πρέπει να το αφήσουμε να πεινάσει Πρέπει να προσποιηθούμε ότι δεν υπάρχει Πρέπει να διακόψουμε την τροφοδοσία του Δεν θα το κοιτάξουμε Δεν θα του μιλήσουμε Δεν θα αναγνωρίσουμε την ύπαρξή του Θα ζήσουμε σε ένα σπίτι με ένα φάντασμα και θα προσποιηθούμε ότι είμαστε μόνοι.

01:14:25 Ήθε ο Θεός να με συγχωρήσει για αυτά που ετοιμάζομαι να κάνω στο ίδιο μου το παιδί. Το ημερολόγιο έπεσε από τα χέρια μου, προσγειώθηκε με έναν απαλό θόρυβο στο χαλί. Το δωμάτιο γυρνούσε. Κάθε ανάμνηση από την παιδική μου ηλικία, κάθε σιωπηλό δείπνο, κάθε αιχμηρή ματιά του πατέρα μου, όλα αναδιατάχθηκαν στο μυαλό μου σε μια νέα και τρομακτική εικόνα.

01:14:53 Έψαξα απεγνωσμένα για το τελευταίο ημερολόγιο αυτό του τρέχοντους έτους. Τα χέρια μου έτραμαν τόσο έντονα που μόλις και με τα βίας μπορούσα να γυρίσω τις σελίδες. Βρήκα μια καταχώρηση από την περασμένη εβδομάδα. Τρίτη. «Μίλησες αυτό απόψε». Το περίμεναν τα συνέβαινα. Έχω δει τον τρόπο που του κοιτάζει τελευταία Την ενοχή στα μάτια του Νομίζω ότι εγώ είμαι ο κακός Ε, υποθέτω πως είμαι Θεωρείται ότι μόνο με μισεί και να είναι ασφαλής Παρά να με αγαπάει και να χαθεί Όμως τώρα πάει ο κανόνας Άνοιξε η πόρτα Όταν γύρισα σπίτι Η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική Πιο πυκνή Φορτισμένη Και αυτό, αυτή Φαίνονταν πιο δυνατό Πιο συμπαγές Η θλίψη στα μάτια του είχε αντικατασταθεί από κάτι άλλο Θρίαμβο Πρέπει να το τερματίσω αυτό Ο γέρος, αυτός που το αποκάλεσε μιμητή Μου έδωσε μια τελευταία επιλογή Μια τελευταία λύση Είπε ότι αν ποτέ αποκτούσε πραγματική μορφή Αν ποτέ τρεφόταν αρκετά Ώστε να εδρεωθεί πλήρως υπήρχε ένα τελετουργικό ένας τρόπος να το δέσεις αλλά απαιτεί μια θυσία

01:16:18 μια ανταλλαγή στην ουσία μου είπε ότι η πιθανότητα θα με σκότωνε αλλά τι ζωή ζούσα άλλωστε ένας δεσμοφύλακας στο ίδιο μου το σπίτι μισητός από τον ίδιο μου τον γιο αν αυτό είναι το τίμημα για να τον ελευθερώσω θα το πληρώσω του μιλάει πάλι τους ακούω να ψιθυρίσουν στη κουζίνα Σε αγαπώ γέμου Ελπίζω μια μέρα να καταλάβεις Ελπίζω να με συγχωρήσεις Αυτή ήταν η τελευταία καταχώρηση Άρα η εξαφάνισή του Και το αυτοκίνητο που έλειπε Πήγαινε τελέστοτε λειτουργικό Να θυσιαστεί Για να με σώσει από το πράγμα που όπως Είπε είχε πάρει τη μορφή της μητέρας μου Το αίμα μου πάγωσε Σκέφτηκα το χέρι της στο δικό μου πόσο κρύο ήταν το δέρμα της σκέφτηκα τα λόγια της μπορείς επιτέλους να με δεις σαν η όρασή μου να ήταν κάτι που έπρεπε να κερδιθεί σκέφτηκα τα θριαμβευτικά μάτια της απέναντι στο τραπέζι της στο δείπνο και τότε το άκουσα ένα παλό γλυκό ήχο από το κάτω μέρος της σκάλλας ένα σιγοτραγούδισμα μια σανίδα του δαπέδου τρίζει στο διάδρομο κάτω Και μετά άλλη μία

