🎙 Δες το Αλλιώς pod– Επεισόδιο #1 🕯 Τίτλος: "Κι αν δεν ήταν κακό παιδί;"
Des to alliws pod!Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
📚 Με τον Πάνο Πλουμίδη, ψυχολογο, ψυχαναλυτή και Δικαστικό Ψυχολόγο.Κι αν δεν ήταν κακό παιδί; Ένας έφηβος που θυμώνει. Ένα παιδί που παρεξηγείται. Τι γίνεται όταν ο θυμός ξεχειλίζει στην εφηβεία; Πότε ένα παιδί παρεκτρέπεται… και πότε απλώς δεν αντέχει άλλο; Μπορεί η θεραπεία να αλλάξει έναν έφηβο που έχει πληγώσει; Πόσο εύκολα βάζουμε την ταμπέλα του «κακού»;
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Βρισκόμαστε στην πρώτη σειρά επεισοδίων του podcast που ξεκινάμε με τον τίτλο Δες το αλλιώς. Θέλω να τονίσω ότι αυτή τη σειρά επεισοδίων δεν την ξεκινάω γιατί έχω τις απαντήσεις σε όλα τα θέματα. Αντίθετα και εγώ όπως και εσείς, έχω πάρα πολλά ερωτηματικά τα οποία θέλω να καλύψω και θα ήθελα αυτή η σειρά επεισοδίων να είναι ένα μέρος όπου μπορούμε να αναθεωρήσουμε τη σκέψη μας και αν όχι να λύσουμε κάποιο θέμα, τουλάχιστον να το πλησιάσουμε όσο πιο πολύ μπορούμε. Πρώτος καλεσμένος ο φίλος αγαπητός Πάνος Πλουμίδης, ψυχολόγος ψυχοθεραπευτής.
Και πάνω. Και δικαστικός ψυχολόγος. Και δικαστικός ψυχολόγος και ΠΕΣ μας δύο λόγια, πώς και μπήκες σε αυτή τη διαδικασία να ασχοληθείς; Τι σε τράβηξε να ασχοληθείς με ένα τόσο ευαίσθητο και απαιτητικό χώρο όπως η δικαστική ψυχολογία; Είναι η ερώτησή σου Δήμητρα, ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσκληση αυτό το πρώτο podcast να είσαι καλά και. Εύχομαι να είσαι γουρλής.
Αυτό έχουμε και εγώ να έχεις πάρα πολύ καλή. Επιτυχία. Ευχαριστώ πολύ κάνεις γιατί σε ένα ευχαριστώ πολύ και σε εκτιμώ και εγώ σε τόσο χρόνια που γνωριζόμαστε. Χαίρομαι πολύ. Να σαι καλά πάνω μου. Λοιπόν. Η ψυχολογία είναι ένας κλάδος ευρύς, έτσι έχει πάρα πολλά κομμάτια στα οποία η αλήθεια είναι ότι όπως όλα τα επαγγέλματα της και εμείς πρέπει να εξελισσόμαστε και να τα ψάχνουμε. Ψυχοθεραπευτής, ασχολούμενος πάντα με την ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία, δηλαδή την ψυχοδυναμική. Πάρα πολλά χρόνια ασχολήθηκα με την εκπαίδευση, ασχολήθηκα ιδιωτικά με το γραφείο μου ασχολήθηκα με τη συγγραφή, ασχολήθηκα με διάφορα πράγματα και ξαφνικά υπήρξε ένα μεταπτυχιακό το οποίο μου έκανε πάρα πολύ εντύπωση και μου έδωσε έτσι ένα κίνητρο να ασχοληθώ και με έναν άλλο τομέα. Το μεταπτυχιακό ήταν ιατροδικαστική, ψυχιατροδικαστική.
Που είναι μεταπτυχιακό της ιατρικής του απθ, όπου πηγαίνοντας εκεί είδα έναν άλλο τομέα και είδα λοιπόν, πόση σημασία έχει και η δικαστική ψυχολογία σαν μέρος και σαν κλάδος ψυχολογίας είδα τους τομείς με τους οποίους ασχολείται. Έμαθα πράγματα, είδα πόσο χρήσιμο μπορεί να είναι και υποστηρικτικό για την κοινωνία και τους ανθρώπους που υποφέρουν και πραγματικά είναι ένα πολύ νευραλγικό πεδίο. Και έτσι εδώ και 4 χρόνια.
Πια ανήκω κι εγώ στους καταλόγους των πραγματογνουμένων ψυχολόγων και κάνω και αυτή τη δουλειά, η οποία με γεμίζει πάρα πολύ και νομίζω ότι προσφέρω κάτι πολύ σημαντικό. Πώς ισορροπεί σε αυτούς τους 2 ρόλους, δηλαδή από τη μία είσαι ο ψυχοθεραπευτής που θα πρέπει να συμπονάς, να να αισθάνεσαι τον ασθενή σου και από την άλλη έχεις αυτή την ψυχρότητα που θα πρέπει να έχει κανείς σε μία Αίθουσα δικαστηρίου ενδεχομένως δεν ξέρω πώς ακριβώς το κάνετε. Είναι πολύ τομείς της άσκησης δικαστικής ψυχολογίας. Το Δικαστήριο είναι μία.
Ένας από τους τομείς, αλλά συνήθως πάλι είμαστε πολύ κοντά σε έναν άνθρωπο, γιατί πάρα πολύ συχνά μας καλούν για παράδειγμα, από ένα αστυνομικό τμήμα για να δούμε και να βεβαιώσουμε ότι κάποιο θύμα ενδοοικογενειακής βίας ασέλγειας κάποιου ανήλικου και τα λοιπά μπορεί να καταθέσει και είμαστε παρόντες στην διαδικασία της ανάκρισης τους, ώστε να είναι πιο εύκολη και πιο σωστή. Η παρουσία ημών.
Για το θύμα και το άτομο που έχει υποστεί την κακοποίηση, οπότε με αυτή την έννοια φυσικά και συνεχίζει η έννοια της αποδοχής και της προσφοράς προς τον άνθρωπο. Τώρα, στην περίπτωση κάποιου θύτη δεν θα έλεγα για ψυχρότητα. Δεν θα μπορούσα να μιλήσω για την ψυχρότητα, θα έλεγα για αντικειμενικότητα και ορθή κατανομή της δικαιοσύνης εκεί που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει.
Δεν είμαστε ψυχροί. Έχουμε. Όρια. Ίσως είναι και πιο σωστή η τοποθέτηση και ποια είναι η συμβολή σας στην πράξη; Τι αλλάζει σε μία υπόθεση όταν εμπλέκεται ένας δικαστικός ψυχολόγος; Καταρχήν πλέον και ευτυχώς τα περισσότερα αστυνομικά τμήματα έχουν τμήμα ενδοοικογενειακής βίας. Όπου εκεί για να παρθεί. Η κατάθεση για κάποιον ο οποίος καταγγέλλει κάτι και ειδικά για ανήλικα θύματα και θύματα ενδοοικογενειακής βίας είναι υποχρεωτικό να είναι παρουσία ψυχολόγου, οπότε ένας εικαστικός ψυχολόγος έρχεται και ουσιαστικά βοηθάει και εξελίσσει το κομμάτι αυτό της πρώτης ανακριτικής διαδικασίας. Είναι ένα αναπόσπαστο ποια κομμάτι όλης της άσκησης της Εγκληματολογίας.
Σε όλες τις πόλεις. Της Θεσσαλονίκης σίγουρα φαντάζομαι στα μεγάλα στα κέντρα, αλλά νομίζω ότι αρχίζει να προωθείται πανελλαδικά. Βέβαια να πούμε εδώ ότι δεν είμαστε πολλοί. Οι δικαστικοί ψυχολόγοι. Υπάρχει δηλαδή χώρος και για άλλους στη Θεσσαλονίκη νομίζω είμαστε 7 στον κατάλογο για να εξυπηρετήσουμε όλες αυτές τις υποθέσεις, με αποτέλεσμα να γίνεται λίγο ένας χαμός, αλλά φαντάζομαι ότι είναι κάτι το οποίο είναι αναπτυσσόμενο.
Και εξελισσόμενο φυσικά είναι στα σπάργανα. Μην το φανταστεί κανείς όπως το csi και. Το. Ναι, καμία σχέση είναι στην ελληνική του εκδοχή. Με όχι κατά άλλους χώρους, πολλές φορές με όχι κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό και τα λοιπά, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο δυνατό και νομίζω ότι τα πάμε καλά. Και φαντάζομαι βέβαια τώρα ότι σε όλο αυτό θα υπάρχουν και κάποιες δύσκολες στιγμές.
