Κωνσταντίνος Δαγριτζίκος: Ο άνθρωπος που ονειρεύεται τα μέρη πριν τα αγαπήσει η Αθήνα
έχω ένα μυστικόΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ο Κωνσταντίνος Δαγριτζίκος είναι ο άνθρωπος πίσω από χώρους που άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο ζούμε την Αθήνα. Στο νέο επεισόδιο του podcast «Έχω ένα Μυστικό», μιλά στην Ιωάννα Σταμούλου για τη διαδρομή του, τις ιδέες που έγιναν πραγματικότητα και τη φιλοσοφία που κρύβεται πίσω από κάθε του εγχείρημα.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Γαστρονομική και πολεμική ζωή της Αθήνας. Έναν άνθρωπο που έχει την ικανότητα να βλέπει δυνατότητες εκεί που οι περισσότεροι βλέπουν εγκατάλειψη. Να ανακαλύπτει γειτονιές πριν γίνουν της μόδας, να δημιουργεί χώρους που δεν είναι απλώς μαγαζιά, αλλά σημεία συνάντησης ανθρώπων, ιδεών, πολιτισμών. Μαζί μας σήμερα ο Κωνσταντίνος Δαχρητζικός, συνδημιουργός, ιδρυτής μάλλον, του φρυλικού Σιξ Τόξ στο Μοναστηράκι που σήμερα συναντάμε με ένα τελείως διαφορετικό στυλ με άλλο όνομα έχει γίνει κλακάζ, έχει πάθει κλακάζ και της Γκουάλα στην Ομόνια και άλλων πολλών ακόμη project που θα τα πούμε στη συνέχεια Κωνσταντίνε καλώς ήρθες είμαι πολύ χαρούμενη που σε έχω εδώ γιατί είσαι ένας πολύ ξεχωριστός άνθρωπος και σε συμπαθώ πραγματικά και σε θαυμάζω.
Ευχαριστώ πολύ Ωνά για τα καλά σου λόγια. Με κάνεις να κοκκινίζω όπως το κουμπάκι του όνερ που έχω μπροστά μου. Λοιπόν, θέλω να σε πάω πίσω. Να σε πάω στα παιδικά σου χρόνια. Να σε ρωτήσω τι παιδάκι ήσουν εσύ. Κάπου διάβασα ότι δεν σου άρεσε το ποδόσφαιρο. Τι παιδί ήσουν εσύ. Δεν σου άρεσε το ποδόσφαιρο. Δεν σου άρεσε το μπάσκετ.
Τι σου άρεσε ρε Κωνσταντίνε. Χριστός και Παναγία δεν περίμενα αυτή την ανδρομή Που έχεις διαβάσει ότι δεν μου αρέσει το ποδόσφαιρο Δεν μπορώ να σου πω Που μπορεί να υπάρχει δημόσια αυτή η κουλιά Χριστή γνώση Ναι δεν μου αρέσει Δυσκολεύω να ξεχωρίσω ότι αφορά μεταξύ Μπάσκετ και ποδοσφαίρου Ενώ ξέρω ότι και τα δύο είναι με μια μπάλα Αλλά δηλαδή αν μου βάλεις τώρα ένα αγώνα μπάσκετ Σε αυτόν μπάσκετ θα πω Α δεν είναι ποδόσφαιρο αστείωμες κατά κόσμο, ψιλοξέρω να ξεχωρίζω Τι σε ενδιαφέρει να σου αγορευτούμε όταν ήσουν μικρός, τι σου άρεσε τι τραβούς την προσοχή σου Να τρώω πενιλίονια στην Ιωνία Εκεί μεγάλωσες έτσι Μεγάλωσες στην Ιωνία ναι Να παίζω drums Οπότε για να διορθώσω λίγο ότι δεν είσαι μουσικός Ψιλό ήμουνα λίγο μουσικός Είχα και φοβερά συγκροτήματα που έχουν γράψει ιστορία πραγματικά Δεν είσαι μουσικός που γνωρίζουμε οι περισσότεροι Δεν έχεις κάνει δισκογραφία Τι να κάνουμε τώρα Δεν έχω δισκογραφήσει όχι Πω από τι έκανα μικρός Δεν ξέρω Χάλασα στην Ιουνία
Δεκαετία του 80 και 90 Αυτές τις κλασικές γραφικές ιστορίες Βγαίναμε έξω παίζαμε εφτάπετρο Και όλα ήταν ερώδυνα Βγαίναμε έξω χωρίς να έχουμε κινητάκια Φοβερές ιστορίες Δεν πολύ τρελόμουνα γενικά για ποδόσφαιρα και τέτοια πράγματα. Το βόλεμου άρεσε δεν ξέρω γιατί γενικά με τα αθλήματα δεν τρέλεντόμουν. Το κολύμπι μου άρεσε πάντα, ακόμα μου αρέσει και το κάνω έτσι και σχεδόν καθημερινά αλλά πιο πολύ κάπως μου άρεσε η μουσική Τι σε έκανε τον Κωνσταντίνο που ξέρουμε σήμερα η οικογένεια, τα βιβλία η μουσική οι παρές Σίγουρα όχι τα βιβλία ενώ θα ήθελα να ήμουν αυτός να μου διαβάσει τρομερά εκατοντάδες χιλιάδες βιβλία δυστόσ δεν είμαι από αυτούς πλέον διαβάζω πάρα πολλά παιδικά βιβλία είμαι πάρα πολύ καλός σε αυτά και τα απολαμβάνω δηλαδή αν έχει εικόνες τα διαβάζω αν δεν έχει δεν τα διαβάζω Σε αυτά είναι Κωνσταντίνε μου ή τα διαβάζεις στα παιδιά Στα παιδιά, στα παιδιά είναι κάποιο που τα διαβάζω και μόνο Δηλαδή κάνεις μια προετοιμασία μόνος σου Δεν ξέρω, κάπως
σιγά σιγά βρήκα τη φάση μου Ήταν κάπως δηλαδή η μουσική ήταν κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ Στη μουσική βρήκες πάτημα περισσότερο Ναι, στη μουσική, μετά στα εικαστικά Δηλαδή τελείωσα το σχολείο και δεν είχα ιδέα τι θέλω να κάνω στο ζωή μου Τι σχολείο τελείωσες, θυμίσέ μου Σχολείο, σχολείο τελείωσα Και πήγα στον Τιρί που όταν μπήκα δεν ήξερα καθόλου τι θέλω να κάνω Σε κάποια φάση πήρα ένα μάθημα ιστορία της τέχνης Με μια φοβερή καθηγήτρια Και μου έκανε τρομερό κλικ Και λέω αυτό είναι Και αποφάσισα ότι ήθελα να σπουδάσω ιστορία της τέχνης και αρχαιολογία Ξεκίνησα τα ταξίδια Κάτι λίγο κλασσικά Στη Ρώμη, στη Φλωρεντία, τέτοια πράγματα Στο Ρονδίνο, όλα αυτά Και ενουθυσιάστηκα Μετά κάπως ξεκίνησα να ασχολούμαι Κι εγώ handzone με τα εκαστικά Να κάνω κάτι βίντεο, κάτι μητσογραφιές κάτι τέτοιες χαζομάρες παράλληλα που είχα κάτι συγκροτήματα και τέτοια με τη μουσική Φαίνεται λίγο στα μαγαζιά σου αυτό το πράγμα όχι λίγο, πολύ φαίνεται ακόμα και στα λογότυπα ακόμα και στο κόνσεπτ
Ε, είναι, υπάρχει μια Είσαι εσύ, είσαι πολύ εσύ Υπάρχει έτσι μια επιμονή και μια προσοχή μέσα από όλο αυτό το κομμάτι που σπούδαζα και μου άρεσε και άρχισα να ταξιδεύω είχαμε ένα άδειο διαμέρειο Αυτό και να το ξέρει κανείς. Συγγνώμη, Big, με το σεμνό τίτλο, ε. Όχι, όχι, ήταν αστείο γιατί ήτανε Big με τελίτσες κι αυτό. Ήτανε η αιμονία από πριν.
