❓ Αφού το παιδί μου είναι έξυπνο… τότε γιατί δυσκολεύεται τόσο στο σχολείο;
Des to alliws pod!Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
🧠 Με καλεσμένη τη Σουζάνα Παντελιάδου, καθηγήτρια στο Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, συζητάμε για ένα θέμα που απασχολεί έντονα γονείς και εκπαιδευτικούς.📚 Μιλάμε για τις ειδικές μαθησιακές δυσκολίες και τη δυσλεξία.🔤 Για τη φωνολογική και μορφολογική επίγνωση και γιατί είναι τόσο σημαντικές για την ανάγνωση και τη γραφή.🏫 Για την εκπαίδευση και την επιμόρφωση στην ειδική αγωγή και τι χρειάζονται πραγματικά οι εκπαιδευτικοί.🤝 Και για το πόσο αποτελεσματική είναι τελικά η σχολική ένταξη των παιδιών με αναπηρία μέσα στο σύγχρονο σχολείο.Μια συζήτηση ουσιαστική και αποκαλυπτική, που βοηθά γονείς και εκπαιδευτικούς να δουν αλλιώς τις μαθησιακές δυσκολίες και τις δυνατότητες κάθε παιδιού.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες δίνουν πανελλήνιες με ένα άλλο σύστημα διαφορετικό. Θεωρείται ότι πιέζονται σαυτή τη διαδικασία, είναι ιδανικό το σύστημα. Πέρα από ότι φέρνει η εφηβεία, η έφη με μαθησιακές δυσκολίες έχουν συσσωρεύσει πολύ ματαίωση έχουν συσσωρεύσει πολύ θυμό, είναι θυμωμένα παιδιά γιατί δεν τους αναγνωρίζουν μέσα στη γενική τάξη και βέβαια πολλούς και πάρα πολλές φορές υψηλό άγχος. Ας πάμε με τη μέθοδο monte δεν είναι ότι δεν το καταλαβαίνει το παιδί, δεν το εξηγούμε εμείς.
Τον σωστό τρόπο, ναι, έχουμε γραπτά παιδιών, έχουμε συνεντεύξεις παιδιών και είναι ενδιαφέρον ότι είτε είναι μικρά είτε είναι νέοι που θυμούνται το τι είχε συμβεί. Αυτό που λένε ότι ανακουφίστηκα, γιατί επιτέλους κατάλαβα ότι δεν είμαι χαζός. Σήμερα στο ΔΕΣ το αλλιώς έχουμε μία παρουσία που τιμάει βαθιά την εκπαίδευση και την ψυχή του σχολείου. Μία γυναίκα που έχει αφιερώσει τη ζωή της στη μάθηση και στην ενδυνάμωση των ανθρώπων.
Τη στήριξη των εκπαιδευτικών μέσα από τον επιστημονικό της λόγο και το έργο της, η κυρία Suzana Παντελιάδου είναι μία από τις πιο γνωστές μορφές στο χώρο της των μαθησιακών δυσκολιών και της ειδικής αγωγής με το έργο της νομίζω έχει αγγίξει χιλιάδες οικογένειες, εκπαιδευτικούς, μαθητές, ανοίγοντας δρόμους κατανόησης, αλλά το κυριότερο, δίνοντας εργαλεία που χρησιμοποιούνται από τους ανθρώπους, τους εμπλεκόμενους και αλλάζουν τη ζωή τους. Κύριε Παντελιά, ευχαριστούμε πάρα πολύ που είστε μαζί μας. Χαίρομαι πάρα πολύ που σας έχω και ελπίζω έτσι. Με τη συζήτησή μας να βγάλουμε κάποια να δώσουμε λίγο φως στους γονείς.
Στα παιδιά που αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες. Ευχαριστώ και εγώ πάρα πολύ για την πρόσκληση και φυσικά για τα καλά σας. Λόγια είναι αληθινά Ναι, σήμερα έμαθα και άλλα πράγματα για σας, όπως τις πρώτες σας σπουδές. Δεν το ήξερα αυτό. Δεν είναι τόσο μακρινό πια. Κυρία βαντελιάδου, δουλεύετε μία ζωή με παιδιά που έχουν μαθησιακές δυσκολίες και ποια είναι η πρώτη φράση που σας έρχεται στο μυαλό; Ποια είναι η μεγαλύτερη παρεξήγηση που γίνεται στην Ελλάδα στο χώρο των μαθησιακών δυσκολιών; Αν το προσδιορίσω πρώτη φράση θα έλεγα ότι είναι πολλή προσπάθεια και κόπος. Αν το δούμε τα μάτια των παιδιών. Ξέρετε ότι τα παιδιά και κατ επέκταση οι έφηβοι με μαθησιακές δυσκολίες συγκεντρώνουν μέχρι να φτάσουν στην εφηβεία εξαιρετικό κόπο, εξαιρετική προσπάθεια και βέβαια μία καταπληκτική ματαίωση, διότι αυτό που έχουν να αντιμετωπίσουν τις περισσότερες φορές δεν ξέρουν τι είναι. Άρα δεν ξέρουν πώς να το αντιμετωπίσουν και δεν ξέρουν και πώς να αισθανθούν καλά με
τον εαυτό τους. Φανταστείτε έναν έφηβο που η μεγαλύτερή του ανάγκη είναι να ταιριάξει, να μοιάζει με τους άλλους, να βλέπει σιγά σιγά ότι πράγματα που οι υπόλοιποι τα κάνουν με μία πάρα πολύ μεγάλη ευκολία. Ο ίδιος ή η ίδια δεν μπορεί να τα καταφέρει. Αυτό δημιουργεί μια εξαιρετική ματαίωση και αν θέλετε συνδέεται και λίγο με αυτό που είπατε για την παρεξήγηση.
Γιαυτό για παράδειγμα παραδοσιακά η παρεξήγηση είναι ότι είναι τεμπέληδες. Στην περίπτωση δε των εφήβων ακόμη περισσότερο ότι είναι αδιάφοροι, το παιδί που βλέπουμε οι ενήλικες όταν δεν ξέρουμε είναι ένα παιδί που μοιάζει να τα παρατάει, να αποφεύγει τη σχολική μάθηση, να αρνείται να αντιδρά πίσω από αυτό. Έχει ουσιαστικά πάρα πολύ κόπο.