Ηθικές, ας πούμε, έχεις βρεθεί ποτέ στη θέση που η σωστή γνωμάτευση δεν ήταν και η πιο ανθρώπινη έχει. Πάρα πολλές τέτοιες περιπτώσεις. Πώς αντέδρασες; Κοίταξε μου έχει τύχει πάρα πολλές φορές να στεναχωρηθώ γιατί το θύμα ήταν ένα άτομο πάρα πολύ ευάλωτο. Κάποιο παιδί. Πολύ συχνά παιδιά καταγγέλλουν μία πάρα πολύ διαταραγμένη οικογενειακή δομή και ταυτόχρονα έπρεπε να οδηγήσουμε τα πράγματα έτσι ούτως ώστε να γίνει κάποια απομόνωση από τον κακοποιητικό περιβάλλον. Το οικογενειακό αλλά και ταυτόχρονα το παιδί να μείνει μετέωρο.
Αυτές νομίζω ότι είναι πιο δύσκολες αποφάσεις όταν με το γονιό δεν γίνεται αλλά και ουσιαστικό, άλλο υποστηρικτικό περιβάλλον. Δεν υπάρχει, ήταν. Από το πιο δύσκολο. Όταν ένα παιδί έχει υποστεί κάποιο τραύμα ό τι τραύμα και να έχει υποστεί κουβαλάει μέσα του κάποιον αρνητισμό και τα λοιπά όταν πάει να καταθέσει αυτό το παιδί, πώς εσύ ξέρεις ότι μιλάει μέσα από την ψυχή του; Ότι λέει την αλήθεια ή ότι απλά δεν έχει εγκλωβιστεί; Ξέρω γω στο φόβο σε κάποια μνήμη δεν είναι. Χειριστικές οι καταστάσεις που ζει και άρα τον επηρεάζουν να. Ή ότι είναι ένα π; Καταρχήν, συνήθως πρόκειται για τα πλαίσια του αυτοφώρου, δηλαδή για κάτι που έχει γίνει. Το νωρίτερο πριν από ένα εικοσιτετράωρο, συνήθως δηλαδή πηγαίνουμε στο πεντάωρο στο τετράωρο που έχει γίνει καταγγελία, άρα μπορεί και στην επόμενη μισή ώρα, άρα μιλάμε για κάτι που είναι ανεξάρτητα.
Άρα η αλήθεια σε κάτι που είναι πάρα πολύ πρόσφατο είναι πολύ μεγαλύτερη απότι κάτι που μπορεί να κατασκευαστεί μετά από 1 2 μήνες άλφα. Και βήτα όταν κάποιος επαναλαμβάνει 3 και 4 και 5 φορές το ίδιο γεγονός με τον ίδιο ακριβώς τρόπο είσαι πάρα πολύ κοντά στην αλήθεια και για αυτό όμως πολύ ωραία ερώτηση και αυτή για αυτό εγώ κάνω άλλο κομμάτι συνέντευξης στην αρχή και μετά παρακολουθώ και την ανακριτική διαδικασία, ούτως ώστε να δω αν υποψιαστώ ότι ένα παιδί ή και αυτό είναι μέρος του ρόλου μου, δηλαδή εγώ πρέπει να πω αν είναι κατάλληλο να καταθέσει αν δω ότι κάποιο παιδί δεν είναι στην ψυχική κατάσταση. Είτε αλήθειας είτε ισορροπίας εκείνη τη στιγμή, ούτως ώστε να είναι μια αντικειμενική και σωστή κατάθεση. Δεν δίνω την άδεια να καταθέσει, δεν καταθέτει εκείνη τη μέρα και μπορεί να καταθέσει σε μελλοντικό χρόνο ή να πάει κάπως αλλιώς υπόθεση.
Δηλαδή γίνει και μία δεύτερη τρίτη πραγματογνωμοσύνη, ούτως ώστε να δουν ποια είναι η πραγματικότητα. Συνήθως όμως βλέπουμε αλήθειες. Αυτό δεν σε περιορίζει, δηλαδή αν το παιδάκι πάει δεύτερη τρίτη μέρα τέταρτη, δεν έχεις την αμφιβολία μετά ότι μπορεί να κατασκευάσει μέσα του μία διαφορετική ιστορία. Όχι, αλλά μετά φεύγει από μένα δεν μπορούμε. Δεν μπορεί ο ίδιος να κάνει δεύτερη τέταρτη μετά περνάει από άλλον από άλλον από άλλον, αλλά συνήθως. Όταν γίνεται μία καταγγελία μου έχει τύχει μία φορά στα τόσα χρόνια να μη δώσω τη δυνατότητα σε άτομα να καταθέσεις γιατί φαινόταν μία κατασκευασμένη πλεκτάνη. Ας πούμε για ένα πρόσωπο.
Έχεις δει περιπτώσεις που ενώ όλοι έλεγαν ΡΕ παιδί μου ότι φαίνεται ξεκάθαρα, αυτός είναι επικίνδυνος, αυτός το έχει κάνει και εσύ να δεις κάτι άλλο. Να μην τύχει το αντίθετο, να μη φαίνεται κάτι ιδιαίτερα. Συνήθως όταν κάποιος κάτι κάνει. Έτσι όπως είναι πια τα πράγματα κάμερες. Κινητά μηνύματα υπάρχει τόσο υλικό αποδεικτικό που τι να πεις; Αλλά αντιθέτως. Έχω δει έτσι μία 2 περιπτώσεις πάρα πολύ, έτσι σκοτεινές, όπου τελικά το φερόμενο ως θύμα ήταν ταυτόχρονα και με έναν τρόπο ως. Θύτης.
Και σε γονιό και σε νεαρό ανήλικο, ας πούμε. Μάλιστα τώρα μου εξιτάρει στην περιέργεια, ξέρω ότι δεν μπορείς να πεις παρακάτω, πράγμα τα. Πολλά, όμως μπορώ να πω δεν μπορείς, αλλά ποτέ δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται. Κάτι δηλαδή θέλει πολύ προσεκτικό τρόπο και αν δούμε ότι είμαστε πολύ δύσκολα στο να βγάλουμε συμπέρασμα, θα περάσουμε και κάποιο ψυχομετρικό τεστ.
Θα κάνουμε πολλά πράγματα για ναμαστε σίγουροι και βέβαιοι ότι αυτό που εκείνη την ώρα έχουμε εξάγει σε ένα συμπέρασμα είναι πολύ κοντά στην αλήθεια. Και πόσο εύκολο; Ξεφεύγοντας λίγο από το πλαίσιο τώρα το ιατροδικαστικό. Απόλυτα ιατροδικαστικό θέλω να ρωτήσω κάτι πόσο εύκολο είναι, ας πούμε, ένα παιδί να παρεξηγηθεί που έχει συσσωρευμένο θυμό και να το κρίνουμε εμείς οι υπόλοιποι εγώ είμαι και εκπαιδευτικός. Είμαι και γονιός.
Πόσο εύκολο είναι ένα τέτοιο παιδί να παρεξηγηθεί και να θεωρηθεί παραβατικό επειδή έχει έντονο θυμό συσσωρευμένη; Ένταση, θυμό όμως χωρίς να έχει κάνει πράξη. Κάτι πολλές φορές στην εφηβεία τα παιδιά ξεσπούν, δηλαδή εγώ το βλέπω και με τα παιδιά μου το βλέπω, είμαστε και σε ένα χώρο που κινούμαστε ανάμεσα σε εφήβους. Που ξεσπούν είτε γιατί έχουν μια συσσωρευμένη ένταση, είτε γιατί έχουν στρες από το σχολείο από οτιδήποτε και μπορεί να ξεσπάσουν. Έχω δει πολύ καλά παιδιά να κάνουν μία λάθος πράξη πράξη που δεν είναι ο εαυτός τους.
Παρόλα αυτά εκείνη τη στιγμή μεμονωμένα αν δει κάποιος το περιστατικό θα πει να ένα παραβατικό παιδί. Πόσο εύκολο είναι εσύ τώρα που δεν το ξέρεις αυτό το παιδί όπως εγώ να ρθεις και να πεις όχι αυτό το παιδί δεν είναι παραβατικό, απλώς έτυχε η στιγμή να είναι δεν. Μπορούμε να πούμε, ούτε είναι ούτε. Δεν είναι μία πράξη. Όμως πάλι θέλετε ένα πολύ σημαντικό θέμα, αν δούμε ότι ένα παιδί έχει στοιχεία παραβατικότητας, γιατί και η μία πράξη δεν είναι και 100 δεν είναι και μηδέν, δηλαδή πάντα αξιολογείται γιατί όταν επίσης υπάρχει και το αξιωμα ότι όταν κάποιος πράξει μία μπορεί να πράξει και δεύτερη, υπάρχει αυτή η πιθανότητα γιατί ανοίγει ο κύκλος της βίας και όταν πια περιλαμβάνει; Και την έμπρακτη βία όχι μόνο τη λεκτική δηλαδή. Που και οι λεκτικοί είναι σημαντικότατοι; Και πάρα πολύ. Προκαλεί σοβαρότα προβλήματα, αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις είναι καλό να παραπέμπουμε κάπου το σχολείο. Η σχολική μονάδα, ο ψυχολόγος που βρίσκεται στο σχολείο να παραπέμπεται κάπου αυτό το
παιδί, ούτως ώστε να γίνει μία περαιτέρω εκτίμηση και πρέπει αυτό το παιδί να το δουν σε βάθος. Διμήνου τριμήνου εξαμήνου και τότε θα φανεί αν πρόκειται για μία εναντιοτική προκλητική διαταραχή. Παράδειγμα, η πιο συχνή πάθηση στα παιδιά παραβατικής συμπεριφοράς ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό πάντως, σίγουρα κανείς δεν μπορεί να πει με ένα περιστατικό, ναι, είναι πάθηση ή ψυχοπαθολογία, είναι αυτό το παιδί ή δεν είναι και τώρα είναι επικίνδυνο και το άλλο; Εμείς οι γονείς τι πρέπει να σκεφτόμαστε;
Πώς πρέπει να το βλέπουμε συνολικά; Το φαινόμενο γενικά τη συμπεριφορά των παιδιών μας, Πώς πρέπει να την κρίνουμε ώστε να καταλαβαίνουμε ότι είμαστε; Είμαστε σε ένα καλό δρόμο, βαδίζουμε ή βλέπουμε κάτι να βλέπω εγώ στο σπίτι. Τώρα τα παιδιά μου μπορεί πολλές φορές να να εκτονωθούν και λίγο άγρια ρε παιδί μου, αλλά είναι ένα λεπτό αυτό μπορεί να ανησυχήσει έναν γονέα. Εντάξει, τώρα γενικά η βία με όποιο τρόπο, ακόμη και αν είναι μία μορφή εκτόνωσης, θα έπρεπε να είναι ένας μία παρατήρηση για το γονιό δηλαδή.
Είναι παρατήρηση στο λέω στο παρατηρώ δεν θα χτυπηθούν μεταξύ τους. Λεκτικά όμως θα εκτονωθούν άσχημα. Το βλέπω, έχω 2 παιδιά εφήβους στο σπίτι. Αυτό είναι ένα ένα γεγονός που το παρατηρήσω ως γονέας από κει και πέρα. Θα πρέπει να το συνυπολογίσεις, ας πούμε, με το σχολείο με κάποια άλλη κατάσταση. Θα πρέπει να το συνυπολογίσει καταρχήν στην αιτιολογία και η αλήθεια είναι ότι με τα αδέρφια έχουμε πάρα πολύ νοσηρές καταστάσεις.
Το έχουμε δει να συμβαίνει γιατί υπάρχει μία. Έτσι ένας εξαναγκασμός στην ελληνική κοινωνία ντε και καλά τα αδέρφια να κάνουν μεταξύ τους παρέα στο οποίο εγώ διαφωνώ κάθετα. Έχω δει ωραίο θέμα, τρομακτικές καταστάσεις μεταξύ αδερφών είναι 2 άνθρωποι οι οποίοι ok φιλοξενήθηκαν σε μία κοιλιά. Όχι από επιλογή. Όχι από επιλογή και φιλοξενούνται και σε ένα σπίτι.
Παρόλα αυτά μπορεί να έχουμε 2 τελείως διαφορετικές προσωπικότητες. Ήδη ο ταυτόσιμος προσωπικότητες, οι οποίες από τα πολλά κοινά δεν μπορούν να συνυπάρξουν ή δεν είναι καν επιλογή τους να συνυπάρξουν. Οι γονείς σε αυτή την περίπτωση νομίζω ότι η ένταση πάντα προκύπτει από το ότι κανείς αναγνωρίζει την υποχρεωτικότητα συμβίωσης. Και υπάρχουν στιγμές που δεν την επιθυμεί σε αυτή την περίπτωση το πρώτο πρέπει να συζητήσουμε με τα παιδιά μας. Είναι και από μικρά, όχι μόνο όταν φτάσουν εφηβεία. Θέλεις ή δεν θέλεις; Πρέπει να τους δώσουμε την ελευθερία αν θέλει να αλληλεπιδράσει με αυτό τον άνθρωπο και να ρωτήσουμε και την άλλη πλευρά ή αν έχουμε 3 παιδιά να έχουμε 4 ποιοι θέλετε από σας να κάνετε παρέα; Ποιοι ταιριάζετε; Δεν είναι καθόλου υποχρεωτικό, Μπορεί κάλλιστα ένας άνθρωπος να αναπτυχθεί τέλεια, χωρίς αδέρφια, με έναν αδερφό και να μην έχει καμία επαφή με το αν αν δεν βγαίνει για να βγει καλά πρέπει να είναι 2 άνθρωποι που συνεννοούνται πολύ καλά και περνάνε καλά μαζί. Κοίτα, η αλήθεια είναι ότι όταν
είσαι ενήλικας. Μπορείς αυτό να το ορειστεί κάπως με το σύντροφό σου τέλος πάντων και να έχεις και μία αξιοπρεπή κουβέντα και να λύσεις τη διαφορά σου σε 2 εφήβους; Εγώ επιμένω πόσο εύκολο είναι να συμβεί αυτό. Μα δεν θα συμβεί, δεν θα συμβεί, δεν θα συμβεί αναγκαστικά ρόλο να συζητηθούνε. Μπορεί όμως να μην κάνουν παρέα για εκείνη την περίοδο, να φέρει την ένταση και αυτό οριοθέτηση Είναι εγώ νομίζω ότι απόκει που ξεκινάει το πρόβλημα είναι η επιβολή της κοινωνίας, ότι πρέπει να συνυπάρχεις.
Δηλαδή και από μικρά τα παιδιά το προτείνουμε αυτό όταν δεν μπορούν να παίξουνε καλά, δηλαδή ξεκινάει αυτό το παράδειγμα στα 4 5 και αρχίζει το ένα βαράει το άλλο εισβάλλει στο χώρο του. Είναι τέλειο να τα απομονώνεις εσύ στο δικό σου χώρο, εσύ το δικό σου και αυτό που ναχουμε και διαφορετικά δωμάτια όταν μάθουν ότι στην ένταση, αντί να στην αντί να την εκτονώνουμε ο ένας πάνω στον άλλο διαχωριζόμαστε τότε τα παιδιά μαθαίνουν αυτό το όριο σωστά; Όταν είναι το ένα πάνω στο άλλο από μικρά, δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν.
Ποιο είναι το υγιές και ποιό δεν είναι; Βέβαια, τώρα Εγώ σκέφτομαι πολλά να σου πω, όπως για παράδειγμα ότι οι ελληνικές οικογένειες συνήθως ζούνε σε μικρά σπίτια που οι χώροι είναι πολύ περιορισμένοι και στο λέω βιωματικά, γιατί και εγώ από κει πέρασα από ένα μικρό σπίτι που αναγκαστικά συνυπάξαν τα παιδιά μου σε ένα. Δωμάτιο σε σχέση με την Ευρώπη είμαι σε πολύ μεγαλύτερα σπίτι γιατί αυτό που λέμε εμείς εδώ η αλήθεια είναι αυτό είναι στο Παρίσι.
Παράδειγμα είναι τα 18. Μήνες εκεί και ξέρεις. Οπότε πάλι καλά είμαστε. Τέλος πάντων πάντως η οριοθέτηση μπορεί να υπάρχει με όποιον χώρο και τρόπο και εντάξει. Οριοθέτηση να είναι ο ένας να βγει μια βόλτα, ο άλλος να κάτσει στο σπίτι. Έτσι υπάρχει και αυτό. Υπήρξε παιδί που σε συγκλόνισε και δεν το ξέχασες ποτέ. Πολλά ναι πάρα πολλά και ειδικά με τις ασέλγγες.
Αλήθεια. Ε συγκλονιστικές περιπτώσεις μέσα από το οικογενειακό περιβάλλον σε πολύ ανήλικα άτομα. Υπερα ανήλικα, δηλαδή. Μπορείς να νιώσεις καλά τώρα η ασέλγεια είναι πάρα πάρα πολύ βαρύ, αλλά δηλαδή πιστεύω ότι κανένας στην ελληνική κοινωνία και όχι μόνο θα νιώσει κατανόηση για τον θύτη. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Τι σε συγκλονίζει σε αυτά τα παιδιά; Έτσι είναι η πρώτη στιγμή το πώς το βιώνουν καταρχήν πώς φτάνουν να το πούνε, είναι πολύ γενναίο.
Ε πολλές φορές δεν. Φτάνουν, δεν φτάνουν. Το υποψιάζεται, ίσως ένας γονιός που δεν είναι μπλεγμένος. Που κάποιος παππούς, κάποια που βλέπει κάτι. Περιορισμένη. Του παιδιού, κάποια δασκάλα. Για αυτό και εσάς είναι πολύ σημαντικός ο ρόλος σας στην πρώτη διαγνωστική γραμμή, κάποια αλλαγή, κάποια έκπτωση, δηλαδή στο σχολικό περιβάλλον, μια απόσυρση του παιδιού από την κοινωνικότητα, περισσότερο κλάμα, ευερεθιστότητα.
Έχει πολλά στοιχεία που μπορεί να μας οδηγήσουν. Το παιδικό εχθνογράφημα, όπου αν δούμε συγκεκριμένα πράγματα, έχουμε μία υποψία. Και μετά. Πιστεύεις ότι υπάρχει μια δυσκολία στον τρόπο; Εγώ είμαι εκπαιδευτικός, θα απευθυνθώ στις δομές. Υπάρχει μία έτσι χρονική. Δυσκολία στο πότε θα ανταποκριθεί η δομή, Πότε θα ρθει η κατάλληλη αρχή για να πώς το έχεις δει; Είναι γρήγορες, γρήγορες οι διαδικασίες.
Αν είναι δυνατότητα βελτίωσης, αλλά νομίζω ότι πριν πενταετίας είμαστε πολύ καλύτερα. Είμαστε κάθε χρονιά νομίζω και ένα βηματάκι καλύτερα, αλλά έχουμε ακόμα δυνατότητες βελτίωσης και φτιάχνονται και πολλές δομές για παιδιά. Για εφήβους που έχουνε κακοποιηθεί οι σεξουαλικά, είτε σωματικά, υπάρχουν σημεία προστασίας, δηλαδή και ασύλου αυτών των παιδιών. Οπότε ναι, είμαστε καλύτερα από πριν, αλλά ακόμη μπορούμε λίγο καλύτερα.
Γιατί εγώ το έχω αντιμετωπίσει αυτό; Έχω αντιμετωπίσει αυτή τη δυστοκία, δηλαδή σε κάποια έτσι, κάποια στιγμή που ζήτησα παρέμβαση από κάποια αρχή, ναι. Και πάντα ζητάμε σε εισαγγελική παρέμβαση. Ζητάς θα ρθει το επόμενο ερώτημα; Υπάρχει δυσκολία; Υπάρχει δυσκολία γιατί και εκεί δεν είναι οι θέσεις όσο θα έπρεπε να είναι, οπότε όταν ένας άνθρωπος έχει να κατατμήσει τα περιστατικά του σε σοβαρότητα και έχει άλλα 30 τα οποία πρέπει να παραπέμψει.
Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Καμιά φορά όμως, η σοβαρότητα και το λέω αυτό πάλι εντελώς βιωματικά. Ξέρεις όταν βλέπεις ένα παιδί κάθε μέρα, εμείς το βλέπουμε κάθε μέρα το παιδί πολλές φορές και περισσότερες ώρες από τον γονέα του στο σχολείο έχουμε την εικόνα, έχουμε την εικόνα άρα καμιά φορά θεωρώ ότι δεν δίνεται η κατάλληλη προσοχή από τη δημόσια αρχή στον άνθρωπο που. Μιλάει; Ναι ναι ναι.
Καταλαβαίνω. Και θέλουμε και όμως περισσότερους εργαζομένους σε κάθε απτους τομείς της εγκληματικής προσέγγισης. Από όλα μας λείπουν θέσεις και καλύτερη εκπαίδευση και στους αστυνομικούς. Και στους ψυχολόγους. Και σε εμάς πάνω. Και σε εμάς νικητές και στους δασκάλους και στους νηπιαγωγούς, σε όλους, όλους, όλους. Και σε εμάς γιατί πολλές φορές έχω δει περιστατικά τα οποία δεν χρήζουν τόσο μεγάλης, ας πούμε, αναγκαιότητας για να παρέμβει ο εισαγγελέας.
Πώς αμέσως στρεφόμαστε εκεί, δηλαδή το μεγιστοποιούμε τόσο πολύ στο μυαλό μας και το μεγεθύνουμε και λέμε όχι. Αυτό το παιδί θέλει, θέλει εισαγγελία ένα παιδί που έχει προκαλέσει πολύ πόνο. Πάρα πολύ πόνο και εσύ πρέπει να το αναλάβεις. Πώς διαχειρίζεσαι; Ας πούμε, το δικό σου θυμό απέναντί του, γιατί μπορεί να έχει κάνει και κάτι πάρα πάρα πολύ σοβαρό. Δεν έχω θυμό.
Ακριβό, δεν έχω θυμό. Πολλές φορές έχω απογοήτευση. Και κάποιες φορές ίσως δυσκολεύομαι όταν κάποιος άνθρωπος δεν μπορεί, γιατί ένας άνθρωπος που είναι δύσκολος και έχει κάνει περίεργα πράγματα σε άλλους ανθρώπους; Η αλήθεια δεν είναι και πιο δεκτικός. Σε μία συνέντευξη σε μία κλινική εξέταση προσπαθώ να δημιουργήσω ένα πιο ευχάριστο.
Δεν ξέρω αν είδες το lessense μεγάλη. Δεν μπορούμε να θυμμώνουμε εμείς, ήταν πολύ καλή εκεί της δικαστικής ψυχολόγου. Βέβαια είδες τι αίθουσα έχει εκεί; Εύχομαι και η μάζα να μας κάνουν κάποια στιγμή τέτοιες αίθουσες γιατί θα είναι και η δουλειά μας πολύ πιο εύκολη. Εμείς συνήθως είμαστε σε ένα γραφείο να τα πω για αυτά να τα πω. Δημόσιο υπαλληλικό εντελώς.
Αχ, δεν έχουμε τώρα χώρο, πώς να το κάνεις στην αυλή; Κάτσε λίγο να δούμε αν το κρατητήριο είναι άδειο να πάτε εκεί να το κάνει. Δηλαδή είμαστε λίγο σε τέτοια. Ναι. Δεδομένα πάντως η προσέγγιση που έκανε στο η δικαστική ψυχολόγος ήταν εξαιρετική, δείχνει ακριβώς το πόσο ουδέτερη πρέπει να είμαστε και μη συναισθηματικά συμμετοχική, αλλά και ταυτόχρονα υποστηρικτική, αλλά με έναν στόχο.
Να βγάλουμε αυτό που πρέπει να βγει. Δεν ξεχνάμε ποτέ το στόχο, αλλά δεν επενδύουμε. Γιατί αν επενδύσεις συναισθηματικά χάνεις την αντικειμενικότητα; Αν επενδύσεις στο συμπαθήσεις, ας πούμε το παιδί είτε τον θύτη είτε το θύμα παιδί, δηλαδή τον συμπαθήσεις σαν ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά όχι διαπροσωπικά. Δεν είναι διαπροσωπική σχέση, είναι οριοθετημένη σχέση, έχει πολύ διαφορά για να μπορείς να έχεις την αντικειμενικότητα.
Είδες μόλις σας απορία τώρα το ξεχώρισα λίγο στο μυαλό μου γιατί εγώ. Πολύ συγκεκριμένα πρέπει να. Υπάρχει μια πολύ παλιακό από την εποχή του Φρόιντ που έπρεπε να είναι αγαλμάτινο όσο θεραπευτής και να κοιτάει το ταβάνι και να λέει τελειώσαμε μετά από 45 λεπτά, αλλά σήμερα δεν λειτουργεί αυτό. Τι λειτουργεί; Σήμερα. Σήμερα λειτουργεί η ευρεία αποδοχή της συμπερίληψη όλων των πλασμάτων του κόσμου. Λειτουργεί ο η άνεση.
Λειτουργεί η οριοθέτηση, αλλά όχι αυστηρότητα και με τις νέες γενιές που έρχονται μαθαίνουμε γιατί όσο πιο μικρή, τόσο πιο σύνθετη στα σύγχρονα μικρά παιδιά, δηλαδή 17, 18, 20, πρέπει να μάθεις πρώτα τι εννοούν με αυτό που λένε και μετά να προχωρήσεις σε θεραπεία γιατί είναι όλα πάρα πολύ μπλεγμένα, πολύ μπλεγμένα και για να έχεις αποδοχή θέλει να είσαι και εσύ πολύ έτσι ενημερωμένος πολύ μέσα στα πράγματα και τα λοιπά για να μπορείς να το καταλάβεις όλο αυτό. Προηγουμένως μιλούσαμε για το για τη σειρά του netflix. Για την ταινία μάλλον του Netflix το Adolescents. Πώς ένιωσες όταν την Είδες πρώτη φορά; Μου άρεσε πάρα πολύ, μου άρεσε πάρα πολύ και το μόνο πλάνο μου άρεσε πάρα πολύ. Ήταν πολύ έτσι.