01:17:40 Πήδηξα από το κρεβάτι και το σώμα μου ενεργούσε από καθαρό ένστικτο Και κλείδωσα την πόρτα της κρεβατοκάμαρας Το κλικ ακούστηκε κοφαντικά δυνατά μέσα στη σιωπή Απομακρύνθηκα από την πόρτα Με την καρδιά μου να χτυπάει τόσο δυνατά Που εμμιάζει να θέλει να βγει από το στήθος μου Τα μάτια μου έτρεχαν γύρω από το δωμάτιο Ψάχνοντας μία διέξοδο που δεν υπήρχε Το παράθυρο ήταν δύο ρόφους ψηλά.

01:18:11 Τα βήματά της ακούγονταν τώρα στις σκάλες. Αργά, σκόπιμα, όχι με τον ελαφρύ, σχεδόν αθόρυβο τρόπο που συνήθιζε να κινείται. Αυτά τα βήματα είχαν βάρος, είχαν ουσία. Ήταν πιο δυνατή τώρα. Εγώ την είχα κάνει πιο δυνατή. Το βουητό σταμάτησε ακριβώς έξω από την πόρτα. Γλυκέ μου Η φωνή της Ήταν η φωνή της μητέρας μου αλλά ήταν διαφορετική Ήταν τυλιγμένη σε μια πυκνή γλυκύτητα τόσο γλυκιά που με έκανα να τριχιάζω Είσαι εκεί μέσα Ανησυχούσα τόσο πολύ Ξύπνησα και το σπίτι ήταν άδειο Πίεσα το σώμα μου στον απέναντι τείχο με το χέρι μου πάνω από το στόμα για να καταπνίξω την ακανόνιστη αναπνοή μου.

01:19:05 «Μίλησα με τον πατέρα σου», φώναξα από την πόρτα. Ο ήχος ήταν τόσο καθαρό σαν να στεκόταν ακριβώς δίπλα μου. «Τηλεφώνησε. Λυπάμαι πολύ, γλυκέ μου. Για όλα. Μου τα εξήγησε όλα. Ξέρει ότι έκανε λάθος που μας κράτησε χωριστά». Το μυαλό μου ουρλιάσε. «Ψεύτρα, ψεύτρα, ψεύτρα. Ξέρεις ότι έχει πεθάνει Είπα ότι χρειάζεται μόνο λίγες μέρες για να καθαρίσει το μυαλό του Συνέχισε η γλυκιά φωνή Αλλά μας έδωσε την ευλογία του Θέλει να περάσουμε επιτέλους χρόνο μαζί Μόνο εσύ και εγώ Δεν είναι υπέροχο Σιωπή Κράτησα την αναπνοή μου Προσευχόμενος να νομίζει ότι δεν είμαι εκεί Ότι απλά θα έφευγε Ξέρω ότι είσαι εκεί μέσα γλυκιά μου «Σε νιώθω» μουρμούρησε. «Έλα, άνοιξε την πόρτα. Θα σου φτιάξω μερικές τηγανίτες, ακριβώς όπως συνήθιζα να σου κάνω. Σε παρακαλώ γέμου, μη με κλείσαι έξω πάλι, όχι τώρα που επιτέλους με άφησες να μπω. Όλα θα πάνε καλά τώρα. Είμαι εδώ. Θα σε φροντίσω, θα γίνουμε μια κανονική οικογένεια».

