Skip to content
PodBase
Είναι η ζώη ενα δώρο ;

Είναι η ζώη ενα δώρο ;

Des to alliws pod!
Νοέμβριος 23, 2025 00:46:54
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Στο νέο επεισόδιο του «Δες το αλλιώς», η Δήμητρα Καραδήμου συναντά τον Στέφανο Ξενάκη σε μια αληθινή, καθηλωτική συζήτηση για τα όρια, τις εκρήξεις, τον θυμό και τη φωνή μέσα μας που πολλές φορές σαμποτάρει τη σχέση με τα παιδιά μας.Πώς βάζουμε όρια χωρίς να χάσουμε τη σύνδεση;Τι χρειάζεται πραγματικά ο έφηβος για να νιώσει ασφάλεια;Και πώς ο γονιός μπορεί να σταθεί σταθερός, χωρίς ενοχές, χωρίς φωνές, χωρίς φόβο;Ένα επεισόδιο για κάθε γονιό και εκπαιδευτικό που θέλει να δει την εφηβεία… αλλιώς.Άκουσέ το αλλιώς — Δες το αλλιώς

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Πώς μπορεί ένας έφηβος να ανατρέψει αυτό το συνηθισμένο πρόγραμμα που κάνει και να να κάνει μία μικρή αλλαγή στη ζωή του, που πιθανότατα αργότερα να τον οδηγήσει σε μία μεγάλη; Πράξη άλλο έλεγχο σε άλλο εποπτεία είναι μαγική λέξη εποπτεία να έχω μία εικόνα και μία σχέση με τους γονείς των φίλων των παιδιών, όχι έλεγχος, ασφυκτικός, μία εποπτεία να ξέρω ποιοι να είναι άνθρωποι, να ξέρω τι γίνεται με τα παιδιά μου.

Απλά εμπειρικά μιλώντας έχω δει πάρα πολλά παιδιά που είναι από. Που οι γονείς τους έχουν επιλέξει να χωρίσουνε και παρόλα αυτά μεγαλώνουν και βιώνουν ας πούμε καταστάσεις μόνο με την πλευρά του ενός γονέα, δηλαδή ο άλλος. Με το χωρισμό και μετά έχει αποστασιοποιηθεί, είναι απών. Είναι 3 πιο σημαντικά πράγματα που μετανιώνει ο άνθρωπος πριν φύγουν. Είναι τα συναισθήματα που δεν εκφράσανε. Είναι τους ανθρώπους που δεν χορτάσαμε και τα όνειρα που την κυνηγήσαμε.

Σήμερα έχω έναν άνθρωπο κοντά μου που έμαθε σε χιλιάδες εκατομμύρια να πω αναγνώστες ότι η ζωή είναι ένα δώρο, ότι το ναι μπορεί να μας αλλάξει πορεία. Ότι μπορούμε να γίνουμε καπετάνιος στη ζωή μας, αρκεί να βρούμε το τιμόνι μας, ότι ακόμη και στις δύσκολες μέρες ακόμη και σε 8 μέρα μέρες μέσα, μπορούμε να δούμε το φως, έναν άνθρωπο που δείχνει ότι στις σχέσεις τελικά μετράνε οι δύο μας.

Δεν θα είναι ξενάκη Καλωσόρισες στο Podcast Δες το αλλιώς ένα podcast για την εφηβεία και για τη γονεικότητα. Γειτούλα. Είμαστε εδώ λοιπόν και θέλω το πρώτο που μου δημιουργήθηκε. Έτσι σαν ερώτημα είναι πώς ένας άνθρωπος πήρε όλο αυτό το βίωμα του; Τις ιστορίες του και τις έκανε μία πραγματικότητα, μοιράζοντας το χρόνο του.

Έτσι αβίαστα και με πολλή ειλικρίνεια, με πολλή αγάπησε στην πηγή της ζωής, σε εκπαιδευτικούς, σε μαθητές, σε αίθουσες συνεδριάσεων. Το έκανες όλο αυτό χωρίς κάποια χρηματική ανταπόδοση, αφιερώνοντας το χρόνο σου τη διάθεσή σου. Πώς σου; Προέκυψε κάποια πράγματα, κάνεις για σένα, Ξέρεις ότι σου κάνουνε καλό και από τη στιγμή που σου κάνουν καλό, δηλαδή όσοι γράφουμε πολλοί από μας που γράφουμε το γράφουμε που το κάνουμε γιατί έχουμε ανάγκη να θεραπευτούμε. Οπότε όπως το είχα διαβάσει κάπου λέει, Γίνε αυτός που είχες ανάγκη στην πιο δύσκολη στιγμή σου, οπότε στις πολύ δύσκολες στιγμές μου θα είχα ανάγκη ανθρώπους σαν και εμένα ή και σαν και εσένα κοντά μου να με συντροφεύσουν, να με παρηγορήσουνε να μου μιλήσουνε να μου πούνε κάποιες ιστορίες και μέσα από τις ιστορίες να πάρω αυτό που είχα ανάγκη, οπότε πραγματικά είχα ανάγκη πολλές φορές στη ζωή μου μικρότερος ειδικά ναχω κάποιον δίπλα μου σαν και μένα τον τωρινό εμένα για να με στηρίξει.

Και το κάνω πρώτα από όλα για μένα. Το κάνεις για σένα και αυτό φαίνεται γιατί ο χρόνος είναι πολύτιμος. Είναι ένα αγαθό το οποίο δεν επιστρέφεται έτσι απλά και το καταλαβαίνουμε όλοι ότι αφιερώνεσαι πάρα πολύ σε αυτό. Θα ξεκινήσουμε λοιπόν από το δώρο από το πρώτο σου βιβλίο και θέλω να μου πεις ότι στο δώρο μιλάς συνήθως για τη μαγεία των μικρών στιγμών, για το πώς μπορεί ένας έφηβος λοιπόν να δει το αληθινό δώρο της ζωής; Πώς μπορεί ένας έφηβος να το κάνει αυτό; Είναι πολύ δύσκολο στα εφηβάκια να καταλάβουν ότι η ζωή είναι ένα δώρο.

Είναι στα Εφηβάκια νομίζω πιο δύσκολο. Καταλάβουνε να καταλάβουμε τι έχουνε μέσα τους και καμιά φορά στις ηλικία 40 50 ετών ότι είμαστε σαν γονείς. Εκπαιδευτικοί προσπαθούν να προσπαθούν με τον νοητικό μας χάρτη να καταλάβουμε τι έχουνε μέσα τους στα 16 τους χρόνια και δεν γίνεται που τώρα μία ιστορία γιατί ήταν προχθεσινή ιστορία για τους ιστορίες. Η ζωή είναι η ζωή, είναι ιστορία για τις ιστορίες, οπότε είμαι με τις κόρες μου που είναι τώρα 17 και 14 και στην εφηβεία τα παιδιά θα βγάλουνε γλώσσα όπως λέμε θα απογαλακτιστούν, θα οριοθετηθούν και θα.

Και με τον τρόπο το δικό τους που για μας είναι λίγο άτσαλος, αλλά είναι αναγκαίος και παρακολουθούν ψυχοθεραπεία και τα 2 μου παιδιά εδώ και 2 3 χρόνια αλλά τους αρέσει πάρα πολύ από κάποιο σημείο και μετά τα σπρώξαμε με τη μαμά τους να το κάνουν. Θα τους έκανε καλό και μετά τώρα το συνεχίζουν από μόνες τους δηλαδή μεγάλη μου κόρη θα προτιμήσει να μην δει φίλο της ή την παρέα της για να μη χάσει την ψυχοθεραπεία. Από την άλλη είναι εκείνη τη μέρα που τρώγαμε οι 3 μας είχαν την ανάγκη να βγάλουν τη γλώσσα όπως λέμε εμείς οι πιο παλιοί και να πούνε καλά δεν είναι.

Τίποτα ιδιαίτερα ψυχοθεραπεία μιλάω, ακούει, δεν γίνεται και τίποτα εκεί πέρα δεν πας κόντρα και την ξέρεις ότι το ίδιο παιδί είναι αυτό το οποίο θα χάσει όλη την παρέα για να τέλος πάντων το αμφισβήτησα λιγάκι μου λέει όχι μπαμπά, κάνουμε κάτι απλό και να μην το έκανα. Δεν θα συνέβαινε τίποτα εκεί δεν πας κόντρα. Τέλος πάντων, μετά από λίγη ώρα εγώ επιμένω ότι το κομμάτι ψυχοθεραπεία είναι πολύ σημαντικό για όλους μας και μεγάλους και μικρούς πρώτα από όλα τους μεγάλους, οπότε κάποια στιγμή είχα ένα μπουκάλι νερό εκεί πέρα και έβαζα στα παιδιά. Θα έβαζα λίγο να πιουν νερό που ήταν μπροστά μου. Έβαλα στη μικρή μου την κόρη αλόη τη μεγάλη η μεγάλη ήταν αυτή που είχε τις πιο πολύ συνδυασμούς για την ψυχοθεραπεία.

Στη συζήτηση, οπότε η μικρή με ρωτάει, μου λέει, δεν θα βάλεις μπαμπά στην αύρα που είναι το όνομα της Μεγάλης; Λέω όχι και μου λέει γιατί όχι μεγάλη τέτοια ψυλειαστική χαμογελούσε λέω γιατί η αδερφή σου μου έχει πει ότι όταν ένα άδειο το ποτήρι, το νερό δεν θέλω να της το γεμίζω γιατί ψυχαναγκάζεται να το πίνει, οπότε θυμάμαι το γεγονός ότι δεν θέλει να της γεμίζω το ποτήρι, το νερό γιαυτό και το σέβομαι.