Μία άλλη αν θέλετε παρεξήγηση εκτός από το τεμπέλης, είναι ότι θα περάσει με τον καιρό. Ναι, δεν περνάμε τον καιρό γίνεται μόνο πιο απαιτητική και πιο βαριά. Οι δικές μου μαθησιακές δυσκολίες αφορούν κυρίως τις βασικές δεξιότητες στα παιδιά. Όταν λοιπόν περάσουν όλη την παιδική τους ηλικία χωρίς να αντιμετωπιστεί αυτό και χρειαστεί στην εφηβεία πια όπου μπαίνουν διαφορετικά γνωστικά αντικείμενα, να αξιοποιήσουν τις βασικές δεξιότητες, το απλό γράφο διαβάζω για να μάθουν. Εκεί γίνεται πολύ χειρότερη η δυσκολία, άρα δεν περνάει και όσο πιο νωρίς το βρούμε τόσο καλύτερα καλά. Το βλέπω και εγώ γιατί τυχαίνει και είμαι εκπαιδευτικός σε γυμνάσιο.
Το παρατηρώ δηλαδή όσοι γονείς το ανακάλυψαν στα παιδιά τους ή ενδιαφέρθηκαν λίγο νωρίτερα και το αντιμετώπισαν με μία σειρά προσπαθειών. Νομίζω ότι αντιμετωπίστηκε πολύ καλά και έχουμε παιδιά που είναι με μαθησιακές δυσκολίες και είναι άριστοι μαθητές. Ναι, φυσικά άριστοι. Μαθητές έχουμε. Και συγγραφείς. Θέλω να πω στα πολύ γλωσσικά κομμάτια, έτσι αρκεί να το βρει κανείς εγκαίρως έτσι και βεβαίως αυτό δεν είναι πάντα μόνο ευθύνη του γονιού. Έτσι είναι πάρα πολύ και ευθύνη των εκπαιδευτικών και των σχολείων.
Αλήθεια είναι στην έρευνά σας; Πολύ συχνά λέτε για την σημασία της φωνολογικής επίγνωσης και της μορφολογικής επίγνωσης, Θέλετε λίγο να μας τα ξεχωρίσετε καταρχήν και μετά να μας πείτε πώς αυτό είναι εμπόδιο. Στην πορεία για ένα παιδί. Βέβαια, θα αναφερθώ περισσότερο στις μικρές ηλικίες, γιατί και η κυρίως η φωνολογική επίγνωση εκεί είναι που θα μας δείξει έτσι αν κάτι συμβαίνει και εκεί είναι που μπορεί να βελτιωθεί, αλλά και η μορφολογική επίγνωση. Και οι 2 είναι η κρυφή μαέστρια.
Αν θέλετε της ανάγνωσης και της γραφής, ένα παιδί δηλαδή για να μάθει σε πολύ μικρή ηλικία να διαβάζει σωστά. Να γράφει σωστά; Θα πρέπει να αντιληφθεί ότι οι λέξεις έχουν μικρά μικρά κομματάκια, αυτά που λέμε Φωνήματα. Αν το αντιληφθεί αυτό, αν αντιληφθεί ότι η λέξη τυρί έχει 4 μικρά κομματάκια, τότε θα γράψει και 4. Δεν θα παραλείψει και θα του είναι πιο εύκολο να τα διαβάσεις και με τη σωστή σειρά. Άρα η επί η φορολογική επίγνωση είναι πραγματικά η επίγνωση ότι οι λέξεις φτιάχνονται από πολύ μικρά φωνήματα. Και άρα αυτό βοηθάει στην ανάγνωση. Γιατί αν εγώ όταν ακούω; Αστέρι.
Δεν ακούω πρώτα το Α μετά το και μετά το τ μπορεί να διαβάζω ατσέρ. Αν δεν ξεχωρίζω το ε από το Α μπορεί να διαβάζω αστάρι. Μάλιστα. Οπότε ή και επίσης να γράφω κιόλας είναι πολύ βασική δεξιότητα. Η συντριπτική πλειονότητα των παιδιών ξεμπερδεύει με αυτή τη δεξιότητα στην πρώτη τάξη δημοτικού. Ακριβώς. Έτσι είναι όμως προαπαιτούμενο τώρα σε ότι αφορά την μορφολογική επίγνωση. Αυτή πάλι αφορά τον προφορικό λόγο, μπορεί να είναι η βάση για την ανάγνωση και τη γραφή, αλλά αφορά τον προφορικό λόγο και είναι η επίγνωση ότι οι λέξεις έχουνε όπως θα το λέγαμε παλιά το θέμα και την κατάδειξη έτσι ή έχουν επίσης. Την σε μία σύνθετη λέξη ότι έχουμε 2 λέξεις ή ότι έχουμε ένα πρόβλημα, όπως λέμε επιτίθεμαι.
Μάλιστα η επίθεση όταν. Ένα παιδί καταλάβει ότι αυτό το επίθεση έχει το επί και το θες. Το Ι έτσι 3 κομμάτια τότε θα διαβάζει πιο γρήγορα. Θα καταλαβαίνει καλύτερα και θα γράφει καλύτερα, πιο σωστά. Σε ότι αφορά τουλάχιστον τα λάθη, τα γραμματικά, όπως λέμε όσο τα παιδιά είναι στο νηπιαγωγείο στο χώρο της προσχολικής εκπαίδευσης, γίνεται απολύτως κατανοητή η σημασία του προφορικού λόγου.
Μόλις τα παιδιά περνούν στο δημοτικό, γίνεται ένα άλμα. Στο γραπτό λόγο στο να αντιληφθούν δηλαδή τις γραφονικές αντιστοιχίες, χωρίς όμως να στηρίζονται εκεί. Θα έπρεπε δηλαδή στην αρχή τουλάχιστον του δημοτικού, αλλά και αργότερα εάν κάποια παιδιά δεν το έχουν καταφέρει να γίνεται μία να δίνεται μία έμφαση στον προφορικό λόγο στο πώς οι λέξεις φτιάχνονται όταν μιλούμε αυτό δεν υπάρχει.
Αργότερα η έμφαση δίνεται περισσότερο στην αξιοποίηση της μορφολογικής επίγνωσης και στη διδασκαλία της γραμματικής και της ορθογραφίας. Έτσι; Και στην καλλιέργεια της κατανόησης της αναγνωστικής κατανόησης. Εσείς θα το ξέρετε; Έχουμε παιδιά στο γυμνάσιο τα οποία βλέπουν μία σύνθετη λέξη και δεν μπορούν να την προσεγγίσουν.
Δηλαδή δεν αντιλαμβάνονται ότι μπορεί να έχει μέσα κομμάτια που τα ξέρουν και άρα να μαντέψουν κάτι; Θεωρώ ότι λίγο υπάρχει μια άγνοια σε ό, τι αφορά τη σημασία των βασικών δεξιοτήτων. Βεβαίως, αυτό γιατί δεν έχει φτιαχτεί το αναλυτικό πρόγραμμα για τα παιδιά με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες και ούτε μέχρι σήμερα είμαστε επιτυχείς στο να εμπλουτίσουμε το αναλυτικό πρόγραμμα με τις δεξιότητες που χρειάζονται τα παιδιά με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες.