01:20:22 Τα λόγια κρέμανταν στον αέρα, πυκνά και δηλητηριώδη. Ακολούθησε η σιωπή που τράβηξε για μερικές βασανιστικές στιγμές και τότε άκουσε ένα νέο ήχο. Ένα κροτάλισμα ήταν από το χερούλι της πόρτας. Η ανάσα μου κόπηκε Προσπαθούσε να μπει μέσα Προσπαθούσε κυριολεκτικά να με φτάσει Κάνω πίσω μέχρι που οι ώμοι μου χτύπησαν στο κρύο τείχο Με τα μάτια μου ορθά ανοιχτά και καρφωμένα Στη τρεμουλιαστή λαβή της πόρτας Το ξύλο γύρω από την κλειδαριά έτριζε από την πίεση Το κινητό μου ήταν στην τσέπη μου Το βάρος του ήταν μια ξαφνική, απελπισμένη παρηγοριά τα χέρια μου ήταν γλιτσερά από τον ιδρώτα καθώς προσπαθούσα να το βγάλω ο αντίχειράς με ορίθηκε πάνω από το κουμπί έκτα της ανάγκης τι να έλεγα ότι υπάρχει μια γυναίκα στο σπίτι μου που μοιάζει και ακούγεται σαν τη μητέρα μου αλλά τα ημερολόγια του πατέρα μου λένε ότι πέθανε πριν από 15 χρόνια γιατί αυτό το πράγμα είναι ένας μιμητής που τρέφεται από την προσοχή θα έστειλαν ένα στενοφόρο με ζουλομανδία το κροτάλις μας σταμάτησε

01:21:36 Για μια στιγμή δεν ακουγόταν τίποτα. Μια βαθιά τρομακτική σιωπή. Και τότε άρχισε ένας νέος ήχος. Ένα παλό ρυθμικό ξύσιμο από την άλλη πλευρά της πόρτας. Σαν μακριά νύχια να σέρνονται αργά, σκόπιμα κατά μήκος του ξύλου. Ξανά και ξανά. Αυτό ήταν Δεν με ένοιαζε πόσο τρελός ακουγόμουν Πάτησα το κουμπί Μια ήρεμη φωνή απάντησε 9-11 Ποια είναι η εκτατή ανάγκη σας Έβαλα το χέρι μου γύρω από το ηχείο του τηλεφώνου Η φωνή μου ήταν πνιγμένη Σπασμένη Υπάρχει Υπάρχει ένας εισιβολέας στο σπίτι μου Είμαι κλειδωμένος στο υπνοδωμάτιό μου Στο πάνω όροφο «Μπορείτε να επιδιγράψετε τον εσβολέα, κύριε» ρώτησε η τηλεφωνήτρια με τη φωνή της απόλυτα σταθερή.

01:22:41 Το ξύσιμο συνεχίστηκε σε αντίθεση με την επαγγελματική της ηρεμία. «Δεν... δεν μπορώ... δεν τον έχω δει... απλώς τον ακούω... είναι ακριβώς έξω από την πόρτα μου... Σας παρακαλώ, πρέπει να βιαστείτε...» Ακολούθησε μια πολύ σύντομη παύση στην άλλη άκρη της γραμμής Ένα περιπολικό είναι καθοδόν κύριε Μπορείτε να μείνετε στη γραμμή μαζί μου Όχι, ψιθύρισα Με τα μάτια μου καρφωμένα στη πόρτα Δεν μπορώ να κάνω κανένα θόρυβο Έκλεισε το τηλέφωνο πριν προλάβει να διαμαρτυρηθεί Το ξύσιμο σταμάτησε τη στιγμή που η κλίση διακόπηκε Σαν να το άκουσε, σαν να το ήξερε Η σιωπή που επέστρεψε ξαφνικά ήταν κάπως πιο βαριά.