Η μεγάλη είχε πραγματικά χαμογελάσει πάρα πολύ γιατί ήταν ακριβώς έτσι. Και δεν ήθελα να τους το πω, αλλά φάνηκε ότι τελικά αυτή η λεπτομέρεια του αν θα γεμίσει ένα ποτήρι νερό που το παιδί σου είχε ζητήσει να μην το γεμίσεις γιατί ψυχαναγκάζεται να το πιει δεν έχει να κάνει με το νερό, ούτε το ποτήρι έχει να κάνει με το σεβασμό σε αυτό που νιώθει ο άλλος και το γεγονός ότι είσαι εκεί να ακούσεις αυτό που λέει ο άλλος και να το σεβαστείς είναι κάτι πάρα πάρα πολύ σημαντικό και είναι κάτι το οποίο είναι πολύτιμο.

Δεν θαλεγα ότι λείπει, θα έλεγα πιο πολύ ότι όταν το κάνουμε. Όταν το κάνουν άλλοι άνθρωποι; Βλέπουμε συνήθως τι δεν πηγαίνει καλά, αλλά δεν κρατάμε αυτές τις στιγμές γιατί δεν τις κάνουμε μόνο εμείς τις κάνουμε και άλλοι άνθρωποι αυτές τις. Στιγμές έτσι είναι και εμείς από αυτό έχουμε εκπαιδευτεί. Σκέψου δηλαδή σχέσεις δασκάλου μαθητή, σχέσεις γονιού παιδιού από πολύ μικρή ηλικία, σχέσεις κύρους που τις λένε στην ψυχολογία. Αυτές οι σχέσεις λοιπόν μας έχουν υποτάξεις σε μία διαδικασία να να είμαστε όλο και πιο πολύ κοντά στο όχι και όχι στο ναι.

Δηλαδή να σκεφτόμαστε δηλαδή ότι κάτι το οποίο επιθυμούμε δεν θα το κάνουμε γιατί δεν είναι σωστό. Ναι, για μένα είναι θέμα σεβασμού το τι νιώθει ο άλλος, δηλαδή κάποιος θα έλεγε, ας πούμε ότι τώρα σιγά εντάξει ένα ποτήρι νεροπιέστο εντάξει και μην το πιεις. Κι όμως είναι πολύ σημαντικό να αναλάβω την ευθύνη. Διαβάζω ένα βιβλίο της φρόσωσης φωτεινά και αυτά τα πολύ ωραία παιδικά που γράφει και είχε ένα πολύ ωραίο με το τι σημαίνει ενσυναίσθηση κάποιου άλλου συγγραφέα και προς τιμήν της το ανέφερε και λέει ενσυναίσθηση είναι να ανακαλύψεις την ηχώ ενός άλλου ανθρώπου μέσα σου. Το ξαναλέω.

Ενσυναίσθηση να ανακαλύψεις την ηχώ ενός άλλου ανθρώπου μέσα σου κι είναι πολύ σημαντικό να την ανακαλύψεις γιατί αυτό το πράγμα σε διευρύνεις σαν άνθρωπο και είναι πολύ σημαντικό. Πώς ένας γονιός λοιπόν μπορεί να σταθεί δίπλα στο παιδί του που περνάει σκοτεινές στιγμές χωρίς να το πνίγει και μη; Έχοντας αυτή την ενσυναίσθηση ως βίωμα, γιατί οι περισσότεροι γονείς δεν την έχουμε εμείς ως βίωμα και δεν μπορούμε να τη δώσουμε πολύ εύκολα στα παιδιά μας. Το ίδιο και οι δάσκαλοι, νομίζω.

Μιλάς με έναν που δεν είμαι ειδικός σας, δεν είμαι ψυχολόγος, οπότε θα σου πω θα σου πω τη γνώμη σου. Σαγωνιών. Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό σαν γονείς να μάθουμε να ακούμε. Συνήθως έχουμε τη δική μας την ατζέντα. Τι θα πούμε στα παιδιά να κάνεις αυτό, να μην κάνεις εκείνο και η ατζέντα είναι 2030 και μπορεί και παραπάνω χρόνια μπροστά γιατί εμείς δεν είμαστε πια 16, είμαστε 36, 46 ή οτιδήποτε άλλο και έχουμε την ανάγκη αν εδώ πέρα ας πούμε, είναι ένα μονοπάτι δύσκολο να βάλω το παιδί να περάσει από δω πέρα μην πας από δω μην πας από δω ναι, αλλά εσύ πέρασε μέσα από δω πέρα μέσα.

Και ψήθηκες και έγινες αυτούς που έγινες, άρα δεν μπορώ τα παιδιά εκτός από κάποιες συγκεκριμένες περιπτώσεις που είναι πολλοί. Κίνδυνος να τα αποτρέψω να μην κάνουν κάτι. Νομίζω ότι αυτό που λέει πιο πολύ από τα παιδιά, νομίζω το τονίζω τη λέξη. Νομίζω είναι κάποιος να τα ακούσει. Να το ακούσει; Χωρίς να τα κρίνει και χωρίς να τα συμβουλέψει δηλαδή εγώ και δεν νομίζω ότι είμαι μόνος.

Δεν είχα παράπονο ποτέ από τους γονείς μου ότι δεν με αγαπούσανε ούτε ότι δεν με συμβούλευαν ούτε με φρόντιζαν. Το παράπονο όμως είναι ότι δεν με καταλάβαιναν. Γιατί όταν έλεγα κάτι ήτανε ναι ναι, αλλά όταν ακούς το άστο το αλλά βγάλτο αλλά από τη ζωή σου μιλάει το παιδί. Άκου το κάποιες φορές μπορεί να μη χρειάζεται να πεις τίποτα μπορεί να χρειάζεται μόνο να ακούσεις.

Κι είναι πολύ σημαντικό να ακούσω χωρίς να έχω την ανάγκη να επέμβω να διορθώσω. Να συμβουλεύσω είναι αυτό που είναι. Είναι πολύ σημαντικό. Αν είμαι 15 χρονών, ο πατέρας μου, η μάνα μου να με ακούσουνε και να ακούσουνε ή τουλάχιστον να προσπαθήσω να καταλάβουν τι είναι αυτό το οποίο νιώθω. Εννοείται σαν γονείς θα βάλουμε και κάποια όρια και και έρχεται η ώρα να μιλήσετε να ακούσεις.

Και δεν έχουμε κουλτούρα, δεν είναι ότι ακούμε. Συνολικά, η κουλτούρα είναι ότι όταν αυτό που ονομάζουμε ακούω είναι περιμένω τη σειρά μου να μιλήσω. Και η επικοινωνία σημαίνει ακούω όχι, περιμένω να μιλήσω και αν πραγματικά αφήσω ό τι έχω πίσω μου και ακούσω 100 τα 100 των άλλων έχουμε συνεννοηθεί και σε μία σχέση δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσουμε, αλλά είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε ο ένας. Τον άλλον νομίζω ότι είναι και δύσκολο πάντα να συμφωνούμε έτσι κι αλλιώς ο καθένας έχει τη δική του. Προσοχή το.

Ζητούμενο. Αλλά μας έμαθαν κιόλας ότι. Είμαστε σε μία κουλτούρα που μάθαμε ότι στο δίλημμα τελικά θες να έχεις δίκιο, ή θες να είσαι ευτυχισμένος; Νομίζω ότι πιο πολλοί από εμάς μάθαμε να έχουμε δίκιο και είναι είναι άσχημο. Για όλους πάντως, αυτό που έλεγες ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη να τα ακούς, το βλέπω καθημερινά εγώ και στο σχολείο πολύ έντονα έρχονται να σου μιλήσουν μόνο για να τα ακούσεις.

Δεν περιμένουνε τίποτα εκείνη την ώρα από σένα δεν θέλουνε τίποτα να τους πεις παραπάνω απλώς να τα. Ακούς Δημήτρη; Αυτό που δεν περιμένουν τίποτα, το να τα ακούσεις πραγματικά είναι το πάνω είναι. Τεράστιο και νομίζω ότι έτσι χτίζεται και η συμπάθεια σε κάποιον εκπαιδευτικό, δηλαδή το έχω δει στα χρόνια τίποτα να μην τους πεις. Μόνο που θα κάτσεις να τα ακούσεις. Ναι, και χωρίς να τα κρίνεις είναι αυτό που είναι αυτό είναι, δεν είναι άσπρο, δεν είναι μαύρο, δεν είναι ψηλό, δεν είναι κοντό, δεν είναι χοντρό, δεν είναι λεπτό, είναι αυτό που είναι.

Έχουμε την τάση να τα βάλουμε σε κουτάκια. Δεν είναι και εύκολο, είναι αυτό που είπες. Δεν έχουμε μάθει άνθρωποι να έχουμε. Συνήθεια, ξέρεις, τα πάντα είναι συνήθεια. Μάθαμε όλοι να κάνουμε ποδήλατο. Ξεκινήσαμε όλοι σχεδόν όλοι με βοηθητικές ρόδες και μετά ισορροπήσαμε αυτό είναι μία τέχνη, μία δεξιότητα την οποία ασκήσαμε, οπότε οι περισσότεροι ξέρουμε ποδήλατο δεν ασκήθηκε ποτέ, δεν εξασκήθηκε η τέχνη να τον ακούω, δηλαδή μάθαμε ότι ο Όλυμπος είναι 2917 M.