Απλά δεν σημαίνε κάτι. Το είπα Big επειδή ήταν ένα μικρό διαμέρισμα. Από το ήταν κάπως αυτό σαρκαστικό. Και το θυμάμαι σαν τώρα να μιλάω με το Λάκη τον Ιωνά γιατί το έβαζε σε ένα χάρτη που έβγαζαν τότε. Και μου λέει πως άντεπις. Δεν ξέρω, εσύ πες το Πες το big, big project space Μου λέει τι big έτσι σκέτω Βάλε και τελείως ξέρω εγώ Τι τελείες, του λέω βάλε έτσι σημαίνει κάτι Λέω όχι απλά να νομίζει ο κόσμος ότι σημαίνει κάτι Δεν σημαίνει απολύτως τίποτα Τέλος πάντων το κράτησα και δύο χρόνια Είδα ότι με ενθουσίαζε αυτό το πράγμα Το όχι να δημιουργώ εγώ Το να φέρνω ας πούμε Σε ένα κοινό τόπο Να δημιουργείς παρέες.
Κάπως έτσι. Προφανώς είμαι πολύ κακός στο να δημιουργώ εγώ πράγματα, αλλά μου άρεσε και ενδεχομένως να ήμουν λίγο καλός στο να δημιουργώ καταστάσεις. Καταστάσεις. Οπότε αποφάσισα ότι ήθελα να το σπουδάσω κι άλλο αυτό και με το τελείωσα το D.R.E.E. το 2005, έφυγα το 2006 να πάω στο Λονδίνο, όπου σπούδασα curating, επιμέλεια έργων σύγχρονης τέχνης, τέλος πάντων στο Goldsmiths, όπου έκασα δύο-τρία χρόνια εκεί.
Και εκεί ήταν κάπως που μου άρεσε πάρα πολύ, που το έδεσα όλο μαζί. Μου άρεσε ότι να κάνω, να οργανώνω πάρτι και να παίζω και μουσική. Μου άρεσε πολύ και το γαστρονομικό κομμάτι, κάπως να τα φέρω μαζί. Και στο Big Project Space είχα κάνει ένα τύπου γαστρονομικό event. Για τα τότε δεδομένα είχε γίνει και ένα μικρό μπάζ, για τα δεκά μου πολύ μικρά τέτοια, μην φανταστείτε.
Τώρα είχαν έρθει κάποιοι άνθρωποι που δεν ήξεραν αυτό ενώ είχε γίνει μπας Και είχε γραφτεί σε κάποιες εφημερίδες Είχα κάνει ένα dinner in the dark Είχα κάνει δηλαδή, είχα κάνει blackout όλο το χώρο Είχα βρει κάποιες χορηγίες σε φαγητά Είχα βάλει να ακούγεται κλασική μουσική Και ο κόσμος έμπαινε μέσα Αυτό ήταν τώρα ένα διαμέρισμα το οποίο δεν είχε επιπλά Δεν είχε κάτι, ήταν ένας άδειος χώρος που γινόταν εκθέσεις και είχε διάφορα φαγητά γύρω γύρω και έμπαινες μέσα ενώ δεν έβλεπες και έτρωγες κάποια φαγητά, ακούες κλασική μουσική κουτουλούσες έτρωγες χωρίς να βλέπεις τι ακριβώς τρώς έτρωγες χωρίς να βλέπεις τι τρως, ναι έπρεπε πρώτα να το βάλεις στο στόμα σου, να το πιάσεις ναι ναι ναι, ήταν και μια ψηλότάση τότε υπήρχαν κάποια μέσα στη Δανία ξέρω εγώ, υπήρχαν the journey park. Φαντάζομαι μπορεί να υπάρχει κάποιο ακόμα.
Απλά το dining in the dark κάπως το έχω ακούσει και μου άρεσε σαν concept. Οπότε αυτό, από τα χρόνια στο Λαονδίνο κάπως είδα ότι μου άρεσε πολύ κάπως το να αφομοιώσω λίγο όλα αυτά τα πράγματα που μου αρέσουν να ασχολούμαι. Δεν ήθελα να είναι κάτι μόνο σήμαντο, δηλαδή να είναι μόνο εκαστικά ή μόνο μουσική ή μόνο φαγητό ή μόνο κάτι.
Και κάπως ήθελα, μου άρεσε που τα έμπλεκα πιο πολύ και προς το τέλος σπουδών μου μπήκε λίγο το μικρόβιο ότι θα ήθελα να φτιάξω ένα τέτοιο χώρο που να φιλοξενεί όλα αυτά τα πράγματα που μου αρέσουν. Τις αγάπης σου τις μεγάλες αγάπης σου. Κάπως έτσι ναι. Το σκεφτόμουν και αρχίσει στο Λονδίνο αλλά τελικά επαναγυρίζω στην Αθήνα και για προφανές και για μη προφανές λόγους και επειδή εδώ ήταν οικογένειά μου είχα τους φίλους μου και επίσης πάντα έβλεπα πολύ μεγάλο potential αλλά στην Αθήνα. Δηλαδή με ενθουσίαζε πάντα σαν πόλη μου αρέσει πάρα πολύ που εντάξει προφανώς είναι πολύ διαφορετική από το 2009 που επέστρεψα για να ανοίξω το χώρο που θα άνοιγα σε σχέση με σήμερα αλλά δεν είναι και πάλι. Και πώς γεννηθήκε η ιδέα του Six Dogs. Μου είπες όλο αυτό το πρόλογο αυτό. Κάπως με κάποιο τρόπο τα έβαλες λίγο μέσα όλα αυτά. Με κάποιο τρόπο.
Εντελώς τα έβαλα μέσα γιατί ουσιαστικά το Six Dogs ήταν ένας χώρος που συνδυάζει ένα project space, μια μικρή γκαλερί δηλαδή για να κάνω τα εκαστικά που μου άρεσαν ένα συναυλιακό χώρο για να κάνω τις συναυλίες και τα πάρτι που μου άρεσαν και ένα μικρό μπαρ που μου άρεσε να μαζευόμαστε και να ακούμε μουσικές δηλαδή ήταν τα τρία πιο αγαπημένα μου πράγματα και μια μαγική αυλή η μαγική αυλή δεν ήταν από τα πράγματα που...
δηλαδή δεν έλεγα ότι να φτιάξω έναν χώρο που θέλω ομως δίποτε να έχει μια αυλή επέλεξα αυτό το χώρο επειδή είχε και αυτή την προσδοκία από πίσω του να γίνει ένας μοναδικός χώρος στο κέντρο της Αθήνας στην αρχή ήθελα να έχει και studio spaces, δηλαδή ήθελα να έχει και χώρους για να κάνω residency και να έχουν καλλιτέχνες σε χώρους να ζωγραφίζουν και τα λοιπά, απλά δεν βόλευε τεχνικά το κτίριο το συγκεκριμένο που βρήκα Τι έβλεπες τότε στην Αθήνα που δεν έβλεπαν οι άλλοι? Α δεν ξέρω θα πρέπει να μιλήσω με αυτούς τους άλλους Τι έβλεπα δεν σκέφτομαι ποτέ τι λείπει Τι δεν βλέπει κάποιος Απλά βλέπεις τι θες να κάνεις εσύ Τώρα δεν βλέπω Αχ έχει μια ελεύθερη γονίτσα εδώ πέρα Έχει φορφός να μπω Να τρουφώσω Κάπως ξεκίνησα να κάνω αυτό Η κύρια αφορμή ήταν τα πολιτιστικά Δεν ήταν το κομμάτι της εστίασης Το κομμάτι της εστίασης Ήταν εισαγωγικά αναγκαίο κακό Γιατί ήταν μια διωτική επιχείρηση Το Six Dogs δεν ήταν Ναι, ναι, ναι.