01:23:32 Πιο απειλητική από πριν. Περιμένει. Ξέρει ότι κάλεσα βοήθεια. Ξέρει ότι ο χρόνος του μπορεί να είναι περιορισμένος. Ή ίσως απλώς να το απολαμβάνει όλο αυτό. Είμαι παγιδευμένος σε αυτό το δωμάτιο. Κάλεσα την αστυνομία και δεν ξέρω αν μπορούν καν να κάνουν κάτι. Δεν ξέρω τι θα βρουν όταν φτάσουν. Τι θα γίνει αν έχει απλά εξαφανιστεί όταν φτάσουν εδώ. Θα δουν το ημερολόγιο του μπαμπά μου, θα δουν την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι και θα νομίζουν ότι εγώ είμαι αυτός που έχει καταρρεύσει.

01:24:06 Αλλά το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τους περιμένω. Το γράφω αυτό βγάζοντας τα πάντα από μέσα μου όσο πιο γρήγορα μπορώ στο κινητό μου. Χρειάζομαι κάποιον να μάθει την αλήθεια. Χρειάζομαι σένα να μάθεις τι πραγματικά συνέβη σε περίπτωση που δεν με πιστέψουν. σε περίπτωση που μου συμβεί κάτι κακό πριν προλάβουν αυτά σου.

01:24:31 Ουφ, πάει και αυτό. Ελπίζω να σας άρεσε η δεύτερη ιστορία. Πάμε στη τρίτη και ας ελπίσουμε ότι δεν θα χανεί η φωνή μου. Πάμε τώρα στην τέτοια ιστορία με τίτλο «Είμουν νυχτερινός receptionist σε ένα απομακρυσμένο ξενοδοχείο στην Αλλάσκα. Οι επισκέπτες μας δεν ήταν κανονικοί. Δούλευα στην νυχτερινή ρεσεψιόν σε ένα από τα λιγότερο δημοφίλοι ξενοδοχεία, στο τάδε μέρος, στην Αλλάσκα.

01:25:03 Κάνω αυτή τη δουλειά εδώ και ένα χρόνο τώρα και μέχρι χθες πιστεύω ότι όλα όσα είχα βιώσει ήταν απλά τα συνηθισμένα περίεργα περιστατικά ενός ξενοδοχείου σε μια μικρή πόλη. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αποτελείται από ηλικιωμένους, ανθρώπους που ζούσαν εδώ για χρόνια. Το ίδιο εισήγη για όσοι επισκέπτονταν την περιοχή. Πάντα είχα μια συμπάθεια για τους ηλικιωμένους καθώς με μεγάλωσαν οι παππούδες μου.

01:25:27 Στην αρχή τα περιστατικά δεν με τρόμαζαν τόσο πολύ. Μια νύχτα, περίπου ένα μήνα αφού του ξεκίνησα, ήταν περίπου δύο το χάραμα και μου έμειναν ακόμα έξι ώρες βάρδιας. Μέχρι εκείνη τη στιγμή η Βάρτη είχε περάσει χωρίς ιδιαίτερα περιστατικά. Μερικές τηλεφωνικές κλείσια επιπλέον πάγο, άνθρωποι που ήθελαν να αντικαταστήσουν το κλειδί του δωματίου τους. Τυπικά το λόμπι ήταν άδεια εδώ και ώρες.

01:25:54 Θυμάμαι ότι χτύπησε το τηλέφωνο και δείχνει τον αριθμό δωματίου 44 Αφού τελείωσα την τυπική εισαγωγική ομιλία άκουσα τον ήχο βαριάς αναπνοής Όταν τελικά απάντησαν μίλησαν με μια ξηρή σιγανή φωνή Μη τον αφήσετε να μπει Και μετά η γραμμή διακόπηκε Πριν προλάβω να πατήσω την επανάκληση άκουσα ένα δυνατό χτύπημα να προέρχεται από την πόρτα της εξόδου κινδύνου.