Αν μου επιτρέπετε, νομίζω ότι το πρόγραμμα γενικότερα δεν έχει. Ο χριστί σε έναν μέσο μαθητή είναι μόνο στα άκρα, δηλαδή στους πολύ δυνατούς μαθητές και αυτό μετά επαφίεται στον κάθε καθηγητή, στον κάθε εκπαιδευτικό. Πώς θα το προσαρμόσει μέσα στην τάξη; Ποιο είναι το συναίσθημα που έχει ένα παιδάκι όταν ακούει ότι εγώ έχω δυσλεξία; Όταν του ανακοινώνει. Όταν του ανακοινώνεται.
Και από την ελληνική έρευνα που έχουμε κάνει εδώ και με το σύλλογο γονέων παιδιών, μαθησιακές δυσκολίες αλλά και από τη διεθνή έρευνα, κυριαρχία, ανακούφιση. Αυτό είναι που βγαίνει πάντοτε έχουνε. Έχουνε πάρα πολύ, έχουμε γραπτά παιδιών, έχουμε συνεντεύξεις παιδιών και είναι ενδιαφέρον ότι είτε είναι μικρά είτε είναι νέοι που θυμούνται το τι είχε συμβεί. Αυτό που λένε ότι ανακουφίστηκα, γιατί επιτέλους κατάλαβα ότι δεν είμαι χαζός.
Αλήθεια είναι κάποιες φορές μπορώ και αναγνωρίζω έτσι μία δυσκολία, οπότε τα παραπέμπουμε στο κερασίν και πάρα πολλοί γονείς με τα ευγνωμονούν, λένε τουλάχιστον ήταν αυτό. Τώρα το μάθαμε και οι γονείς και τα παιδιά ευγνωμονούν μέσα τους ναι. Τι γνώμη έχετε για τα τμήματα ένταξης τα γυμνάσια; Έτσι όπως λειτουργούν και έτσι όπως άλλαξε τώρα η νομοθεσία. Πρώτα από όλα η ύπαρξη των τμημάτων ένταξης εξασφαλίζει πραγματικά.
Θεωρητικά, τουλάχιστον όταν είναι καλά στελεχωμένα και δουλεύουνε καλά, εξασφαλίζει μία απαραίτητη υποστήριξη για τους μαθητές που φοιτούν στα γενικά σχόλια, τους μαθητές, τις μαθησιακές δυσκολίες είναι γεγονός ότι επειδή στα προηγούμενα χρόνια η έμφαση στην ειδική αγωγή δεν ήταν ποτέ στη δευτεροβάθμια. Και κατ επέκταση δεν υπήρχαν δομές εκπαίδευσης συστηματικής των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας των εκπαιδευτικών ειδικής αγωγής.
Τα τμήματα στη δευτεροβάθμια τμήματα ένταξης δεν δούλευαν πάντοτε αποτελεσματικά. Παρόλα αυτά για πολλά παιδιά, έτσι στο βαθμό που δεν ήταν μόνο αν θέλετε, ένας ένα τύπος φροντιστηρίου ή ενισχυτικής, αλλά έκαναν οι ειδικιαγοί και χρησιμοποιούσαν οι ειδικοί μεθοδολογία ήταν πάρα πολύ βοηθητικά. Τώρα με τις νέες συνθήκες, αυτό που ξεκίνησε από φέτος, έτσι και πάρα πολλοί εκπαιδευτικοί και σχολικοί σύμβουλοι. Επικοινωνούν μαζί μου πανικόβλητοι για το με ποιον τρόπο θα υλοποιηθεί αυτή η συνδυδαλία που έρχεται στο προσκήνιο; Θεωρώ ότι είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό λάθος. Το βρίσκετε και εσείς έτσι ότι είναι λάθος; Είναι λάθος αν θέλετε η εκτίμησή μου είναι ότι δεν είναι τυχαίο λάθος. Είναι συστηματικό λάθος με την έννοια ότι υπάρχει μία τάση αποδυνάμωσης της ειδικής αγωγής και αξιοποίησης όσων πόρων. Έχει πόρος είναι της ειδικής αγωγής, τα τμήματα ένταξης για να εξυπηρετήσουμε το γενικό σχολείο με μικρότερο κόστος να εξυπηρετηθούν πολύ περισσότερα παιδιά. Πάντοτε βέβαια με το επιχείρημα
της συνεκπαίδευσης συμπερίληψης. Συμπερίληψης. Το οποίο η συμπερίληψη προφανώς είναι πάρα πολύ θετική έννοια προφανώς είναι απαραίτητη. Παρόλα αυτά δεν υλοποιείται με αυτόν τον τρόπο. Δηλαδή δεν νομίζω ότι θα βοηθήσουν ιδιαίτερα και βέβαια μπαίνουν και πολύ ξαφνικά. Έτσι ακριβώς εγώ τυχαίνει και είμαι σε σχόλια με τμήματα ένταξης. Και το βιώνω αυτό βιώνω αυτή την αλλαγή, δηλαδή εν 2 εκπαιδευτικοί μέσα σε μία τάξη.
Για άλλο λόγο προσλήφτηκα εγώ για άλλο λόγο προσλήφθηκε συνάδελφος. Τα παιδιά είναι διάσπαρτα μες στην τάξη των μαθησιακών δυσκολιών. Λογικό γιατί αλλιώς θα είναι σαν να τα στοχοποιούμε Αν τα βάλουμε σε μία γωνιά, οπότε έχουμε μία συνάδελφο η οποία περιφέρεται εγώ να κάνω το κλασικό μάθημα, δηλαδή δεν μπορεί να βγει μέσα στο σαρανταπεντάλεπτο και η ύλη και να υποστηρίξουμε αυτά τα παιδιά. Νομίζω ναι ένα είπατε τη μαγική κουβέντα ότι ουσιαστικά αυτό που γίνεται τουλάχιστον από ότι ξέρω είναι, συνεχίζει η γενική τάξη να δουλεύει με τον ίδιο τρόπο, με τον κλασικό τρόπο και από την άλλη προστίθεται έτσι.
Οι ειδικοί εκπαιδευτικός ή ειδικός εκπαιδευτικός. Εάν προχωρήσουμε σε μία λογική πραγματικά συνδιδασκαλίας. Συστηματικής οργανωμένης με εκπαιδευτικούς που είναι προετοιμασμένοι για να μοιραστούν και να υλοποιήσουν αυτό το ρόλο. Και βέβαια πολύ μεγαλύτερο αριθμό εκπαιδευτικών ηθικής αγωγής. Τότε θα με έβρισκε αν είχαμε τέτοιες συνθήκες, θα με έβρισκε σύμφωνη σε ένα βαθμό. Ξέρετε, υπάρχει κάτι; Που αγνοείται εντελώς ότι η ειδική αγωγή έχει ως πυρήνα την εξατομίκευση της διδασκαλίας. Ακριβώς.