Το θυμάμαι ακόμα, ξέρουμε πόσα ποτάμια έχει Ελλάδα, από ξέρουμε πόσα διαμερίσματα ξέρουμε, πρωτεύουσα δεν μάθαμε. Δεξιότητες ζωής, μία εκ των οποίων να μπορούν να ακούω. Χωρίς να μιλάω. Συνεχίζει έτσι το εκπαιδευτικό μας σύστημα στο βιβλίο Λοιπόν, έχεις γράψει ότι οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν από μικρές πράξεις και τώρα που λες για τις συνήθειες λοιπόν, πώς μπορεί ένας έφηβος να ανατρέψει αυτό το συνηθισμένο πρόγραμμα που κάνει και να να κάνει μία μικρή αλλαγή στη ζωή του, που πιθανότατα αργότερα να τον οδηγήσει σε μία μεγάλη πράξη; Εγώ το πρώτο του δώρο, το πρώτο βιβλίο μου, το δώρο που ουσιαστικά βγήκε το 2018.

Δεν είχα σκοπό να βγει να γράψω βιβλίο. Ήθελα να γράψω μία ιστορία. Και έγραψα μία ιστορία και μετά την άλλη μέρα ήθελα να γράψω μία δεύτερη ιστορία και γράψω μία δεύτερη ιστορία. Την τρίτη μέρα αποφάσισε να δημοσιεύσω την πρώτη ιστορία και δημοσίευσε την πρώτη ιστορία. Την τέταρτη μέρα έγραψα μία τρίτη ιστορία. Την πέμπτη μέρα έσβησα από τη δεύτερη ιστορία, δηλαδή η δράση, το βήμα. Κάθε φορά που κάνω ένα βήμα προχωράω πάρα πάρα πολύ μπροστά και στην πορεία κάποια στιγμή είχαν γίνει 30 ιστορίες, οπότε λέω τώρα δεν κάνουν να τις κάνω 100 να γίνει ένα βιβλίο. Δεν υπήρχε πρόθεση από την αρχή μου να βγει ένα βιβλίο. Άρα το να ξεκινήσω να κάνω κάτι πολλές φορές χωρίς να ξέρω που με πηγαίνει ακούγοντας το ένστικτό μου και να μην πω ότι κάποια στιγμή όταν θα ξεκινάω τώρα, τι είναι αυτό που γουστάρεις να κάνεις; Γουστάρεις να μιλάς, πήγαινε και βρεις κάποιον και μίλα γουστάρ να γράψεις. Γράψε κάτι, γουστάρεις να ρίξεις μία, ένα να γίνεται μπασκετμπολίστα, πήγαινε σαν

καλά, ρίξε μία μπάλα, ξεκίνα από κάτι. Έτσι αλλάζει ο κόσμος. Ο έλεγε ότι αυτός δεν θα κάνει το πρώτο βήμα δεν θα κάνει και το δεύτερο, οπότε βήμα βήμα πας είναι πολύ σημαντικό αυτό το πράγμα να κάνω το πρώτο. Βήμα και να ξεκινήσω κάτι που εμένα μου αρέσει. Και ξεκινάς έτσι με μικρά μικρά μικρά βήματα και τελικά φτάνοντας σε μία πορεία και διανύοντας μία πορεία, καταλαβαίνεις τελικά πόσα μεγάλα βήματα έχεις κάνει; Ναι και ξέρεις. Η δράση είναι συνήθεια.

Αν έχω συνηθίσει να είμαι στην αδράνεια κάποια στιγμή, όταν θα δεν βγαίνω μπροστά για να μην εκτεθώ, γιατί φοβάμαι την αποτυχία για πολλούς λόγους. Η δράση είναι πάρα πολύ σημαντικό και ο μόνος ο οποίος δεν απέτυχε είναι αυτός ο οποίος δεν έκανε τίποτα. Το οποίο είναι μεγαλύτερη αποτυχία, άρα ξεκινάς για το δρόμο και μπορείτε να έχεις και μόνος σου, αλλά ξεκινάς για αυτό.

Ξέρεις αν ψάξουμε τις παροιμίες είναι τεράστια λαϊκή σοφία. Δεν είναι τυχαίο ότι λέμε ότι αρχή είναι το ήμισυ του παντός, γιατί γιατί εκείνη τη στιγμή σπάει τη δύναμη της αδράνειας, οπότε βγαίνεις μπροστά και είναι πολύ σημαντικό να βγεις μπροστά. Και πώς αυτό μπορείς να το κάνεις με τα συνήθεια, δηλαδή okay, κάνεις ένα βήμα, αλλά η τάση του ανθρώπου είναι να σε πάει προς τα πίσω. Δεν είναι να ξανασυχήσεις.

Βροχή ότι έχεις ασκήσει πιο πολύ. Εγώ παλιά είχα ασκήσει το φόβο και την αδράνεια, οπότε κάθε φορά που έκανα κάτι. Προσπαθούσα να μείνω στη ζώνη ασφάλειας γιατί αυτό είχα μάθει στην πορεία. Μετά από πολλή δουλειά, εξάσκησε τη δράση, οπότε για μένα σήμερα, όταν θέλω να κάνω κάτι και το πιστεύουμε, είναι πολύ πιο δύσκολο να μην το κάνω παρά να το κάνω, οπότε εξαρτάται τι έχεις εξασκήσει πιο πολύ. Συνήθως έχουμε εξασκήσει τις κακές συνήθειες, τις καλές συνήθειες, δεν τις έχουμε εξασκήσει. Οπότε εγώ έχοντας δουλέψει αρκετά και με ειδικούς ανθρώπους, πολλά χρόνια έχω ασκήσει. Έχω εξασκήσει τις καλές συνήθως, οπότε. Είναι μεγαλύτερος ο πόνος να μην το κάνεις αυτό, να το κάνεις θα το κάνεις, θα φας τα μούτρα σου, θα ξανασηκωθείς, θα ξαναφάς, αλλά είναι μεγαλύτερος ο πόνος να πεις κάθομαι στα αυγά μου για να είμαι αυτό.

Το μούτρα, άλλη μία πειθαρχία βέβαια θέλει. Μία συνέπεια θέλει μία συνέπεια, θέλει μία συνέπεια. Τώρα είχα πάει στην Αμερική, είχα πάει κάποια στιγμή στο Λος Άντζελες πριν από μερικές μέρες να ακολουθήσουν, να παρακολουθούσε μία διημερίδα με πολύ σημαντικούς ομιλητές και γνώρισα κάποιους από αυτούς, σημαντικότερους, σημαντικότερους συγγραφείς και ομιλητές στον κόσμο.

Κάποιος από αυτούς. Έχουν ένα χαρακτηριστικό που δεν έχουμε εμείς Commitment συνέπεια είναι δεσμευμένες αυτό το πράγμα, δηλαδή αυτός το πρωί θα σηκωθεί και θα κάνει τη δουλειά είτε γουστάρει είτε όχι, είτε θέλει είτε όχι, είτε βαριέται είτε όχι. Είναι δεσμευμένος. Αυτός θα κάνει τη δουλειά που θα τον πάει μπροστά Γιατί είναι τρόπος ζωής. Πώς το έμαθε αυτό πιστεύεις;

Προπόνηση, προπόνηση, προπόνηση, προπόνηση και κάνει και παρέα με ανθρώπους που δεν τα παράτανε. Η σημαντικότερη από τις σημαντικότερες επιλογές στη ζωή μου, είναι με πίσω να κάνω παρέα. Αν η φίλη μου είναι τώρα κάτσε στα αυγά σου θα είμαι κάτσει στα αυγά σου. Αν οι φίλοι είναι πάνω να το κάνουμε θα είναι πάμε να το κάνουμε. Αν οι φίλοι είναι γιατί όχι θα είναι γιατί όχι. Οπότε είναι πολύ σημαντικό να κάνω παρέα με τους ανθρώπους για να πάω κι εγώ εκεί πέρα που θέλω να πάω. Ναι, πώς μπορούμε εμείς τώρα ως γονείς να αναγνωρίσουμε το δώρο; Αυτό που μας φέρνει η εφηβεία;

Γιατί ξέρεις, είναι μία συγκρουσιακή ηλικία. Είναι μία περίοδος συγκρούσεων. Γενικά μέσα στο σπίτι. Είναι μία περίοδος που τα παιδιά αντιδρούν σε πολλά πράγματα που μας λένε και πολλές φορές αντί να μας φαίνεται δώρο όλη αυτή η κατάσταση φαίνεται βουνό. Έχει πολύ ζόρι έτσι δηλαδή τώρα και εγώ δεν νομίζω επειδή έχω 2 παιδιά, αφού η εφηβεία δεν έχω λύσει τα θέματα. Απλώς κάποιες φορές οφείλει πρώτα απόλα αυτό το οποίο δείχνουμε στα παιδιά μας.

Τα έργα μας, όχι με τα λόγια μας. Δεν υπάρχει τίποτα. Υποκριτικό, αν μου επιτρέψεις το να λέω στα παιδιά μου να κάνουμε κάτι και να μην κάνω το αντίστοιχο είναι υποκριτικό τουλάχιστον επικίνδυνο. Είναι πάρα πολύ άσχημο το να της λέω Κυνήγα το όνειρό σου και το δικό μου να το έχω παρκάρει. Είναι πολύ άσχημο και είναι πολύ ανακόλουθο να της λέω διάβασε το βιβλίο και εγώ να μαι στο Tablet είναι πολύ ψεύτικο κάλπικο να τα πηγαίνω στη γυμναστική, στο μπαλέτο και εγώ να κάθομαι να τρώω τα πατάκια και να οτιδήποτε άλλο έτσι. Άρα το πρώτο πράγμα που κάνω είναι με το παράδειγμα μου. Και δεύτερον στην εφηβεία θα υπάρχουν συγκρούσεις έτσι; Εγώ είμαι σε μια φάση τώρα που η μεγάλη μου η κόρη που είναι 16, 17 με έχει μπλοκάρει από το κινητό τηλέφωνο για 2 3 μέρες γιατί συγκρουστήκαμε έντονα γιατί της είπα ότι είναι οφείλει να είναι πολύ; Είναι αρκετά συνεπής, κάποιες φορές κάποιες φορές δεν είναι συνεπής με τις υποχρεώσεις της, οπότε υπήρχε μία συνέπεια.