01:26:26 Με κάθε δευτερόλεπτο γινόταν πιο έντονο μέχρι που άκουσα μια φωνή να φωνάζει «Αφήστε με να μπω, παρακαλώ, κάνει πολύ κρύο εδώ έξω». Ήμασταν ένα φθηνό ξενοδοχείο. Δεν είχαμε προσλάβει φύλακα, πόσο μάλλον κάμερες ασφαλείας και δεν είχα καμία πρόθεση να βγω έξω για να δω ποιος ήταν. Από ό,τι ήξερα όλοι οι επισκέπτες ήταν μέσα και είχαν καταγραφεί Η φωνή τελικά σταμάτησε όπως και τα χτυπήματα Μόνο που την επόμενη μέρα συνειδητοποίησα ότι δεν είχαμε τελικά δωμάτιο 44 Ίσως αναρωτιέστε γιατί παρέμεινα μετά από αυτό Για να σας πω την αλήθεια δεν είχα και πολλές επιλογές Οι θέσεις εργασίας εδώ είναι εξαιρετικά απεριορισμένες και εκτός αν ήθελα να κάνω δύο με τρεις ώρες διαδρόμι μέχρι την επόμενη μεγαλούπολη, δεν είχα άλλη επιλογή.

01:27:18 Υπήρξαν και μερικά άλλα ανησυχητικά περιστατικά που συνέβησαν μετά από αυτό. Τελεφωνήματα από επισκέπτες που στην πραγματικότητα δεν έμεναν εδώ, βεγμένα αποτυπώματα στο λόμπι ενώ δεν είχα δει κανένα να περνάει και που και που βιώνα κάτι που μπορούσα να περιγράψω μόνο ως απώλεια χρόνου, δηλαδή να χάνω την αίσθηση του χρόνου.

01:27:40 Στην αρχή νόμιζα ότι είχα αποκοιμηθεί, όμως αυτό συνέχισε να συμβαίνει ακόμα και όταν ήμουν προφανώς ξύπνιος. Πήγαινα στην τουαλέτα και όταν επέστρεφα είχε περάσει μια ολόκληρη ώρα, χωρίς να έχω καμία ανάμνηση από εκείνη την ώρα. Όταν μιλούσα στον προϊστά με νόμου για αυτά τα πράγματα, τα απέδιδε στην έλλειψη ύπνου ή σε φάρσες των παιδιών. Κάτι που είχα αποδεχτεί μέχρι χθες.

01:28:06 Η βάρδια ξεκίνησε κάπως κανονικά. Όταν βέβαια δουλεύει σε ξενοδοχείο τα πράγματα σπάνια είναι πραγματικά κανονικά. Έφτασα στις 10 το βράδυ. Ενημερώθηκα από τη ρεσεπιονίστης πρωινής βάρδιας την Αίμι και ήπια ό,τι φθηνό ενδιακό ποτό είχα βρει από το βενζινάδικο καθοδό. Απλώς να ξέρεις υπάρχει μια γυναίκα που συνεχίζει να κατεβαίνει ζητώντας πάγο Της έχω δώσει ήδη περίπου τέσσερις κουβάδες οπότε μην εκπλαγείς αν σου ζητήσει κι άλλο Σε ποιο δωμάτιο μένει Δεν έχω ιδέα, δεν μου λέει Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι υπάρχει μηχανή πάγο σε κάθε όροφο αλλά επιμένει να κατεβαίνει κάθε φορά Όπως είπα οι επισκέπτες εδώ μπορεί να είναι λίγο περίεργοι αλλά τίποτα που να επισημάνει έτσι κάτι σοβαρό.

01:29:01 Η Έμμι είχε φύγει εδώ και μία ώρα και είχα ξεχάσει εντελώς τη γυναίκα με τα παγάκια όταν άκουσα κάποιον να καθαρίζει το λαιμό του. Καθόμουν στη ρεσεψιόν όλο αυτό το διάστημα κάνοντας κάποιες εργασίες στον υπολογιστή. Δεν άκουσα τα βήματά της να πλησιάζουν στο διάδρομο ούτε καν το ασανσέρ να ανοίγει. Ήταν σαν να εμφανίστηκε ξαφνικά.