Η χώρη όμως έχουν ψυχή. Τι είναι αυτό που δίνει ψυχή σε έναν χώρο. Είναι το design, είναι οι μουσικές, είναι οι άνθρωποι, είναι η ενέργεια, είναι οι παρέες. Τι είναι. Ωραία, όσο κλισέ και αν ακούγεται, κάποια κλισέ για κάποιο λόγο υπάρχουν. Κάποια δεν έχουν λόγο να υπάρχουν. Υπάρχει μια αύρα και μια ενέργεια στους χώρους.
Η οποία, σωρίνε και λίγο greens τώρα να μιλάμε για ενέργειες και για αύρες, αλλά κάπως το νιώθω πολύ. Πρέπει να την αισθανθείς αυτήν την ενέργεια και να πας με τα νερά της ας πούμε Ναι γιατί δεν είναι, δηλαδή ο ίδιος χώρος, δηλαδή να πάρεις ένα ίδιο κουτί και να το κάνω εγώ ή εσύ Μπορεί εμφανισιακά να γίνει το ίδιο, δηλαδή να μας πούνε ξέρω κάντε ένα κόκκινο κουτί το οποίο θα έχει τέσσερα μαύρα αιχεία και θα σερβίρει η σουσί Θα καταφέρουμε να το κάνουμε και οι δύο Μετά θα είναι δύο εντυπωσιακά πράγματα Δεν λέω ότι θα είναι κάποιο καλύτερο ή κάτι χειρότερο Θα είναι απλά διαφορετικά Οπότε, εντάξει, τώρα προφανώς κάποια στοιχεία διακοσμητικά Και κάποια στοιχεία αρχιτεκτονικά Και κάποια στοιχεία αισθητικά Προφανώς δίνουν πάρα πολλά σε έναν χώρο Αλλά δεν είναι αρκεί τώρα αυτό για ένας χώρος να γίνει κάτι Για να αποκτήσει μια ουσιαστική θέση Δεν είναι η τύχη, δεν είναι οι καρέκλες, τα τραπέζια Δεν είναι, επίσης τώρα, καλά, ειδικά πλέον μωρέ Όχι πλέον, εντάξει πάντα γινόταν αυτό
Ανά τα χρόνια Ξέρεις ανάλογα την Εκάστοτε μόδα στο που είμαι έτσι Ή το εκάστοτε trend Τα μαζιά ψηλόχουν την ίδια καρέκλα Ψηλόχουν Την ίδια ασθητική της φωτογραφίσης Τη που εντάξει γίνεται κατά κόρον Αυτό είναι λίγο ωριακά χιδέο πλέον Ε αλλά Εντάξει πάντα συνέβαινε μόνο αυτό Εννοώ και τα για να μην οροποιήσουμε Ή να μην κατηγορήσουμε για να μην αδικήσουμε μάλλον δεκαετίες και την δεκαετία του 60 μια καρέκλα υπήρχε εκεί έξω όλα τα καφένια αυτή την καρέκλα έχανε την δεκαετία του 70 αντίστοιχα και πάει λέγοντας δεν είναι κάτι, είναι ανθρώπινο νομίζω Για πολλούς το Six Stocks δεν ήταν απλώς ένα μαγαζί ήταν ένας πολυχώρος ένα σημείο αναφοράς της πόλης μας σε πάρα πολλούς τομείς σήμερα τον συναντάμε σαν κλακάζ όπως είπαμε και στην αρχή Τι να περιμένουμε από το κλακάζ Εγώ πήγα εχθές αλλά θέλω να μου πεις εσύ τι άλλα πράγματα να περιμένουμε από το κλακάζ εκτός από αυτά που είδα εγώ εχθές Καταρχάς να αναφέρω ότι για μένα το Σιγκδόγγιζ είχε κάνει τον κύκλο του γιατί είχα αποχωρήσει
πριν τρία χρόνια όπου και ξύνιζα κάποια άλλα πράγματα Θες να τα πούμε Είχα κάνει ένα μικρό πέρασμα από την Έγλη στο Ζάπιο και μετά ξεκίνησα το Ζιγκόλα. Το Ζιγκόλα. Που θα φτάσουμε εκεί φαντάζομαι. Ναι βέβαια. Στην επόμενη σελίδα αυθόρμητων ερωτήσεων. Οπότε είχα αποχωρήσει πριν τρία χρόνια. Στην πορεία έκλεισε για διάφορους λόγους. Και μετά κάπως εμφανίστηκε πάλι η ιδέα με κάποιο καινούργιο σχήμα και συνεργάτες να αναλάβουμε πάλι το κτίριο που βρισκόταν παλαιό της Six Dogs και να το ξεκινήσουμε όμως κάτι νέο Θα περιμένουμε πάλι συναυλίες Θα περιμένουμε παραστάσεις Θα περιμένουμε πολλά πράγματα, αρκετά διαφορετικά Δηλαδή για μένα δεν είναι η συνέχεια του πριν Είναι κάτι καινούριο Άρα θα δούμε καινούρια πράγματα Ναι μωρέ, τυχαίνει να βρίσκεσαι σε έναν χώρο που Έχει γράψει μια ιστορία και έχουν προϋπάρξει Κάποιες καταστάσεις και έχουν γίνει διάφορα πράγματα Αλλά είναι κάτι καινούριο αυτόνομο, αυτόφωτο και παει λέγοντας με αρκετά διαφορετική αισθητική και όνομα
άλλη εξωστρέφεια Τις άπε κλακάς? Έπαθα κλακάς Για σένα Δεν ξέρω, προφανώς εγώ την ήξερα Καλά το ξέρω και όλοι τη λέμε Όχι δεν τη λέμε όλοι Είναι πολύ σκοτμένο τα έφημα Τι είναι κλακάς, παράποια Και ο Ξαφνιάς μου λέω Είναι φοβερό γιατί έχω πει ότι εγώ έχω μια γνώση την έχουν όλοι Ενώ μου φαίνεται πως άμα έχω μαθαίω κάτι Λόγια κάτι το ξέρεις και εσύ Έπαθα κλακάζ Είναι μια λέξη που κάπως Μια έκφραση Μια έκφραση η οποία χρησιμοποιείται λίγο έτσι Με αστείο τρόπο ρε το παιδί μου λέει Μια χαρετωμενιά Γαλλική λέξη είναι Δεν μιλάω γαλλικά ποτέ δεν θα τολμήσω να την προφέρω Όπως προφέρεται στη χώρα προέλευσής της Έπαθα κλακάζ Σημαίνει Έπαθα την πλάκα μου έπαθα και για καλό και για κακό όμως εντάξει εγώ θέλω να κρατήσω πιο πολύ το καλό βέβαια δηλαδή ελπίζω να μην πάθει κάποιος κάποιο κακό αλλά κάπως μου κάνει γιατί ήθελα να πω ένα λίγο πιο διαστρεβλωμένο πράγμα δηλαδή γι' αυτό και η ταμπέλα και το λογότυπο του κλακάζει είναι λίγο σαν να έχει πάθει κλακάζει και το ίδιο
είναι λίγο και όλη η εμπειρία που κάπως χωροταξικά ας πούμε που φτάνεις Στρίβεις ένα μικρό στενάκι που περιμένεις να μην έχει κάτι Τελικά έχει κάτι μεγάλο, κατεβαίνεις κάτι σκαλιά Μη γίνεις σε ένα κήπο που παθαίνεις μια έκπληξη Και από εκεί που το περιμένεις μπορεί εκεί που κάθεσαι και τρώσεις μια πίτσα Έπινες ένα ωραίο κοκτέιλ που κάτι να σου έκανε εκείνη τη στιγμή Μπορεί να πας πάνω να δεις ξέρω κάποια στεναυλία Να έχει κάποιο stand up ή να αγοράς κάποια βινίλια που να έχει κάποιο market Να έχει κάποιο μπάρμπ εκεί στο πεζοδρόμιο εκεί μέσα έχουν χρώμα, είναι χρωματιστά.
