🎙 Δες το Αλλιώς pod– Επεισόδιο #2 🕯 Τίτλος: "Είμαι εγώ που δεν κάλεσες στο πάρτυ σου"
Des to alliws pod!Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
📚 Με τον Στέφανο Αλεξιάδη, συγγραφέα των βιβλίων Φτερωτά Σανδάλια, Και εγένετο φως, Οιμωγή.Σε αυτό το επεισόδιο του Δες το Αλλιώς pod, φιλοξενούμε τον Στέφανο Αλεξιάδη έναν νέο, αλλά ήδη ξεχωριστό συγγραφέα που γράφει με ωμή ειλικρίνεια για την απώλεια, την ταυτότητα, την μοναξιά και την αναζήτηση της αποδοχής.Μιλάμε για το πώς είναι να νιώθεις "εκτός", για τις πληγές που δεν φαίνονται, για τις λέξεις που γίνονται καταφύγιο και για εκείνες τις στιγμές που όλοι έχουμε υπάρξει "αυτός που δεν κάλεσαν στο πάρτυ".Αν νιώθεις ή ένιωσες ποτέ "απ’ έξω", αυτό το επεισόδιο είναι για σένα.📌 Μείνε μαζί μας και πάτα εγγραφή για περισσότερες ειλικρινείς κουβέντες.#ΔεςΤοΑλλιώςΠοντ #ΣτέφανοςΑλεξιάδης #PodcastΕλλάδα #ΝέοιΣυγγραφείς #Αποδοχή #ΕίμαιΕγώ #Βιβλία #ΦτερωτάΣανδάλια #ΚαιΕγένετοΦως #Οιμωγή
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Τα social media λοιπόν κάνουν την προκατάληψη πιο ύπουλη. Γινόμαστε όλοι κάπως wifi δικαστές. Ναι, γιατί και πάλι θα επαναφέρω τη λέξη αποδοχή γιατί βλέπεις ότι ταιριάζεσαι σε κάθε μας συζήτηση; Γιατί τελικά για αυτήν πασχίζουν όλοι οι άνθρωποι, μικροί Μεγάλοι; Ναι. Η αποδοχή να δείξω ότι εγώ περνάω καλά να δείξω ότι τα δικά μου φαγητά είναι πιο νόστιμο από τα δικά σου.
Ότι εγώ πήγα διακοπές, ότι εγώ διαβάζω το τάδε ή το δίνω βιβλίο. Να δείξω να δείξω, να δείξω να δείξω. Θέλω να μου πεις πώς εμείς οι υπόλοιποι. Μπορούμε πολύ εύκολα επειδή κάποιος δε μιλάει να του αποδώσουμε κατηγορίες. Θα μάθουμε να να δημιουργούμε ανθρώπους με ενσυναίσθηση, ειδικά στην πιο μικρή ηλικία, να μάθουμε, να τους μάθουμε, να καταλαβαίνουν τι νιώθει ο άλλος, όχι απαραίτητα να το νιώθουν και εκείνοι, αλλά να ξέρουν τι είναι αυτό.
Να το αποκωδικοποιούν και να στηρίζουν. Γεια σας Γεια σας είμαι η δήμητρα καραδήμου είναι το podcast ΔΕΣ το αλλιώς με γενικότερη θεματολογία τη γοννεικότητα και την εφηβεία. Και σήμερα έχω ιδιαίτερη χαρά γιατί δεν είναι απλώς μία συνομιλία, αλλά είναι μία συνάντηση. Συναντώ μετά από αρκετά χρόνια έναν μαθητή μου, τον Στέφανο Αλεξιάδη, τον οποίο τον Ξανασυνάντησα πριν από 2 3 χρόνια.
Πότε ήταν όταν έγραψε τα φτερωτά Σανδάλια, ο οποίος ήρθε να κάνει μία παρουσίαση στο σχολείο, Το βιβλίο του και είναι αυτό Ρε παιδί μου που όταν συναντιούνται τα μάτια καταλαβαίνεις ότι κάπου έχεις ξανασυναντηθεί. Έτσι λοιπόν είχα τη χαρά να ξαναδώ το στέφανο μετά από αρκετά χρόνια να καμαρώσω πολύ για αυτόν και για αυτά που έχει πετύχει γιατί κάπου εκεί νιώθουμε ότι κάπως έχουμε συμμετάσχει και όλοι εμείς στο παρελθόν οι εκπαιδευ. Και πραγματικά χάρηκα πάρα πάρα πολύ με όσα έχεις πετύχει είναι ο Στέφανος Αλεξιάδης.
Είναι φιλόλογος συγγραφέας, έχει στην πλάτη του μία σειρά από πολλές πολλές σπουδές. Να μας πεις λίγο. Ναι, καταρχάς ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ που είμαι εγώ εδώ σήμερα είναι πολύ μεγάλη μου χαρά και είναι όχι αυτό το κάπως που ανέφερες εσύ προηγουμένως δήμητρα, εγώ θα το πω πολύ. Έχετε συμβάλει πολύ όλη η εκπαιδευτική, όπως πάντα συμβάλλουν όλοι οι εκπαιδευτικοί.
Σε ότι ακολουθούν οι μαθητές και οι μαθήτριες είναι πολύ μεγάλη μου χαρά που βρίσκουμε εδώ με αφορμή τα βιβλία μου. Αν με ρωτούσε κανένας εκείνα τα χρόνια όταν ήμουνα μαθητής σου αν ποτέ θα έγραφα βιβλία, αν ποτέ θα εκδίδονταν αυτά τα βιβλία και αν ποτέ θα βρισκόμασταν εμείς σε μία αίθουσα, σε ένα στούντιο για να μιλήσουμε για αυτά ή μάλλον με αφορμή αυτά θα τον έβγαζα. Ούτε εγώ το πίστευα για το στούντιο να ξέρεις. Οπότε οπότε είναι μεγάλη μου χαρά, σε ευχαριστώ για την πρόσκληση.
Και εύχομαι όλα να πάνε έτσι όπως τα ονειρεύεσαι. Αποδείξεις ευχαριστώ. Πάρα πολύ να ξέρεις ότι είναι χαρά πάντως για κάποιον εκπαιδευτικό θα το ζήσεις και εσύ γιατί η βασική σου ιδιότητα είναι εκπαιδευτικός; Να βλέπεις τα παιδιά που κάποτε είχες να ανθίζουνε είναι είναι νομίζω ίσως η μεγαλύτερη χαρά και άλλωστε το κίνητρο για το πρώτο βιβλίο σου ήταν ένας μαθητής ε τα φτερωτά Σανδαλάκια, τα ρωτάς σανδάλια; Ήταν ένας μαθητής για πες.
Λίγο αλήθεια λοιπόν, το ταξίδι αυτό της συγγραφής ξεκίνησε τότε με τα φτερωτά Σανδάλια, όταν αποφάσισα να γράψω ένα βιβλίο όπου θα έχω έναν κεντρικό ήρωα με αναπηρία με κινητική αναπηρία. Ο φοίβος μου είναι ο ήρωας σε αυτό το. Και θέλησα να το δεν το έγραψα ποτέ για να το εκδώσω. Δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου ότι θέλω αυτό το βιβλίο να βγει να δημοσιοποιηθεί στο ευρύ κοινό.
Είχα μόνο στο μυαλό μου πως θέλω να το διαβάσει ένας μαθητής μου, ο οποίος δεν διάβαζε καθόλου λογοτεχνία. Ήμουν εγώ σε συνεχείς συζητήσεις με τη μητέρα του για το τι να κάνουμε για να ξεκινήσει και λέω θα γράψω εγώ ένα βιβλίο εξού και είναι μικρό, θα γράψω εγώ ένα βιβλίο θα του το δώσω να το διαβάσει, να μου πει πώς θα του φανεί.
Και πέτυχε το κόλπο γιατί το διάβασε του άρεσε. Και κάπως έτσι μετά ξεκίνησε το ταξίδι. Στο βιβλίο λοιπόν αυτά τα φτερωτά σανδάλια ο Φοίβος, ο ήρωας δεν θα κάνουμε σπόιλερ σε κανένα βιβλίο, αλλά έτσι μία γενική κουβεντούλα Καταρχήν όταν ήρθες εδώ προβληματιζόμουνα για το τι θα συζητήσουμε, αλλά πραγματικά επειδή όπως προείπαμε το podcast θα φορά γονικότητα και Φειδία.
Πραγματικά τα βιβλία σου αγγίζουν τέτοιες πληγές τις οποίες τις αγγίζουν όχι και κάποιος για να τις καλύψει, για να συνειδητοποιήσει ότι όλοι περάσαμε μέσα από αυτά τα τραύματα και. Έχουμε εξελιχθεί τελικά ως άνθρωποι και δεν πειράζει που συμβαίνει αυτό το πράγμα είτε στην εφηβεία είτε σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία. Υπάρχει σε όλους μας και απλά το θέμα είναι πώς θα το αγκαλιάσουμε και θα βελτιωθούμε μέσα από αυτά.
Μπορούμε που το λες γιατί αυτό η αλήθεια είναι πως το είχα στο μυαλό μου όταν έγραφα το φταίω τα σανδάλια. Δεν του είχα όμως στο μυαλό μου στα επόμενα 2 γιατί τα επόμενα 2 μυθιστορήματα είναι στην ουσία αστυνομικά μυθιστορήματα είναι βιβλίο μυστηρίου, είναι ψυχολογικά θρίλερ, αν και εγώ θα δεκατέτασα περισσότερο στα ψυχοκοινωνικά θρίλερ, αν και δεν υπάρχει κατηγορία, είναι μία δική μου εφεύρεση, οπότε νομίζω πως ναι. Με αφορμή αυτά τα βιβλία με τις συζητήσεις που κάνω για παράδειγμα με τους γονείς, με τους αναγνώστες, τις αναγνώστριες, όλοι μου λένε αυτό ότι έχουν πάντα κάτι να δώσουν και είναι Τιμητικό να ακούς αυτό το. Πράγμα πάντα κάτι να δουν.
Αυτό είναι πιο τιμητικό, νομίζω δηλαδή εγώ διαβάζοντας και τα 3 βιβλία εντάξει ψέματα, δεν θα πω στην Ομογή είμαι κοντά στο τέλος. Αλλά διαβάζοντας και τα 3 βιβλία. Παρόλα αυτά το καταλαβαίνεις το πνεύμα και τη ροή. Διαπίστωσα πράγματα που όλοι έχουμε βιώσει. Ξέρεις, ήθελα να γράψω αστυνομικά μυθιστορήματα, τα οποία όμως να έχουν και κοινωνικές προεκτάσεις. Ήθελα δηλαδή με έναν τρόπο να μιλήσω για τα ζητήματα που εμένα ως άνθρωπο με απασχολούν στην κοινωνία. Είτε αυτό είναι η διαφορετικότητα για ένα παιδί με αναπηρία, είτε αυτό αφορά μία γυναίκα η οποία ανήκει στο φάσμα του αυτισμού, είτε αυτό αφορά την εφηβεία που είναι και η θεματολογία του καιγένετο φως και το τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζει ένας ενήλικας με τον έφηβο γιο του, πού μπορεί να οδηγήσει η αδιαφορία που πολλές φορές μπορεί να επιδεικνύουμε εμείς οι μεγάλοι απέναντί τους, οπότε νομίζω σκοπός επετεύχθη.
Ο φοίβος λοιπόν για να ξεκινήσουμε από τα φτερωτά Σανδάλια, είναι ένα παιδί που κουβαλάει τη διαφορετικότητά του, δεν την επιδεικνύει με. Τρόπο, ας πούμε, δεν αισθάνεται ο ίδιος ότι είναι διαφορετικός και ήθελα να σε ρωτήσω ότι τι ήθελες να δείξεις ότι είναι πιο σημαντικό, όχι το τι έχει κάποιος, αλλά το ποιος είναι. Έχουμε.
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε μάθει στην ζωή μας να κρίνουμε τα πάντα. Βάσει εικόνας. Ο φοίβος είναι ένα παιδί 10 ετών, το οποίο αντιλαμβάνεται πως τι χρειάζεται να κρίνουμε τα πάντα βάσει εικόνας. Ο φοίβος μας δίνει μαθήματα ζωής που θα έπρεπε να τα καταλάβουμε οι ενήλικες και να αλλάξουμε λίγο ρότα. Να δούμε προς άλλη κατεύθυνση να προσπαθήσουμε να πλεύσουμε προς άλλη κατεύθυνση. Ποιο είναι το πιο σημαντικό μάθημα του Φοίβου; Το ότι το ότι είμαστε όλοι οι άνθρωποι σκέτο τελεία δεν χρειάζονται οι ταμπέλες δεν χρειάζονται οι ετικέτες. Αυτός είναι ψηλός, αυτός είναι κοντός, αυτός είναι ανάπηρος, αυτός δεν είναι ανάπηρος.
Είμαστε όλοι οι άνθρωποι. Και είναι συγκινητικό στο βιβλίο το πώς αντιλαμβάνεται ο φοίβος το πώς οι άλλοι εκλαμβάνουν τη διαφορετικότητά του, με τι ψυχραιμία και με τι; Στοικότητα δηλαδή δείχνει μια κατανόηση στο πώς οι άλλοι θα το πω αυτό μόνο και τίποτα άλλο δεν ακολουθούν. Το πάρτι του ας πούμε, δεν πάει κανείς στο πάρτι του. Αυτό είναι μία στιγμή για ένα παιδί πολύ ιερή και ξέρεις εγώ το έχω ζήσει σε ένα σχολείο ιδιωτικό που δούλευα στην Αθήνα. Παλιά που καλέστηκαν όλα τα παιδιά στο πάρτι εκτός από ένα. Και το τι είχαμε κάνει ώρες ψυχοθεραπείας με το μαθητή για να του αποδείξω ότι δεν λέει κάτι αυτό μου φάνηκε σκληρό και μετά είχα ακούσει και από διάφορους. Ένας διάσημος μάλλον ένας ηθοποιός είχε πει, δεν πειράζει που δεν με κάλεσες κάποτε στο πάρτι σου εγώ δες τι έγινα και λέω δεν σας πόσο πολύ στιγματίζει αυτή η στιγμή ένα παιδί παρόλα αυτά στο φοίβο βλέπουμε μία ωριμότητα στο πώς το αντιμετωπίζει όλο αυτό.
Η αλήθεια είναι, είναι όντως μία πολύ σκληρή στιγμή. Εγώ την σκέφτηκα αυτή την ιδέα από όταν ήμουν εγώ μικρός, δηλαδή εμπνεύστηκα από εμένα τον ίδιο. Όταν σκεφτόμουν πως κι αν δεν έρθει κανένας είναι πάντα το άγχος αυτό του παιδιού. Κάνω γενέθλια εκτός από τους θείους μου και τις θείες μου. Θα ρθει κανένας άλλος. Εξού και είναι τόσο σκληρή η αρχή γιατί δεν είναι σπόλια.
Τώρα αυτό που λέμε είναι η αρχή στην ουσία του βιβλίου το τι κάνει ένα πάρτυ και δεν έρχεται κανένας δεν έρχεται κανένας αν κάτσουμε και το αναλογιστούμε και πούμε δεν ήρθε κανένας και επαναλάβουμε αυτές τις λέξεις μία προς μία. Θα καταλάβουμε πόσο δύσκολο είναι αν εμείς οι ίδιοι κάνουμε ένα πάρτι και δεν έρθει κανείς. Θα στεναχωρηθούμε αυτό.
Θα πρέπει να το πολλαπλασιάσουμε. Σε ένα παιδί που τα μεγεθύνει όλα έτσι κι αλλιώς και επίσης ταυτόχρονα μεγεθύνεται αυτή η εικόνα και στα υπόλοιπα παιδιά Α δεν ήρθε κανένας στο πάρτι του φοίβου άρα ο φοίβος δεν είναι αρεστός, άρα αυτό μετά πολλαπλασιάζεται και στην καθημερινότητά του πάρα πάρα πολύ πάρα πολύ και άλλες ταμπέλες. Ταμπέλες και δεν έχουμε άλλο άλλη δύναμη να σηκώσουμε αυτές τις ταμπέλες πάνω στις πλάτες μας. Τι είναι το κανονικό; Λες να είναι το κανονικό μία λέξη που δημιουργούμε και εμείς σε έναν αποκλεισμό. Νομίζω είναι μια κοινωνική κατασκευή, οι λέξεις είναι. Κοινωνική κανονικό.
Τι είναι κανονικό; Ότι βλέπουμε γύρω μας αυτό είναι κανονικό. Οτιδήποτε μπορούμε να δούμε γύρω μας είναι κανονικό, αυτό είναι κανονικό. Αυτό είναι φυσιολογικό. Αναρωτιόμαστε, κάθομαι, ψάχνουμε τις ετυμολογίες, τι είναι φυσιολογικό γιατί είναι αυτό φυσιολογικό; Γιατί δεν είναι αυτό και αν κάτσουμε και σκεφτούμε ώριμα θα δούμε τι είναι φυσιολογικό είναι οτιδήποτε προέρχεται από τη φύση, όλοι μας προερχόμαστε από τη φύση, όλα είναι φυσιολογικά.
Είναι όλα φυσιολογικά. Έτσι πιστεύεις; Ναι ναι. Αν κάτσουμε και αναλύσουμε για μέρες και ώρες, φυσικά θα βρούμε πάρα πολλά πράγματα να διαφωνήσουμε έτσι, αλλά. Ένα παιδί, ας πούμε ότι έχει μία αόρατη διαφορετικότητα, γιατί δεν είναι μόνο διαφορετικός στο να μην έχεις, ας πούμε πόδια και να έχεις αναπηρική σε ένα καροτσάκι διαφορετικός.
Μπορεί να είναι ότι εγώ έχω μία κοινωνική αδεξιότητα, δεν μπορώ να πλησιάσω εύκολα ανθρώπους. Έχω μία μαθησιακή δυσαναλογία με κάποιους άλλους μαθητές μου. Τι φοβάται πέρα περισσότερο; Λες ένας έφηβος σε αυτή τη διαφορετικότητα. Την αποδοχή φοβάται. Όλοι μας, μικροί μεγάλοι, αν κάτι ψάχνουμε στη ζωή μας είναι η αποδοχή και νομίζω ότι αυτό δεν το ξεπερνάμε ποτέ όσο και αν μεγαλώσουμε, δεν πρόκειται να μην θέλουμε να είμαστε αρεστοί. Δεν πρόκειται να μη θέλουμε να είμαστε αποδεκτοί, οπότε αν φανταστούμε τώρα ότι ένα παιδί 10, 11, 12 διαφέρει για κάποιον λόγο και οι υπόλοιποι συμμαθητές του τον αφήνουν στο περιθώριο, τον δείχνουν με το δάχτυλο.
Φαντάσου τώρα πόσο δύσκολα μπορεί να περνάει και μπορεί να τα μεγεθύνει όλα αυτά στο μυαλό του αυτό το παιδί; Τι ρόλο παίζουν εμείς οι εκπαιδευτικοί; Θέλω να πω εμείς πιστεύεις όλοι οι εκπαιδευτικοί αποδεχόμαστε πραγματικά το διαφορετικό ή απλά το ανεχόμαστε; Υπάρχει δηλαδή μία. Ας το πούμε υποκρισία από τους ενήλικες γύρω από αυτή τη διαφορετικότητα. Θα σου πω θα σου πω πως 2 είναι τα περιβάλλοντα πολύ βασικά στο να μεγαλώσει ένα παιδί.
Έτσι το οικογενειακό και το εκπαιδευτικό γιατί στην ουσία το σχολείο είναι η πρώτη κοινωνία στην οποία βγαίνει το παιδί μετά την οικογένεια. Για το οικογενειακό περιβάλλον νομίζω ότι είναι λίγο πιο σίγουρος για αυτά που θα σου πω γιατί νομίζω πως ναι το αγκαλιάζουν το παιδί με τις δυσκολίες τους, με τις δυσκολίες του, προσπαθούν να διορθώσουν ό τι είναι να διορθωθεί σε πάρα πολλά εισαγωγικά.
Αυτό που διορθωθεί τώρα όσον αφορά το σχολείο, νομίζω ότι είμαι αισιόδοξος για τους εκπαιδευτικούς που είναι τώρα εν ενεργεία δηλαδή. Πολύ πιο εύκολα μπορούν να αγκαλιάσουν κάτι διαφορετικό και να το εντάξουν μέσα στο. Πάντως θα σου πω επειδή ζω στο ελληνικό σχολείο και δεν μου αρέσει να ωραιοποιώ καθόλου καταστάσεις. Έχω την εντύπωση ότι υπάρχει μία υποκρισία γύρω από το θέμα και για αυτό δεν αλλάζει η κοινωνία. Γιατί πάρα πολλοί άνθρωποι υποκρινόμαστε γύρω από το διαφορετικό.
Δεν βγάζουμε την πραγματική μας καρδιά προς τα έξω, δεν δείχνουμε την πραγματική μας αγάπη. Υποκρινόμαστε γιατί ξέρουμε ότι έτσι θα είμαστε αρεστοί στους υπόλοιπους. Και έρχεται εδώ η αποδοχή που λέγαμε στο προηγούμενο. Γιατί πάλι αναζητάμε την. Αποδοτικά τελείως το λέω, είναι κρίμα που το λέω αυτό και για συναδέλφους μου και για γονείς που συναντώ καθημερινά τυχαίνει και πέρασα από πάρα πολλά σχολεία.
Νομίζω ότι το διαφορετικό κάπως το ανεχόμαστε. Με μία υποκρισία. Ξέρεις την υποκρισία, δεν μπορούμε να την αλλάξουμε ούτε να τη δουλέψουμε αυτή τη στιγμή. Εμείς οι 2 για παράδειγμα ή όσοι μας ακούν. Ωστόσο, αν ο εκπαιδευτικός έχει ένα ρόλο και παίζει έναν ρόλο ακόμα και υποκριτικός να είναι εμένα με ενδιαφέρει η ασφάλεια του παιδιού. Εμένα με ενδιαφέρει ένα παιδί μέσα στην τάξη να νιώθει ασφαλές αν νιώθει ασφαλές και ο εκπαιδευτικός το κάνει να νιώθει ασφαλές χωρίς να το πιστεύει 100% δεν με πολύ πειράζει. Γιατί το παιδί νιώθει; Ασφάλεια Εγώ διαφωνώ. Κι εγώ ότι το παιδί έχει κεραίες που αντιλαμβάνεται πράγματα που εμείς δεν μπορούμε και την υποκρισία και την ανοχή την εκλαμβάνει πάρα πολύ καλά μέσα του και. Νομίζω στην πλάτη σου ξέρεις πολύ. Και έχω την εντύπωση ότι επειδή το αντιλαμβάνεται για αυτό, κλείνεται περισσότερο καμιά φορά μου λένε θα το θυμάσαι και εσύ είμαι ένα άτομο που έρχονται και με εμπιστεύονται πάρα πολύ. Μου λένε και μου λένε γιατί εγώ
νομίζω ότι καταλαβαίνουν την αγάπη και κανένα κίνητρο πίσω από αυτό το έχουν άλλες κε. Τις έχουν ειδικές κεραίες στα. Παιδιά ναι, σε αυτό συμφωνώ σε αυτό. Συμφωνώ εγώ αναφερόμουν σε κάτι πιο, πιο μικρό, αν δεν ήθελαν ας πούμε, να δεν μπορώ να καταλάβω. Ξέρω όχι το εκπαιδευτικό, ο οποίος δεν δέχεται ότι υπάρχει δυσλεξία, δεν τη δέσσεται.
Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνουμε για να το καταλάβει η επιστήμη το λέει, δεν το λέω εγώ ούτε εσύ έτσι δεν τη δέχεται. Ωστόσο την αποδέχεται και την ανέχεται. Την ανέχεται υποχρεωτικά, όμως αυτή η ανοχή νομίζω τελικά ότι βγαίνει. Σε συνεργασία στο πώς θα του μιλήσει στο πώς θα του φερθεί. Οπότε κάπως. Τα παιδιά πάλι κλείνονται, υπάρχει μία εσωστρέφεια μετά, γιατί αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι αυτό το αληθινό; Και θα αναζητήσουν λοιπόν εκπαιδευτικούς οι οποίοι θα είναι πράγματι αληθινή και ειλικρινείς και θα είναι ευτυχισμένοι τότε μαζί. Τους το διαφορετικό, το αληθινό, φοβόμαστε πιο πολύ. Την αλήθεια βέβαια, η αλήθεια είναι πολύ σκληρή, πάρα πολύ σκληρή.
Πιστεύεις ότι η έφηβη είναι πιο δεκτική στη διαφορετικότητα; Η έφη του σήμερα από. Σε 525. Ναι ναι, είναι πολύ πιο ανοιχτή γιατί το λέω, δεν το λέω από το κεφάλι μου. Έχω μιλήσει με διάφορους μαθητές και μαθήτριες και πράγματι τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα. Δηλαδή καταλαβαίνουν μπορούν να αναγνωρίσουν τι είναι αυτό που βλέπουν απέναντί τους και δεν τους ενοχλεί κι είναι καλό που δεν τους ενοχλεί. Έχει τύχει να συζητήσουμε στο πλαίσιο του μαθήματος της έκθεσης της γλώσσας.
Για το πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε έναν άνθρωπο, για παράδειγμα, ο οποίος έχει διαφορετική καταγωγή. Κάποτε αυτό στην Ελλάδα ήταν ένα θέμα πολύ πολύ ταμπού ότι αυτός είναι απόκει, γιατί να κάνω παρέα μαζί του; Τώρα είναι απλά αυτός είναι. Από κει. Δεν έχει αποσωπητικά, έχει τελεία, έχει αλλάξει το σημείο στίξης. Έχουν εξοικειωθεί, έχουν περάσει πολλά χρόνια που ήρθανε και οι πρώτοι μετανάστες.
Ακριβώς, οπότε νομίζω ότι υπάρχει και μία δικαίωση. Είναι ευχαριστώ πάρα πάρα πάρα πολύ. Είναι το τελευταίο λοιπόν το και γίνεται φως και εκεί το φως έχει. Ένα διφορούμενο ρόλο γίνεται αποκαλυπτικό, χωρίς έλαιο. Γίνεται διαβρωτικό θα. Γιατί εδώ προσπάθησα να μιλήσω λιγάκι για την αντίθεση του φωτός με το σκοτάδι. Γιατί όλοι στη ζωή μας κυνηγάμε δήμητρα το φως παντού φως αλήθεια, θέλουμε το φως, θέλουμε την αλήθεια ξανά και ξανά και ξανά, αλλά δεν έχουμε αναρωτηθεί πόσο μπορεί να το αντέξουμε αυτό το φως και πόσο πολύ μπορεί να αντέξουμε την αλήθεια. Και εδώ προσπαθώ να δείξω ότι και το σκοτάδι ίσως μερικές φορές έχει κάτι καλό.
Και δεν θα είχε λόγο ύπαρξης και το φως χωρίς το σκοτάδι τώρα μιλάει φυσικός. Ακριβώς ακριβώς Μα ναι. Είναι 2 ταυτώσουν στην ουσία αν κάτσουμε και κάτσε και Σκέψου να είσαι μπροστά από ένα πάρα πολύ φωτεινό αντικείμενο. Κοίτα βαθιά μέσα του και θα δεις πώς θα επικρατήσει απλά το μαύρο και κάτσε και σε ένα σκοτεινό αντικείμενο και κοίταξε βαθιά.
Θα επικρατήσει πάλι το μαύρο άρα φως και σκοτάδι στην ουσία. Ακριβώς είναι το ίδιο πράγμα. Εκεί λοιπόν να πούμε λίγο τι χρειάζεται, λες ένα σε ένα έφηβος για να μην αισθανθεί αόρατος, δηλαδή ένας καλός εκπαιδευτικός, Ένας γονιός καλός, ο γονιός, ένας φίλος θα τον κάνει να μην αισθανθεί αόρατος. Όλα αυτά μαζί που ανέφερες και ο γονιός και ο εκπαιδευτικός και ο φίλος.
Έτσι το περιβάλλον είναι πολύ σημαντικό. Στο παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στον τρόπο που μεγαλώνει ένας άνθρωπος, είμαστε. Τα παιδικά μας χρόνια. Αυτή τη στιγμή ενήλικες είμαστε ότι περάσαμε στα παιδικά μας χρόνια στην. Ηλικία των 7 περίπου είναι οι πρώτες μας έντονες. Καταγραφές δεν τα ξεχνάμε αυτά που περνάμε το πάρτι που ανέφερες τους προηγούμενους.
Δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ. Αν κάποιος αν δεν ήρθε όλη τάξης στο πάρτι μας ποτέ θα χρειαστεί πολύ ψυχοθεραπεία, όχι για να το ξεχάσουμε για να το αποδεχτούμε. Για να το αποδεχτούμε να το προσπεράσουμε και να ζήσουμε με μία άλλη συνθήκη. Οπότε νομίζω ότι η οικογένεια και το σχολείο παίζουν τον πλέον σημαντικό ρόλο. Θέλουμε αυτιά, τα παιδιά θέλουν αυτιά. Φτάνουν τα μάτια τώρα θέλω να φτιάξω, να τους ακούσουν. Ποιός κάνει μεγαλύτερο θόρυβο στην εφηβεία; Νομίζεις γιατί έχουμε μάθει να μην ακούμε ένα παιδί στο στο φως; Ας πούμε, τα παιδιά αυτά ήτανε παιδιά συναισθηματικά αποκλεισμένα και στις 2 περιπτώσεις στην Τρίτη δεν το είδα τόσο έντονα περισσότερο.
Είδα μία άρνηση του παιδιού παρά ότι ήταν συναισθηματικά αποκλεισμένο το γονιό του, αλλά το κοινό του στοιχείο ας πούμε ότι είχανε κάποια μορφή απομόνωσης. Η εφηβεία όμως έτσι κι αλλιώς απομονώνει η εφηβεία. Αν με ρωτάς, νομίζω ότι είναι η δυσκολότερη περίοδος που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος στη ζωή του. Στην εφηβεία δεν ξέρουμε αν είμαστε παιδιά ή αν είμαστε ενήλικες, είμαστε στο μεταίχμιο, δηλαδή είμαστε με το ένα πόδι να πάμε να παίξουμε μήλα και ψείρες και με το άλλο πόδι να δημιουργήσουμε σχέσεις, ανθρώπινες, φιλικές ερωτικές.
Έτσι δεν ξέρουμε πού πατάμε και πού βρισκόμαστε, οπότε εκεί είναι το σημαντικό να να έχουμε αυτά τα αυτιά να μας ακούσουν. Φτάνουν τα στόματα. Κουβαλούν έναν αόρατο φόβο μέσα τους, οι έφηβοι. Μονίμως. Μονίμως. Εκεί βλέπουμε λοιπόν στο τελευταίο βιβλίο Στο γίνεται φως βλέπουμε και το. Την παραπλάνηση που παίρνει κάποιος από τα social media.
Πώς γίνεται αποδεκτός; Το δίνεις πάρα πολύ ωραία στο βιβλίο για πες μας λίγο για αυτό πώς αποδοχή, αποδοχή και πάλι. Ξανά αποδοχή η αποδοχή είναι αυτό που αναζητούν τα παιδιά και το βιβλίο. Αυτό έρχεται και την δίνει αυτή την αποδοχή γιατί αφού δεν μας ακούει ο γονιός, αφού δεν μας ακούει κάποιος εκπαιδευτικός, αφού δεν έχουμε φιλίες δυνατές, θα βρεθεί ένας τρίτος. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να έρθει και να μας πει γεια σου. Εγώ σου δίνω σημασία.
Αφιερώνεις πάρα πολύ χρόνο σε έναν άγνωστο τι σε κάνει να το να το να επενδύσεις τόσο πολύ σε μία σχέση με έναν άγνωστο ότι δεν ξέρει, ας πούμε τα προσωπικά σου και γιατί στον τρίτο σου ήρωα που φαινόταν αυτό ότι δεν δίνω πολλά στοιχεία, αλλά ταυτόχρονα τον αφήνω τον συνομιλητή μου να με αγκαλιάσει με κάποιο τρόπο. Γιατί την έχεις ανάγκη αυτή την αγκαλιά; Γιατί; Δεν την έπαιρνε από τον μπαμπά για.
Αυτό γιατί ο μπαμπάς του ήτανε, δεν ήταν ουσιαστικά παρόν. Έδειχνε ότι είναι παρών, αλλά δεν είχε τον τρόπο να δείξει την παρουσία του με το να ρωτήσεις το παιδί σου αν απλά πεινάει δεν είναι αυτό. Είμαι παρών. Βλέπουμε πολλές φορές όμως τον πλησιάζει. Τον ρωτάει πώς πέρασε το σχολείο και βλέπεις μία πόρτα κλειστή. Πώς αντιδρά σε αυτή την πόρτα; Την κλειστή.
Εκεί υπάρχει άλλο θέμα είναι τον κατηγορεί για διάφορα ζητήματα που έχουν γίνει στο παρελθόν. Μητέρα. Έτσι, οπότε έχουμε εκεί το το εμπόδιο αυτό της επικοινωνίας. Βλέπουμε πολλές φορές ότι κάνει ότι ακούει μουσική, έχει ακουστικά στο κεφάλι του, ενώ δεν ακούει καν μουσική εκεί βλέπουμε ότι υπάρχει μία άρνηση, δεν θέλει να επικοινωνήσει μαζί του καθόλου και είναι πολύ σύνηθες φαινόμενο αυτό στις μέρες μας. Το βλέπω δηλαδή σε πάρα πολλά παιδιά στην εφηβεία να να αρπάζωνται με το παραμικρό, να μη θέλουν να απαντήσουν σε τίποτα στο γονιό.
Ο γονιός κατεμέ οφείλει να είναι εκεί ξανά. Ξανά και ξανά δύσκολο πολύ και μιλάω εκ του ασφαλούς γιατί δεν είμαι γονιός. Θα σου πω ότι είναι πολύ δύσκολο γιατί όντως η εφηβεία σε απομονώνει έτσι κι αλλιώς όντως ψάχνεις τα όριά σου. Όντως θέλεις τον χώρο σου ξαφνικά νιώθεις μεγάλος αλλά και μικρός. Θες και την αγκαλιά θέλεις και το χώρο σου και είναι δύσκολο να ταυτόχρονα μην ξεχνάς ότι έχεις έναν γονέα, συνήθως σε ένα άλλο μεταβατικό στάδιο της ζωής του, οπότε και αυτό δημιουργεί μία επιπλέον δυσκολία και νομίζω ότι κάπου εκεί χάνεται το παιχνίδι.
Τελικά στο ότι. Ξέρεις, δεν θέλω σε καμία περίπτωση να φανεί ότι κατηγορούμε αυτή τη στιγμή είτε τα παιδιά, είτε κλείσουμε. Μακάρι να είχαμε ένα manual και να πηγαίναμε κατά γράμμα και να ξέραμε όλοι ποιο είναι το σωστό. Είναι η καθημερινότητα τόσο δύσκολη; Εγώ μπορώ να αντιληφθώ γιατί ένας γονιός δεν έχει τον χρόνο ή δεν προλαβαίνει να να ασχοληθεί όσο θα ήθελε με το παιδί του; Υπάρχουν μικρά μικροί τρόποι. Στο να δείξεις την παρουσία σου εκεί στο παιδί, αλλά ζούμε στην ίδια καθημερινότητα.
Όλοι μας έχουμε τους ίδιους ρυθμούς. Οι ρυθμοί είναι φρενίρεις. Είναι τόσο γρήγοροι που δεν προλαβαίνεις να κάνεις τίποτα, πόσο μάλλον να δεις αν το παιδί σου μιλάει έναν τρίτο. Είναι νομίζω και όλη αυτή είναι όλο και όλο αυτό το στήσιμο, το κοινωνικό ότι το παιδί πρέπει να ξέρει 2 ξένες γλώσσες, δηλαδή έχουμε επιβαρύνει πάρα πολύ και το πρόγραμμα των παιδιών. Θέλω να πω με αποτέλεσμα να μην τους αφήνουμε τα περιθώρια στενεύουν για κοινωνικότητα κανονική. Τελικά το πας στον αθλητισμό, άλλο αθλητισμός είναι μία ανταγωνιστική διαδικασία που πραγματικά δεν θα κάνεις φίλους, ιδίως όταν πρόκειται για ένα ατομικό άθλημα. Τοχω δει να συμβαίνει, οπότε όλο αυτό νομίζω ότι κάπως τα περιορίζει τα παιδιά.
Τελικά σε ειλικρινή σχέσεις. Αλήθεια είναι και για αυτό και έχουν ανέβει τα μέσα κοινωνικής. Δικτύωσης. Δεν θέλουν αποστάσεις, δεν έχουν αποστάσεις, δεν θα πουν στη μαμά. Μαμά πήγαινε στον κώστα που μένει λίγο μακριά. Μιλάμε κατευθείαν με τον Κώστα στα μηνύματα και για αυτό και έχουν ανέβει τα social media τόσο πολύ για όλους μας, όχι μόνο για τα παιδιά.
Γιατί μιλάμε μόνο για τα παιδιά αλλά και εμάς αφορούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είμαστε όλη μέρα εκεί, ζούμε εκεί, αυτό είναι το λάθος να μη ζούμε εκεί να είναι απλά μέρος της ζωής μας και όχι η ζωή μας και το ίδιο και στους. Εφήβους. Στο εγίνετο φως λοιπόν δεν υπάρχουν καλοί ή κακοί ενήλικες, υπάρχουν απόντες έτσι δεν είναι;
Ναι, γενικά το καλώς και το κακώς είναι τόσο είναι δύσκολες λέξεις. Δύσκολα θα τις χρησιμοποιήσω για άνθρωπο, δηλαδή κάποιος που είναι κακός πρέπει να είναι κακός. Δεν είναι πιο επικίνδυνο, ας πούμε το. Η απουσία από τη βία εγώ νομίζω ότι είναι ένα. Είδος βίας είναι και η απουσία. Ένα είδος βίας είναι γιατί τώρα, όταν στα 8 σου και στα 9 σου Δεν έχεις το γονιό σου, όχι επειδή δεν υπάρχει τον βλέπεις ως φυσική παρουσία, αλλά δεν είναι πραγματικά εκεί, είναι βία, είναι βίαιο και αυτό είναι. Βίαιο γιατί είσαι ρυθμισμένος να μείνεις με τη μαμά και τον μπαμπά; Αναγνωρίζεις ότι κάποια πράγματα δεν είναι σωστά; Από μέρους τους, αλλά δεν παίρνεις την απόφαση ποτέ να φύγεις για αυτό και τα παιδιά μέχρι κάποια ηλικία δεν φεύγουν από τα σπίτια.
Τους. Ακριβώς ναι, γιατί δεν έχουνε αυτή τη δυναμική. Η δυναμική τους είναι ότι παραμένω στο σπίτι με τη μαμά και τον μπαμπά και αναγνωρίζω βέβαια ότι κάποια πράγματα δεν είναι σωστά, αλλά ταυτόχρονα μου έχουν πάρει και μία σοκολάτα, ένα παιχνίδι, οπότε άρα με αγαπάνε και άρα παραμένω εκεί είναι. Αυτή η λανθασμένη μετάφραση των παιδιών ότι και των γονιών τώρα δεν ξέρω ποιός από τους 2 ευθύνεται, αλλά το ότι ένα δώρο ξαφνικά κάνει το παιδί να ξεχάσει την απουσία του γονιού.
Λάθος κι αυτό λάθος. Το ξεχνάει. Πιστεύω ότι κάνει συνδέσεις στο μυαλό του που είναι βολικές. Ένα παιδί θα ψάξει το βολικό να βρει. Σε εκείνη την ηλικία 20. Όταν γίνει 20 θα βρει όλα τα άβολα που τον οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση που. Είναι και ξαφνικά όλα αυτά τα αρκουδάκια και οι σοκολάτες. Που έπρεπε. Εκείνη την ηλικία, αυτό που θα τον πλακώσουνε, γιατί στην ουσία αυτό που έψαχνε τότε δεν ήταν η σοκολάτα ήταν η αγκαλιά. Ήταν η αγκαλιά.
Τα social media λοιπόν κάνουν την προκατάληψη πιο ύπουλη. Γινόμαστε όλοι κάπως wifi δικαστές. Εγώ προσπαθώ όσο μεγαλώνω. Να ασχολούμαι και λιγότερο με τα social media δεν το μπορώ αυτό το έχουμε όλοι άποψη για όλα πάντοτε συνήθιζα να μιλώ για πράγματα που γνώριζα και μου φαινόταν πολύ περίεργο να βλέπω κάποιον να μιλάει και για πράγματα που δεν γνωρίζει. Υπάρχουν τόσοι ειδικοί να κάνουν το καθετί στην ώρα του; Ο δικαστής για να δικάσει φιλόλογος για να διδάξει αρχαία και ούτω καθεξής.
Στα social είναι τόσο εύκολο απλά να σηκώσουμε το πληκτρολόγιο και να γράψουμε. Ναι, είναι ο χειρότερος. Χωρίς να ξέρουμε τον άλλον, χωρίς να χωρίς να μπορούμε να αντιληφθούμε τι μπορεί να προκαλέσει αυτό το σχόλιο, γιατί το σχόλιο το γράφουμε εύκολα τις συνέπειες θα μάθουμε ποτέ να τις σκεφτόμαστε σαυτήν την χώρα θα πω.
Νομίζω ότι έχει γίνει και πολύ σύγχρονο φαινόμενο. Αυτός ο αρνητισμός που υπάρχει απέναντι σε οτιδήποτε βγει προς τα έξω σαν είδηση ας το πούμε. Υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι άνθρωποι. Ας πούμε, είναι συγκεκριμένοι που πάντα τα σχόλιά τους βασίζονται σε έναν αρνητικό. Ναι, ξέρεις, έχουμε μπερδέψει το σαλόνι μας με τα με το instagram του Facebook και οποιαδήποτε άλλη πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης είναι άλλο τι θα πω εγώ στο σαλόνι μου σε σένα για κάτι που διαφώνησα συμφώνησα μου άρεσε, δεν μου άρεσε κι είναι διαφορετικό ο τρόπος. Είναι πολύ σημαντικός στο τι λέμε σε κάποιον. Εγώ νομίζω επειδή το έχω συζητήσει και με τα παιδιά στο σχολείο, έχω την εντύπωση ότι είναι αυτό το φαίνεστε που τους κάνει πολύ έντονα να πούνε το σχόλιο τους. Δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο φαίνονται προς τα έξω ακόμη και αν πουν κάτι αρνητικό φαίνονται.
Ναι αλλά. Έχουμε ξεχάσει να είμαστε μόνο φαινόμαστε. Μόνο φαινόμαστε στην Ελένη λοιπόν που κάνετε εσείς την τρίτη Γυμνασίου το φαίνεστε και το είναι και κάνουμε πολύ μεγάλη κουβέντα μετά και εμείς στην κοινωνική και πολιτική αγωγή. Για αυτό τους λέω τελικά μήπως τα social ρε παιδί μου αυτό το φαίνεστε σε κάνει τελικά να κρύβει τα αληθινά σου πράγματα; Τι έχεις μέσα σου για αυτό το φαίνεστε; Ναι, γιατί και πάλι θα επαναφέρω τη λέξη αποδοχή γιατί βλέπεις ότι ταιριάζεσαι σε κάθε μας συζήτηση; Γιατί τελικά για αυτήν πασχίζουν Όλοι οι άνθρωποι, μικροί Μεγάλοι; Ναι.
Η αποδοχή να δείξω ότι εγώ περνάω καλά να δείξω ότι τα δικά μου φαγητά είναι πιο νόστιμο από τα δικά σου. Ότι εγώ πήγα διακοπές. Εγώ διαβάζω το τάδε ή το δει ένα βιβλίο να δείξω να δείξω, να δείξω, να δείξω εκεί είναι το πρόβλημα. Γιατί γιατί δείχνω, δεν δείχνω για μένα εγώ το βλέπω αυτό που διαβάζω δεν χρειάζεται να το δουν άλλη χείλη έτσι για να το βλέπουν σημαίνει ότι κάτι περιμένω την επιβεβαίωση. Σιωπή και εγκαίνεται το φως.
Νομίζω ότι η σιωπή είναι ο συνδετικός τους κρίκος. Και. Εδώ φυσικά έχουμε μία πρωταγωνίστρια μαμά, η οποία αρνείται να μιλήσει σε όλη τη διάρκεια του βιβλίου από μόνο αυτό και τίποτα άλλο. Ναι ναι είναι. Και τελικά θέλω να μου πεις πώς εμείς οι υπόλοιποι μπορούμε πολύ εύκολα επειδή κάποιος δεν μιλάει να του αποδώσουμε κατηγορίες. Το πιο εύκολο είναι αυτό, είναι το πιο εύκολο ναι και επανέρχεται το Δικαστήριο προηγουμένως που ανέφερες γιατί και η μονή και το και για το φως. Στην ουσία έχουνε ένα κοινό, έχουν τη σιωπή και την κραυγή, μαζί δηλαδή οι ήρωες προσπαθούν να κραυγάσουν χωρίς να μιλούν. Προσπαθούν να φωνάξουν χωρίς να εκφραστούν. Και αυτό είναι είναι σημείο των καιρών μας και εμείς μας ταλαιπωρούν τόσο πολλά πράγματα, αλλά δεν έχουμε τη δύναμη, το κουράγιο, το σθένος να μιλήσουμε. Πολλές φορές λέω στους γονείς όταν έρχονται στο σχολείο ότι έχω την εντύπωση ότι σιωπούν όχι γιατί δεν ξέρουν πώς θα προσεγγίσουν τα παιδιά τους, αλλά γιατί φοβούνται για αυτό που θα ακούσουν.
Είναι πολύ, πολύ βασικός λόγος για να σιωπάει ένας γονέας και απλά να παρατηρεί από μακριά να βλέπει το πρόβλημα να μην το αποδέχεται γιατί φοβάται αυτό που θα ακούσει αν ένα παιδί. Έχουμε του πει ότι ξέρεις κάτι εγώ είμαι αυτό που είμαι, γιατί εσύ έκανες ένα άλφα βήτα γάμα δέλτα που στην εφηβεία είναι πολύ εύκολο. Ένας έφηβος να αποδώσει κατηγορίες των γονιών του. Νομίζω ότι εμείς δεν είμαστε έτοιμοι να τα ακούμε γονείς και. Εκπαιδευτικοί όχι γιατί οι ενήλικες είμαστε δυσκολευόμαστε πάρα πολύ να εμπλακούμε, δεν θέλουμε. Είναι προτιμότερο να είμαστε παρατηρητές, να βλέπουμε τι συμβαίνει να το σχολιάζουμε, να λέμε πω πω Είδες αυτός πω πω Είδες εκείνοι, αλλά στην ουσία φοβόμαστε να μπούμε μέσα για το τι θα ακούσουμε που αφορά εμάς αν κάτι αφορά εμάς απόσα. Άρα η σιωπή είναι και γίνεται συνενοχή τελικά Ε. Βέβαια, γινόμαστε σύμμαχοι της σιωπής, ενώ θα έπρεπε να γινόμαστε σύμμαχοι της κραυγής της συμμογής να φωνάξουν όλοι. Αυτός ήταν και ο λόγος που το
έβαλα ως τίτλο. Ξέρεις τι φοβήθηκα αυτή τη λέξη σε αυτό το βιβλίο; Πάρα πολύ ναι, γιατί είχα στο μυαλό μου πως είναι μία λέξη που δεν τη χρησιμοποιούμε συχνά. Έτσι εγώ την ήξερα μόνο και μόνο επειδή είμαι φιλόλογος. Αν δεν ήμουν μπορεί να μην τη γνώριζα καν. Οπότε με πάρα πολύ μεγάλο φόβο λέω εγώ θα το ονομάσω έτσι το βιβλίο και θέλω να δω τι θα γίνει.
Αν ο κόσμος θα το αγκαλιάσει, όπως αγκάλιασε το πρώτο μου ή αν όχι και τελικά λειτούργησε εντελώς διαφορετικά το αγκάλιασε ο κόσμος πολύ. Πρόσφατα έλα ΠΕΣ το. Πρόσφατα βραβεύτηκε ως το καλύτερο ελληνικό μυθιστόρημα της χρονιάς. Συγχαρητήρια. Τιμή ευγνώμων. Είμαι πολύ ευγνώμων, είμαι για όλους τους ανθρώπους αυτούς που ξέρεις, δεν μου χρωστάνε τίποτα.
Θα μπορούσα να μην το ψηφίσουν. Θα μπορούσαν να μην το διαβάσουν. Παρόλα αυτά είναι εκεί. Είναι παρόντες τους αγγίζει νομίζω γιατί είναι αυτό που σου έλεγα στην αρχή οι πληγές. Είναι πληγές πόλεις έχουμε και με κάποιον τρόπο μέσα στα βιβλία σου μαγικό, δεν ξέρω πες μου πώς δεν τις ξύνεις, είσαι εκεί για να τις κοιτάς από μακριά και να λες Ναι, ρε παιδί μου δεν πειράζει.
Το έχουμε περάσει όλο αυτό το όλοι έχουμε περάσει σε αυτό το λόφο και εντάξει θα το διαβούμε. Αυτό ήθελα, ήθελα. Ήθελα το περιεχόμενο του των βιβλίων μου να είναι ένα κλείσιμο ματιού στο να καταλάβει ο αναγνώστης ότι κι αυτός α κι. Εκείνη. Αλλά ως εκεί. Εν τω μεταξύ σκεφτόμουνα αν τελικά δεν πλησιάσεις ένα παιδί να τον ρωτήσεις ΡΕ παιδί μου, Τι έχεις; Αν παραμείνεις σε αυτή την σιωπή τη βοή. Την την ησυχία Τελικά μήπως του μαθαίνεις ότι απλά μην εκεί μόνος σου; Πάρα πολύ σημαντικό είναι. Αυτό μάθε να το περνάς μόνος σου και αντίστοιχα αν αύριο μεθαύριο κάποιες ερωτήσει και ξέρεις την αλήθεια, σου μην τολμήσεις και την πεις κάτσε εκεί να υποστείς τις συνέπειες γιατί ξέρεις έχει τιμωρία δηλαδή από μικρή το μαθαίνουμε αυτό αν μιλήσεις και πεις την αλήθεια θα τιμωρηθείς.
Δεν το λέμε άμεσα έμμεσα με τις πράξεις μας θα. Σου μιλήσω με μία σκηνή από το Κυαγένιο το φως για αυτό που είπες τώρα μέσα στο κενό το φως. Υπάρχει μία σκηνή όπου μιλώ για την αρπαγή της περσεφόνης. Σωστά και για την αρπαγή της ωραίας Ελένης. Μαρέσει ο παραλληλισμός, εκείνος να ξέρεις. Αυτές οι 2 ηρωίδες λοιπόν, τι μας δείχνουν ότι αρπάχτηκαν χωρίς να το θέλουν και δεν μίλησαν και γιατί δεν μίλησαν γιατί τις είχαν μάθει να μην μιλούν γιατί ήταν γυναίκες εκείνης της εποχής που ξέρουμε όλοι πολύ καλά. Τι σημαίνει αυτό; Έτσι δεν μίλησαν και απλά δέχτηκαν αυτό που συνέβη.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και και τώρα σε μικρή ηλικία. Κοίταξε στέφανε άμα. Το σχολείο δηλαδή είπαμε το σχολείο είναι 1/2 περιβάλλον το οποίο μας κωδικοποιεί για το υπόλοιπο της ζωής μας, ακόμη και από το σχολείο να το δεις. Δεν θυμάμαι αν ήσουν εκείνη η φουρνιά που είχε γίνει ένα πολύ σκληρό σκηνικό στο σχολείο και όταν παραδέχτηκε κάποιος ότι φταίει και έδωσε αντίστοιχα και συμμαθητές του, τιμωρήθηκαν όλοι για μένα αυτό είναι λάθος, διότι ξαφνικά όταν λες και θυμάμαι είχα αντιδράσει όταν λες την αλήθεια σου και τιμωρείσαι για αυτή την αλήθεια. Είναι σκληρό.
Ποινικοποιείς την αλήθεια. Πρέπει να είσαι ειλικρινής, άρα δεν. Πρέπει. Να βρεις να πεις την αλήθεια, να ξέρεις από πίσω, έχει ζημιά μεγάλη. Ναι και για αυτό αποφασίζουμε το εύκολο πράγμα, το ψέμα τι ωραίο, το ψέμα, το αγαπάμε όλοι και τα μικρά και τα μεγάλα και τα Λευκά και τα μη και τα λέμε στη ζωή μας από κει πρέπει να ξεκινήσουμε.
Γίνεται μία παραποίηση της αλήθειας έντονη και το βλέπω καθημερινά και σε μένα ακόμη και σε μένα την ίδια. Πολλές φορές μου λέει ο γιος μου, ας πούμε ρε μαμά λίγο το ναι, έχεις δίκιο όλο λίγο το λέω διαφορετικά. Δίνει άλλο νόημα που δεν έχω τη διάθεση εκείνη την ώρα να πω ψέματα. Προφανώς έχω κωδικοποιηθεί με έναν τέτοιο τρόπο, όχι να πεις το ψέμα, να παρουσιάσεις κάτι λίγο πιο ωραιοποιημένο. Δεν είναι έτσι.
Γιατί μπορεί να φοβάσαι την κριτική σε αυτό που λες; Μπορεί να φοβάσαι το πάλι; Η αποδοχή ξανάρχεται ξανά όλοι μας φυσικά όλοι μας. Και τελικά εντάξει; Και η αλήθεια είναι πως μπορείς να υπερασπιστείς τον εαυτό σου όταν δεν καταλαβαίνουν όλη τη γλώσσα σου. Δηλαδή και το πώς μιλάει ο καθένας είναι εντελώς διαφορετικό. Εντελώς το ότι μιλάμε όλη την ελληνική. Δεν είναι η ίδια γλώσσα, δεν είναι γλώσσα, είναι το Σώμα μας η γλώσσα.
Είναι τα μάτια μας. Οπότε είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε, να να δημιουργούμε ανθρώπους με ενσυναίσθηση, ειδικά στην πιο μικρή ηλικία, να μάθουμε να τους μάθουμε, να καταλαβαίνουν τι νιώθει ο άλλος, όχι απαραίτητα να το νιώθουν και εκείνοι, αλλά να ξέρουν τι είναι αυτό, να το αποκοδικοποιούν και να στηρίζουν. Εγώ θεωρώ ότι θα έπρεπε να μπει ένα μάθημα στα στην εκπαίδευση τώρα στην πρωτοβάθμια στη.
Δευτεροβάθμια. Που πρέπει να μπουν. Η ενσυναίσθηση νομίζω ότι είναι ένα όπλο που πρέπει να έχουμε όλοι μας. Θα σου ξαναπώ αυτό που είχα πει κάποτε στο προηγούμενο επεισόδιο του Podcast τον ψυχολόγο ότι ποιοι θα την κάνουν αυτή την ενσυναίσθηση; Και εκείνος αυτό είχε πει ποιος θα την κάνει; Έχουμε εμείς ενσυναίσθηση. Δες το βιβλίο σου, γονείς, μαθητές, αστυνομικοί βγάζουν όλοι ένα πολύ εύκολο συμπέρασμα. Δεν μιλάει, άρα είναι ένοχος.
Ναι, δεν ξέρω εδώ θα σου πω αυτό που σου ΠΑ και προηγουμένως ότι όταν ξέρω δεν. Δεν μπορώ να εκφράσω άποψη. Οι αρμόδιοι φαντάζομαι ότι θα μπορούν να δημιουργήσουν θέσεις και να φέρουν δεν ξέρω ψυχολόγους. Ειδικούς ψυχικής υγείας. Εν πάση περιπτώσει, οι οποίοι θα ξέρουν πώς και τι έστω κάποια πρώιμα στάδια να μάθουν σε μικρή ηλικία, δηλαδή στο εξωτερικό. Πώς το κάνουν; Πώς γίνεται στο εξωτερικό τα παιδιά να έχουνε συναίσθηση από την πιο μικρή;
Τους Νομίζεις ότι είναι άλλο τελείως το μοτίβο του σχολείου στο εξωτερικό; Δηλαδή αν κοιτάξεις σε σουηδικά και φινλανδικά σχολεία, είναι εντελώς διαφορετικά για να μη μιλήσω για την Ιαπωνία. Έχουμε μάθει να αντιγράφουμε τα πάντα από τη Δύση έχουμε μάθει να γράφουμε τα πάντα από κάθε άλλη χώρα. Εάν ας αντιγράψουμε και αυτό δεν πειράζει κανένας δεν θα μας κατηγορήσει.
Να τελειώσουμε κιόλας την κουβέντα μας με μία τελευταία ερώτηση, είναι λες οι προκατάληψη μία μορφή επιβολής; Τους άλλους, μία βολική απόφαση που μας απαλλάσσει από μία ευθύνη να καταλάβουμε να δούμε τι γίνεται γύρω μας. Ναι, ναι, γιατί η προκατάληψη σου ελευθερώνει τα χέρια με το που δημιουργείς, δηλαδή το στερεότυπο αυτό που θέλεις ΛΕΣ Α τέλεια είναι αυτό, οπότε δεν υπάρχει λόγος να να υπεισέλθεις σε περισσότερες λεπτομέρειες, να δικαιολογήσεις να πεις γιατί όχι, είναι αυτό τελεία. Δεν μιλάει.
Τελείωσε, όχι εμείς πρέπει να κουραστούμε, έχουμε μάθει να τεμπελιάζουμε σε όλη μας όλη μας τη ζωή. Ας σηκώσουμε λιγάκι τα μανίκια μας και ας αρχίσουμε να γίνουμε να γινόμαστε λίγο πιο ενεργητικοί. Εκεί νομίζω ότι θα υπάρχει μία αλλαγή μικρή. Αλλά θα υπάρχει κάποιος ήρωας που αγαπάς πολύ, πολύ από αυτούς; Αυτό είναι μία ερώτηση που μου κάνουν και δεν ξέρω ποτέ τι να απαντήσω για να σου είμαι ειλικρινής; Πραγματικά θα πω αυτό το κοινό το πω εντελώς κοινό.
Το πω το ότι όποιο δάχτυλο τα κόψουν μου είναι ακριβώς είναι πραγματικά. Με κάποιον που ταυτίζεσαι. Θα σου πω όμως ότι επειδή ο φοίβος ήταν αυτός ο οποίος μου μου άνοιξε όλο αυτό το μονοπάτι για να το περπατήσω. Γιατί ακόμα τον περπατάω και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο μπορεί να έρθει στο μέλλον; Θα σου πω το φοίβο γιατί ήταν η αρχή όλων από τα φτερά Ο κεντρικός μου ήρωας. Ο μικρός μου.
Ο μικρός φοίβος. Ας γίνουμε λοιπόν όλοι ένας μικρός φοίβος να ανοίξουμε τα φτερά μας, να σταθούμε απέναντι στην οποιαδήποτε διαφορετικότητά μας, να τη δούμε. Ας την κοιτάξουμε στα μάτια, στην αγκαλιάσουμε και ας προχωρήσουμε με βάση αυτή τη διαφορετικότητά μας. Ακριβώς και ας σκεφτόμαστε ότι τα φτερωτά σανδάλια μπορεί να μην είναι στην πραγματικότητα φτερωτά, αλλά ας δούμε δίπλα μας. Μπορεί ένας άνθρωπος για εμάς να είναι τα δικά μας φτερωτά σανδάλια; Θεωρούμε έτσι κι αλλιώς. Πολλά δεδομένα στη ζωή μας που δεν είναι. Τίποτα δεν είναι.
Δεδομένο δεν είναι τίποτα δεδομένο. Ναι, στέφανε σε ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ να ξέρεις σε καμαρώνω χάρηκα πολύ που σε είχα και συνομιλητή που είχαμε έναν άλλο ρόλο τώρα σε αυτή τη σημερινή μας έτσι συνάντηση σε καμαρώνω πολύ. Εύχομαι τα καλύτερα να πάνε όλα όπως τα ονειρεύεσαι γιατί το αξίζεις πραγματικά. Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.
Είμαι ευγνώμων για την πρόσκληση. Είμαι ευγνώμων για. Την υποστήριξη. Και από εσένα και από όλους τους ανθρώπους που πραγματικά είναι πάντα εδώ παρόντες δείχνουν ότι αγαπούν όλο αυτό που κάνουμε και η σημερινή μας συνάντηση είναι για κάτι που αγαπάμε πολύ και οι 2 είναι τα παιδιά. Αλήθεια. Είναι οπότε είναι πολύ σημαντικό αυτό το επιβεβαιώνω ως μαθητής σου. Εγώ αυτό το αγαπάς τα παιδιά, οπότε ας ανοίξουμε λιγάκι τα μάτια μας.
Ας ανοίξουμε λίγο τα αυτιά μας και νομίζω ότι τα πράγματα θα γίνουνε λίγο καλύτερα μέρα με τη μέρα. Σε ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ να είσαι. Καλά. Καλή συνέχεια.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