01:29:23 «Α, είναι εδώ ακόμα η Αίμι» Της είπε ότι η Αίμι είχε φύγει και τη ρώτησα αν μπορούσα να τη βοηθήσω εγώ σε κάτι Φάνηκε να αισθάνεται άβολα για ένα λεπτό πριν εμφανιστεί στο πρόσωπό της μια έκφραση που θα μπορούσα να περιγράψω μόνο ως ένα μείγμα φόβου και απελπισίας «Θα ήθελε ένα κουβά πάγο παρακαλώ» Τώρα που το σκέφτομαι θα έπρεπε απλώς να της είχα δώσει τον κουβά με τον πάγο Δεν ήταν δουλειά μου να το ερευνήσω αλλά δεν μπορούσα να κρατηθώ συνέχιζα να την πιέζω Κυρία μου σας έχουμε ήδη δώσει τέσσερις κουβάδες πάγου και υπάρχει παγόμηχανή σε κάθε όροφο Υπάρχει κάποιος λόγος που χρειάζεται τόσο πάγο Γιατί τον χρησιμοποιείτε Φαινόταν έτοιμη να διαφωνήσει όταν ξαφνικά μαράθηκε μπροστά μου και είπε με φωνή που έδειχνε ότι είχε παρετηθεί προπολού Τον χρειάζεται Χρειάζεται τον πάγο Οι άνθρωποι μπορεί να είναι περίεργοι Δεν μπορούσα να φανταστώ τι έκανα με αυτό το πάγο Έτσι τη ρώτησα σε ποιο δωμάτιο έμενε Άνοιξε το στόμα της για να απαντήσει και μετά πάγωσε

01:30:35 Κοίταζε κατευθείαν μπροστά, κοιτάζοντας σε μένα Αλλά πραγματικά έμοιαζε σαν να κοιτάζει μέσα από μένα Για μια στιγμή νομίζω ότι είχε πάθει εγκεφαλικό Πλησίασα για να βάλω το χέρι μου στον ώμο της Ήταν παγωμένο στην αφή και σκληρό Σοκαρίστηκα από το αγγίγμα Κυρία μου, σε ποιο δωμάτιο μένετε Νομίζω ότι ίσως χρειάζεστε ιατρική βοήθεια Δωμάτιο 44 Το στόμα μου στέγνωσε και δεν μπορούσα να καταπιώ Καθώς επεξεργαζόμουν αυτή την πληροφορία Όταν τελικά μίλησα ξανά μου κόστησε τεράστια προσπάθεια.

01:31:20 Κύριε μου, δεν υπάρχει δωμάτιο 44. Αυτή, απλώς γύρισε, με κοίταξε και μου είπε θα ήθελε να σας δει τώρα. Έδειξε με ένα ανέβμα τον κουβά που χρησιμοποιούσαμε για τον πάγο που βρισκόταν στη γωνία και μου έκανε νόημα να την ακολουθήσω. Σε εκείνο το σημείο μου φάνηκε πιο εύκολο να υπακούσω παρά να διαφωνήσω. Ξαφνικά ένιωσα εξαντλημένος. Όλα μου κόστιζαν κόπο. Ο κουβάς με τον πάγο χτυπούσε στα πόδια μου καθώς την ακολουθούσα μέσα στο σανσέρ. Πάτησε το κουμπί για τον τέταρτο όροφο και αρχίσαμε να κινούμαστε αργά. Κοίταζα τα πόδια μου. Ένιωθα το βλέμμα της να με καίει. Δεν ήθελα να την κοιτάξω.