Έχει, γενικά το χρώμα και αυτή η εξωστρέφεια κάπως νιώθω ότι θέλω να είναι μέρος του χώρου της πολιτικής ενδονομίας. Έχει μια εξωστρέφεια έτσι όπως το λες και μια παιδικότητα. Οκ. Εγώ πέρασα καλά. Α, πήγες επότε. Πήγα. Χτες που δεν ήσουνα. Συγγνώμη, είχα υποχρεώσει. Εντάξει. Να σε ρωτήσω Κωνσταντίνε, Από πού προέρχεται αυτή η ανάγκη σου να κάνεις πράγματα που μοιάζουν αδύνατα.
Έχεις κάνει, έχω μάθει, μία συναυλία 10 ώρων με 15 μουσικούς που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους και δεν είχαν κάνει καμία πρόβα για 10 ώρες μέσα στο ηφαίστειο της Νεσίρου. Έχεις κάνει την έρευνα σου βλέπω. Έχω κάνει την έρευνα μου. Μία τοποδόσφαιρο, μία συναυλία. Ναι, ναι, ναι. Τρελή η Στόκερ. Υπάρχει κάποιο project που δεν κατάφερες ποτέ να υλοποιήσεις Έτσι τώρα περνάνε διάφορες ιδέες από το μυαλό του ανθρώπου Αυτό πλάκα πλάκα Εντάξει για μένα αυτό ήταν το πιο κάπως έτσι το Με διαφορά δηλαδή το πιο αγαπημένο μου πράγμα Που σου κατέβηκε Δεν ξέρω κάπως σκέφτηκα και λέω να το κάνουμε Πριν 10 χρόνια ακριβώς έγινε by the way Και ένας ειδικοί ορθός δεν ήταν 10 ώρες ήταν 10 ώρες και 34 λεπτά Παρντών γιόλας Γιατί ήταν από την δύση του ηλίου μέχρι την ανατολή Μόλις έπεσε για ύπνο ο ήλιος Ακριβώς Εσείς συσσαλώσατε Ήτανε μέσα στον κρατήρα του ηφαιστείου της Ενισύρου Γιατί υπάρχει ένα θεατράκι έξω που πηγαίνονται κάτι στενά βλέπεις Εσείς μπήκατε μέσα Εμείς μπήκαμε μέσα
Δεν μπορεθήκαμε αρκετά Και στήσαμε μέσα στον κύκλο του ηφαιστείου ένα πολύ μεγάλο κύκλο τον οποίο τον είχαμε μοιράσει σε 15 ίσα μέρη, στο κάθε σημείο αυτά 15 είχε κάτι σαν μουσικός δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, δεν είχαν παίξει ποτέ ξανά μουσική υπήρχαν φωνητικά, υπήρχαν πλήκτρες υπήρχαν κρουστά, πνευστά, κιθάρες κοντραμπάσα, πολλά πράγματα και αυτοσχεδίαζαν χωρίς τεχνητό φωτισμό, είχε πανσέλινο εκείνο το βράδυ και αυτοσχεδίαζαν για 10-34 λεπτά μέχρι να τέλει ο ήλιος εντάξει θα φοβερό είχαν περάσει 2.000 άτομα σε ένα νησί που έχει μόνους κατοικούς 800 δηλαδή ήταν πολύ ωραία εμπειρία αλλά εντάξει ό,τι ωραία μας έρχεται στο μυαλό προσπαθούμε να το κάνουμε υπάρχει κάτι που σου κατέβηκε στο αυτό και δεν κατάφερες να το υλοποιήσεις όχι ήμουν σίγουρο υπάρχει αυτή η συναυλή που θα θυμάσαι για πάντα ή δεν έχει γίνει ακόμα η συναυλία που θα θυμάσαι για πάντα Ελπίζω Ελπίζω γιατί ακόμα θέλω να πιστεύω ότι ζω και ζούμε εμπειρίες οι οποίες γίνονται κομμάτι της ζωής μας
και με κάποιο τρόπο μας διαμορφώνουν Είναι αυτό μωρέ γίνεται όλη αυτή η συζήτηση που πλέον κάτι απαραίτητος πρέπει να σου αλλάξει τη ζωή για να πεις ένα καλό λόγο Πήγα ξέρω στη νέα ταδε γαστροταβέρνα ξέρω εγώ και σου λέει κάποιος ε δεν άλλαξε η ζωή μου ή δεν ξέρω εγώ την νέα πολύ αναμενόμενη τελεία του καλοκαιριού, δεν άλλαξε η ζωή μου ή πήγα να ταξίδι μεγάλε, δεν χρειάζεται να αλλάξεις τη ζωή σου ή μπορεί και να αλλάξεις και να μην το καταλάβεις εκείνη τη στιγμή Μην βγάλεις τόσο γρήγορα αποτελέσματα Δεν είναι προαπαιτούμενο Δεν άλλαξε ποτέ κανένας η ζωή τρώγοντας μια ωραία μπριζόλα Σίγουρα Υπάρχει κάποια εποχή που σου λείπει κάτι που θέλεις Γενικά θέλω να ζω στο τώρα Και να κοιτάω γενικά το τι συμβαίνει γύρω μου Και να κοιτάω μπροστά Δεν είμαι καθόλου ρετρολάγνος Ναι το θυμάμαι μου το έχεις ξαναπεί Δεν μου αρέσει καθόλου αυτή η νοσταλγία Αυτά τα παλιά τα χρόνια και τα λοιπά Όμως παίρνεις πραγματάκια μαζί σου Από παλιά Καλά εννοείται δείξεις και εγώ που λέω τώρα
Αυτό το πολύ Την πλούζα που λέει γκαραντή Έχει μια Και την έβαλε επίτηση, επειδή ήξερα τι μπορεί Γι' αυτό το podcast να ρίξει κάποιο βιντεάκι Να φανεί ότι φοράω ψαγμένη μπλούζα Αλλά κανονικά φοράω Λευκά μπλουζάκια που δεν έχουν Λογότυπα πάνω κτλ πλέον Εντάξει τώρα τι προφανώς Έχει πλάγει, γιατί ακούγα πριν λίγο καιρό Σε μια άλλη ραδιοφωνική εκπομπή Ήταν τόσο πολύ ωραίος τραγουδοποιός Ο οποίος είχε παλιά μια πολύ γνωστή γνωστή μπάντα στα AIDS και στα NINES και τα λοιπά και το ρώτησε ο δημοσιογράφος αν αναπολύσκανε κάτι ξέρω εγώ από τη δεκαετία του 80 και του 90 πως ήταν τα πράγματα διαφορετικά στα εμβουλιακά και είπε κάτι πολύ ωραίο αρεσίνος πω τι αναπολώ, ότι αναπολώ το τότε έπαιρνα τους φίλους μου ότι έπρεπε να πάω με τηλεκάρτα για να πάω σε ένα να τους πάρω τηλέφωνο για να τους βρω και αν είναι εκεί για να κανονίσω σε ένα σταθερό τηλέφωνο ας πούμε Δεν αναπολώ λέει αυτό το τι υπήρχε Δηλαδή προφανώς είναι πιο εύκολη κατάσταση Με ένα κινητό σήμερα
Αναπολώ το τι ήμουν νέος τότε Και έκανα αυτά τα πράγματα Το εαυτό μας Κωνσταντίνε τι θα έλεγες Στο 18χρονο εαυτό σου Άμα τον συναντούσες τώρα μπροστά σου Βλέπω ένα χαζοτρέιλερ Χθες μια ταινία που έχει να κάνει με Ταξίδι στο χρόνο και τα λοιπά Τώρα είναι πολύ spooky που με ρωτάς αυτό Τι θα έλεγα στο 18χρονο εαυτό μου Μην αγχώνεις όλα καλά Αυτό περίμενα από σένα Νομίζω κάτι τέτοιο θα το έλεγα Δεν περίμενα κάτι άλλο από σένα Γενικά το είχα πολύ αυτό Ειδικά το ότι υπήρχε μια περίοδος της ζωής μου Μετά τα 18 Που σκεφτόμουν πόσο σημαντικά είναι Όλα τα μικρά παράματα και μικρές αποφάσεις Που παίρνουμε κάθε μέρα Δεν τους δίνουμε σημασία Προφανώς υπάρχουν και πολύ σημαντικές αποφάσεις Όπως σε ποιο σχολείο θα πας ή τι δουλειά αποφασίσεις να κάνεις, τι θα σου πω.