Αν αυτόν τον πυρήνα τον παραβιάσουμε, διαλύουμε την ειδική αγωγή. Είπαμε τώρα για τη συμπερίληψη και επειδή είναι έχει γίνει έτσι και viral για να πω να μιλήσω στη γλώσσα των μαθητών, στο σχολείο και κατά καιρούς έχουν γίνει και άλλες τέτοιες λέξεις. Τώρα πάντως, η συμπερίληψη επικρατεί πολύ στο χώρο της εκπαίδευσης. Για εσάς πώς θα ήταν η συμπερίληψη όχι στα χαρτιά στην πραγματικότητα. Ναι σε ό τι με αφορά.
Δεν χρησιμοποιώ πολύ τον όρο συμπερίληψη. Θεωρώ ότι η η συμπερίληψη ξεφεύγει από τα όρια της εκπαίδευσης, ξεφεύγει από τα όρια της αναπηρίας, ξεφεύγει από την ειδική αγωγή, αφορά τα πάντα, τα πάντα και βέβαια αφορά και πολύ βαθιές συστημικές αλλαγές και ανατροπές για να. Υπάρξει; Άρα, νομίζω ότι θα πω συνεκπαίδευση, να μείνω λίγο να το στενέψει λίγο στο χώρο της εκπαίδευσης.
Θεωρώ ότι ένα σενάριο αν θέλετε αν κλείσω τα μάτια μου και φανταστώ πώς είναι μία τάξη έτσι συνεκπαίδευσης, είναι μία τάξη με ένα αναλυτικό πρόγραμμα, το οποίο δεν είναι τόσο αναλυτικό, πιεστικό, φορτωμένο με το δικό μας. Για να μπορεί να χωράει τις διαφορετικότητες μέσα με έναν εκπαιδευτικό ή μια εκπαιδευτικό που έχει βοήθεια.
Και με επιπλέον μορφές και δομές υποστήριξης για μένα δηλαδή η συνεκπαίδευση ή αν θέλετε και ευρύτερα. Η η συμπερίληψη δεν υλοποιείται στη γενική τάξη. Μπορεί να υλοποιείται στο γενικό σχολείο. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό, αλλά όχι απαραίτητα μέσα στη γενική τάξη αλλάζει μορφή ανάλογα με τη βαθμίδα. Δεν είναι το ίδιο στο νηπιαγωγείο και στην τρίτη λυκείου είναι διαφορετικά, αλλάζει μορφή με βάση τη βαρύτητα των περιορισμών των παιδιών.
Άρα σήμερα θα έβλεπα ότι εάν θα ίσως τα βήματα θα έπρεπε να είναι λίγο πιο προσεγμένα, όχι τόσο βιαστικά αυτής γίνεται ένα άλμα στο κενό. Ποιες είναι οι μικροκινήσεις που θα μπορούσε να κάνει ένας εκπαιδευτικός στην τάξη του και αμέσως να αλλάξει το τοπίο κυρίως στην ψυχολογία αυτών των παιδιών; Γιατί αυτά είναι που επηρεάζονται πιο πολύ; Για τους συμμαθητές, για τα παιδιά με μαθησιακές, για τους εφήβους.
Εντάσσονται ξαφνικά σε ένα γενικό πλαίσιο αυτά τα παιδιά. Ήτανε την ήξεραν εντάξει. Την ξέρανε σωστά; Αλλά τώρα ουσιαστικά κάπως τα καθηλώνουμε πιο πολύ μέσα σε αυτή την τάξη και ίσως να έχει και μία έννοια όλο αυτό. Ποιες θα ήταν οι μικροκινήσεις που θα μπορούσα να κάνω εγώ; Οι συνάδελφοί μου για να είμαστε πιο αποτελεσματικοί; Νομίζω ότι οι μικροκινήσεις όλες στηρίζονται στο πώς προσλαμβάνουν οι εκπαιδευτικοί τις ειδικές μαθησιακές δυσκολίες. Δεν είναι μόνο τεχνικές.
Όταν εγώ καταλαβαίνω ότι απέναντί μου έχω μία μαθήτρια. Η οποία έχει ενδογενείς περιορισμούς, δεν το επιλέγει, δεν επιλέγει κανείς να έχει δικές της μαθησιακές δυσκολίες. Όταν καταλαβαίνω αυτούς τους περιορισμούς και αναγνωρίζω την προσπάθειά της, θα έχω είναι πιο εύκολο να της πω ότι ακόμη και αν έχει κάνει κάτι μισό σωστό να της πω πω πω καταπληκτικά το πήγες σε αυτό. Μέχρι αυτό το σημείο τα πήγες πάρα πολύ καλά. Άρα χρειαζόμαστε μία θετική ανατροφοδότηση κατά τη γνώμη μου, το να είναι θετικό.
Το σχόλιο, αλλά το να είναι πραγματική ανατροφοδότηση, δηλαδή να συνδέεται με αυτό που πραγματικά έκανε το παιδί ή ο έφηβος είναι πολύ σημαντικό. Να έχουμε μια αποδοχή. Αποδοχή όλων των παιδιών όχι με βάση την επίδοση όταν η αποδοχή. Και η συμπεριφορά μας είναι εκπαιδευτική. Στηρίζονται κυρίως στην επίδοση γιατί έτσι τρέχει το πρόγραμμα τότε de facto κάποια παιδιά τα αποκλείουμε.
Έτσι έγινε έτσι; Θετική ενημέρωση σε ό τι αφορά το background που θα πρέπει να έχουν θετική ανατροφοδότηση πάντοτε. Συναισθηματική στήριξη είναι πολύ κρίσιμο να κατανοήσουν ιδιαίτερα οι εκπαιδευτικοί που έχουν εφήβους ότι πέρα από ότι φέρνει η εφηβεία, η έφηβη με μαθησιακές δυσκολίες έχουν συσσωρεύσει πολύ ματαίωση έχουν συσσωρεύσει πολύ θυμό. Είναι θυμωμένα παιδιά γιατί δεν τους αναγνωρίζουν μέσα στη γενική τάξη και βέβαια πολλές και πάρα πολλές φορές υψηλό άγχος.
Αν διαβάσεις, συνεντεύξεις εφήβων με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες. Για το πώς αισθάνονται, πώς παγώνουν, πώς φοβούνται. Ο μεγαλύτερος φόβος ενός εφήβου με μαθησιακές δυσκολίες είναι η έκθεση. Το ότι θα εκτεθεί και προκειμένου. Σοφά αν θέλετε προκειμένου να εκτεθεί τι κάνει; Αμύνεται έτσι και μπορεί να αμυνθεί είτε αμυντικά με συστολή.