01:32:08 Το ντίνγ των πορτών που άνοιξαν με έφερε πίσω στη πραγματικότητα και βγήκαμε στο διάδρομο. Αμέσως διαισθάνθηκα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Τα φώτα φθορισμού τρεμόπαιζαν, μερικά ήταν εντελώς βυστά. Καθώς αρχίσαμε να βερπατάμε στο διάδρομο, το δάπεδο ήταν υγρό, κολώδες και μύριζε μουχλα. Όλα φαινόταν κυτρινισμένα ενώ πριν ήταν ένα λαμπερό καθαρό λευκό Καθώς περνούσαμε σιγά σιγά μπροστά από κάθε δωμάτιο άρχισα να τα μετράω Ο διάδρομος δεν φαινόταν μακρύτερος από το συνηθισμένο 37, 38, 39, 40 Και τότε για κάποιο λόγο στρίψαμε σε μια γωνία ενώ θα έπρεπε να είχε τελειώσει ο διάδρομος και εκεί μέσα μπροστά μας βρισκόταν το δωμάτιο 44.

01:33:01 Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που έβλεπα. Όσο καιρό δούλευα εδώ, υπήρχαν τέσσερις όροφοι με δέκα δωμάτια σε κάθε όροφο. Η ίδια η πόρτα έμοιαζε ακριβώς όπως όλες οι άλλες πόρτες του ορόφου. Σκούρο πράσινο, όριχαλκινη λαβή, αρκείτα συνηθισμένη. Καθώς πλησιάζαμε την πόρτα, ένιωσα τη θερμοκρασία να απέφτει. Ένιωθα λες και ήμουν έξω. Το χαλί εδώ ήταν μουσκέμα.

01:33:30 Πέραστε μέσα. Πηγαίνετε το πάγο στο μπάνιο και ό,τι και αν κάνετε μην το αφήσετε να σας αγγίξει. Δεν ξέρω γιατί αλλά μπήκα στο δωμάτιο. Ήταν σχεδόν σαν να με τράβηξε κάτι προς τα εκεί. Η νηροδιά της μούχλας ήταν δέκα φορές πιο έντονη. Όλες οι κουβέρτες ήταν στριμωγμένες σε μια γωνία και το κρεβάτι είχε σπρωχθεί ακριβώς κάτω από το ανοιχτό παράθυρο Η πόρτα του μπάνιου ήταν μισάνυχτη και το νερό έτρεχε Τα βήματα μου έτριζαν κάτω από τα πόδια μου καθώς προχωρούσα προς το μπάνιο Ααα, γεια σου, σε περίμενα Σε ευχαριστώ που με έφερες πάγο Ένας γέρος με αρχαϊκή εμφάνιση, τυλιγμένος σε μια πετσέτα, ξάπλωνε στην πανιέρα, βυδισμένος σχεδόν μέχρι το πηγούνι, σε νερό που περιείχε κομμάτια πάγο Πριν προσθέσει κι άλλο πάγο θα είστε καλοσύνη να μου δώσετε άλλη μια πετσέτα Θα ήθελα να τη χρησιμοποιήσω ως μαξιλάρι για το λαιμό μου Το αίτημά του φαινόταν τόσο απλό και αθώο που το σώμα μου αντέδρασε πριν προλάβει να σκεφτεί το μυαλό μου Μόλις έσκυψα πάνω από την πανιέρα για να του δώσω μια πετσέτα

01:34:44 Το χέρι του εκτοξεύτηκε και άρπαξε τον αστράγαλό μου Τραβώντας με με δύναμη στο πάτωμα Ένας παγωμένος πόνος διαπέρασε το πόδι μου καθώς έπεφτα Προσπάθησα να ξεφύγω αλλά η λαβή του ήταν πολύ δυνατή Και συνέχιζα να γλιστράω στο ληστήρο πάτωμα Ο γέρος φαινόταν μεγαλώνη και άρχιζε να με υπερυψώνει Ριψόνη. Το δέρμα του να σκίζεται στα δύο σαν κουκούλ καθώς σηκωνόταν όρθιος. Συνέχισε να με τραβάει πιο κοντά προσπαθώντας να με σύρει μέσα στην πανιέρα μαζί του. Έψαχνα πεγνωσμένα γύρω μου για οτιδήποτε θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για να μην θω.

01:35:19 Τα χέρια μου βρήκαν ένα πιστολάκι μαλλιών που είχε πέσει. Το ξενοδοχείο παρέχει ένα σε κάθε μπάνιο. Θυμήθηκα τι μου είχε Επίγυνε η γυναίκα στο λόμπι. Του αρέσει το κρύο. Σε μια τελευταία απελπισμένη προσπάθεια, το σύνδεσα στην πρίζα και το άνοιξα στο μέγιστο, κατευθύνοντάς το προς αυτό που κάποτε ήταν ένας γέρος, αλλά τώρα ήταν μια μαύρη μάζα, τεντωμένη σφιχτά πάνω σε μια σκελετική μορφή.

01:35:45 Εκεί που ήταν τα μάτια του τώρα υπήρχαν κενά. Δεν φαινόταν το στόμα του, όμως έβγαζε έναν ήχο σαν να γελούσε. Μόλις η ζέστη άγγιξε το δέρμα του, αυτός ερυκνώθηκε αφήνοντας με ελεύθερο για λίγο ώστε να πηδήξω και να αρχίσω να τρέχω Έκλεισα με δύναμη την πόρτα του μπάνιου πίσω μου και έτρεξα με όλη μου τη δύναμη κατά μήκος του δωματίου Με ακολούθησαν κραυγές, η κυρία δεν προσπάθησε καν να με σταματήσει, τα μάτια της απλώς με ακολουθούσαν με ένα βλέμμα οίκτου Οι πόρτες στο ανελκυστήρα έκλεισαν ακριβώς τη τελευταία στιγμή ώστε να ακούσω βήματα να με ακολουθούν Δεν ανέπνευσα μέχρι που βρέθηκα στο δρόμο οδηγώντας προς το σπίτι και ακόμα και τότε συνέχισα να κοιτάζω το καθρέφτη μου για να βεβαιωθώ ότι τίποτα δεν με ακολουθούσε Μόλις έφτασα σπίτι έκανα το πιο ζηστό μπάνιο που μπορούσα και έστειλα μήνυμα στον προϊστά μενό μου Παρετούμε Είναι η επόμενη ημέρα τώρα γράφω το κείμενο τυλιγμένος κάτω από μέτρητες κουβέρτες πίνοντας τσάι όσο πιο ζεστό μπορώ να αντέξω

01:36:53 αλλά δεν μπορώ να ζηταθώ μήπως αρρωσταίνω καμιά συμβολή για το πως να ζηταθώ στον δυνατό περισσότερο χωρίς να βλάπω στον εαυτό μου ευχαριστώ εκ των προτέρων και που λέτε φαντασματάκια το επεισόδιο φτάνει στο τέλος του εντωμεταξύ εδώ πέρα το έχω γράφει είναι στη μία ώρα και 56 λεπτά ελπίζω όπως και να έχει να το απολαύσατε και να σας άρεσε ήταν πραγματικά από τις λίγες φορές που μιλάω τόσο πολύ που νιώθω ότι ο λαιμός μου θα ξεδαθεί από στιγμή στη στιγμή σας ευχαριστώ πάρα πολύ που καθίσατε και συντονιστήκατε με το καλό θα συντονιστούμε και σε ένα επόμενο επεισόδιο της Χρυπίδια που θα είναι το Halloween Special και ναι θα σας παρότυνα φουλ να ψάξετε τη σελίδα στο instagram παπάκι creepypedia σας ευχαριστώ μέτρητα που καθίσατε και με ανοιχτήκατε μέχρι στιγμής θα τα πω μόνο είναι σε ένα νέο επεισόδιο της creepypedia και μέχρι τότε να είστε καλά και να προσέχετε bye bye