Εγώ ένιωσα ασφυξία, ασφυξία, μπορώ να το πω έτσι είναι, ακούγεται λίγο υπερβολικό. Ξέρεις τι; Να. Ταυτίζομαι με πολλά πράγματα, δηλαδή εγώ έχω 2 παιδιά τα οποία μεγαλώνουν σε ένα υγιές φαινομενικά περιβάλλον, χωρίς πολλά προβλήματα και θέματα και ένα παιδί το οποίο φαινομενικά ήταν σε ένα πολύ ήρεμο περιβάλλον. Έκανε, έκανε ένα λάθος το οποίο ήταν και δεν είχε επιστροφή αυτό το λάθος. Ακραίος βίαιη.
Πράξη, μία βίαιη πράξη. Πιστεύω ότι ούτε και εκείνο καταλάβαινε εκείνη τη στιγμή ότι ήταν κάτι που δεν ξέρω, δεν ξέρω. Πότε ήταν πολύ περίεργος, το ξέρεις ότι ο πατέρας ήταν και ο σκηνοθέτης και ο. Συνοριογράφος. Νομίζω ότι το άφησε πάρα πολύ σωστά. Στο να έχουμε και εμείς μία κριτική απέναντι στην ταινία, δηλαδή δεν μας δίνει τις απαντήσεις ακριβώς σε όλα. Εκείνο που με τρόμαξε όμως πιο πολύ για αυτό σου λέω είναι σε ασφυξία.
Είναι το πόσο τα social media Ας πούμε, μου δημιουργούν εμένα κάποιες προσδοκίες μπορούνε και με με οριοθετούνε με κάποιον τρόπο για να είμαι αρεστός για να είμαι αγαπητός για να αισθάνομαι μέλος μιας ομάδας. Αυτό λίγο με πανικόβαλε στα παιδιά στην εφηβεία γιατί το βλέπω και στο σχολείο και στα και στα παιδιά μου κατευθείαν μόλις με το που μπήκαν στο γυμνάσιο να κάνουμε instagram κάτσε, πώς θα κάνεις; Δεν ξέρεις να χειριστείς καλά καλά κάποιες καταστάσεις.
Παρόλα αυτά βλέπουμε ότι όλες οι ομαδικές είναι στα social. Έχουνε έχουν κάποιους ειδικούς συμβολισμούς, δεν τους καταλαβαίνεις δηλαδή αν τύχει και ανοίξει το social του παιδιού δεν θα καταλάβεις ακριβώς. Τι λέγεται αυτό; Με τρόμαξε πάρα πολύ και θέλω να σε ρωτήσω πόσο. Συχνά πρέπει να ρωτήσεις το παιδί και να σου το εξηγήσει, όπως έκανε πολύ ωραία ο γιος του αστυνομικούς των.
Αστυνομικά ναι έκανε ο γιος. Του τι σημαίνει στο; Παιδί κοντά Ωραία. Αυτό όμως δεν θα το κάνουνε στις μέρες μας. Όλοι οι γονείς. Το ξέρεις αυτό; Αυτοί που δεν θα το κάνουνε δυστυχώς δεν θα καταλάβουνε και πάρα πολλά πράγματα δείχνουν πολύ ωραία στο ανταλας ήταν μία μέση οικογένεια. Ούτε πολύ παραβατικότητα, ούτε βιαιότητα, μία συμπαθητική σχέση. 2 γονέων ντάξει. Ο καθένας έλεγε Α είναι ψυχρή η μαμά, αλλά δεν μας έδινε τίποτα ξεκάθαρο μας άφηνε εμείς να ζωγραφίσουμε πάνω εκεί, οπότε ήταν μία ένας καμβάς, ουδέτερος, μία αδερφή με συναίσθημα που δεν μας δείχνει ακριβώς τη σχέση με το παιδί, αλλά ο κ. Δηλαδή μία οικογένεια που μπορεί να συμβεί πολύ εύκολα να υπάρχει.
Πολύ εύκολα ναι αυτό. Ήταν παρόλα αυτά αυτό που μας έδωσε όμως ξεκάθαρα είναι ότι. Ο μπαμπάς ερχόταν πάρα πολύ αργά, με αποτέλεσμα να μην έχει καμία επαφή με το παιδί λόγω των ωρών που δούλευε και η μαμά να είναι επιφορτισμένη με το νοικοκυριό, αλλά αυτό το παιδί ήταν ελεύθερο. Δεν μας είπε πουθενά για έλεγχο των social media και γενικά της αλληλεπίδρασης του της κοινωνικής δεν είχαν πουθενά επαφή με το σχολικό πλαίσιο για να ρωτήσουν πώς πάει αυτό το παιδί εκεί. Άρα δηλαδή μας δείχνει υπογείως μας περνάει σαν χαλί το πώς η εγκατάλειψη οδήγησε σε ένα παιδί που έφτιαξε μία δική του παντοδυναμία, θεωρώντας ότι είναι ένας Θεός μέσα στο δικό του το πλαίσιο.
Και επειδή προφανώς το έχει και κάποια αντικοινωνικά ψυχοπαθητικά στοιχεία. Ήταν εκείνο το παιδί που δεν έπρεπε να μπει στη διαδικασία της βίας, γιατί με το που θα έμπαινε έκανε αυτό που έκανε. Πως εγώ που είμαι γονέας έχω δικαίωμα να θέλω να πω πόση προσέγγιση θα είναι ωραία στο παιδί μου ώστε να μη φανεί ότι το ελέγχω στα social αλλά.
Το ελέγχει. Αυτό είναι ένα επίσης πολύ καλό ωραίο για τον γονέα, δεν γίνεται μέχρι τα 16, 17 ΆΝΤΕ ΠΕΣ όχι τα 17 αλλά τα 13, 14, 15 το παιδί να μην αισθάνεται έλεγχο. Άλλο δεν εννοούμε για έναν 2 έλεγχο, αλλά δεν γίνεται να μην αισθάνεται ότι από κάπου έχει να λογοδοτήσει. Και να του λες ανοιχτά. Αν θέλεις να έχεις ναι, αν θέλεις να έχεις social πρέπει να έχω και εγώ μία εποπτεία.
Δεν μπορείς να είσαι ανεξέλεγκτος. Έχεις ανατρέψει όλα τα δεδομένα τώρα; Έτσι, γιατί ζούμε σε μία κοινωνία που ξέρεις, υπερισχύει το ότι εντάξει, ας είμαστε λίγο φιλελεύθεροι με τα παιδιά μας, υπερισχύει αυτό πάνω; Καταρχήν δεν είμαστε φίλοι. Δεν είμαστε φίλοι. Ελεύθεροι να είμαστε δημοκρατικότατοι να είναι. Να ξέρει και κανείς που απευθύνεται.
Δηλαδή δεν έχεις απόλυτη ελευθερία κίνησης βούλησης ανεξαρτησίας στα 13; Γιατί για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχεις ακόμα ξεκάθαρα όρια να καταλάβεις το καλό από το μη καλό το επικίνδυνο από το μη επικίνδυνο και δεν και απαγορεύουμε έτσι τον έφηβο που είναι πάρα πολύ σημαντικό να φτιάξει αυτή την παντοδυναμία που είχε το παιδάκι το εγκαταλελειμμένο. Στο Ατολέσεν.
Γιατί αν ένας έφηβος, πώς γίνονται αυτές οι συσπειρώσεις των εφήβων που είναι παραβατικοί; Τους αφήνουν ανεξέλεγκτους και ο καθένας νομίζει ότι είναι 15 και είναι Θεός. Εν τω μεταξύ είναι ένα παιδί 14 15 που αν δεις τον τρόπο που μιλάνε αυτοί οι έφηβοι, νομίζω ότι δεν δηλαδή έχουν μία αυτό που λέμε ιδέα για τον εαυτό τους. Μία γενικευμένη παντοδυναμία ναρκισσιστικά στοιχεία, βία και από πίσω βλέπεις ένα μικρό παιδί το οποίο μάχεται να επικρατήσει γιατί δεν του έχει μάθει κανείς ότι η θέση σου είναι εδώ. Επειδή δεν έχει θέση, επιτίθεται. Ψηφιακό bullying πόσο επηρεάζει την ψυχολογία των παιδιών; Πολύ και εκεί είναι πολύ καλό αν έχουμε έλεγχο. Αν έχεις έλεγχο και τυχαίνει και βρίσκεις μία ομαδική έχει συμβεί σε γονέα.
Αυτό που σου λέω όπου το παιδί το κατασπαράζουν μέσα πραγματικά υπάρχουν 1 2 που το υποστηρίζουν και 30 άτομα έχουνε πέσει πάνω στο παιδί. Σχολεία και εισαγγελέας. Σχολεία και εισαγγελέας και το σχολείο. Το πιο πιθανό είναι ότι θα σου πει ότι αυτό έγινε εκτός σχο. Καταλαβαίνεις, άρα δεν φέρω καμία ευθύνη. Και δεν μιλάω μόνο δείγμα τι γίνεται και εντός γιατί κάτι που γίνεται εκτός δεν μπορεί να μη γίνεται εντός.
Θα ψάξετε εσείς τι γίνεται εντός στο σχολείο και μετά δεν μπορείτε; Εσείς θα πάμε στον εισαγγελέα και νομίζω ότι όταν ακούγεται αυτή η λέξη όλοι αρχίζουν και συσπειρώνονται στο να βρουν μία λύση. Δηλαδή γενικά πρέπει όλα να τα βλέπουμε πολύ σοβαρά. Γιατί; Και η πάρα πολύ ανοχή έχει δημιουργήσει. Θα ξανά αναφερθώ στη σειρά, δηλαδή στο εντολές σας. Μετά όλοι κάηκαν όταν έγινε η δολοφονία πριν δεν ξέραν τα παιδιά δεν ξέρανε τι λέγανε, ήταν μόνο στο κάνε. Αυτό κάνει εκείνο και δεν είχαν επαφή με τα παιδιά, αλλά ξαφνικά μόλις έγινε το έγκλημα, όλοι φάνηκαν να έχουν ενδιαφέρον και άγχος πριν φτάσουμε σε αυτό μόλις υπάρχει δηλαδή όταν υπάρχουν επιβεβαιωμένα μηνύματα βίας σε ένα παιδί. Τι θα πει αν είναι εντός εκτός πλαισίου, εφόσον το εκτός αυτό το παιδί το έχεις γνωρίσει εντός; Άρα είτε του το κάνεις εκτός ή το κάνεις εντός σίγουρα αυτό το παιδί το έχεις δημιουργήσει πρόβλημα, άρα πρέπει να το ψάξει. Είναι το σχολείο μέρος της λύσης τελικά ή πιστεύεις ότι από τη στάση τους και από την
συμπεριφορά τους αποτελη μέρος της συνολικής παθογένειας στο σχολείο; Πώς το βλέπεις; Εσείς το σχολείο είναι μία παθογένεια που μόνο στο κάθε επίπεδο τι εννοούμε; Είναι ό, τι χειρότερο υπάρχει. Παιδί μου ότι υπάρχει έτσι φως στο τούνελ ότι μπορεί να αποτελέσει. Το σκόνη. Δεν βλέπω φως. Που οφείλεται αυτό ρε πάνω στο ότι.
Δυστυχώς έχουν μειώσει πάρα πολύ τους μισθούς στους ανθρώπους που δουλεύουν σε ευχαριστώ. Κάνουνε πια το έργο τους με πάρα πολύ δυσκολία και σχεδόν αγκαρία και εν μέρει έχουν και ένα δίκιο, ένα λάθος στον τρόπο που επιλέγουμε επαγγέλματα γιατί πολλές φορές δεν ήταν η πρώτη επιλογή σου εγώ να μιλήσω και επί προσωπικού. Εμένα η επιλογή μου ήταν η πρώτη και τη στηρίζω μέχρι σήμερα γιατί ήταν αυτό που ήθελα και δήλωσα μία σχολή στο μηχανογραφικό, ψυχολογικό στην και μπήκα. Όμως, αν ήθελα να πάω νομική.
Και δεν έβγαζα τα μόρια και περνούσα ψυχολογία. Δεν θα ήταν ίδια τοποθέτηση και είχαμε ας πούμε στην ψυχολογία πάρα πολλούς οι οποίοι λέγανε θέλουν νομική αλλά βαριά μην να ξαναδώσω άλλη. Γίνω ψυχολόγος. Δεν είναι έτσι τα επαγγέλματα όχι, οπότε και το παιδαγωγικό νηπιαγωγών. Όλα αυτά αν δεν το θες γιατί είναι ένα έργο που είναι λειτούργημα.
Δεν είναι μία απλή δουλειά αν δεν τη θες και δεν μπορείς. Και επίσης επιμόρφωση δεν μπορούμε. Κοίταξε πάνω τώρα επιμόρφωση και αυτό σχετικό είναι και σε διακόπτω. Γιατί το ζω; Εγώ τυχαίνει και ασχολούμαι πολύ με την ενδοσχολική βία. Τέλος πάντων και επιμορφώνστε. Αυτό που ακούμε είναι ένα μοτίβο συγκεκριμένο που εντάξει ΡΕ παιδί μου ότι ο θύτης έχει υποστεί ο ίδιος, δηλαδή ακούς κάποια πράγματα τα οποία έχουν πλέον ξεπεραστεί; Δεν ισχύουν μόνο αυτά.
Εμείς όσοι θέλουμε να κάνουμε σοβαρά τη δουλειά μας σε ένα σχολείο. Όχι από τις επιμορφώσεις την κάνουμε επειδή πραγματικά ψαχνόμαστε οι ίδιοι ή θα περάσουμε οι ίδιοι από ψυχοθεραπεία ή θα δούμε πολλούς ψυχολόγους; Η καλή ώρα έχουμε φίλους που θα ρωτήσουμε 5 πράγματα. Άρα λοιπόν οι επιμορφώσεις και στο ελληνικό σχολείο δεν γίνονται συστηματικά από πολύ καλές πηγές πληροφόρησης. Αλλά καλό είναι κανείς να κάνει και εκτός σχολείου επενδύσεις. Δεν είναι πολύ εύκολο ό, τι επιμόρφωση και να έχεις περάσει ότι μεταπτυχιακά και να έχεις κάνει δόξα τω Θεώ. Έχω πολύ σπουδές στην.
Εκείνο όμως που τελικά σε κάνει να ξεχωρίζεις είναι η αγάπη για τα παιδιά, δηλαδή τίποτα να μην έχεις τίποτα τίποτα. Κανένα προσόν μηδέν κι ας μην υπάρχει αυτή η. Σωστά; Μόνο την αγάπη να έχεις για αυτά τα πλάσματα, νομίζω ότι αμέσως διαφοροποίησε και στο δικό του σύνολο το ξεχωρίζουν τα παιδιά το καταλαβαίνουν. Μόλις ξέρεις που βοηθάει όταν τα πλάσματα δεν έχουν αγάπη για σένα και εσύ πρέπει να σταθείς απέναντι σε αυτό, γιατί έρχονται πολλά πλάσματα τα οποία δεν έχουν αγάπη προς εσένα και σε αυτό να το αντέξεις και ταυτόχρονα νομίζω μπορείς να κάνεις επαφή.
Νομίζω ότι κάποιες φορές ή παραπάνω εκπαίδευση δεν είναι γιατί το δεκτικό στην αγάπη, παιδί δηλαδή έχουμε ένα δάσκαλο, ένα καθηγητή που αγαπάει ή συμπαθεί τουλάχιστον ή αποδέχεται και ένα παιδί που μπορεί να το δεχτεί αυτό. Ο καλός. Το θέμα είναι ότι είναι τόσο σύνθετη πια η σχολική κοινότητα. Να είναι αλήθεια, είναι αλήθεια και πολυπολιτισμική και. Στο καλημέρα πια.
Ακόμη και αυτό είναι περίεργο. Αλήθεια είναι. Θέλω τώρα να σκεφτούμε ότι αυτοί οι έφηβοι άνθρωποι μεθαύριο θα γίνουνε ενήλικες. Θα μεγαλώσουν, θα κάνω τις δικές τους οικογένειες μετά, γιατί τα όχι τους και όλους αυτούς τους προβληματισμούς που έχουμε και εμείς και πάντα όταν ρωτάω αυτό το πράγμα, σκέφτομαι την εικοσιεξάχρονη στη Φολέγανδρο τη Θυμάσαι που την έριξε από τα βράχια; Ο νεαρός και σκεφτόμουνα Πώς ερμηνεύεις αυτή την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας γενικότερα αλλά και της βίας στους; Πιο μικρές ηλικίες, 20 εικοσιδύο έχω σχέση με κάποιον δεν ταιριάζω συγκρούομαι ξαφνικά και τον σκοτώνω το έχουμε δει πολύ συχνά να.
Σημειωσουμε ένα μήνυμα, εδώ λοιπόν είναι πάρα πολύ σημαντικό μήνυμα. Δυστυχώς. Έχουμε λίγο χρόνο να δράσουμε όταν πρόκειται για ένα επικίνδυνο άτομο. Για αυτό στο πρώτο reta που το λέω παντού στα δικαστικά σε φίλους τους θεραπευόμενους θεραπευόμενες υπάρχουνε δείγματα, αλλά δυστυχώς είναι πολύ μικρά όταν δεις. Πολύ παραπάνω ζήλια.
Όταν δεις πολύ παραπάνω κτητικότητα, όταν δεις θυμό από το ξαφνικά γίνεται ένας χαμός και νιώθεις απειλεί εκείνη την ώρα όχι απλά μία εκτόνωση. Φεύγεις χθες γιατί δεν έχεις χρόνο δεν. Υπάρχει περίπτωση αυτός ο άνθρωπος στην πορεία επειδή σε βλέπει το λέω τώρα πώς να σου πω και σαν συμβουλή να δίνουμε εμείς τώρα στους εφήβους Δεν υπάρχει περίπτωση ένα τέτοιο άτομο.
Που έχει πολλά red flux, όπως τα είπες να αλλάξει. Επειδή το αλλάζεις εσύ με. Δεν μας ενδιαφέρει να αλλάξεις. Μας ενδιαφέρει να σωθούμε αν θέλει να αλλάξεις. Ας κάνει μία ψυχοθεραπεία. Εικοσιπέντε χρόνια και ας κάνει μετά μία σχέση, ένα τέτοιο άτομο. Αλλά επειδή ο κίνδυνος δηλαδή θυμάστε μία πολύκρο υπόθεση να μην πούμε ονόματα που απτο ξαφνικά δολοφόνησε μία κοπέλα κάπου στην Αθήνα ένας άνθρωπος ο οποίος τώρα βρίσκεται μέσα στη φυλακή και δεν υπήρχε κανένα ret flugg είτε υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις φυσικά φυσικά αν την ψάχναμε την υπόθεση θα βλέπαμε.
Γιατί πήγε; Για κάποιο λόγο ήτανε σε οικογενειακή σύμβουλο. Ψάχνανε κάτι τι ψάχνανε; Δεν μάθαμε ποτέ, όμως υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις που έχουμε 10 15 red flax και απλά. Η κοινωνία μας έχει μάθει έτσι ότι πρέπει να ανεχόμαστε, να κάνουμε υπομονή, ότι κάποιος θα αλλάξει διάφοροι κακοί συμβουλάτορες, φίλοι οι οποίοι λένε έλα μωρέ αυτό δεν είναι και τόσο και εσύ κάνεις αυτό. Μας στήνουνε διάφορα λάθος μηνύματα και η στιγμή είναι μία. Γιατί άλλο ο κατά συρροή δολοφόνος, ο οποίος το έχει οργανώσει ξέρει πως εκεί μπορεί να μην μπορείς και να γλιτώσεις. Θέλω να πω όλοι μας μπορεί να μην γλιτώνουν να είναι ο απέναντί μας, ας πούμε, που δεν του αρέσει πως πετάμε τα σκουπίδια στον κάδο.
Έτσι; Ναι, υπάρχουν και αυτές οι. Περιπτώσεις. Όταν ο άλλος θα το κάνει τη στιγμή βίας ή τη στιγμή έξαρσης θυμού που είναι τα θερμά εγκλήματα, όπως λέμε εκεί πέρα, δεν θα ήταν η πρώτη φορά συνήθως. Και. Πολλές φορές οι άνθρωποι όταν ξεπεράσουν το όριο του θυμού μπορεί να κάνουν πράγματα που ούτε και οι ίδιοι υπολογίζουν ότι θα μπορούσαν να κάνουν. Για αυτό, όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο πολύ θυμωμένο, πολύ ελεγκτικό, πολύ παραβιαστικό στην και τελικά δεν περνάμε και καλά με έναν τέτοιο.
Άνθρωπο φυσικά. Πρέπει ή να ζητάμε άμεσα βοήθεια από έναν ειδικό για να μας πει πώς να φύγουμε, γιατί και το πώς θα φύγεις από έναν τέτοιο άνθρωπο θέλει τρόπο. Ή αν είναι πάρα πολύ βίαιο ή πάρα πολύ επικίνδυνο να κατευθυνόμαστε κατευθείαν σε κάποιο αστυνομικό τμήμα. Γιατί ό τι επιβεβαιωμένο και αυτό το λέω με αποδείξεις είναι καλό να δοθεί αυτό το μήνυμα. Πηγαίνει στην αστυνομία.
Και ακούει η άλλη πλευρά, έστω και αν δεν δράσουν όλοι σωστά, αλλά μόνο που θα ενημερωθεί ο άνθρωπος ο οποίος θα μπορούσε να κάνει κάτι, δηλαδή ο μελλοντικός θύτης ότι ο άλλος έχει πάρει τα μέτρα του κατευθείαν μαζεύεται. Στις περισσότερες περιπτώσεις που μαζεύεται και πρέπει να δώσουμε αυτή την ευκαιρία στον. Εαυτό μας πάντως υπάρχουν και άνθρωποι που ούτε καταρχήν επειδή είπες τα redflax. Εγώ νομίζω ότι υπάρχουν πάρα πολλά κορίτσια που επειδή τα ίδια τους έχουνε μεγαλώσει, αυτό είναι τώρα πληροφορία που παίρνω.
Από το σχολείο της μαθήτριες μου. Το τι κρίνουν αυτές ως red flak και από αγόρια πολλές φορές έχουν μεγαλώσει, ας πούμε, σε ένα περιβάλλον που η μαμά ζηλεύει τον μπαμπά ή ο μπαμπάς ζηλεύει τη μαμά και η δική τους οικογένεια δεν είχε φτάσει ποτέ στα άκρα να έχει κάποιο τέτοιο δυσάρεστο γεγονός. Η ξυλοδαρμό ή οτιδήποτε απλά ζήλευε αυτή τη. Μικρή ποτέ δεν είναι χωρίς.
Βία απλώς όμως ξέρεις τι ωραία εμείς μιλάμε για τη παθολογική βία. Το παιδάκι όμως δεν έχει στο μυαλό του. Την παθολογική ζήλια δεν έχει στο μυαλό του αυτού του είδους τη ζήλια, έχει τη ζήλια της μαμάς του, δηλαδή μια πιο ήπια. Όχι, δεν έχει. Τέτοια εικόνα απλά δεν μας τα λένε ή δεν. Πάντως, εντάξει, κυρία ζηλεύει, δεν είναι τίποτα, πώς δεν είναι τίποτα, δεν είναι τίποτα η ζήλεια.
Άμα ρωτήσεις πιο μέσα, τι έκανε ο μπαμπάς που ζήλευε τη μαμά τις απέκλεισε να φοράει αυτό τις απέκλεισε να βγαίνει, έχει χάσει τις φίλες της το τελευταίο διάστημα έχει δει τα μηνύματα που έχει ο Μπαμπάς τη μαμά. Δηλαδή δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε εμείς σε ένα ζευγάρι. Πάντως ένα τέτοιο παιδί έχει λανθασμένη εικόνα για το τι είναι ζήλια και άρα λανθασμένα θα δεχτεί κάποια πράγματα και το ίδιο του δεν.
Είναι να έχει σαν εικόνα τη φυσιολογικότητα από το οικογενειακό. Αλλά πάλι την παθολογική φυσιολογικότητα. Σωστά; Ναι, επίσης υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουνε δικαιολογήσει και το ένα χαστούκι ένα μαλιού συμβαίνουν αυτά. Έχω ακούσει οι γονείς να λένε εντάξει λίγο τις τράβηξε από το μαλλί, δεν τη σκότωσε. Μαμά για την κόρη.
Της παλιότερες στα παλιότερα χρόνια. Αυτό ήταν πολύ, πολύ έντονο δηλαδή. Με τον άντρα σου θα. Πρέπει να μείνεις με τον. Άντρα σου άντρας είναι βαράει. Έχουμε ζήσει τέτοιες κορυφαίες τιμές, οπότε άμα δούμε Είδες τι ευχάριστα που βγαίνεις. Άμα δούμε πως ήμασταν και πώς είμαστε. Είμαστε πολύ μπροστά. Πολύ μπροστά. Λίγο πιο μπροστά να πάμε και θα μαστε μία χαρά.
Και πάντως υπάρχουν άτομα τα οποία δεν έχουνε βιώσει τέτοιες ακραίες συμπεριφορές στο σπίτι τους, ούτε βία, ούτε ξύλο. Παρόλα αυτά γιατί και αυτό έχει ειπωθεί πολλές φορές σε σεμινάρια ότι για να αποδέχεσαι μία τέτοια βίαιη συμπεριφορά την έχεις δεχτεί από παιδική ηλικία. Εγώ ξέρω ανθρώπους που ζούσαν σε ένα φυσιολογικά. Φυσιολογικό περιβάλλον δεν έχουν δεχτεί ξύλο δεν έχουν δεχτεί λεκτική βία.