Είτε επιθετικά. Πάντως εγώ κυρία Παντελιάδου έχω παρατηρήσει στα χρόνια αυτά που εργάζομαι ότι τα παιδιά όντως στην τρίτη Γυμνασίου και από την τρίτη Γυμνασίου και μετά κάπως έχουν μία απαραίτηση δηλαδή στην πρώτη Δευτέρα. Ναι μεν το προσπαθούν, το παλεύουν. Την τρίτη παραιτούνται κάπως. Ναι, γιατί οι απαιτήσεις πια είναι πάρα πολύ υψηλές και η στήριξη είναι πάρα πολύ περιορισμένη. Είναι εξαιρετικά περιορισμένη αυτή τη στιγμή δηλαδή. Αν θέλετε η πρόσβαση στο σχολείο για τους εφήβους στις μεγαλύτερες τάξεις δεν υπάρχει.
Το ότι τους επιτρέπεται να είναι μέσα στις τάξεις δεν σημαίνει ότι είναι προσβάσιμη διδασκαλία σε αυτούς καθόλου έτσι; Θα δίνατε έτσι ένα μικρό tip, ένα κόλπο στους εκπαιδευτικούς, πώς θα μπορούσα να διαχειριστούν πέρα από την αποδοχή και όλα αυτά που συζητήσαμε κάτι άλλο θα μπορούσα, ας πούμε, κάποιος να διαμορφώσει το χώρο διαφορετικά επηρεάζει αυτό την ψυχολογία των παιδιών. Κάτι που βοηθάει πάρα πολύ και δεν βοηθάει μόνο τους μαθητές με τους εφήβους με μαθησιακές δυσκολίες. Είναι η εργασία συζύγη η εργασία σε ομάδες. Όταν δηλαδή δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσει κάτι μόνος. Του. 1/2 είναι ο τρόπος αξιολόγησης ή τα έργα που βάζουμε οι εκπαιδευτικοί μέσα στην τάξη, όταν όλα στηρίζονται; Για παράδειγμα στο γραπτό λόγο αν στηρίζονται εκεί που στηρίζονται πολλοί ιδιαίτερες μεγαλύτερες τάξεις, αυτό απευθείας δημιουργία, ένα επιπλέον εμπόδιο. Άρα η αλλαγή στα έργα.
Μπορεί να βοηθήσει. Η αξιολόγηση αν θέλετε, όχι πάντα. Με βαθμό, αλλά ίσως με έναν πιο περιγραφικό τρόπο μπορεί να βοηθήσει και εκεί η εργασία σε ζεύγη που είναι το πιο απλό γιατί η εργασία σε ομάδες ειδικά στη δευτεροβάθμια δεν συνηθίζεται πάρα πολύ. Να συνηθίζεται σε ζεύγη είναι εφικτό, είναι εφικτό και εύκολο και πιο. Εύκολο επειδή.
Εργάζομαι πάρα πολύ στα σκολιά και με βάση τη διαφοροποιημένη διδασκαλία στην πράξη και τώρα με τη συν διδασκαλία. Αυτό που δοκιμάζουν πρώτα οι εκπαιδευτικοί και αυτό που τους δίνει μια ανάσα ότι Α Ναι μπορώ ωραία γίνεται. Είναι η διδασκαλία, είναι η εργασία σε ζεύγη. Εντάξει είναι είναι complicated γιατί είναι τόσο στενό το περιθώριο της ύλης που πραγματικά πολλές φορές κατανοώ και τους συναδέλφους που λένε, Δεν προλαβαίνουμε ιδίως σε μαθήματα. Έτσι πολύ σκληροπυρηνικά είναι.
Είναι πολύ δύσκολο. Σαφέστατα με τη διαφορά ότι όταν μιλάμε προσωπικά με τους εκπαιδευτικούς δεν μου έχει τύχει ποτέ εκπαιδευτικός 35 χρόνια ο οποίος να πει ναι, ο στόχος της ζωής μου ήταν. Ανακαλύπτω την ύλη. Όχι ότι αυτό είναι το. Σωστό στο λύκειο ίσως να είναι πιο έντονο ναι, αλλά στο γυμνάσιο είναι. Αλήθεια, όλοι λένε ότι ναι, δεν είναι αυτό ναι, θα πρέπει να εστιάσουμε στη μάθηση. Ναι, τελικά, περίπου ένα ποσοστό 50, τα 100 των μαθητών οι οποίοι έχουν καλύψει την ύλη δεν την ξέρουν, δεν είναι μόνο οι μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες.
Έτσι γενικό το φαινόμενο. Άρα με ρωτήσετε, όχι σαν ειδικές μαθητές, όχι σαν ειδική αγωγή, αλλά σαν. Εκπαιδευτικό θα σας πω ότι. Είναι στραβός ο γιαλός έτσι και αρμενίζουμε στραβά Γιατί είναι στραβός ο γιαλός. Έχουμε μια εκπαίδευση στη δευτεροβάθμια που θυμίζει πάρα πολύ τα δικά μου χρόνια. Λίγα πράγματα έχουν αλλάξει. Πώς γίνεται το μάθημα; Ε; Και αυτό ίσως είναι μία καλή ευκαιρία αν θέλετε να δοκιμάστούν κάποια νέα πράγματα, Κάποιοι νέοι τρόποι. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι για να συμβεί αυτό, τώρα εμπειρικά μιλώντας νομίζω ότι πρέπει να αλλάξει όλη η σύνθεση των εκπαιδευτικών.
Θέλω να πω ότι ακόμη έχουμε μέσα εκπαιδευτικούς παλιάς κοπής που δεν αποδέχονται εύκολα αλλαγές, ιδίως στις μεγάλες πόλεις. Εντάξει, σιγά σιγά νομίζω με το χρόνο. Όλα θα γίνουν, είναι πολύ αλήθεια. Αυτό είναι πολύ αλήθεια. Και δεν θα γίνει αύριο. Σου λέω εκείρας γιατί εγώ ας πούμε με έναν συνάδελφο έχουμε στήσει σε όχι μετωπική τάξη, αλλά τα θρανία σε πει στις τάξεις που είμαστε υπεύθυνοι. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι δυσκολία αντιμετωπίζουμε για αυτό το πει.
Υπάρχουν συνάδελφοι που μπαίνουν μέσα στην τάξη και ακόμη επιμένουν και τα βάζουν με τοπικά τα θρανία για να μην αντιγράφουν οι μαθητές, δηλαδή για να βλέπουν όλοι στον πίνακα δεν είναι μία φιλοσοφία γενικότερη στην εκπαίδευση που εμποδίζει αλλαγές νομίζω. Η οποία φιλοσοφία όμως δίνει όσο περνούν τα χρόνια και χειρότερα. Με τον χρόνο, δηλαδή κανείς μπορεί να έχει μάθει έτσι. Όταν βλέπει όμως ότι αυτό δεν αποδιαδικωθεί κάθε χρόνο έχουμε χειρότερα μαθησιακά αποτελέσματα. Εντάξει, τότε θα πρέπει να ανοίξει λίγο αν θέλετε έτσι. Ας περάσουμε λίγο και στους έρμους τους γονείς που τραβάνε το δικό τους Γολγοθά.