Ήρθε κάποιο mail από το σχολείο και ήταν πραγματικά πολύ ασυνεπής και κάνα μία. Της έκανα μια επίθεση μπορείτε να είναι και λίγο πιο έντονη από ότι έπρεπε και του λέω αυτό είναι δηλαδή θα έπρεπε να ντρέπες για αυτό το πράγμα που έγινε, οπότε κάποια στιγμή ξέρεις, δεν ήταν αυτό που ήθελε να ακούσει, οπότε με έχει μπλοκάρει.

Μιλάμε για τη μαμά τους, οπότε μιλάω με την κόρη μέσα από τη μαμά του, οπότε κάποιες φορές οφείλουμε να βάλουμε κάποια όρια και είναι το λιγότερο σημαντικό. Αν τα παιδιά αν θα είμαστε αρεστοί από τα παιδιά μας και εμείς γίναμε άνθρωποι όπως το λέμε στη δική μου τη γενιά, επειδή οι γονείς μας μας είπαν όχι σε κάποια πράγματα. Και θεωρώ ότι η σημερινή γενιά των γονέων έχουμε κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος και έχουμε μία πολύ μεγάλη αποτυχία. Το ότι έχουμε δεν έχουμε μπορέσει να βάλουμε όρια στα παιδιά.

Συχνά παιδιά αυτής της γενιάς είναι τελείως ανεξέλεγκτα γιατί τα οριοθετήσαμε. Είχαμε αυτή την κουβέντα με τον γιο μου θέση προχθές, ο οποίος μου είπε, Θα προτιμούσα να μην είχα εσένα μαμά. Διότι κλείνεις το λάπτοπ δεν παίζω. Ενώ εγώ θέλω να παίξω και γενικά δεν θα ήθελα να έχω μία τέτοια μαμά που να με ζορίζει τόσο. Πολύ. Έχει το δίκιο του σαν εφηβεία που το λέει και έχει το δίκιο σου και σαν γονιός που το κάνεις έτσι μπορεί να έχουν και οι 2 δίκιο, ξέρεις έτσι δεν είναι απαραίτητο να έχει ένας δίκιο το παιδί στην εφηβεία το βλέπει έτσι και κάνει πάρα πολύ καλά που στο λέει και κάνεις πάρα πολύ καλά σαν γονιός που έχεις ανοιχτή την πόρτα για να στο πει. Προφανώς δεν θα το λέγανε όλα τα παιδιά. Αυτό που του είπα βέβαια είναι ότι για να δούμε όμως αν ήμουνα ο άλλος γονιός και εσύ ήσουνα το άλλο παιδί, δηλαδή το μη όριο και ήσουν από το πρωί ως το βράδυ μέσα σε έναν υπολογιστή. Αυτό που θα σε οδηγούσε.

Ψυχοθεραπεύτριά μου λέει ότι τα όρια για τα παιδιά είναι τόσο σημαντικά για όλους. Είναι ασφάλεια γιατί ξέρουν και πού θα κάτσουνε, δηλαδή ένα παιδί το οποίο είναι ένα τελείως ανοριοθέτητο δεν ξέρει που να πάει χάνεται, οπότε τα παιδιά ξέρουν μέχρι πού είναι ότι ξέρουν ορίζεται ο χώρος και μπορούν να κάτσουνε στο όριο, οπότε είναι πολύ μεγάλο δώρο γιατί είμαστε σε μία κοινωνία που θα βγεις εκεί πέρα.

Δεν μπορεί να κάνεις αυτό που θέλεις και ορθά δεν μπορεί να κάνεις αυτό το οποίο θέλεις, οπότε πραγματικά πρέπει. Πρέπει είναι πρέπον να είμαστε. Μη ρευστή στα παιδιά μας για το καλό τους και είναι πολύ σημαντικό όμως να είναι ανοιχτή η πόρτα μας και να μας πει το παιδί ότι κοίτα να δεις αυτό το οποίο κάνεις μαμά. Δεν μου αρέσει καθόλου.

Είναι ναι, έχουμε δημοκρατία. Κατάκτηση είναι αυτό με τα παιδιά εγώ δηλαδή το όχι μόνο δεν το λέω για μένα. Εγώ το λέω για σήμερα για τον κάθε γονέα δηλαδή όταν έρχονται και μου λένε μου είπε αυτό είναι ευχαρίστησή σου. Πρέπει να είναι το ότι ήρθε και σου το. Είπε, εμένα ήταν κάποια στιγμή η κόρη μου μαζί με μία φίλη της στο σπίτι μου θα μένανε και από τις 11:00 το βράδυ ήτανε Σαββατοκύριακα μέχρι τις την άλλη μέρα το πρωί που θα μενα εγώ σύντροφό μου που είναι ένα 1 km πιο πέρα είμαστε κοντά οπότε την άλλη μέρα. Έφυγε η φίλη της φίλη της κόρης μου και τα λοιπά, οπότε κάποια στιγμή την πήγαινα στο πιλάτες που κάνει κάτι γυμναστικές και μου λέει Μπαμπά, θέλω να σου πω κάτι λέω για πες μου λέει δεν ήμασταν μόνος μας.

Εχθές κατά τις 12:00 ήρθαν ο τάδε και ο τάδε και τα λοιπά κάτσε μαζί και έφυγαν 03:00 το πρωί και απλώς να στο πω για να το ξέρεις λέω το εκτιμώ ιδιαίτερα το εκτιμώ ιδιαίτερα που μην πιστεύεσαι. Εκεί πέρα ομολογείται ότι δεν χρειάζεται. Κάνετε πάρα πολύ καλά που έκανες πολύ καλά που μου το είπες. Αν σε κάποια πράγματα ξεφεύγει, δεν είναι η ώρα που θα στο πει θα στο πει το παιδί σου να πεις ότι κακός έκανες. Πρώτα από όλα επιβραβεύει στο παιδί που μοιράστηκε κάτι μαζί σου που δεν ήταν υποχρεωμένο.

Αν χρειάζεται να κάνεις κάποιο σχόλιο για αυτό το οποίο έγινε ή δεν έπρεπε, το κάνεις σε άλλη στιγμή όχι την ευαίσθητη στιγμή που ανοίγει την ψυχούλα της και σου λέει Κοίτα να δεις, θέλω να αξίζεις. Αυτό είναι κατάκτηση μεγάλη και για το παιδί και για το. Γονέα έτσι είναι; Θα μπορούσε λέω να μην το είχες πει μου λέει έτσι είναι άρα με εμπιστεύτηκες, μου λέει έτσι είναι άρα μπράβο σου που με εμπιστεύτηκες σε ευχαριστώ. Πάρα πολύ.

Είναι είναι μεγάλη κατάκτηση πάντως αυτό για τον γονέα το λέω και στους γονείς που έρχονται στο σχολείο. Έτσι καμιά φορά μου λένε με παράπονα μα μου είπε αυτό λέω. Η κατάκτηση είναι ότι στο είπε ότι μπόρεσε να σου μιλήσει. Γιατί σήμερα μου μίλησε για αυτό το οποίο είναι μια μικρή δυσκολία. Αν φάει η πόρτα αύριο ή μεθαύριο σε μία μεγάλη δυσκολία δεν θα στο πει γιατί ο νευροσσχετισμός είναι ότι θα φάω κήρυγμα από τον πατέρα μου, τη μάνα μου, οπότε αν είμαι το δάχτυλο σηκωμένο κατήχηση και κήρυγμα στα μικρά δεν θα μου έρθει στα μεγάλα που οφείλω να είμαι εκεί πέρα και στα μικρά και. Στα μεγάλα.

Έτσι είναι στο νέο μας να επιλέγουμε με θάρρος ότι θέλουμε να το επιλέγουμε με θάρρος. Αυτή είναι η το βασικό concept του βιβλίου από το ναι είναι ότι. Το βασικό concept του ναι είναι ότι θα μετανιώσουμε πιο πολύ αυτά που δεν κάναμε παράγει αυτά που κάναμε, δηλαδή εγώ ένα κανόνα όταν είσαι όταν είσαι εντός νόμου και ηθικής και όταν αυτό που θέλεις να κάνεις δεν είναι παρορμητικό, πάντα κάντο όταν είναι εντός νόμου και ηθικής σου και όταν αυτό που θα κάνεις δεν είναι παρορμητικό κάντο θα μετανιώσει για αυτά τα οποία δεν έκανες. Το ίδιο λες και για το ΠΕΣ το σε έχω ακούσει να λες και για το. Θέλεις να σκεφτείς, σκέφτεσαι να το πω να μην το πω; Ειδικά αν η πρόθεσή σου είναι να κάνεις καλό στον άλλον και αν έχει ευγένεια αυτό το πράγμα και σεβασμό γιατί τη σημερινή εποχή έχουμε μπερδέψει κάποιες έννοιες.

Όταν θέλω να πω κάτι Ομο και αγενές, το ονομάζω ειλικρινές. Μπορεί να είμαι ειλικρινής και να είμαι και πολύ ευγενικός, οπότε αν είσαι ευγενικός, αν είσαι ειλικρινής και αν η πρόθεση σου να βοηθήσεις κάντο. Αλλά μην βαφτίζουμε ειλικρίνεια. Την αγένεια είναι άλλη η ελληνική γλώσσα είναι πάρα πολύ πλούσια για να συγχέουμε τις έννοιες.

Αλήθεια είναι και ζούμε και σε έναν κόσμο, ξέρεις όλο αυτό με τα με το instagram με το Tik Tok. Τα παιδιά δηλαδή παίρνουν τόση πληροφορία και τόσο πολλά σχόλια απέξω που πολλές φορές τους μπλοκάρει πολύ αρνητικά πάρα πολύ αρνητικά. Υπάρχουν στιγμές που μου λένε κυρία θέλω ξέρω γω να κάνω αυτό αλλά σκέφτομαι τι θα πούνε οι άλλοι; Γιατί γιατί έχουν μάθει ότι είναι μέσα σε μία κοινωνία του Φαίνεστε αυτό που μετράει είναι το τι φαίνεται στους άλλους. Ένας έφηβος ας πούμε ακούει συνέχεια όχι. Το λέγαμε και προηγουμένως ότι έχουνε γαλουχηθεί έτσι όχι από τους γονείς, όχι από το σχολείο.

Αυτό 10 φορές. Πώς μπορεί λοιπόν ένα παιδί που έχει μάθει στο όχι να φτάσει μπροστά στη ζωή του και να πει ναι, εγώ αυτό θα το κάνω; Λοιπόν διάβαζα κάπου και το εγώ σε ένα από τα βιβλία μου δεν είναι δικό μου, το είχε πει ο Maxwell σε μία ομιλία του. Ένα παιδί στα 18 του χρόνια έχει ακούσει περίπου 150.000 φορές όχι και μόνο 5000 φορές.

Ναι, άρα ουσιαστικά ένα παιδί στα 18 χρόνια έχει ακούσει 30 φορές παραπάνω όχι από την, οπότε αυτό το παιδί. Είναι απορίας άξιον δεν είναι απορίας άξιον που βγαίνει στην κοινωνία και λέει δεν γίνεται. Και έχουμε μεγαλώσει μία ολόκληρη γενιά και τους εαυτούς μας με το δεν γίνεται και μόνο το γίνεται. Θα σπάει μπροστά, οπότε για μένα είναι πάρα πολύ σύντομη η ζωή για να μην το δοκιμάσεις και πραγματικά το γίνεται του γονέα είναι αυτό το οποίο είναι το παράδειγμα για το παιδί. Όντως τα παιδιά μέχρι να κάνουν το πρώτο τους βήμα μέχρι να πουν το πρώτο μπαμπά μαμά Έλα πάμε Έλα μετά είναι πρόσεξε μη ανεβαίνεις στην Τραμπάλα.

Αυτή είναι για μεγαλύτερα παιδιά, μην ανεβαίνεις θα σου χυθεί οπότε ου. Κάνουμε τα παιδιά μας να έχουν αυτή την μαθημένη ανημπορια. Δεν μπορώ, δεν γίνεται, φοβάμαι και είναι πάρα πολύ άσχημο αυτό το πράγμα και εγώ επιμένω ότι ο βασικός τρόπος με τον οποίο θα το ανατρέψουμε είναι μέσα από το παράδειγμα μας, όχι μέσα από τα λόγια μας.

Αλήθεια είναι, εγώ λέω συχνά και στα παιδιά και στο σχολείο, αλλά το λέω πρωτίστως στα δικά μου παιδιά. Η ζωή μας δεν είναι πρόβα, δεν ήρθαμε εδώ και θα είναι σίγουρο ότι αυτό το οποίο ήρθαμε και θα πρέπει να ζήσουμε κιόλας. Είναι αφάνταστα σύντομη η ζωή. Είναι από τα θέματα που δεν μας αρέσει να συζητάμε, αλλά η ζωή είναι πάρα πάρα πάρα πάρα πολύ σύντομη και για κάποιους ακόμα πιο σύντομη, οπότε κάντο.

Κάντο υπάρχει περίπτωση όμως ένας έφηβος να πει και ναι σε κάτι επικίνδυνο; Δηλαδή είμαστε σε μια εποχή των Trends, γίνονται πολλά tik tok, βλέπεις κάντε αυτό, κάντε εκείνο βλέπουμε λοιπόν μία τάση των εφήβων να είναι τελικά σε μερικά πράγματα. Πολύ εύκολο το ναι τους, ενώ θα έπρεπε να είναι αλλού. Τι θα συμβούλευες αυτά τα παιδιά έτσι; Τονίζω ότι δεν είμαι ειδικός, εννοείται.

Πιστεύω ότι παιδιά τα οποία έχουνε καταφύγει σε δρόμους, άσχημους και σκοτεινούς, ίσως και το ξέρουν αυτό το πράγμα. Οι ειδικοί πιο πολύ είναι παιδιά, τα οποία είχανε πολύ μεγάλα συναισθηματικά κενά μέσα από το σπίτι, με ουσίες και με άλλα πράγματα. Δεν μπλέκεις έτσι εύκολα. Δηλαδή η ουσία ή ό τι είναι αυτό το πράγμα το οποίο ο καθένας έχει στο μυαλό του, έρχεται να καλύψει ένα κενό.

Και είναι πολύ σημαντικό, τουλάχιστον στο σπίτι και να είναι γεμάτα όταν το παιδί να μας μιλάει, να το ακούμε και να το κάνουμε να νιώθει σημαντικό να μην το ακυρώνουμε. Είχα κάποια στιγμή μία φίλη ψυχολόγο, ένα να αναλάβουμε την ευθύνη για τη ζωή μας. Πρώτα εμείς και το θέμα της συζήτησης που είχαμε την Άννα ήταν για τους νεκρούς γάμους.

Και μου έλεγε αυτή η φίλη ψυχολόγος ότι οι νεκροί γάμοι είναι κολλατήρια βίας, άρα το ότι εγώ κάθομαι με τον μπαμπά ή με τη μαμά σε ένα νεκρό γάμο από τη στιγμή που τοχουμε δουλέψει και βλέπουμε ότι δεν έχει μέλλον αυτό το πράγμα, είναι κάτι το οποίο δεδομένα θα κάνει κακό σε εμάς και στα παιδιά. Ένα παιδί το οποίο θα αναζητήσει.

Το οξυγόνο, την ανάσα και την ψυχή του και τα συναισθήματά του σε ένα μονοπάριο, το οποίο είναι πάρα πολύ κακό. Δεν είναι τυχαίο το αναζήτησε. Πάρα πολλές φορές ακυρώνουμε τα παιδιά μας και πάρα πολλές φορές όταν δεν έχω κάνει εγώ τη δουλειά μου Δημητρα δεν μπορώ εγώ να καταλάβω τι νιώθω το παιδί μου όταν δεν έχω πάει να κάνω ψυχοθεραπεία εγώ και δεν ξέρω τι κατανιώθω συγνώμη για την αυτή τη λέξη.

Πώς θα νιώσω ότι νιώθω το παιδί μου οπότε κάποια παιδί έχουν τεράστια κενά και τεράστια τραύματα και αν δεν έχω επιμεληθεί εγώ στα δικά μου τραύματα πώς θα μπορέσω να αναγνωρίσω το παιδιού μου, το τραύμα και να κάτσω εκείνη τη στιγμή να μιλήσω να το ακούσω και να νιώσω την ανάγκη του Βέβαια, εγώ θα συμπληρώσω, δεν είναι μόνο νεκρός γάμος, εμπειρικά θα μιλήσω. Τα αυτά.

Δεν είμαι ειδική, ένα απλά εμπειρικά. Μιλώντας έχω δει πάρα πολλά παιδιά που είναι από που οι γονείς τους έχουν επιλέξει να χωρίσουνε και παρόλα αυτά μεγαλώνουν και βιώνουν ας πούμε καταστάσεις μόνο με την πλευρά του ενός γονέα, δηλαδή ο άλλος με το χωρισμό και μετά έχει αποστασιοποιηθεί. Είναι απών. Είναι ένα από αυτά ένα από αυτά, δηλαδή κάποια στιγμή ας πούμε, πόσες φορές ακυρώνουν δηλαδή θα σου δώσω ένα παράδειγμα.

Δεν σου λέω ότι το κάνω σωστά, αλλά τουλάχιστον εγώ παρατηρώ κάποια πράγματα και κάποια δεν τα. Σωστά και λέω την επόμενη φορά τα κάνουμε σωστά. Είναι 6 χρονών η μικρή μου η κόρη, η Κολλητής είναι η Άννα Μαρία, οπότε κάποια στην κολλητή Η κολλητή για ακόμα τώρα που είναι 14 είναι η κολλητή της, οπότε κάποια στιγμή μου λέει Το παιδί μου μου λέει Ξέρω ότι είναι η κολλητή της Άννα Μαρία, οπότε της λέω Ρε συ, η μικρή μου δεν θέλει να λέω και το όνομα της δημόσια γιατί είναι παράξενο που το σέβομαι οπότε λέω ρε συ τάδε πες μου γιατί είναι κολλητή σου η Άννα Μαρία, οπότε φανταζόμουνα εγώ ότι θα πάει σε ένα πιο βαθιστόχαστο τι με καταλαβαίνει ότι με νιώθει ότι κάνουμε συζητήσεις Η κόρη μου, έτσι τη νηπιαγωγείο μου λέει Μπαμπά, Η κολλητή μου είναι Άννα Μαρία Γιατί περιμένω εγώ τώρα με κομμένη έναν ανάσα μου λέει γιατί έχει ωραίες κοτσίδες. Οπότε εκείνη τη στιγμή ξέρεις το πρώτο πράγμα να γελάσω, αλλά αν γελάσεις και το Κοροϊδέψεις έχεις ακυρώσει το παιδί σου για το παιδί των 6 χρόνων ότι η

κολλητή της η Άννα Μαρία έχει ωραίες είναι πολύ σημαντικό και οφείλετε να το σεβαστεί σε αυτό το πράγμα γιατί εκείνη τη στιγμή αυτό είναι πολύ σημαντικό για το παιδί σου. Ένα παιδί το οποίο ακυρώνεται με άλφα γιώτα, ένα παιδί το οποίο χειραγωγείται. Ένα παιδί το οποίο έχει μάθει σε ένα περιβάλλον το οποίο έχει βία και η βία δεν είναι μόνο η λεκτική σωματική. Πολλές φορές η σιωπή κουβαλάει πάρα πολύ η βία και τα λοιπά. Κάποια στιγμή ίσως να αναζητήσει και αυτό το οποίο του λείπει κάπου αλλού και είναι πολύ σημαντικό να έχω άλλο έλεγχο σε άλλο εποπτεία είναι μαγική λέξη εποπτεία να έχω μία εικόνα και μία σχέση με τους γονείς των φίλων των παιδιών, όχι έλεγχος, ασφυκτικός, μία εποπτεία να ξέρω ποιοι να είναι άνθρωποι, να ξέρω τι γίνεται με τα παιδιά μου.