Δηλαδή υπάρχουν, ας πούμε, 5-10 πολύ σημαντικές αποφάσεις σταθμοί στη ζωή του κάθε ανθρώπου, οι οποίες αυτές παίζουν τον μεγαλύτερο ρόλο. Σε ποια πόλη θα ζεις και πάει λέγοντας. Απλά υπάρχουν και καθημερινά πολλές αποφάσεις. Δηλαδή εγώ ας πούμε όταν τελικά πήγα και σπούδασα στο Λονδίνο, ήμουν άμεσα στο Λονδίνο και στο Άμστερνταμ.
Τελικά δεν με πήρανε στο πρόγραμμα στο Άμστερνταμ Γιατί είχα πάει χάλια άϊπνος Επειδή είχα ακυρωθεί μια πτήση Είχε γίνει μια τρελή αναμπουμπούλα Θεωρώ ότι αν ήμουνα σε φόρμα Και δεν είχα χάσει αυτή την πτήση Και είχα κοιμηθεί κτλ κτλ Και τα είχα πάει πολύ καλά σε αυτή τη συνέντευξη Μάλλον θα με είχαν πάρει στο Άμστερνταμ Αν είχα πάει εγώ στο Άμστερνταμ Θα έχεις πάρει τελείως διαφορετικό γράμμα Σίγουρα θα μιλούσαμε μαζί σήμερα Σε αυτό το πολύ ωραίο και ενδιαφέρον podcast Οπότε αυτό ας πούμε ήταν ένα μικρό ταίκιο Επειδή ακυρώθηκε μια πτήση Η ζωή μου έχει βρεθεί εδώ που έχει βρεθεί Δεν έχω ιδέα τι θα γινόταν Και δεν θέλω να μπω σε αυτή τη σκέψη Οπότε ναι εντάξει Προφανώς και να φαγωγώ πράγματα Που ζούσαν και άνθρωποι που δεν ζουν πλέον Είτε αυτοί είναι κοντινοί μου είτε είναι καλλιτέχνες που θαύμαζα είτε είναι οτιδήποτε και προφανώς και αναπολώ τη συναυλία των Μέγαντεθ που είχα πάει το 1996 στο γήπεδο Ριζούπολης που είχα κρύψει μια μηχανή φωτογραφική
μιας χρήσης μέσα στο βρακί μου για να μην την πιω σεκιουριτάς και κατάφερα και έβγαλα δύο πόδες στους Μέγαντεθ οι οποίες για εκείνα τα χρόνια ήταν ό,τι πιο πολύ του είχα ζωή μου Αγάπη μου Και σε μια εβδομάδα που θα ξαναπάω στους Μέγαντεθ Και θα τους βγάλω 100 φωτογραφίες και βίντεο Δεν θα έχουν καθόλου την ίδια αξία Και σίγουρα και εγώ δεν θα έχω την ίδια χαρά Εντάξει γιατί δεν είμαι σε αυτή Δηλαδή εντάξει πιο πολύ με ευχαρίστησε ο David Byrne Ας πούμε που είδα πριν λίγες μέρες Παρά οι Μέγαντεθ που τους άγουα τότε και τώρα τους ακούσω Πού θα πας απόψε Στον Εικέβ θα πάω Μπορώ να το πω Πάμε τώρα να μιλήσουμε για το φαγητό Γιατί το φαγητό Να μιλήσουμε για το φαγητό Γιατί έχεις μπει Για τα καλά στην αστίαση Πώς πήκε η αστίαση Το φαγητό Στο επίκεντρο Δεν μου αρέσει καθόλου ο όρος αστίαση Για κάποιο λόγο Αυτός είναι Δεν γίνεται χωρίς αστία δεν μαγειρεύεις Η εστία μου αρέσει, η εστίαση κάπως Δεν ξέρω τι μου κάνει Η εστία όμως ήταν πάντα το κέντρο του σπιτιού
Ήταν εκεί που μαζευόταν όλη η οικογένεια Εκεί που υπήρχε Η εστία μου αρέσει κάπως το εστίαση Επειδή κάπως χρησιμοποιείται και πολύ Ο κλάδος της εστίασης Και ο κλάδος της εστίασης Σε αυτόν τον κλάδο βέβαια είμαι κι εγώ Για πες λοιπόν για τη ζυγκουάλα Ζυγκουάλα Κάνεις και τέτοια Η ζυγκουάλα Είναι μια σύγχρονη εκδοχή της ταβέρνας του μαγειρίου Πώς να το πούμε Δεν ξέρω Εσείς πείτε ό,τι θέλετε Εγώ δεν λέω και πολλά Απλά το έκανα και ο καθένας δίνει τη δική του εκδοχή Δεν ξέρω, κάπως σκεφτόμουν αυτή την ιδέα εδώ και πέντε χρόνια περίπου Είναι ένας χώρος που συνομιλεί με το παρελθόν το δικό του Αλλά...
Δεν έχει κάποιο παρελθόν ο ίδιος χώρος Όχι ρε παιδί μου δεν υπήρχε ξεμαγειρείο αυτό στο βαλιά εντελώς τυχαίο δεν είναι ότι κρατήθηκε κάτι από το χώρο επειδή υπάρχει κι άλλος κόσμος που το λέει και το ξαναλέει αν δείτε σε τι χάλια ήταν ο χώρος όταν τον κιάσαμε ενώ είχε ένα ξυσκακό πλακάκι κάτω κάτι ψηφίδωτα δεν ήταν αυτή η εικόνα του παλιού μαγειρίου τυχαίνει να ήταν ένα μαγειρείο ναι κάποτε ήταν ένα μαρτυγυρίο ήταν μια ιδέα που σκεφτόμαστε τελευταία πέντε χρόνια που ήθελα να φτιάξω έναν χώρο που θα είχε φαγητό, κρασί παλιά ελληνική μουσική και από την πρώτη στιγμή που το σκεφτόμουν είναι αυτό που γίνεται στον Κόλλα είναι ακριβώς αυτό που ονειρευόμουν.