Και παρόλο αυτό υπογείως λες Ε, επιμένεις σε αυτό. Δεν υπάρχει περίπτωση, μην έχεις δεχτεί τίποτα θα είναι η βία είναι 3 ναι, είναι εγκατάλειψη και η διαφορία που πάλι βιώνει ως βιά είναι η φανερή βία και είναι και οι πολύπλοκες υπόγειες συνθέσεις. Μπορεί η βία για ένα παιδί να είναι; Π χ. Ένας γονιός δεν το χρησιμοποιεί εναντίον του άλλου γονιού. Ένας γονιός που κάθεται και του λέει τα προβλήματά του για τον άλλο γονιό και μέσα από κει και μεταφέρει τις εικόνες της βίας. Είναι τόσα πολλά που δεν υπάρχει περίπτωση. Αυτό όμως δεν υπάρχει ένας άνθρωπος να μην έχει δεχτεί ποτέ βία, αγριότητα και να έχει μεγαλώσει μόνο σε αγάπη και ξαφνικά να γίνει φορέας όλης αυτής της κατάστασης. Πιστεύεις πάντως δεν υπάρχει γυρισμός για έναν άνθρωπο που έχει έτσι πολλά παθολογικά στοιχεία που κουβαλάει; Δεν υπάρχει, όχι δεν υπάρχει.
Γυρισμός. Μετά από 25 χρόνια ψυχοθεραπείας ναι, αλλά κάτι πιο. Σύντομο συνήθως το δυστυχές είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ποτέ έτοιμα να αλλάξουν σε κάτι, γιατί αυτοί οι άνθρωποι αυτό που σου έλεγα όταν αυτή η παντοδυναμία όπως θα το λες εδραιωθεί στα 14. Φαντάζεσαι πως θα είναι στα 41 άνθρωπος ο οποίος στα 14. Πόσο ήταν το παιδάκι εκεί; 13 ναι σηκώθηκε στην ψυχολόγο που ήταν μία ενήλικη γυναίκα και σε σοβαρό πλαίσιο, όπως σε μία αστυνομική αίθουσα και της έκανε bullying ου.
Της φώναξε αυτός ο άνθρωπος στα 40. Επίσης για να αυτό που υπάρχει σαν ελπίδα είναι αν βρεθεί αυτό το φωτεινό σημείο και επίσης τον άλλον ότι έχει πρόβλημα, αν δεν πειστεί ότι έχει πρόβλημα, γιατί και η ψυχοθεραπεία μπορεί να είναι λόγια που πέφτουνε. Σε ένα βράχο έτσι, αν δεν υπάρξει αυτή η ρωγμή, δεν μπορεί να γίνει τίποτα.
Συνήθως πάντως τα θύματα έχουν έτοιμα να σωθούν οι θύτες πολύ πιο σπάνια εμφανίζουνε. Και στο ότι ένας θύτης, ένας άνθρωπος με μεγάλη παραβατική, με παραβατική συμπεριφορά, επιστρέφει στο κοινωνικό σύνολο μια χαρά όλα καλά. Δηλαδή έχει κάνει την ψυχοθεραπεία του, έχει κάνει όλη τη θεραπευτική διαδικασία και επιστρέφει στο σύνολο τον αποδεχόμαστε. Πιστεύεις οι υπόλοιποι ή τελικά ξανά κυλάει στην παλιά του συμπεριφορά επειδή βλέπει θέλω να πω εγώ μπορεί να πω ωραία καλός Καλωσόρισες πίσω, αλλά με το παιδί μου δεν θέλω να κάνεις παρέα.
Μπορεί να συμβεί αυτό; Μπορεί να συμβεί, αλλά το θέμα δεν είναι το. Αποδέχεται όμως το σύνολο. Πιστεύεις γονείς, φίλοι, γείτονες, σχολείο; Εντάξει, μπορείς να αλλάξεις και μια άμα θες να κάνεις μία άλλη, ένα new start, ας πούμε, ένα ξεκίνημα, άλλαξες και πόλη άλλαξες και χώρα, δηλαδή πλέον οι άνθρωποι φεύγουνε σε όλο τον πλανήτη.
Δεν είναι και το θέμα. Το θέμα είναι να είσαι σίγουρος εσύ ότι δεν θα επαναλάβεις μία τέτοια συμπεριφορά, γιατί συνήθως όταν μας δημιουργείται μία ένας δρόμος, τον παίρνουμε εύκολα αυτό το δρόμο ξανά. Άρα θέλει πάρα πολύ προσοχή, δηλαδή σε τέτοιους ανθρώπους που θα. Κάνουνε πολύ συχνά μία επανάληψη ψυχοθεραπείας, δεν είναι τελείωσα. Δεν τελειώνει.
Ποτέ όχι, γιατί τα στοιχεία βγαίνουν, όπως και ένας άνθρωπος που υποφέρει από καταθλιπτικά στοιχεία μπορεί να κάνει μετά από 5 χρόνια μία νέα σχέση, να ξαναβγεί κάτι να κάνει, οπότε είναι μια διαδικασία που δεν πρέπει να τελειώνει ποτέ ποτέ. Η ψυχοεκπαίδευση, ειδικά όταν είσαι άνθρωπος ο οποίος έχεις σημεία τα οποία θέλουν προσοχή. Πάνο για πες, τώρα θέλω να κλείνουμε κάθε podcast έτσι με 3 συμβουλές.
Σε γονείς για πες. Συμβουλές σε γονείς, ε συμβουλές σε γονείς όρια. Επαφή. Κατανόηση. Και όχι φιλική αντιμετώπιση των παιδιών, αλλά σχέση πραγματικού γονέα που να είναι σαν βράχος και σαν υποστήριξη χωρίς να νιώθει το παιδί ότι μπορεί να τον κατακτήσει στο βαθμό που θα ήθελε και άρα να υπάρχει πάντα μία σχέση που να μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιον που μπορεί να του λύσει το πρόβλημα. Τους εφήβους, τι θαλεγες; Να καπνίζουν λιγότερο γιατί εμείς που το αρχίσαμε να το κόψουμε.
Τα προκαλούν επίσης. Χρόνο γιατί είναι πάρα πολύ. Να το πούμε και αυτό πολύ δεδομένο. Να ψάχνουν και αυτοί την σχέση και την επαφή. Να χρησιμοποιούν λιγότερο το κινητό και περισσότερο τον προφορικό λόγο για να επικοινωνούν. Και να μαθαίνουνε να υποστηρίζουν τον εαυτό τους στις δύσκολες καταστάσεις, όχι τόσο μέσα από αυτά που λέγεται το που λέγονται στο Internet, αλλά από τη συμβουλή ανθρώπων που έχουνε καλύτερη εμπειρία από. Αυτούς.
Δηλαδή να μην παίρνουνε συμβουλή μόνο από τους συνομλίκους ή το Tik Tok να παίρνουν και πιο σοβαρές συμβουλές, γιατί πολλές φορές η λάθος συμβουλή μπορεί να σε βγάλει από έναν δρόμο που ενώ θα πήγαινες καλά. Τελικά έχεις εκτραπεί; Και μία συμβουλή θέλω να δίνω στους συναδέλφους μου δηλαδή. Πώς να αντιμετωπίσουν πιο στοχευμένα κάποιες καταστάσεις εκπαιδευτικούς; Καταρχήν όλοι, η ψυχοθεραπεία.
Δεν τη γλιτώνουμε, όπως έλεγα. Για να δώσω εαυτό γιατί όλοι το λέτε γλιτώνουμε ίσα ίσα είναι κάτι που πρέπει όλα να το κάνουν δώρο στον εαυτό τους. Υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει 15.000 πράγματα να πει δεν υπάρχει και να φτιάξει και για να αντέχει η ανθεκτικότητα, δηλαδή ανθεκτικότητα. Πολύ σημαντικό γιατί ξέρεις. Ναι, έχουμε και ένα ιδιαίτερο στρες μέσα στη δουλειά μας. Εμείς είμαστε πολύ κοντά στο.
Burnout και επιμόρφωση πάντα, όσο περισσότερο υπομονή και μάχες και αγώνες για περισσότερα δικαιώματα στους καλύτερους μισθούς και στα καλύτερα ωράριο. Πάνο σε ευχαριστούμε πάρα πάρα πολύ πέρασε η ώρα πάρα πολύ γρήγορα. Πραγματικά είχα τόσο άγχος στην αρχή ναι και έλεγα Παναγία μου πώς θα; Βγει να είδες; Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ πάνω.
Να σαι καλά. Σας ευχαριστούμε και εσείς που ήσασταν μαζί μας και μέχρι το επόμενο επεισόδιο ΔΕΣ το αλλιώς γιατί πάντα υπάρχει και κάποιος άλλος τρόπος. Τα πράγματα που προσεγγίζουμε. Φιλιά σε όλους.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα