🎙️ Δες το Αλλιώς pod – Επεισόδιο #7 - Part 1/2
Des to alliws pod!Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
🎧 Με καλεσμένο τον Πάνο Πλουμιδή συζητάμε για τις σχέσεις εφήβων και ενηλίκων σε μια εποχή όπου η σύνδεση μοιάζει πιο εύκολη από ποτέ… αλλά και πιο επιφανειακή.💔 Τι είναι πραγματικά το love bombing και γιατί συχνά το μπερδεύουμε με την αγάπη.📱 Πώς τα social media επηρεάζουν τον τρόπο που ερωτευόμαστε και χωρίζουμε.👥 Γιατί εμφανίζεται τρίτο πρόσωπο στις σχέσεις και τι δείχνει αυτό για τον άνθρωπο.🧠 Τι κρύβεται πίσω από το ghosting, τη ζήλια και τη συναισθηματική εξάρτηση.⚠️ Και πώς μπορεί ένας έφηβος, αλλά και ένας ενήλικας, να προστατεύσει την ψυχική του ισορροπία μέσα στις σχέσεις.Μια συζήτηση ουσιαστική, ανθρώπινη και χωρίς ωραιοποιήσεις, για όλα όσα οι περισσότεροι ζουν… αλλά λίγοι καταλαβαίνουν πραγματικά.📌 Δες το επεισόδιο και δες αλλιώς τις σχέσεις της εποχής μας.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Και επίσης αυτό το ότι κάποιος βιάζεσθε να δεθεί πάρα πολύ γρήγορα, κάνει υπερβολικά δώρα, δημιουργεί και μια αίσθηση χρέους σε μένα. Δηλαδή σε μένα όταν μου το κάνανε αντίστοιχα, εγώ αισθανόμουν κάπως υποχρεωμένη να είμαι με αυτό το άτομο. Δεν πειράζει το αντικείμενο. Το σεξ είναι μια χαρά και ίσα ίσα είναι ένα φαντασιακό υλικό που το χρησιμοποιείς συνήθως μετά στο σεξ.
Δηλαδή δείχνει λίγο το πού το πάει ο καθένας. αλλά να ξέρουμε πού το κάνουμε με ποιον το κάνουμε πόση εμπιστοσύνη του έχουμε ότι μπορεί να έχει καινά ο γάμος να μπάζει νερά για μένα τον ίδιο ή την ίδια δείχνει κάτι δείχνει μπορεί ένας άνθρωπος απλώς να είναι ανικανοποίητος ή να μην έχει δεχτεί να ψάχνει δηλαδή συνέχεια και κάπου την απόλυτη επιβεβαίωση για να θυμόμαστε εδώ ότι ποτέ κάποιος που δίνει ποτέ δεν είναι χωρίς έτοιμα πάντα κάτι θέλει και αυτό που θέλει συνήθως δεν αφορά μια δική μας επιθυμία αλλά μια δική του Σήμερα μαζί μας λοιπόν στο Δες το Αλλιώς ο Πάνος Πλουμίδης σε ξέρουμε, σε αγαπάμε από το πρώτο μας επεισόδιο μας έκανες ποδαρικό μόνο που σήμερα δεν θα μιλήσουμε για εκείνα τα βαριά πράγματα που μιλήσαμε στο πρώτο επεισόδιο όρια, περιορισμούς και τέτοια πράγματα αλλά θα μιλήσουμε για κάτι πιο ανάλαφρο κάτι που έχουμε ζήσει όλοι μας, το έχουμε γευτεί και κάπως να δούμε λίγο την εξέλιξη των πραγμάτων.
Ghosting, ερωτευόμαστε με ένα swipe στις σχέσεις μας, απογοητευόμαστε με ένα scene, DM που ξεκινάνε έτσι αθόρυβα και πολλοί μη ενοχικά και μετά καταλήγουν σε ένα χάος. Θα δούμε τις σχέσεις. Θα ξεκινήσουμε λοιπόν από τις σχέσεις στην εφηβεία και θα δούμε, θέλω να σε ρωτήσω, έχω την εντύπωση ότι η πρώτη μας σχέση κάπως μας διατυμπανίζει μας φωνάζει το τι θα ανεχτούμε αργότερα στη ζωή μας καταρχήν να πω και εγώ έτσι σαν εισαγωγή πόσο χαίρομαι που είμαι εδώ, που σε βλέπω που ήμουν στο πρώτο podcast και εξελίχθηκε τόσο ωραία το ποδαρικό ήταν μου αρέσει πολύ γιατί παιδί μου το πήγες εκεί που έπρεπε να πάει ευχαριστώ ρε Πάνο Μπράβο ρε Δήμητρα, αλήθεια Ευχαριστώ Λοιπόν, τώρα το ελαφρύ δεν ξέρω αν είναι όντως τόσο πιο ελαφριά τα πράγματα στις σχέσεις γιατί ρε παιδί μου είναι, είναι ο μεγάλος μας ο πόνος έτσι είναι μεγάλο θέμα στη ζωή μας στις σχέσεις Το θέμα είναι ότι ξεκινάνε πολύ νωρίς το βλέπω εγώ στο σχολείο δηλαδή 12 χρονών θέλουν να μπουν στη διαδικασία μιας σχέσης
Ναι, ναι, ναι, ναι και έχουμε και πρόορες σεξουαλικότητα πάρα πολύ πάρα πολύ μεγάλη, υψηλή τώρα γι' αυτό που με ρώτησες για τις σχέσεις που η πρώτη σχέση καθορίζει ναι, η πρώτη σχέση καθορίζει, αλλά καθορίζουν πολλές φορές και οι μεσαίες σχέσεις δηλαδή υπάρχει κάποιος να τη γλιτώσει στην πρώτη σχέση να μην κάνει την πιο τοξική του ας πούμε ή την πιο δύσκολη, γιατί ίσως η αθότητα της εφηβείας αν η πρώτη σχέση είναι στα 15, 16, 17 αν πάει πολύ καλά υπάρχει μια πτήση να μην είναι να μην έχουμε δει όλη την ιστορία και ξαφνικά να γίνει το μπα στα 25, στα 30 Πάντως διαμορφώνεται ένας εσωτερικός χάρτης Διαμορφώνεται ένας εσωτερικός χάρτης και δείχνει λίγο το πώς μπαίνουμε τα πράγματα δείχνει δηλαδή την τοποθέτησή μας είμαστε προς την πλευρά της φωτεινή ή προς την πλευρά της σκοτεινή μας αρέσει να μας αγαπάνε ή μας αρέσει να μας λυπούνται, μας αρέσει να δαινόμαστε ή να χειριζόμαστε.
Όλα αυτά που θα συναντήσουμε αργότερα τα βλέπουμε και από τα σπάργανα, από την πρώτη σχέση. Πώς καθορίζει αυτή η πρώτη σχέση το πεδίο του δικού μου αυτοσεβασμού? Υπάρχει τρόπος να καθοριστεί? Ναι, αν πάει πάρα πολύ καλά. Δηλαδή, αν νιώσουμε σεβασμό, μια πολύ καλή τοποθέτηση στα όρια μας, αποδοχή, ενσυναίσθηση, καλό ερωτισμό, ένταση με την καλώς νοούμενη έννοια.
Δηλαδή είναι κάτι ζωντανό, ωραίο, γεμάτο. Ναι, το ότι μπορεί να μας αυξήσει πάρα πολύ την αυτοποίηση. Εξάλλου, επειδή είναι και η πρώτη σοβαρή κοινωνικοποίηση του εφήβου, δηλαδή το ότι εκτίθεται σαν σχέση με κάποιον άνθρωπο, παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο στο αντίκτυπό του, αργότερα στο κοινωνικό του πρόσωπο και προφίλ. πάντως ρε Πάνο πώς μπορούν να δεθούν δηλαδή το φλερτ πλέον δεν υπάρχει στα παιδιά το βλέπεις ακόμη και γίνουν έξω όλο αυτό η συζήτησή μας δηλαδή η αφόρμηση ήταν από μια που μου λέει σε παρακαλώ κάλεσε ένα ψυχολόγο και μιλήστε για τις σχέσεις έχω σοκαριστεί βγήκε η κόρη μου ραντεβού έξω και ήτανε με το κινητό δηλαδή δεν τις μιλούσε απαντούσαν και συνομιλούσαν μέσω του κινητού δεν υπάρχει αυτή η ματιά δεν υπάρχει το άγγελμα, δεν υπάρχει το φλέρτ με την έννοια που το είχαμε εμείς στο μυαλό μας Αλήθεια είναι αυτό, είναι πάρα πολύ αλήθεια και έχουμε πειραστεί μέχρι και εμείς αυτό να πούμε ότι και οι μεγαλύτεροι άνθρωποι πια φλερτάρουν πάρα πολύ
πίσω από την ασφάλεια του διαδικτύου πολύ περισσότερο φυσικά οι νέοι και πολύ περισσότερο τα παιδιά τα οποία δεν ξέρουν και πώς είναι γιατί εμείς είμαστε εποχές που ήταν λίγο πιο ρομαντικές Ίσως τώρα είναι λίγο όλα πιο mainstream, πιο hardcore. Οπότε ακολουθούν μάλλον την εποχή τους. Αλλά να μην καταδικάσουμε την κάθε εποχή.
Και αυτή ίσως έχει κάτι να προσφέρει. Δεν πρέπει να είμαστε αφοριστικοί. Αλλά πρέπει να έχουμε προσοχή γιατί κάθε εποχή έχει τα προβλήματά της. Και τα 70s είχαν προβλήματα και τα 90s είχαν προβλήματα και τα 2000s είχαν προβλήματα. Στο σήμερα όμως το πρόβλημα ακριβώς είναι εκεί που το εντόπισες. είναι η ουσιαστική επικοινωνία και το πώς επικοινωνεί κανείς αυτό που θέλει, πώς βρίσκει τρόπο να εκφραστεί στον άλλο.
Και αυτό τις περισσότερες φορές είναι οικοματιαστό, δηλαδή με τη μορφή λίγων μηνυμάτων, μετά ξανά χασίματος στο ghosting που λέμε, μετά ξανά επιστροφής κτλ. Και όλα πηγαίνουν πολύ εύκολα στο σαρκικό, γιατί είναι ένας τρόπος να επιβεβαιωθεί κάτι. είναι και τα ερεθίσματα που έχουμε πολλά γύρω από το σαρκικό κομμάτι οπότε είναι πολύ πιο ενημερωμένοι νέοι, θυμάμαι στην εποχή μου δηλαδή το πορνό δεν ήταν τόσο διαδεδομένο όπως στην εποχή αυτή δεν είναι αλήθεια με άλλο τρόπο ήταν ίσως πιο κρυφό, πιο ενοχικό τώρα είναι απλά πανεύκολα προσβάσιμο είναι πανεύκολα προσβάσιμο και έχουμε και όλο αυτό με τα only fans και τα λοιπά που έχουν κάνει κάνει πάρα πολύ μεγάλη κουλτούρα και μια νέα κουλτούρα στη βιομηχανία του σεξ.
Οπότε, σαφώς όλα δεν είναι πια τόσο αθώο και ρομαντικά, είναι πιο μπρουτάλ. Τι επηρεάζει, πώς επηρεάζει το πώς εγώ θα δεθώ ή δεν θα δεθώ σε μια σχέση το περιβάλλον το οικογενειακό μου. Πάρα πολύ. Τεράστιο, βέβαια. Γιατί το μοντέλο της σχέσης των διογονεών Είναι πολύ καθοριστικό Για το πώς θα μπούμε και εμείς σε σχέση Έχουμε δει σεβασμό Θα αναπαράγουμε σεβασμό Έχουμε δει αγάπη Θα αναπαράγουμε αγάπη Έχουμε δει όρια Αντίθετα έχουμε δει φωνές Θα αναπαράγουμε φωνές Έχουμε δει κτητικότητα Έχουμε δει ζήλια Έχουμε δει απιστία Έχουμε δει απιστία Τεράστια πιθανότητα να αναπαράγουμε και την απιστία Ό,τι έχουμε ζήσει.
Ενώ εγώ είχα στο νου μου ότι αν ένα παιδί έχει μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον όπου έχει βιώσει το ίδιο την απιστία, έχει πληγωθεί, έχουν χωρίσει γονείς του εξαιτίας αυτού του γεγονότος, δεν θα το αναπαραγάει. Σωστά, γιατί πολλές φορές έχουμε αντιθετικά ζεύγη. Δηλαδή ένας πολύ έντονος γονιός, ένα πολύ ποτονικό παιδί. Ένας πολύ θορυβόδης γονιός, ένα παιδί με λιγότερη έκφραση.
Ένας γονιός πολύ κτητικός, ένα παιδί υπερβολικά ελεύθερο. Πάλι όμως είναι κάπως συναντιούνται τα δύο όρια, γιατί είτε είσαι σε πάρα πολύ μεγάλη κτήση, είσαι στην απόλυτη ελευθερία και άρα όχι σε σύνδεση, δηλαδή ελευθερία όταν λέμε εννοούμε ότι δεν συνδέεσαι, κάνουμε τον άλλο, πάλι αγγίζεις το ίδιο παρονομαστή ουσιαστικά.
Πάντως η ιστορία δείχνει ότι συνήθως επαναλαμβάνουμε το μοτίβο των γονιών μας. επαναλαμβάνουμε ή ακραία για να μην το επαναλάβουμε δεν μπαίνουμε σε σχέσεις η πολύ τραυματική φυσικά παιδιά που έχουν τραυματιστεί πάρα πολύ ας πούμε πάνε ένα πολύ τραυματικό γάμο γονέων υπάρχει τεράστια πιθανότητα να είναι πολύ αρνητικά απέναντι στην έννοια οικογένεια σχέση και τέλος πάνε να παράγουν οποιοδήποτε τέτοιο συμβατικό τρόπο και μοτίβο αλήθεια δεν θα το φανταζόμουν ποτέ πότε ο χωρισμός γίνεται τραύμα υπάρχει κάποιο σχέδιο που γράφεται στην εφηβεία μας εκεί και λέμε πω πω με χώρισε και άρα θα επαναλαμβάνεται αυτό ο χωρισμός από μόνος του είναι τραύμα και κυρίως σε όλες τις ηλικίες αλλά μην παίρνεις όρκο τώρα εγώ έχω δει ότι χωρίζουν σε χρόνο τε τε δηλαδή εκεί θα καταλήξω σε όλες τις ηλικίες είναι τραύμα για αυτό που συνεχίζει να θέλει ένας χωρισμός που και οι δύο πια δεν θέλουν αλλά όποια ηλικία κι αν είσαι 5, 15, 35, 85 αν σε χωρίσουν και εσύ θέλεις τη σχέση και την επιθυμείς
ακόμα, είναι τραυματικό όμως το τραύμα μπορεί να έχει και άλλα στοιχεία μέσα δηλαδή τραύμα μπορεί να είναι ο τρόπος που θα γίνει το ευνίδιο, το απόλυτο το χωρίς συζήτηση να είναι με γκάσ λάιτινγκ για παράδειγμα δηλαδή με ενοχοποίηση του άλλου ότι εσύ και κριτική εσύ είσαι έτσι γιατί εσύ με έκανες να σε χωρίσουν ενώ πιθανόν ότι η άλλη πλευρά να μην θέλει να το πετάξεις στην άλλη πλευρά στους λόγους είναι η επιθετικότητα που μπορεί να γίνει αν γίνει άγρια δηλαδή με πάρα πολλή τοξικότητα και επίσης αν γίνει ακαρία σε μια στιγμή που η άλλη πλευρά δεν φανταζόταν ότι θα γίνει το ότι υπάρχει μια κατάρρευση γι' αυτό καλύτερα είναι να χωρίζουμε όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου και για τους δύο Πολύ δύσκολο.
Είμαστε και στην εποχή του γρήγορου, καταλαβαίς. Δηλαδή με το που θα γευτείς κάτι και ολοκληρωθείς. Είναι όπως το swipe. Το κάνεις. Η περιέργεια του επόμενου νομίζω είναι ότι μας ταραπνάει. Παρ' όλα αυτά να κάνω μια ερώτηση, τοποθέτηση. Και αν θες να λες και εσύ τι νομίζεις. Έτσι εννοείται. Απ' την άλλη δεν είναι και ωραίο αυτό το ελεύθερο δηλαδή στο σήμερα που δεν ξεκινάμε ένα γάμο κατά νάγκη να τον κρατήσουμε για πάντα αφήνοντας ανοιχτούς τους εαυτούς μας στο αν θέλουμε θα συνεχίσουμε αλλιώς υπάρχει και λύση του να μην συνεχίσουμε εμένα λίγο μου αρέσει αυτό εγώ θα σου πω θα προτιμούσα να μην μπαίναμε στη διαδικασία του γάμου δεν το ξέρεις ναι θα ήθελα να μην μπορώ δηλαδή όταν ξεκινάς και παίρνεις αυτή την ευθύνη θα ήθελα να ήταν όντως μια ευθύνη ρε παιδί μου να έχεις το βάρος της συνείδησης ότι εγώ μπαίνω σε αυτόν τον δρόμο πολύ συνειδητά.
Γι' αυτό και θα ήθελα να παντρεύονται οι άνθρωποι σε λίγο πιο όριμες ηλικίες, να είναι πιο κατασταλλαγμένοι. Σωστό, αλλά ευθύνη και θέσμευση, αλλά όχι μία ελευθερία. Δηλαδή δεν έχει δικαίωμα... Εγώ είμαι ελευθερή, είμαστε όλοι να φύγουμε. Ακριβώς. Ναι, προφανώς. Για ένας άνθρωπος έχει, πολλές φορές εγώ καταλαβαίνω ότι υπάρχουν και κάποιες σωροπίες που είναι καλό που έχουν διαταραχθεί.
Δηλαδή αυτή η αναγκαιότητα του να είσαι, ακόμα και αν δεν θες, γιατί στις παλιότερες γενιές και πολύ παλιότερες μάλιστα, βλέπαμε πολλούς καταπιεσμένους ανθρώπους σε γάμους που ήταν κακοί. Συμφωνώ, νεκροί γάμοι. νεκρή, καταπιεστική, κακοποιητική κάποιες φορές, αλλά έπρεπε για το κοινωνικό μοντέλο να μείνει. Σήμερα νομίζω ότι υπάρχει αυτή η ελευθερία. Αυτό που υπάρχει σαν πρόβλημα είναι ο τρόπος που λύνονται οι γάμοι. Λύνονται πολύ επιθετικά, πάρα πολύ συχνά και πολλές φορές με δικαστήρια και εκεί νομίζω ότι είναι το πρόβλημα.
Τώρα θα πω κάτι. Το δικαστήριο ήταν το ένα που μου ήρθε στο μυαλό που είχα ακούσει κάποιον θεραπευτή να λέει κάποια στιγμή ότι όταν φτάνεις στα δικαστήρια και κατηγορεί ο ένας γονιός τον άλλον είναι σαν ουσιαστικά να κατηγορείς το παιδί τον μισό του εαυτό που μου είχε κάνει πολύ εντύπωση και λέω πράγματι γιατί φτάνουμε σε αυτό το σημείο οι ενήλικες πραγματικά είναι σαν να του ξεριζώνεις ένα κομμάτι το από μέσα και το άλλο που λίγο αυτό που είπες με το ότι καμιά φορά η ταραγμένη θάλασσα είναι καλύτερη από τα ήρεμα νερά Ναι, όντως, συμφωνώ σε αυτό που είπες. Δηλαδή ότι να έχεις την ελευθερία, να μπορείς να φύγεις και να προσπαθήσεις.
Και να προσπαθούμε για τις σχέσεις, να μην τις θεωρούμε δεδομένες. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό. Ναι, συμφωνώ. Ας πούμε λίγο στους γονείς. Γιατί οι γονείς ταράζονται όταν το παιδί τους έφηβε στα 14-15 και σου ανακοινώνει ή το ψιλοκαταλαβαίνεις ότι φλερτάρει, ότι είναι σε μία σχέση και βλέπεις ότι οι γονείς ταράζονται.
γιατί πιστεύεις ότι ταράζονται γιατί νιώθουν ότι χάνουν αυτή την υπερπροστασία που είχαν στο παιδί τους αυτόν τον έλεγχο που είχαν στο παιδί τους ή φοβούνται για όλα τα παραλυκόμενα σεξ και δε σημαίνει εντάξει βλέπουμε πολλές περιπτώσεις άλλοι φοβούνται πάρα πολύ άλλοι δεν ελέγχουν καθόλου ή δεν το ψάχνουν καθόλου έχουμε πολλά και ακραία πράγματα πάντως πανικοβάλλονται οι γονείς όταν το παιδάκι είναι σε μια σχέση πολλούς έχω δει που αρχίζουν πολλοί πανικοβάλλονται, πολλοί είναι και εντελώς αδιάφοροι εγώ έχω δει από την δουλειά μου πολύ διαφορετικά μοτήματα, νομίζω κάπως στη μέση είναι το σωστό, δηλαδή δεν γίνεται να μην το δεις και καθόλου σαν θέμα πρέπει να το συζητήσεις, ο πανικός δεν χρειάζεται φαντάζομαι ότι αυτοί που πανικοβάλλονται φοβούνται σίγουρα για την πρώτη σεξουαλική επαφή για το που μπορεί να πηγαίνει αυτή η σχέση για το να μην πληγωθεί το παιδί και όλα αυτά που ένας γονιός έχει σαν προστασία προς το παιδί του αλλά να μην το τρομάξουμε κιόλας
για μια σχέση που έρχεται δηλαδή να το δούμε και λίγο με φως έρχεται κάτι το οποίο μπορεί να είναι και πολύ ωραίο για το παιδί και ανάλογα την ηλικία αν στο πει στα 13 είναι λίγο πιο επικίνδυνη σαν ηλικία, αν το στο πει ας πούμε στα 15 16, 17 που αρχίζει πια το παιδί και με στόνει χάνει το μυαλό του όμως εκείνη την ηλικία ξέρεις είναι οι Πανελλήνιες σκοντεύουν τώρα βγήκε η δασκάλα από μέσα σου βγήκε η δασκάλα αρχίζουν οι Πανελλήνιες είναι κοντά και σου λέει όχι όχι έχω δει πάρα πολλά παιδιά να είναι σε πολύ όμορφες σχέσεις και να τα καταφέρουν είναι μια χαρά να κάνουμε ένα podcast άλλη φορά για τις Πανελλήνιες και το πόσο αναγκαιότα τις έχουμε κάνει εδώ πέρα γιατί πιστεύω ότι ο καθένας μπορεί να βρει το δρόμο του και μέσα και έξω από το πολίο δεν το θεωρώ και αυτό αναγκαίο και αυτή την πίεση ότι όλοι πρέπει να πάνε στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει τόσο ωραία επαγγέλματα που δεν ανοίξουν στην τριτοβάθμια και πολλά παιδιά είναι πολύ ικανά να τα κάνουν
Συμφωνούμε εδώ, αλήθεια τώρα συμφωνούμε Είμαι γονέας λοιπόν μαθαίνω ότι το παιδί μου έχει σχέση και για χύψη λόγους εγώ θέλω να το απαγορεύσω αυτό Πώς αυτή η απαγόρευση μπορεί να κάνει τη σχέση του ή της πιο ελκυστική τελικά γίνεται αυτό. Κάνει πρώτον τη σχέση πιο ελκυστική και χάνεις το πλεονέκτημα να σου μιλήσει αν κάτι δεν πηγαίνει καλά.
Γιατί το παιδί θα κρυφτεί και επειδή το παιδί δεν θέλει ποτέ να επιβεβαιώσει το γονέα στο εγώ σου τα έλεγα ό,τι και να γίνει στραβό δεν θα το πει άρα χάνει αυτή τη συμμαχία. Και χάνοντας αυτή τη συμμαχία χάνει το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του γονιός να μπορεί να είναι κοντά. Πάντως είναι δύσκολο να το δεχτείς έτσι ότι το παιδάκι σου οριμάζει ερωτικά.
Είναι ένα στάδιο που πρέπει να ξεπεράσει και ο γονέας κάπως. Ναι, αλλά άμα θυμηθεί και ο γονέας τη δική του ηλικία και από πότε είχε ξεκινήσει όλο αυτό, μπορεί να νιώσει λίγο πιο ελεύθερα νομίζω. Αυτό είναι δύσκολο, να θυμηθούμε τη δική μας ηλικία. Πώς διαχωρίζει ένας γονιός τον έλεγχο από το ενδιαφέρον. δηλαδή πως μπορείς να το κάνεις αυτό σε ένα παιδάκι να του πεις ότι πραγματικά δεν θέλω να σε έλεγξω αλλά θέλω να τα ξέρω όλα για σένα έχουν τόσο ενδιαφέρουμενες ερωτήσεις ότι μητρά, όντως είναι τόσο λεπτή αυτή η γραμμή και η ισορροπία τόσο λεπτή γιατί η αλήθεια είναι ότι μέχρι μια ηλικία ο καλός νοούμενος έλεγχος δηλαδή να ξέρω που βρίσκεσαι με ποιον βρίσκεσαι είσαι ασφαλής πες μου λίγο Επιστεύω μέχρι και το τέλος του σχολείου Ευχαριστώ Πάνο Βέβαια και στα 20 συμβαίνουν Και στα 20 μπορούν να συμβούν πολλά Και στα 22 μπορούν να συμβούν Δηλαδή γενικά ένας γονιός καλό είναι να είναι τριγύρω Εγώ λέω πάντα δώστε μου το στίγμα σας Πού είστε ρε παιδί μου να ξέρω
Πέφτει το κινητό από μπαταρία Το καταλαβαίνω είναι ανθρωπιστικό Δώσε μου το στίγμα σου όμως Είναι απαραίτητο να ξέρω που είσαι Και οι εποχές είναι δύσκολες Οπότε, ναι, θεωρώ ότι ένας γονιός πρέπει να είναι κοντά. Πού γίνεται όταν ξεπερνάει όμως το όριο και γίνεται παραβίαση, δηλαδή χωρίς να υπάρχει κάποιο δείγμα προβλήματος, αρχίζουμε το «δε σ' αφήνω να βγεις», «δε θα κάνεις αυτό γιατί το λέω εγώ»
και γίνεται αυτή η κτητικότητα και κυριαρχία του γονιού, υποτίθεται για να γλιτώσει, αλλά τελικά δεν γλιτώνει, γιατί το παιδί πέφτει περισσότερο με τα μούτρα σε οτιδήποτε τέτοιο, τότε μιλάμε για μια σχέση που τίνει στην τοξικότητα και θέλει δουλειά σαν σχέση για να πάρει την καλή της μορφή Είναι σωστό να γνωρίσουμε τον σύντροφο του παιδιού μας σε μικρή ηλικία Ναι, φυσικά εννοείται όσο πιο κοντά τόσο καλύτερα γιατί και ο γονιός έχει μια εικόνα πρώτον και το παιδί νιώθει ότι αν έχεις αυτή την εικόνα και καταλάβεις τι γίνεται δηλαδή αν δεις εσύ την τοξικότητα στη σχέση αν δεις μια υπερβολική ζήλια Με τα δικά σου τα μάτια του, ενήλικα, που έχεις φάει τα μούτρα σου.
Εντάξει, το περιγράφεις, αν δεν είναι κάτι επικίνδυνο, δηλαδή που εκεί παίρνεις πιο σοβαρά μέτρα. Αν δεν είναι κάτι επικίνδυνο, προστατεύεις, περιγράφεις. Αλλά εντάξει, η αλήθεια είναι ότι γίνεται και κανείς να μην πληγωθεί ποτέ. Όχι, αλλά γίνεται όμως εσύ ως γονέας να έχεις λόγο σε μια χειριστική σχέση του παιδιού σου.
γίνεται. Μπορείς να έχεις λόγο στα πάντα αν έχεις φτιάξει μια σχέση που αυτό το επιτρέπει. Αυτό θα κρυθεί δηλαδή το πώς ήσουν σαν γονιός προηγουμένως. Δεν ξεκινάς να είσαι γονιός στα 15. Αν τη σχέση την έχεις δομήσει ούτως ώστε ο λόγος σου να μετράει και να μην αισθάνεται το παιδί ότι είναι παρεμβατικός ο λόγος ή αφοριστικός και κρύβεται τότε ναι, έχει λόγο.
Αν δεν τα έχεις καταφέρει μέχρι τα 15 τότε έχεις χάσει το παιχνίδι και θες πολύ διαφορετικό τρόπο και συμβουλευτική για να δεις πώς θα το προσεγγίσεις. Πάντως εγώ νομίζω ότι εκείνο που με τρομάζει στις σχέσεις των δικών μου παιδιών έτσι καμιά φορά που το σκεφτώ και το συζητώ με τον άντρα λέω αυτή τη συναισθηματική εξάρτηση, δηλαδή το πολύ δέσιμο που δεν θα ακούνε αυτό λίγο με εντριγκάρι πώς θα το χειριστώ θα δούμε όταν έρθει η ώρα.
Θα το χειριστείς και ανάλογα το τι θα εμφανιστεί. Γιατί νομίζω ότι καλό είναι ένας γονιός να μένει στο εδώ και τώρα. Να μην κάνει φαντασία δηλαδή για το μέλλον. Γιατί πολλές φορές μας εντυπωσιάζουν και το έχουμε δει στην κλινική πράξη να συμβαίνει πάρα πολύ αυτό. Παιδιά που φαινόντουσαν πολύ ήρεμα, πολύ τοποθετημένα και οριοθετημένα να κάνουν πολύ ακραία πράγματα στην έναρξη της ερωτικής τους ζωής και της επαγγελματικής κάποιες φορές λίγο αργότερα.
και μεγάλες ανατροπές και τα λοιπά και άλλα παιδιά που φαινόντουσαν ότι θα κάνουν πιο δύσκολα τα πράγματα και τελικά θα κάνουν ευκολότερα δεν είναι κάτι δεδομένο όχι, ναι, συμβαίνει αυτό, το έχουμε δει δεν βλέπουμε πολλές φορές που λέμε και πράγματα, κρέα που κάνουν κάποιοι και λέμε πω πω αυτό δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα το κάνει ο Τάδε ναι, και εμείς βιώνουμε με φίλους, με παρέες και λέμε πω πω πώς το έκανε αυτό πώς πρέπει ένας γονέας Σίγουρα στο πλάι Σίγουρα με λίγο περισσότερη φροντίδα Κοινωνικοποίηση στο παιδί Δηλαδή μπορεί να φέρει φίλους στο σπίτι Να του κάνει τα καμιά του πράγματα Αλλά εντάξει να μην υπάρχει και πανικός Με την έννοια ότι Αυτό το βούλιαγμα που παθαίνει κάποιος Σε μια περίοδο απογοήτευσης Χωρισμού κτλ Είναι και λίγο διδακτικό Και είναι και κάτι που πρέπει να το ζήσει Δηλαδή δεν θέλει πανικό θέλει υποστηρικτικότητα, φροντίδα και το λίγο παραπάνω ίσως από μια άλλη περίοδο αλλά αν δεν είναι κάτι επικίνδυνο, ξαναλέω πολύ τοξικό ή που έχει φέρει το παιδί σε μια σοβαρή κατάθλιψη για παράδειγμα
το αφήνουμε να το ζήσει γιατί και η υπερπροστασία και το αχ δεν είσαι καλά, μήπως δεν είσαι καλά, τι πρέπει να σε κάνω υπάρχει όποιος να βαθαίνει το προβληματικό συνέστημα και όχι να το ελαφρύνει ή ας πούμε το να υποβιβάσεις το ότι έλα μωρέ στα 16 ξέρεις πόσο θα ερωτευτείς αυτή η απλοποίηση και αν δεν την έχουμε παρέχει γενικότερα και η δική μας η γενιά νομίζω πολύ καλά η δική μας η γενιά ήταν η χειρότερη και τα μίμης που κυκλοφορούν καλά κάνουν μη νιώθεις τυλμένος αχ ευτυχώς μου το έπαιζε και τώρα άνοιξε η ζωή μπροστά μου αυτό πότε ο πόνος γίνεται επικίνδυνος γιατί έχουμε δει παιδιά συνήθως εκεί στα 16-17 έχουμε δει απόπειρες αυτοκτονίας για έναν έρωτα.
Πολλές φορές. Εγώ λοιπόν είμαι γονιός. Πώς θα το ψηλιαστώ αυτό, ότι πάει προς τα κήτη, τι θα πρέπει να παρατηρήσω, ποιο είναι αυτό το σημάδι που θα πρέπει να δω και να πω είναι λίγο πιο βαθύ από όσο περίμενα. Απόλυτη απομόνωση. Ανηδονία δηλαδή αυτό που λέμε, που είναι και στην κλασική κατάθλιψη. Δηλαδή δεν έχω όρεξη για τίποτα.
Πάρα πολύ κλάμα, ενοχή, άρνηση φαγητού ή το ανάποδο υπερφαγή ας πούμε ξαφνικά και κάποιες σκέψεις που μπορεί να μοιάζουν περίεργες δηλαδή δεν θέλω άλλο και τα λοιπά να ζω δεν αξίζει τίποτα άρνηση να πάει στο σχολείο άρνηση από τις δραστηριότητες από τους φίλους ίσως από τους φίλους σίγουρα η αλυπής κοινωνικοποίηση είναι στοιχείο και το να βλέπουμε ότι προοδευτικά δεν περνάνε δύο μέρες και να είναι καλύτερα ή τρεις-πέντε βαθαίνει, βαθαίνει.
Και επίσης να πούμε ότι τέτοια χαρακτηριστικά όταν τα βλέπουμε, να απευθυνόμαστε άμεσα σε ειδικούς γιατί η πραγματικότητα είναι ότι ένα κακό για να συμβεί ειδικά στον έφηβο επειδή υπάρχει η παρόνυμση της εφηβείας και η ντοπαμίνη είναι στα ύψη και ταυτόχρονο ψυχισμός είναι στη δραματοποίηση πάρα πολλές φορές αυτά γίνονται ακαριέα και στιγμιαία.
Αλήθεια πάνω. Ναι, είναι και πολύ λάθος η νευροβιολογία του εγκεφάλου εκείνη την περίοδο. Το συνέστημα είναι πολύ λάθος τοποθετημένο δυστυχώς λόγω υπερβολής, δραματοποίησης, έντασης και ότι όλα φαίνονται χαοτικά και απελπισμένα. Η εφηβεία από φυσιολογικής της κατάστασης έτσι και λιγότερα έχει λίγη κατάθλιψη. Οπότε αν δούμε στοιχεία τα οποία μας φοβήσουν λίγο άμεσα, γιατί με παρέμβαση λύνονται το ακαρίο δεν λύνονται ε ναι αν φτάσει εκεί αλλά ποτέ δεν μπορεί να ξέρεις γι'αυτό να μην λες μάλλον όχι να λες μάλλον ναι και καλύτερα να το αποκλήσεις love bombing και και εις τα αντισούχο μαθήτριάς μου αν και δεν ξέρω τέλος πάντων ας πούμε μιας μαθήτριας παιδί κοντά στα 15-16 στο σχολείο φτάνουν λουλούδια, φτάνουν δώρα, έκρηξη αγάπης και ξαφνικά φτάνει και στο κινητό της ένα μήνυμα ότι ξέρεις κάτι κοίτα, αυτά που σε σένα και σε μένα αποκλείεται κυρία, το κάνει γιατί με ζηλεύει.
Μπορείς να πεις σε αυτό το παιδί ότι κοίταξε να δεις είναι έτσι απλά, μπορεί αυτό το love-bobbing, αυτή η έξαρση αγάπης να μην είναι τόσο απλή, να κρύβει από πίσω μια δική του ανασφάλεια υποθέτω εγώ δεν ξέρω, ναι. Γενικά το bombing, το λέει και η λέξη, δεν είναι καλό πράγμα. Ό,τι είναι σε βόμβα είναι κακό. Εγώ βλέπω έλεγχο πίσω από αυτό το πράγμα.
Και τι δεν μπορείς να δεις. Σίγουρα όταν έχουμε υπερβολή, αυτά που λέμε για τους εφήβους, να τα παίρνουν και λίγο μεγαλύτεροι. Για αυτό το πάμε, σταδιακά το πάμε τώρα. Αυτά τα βλέπουμε τα λίγο πιο γλυώδια, ας πούμε. Και λίγο πιο έτσι γλυκανά. Αλλά τα βλέπουμε σε πάρα πολλές ηλικίες. Εγώ βλέπω στο Βαλεντίνο τώρα κάτι τεράστια αρκούδια, τεράστιες υπερβολές για να δείξεις κάτι που αν το δείχνεις κάθε μέρα δεν έχει τόση αξία να το δείξεις εκείνη τη μέρα.
Προφανώς, ναι. Οπότε ό,τι το βλέπουμε σε υπερβολή πάντα έχει από πίσω έναν κίνδυνο. Ποιος είναι αυτός ο κίνδυνος? Ότι αυτό το άτομο που θέλει να υπερβάλλει θέλει να μας κατακτήσει. και συνήθως όταν θέλει να μας κατακτήσει με υλικά φοβάται ότι δεν μπορεί να μας κατακτήσει ψυχικά άρα με κάποιο τρόπο θέλει να μας δέσει όπου δηλαδή υποψιαστούμε μία ροπή στην κτήση και στο σε κατέχω, σε έχω, είσαι μοναδικό μου πρόσωπο γιατί κάτι θέλω να καλύψω εγώ πρώτον μυρίζει κενό από πίσω το άτομο που το κάνει και δεύτερον πρέπει να έχουμε δεύτερες και τρίτες σκέψεις σύμφωνα με το όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλά.
Πάντως αυτή η δραματική ένταση μπερδεύεται συχνά με πάθος και επίσης αυτό το ότι κάποιος βιάζεσθε να δεθεί πάρα πολύ γρήγορα, κάνει υπερβολικά δώρα δημιουργεί και μια αίσθηση χρέους σε μένα. Δηλαδή σε μένα όταν μου το κάνανε αντίστοιχα, εγώ αισθανόμουν κάπως υποχρεωμένη να είμαι με αυτό το άτομο. Φυσικά, με αυτό. γιατί είναι αυτή η εκτίση που είπα πριν ότι όταν μας δώσουν πάρα πολύ ξαφνικά αυτό σημαίνει ότι κάτι θέλουν από εμάς για να θυμόμαστε εδώ σε αυτό το σημείο ότι ποτέ κάποιος που δίνει ποτέ δεν είναι χωρίς έτοιμα πάντα κάτι θέλει και αυτό που θέλει συνήθως δεν αφορά μια δική μας επιθυμία αλλά μια δική του Βρε Πάνο τι ωραίο αυτό πραγματικά δηλαδή κάποιος που δίνει πάντα έχει από πίσω ένα δικό του έτοιμα πάντα δεν είναι ποτέ μόνο για μας γι' αυτό δεν το ξεχνάμε ποτέ ίσως γι' αυτό δεν ακούμε και προειδοποίησης τρίτων δηλαδή αυτό μας μπερδεύει τελικά το ότι νομίζουμε ότι μοιάζεται για μας και να πούμε ότι και σε τι κενό πέφτηκε σε εμάς αυτό γιατί και εμείς το να τα χαιρόμαστε
και να μας φαίνονται υπερβολικά σημαίνει ότι κάτι μας λείπει να δούμε λίγο και το δικό μας κενό τη στιγμή που δεχόμαστε ένα τέτοιο love bombing γιατί μπορούμε να βάλουμε ένα όριο που δεν χρειάζεται τόσο πολύ αλλά άρρωση, θα έρθει η ώρα να μου τα κάνεις όλα αυτά για να τα αποδεχόμαστε γιατί τα δεχόμαστε, δεν είναι μόνο το κενό εγώ νομίζω μας καλύπτει και να, περισσότερο πίσω από όλα είναι το κενό, κάποια φροντίδα που δεν πήραμε κάποια ανάγκη που είχαμε που δεν καλύφθηκε κάποια υπερβολή που θα μπει στο μάτι κάποιου άλλου, ανταγωνιστικά.
Μπορεί αυτό, ναι. Μια θέση λίγο πιο ναρκισιστική, γιατί όταν μας βάζει ο άλλος πάνω σε θρόνο, θέλει δουλειά και από εμάς να μην τον δεχτούμε. Ναι. Οπότε είναι και δική μας υπόθεση το ότι το δεχόμαστε το Love Bombing.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