Δηλαδή ένας για τα δικά μου μάτια ένας αρκετά απλός και ταπεινός χώρος. Γι' αυτό και δηλαδή αυτά τα στοιχεία που κάπως σε κάποιους παραπέμπουν η παλιό μαγειρίο ή σταθμοκτέλ όπως λένε πολύ που έχουν να κάνουν με την καρέκλα ας πούμε αυτή την κλασική τη δερμάτινη την αγαπάς τη δερματινή, δα την παίζεις και το κλακάς την έκανες της μόδας είχε περάσει η μόδα της μητρίας εγώ σε φέρνω στα πιο μοντέρνα μην νομίζεις για μένα αυτή η καρέκλα ας πούμε δεν είναι δεν την έχω βάλει εκεί για να μας θυμίσει κάτι για μένα αυτή η καρέκλα είναι ένα λαϊκά διαχρονικό στοιχείο της Ελλάδας το οποίο Κάποτε το έβρισκες πιο έντονα Σε χώρες πλέον το βλέπεις όχι τόσο πολύ Κάπως ήθελα αυτή την καρέκλα Δεν ξέρω γιατί Η ταπετσαρία με αυτό το οποίο είναι κάτι το οποίο Είχα μια ταβέρνα σαν του Μέρκα κοντά Στην γειτονιά μου που πηγαίναμε πολύ Έχει κάνει χαμό η αφίσα Δεν ξέρω Και μου άρεσε 9 Δεκεμβρίου του 2025 Μαγειρεύει ο Βασίλης Χαμάμ στην κουζίνα Και ούτε λέω μαγειρεύει Μαγειρεύει, είναι στα λίθια εκεί
Μες στην κουζίνα και μαγειρεύει Το βλέπουμε, δεν σηκώνει κεφάλι Κάνεις δεν σηκώνει κεφάλι Ναι εννοώ δεν κάνει κονσάλτινγκ από εδώ από εκεί Είναι μέσα στην κουζίνα και μαγειρεύει όπως πρέπει να κάνουν οι μάγειρες Σε ευχαριστώ πολύ Κωνσταντίνε Με το Βασίλη τυχαίνει κάπως Να ψιλογνωριζόμαστε από το Λονδίνο Γιατί και αυτός παλιά Έκανε τους πειραματισμούς του Όταν ήμουν στο Λονδίνο 2006 με 2009 Σπούδαζα εικαστικά Σε ένα αντίστοιχο κολέγιο που σπούδαζα και εγώ Οπότε κάπως λίγο είχαμε γνωριστεί τις δύο τρεις φορές Τον έχεις ανακρίνει και τον Βασίλη, σωστά Και κάπως γνωριζόμασταν Εντάξει είναι μοναδικός αυτό που κάνει Μου ταιριάζε πάρα πολύ για αυτό που θέλω να κάνω Ήταν πολύ καλό το timing για αυτόν Και δώσαμε τα χέρια και μετακόμιζες στην Αθήνα και τον μετακόμισε τον μετακόμισα δεν τον έφερες, τον μετακόμισες τον μετακόμισα εντελώς και είναι πλέον Αθηναίος πολίτης και μαγειρέει φανταστικά πράγματα, εντάξει, ωραία βιολογικά, αυτό ότι βρίσκουμε φοβερούς χαράδες, όλα αυτά τα τέτοια
γιατί κάπως αυτό νιώθω γιατί πήγες στην Ομόνια Κωνσταντίνε έψαχνα χώρο ένα τρίμηνο περίπου, πολύ εντατικά αρχικά κοιτούσα εξ' τα εξάρχεια που μου αρέσει πάρα πολύ σε γειτονιά αλλά κάπως επειδή έχω λίγο αυτό το μικρόβιο και θέλω να είμαι λίγο μόνος μου δηλαδή θέλω να είμαι λίγο off-broadway, όπως είναι και το κλακάζ που είναι πίσω από έναν μεγάλο δρόμο κρυμμένο. Κάπως μου αρέσει που είσαι σε μία από τις, αν όχι την πιο κεντρική από τις τρεις πιο κεντρικές πλατείες Είσαι κοντά στο Δημαρχείο της Αθήνας Είσαι πίσω από το Δημαρχείο Αθηνών, πίσω από την Ομόνια Είσαι από την Ομόνια και όμως είσαι off-Broadway.
Είσαι μόνος σου. Πώς γίνεται αυτό, πώς το καταφέρνεις αυτό να είσαι, ας πούμε, στο μοναστηράκι, αλλά να είσαι κρυμμένος, ένα στενάκι. Να είσαι δίπλα στο δημαρχείο, δίπλα στην Ομόνια και να είσαι λίγο μόνος σου. Όπως λένε και οι Αμερικάνοι, location, location, location. Τι ξέρω, μου αρέσει πολύ η εμπειρία του να... Μου αρέσει που είναι δύο ταχυτήτων, Δηλαδή είναι κάτι άλλο το πρωί και κάτι άλλο το βράδυ Δηλαδή το βράδυ είναι Σούπερ ήσυχα, δεν περνάει κανείς Είσαι εντελώς μόνος σου Πήγες και την αίσθησες το βράδυ ας πούμε Να δεις πώς είναι το βράδυ η γειτονιά Ε, καλά ξέρω πώς είναι το βράδυ η γειτονιά Δεν πήγα και αισθητικά εννοώ Μείνω σχετικά κοντά, δεν είναι ότι Εγώ έχω φάει μια κλίση απέναντι, γιατί έφαγα κλίση Γιατί είναι, θεωρητικά είναι πεζόδρομος μόνο του που έχει κάπως ένα εξωτικό χαρακτήρα ρε παιδί μου όλο αυτό είναι κομμάτι της εμπειρίας του να πας εκεί πέρα που αρκετός κόσμος αγνοεί την ύπαρξη αυτού του μικρού στενού εγώ δεν το γνωρούσα καθόλου γιατί δίπλα τυχαίναν
η αγάπη μένου μου τη ρώτησε τον κόσμο η Δοδόνη οπότε εντάξει το ξέρω πολύ καλά στον δρόμο για τη ρόπιτα πήγες και ψώνεις στις μαγαζί δηλαδή κάπως έτσι Και όμως το βρήκα στο σπιτόγατο. Δεν έχει κάποια τρομερά ρομαντική τέτοια ότι μου το είπε κάποιος που του το είπε κάποιος. Στο σπιτόγατο, παιδιά. Και δεν είναι πληρωμένη διαφήμιση.
Αλλά τύπου δεν το πίστευα γιατί έψαχνα συνέχεια. Δηλαδή τα πόδια έκανα καθημερινά 10 χιλιόμετρα πρέπει να περπατούσα κάθε μέρα για τρεις μήνες μέχρι να βρω χώρο. Και τελικά ένα πρωί μπαίνει μια κοινωνία αγγελίας που το έβατο και το βλέπω, έχω ένα στεγγελίζε, λένε μωρέ συνήθως, τις οδούς και τα λοιπά, για να μην το πάρεις μόνος και τέτοια.
Αλλά κάπως έχω ένα τέτοιο, άμα έχει έστω και μία φωτογραφία που δείχνει προς τα έξω, μπορώ μέσα από το Google Maps να βρω όλους τους χώρους στην Αθήνα. Σε βλέπω δημορφό Αθηναίων μια μέρα. Όχι ποτέ, μακριά από εμένα. Οπότε το βρήκα έτσι αυτό το χώρο γιατί δεν έλεγε που ήταν και έτριβα τα μάτια μου, λέω αποκλείεται αποκλείεται, δηλαδή δεν το πίστευα και το είδα μάλιστα βράδυ και ωριακά δεν κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ από τον ενθουσιασμό με το που ξύπνησα το πρωί πήρα αμέσως το μεσητικό γραφείο το οποίο τυχαίνει η μεσήτρια να ήτανε γνωστή μου είδαμε το χώρο την ίδια μέρα, λέω εδώ είμαστε, δώσουμε μια βδομάδα να το μελετήσω και το κλείσαμε άμεσα δηλαδή δεν το πίστευα, ήταν ιδανικό για μένα. Ο χορός είχε πολλά αμοιονεκτήματα, τεχνικά μέσα εννοώ, αλλά έβλεπα τις δυνατότητες και τις έκανα.
Τι σε συγκινεί στην ελληνική ταβέρνα ακόμα και τον κόσμο νομίζω το συγκινεί. Ελένη, η ταβέρνα είναι κάτι μοναδικό. Εντάξει, όσες ταβέρνες μου αρέσει να πηγαίνω και νεότερες μου αρέσουν πολύ συγγνώμη που θα χρησιμοποιήσω αυτό το φρικτό όρο, τη γαστροταβέρνες Απλά για να συνεινόμαστε Δεν μου αρέσει, δεν θέλω να το χρησιμοποιώ Απλά για να συνεινόμαστε, μου αρέσουν Ας πούμε νέο ταβέρνες Όχι νέο ταβέρνες, ήταν άλλες Ήταν αυτές οι που ήταν λευκά Ναι, άσπις καρέκλες Εντάξει, μου αρέσουν πάρα πολύ Κλασικές ταβέρνες Και στο κέντρο και εκτός Έχουν κάτι μοναδικό Στο κέντρο και κέντρο Βρίσκω μία πλέον Υπάρχουν πολλές Λίγο έξω από το κέντρο υπάρχουν εκατοντάδες Και στο κλακάζ τι τρώμε για θύμησέ μου Γιατί το ξέχασα από το ωραίο Στο κλακάζ τρώμε απλά πράγματα Για να μην το κάνουμε και πολύ θέμα Δηλαδή να μην Δεν θέλω γενικά να είναι πολύ πλοκό το κλακάζ Θέλω απλά να έρχεται κάποιος Και αν κάποιος θέλει να φάει, κάτι να φάει Αν κάποιος θέλει να πιει, κάτι να πιει
Αν κάποιος θέλει να ακούσει μουσική κάπως θέλω λίγο να είναι όλα απλά να μην είναι σύνθετα είναι όλα απλά κάθεσαι, μιλάς με την παρέα σου απολαμβάνεις, κοιτάς τον ουρανό ακούς τη μουσική σου, είναι τέλεια δεν σε ενοχλεί κανείς τα παιδιά είναι ευγενικά δεν θα σε πιέσουν να πιεις παραπάνω είναι πολύ ok είναι πάρα πολύ ωραία είναι απλά τα πράγματα, έτσι όπως το είπες αν ήθελες αυτό να καταφέρεις Δηλαδή, προφανώς είναι όλο από πίσω, παιδί μου, έχει πολύ προσοχή και είναι όλα καλοεκτελεσμένα.
Σαφώς, ναι, ναι, ναι. Δηλαδή τα κοκτέιλα σου έχουν κάνει ο Δήμητς. Και ο πάγος και το τέτοιο. Ναι, εντάξει, το επαγομηχάνι που έχουμε στοιχίζω σε μια μικρή καρσονιέρα στην κυψέλη. Δηλαδή υπάρχει προσοχή από πίσω. Ναι, ναι, υπάρχει. Τα κοκτέιλ του Δμήτρη Ρούσο φοβερά, τα γλυκά του Μπαμπιζιντήλ τρομερά. Όντως. Η πίτσα είναι μια απλή καναδέζικη πίτσα, τη λέμε πλέον.
Που σουρφερε, καναδέζικη πίτσα. Γιατί ας πούμε αυτό και... Τώρα καναδέζικη ρε εσύ τώρα. Με καναδέζικη έχουμε μάθει. Δηλαδή που τη λέμε καναδέζικη. Απλά πίτσα τη λέγαμε παλιά. Έχουμε μάθει τώρα και τη λέμε καναδέζικη. Δηλαδή έχουμε αποκτήσει τέτοια εξειδίκευστα ζυμάρια που είναι πολύ καλά πράγματα. Γιατί όχι μακρά σωρίμαζες σε 150 ωρών.
Νέο νέο νέο νεο Ναπολιτάνικη εννοείς. Γιατί έχουμε μάθει και διαφορά μεταξύ της Ναπολιτάνικης και της Νεοναπολιτάνικης. Εκεί μας έχουν φτάσει. Που είναι καταπληκτικές παιδιά τρελαίνα μεγαλύτερα. Ωραία, πέσει μου ένα πιάτο του κλακάς που συνοψίζει όλη την ιδέα του. Την πίτσα. Η πίτσα ανανάς μπέικον καλέ φυσικά Αυτό Αγαπάς ακόμα την Αθήνα Και του Λούμπα Σαντιγί Αγαπάω ακόμα την Αθήνα Ναι αγαπάς έτσι Με την ίδια αγάπη Αθήνα μου αν είσαι εκεί έξω και με ακούς Θα σ' αγαπάω για πάντα Εννοείται ρε εσύ Αλλά δεν την αγαπούσα Θα σκονόμουν να φύγω από εδώ Δεν χρειάζεται τώρα να λέμε τα ίδια και τα ίδια Ενώ προφανώς υπάρχουν εκατοντάδες μειονεκτήματα εκεί έξω αλλά δεν υπάρχει.
Πόσο έχει αλλάξει από τότε που ξεκίνησες να την αγαπάς και να... Έχει αλλάξει πολύ αλλά το περίμενα ότι θα αλλάξει, δεν περίμενα ότι θα ήταν πάντα αυτό το τρομερά χαλαρό και εύκολο μέρος που είχα μάθει να είναι που και τότε είχε τις δυσκολίες του, απλά ανάλογα τη φάση που είναι και ο καθένας κυρίως ηλικιακά αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα μειονεκτήματα και τα πλειονεκτήματα. Θεωρώ ότι όσο είσαι σε πιο νεότερη ηλικία βλέπεις περισότερα πλειονεκτήματα και λιγότερα πλειονεκτήματα και όσο μεγαλώνεις βλέπεις περισότερα πλειονεκτήματα και λιγότερα πλειονεκτήματα.
Τι σας αρέσει περισσότερο και τι σε στεναχώρει περισσότερο σε αυτή η... Καλά εντάξει βασικά ζητήματα πώς προσβασιμότητα είναι κάτι που με διαλύει σε αυτή την πόλη. Εντάξει προφανώς όλη αυτή η κατάσταση που είναι μια στερεοτυπική κουβέντα αλλά δυστυχώς είναι μια πραγματικότητα. Ε, όλο αυτό το κομμάτι με το... δεν θέλω να χρησιμοποιήσω το όνομα gentrification, αλλά με όλο αυτό το overdevelopment που συμβαίνει και εντάξει, παλιότερα δεν είμαι ενοχλός γιατί ας πούμε υπάρχουν μαγαζιά και καταστάσεις τα οποία είναι σημεία των καιρών και κάνουν τον κύκλο τους.
Είτε αυτό μπορεί να είναι ένα συγκεκριμένο βιβλιοπωλείο σε έναν ανοιμιόροφο του Πανεπιστημίου, είτε ένα δισκάδικο σε ένα μικρό στενάκι στα Εξάρχεια ή ένα μαγαζί με σοβρακοφανέλες ας πούμε στην Πετράκη, το οποίο τώρα έχει γίνει ένα πολύ ρεβιό με την Αμέζικο. Δεν έκλεισαν αυτά τα μαγαζιά όταν έκλεισαν επειδή ήρθε ένα Ισραηλινό φαντ και τους πέταξε έξω.
Έκλεισε επειδή ο κόσμος έχει σταματήσει να αγοράζει σοβρακοφανέλες πάλκο και τα αγοράζει όλα δυστυχώς από μεγάλα καταστήματα στην Ερμού ή έχει σταματήσει να αγοράζει μαζικά βινίλια και ακούει μουσική από το Spotify και δυστυχώς περισσότεροι δεν δίνουν καν λεφτά για να έχουν το πρίμιου οπότε κάπως απλά είναι λίγο αστυγητή όμως όταν κλείνουν αυτά κλαίμε όλοι στα social media και μετά τους ρωτάς ρε εσύ πότε πήγες τελευταία φορά να αγοράς βινίλια πήγα να πάω μωρέ χρόνια αλλά μου άρεσε σαν ιδέα Ναι, αλλά άμα ήσουν ακόμα εκεί και το στήριζες, δεν θα είχε κλείσει.
Σωστά. Από την άλλη όμως τώρα το να βλέπεις ποιο είναι αυτό... Κροκοδίλια δάκρυα. Ναι. Να βλέπεις όμως αυτό που συμβαίνει ποιο είναι τώρα με τη Μουριά, στα Εξάρχεια, είναι τραγικό. Που ακόμα προσπαθώ λίγο να καταλάβω για ποιο λόγο συμβαίνει, γιατί δεν είναι... Καταλαβαίνω κάποια μαγαζιά, π.χ. ένα εφασματάδικο που έκλεισε όλου και Μητροπόλεως.
είχαν κλείσει χρόνια τώρα από πάνω οι δύο ρεύτερα νεάδια ήταν λογικό ότι σε κάποια φάση αυτό το κτίριο θα πουληθεί και για να πουληθεί πρέπει να ανακατευθεί είχε κλείσει αυτό το υφασματάδικο και πουλήθηκε το κτίριο όχι όχι πουλήθηκε το κτίριο οπότε εκδιώχθηκε το υφασματάδικο άνοιξε λίγα μέτρα πιο εκεί δεν έγινε κάτι απλά αυτός ο χώρος έχει και μια ιστορία αλλά κάπως λίγο δηλαδή εγώ θα προφανώς και θα ήθελα το συγκεκριμένο εφασματάδικο να παραμείνει στη θέση του, από την άλλη κατανοώ ότι αυτό το κτίριο αν π.χ. κάποιος θέλει να το αγοράσει για να το εκμεταλλευτεί πρέπει να το φτιάξει και για να το φτιάξει πρέπει να γίνει όλο και ένα κατσί ήταν ένα κτίριο που σχεδόν έπεφτε από την άλλη μουριά, επειδή είναι σε ένα εισόγειο μιας πολυκατοικίας η οποία είναι γεμάτη ζωή δεν είναι σε αυτή τη, δηλαδή είναι τραγικό αυτό το πράγμα και πραγματικά θα έπρεπε να υπήρχαν, δηλαδή αυτό που προσπαθούν να κάνουν τώρα με τις υπογραφές που δεν ξέρω αν θα πετύχει, μακάρι να πετύχει
να θεωρηθεί μνημείο νεότερες ιστορίες, δεν ξέρω τι προσπαθούν να κάνουν, θα έπρεπε να γίνει για πολλά δηλαδή δεν γίνει να πηγαίνεις στην Βαρκελόνη και να πίνεις αψέντι σε αυτό το κλασικό μέρος που πάρει ξέρω εγώ 180 χρόνια ίδιο μέσα και εδώ πέρα να καταλήξουμε να έχουμε μόνο τον Galaxy και να μην υπάρξει τίποτα άλλο. Και δεν έχει να κάνει μόνο με μαγαζιά STS αυτό.
Έχει να κάνει δηλαδή αν καταλήξουμε σε 10 χρόνια να τρώμε μόνο μπραντς σε εισόγεια ξενοδοχείων. Ταξ. Ναι, δεν είναι ωραίο. Τότε ας πούμε ούτε εγώ θα θέλω να μένω στην Αθήνα. Δεν θα φτάσεις κι εσύ. Τα καλά μαγαζιά έχουν μυστικό. Υπάρχει μυστικό που κάνει το καλό μαγαζί. Γιατί έχουμε και μυστικά Έχω ένα μυστικό Α, σωστά, έχω ένα μυστικό Είναι κοινά μυστικά Είναι κοινά μυστικά Όχι, άμα δεν νομίζω ότι υπάρχει μία απάντηση Θα έλεγα πάλι ένα κλειστέ Νομίζω θέλει λίγο ένα μεράκι Υπάρχουν και κατηγορίες ανθρώπων που κάνουν μαγαζιά Για να τα κάνουν, ας πούμε Κάποια πήγαινε και καλά, δεν είναι κακό αυτό Νομίζω μόνο πως κάνει κάτι που έχει από πίσω Έτσι ένα συγκεκριμένο όραμα και το κάνουμε πραγματική αγάπη όσο στερεοτυπικό και να ακούγεται εν τέλει βρίσκεται η θέση τους σε αυτή την πόλη και σε οποιαδήποτε πόλη Και να σου πω, ακούς παίρνεις από συμβουλές? Ναι εννοείται Ποια είναι η καλύτερη που έχεις ακούσει?
Ε δεν μου την έχει δώσει κάποιος ακόμα ας τη βγούμε όχι ναι δεν είμαι καθόλου ξεροκέφαλος, μπορεί να φαίνεται εκ πρώτου αλλά δεν είμαι ενώ είμαι πολύ ακούω, είμαι γενικά της ομαδικής δουλειάς, δεν μπαίνει το μυαλά μου αέρα γενικά δεν θεωρώ ότι υπάρχει εκεί έξω ούτε ένας άνθρωπος που έχει καταφέρει κάτι μόνος του. Υπάρχουν ομάδες υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν συνεργάτες υπάρχουν... δεν γίνεται δηλαδή κανείς δεν καταφέρνει κάτι μόνος του μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που δίνει το σιγά σιγά ας πούμε το drive και τη θέληση και την κατεύθυνση, αλλά πετούνται πολύ τι συμβουλή δεν ξέρω δεν μου έρχεται τώρα κάποια συμβουλή που να δεν θυμάμαι τώρα κάποια και κακές συμβουλές όμως σου έχουν δώσει έτσι καλά σίγουρα θυμάσαι καμία κακή αφού δεν θυμάσαι καμία καλή αχ όχι λυπάμαι πρέπει να ήμουν προετοιμασμένος γι' αυτό γιατί πρέπει να ανατρέξω να κοιτάξεις τα αρχεία σου όταν τελειώσει το podcast μπορώ να σου στείλω ένα ηχητικό μήνυμα σε κάποια φάση και να κάνεις ένα πολύ μικρό podcast
που θα είναι απλά μια κακή συμβούλη που έχει δοθεί στον Κωνσταντίνο Νταγριζικό. Πού τα σκέφτεσαι. Λοιπόν, θα βάλουμε μια ανωτελεία. Εγώ πέρασα πάρα πολύ ωραία σήμερα. Κι εγώ πολύ ωραία. Το είχα, το είχα, και εγώ το θέλω πάρα πολύ. Σε ευχαριστώ Κωνσταντίνε. Ευχαριστώ Ιωάννα. Γιατί σήμερα μιλήσαμε έτσι για πολλά πράγματα που δεν μιλάμε συνήθως εδώ, για μαγαζιά, για εστιατόρια, για γειτονιές, για project, για ιδέες που γεννιούνται, για πόλεις που αλλάζουν, για κάποιους ανθρώπους που επιμένουν να ονειρεύονται.
Κόντρα στην κρίνια που ακούμε συνέχεια και τα άσχημα προγνωστικά. Πάντα κόντρα στην κρίνια. Και είμαι πολύ χαρούμενη που ήμασταν μαζί εδώ. Ευχαριστώ πολύ και εγώ τα ίδια. Και σε εσάς που μας ακούτε, την επόμενη φορά που θα καθίσετε σε ένα αγαπημένο σας στέκι, σκεφτείτε ότι κάποτε αυτό ήταν μια ιδέα στο κεφάλι ενός ανθρώπου ενός πολύ τρελού ή ενός πολύ γνωστικού ανθρώπου και αυτή την ιδέα ευτυχώς δεν την κράτησε για μυστικό.
Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς ακολουθήστε μας στο Spotify, στα Apple Podcasts ή ακούστε μας μέσα από το κανάλι μας Cookout Greece στο YouTube και στο cookout.gr Έχεις όρεξη, έχουμε ιδέες Cookout Podcasts
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