Ποιός είναι ο σωστός τρόπος; Ποια λάθη πρέπει να αποφεύγει ένας γονέας την ώρα του διαβάσματος; Μόνο την ώρα του διαβάσματος. Δεν ξέρω μέχρι να κοιμηθεί το μωρό που το βλέπουμε το. Παιδί και λέμε. Για να μπορέσει ένας γονιός να δουλέψει, να μελετήσει και να υποστηρίξει ένα παιδί με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες θα πρέπει να έχει αποδεχτεί πρώτα από όλα να γνωρίζει πολύ καλά τους περιορισμούς των παιδιών. Θα πρέπει να έχει αποδεχτεί αυτούς τους περιορισμούς. Και στη συνέχεια να προσπαθήσει να τηρεί μία. Είναι μία πολύ λεπτή ισορροπία μεταξύ της υπερπροστασίας του παιδιού και της αυτονόμησης το πρώτο συνήθως οι οι γονείς που μαθαίνουν ότι το παιδί έχει ειδικές μαθησιακές δυσκολίες στρέφονται στην υπερπροστασία.
Με αυτό τον τρόπο όμως στερούν από το παιδί σιγά σιγά τα σταδιακά βήματα αυτονόμησης και στη μελέτη μάλιστα. Το πρώτο που κάνουν οι γονείς είναι να λένε, όπως και οι εκπαιδευτικοί, ας μείνουμε να λένε σε ένα παιδί ότι μα καλά τώρα δεν σου τοπα. 10 φορές το ΠΑΜΕ βρε παιδί. Μου. Πρόκειται για μαχαιριά. Αυτές οι εκφράσεις απλά είναι σε εισαγωγικά μαχαιριές στα παιδιά.
Άρα δεν τις λέμε ποτέ. Ακόμα πείτε κι άλλες τέτοιες φράσεις. Σας έρχεται κάποια έτσι στο μυαλό αυτό πράγματι είναι αληθινό που είπατε. Καλά τόσο δύσκολο είναι; Μα για όνομα, Ο αδερφός σου το είχε μάθει μέσα σε μισή ώρα. Γίνονται συνέχεια αυτά άρα πότε μπορούμε να τα αποφύγουμε αν έχουμε καταλάβει ότι το παιδί που έχουμε απέναντί μας έχει μία διαφορετική αρχιτεκτονική εγκεφάλου; Άρα δεν έχει νόημα ούτε να το πω 10 φορές.
Καταρχάς λέμε 10 φορές. Αν δούμε ότι την πρώτη και τη δεύτερη δεν κατανοεί, το παιδί σημαίνει ότι δεν το εξηγούμε σωστά. Δεν σημαίνει ότι δεν πρόσεξε. Ας πάμε με τη μέθοδο monte δεν είναι ότι δεν το καταλαβαίνει το παιδί, δεν το εξηγούμε εμείς. Με το σωστό τρόπο ναι. Και βέβαια, οι γονείς των παιδιών με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες και αυτοί, όπως και οι υπόλοιποι, δέχονται την πίεση.
Αν θέλετε την κοινωνική ότι το παιδί πρέπει να πετύχει το παιδί, πρέπει να έχει καλούς βαθμούς έτσι; Και βάζουμε λίγο στο περιθώριο ότι το παιδί πρέπει να είναι δυνατό. Είχα. Να πω κάτι σε γονείς με μαθησιακές δυσκολίες θα έλεγα ότι βοηθήστε τα παιδιά σας να νιώθουν δυνατά. Είναι το πιο κρίσιμο. Άρα η πρότασή μου θα ήταν να όταν μελετούν εξαρτάται ότι τα ξέρετε τώρα με τους εφήβους πώς οι γονείς μεδετούν με εφήβους μαζί; Δεν νομίζω πάρα πολύ, εκτός αν είναι του γνωστικού αντικειμένου και μπορεί να. Είναι εξαπλωθεί τόσο πολύ και το φροντιστηριακό κομμάτι. Θέλω να πω φροντιστήρια μελή το.
Παραδοσιακό πρόγραμμα στο σχολείο πάρα. Πολύ καλά. Νομίζω ότι το κράτος υποστηρίζει αυτή την πλευρά. Μάλλον ναι, οπότε δεν μπορώ να είμαι σίγουρη. Νομίζω όμως ότι οι περισσότεροι γονείς δεν ασχολούνται, δεν έχουν και χρόνο. Οι άνθρωποι δηλαδή δουλεύουνε κάτι τρελά ωράρια που είναι αδύνατο να το παρακολουθήσουν το παιδί τόσο στενά.
Σε αυτή την ηλικία η ψυχική και η συναισθηματική ενδυνάμωση των παιδιών είναι το κρίσιμο. Δέχεται πάρα πολύ πίεση, ένας έφηβος από το σχολείο δέχεται πάρα πολλή πίεση από τους συνομλίκους του, άρα το σπίτι και ο γονιός πρέπει να είναι καταφύγιο. Μου είπε προχθές μία μαθήτριά μου, η οποία μάλλον εκτίμηση είναι αυτό. Κάτι υπάρχει έτσι μαθησιακό και μου λέει εγώ κυρία Λία, άμα γράψω λέει 19 εδώ 19 την έχω σε 3 μαθήματα και στο άλλο ο μπαμπάς μου θα μου πάρει το iphone και λέω είναι δυνατόν;
Δίνεις αξία σε ένα παιδί μόνο από τον βαθμό του; Η αξία ενός παιδιού είναι λίγο ολική, νομίζω και πολλοί γονείς το κάνουν αυτό. Σαφέστατα είναι. Αλλά και και τα παιδιά και οι έφηβοι με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες και οι γονείς των εφήβων με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες ζουν στο ίδιο πλαίσιο με όλους τους υπόλοιπους. Με αυτή τη λογική υφίστανται τις ίδιες πιέσεις.
Εγώ θα έλεγα ότι αν ένας γονιός υποψιάζεται ότι το παιδί του έχει μαθησιακές δυσκολίες, ή μαθαίνει ότι έχει μαθησιακές δυσκολίες. Ας διαβάσει για αυτό. Έχετε και ένα καταπληκτικό βιβλίο. Ναι, πριν από 2 χρόνια νομίζω καταπληκτικό και ήταν ακριβώς αυτή η αγωνία ότι να πούμε πράγματα που ισχύουν έτσι, να μην ωραιοποιήσουμε. Καθόλου.
Αλλά να τα πούμε προς τους γονείς με έναν τρόπο που να είναι κατανοητός και με έναν τρόπο. Τι κάνω για αυτό; Ωραία μου τοπες τι; Κάνω πετύχατε πάντως αυτό ακριβώς το πετύχατε. Ναι, γιατί εγώ το το συμβουλεύτηκα. Το αγόρασα δηλαδή με σκοπό αυτό για να για να. Προσπαθήσω να βοηθήσω γονείς δεν ευτυχώς δεν χρειάστηκε ποτέ για τα δικά μου παιδιά, αλλά ναι, έπρεπε να βοηθήσουμε. Τη γνώμη μου αυτό το βιβλίο θα έπρεπε να είσαι στις βιβλιοθήκες των σχολείων.
Γιατί είναι δύσκολο για τους. Εκπαιδευτικούς γιατί το πιο συνηθισμένο που λένε οι εκπαιδευτικοί όταν ανησυχούν πραγματικά για ένα παιδί είναι καλούν τον γονιό και του λένε κάντε κάτι; Βοηθήστε το. Μα δεν τον έχει βοηθήσει ολόκληρο το σχολικό σύστημα. Τι ακριβώς ζητάμε από τον γονιό; Άρα και ο τρόπος που η εκπαιδευτική προσεγγίζουν τις γωνίες και αυτός θα πρέπει να έχει μία συγκεκριμένη διατύπωση μορφή. Και ναι αυτό προσπάθησα να κάνω στο. Βιβλίο το πετύχατε σε ότι με αφορά, δηλαδή εγώ έπιασα το νόημα του κατευθείαν.
Ας πούμε λίγο στις πανελλήνιες παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες δίνουμε πανελλήνιες με ένα άλλο σύστημα διαφορετικό. Ποια είναι η γνώμη σας; Καταρχήν. Πώς συνολικά για τις πανελλήνιες; Όχι για τις πανελλήνιες. Αφήστε το και εγώ άποψη. Αλλά για αυτά τα παιδιά θεωρείτε ότι πιέζονται σε αυτή τη διαδικασία; Είναι ιδανικό το σύστημα όπως.
Δεν είναι για τα άλλα παιδιά, δεν είναι και για αυτά. Εδώ θα πρέπει να πω όμως και κάτι θετικό γιατί δεν πρέπει να γκρινιάζουμε τα τελευταία χρόνια η πρόοδος που έχει γίνει στο πώς; Υλοποιείται η εξέταση από τους αξιολογητές από τους εξεταστές. Έχουν γίνει πολλά βήματα. Δηλαδή πριν 10 χρόνια ήτανε πολύ σκληρό και μπορεί σε μία ομάδα να γίνουν α σε μία άλλη βήτα σε μία άλλη γάμα αυτό έχει μειωθεί, δεν έχει ελαχιστοποιηθεί έτσι, που σημαίνει ότι είναι και λίγο θέμα τύχης. Είναι πολύ θετικό, είναι θετικό να σε ορισμένες περιφέρειες, για παράδειγμα, γίνονται εκδηλώσεις που προετοιμάζουν τα παιδιά για το πώς θα είναι η διαδικασία και εδώ στη δική μας γίνεται κάθε χρόνο και με τη βοήθεια των πάρα πολύ. Προετοιμασία και για τους εκπαιδευτικούς θα συμμετάσχουν, αλλά και για τους μαθητές και τις μαθήτριες του ώστε να ξέρουν λίγο τι έχουν, έτσι να αντιμετωπίσουν με ποιο τρόπο, πώς πρέπει να εκφραστούν, πώς πρέπει να αξιοποιήσουν τις σημειώσεις τους.
Όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά. Παρόλα αυτά, κάθε χρόνο έχουμε παιδιά που κλαίνε λιποθυμάνε. Ναι. Στις και στη γενική παιδεία. Προφανώς όχι, δεν το είναι πραγματικά μία πολύ στρεσογόνα συνθήκη και είναι το άλλοθι του εκπαιδευτικού συστήματος. Αυτό πρέπει να το πούμε, δηλαδή περνάνε τα παιδιά από το όλο το εκπαιδευτικό σύστημα χωρίς προσαρμογές, έτσι και μετά το άλλο θ είναι ότι ελάτε εξετάζεστε με ένα διαφορετικό. Τρόπο έχετε σκεφτεί ποιος θα ήταν ο ιδανικός τρόπος; Για τις Πανελλήνιες νομίζω ότι θα έπρεπε να προβλέπονται ίσως αν υπήρχαν οι δυνατότητες να μην υπάρχει καταρχάς όλη αυτή η αναμονή στα παιδιά αυτό που τους σκοτώνει.
Να μπαίνουνε και μετά περιμένουν πάρα πολλή ώρα. Αυτό είναι κάτι πολύ, πολύ δύσκολο. Έχουν αυξηθεί όμως οι επιτροπές εγώ το. Είδα τα τελευταία χρόνια. Δεν μπορεί να έχουν βελτιωθεί πολύ. Αν με ρωτήσετε πού υπήρξε η πρόοδος, θα σας έλεγα στο εξεταστικό. Εκεί υπήρξε περισσότερη πρόοδος, αναντίσχα αναντίστοιχα αν θέλετε με ότι πρόοδο είχαμε στην υποστήριξη αυτών των παιδιών, καθώς προχωρούν μέσα από τα απτο σχολείο.
Εκπαιδευτικό γυμνασίου. Πώς να βαθμολογήσει αυτό το παιδί; Που έχουμε πολύ στερεοτυπικό μοτίβο μέσα στο μυαλό μας τόσο έγραψε τόσο είπε προφορικά. Εγώ βλέπω και συναδέλφους έρχονται οι γονείς, βγάζουν το μπλοκάκι τόσο προφορικά τόσο γραπτά. Τι θέλετε να του βάλω; Είναι το συνηθισμένο. Τι θα έπρεπε να συνυπολογίζουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί; Να πω κάτι να φύγουμε λίγο απτην εκπαίδευση και να πω κάτι άλλο ότι. Εάν πρόκειται να αξιολογήσω εγώ τη δική σας πρόοδο. Στο πόσο καθαρά μιλάτε στο μικρόφωνο; Έτσι θα πρέπει να εξασφαλίσω τι ότι έχετε καλό μικρόφωνο σωστά; Έτσι ότι έχετε εκπαιδευτεί σε αυτό το μικρόφωνο και ότι εγώ προσπαθώ συνέχεια να σας βοηθάω για να γίνετε καλύτεροι. Έτσι στην έκφρασή σας.