Και στο σχολείο της. Μικρές μου τις κόρες κάποια στιγμή κάποια κάποια παιδιά αποβλήθηκαν από το σχολείο ή σε μικρή ηλικία γιατί είχε ανατεθεί σε παππούδες γιαγιάδες να τα μεγαλώνει. Γιατί οι γονείς λείπανε, οπότε είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να είναι εδώ, όχι σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο, αλλά ένα πλαίσιο κατανόησης εποπίας και επικοινωνίας. Το ξαναλέω εμένα η κόρη μου όταν μου είπε ότι ήρθανε τα αγόρια στο σπίτι, είχε το χώρο από μένα για να μου το πει. Αύριο μεθαύριο, αν συμβεί κάτι κακό στη ζωή της, μάλλον δεν το ξέρω.

Θα ρθει να μου μιλήσει γιατί ξέρω ότι εδώ πέρα αυτός θα με ακούσει, δεν θα με κρίνει. Δεν γίνονται τυχαία κάποια πράγματα. Και χτίζεται αυτό δηλαδή προχθές πάλι είχαμε μία κουβέντα με μία μαμά που μου λέει το απόγευμα βγαίνει 6-9, ξέρω γω στην περιοχή και κάνει βόλτες. Λέω με ποιους με τους φίλους του και είναι οι φίλοι του.

Δεν ξέρω. Μεθαύριο; Ναι, αυτό μπορεί να να δημιουργήσει, να οδηγήσει κάπου μπορεί και να μην οδηγήσει. Μπορεί να είναι καλό το να εμπιστεύεσαι, αλλά είναι καλό. Νομίζω είναι απαραίτητο η. Λέξη αποπτεία. Να προσέχουμε επειδή είμαστε πολύ καλοί. Στο να μεταχειριζόμαστε τις λέξεις για να πετύχουμε το δοκούν τελικά καλό που λέγαμε πριν ο δάσκαλός μου έλεγε ότι το παιχνίδι είναι στημένο από σένα για σένα.

Όταν λέμε αποπτία είναι εποπτεία. Όταν λέμε έλεγχος είναι έλεγχος, άλλο εποπτεία, άλλο έλεγχος και είχε πάει η κόρη μου μεγάλη τώρα που θα πάει ή ξεκινήσει η τρίτη λυκείου σε ένα νησί με την παρέα της και τα λοιπά και σε ένα νησί της προτείνω να κάνει κάτι το οποίο δεν έπρεπε μία ουσία και τα λοιπά. Εννοείται δεν έκανε, δεν εννοείται, δεν έκανε και μετά κάποια στιγμή το κουβεντιάσαμε σε ανύποπτο. Δεν μου το είπε με το που γύρισε. Μου το πε κάποια στιγμή μετά από 2025 μέρες μου λέει Μπαμπά εκεί πέρα που πήγα μας είπα να κάνουμε cocate exext και λέω Τι είπατε εσείς να συννεφά; Μου λέει Εννοείται Όχι ξέρεις εκεί πέρα είναι να σας δείχνει το παιδί σου ότι είσαι στέκεται στα πόδια σου; Όχι.

Πρότεινε αυτό είπα όχι πολύ ωραία. Υπήρχε κάποιο παιδί στην παρέα γιατί ξέρεις, είναι πολύ σημαντικό να σε εμπιστεύεται το παιδί σου. Λέω στην κόρη μου υπήρχε κάποιο παιδί στην παρέα που είπε ναι μου λέει όχι. Όλοι είπαν όχι εννοείται αλλά αυτό μπαίνει σιγά σιγά. Η εμπιστοσύνη και η επικοινωνία. Και ξεκινάει από τα πολύ μικρά πράγματα και είναι πολύ σημαντικό να ακούω το παιδί και να νιώθει ξανά το παιδί ότι δεν θα φάει κατάκριση για αυτό που μου είπε όταν θα έρθει η ώρα με τον μπαμπά και τη μαμά θα πρέπει να ορίσουμε ένα πλαίσιο, όχι εκείνη τη στιγμή όμως που το παιδί έχει ξεγυμνωθεί και σου χει πει οτιδήποτε να σου πει κάντο.

Λίγο αργότερα το timing που ελληνικά λέγεται χρονισμός, ο χρονισμός είναι πολύ σημαντικό. Θεωρώ ότι εκεί χάναν το παιχνίδι και οι δικοί μας, δηλαδή κάποιες φορές που πηγαίναμε να τους μιλήσουμε και γινόντουσαν έξαλλη. Αποτελές. Δεν ξέρω όχι ότι δεν εμείς δεν κάνουμε λάθη, κοίταξε απλώς είναι πολύ σημαντικό να έχεις την πόρτα ανοιχτή και να σου λένε μπαμπά αυτό που σου έλεγε Ο γιος σου μαμά αυτό το πράγμα πολύ σημαντικό η πόρτα να.

Ανοιχτό το αναλεκτικοποιεί κάτι ένα παιδί να είναι σημαντικό 8 μέρες μέσα και εκεί είναι η απομόνωση σε σένα. Τι σου δίδαξε αυτό; Εμένα ήταν μία δύσκολη Συνθήκη, ο παραβιάστηκε το κομμάτι της ιδιωτικότητας και κυκλοφόρησε το όνομά μου. Από τις πιο δύσκολες συνθήκες που έχω περάσει στη ζωή μου. Αν έχεις συνηθίσει. Να βρίσκεις τη λύση στο πρόβλημα θα ψάξεις να βρεις τη λύση αν έχεις συνηθίσει να ψάχνεις το πρόβλημα στη λύση αυτό θα κάνεις. Έχεις συνηθίσει να είσαι αχ βαχ θα είσαι αχ αν είσαι της λογικής ότι σκάζε και κολύμπα θα σηκώσεις κολύβω εγώ πέρασα πολύ καλά μέσα, δεν είναι μία δύσκολη συνθήκη για τα προσωπικά δεδομένα που κακώς κυκλοφόρησαν τέλος πάντων, αλλά ήταν ένα μάθημα.

Πολλαπλό το οποίο μου άφησε πολλά, πολλές πολλά συναισθήματα και δύσκολα. Αλλά και πολύ όμορφα συναισθήματα και κατάλαβα ότι τελικά όλα αυτά τα οποία λέω μπορώ όταν θαρθει η ώρα σε μία δυσκολία να τα καταφέρω. Να τα εφαρμόσει η τύχη στενεύουν εκεί και έτσι και η έφηβη λοιπόν κλείνονται συχνά στο δωμάτιό τους, στέλνουν τους 4 στενούς τοίχους του δωματίου τους. Αυτή την απομόνωση λοιπόν, τι θα τους συμβούλευες, πώς θα τους συμβούλευες να να βρούνε ρε παιδί μου; Μία πυξίδα κάτι πώς να μπούνε λίγο πιο; Βαθιά τα παιδιά μου μπαίνουν σπίτι, κλειδώνει την πόρτα και είναι OK και στο σπίτι γιατί εγώ είμαι υστεχωρισμένοι εμείς και της Μαμάς και της Μπαμπάς να κλειδώνει την πόρτα.

Εγώ θα πρότεινα στα παιδιά όταν κλείνονται μέσα, να κάνουν κάτι καλό και για τον εαυτό τους. Το να είμαι στη συσκευή και στο tik tok να βλέπω okay και τα λοιπά OK εντός ορίου είναι ok. Άνοιξε ένα βιβλίο, επικοινώνησε με ένα φίλο σου, κάνε κάτι το οποίο μελλοντικά όχι μόνο δεν θα το μετανιώσεις την υπερβολή του, αλλά θα σε έχει βοηθήσει κιόλας. Στο διάβαζα πριν από χρόνια ένα βιβλίο γιατί τα παιδιά ξέρεις τα 15, 16 χρόνια θεωρούν ότι θα ζήσουν για πάντα και η ζωή είναι πεπερασμένη, οπότε είχε γράψει μία αυστραλέζα νοσοκόμουνα ένα βιβλίο.

The top Five urge of the dine τι θα μετανιώσουμε πιο πολύ πριν φύγουμε; Γιατί αυτά είναι κοντά σε ανθρώπους σε ετοιμοθάνατους; Ήταν 6 μήνες μαζί τους και τα 3 πιο σημαντικά πράγματα που μετανιώνει άνθρωποι πριν φύγουν είναι τα συναισθήματα που δεν εκφράσανε. Είναι τους ανθρώπους που δεν χορτάσαμε και τα όνειρα που την Κυριακή.

Τα συναισθήματα που δεν εκφράσαμε τους ανθρώπους που δεν χορτάσαμε, τα όνειρα που την κυνηγήσαμε κανένας δεν είπε, θα ήθελα να μουνα παραπάνω στο Tik Tok. Κανένας δεν είπε, θα ήθελε να χαθεί κι άλλα δελτία ειδήσεων, οπότε είναι πολύ σημαντικό αυτό που κάνω να είναι κάτι που ο μελλοντικός μου εαυτός δεν θα μετανιώσει την υπερβολή του, οπότε τα παιδιά καλούνται να σκεφτούν για το καλό τους στο σήμερα, για το αύριο και είναι πολύ σημαντικό.

Όταν είσαι 16 χρονών, τι λόγο και τι σκυτάλη θα δώσει των 20 εξάχρονο εαυτό στον τριανταεξάχρονο εαυτό σου; Πώς σπίθεις τα παιδιά σου; Δεν θα πίσω, δεν τα πείθειες. Βέβαια, δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να προσπαθήσω να τα πείσω. Κάνω τα δικά μου τα όνειρα. Προχωράω στα δικά μου τα όνειρα στις ομιλίες μου έρχονται τα παιδιά μου όταν θέλουνε δεν είναι υποχρεωμένοι να έρθουν και τα παιδιά ξέρουνε πάντα να κρατάνε κάποια πράγματα και θα το καταλάβεις ανύποπτο χρόνο. Όχι την ώρα που προσπαθείς να τα πείσεις, το να πείσω έχει και μία η κηδεία.

Είναι leading by example είναι είναι με το παράδειγμα ουσιαστικά η υγιείς το να πείθο έχει μία βία, οπότε κάνεις μία συζήτηση, Ανοίγεις και αυτή τη δίοδο στο μυαλό της και την άλλη και είναι αυτά που θα επενδυουνε κοντά της. Μία ζωή. Οπότε είναι πολύ το μόνο σίγουρο, οπότε είναι πολύ σημαντικό να μάθο να μάθουν να σκέφτονται από μόνα τους, να κάνουν τις επιλογές τους από μόνες τους. Είμαστε στην εποπτεία, αλλά ουσιαστικά εσύ ο ίδιος ο δεκαεξάχρονος αν κάτσε να διαβάσεις για τη Δευτέρα Τρίτη λυκείου για αυτό που θέλεις εσύ όχι αυτό που θέλει ο γονιός σου, άλλο έγκλημα και αυτό.

Πώς μπορούν να βρεφανε να ξέρουνε τι θέλουν; Ούτε εμείς ξέραμε άλλα στα 18 σου στα 17 σου καλείσαι να ξέρεις τι είναι αυτό, Τι είναι αυτό που θέλεις τώρα; Δεν είναι απαραίτητο ότι αυτό θα συνοδεύσει για πάντα. Εγώ τελείωσα. Αν τα μπορική με βοήθησε πάρα πάρα πολύ δεν το εξασκό αυτή τη στιγμή του επιχειρείν όμως βοήθησε πάρα πάρα πολύ αυτό το πράγμα έχει μία ομιλία ο Steve Jobs, η οποία είναι must για όλους μας. Πρέπει να τη δούμε του stakehrist stay fully stakehanger stake full και λέει Ρε παιδί μου θα κάνεις κάτι σε 18 σου Θα κάνεις κάτι στα 19 στα 20 αυτές είναι τελίτσες όταν πας λίγο από μακριά αυτές τις τελίτσες ενώνονται, οπότε θα δεις ότι ουσιαστικά ενώνονται τη ζεις λέει στο τώρα αλλά ενώνονται στο μετά.

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Ή μία ιστορία που έκανε ένα μάθημα καλλιγραφίας σε μία σχολή; Τέλος πάντων, φαίνονται τελείωσε άσχετο ναι, αλλά λέει όταν έκανα τα Mac με τον βόζάνια βάζαμε τις τις ωραιότερες Γραμματοσειρές γιατί είχα σπουδάσει καλλιγραφή δεν πάει τίποτα χαμένο, αρκεί να είναι δική σε επιλογή και όχι του μπαμπά ή της μαμάς.

Εμείς οι γονείς οφείλουμε ναμαστε μακριά από τις επαγγελματικές και τις επιλογές καριέρας των παιδιών μας. Θα κληθούμε να πούμε μία συμβουλή και σε αυτό θεωρώ πουλάει αυτό. Δεν πουλάει το ένα το λες μία φορά. Και το παιδί ακολουθώ δικό του μονοπάτι για φαντάσου ο μπαμπάς του Μέσι να του είχε πει μην ασχολείται με το ποδόσφαιρο. Επειδή οι ποδοσφαιριστές δεν έχουνε, δεν ξέρω τι ή ο μπαμπάς του Πικάσο του είχε πει μη γίνει ζωγράφο ή ζωγράφοι τεράστια ευθύνη.

Πολλοί. Και αν είναι η άποψή σου, ΠΕΣ το μία φορά μία φορά. Εγώ επειδή την έχω πατήσει έτσι και έγινα κάτι που μου λέγανε οι γονείς μου, δεν μου βγήκε σε κακό. Βρήκα τη χαρά της ζωής μέσα από αυτό, αλλά επειδή την έχω πατήσει έτσι με πάρα πολύ προσεκτική και στα παιδιά του σχολείου και στα δικά μου τα παιδιά δεν θα πω ποτέ. Ακολουθήστε αυτό γιατί εγώ η ίδια το βίωσα με πολύ άσχημο τρόπο στην πορεία της ζωής μου.

Ναι. Αυτό που σε κάνει να χαμογελάς σου δίνει χαρά στη ζωή σου και θεωρείς ότι μπορεί να σου να σου φέρει και το βιοπορισμό έτσι γιατί οφείλεται να βιοπορισ; Αυτό το πράγμα. Έτσι, η αλήθεια είναι αυτή, πρέπει να το έχουν και αυτό στο νου τους στα παιδιά. Ποιο ήταν το πιο άβολο μάθημα που σου έδωσε η κόρη σου; Σου έχουν δώσει ποτέ κανένα μάθημα τα παιδιά σου; Ναι, πάνω στην υπερβολή της μου έχουν πει ας πούμε τις χειρότερες μπας του κόσμου έτσι εκεί πέρα, όσο και να σε πονάει και να σε κόβεις ακόμα κομμάτια. Το ακούς αυτό το πράγμα πονάει.

Δεν ισχύει πολλές φορές με τα νεύρα, λέμε μέσα στο αυτό πονάμε όταν πονάμε κάνουμε και άλλους ανθρώπους να πονάνε, οπότε έχω πονέσει και εγώ πολύ από τα παιδιά μου, αλλά δεν υπάρχει κάτι το οποίο είναι μόνιμο. Έχω ακούσει πράγματα με έχω να πονέσει ναι. Υπήρχε κάτι στη ζωή τους που. Σου δίδαξαν κάτι τα παιδιά σου με τον τρόπο τους; Συνέχεια.

Σκέφτεσαι μια ιστορία; Συνέχεια ρε συ δηλαδή είναι κάποια πράγματα τα οποία τα παιδιά μου, δηλαδή επειδή η μαμά τους έχει μία τρέλα με τα ζωάκια με τη φύση και τα λοιπά εμένα τα παιδιά μου μαθαίνουν οικολογία, ζωοφιλία και ουσιαστικά ένα τελείως διαφορετικό σύστημα αξιών και είναι πολύ σημαντικό να βάλουμε τις λέξεις σε σειρά. Πρόσφατα είχα πάρει ένα μία διαφωνία με τα παιδιά μου, κουβεντιάζαμε και είναι σημαντικό να κουβεντιάζουμε. Εγώ θεωρώ ότι ο κόσμος σήμερα στην πλειοψηφία δεν πετάει σκουπίδια όταν πάνε στην παραλία μαζεύουν τις σακούλες όχι όλοι οι 8 έως 19 σου 10 παλιά ήτανε αφήναμε και τα. Λοιπά.

Κουβεντιάζαμε τα παιδιά μου και λέμε τα παιδιά μας γιατί είναι τα παιδιά Τέλος πάντων, γιατί όπως λέει ο Gibr δεν είναι δικά μας. Τα παιδιά τα ονομάζουμε δικά μας αλλά δεν είναι οπότε μου λέει μπαμπά δεν ισχύει ο κόσμος πετάει σκουπίδια. Μετά από αρκετή ώρα debate και διαφωνία και λέω ρε παιδιά, όταν πηγαίνουμε στην παραλία τους Βλέπετε ναι, μου λέει πετάμε σκουπίδια μετά από 10 λεπτά συνεννοηθήκαμε τι σημαίνει σκουπίδια τα παιδιά μου, γιατί για τα παιδιά μου σκουπίδι να πετάξει μία τσίχλα.

Το οποίο καμιά φορά το κάνω και εγώ για μένα σκουπίδια να πετάξω τα μπουκαλάκι έξω το χαρτομάντιλο αυτό, οπότε μετά από 10 λεπτά διαφωνίας συνειδητοποιήσαμε ότι μιλάγαμε για άλλα πράγματα ένας με τον άλλον και είναι πολύ σημαντικό μέσα από την επικοινωνία και το διάλογο να καταλάβω τι είναι αυτό που θέλει να πει ο άλλος και η λέξη είναι πολύ σημαντική δύναμη, οπότε για μένα, για τα παιδιά μου και εγώ πετούσα την τσίχλα από το αυτοκίνητο μετά από εκείνη την ημέρα που θεωρούσα ότι δεν πετάω σκουπίδια, δεν ξαναπέταξα την τσίχλα του αυτοκινήτου. Γιατί τα νέα παιδιά αυτόν τον ρίζουν σκουπίδια; Εγώ έκανα μία έτσι και πήγαινε κάπου και εξαφανιζόταν ή δεν εξαφανιζότανε οπότε πήρα ένα πολύ σημαντικό μάθημα από τα παιδιά, αρκεί να είσαι ανοιχτός η ζωή, τα μαθήματα. Αν είσαι ανοιχτός.

Οι δύο μας λοιπόν μιλάει για τη σχέση με μας και τον εαυτό μας. Τι θα τι σημαίνει οι δύο μας ανάμεσα σε ένα γονιό και ένα παιδί σε ένα καθηγητή και ένα δάσκαλο σε ένα καθηγητή και ένα μαθητή Μένει οι δύο μας. Πρώτα από όλα. Η σχέση με τους το ξανατονίζω για τρίτη φορά γίνονται. Ειδικό δεν σε καλέσαμε εδώ. Μάλιστα το ξέρω άνθρωπο.

Σας ευχαριστώ πολύ. Ευχαριστώ Δημήτρη στο είπα, ξέρεις ανάγκη να το ξαναπώ. Η σχέση με τον εαυτό μας είναι η μητέρα όλων των σχέσεων. Η σχέση με τον άνθρωπό μου έρχεται ουσιαστικά και είναι ο καθρέφτης σε σχέση με τον εαυτό μου. Η σχέση με τα παιδιά μου είναι η σχέση με τον εαυτό μου. Αν έχω μάθει με τον εαυτό μου να είμαι πολύ αυστηρός θα είμαι και τα παιδιά μου πολύ αυστηρός.

Αν έχω μάθει να μην ακούω τον εαυτό μου δεν θα ακούω τα παιδιά μου. Αν έχω μάθει να είμαι φροντιστικός με τον εαυτό μου. Αν είμαι φροντιστικός και με τα παιδιά μου σήμερα που έχω την ομιλία 6 + 1 ιστορίες, έχω μία ωραία ιστορία από τον τελευταίο eurobasket, όπου έπαιζε Ισπανία με την Ελλάδα και η Ελλάδα κέρδισε με 5 πόντους την Ισπανία είχαμε 5 δευτερόλεπτα πριν τελειώσει το παιχνίδι και οι Ισπανοί είχανε μία επίθεση για να βάλουν ένα τρίποντο και αν τύχει να πάρουν να βάλουν και τα λοιπά.

Τέλος πάντων ο σλούκας ο παίκτης της Ελλάδος έκανε φάουλ στον Ισπανό. Που ετοιμάζονταν για τρίποντο που κανονικά θα έπρεπε να τον αφήσει να ακόμα και να το βάλει. Είχαμε κερδίσει το παιχνίδι, ενώ μέσα από τις βολές μπορεί να ξαναπαίρναν την μπάλα και να μειώνουν τη διαφορά. Έχω ένα στιγμιότυπο όπου ο σπανούλης, ο Coach Ελλάδος έχει πάρει το σλούκα 5 δευτερόλεπτα πριν το τέλος του παιχνιδιού, σε μία πάρα πολύ τρυφερή στιγμή και του εξηγεί πάρα πολύ υπομονετικά για ποιο λόγο θα όφειλε να έχει καν να τον αφήσει να κάνει το σουτ; Ο Σλόγκας το στιγμιότυπο δείχνει ότι τα συναισθήματα όπως τα διαβάζω είναι ότι. Είναι θυμωμένος με τον εαυτό του, δεν έκανε το σωστό ο σπανούλης, τον οποίο εκτιμώ και τώρα τον εκτιμώ ακόμα περισσότερο σαν coach της Ελλάδας που είδα κάποια δείγματα γραφής παραπάνω.

Εγώ τουλάχιστον ήτανε τόσο φροντιστικός, τόσο τρυφερός, τόσο κατανοητικός, τόσο υπομονετικός απέναντι στο Σουλ και το λάθος που έκανα και έχω αυτή τη φωτογραφία στα πλαίσια των καινούργιων ομιλιών που κάνω και λέω ΡΕ παιδί μου, αν καταφέρουμε η σχέση με τον εαυτό μας ναναι τόσο τρυφερή. Όσο του με τον Σύλλογο εκείνη την ημέρα έχουμε κερδίσει.

Όλοι θα πέσουμε όλοι θα σκοντάψουμε, όλοι θα κάνουμε τη λέξη που αρχίζει από μη. Δεν είναι ανάγκη να την πούμε. Είναι πολύ σημαντικό να με επιεικής με τον εαυτό μου. Η επική δεν σημαίνει να του ευχαριστώ και να τον αρχίσω να του λέω μπούρδες ότι δεν έγινε να είμαι ειλικρινής ακριβώς. Να τον αγκαλιάσω. Αυτό το ρήμα το είπες αυτό είναι όλα να τον αγκαλιάσω, να του πω την αλήθεια και να προχωρήσουμε.

Γιατί αν τον μαλώσω; Το παιδί μας όσοι έχουμε παιδιά δεν κάνει. Κάτι που το μάλσαμε να μην κάνει. Θα κάνει αυτό που τουπαμε να κάνει. Είναι πολύ σημαντικό να είμαι κατανοητικός, επιτρεπτικός με τον εαυτό μου ειλικρινής αλλά και ευγενικός και αυτή τη λέξη που είπες πολύ ώρα να τον αγκαλιάσω. Νομίζω ότι όταν αγκαλιάζουμε τον εαυτό μας, ερχόμαστε πιο πολύ σε ένα εμείς συνολικό, δηλαδή μπορούμε να αγκαλιάσουμε μετά και τους υπόλοιπους ανθρώπους και εκεί νομίζω ότι κρύβεται το μυστικό.

Μπορείτε με την κριτική, δεν έγινε ποτέ. Οφείλετε να πεις την αλήθεια με ωραίο τρόπο και εκείνη τη στιγμή τον αγκαλιάζεις αυτό που. Είπες. Αν η εφηβεία ήταν ένα δώρο τυλιγμένο και είχε και έτσι ένα κορδελάκι, τι θα έγραφες απέξω στο Καρτελάκι; Άνοιξε με εγώ την εφηβεία δήμητρα, την άνοιξα τη δική μου εγώ εφηβεία πέρα στα 40 μου χρόνια. Νομίζω ότι όλοι οι άντρες την περνάτε κάπου εκεί να. Ξέρεις ε εγώ την πέρα 40.

Χρόνια εγώ. Και τα έκανα όλα άλλο το mid LIFE Crisis και άλλο η εφηβεία. Εγώ ήμουνα πάντα ένα πάρα πολύ καλό παιδί, μοναχο παιδί. Δεν είχα πει ποτέ όχι. Ήμουν πάντα πάρα πολύ βολικό παιδί. Την επανάσταση που κάνουν τα παιδιά στην εφηβεία και είναι απαραίτητο να την κάνουνε. Εντός πλαισίων και τα όρια πρέπει να τα βάλουμε εμείς. Εγώ δεν την έκανα ποτέ και την άνοιξα το δώρο. Αυτό το άνοιξα 40 χρόνων και έγινε χαμός, οπότε είναι δώρο η εφηβεία και όπως λέει μία φίλη ψυχολόγος είναι το ίδιο το παιδί το οποίο θα σου κλείσει την πόρτα, θα την κοπανήσεις και θα σου πει θέλω να μείνω μόνος κι είναι το ίδιο παιδί που θα σου πει κάποια στιγμή με τον τρόπο του όχι με τα λόγια του μπαμπά με αγαπάς η μαμά με αγαπάς είναι το ίδιο παιδί, οπότε έχει αυτό το δίπολο.

Η εφηβεία. Πάντως πολύ πολύ καταπιεστικό το καλό παιδί επειδή το ανέφερες το λέω. Επειδή εμείς Μεγαλώσαμε σε μία γενιά που ήτανε πολύ σημαντικό να είμαστε τα καλά παιδιά, ήτανε τελικά πολύ καταπιεστικό για το υπόλοιπο της ζωής μας όλο αυτό το. Και αν έχεις μάθει το παιδί σου να το χειραγωγείς αύριο μεθαύριο και να σε κοιτάει στα μάτια και να νιώθει την ανάγκη να είναι ικανοποιημένος. Ο μπαμπάς και η μαμά να είναι καλό το καλό παιδί υπάκουο παιδί.

Αυτό το παιδί δεν μπορεί να κάνει σχέσεις και θα μπει σε ένα άλλο πλαίσιο σε ένα ίδιο πλαίσιο με άλλα άτομα όπου θα κάνει αυτό το οποίο. Του λένε τα αλάτωμα και θα κοιτάει στα μάτια αν έχει πάρει την αποδοχή. Αν το παιδί διψάγει αποδοχή και το λέω με την υπερβολή και την κακή έννοια, θα διψάγει όλη του τη ζωή για την αποδοχή.

Και θα μένει ανικανοποίητο για αυτό και δεν θα είναι ποτέ αρκετός. Ο ίδιος δεν θα μπορεί ποτέ να βρει. Την εθάγεται και θα φέρεται και θα αναζητεί τώρα πού είμαι εγώ που είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά να βρούνε τον εαυτό τους στο χώρο τους και τη φωνή τους από το σπίτι; Έπρεπε να διαλέξεις μία λέξη για να κάνεις χάζτα, ας πούμε τη ζωή σου για να μιλήσουμε και στη γλώσσα των νέων. Πήγα το δώρο.

Μου το δώρο. Έλεγα το δώρο. Είναι ένα πολύ μεγάλο δώρο. Είναι επιλογή. Γιατί επιλέξαμε από και πέρα που είμαστε να έρθουμε εδώ πέρα κάτω και να πάρουμε τα μαθήματα; Δεν είναι πάντα εύκολη, είναι σύντομη και είναι μαγική. Ευχαριστούμε πάρα πάρα. Πολύ. Να είσαι καλά ήταν πολύτιμος ο χρόνος σου για εμάς. Ευχαριστώ πολύ. Ευχαριστούμε στέφανε. Για όλα.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00