Τότε θα μπορούσα τι να κάνω; Να σας αξιολογήσω και με το ίδιο μέτρο; Αυτή τη στιγμή δεν είμαστε σε αυτή την κατάσταση. Αυτή τη στιγμή, δηλαδή το μόνο που υλοποιεί την ισονομία και την ίση πρόσβαση στο σχολείο είναι ότι εξετάζονται με τα ίδια κριτήρια. Αυτό είναι το η κλασική αδικία. Τώρα ξέρω ότι στη δευτεροβάθμια έχουν αυτά τα διαγωνίσματα που μπαίνουν και τα λοιπά και αυτό. Εάν ένα παιδί λοιπόν δεν επιλέγει να εξεταστεί προφορικά. Υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις στιγματιστούν το. Δικαιούνται, είναι επιλογή έτσι κι αλλιώς. Αν επιλέγουν λοιπόν να μην εξεταστούν προφορικά; Τότε θα εξεταστούν έτσι με τα ίδια κριτήρια όμως. Σε ένα διαγώνισμα αν θέλετε, μπορούμε να έχουμε και πολλαπλής επιλογής σε ένα διαγώνισμα μπορούμε να έχουμε και γεμίστε το κενό ή επιλέξτε απτα 2 σε ένα διαγώνισμα μπορεί να έχουμε και κάτι ένα πιο δημιουργικό τρόπο κατανόησης της έννοιας. Δεν αναφέρομαι μόνο στα γλωσσικά και στα υπόλοιπα μαθήματα, έτσι ώστε να μην βάζουμε περισσότερα
εμπόδια. Εδώ το πρόβλημα έχουμε από τη μια μεριά τους περιορισμούς που έχουν τα παιδιά, αλλά από την άλλη έχουμε έναν παραδοσιακό γραφοκεντρικό γλωσσικό τρόπο εξέτασης. Που είναι εντελώς ασύβατος. Μπορούμε να έχουμε δίκαιους τρόπους. Χωρίς να έχουμε μονοδιάστατους δρόμους. Αν έδινα δηλαδή μία όσο μου επιτρέπεται συμβουλή, θα ήταν μην κάνετε τόσο μονοδιάστατη την αξιολόγηση και για τα υπόλοιπα παιδιά. Δεν είναι απαραίτητο πόσα είναι τα διαγωνίσματα. Τα υποχρεωτικά.
Ένα είναι το υποχρεωτικό αυτό το. Ένα ωραίο σε όλες τις άλλες αξιολογήσεις, δεν υπάρχει δικαιολογία. Γιατί εκεί μπορώ να δώσω διαφορετικό τρόπο αξιολόγησης. Μπορώ να αξιολογήσω με πιο περιγραφικό τρόπο με μία ρουμπρίκα για να κρίνω λίγο πιο όλα όλες τις διαστάσεις και άρα να μη χάσει το παιδί με βάση τις δυσκολίες του. Εγώ θα ήμουνα πρωταθ να πω Ωραία. Αφήστε έστω ότι το τελικό διαγώνισμα ίδιο ας είναι όλα τα υπόλοιπα προσαρμοσμένα σε αυτές τις ανάγκες των παιδιών. Πραγματικά υπάρχουν και παιδιά που είναι πιο δύσκολο να προσαρμοστούν σε έναν γοργό ρυθμό τάξης. Έτσι κι αλλιώς, αν.
Εξαιρέσω την εξατομίκευση, δεν υπάρχει τίποτα στην ειδική αγωγή που να αφορά τα παιδιά με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες και να μην ωφελεί συνολικά την διδασκαλία και τη μάνα της. Έχετε δει οι μαθητές για να κλείνουμε κιόλας; Σιγά σιγά έχετε δει μαθητές; Ποιο είναι, ας πούμε, το πιο δυνατό για ενός μαθητή που στην πορεία του, ενώ πιστεύω ότι δεν θα τα καταφέρει, τα κατάφερε. Έχετε δει τέτοιους; Μαθητές προφανώς και έχω δει. Έτσι λίγο να μπστάρουμε τώρα τους γονείς που είναι στην αρχή και βλέπουν τα παιδάκια τους και φαντάζονται ότι μπορεί να μην το καταφέρει το παιδί τους.
Ωραία μια που μιλάμε πάλι για τους γονείς έτσι, γιατί είναι διαφορετικό. Οι γονείς όταν βάζουν προτεραιότητες και θέτουν στόχους έστω στο νου τους για το μέλλον του παιδιού και για το τι θα ήταν τέλειο για αυτό το παιδί, θα πρέπει να το σχεδιάζουν με βάση το παιδί τους και όχι τον εαυτό τους. Το πρώτο βασικό. Άρα μπορεί ένα παιδί να αισθανθεί άξιο, ικανό πετυχημένο, όχι απαραίτητα στα σχολικά.
Ευκαιρίες να αισθανθεί πετυχημένος σε άλλους τομείς. Ευκαιρίες προβολής και αναγνώρισης. Αυτό που μου είπατε για το γες τις περισσότερες φορές το γες δεν έρχεται από μία εσωτερική πηγή του παιδιού. Αλλά από την αναγνώριση των άλλων, δηλαδή είναι το ότι μου Βάλε 19 με χειροκρότησαν. Έτσι κοίτα σε αυτό το project να είναι το όνομά μου. Εκεί είναι ακριβώς γιατί και τα κίνητρά τους και ο τρόπος που κινητοποιούνται είναι πιο εξωτερικά προσδιορισμένος. Άρα το τις περισσότερες φορές είναι ένας τρόπος αναγνώρισης μιας επιτυχίας από τους άλλους πρώτους άλλους είναι οι γονείς. Και ο δεύτερος φαντάζομαι η εκπαιδευτική Ε. Στην εφηβεία βέβαια δεν ισχύει αυτό, αλλά. Στο δημοτικό είναι νομίζω.
Η εφηβεία είναι. Η συνομιλία, οι συνομήλικοι είναι. Θα μπορούσαμε να μιλάμε με τις ώρες πραγματικά σας ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ. Χάρηκα πάρα πολύ. Νομίζω ότι δώσατε πολλά εργαλεία tips. Έτσι στους γονείς για να σκεφτούνε λίγο να προβληματιστούνε. Αν μου επιτρέπετε να ευχαριστήσω και εγώ αν μου επιτρέπεται να κλείσω με κάτι. Είναι οι γονείς των παιδιών, οι μαθησιακές δυσκολίες έχουν πολλά για να είναι περήφανοι για το παιδί τους. Πολύ περισσότερα από αυτά που μπορεί να τους ανησυχούν. Τα λάθη ορθογραφίας δεν κράτησαν κανέναν πίσω για να έρθω σε κάτι που τρελαίνει τους γονείς, τρελαίνει και τους εκπαιδευτικούς.
Ναι, δεν είναι τελικά το πιο σημαντικό. Πράγμα είναι αλήθεια. Ευχαριστώ πολύ κύριε Παντελιά να είστε και πάλι πολύ καλά. Εύχομαι να. Βοηθήσαμε που ναστε καλά.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα