Έχουμε και δουλειές

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 Πω, ούτε καν πολλοί Έλληνες. Είσαι τελείως απομονωμένος και βυθισμένος σε μια ξένη κουλτούρα. Και έχεις βγει για καφέ με δύο φίλες στο γνωστό σου στέκι. Έχεις την όρεξη, τη διάθεση και την ενέργεια ενός εικοσάχρονου. Συζητάς για τα μαθήματα, για το πότε έκλεισες να επιστρέψεις για Χριστούγεννα Ελλάδα και να θυμηθείς οπωσδήποτε να πάρεις τηλεκάρτα επιστρέφοντας σπίτι για να τηλεφωνήσεις το βράδυ στο φλερτ που ξεκίνησες πίσω στην πατρίδα.

01:00 Σου είπα, άλλες εποχές. Και στα καλά καθούμενα νιώθεις μια ελαφριά ζαλάδα. Μάλλον πρέπει να φάω κάτι, σκέφτεσαι. Και να που σαν να έχεις αρχίσει να υδρώνεις. Απώς γίνεται, δεν κάνει ζέστη. Πας να πιάσεις τον καφέ σου και παρατηρήσεις ότι το χέρι σου τρέμει. Τι μου συμβαίνει. Ξαφνικά πιάνεις τον εαυτό σου να μην μπορεί να παρακολουθήσει Τη κατά τα άλλα χαλαρή κουβέντα με τις φίλες σου Έχεις φύγει Είσαι χαμένη κάπου στο κεφάλι και στη σκέψη σου Και νιώθεις μέσα σου μία βεβαιότητα ότι κάτι πολύ κακό πρόκειται να συμβεί Και όταν λέω με βεβαιότητα εννοώ απόλυτη Δεν σκέφτεσαι μήπως είμαι λίγο αγχωμένη Σκέφτεσαι κάτι έχω και πιθανότατα πεθαίνω Αυτό που λες μου συνέβη στα καλά καθούμενα ένα ωραίο πρωινό.

01:57 Με βλέπει η φίλη μου και μου λέει, ρε, εσύ έχεις γίνει σαμπανή, είσαι καλά. Και σηκωνόμαστε που λες και πάμε άρων-άρων στον πιο κοντινό γιατρό που βρίσκουμε. Με εξετάζει. Η διάγνωση. Madame, vous n'êtes pas mourante. Μετάφραση. Κυρία μου, δεν πεθαίνετε. Κυρία μου, δεν πεθαίνετε. Πολύ χρήσιμη πληροφορία και πάντα πληκτυντικό στη Γαλλία, έτσι Μαζί με ένα ελαφρύ τόνο χιούμορ Σαν να μου λέει η κοπέλα μου, πώς κάνεις έτσι, χαλάρωσε, chill Και παρόλο που προστιγμήν καθυσυχάστηκα Κάπως έτσι άρχισα να πηγαίνω από γιατρό σε γιατρό και να αναρωτιέμαι Αν τελικά όλοι οι γιατροί εκεί έξω είναι άσχετοι Γιατί κάτι πολύ σοβαρό πρέπει να έχω που κανένας δεν το βρίσκει Πρόσεξε, μιλάμε τώρα για μια εποχή που δεν συζητούσαμε όπως σήμερα για το άγχος, τις κρίσεις πανικού, την ψυχική υγεία γενικά.

02:58 Δεν υπήρχε κάποιος να μου πει αυτό που λέμε σήμερα πλέον. Α, αυτό που περιγράφεις μοιάζει με κρίση πανικού. Ή το άλλο ανακουφιστικό. Α, ναι ρε, κι εγώ το έχω πάθει. Ξέρω πώς είναι. Είχα που λες απλώς κάποια συμπτώματα. Και κάθε φορά την ίδια απορία. Τι σκατά έχω. Και ακόμα χειρότερα άρχισαν να ανησυχούν και οι γύρω μου.

03:22 Και όταν ανησυχούν εκείνοι επειδή ανησυχείς εσύ, βλέπεις την ανησυχία τους και σκέφτεσαι «Ειδές, ανησυχούν! Άρα όντως κάτι έχω!» Μιλάμε η ανησυχία στα καλύτερά της, στα φόρτε της. Η κατάσταση που λες άρχισε να κλιμακώνεται. Στην αρχή αποφεύγεις να βγεις μόνη σου για καφέ, μειώνεις σταδιακά τις αποστάσεις από το σπίτι, θέλεις με κάποιο τρόπο να έχεις μια γρήγορη διέξοδο σε περίπτωση που σε πιάσει πάλι αυτό το πράγμα.

03:50 Τι είναι αυτό το πράγμα, κανείς δεν ξέρει. Θεωρείς άθλο το να πας σούπερ μάρκετ. Να πας μάθημα, δεν το συζητάω. Κατόρθωμα. Αλλά πώς θα γίνει, πώς θα βγάλω τη χρονιά που στη Γαλλία έχεις απουσίες. Long story short, κλάφτηκα σε έναν γιατρό ο οποίος είδε και απόειδε και μου διέγνωσε υπερκόπωση. Δύο εβδομάδες δικαιολογημένες απουσίες.

04:14 Και όταν κινδυνεύεις να χάσεις τη χρονιά σου λόγω απουσιών, κάτι είναι και αυτό. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι μία από τις δυσκολότερες στιγμές εκείνης της περίοδου ήταν όταν έπρεπε να επιστρέψω στην Ελλάδα. Μόνη μου. Με δύο πτήσεις και ανταπόκριση. Μιλάμε. Πρέπει να το σκεφτόμουν δύο μήνες πριν. Πώς θα τα καταφέρω. Ένιωθα ρε παιδί μου, λες και μου είχαν πει θα επιστρέψεις κολυμπώντας χωρίς προμήθειες.

04:42 Κόψε το λαιμό σου. Βγάλ' τα πέρα μόνη σου. Τι κάνεις λοιπόν σε αυτή την περίπτωση? Ε, ξέρεις, όπως λένε, η ανάγκη είναι η μητέρα της εφεύρεσης. Και κάπου εκεί ανακάλυψα μόνιμο ένα σύστημα που για κάποιο λόγο λειτουργούσε σε όλο το ταξίδι. Ξέρεις τι έκανα. Διάβαζα. Όχι βιβλίο, αλλά ό,τι έβλεπα μπροστά μου. Departures. Arrivals. Gate. No smoking.

05:08 emergency exit. Οτιδήποτε είχε γράμματα, εγώ το διάφασα. Δεν ήξερα γιατί με βοηθούσε. Μάλλον γιατί αυτό κρατούσε το μυαλό μου αποσχολημένο. Βασικά να σου πω, δεν με νοιάζεε καν να μάθω γιατί με βοηθούσε. Το θέμα είναι ότι λειτουργήσε. Να μην σταπολληλογώ, αυτή η κατάσταση κράτησε αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Δηλαδή σίγουρα του κάναμε γενέθλια στον ένα χρόνο.

05:33 αλλά δεν μπορώ να σου προσδιορίσω με ακρίβεια πόσο κράτησε γιατί η αλήθεια είναι ότι πήγαινε ερχόταν. Δηλαδή ο πανικός δεν είναι κανένας κάφρος που σε τσαλαπατάει και μετά δεν ξαναπατάει το πόδι του. Όχι, εκεί δεν μπορώ να πω τίποτα, έτσι. Περνούσε κατά καιρούς με συνέπεια να μου πει ένα γιάβρε αδερφέ, μην νομίζω κιόλας ότι με ξέχασε και κυρίως να μην το ξεχάσω εγώ.

05:59 Και σε αυτό το διάστημα Απλά επιβιώνεις και ψάχνεις έναν τρόπο, κυριολεκτικά οποιοδήποτε τρόπο, για να τα βγάλεις πέρα. Απλώς σταδιακά αυτά τα διαστήματα έκαναν έτσι ένα fade out. Και εγώ συνέχισα τη ζωή μου. Και όχι απλώς τη συνέχισα. ταξίδεψα, γύρισα τον κόσμο με πολύ ωραίες πτήσεις, με ανταποκρίσεις άλλαξα δουλειές, μετακόμισα και δύο και τρεις φορές χωρίς να έχω ανάγκη κάποιος να μου λέει δεν έχεις τίποτα, μια κρίση πανικού είναι, θα περάσει είχε φύγει αυτό το πράγμα δεν ξανά ήρθε έκανα πράγματα που η 20χρονη εκδοχή μου αυτή που διάβαζε μανιωδώ στο baggage claim για να καταφέρει να μπει στο αεροπλάνο μάλλον θα το θεωρούσε αδιανόητα Έκανα μέχρι και διδακτορικό.

07:01 Αλλά όχι, οι κρίσεις πανικού είχαν φύγει. Ένιωθα ρε παιδί μου ελεύθερη. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Fast forward, κάμια δεκαριά, δεκαπενταριά χρόνια μετά. Είμαι πλέον ένας άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του ανεξάρτητο Ταξιδεύει, δουλεύει, κάνει πράγματα μόνος του Έχει αποδείξει με έναν τρόπο στον εαυτό του ξανά και ξανά ότι μπορεί Και ξαφνικά, τσα, ποιος ήρθε από τα παλιά Ένα τρέμβλο στα χέρια, μια ζάλη, υδρότας Και αυτή η γνώριμη αίσθηση ότι κάτι πολύ κακό θα συμβεί Πώς το λένε αυτό τώρα, ζόμπινγκ σαν τον κόμμενο που εμφανίζεται ξαφνικά από τα παλιά και εκεί λες ε όχι όχι ρε φίλε όχι πάλι και αυτού και απ' την αρχή και αυτή τη φορά φτάνω στο σημείο να μην μπορώ να πεταχτώ μέχρι τη γωνία του σπιτιού μου και αυτό ξέρεις ήταν ίσως το πιο παράλογο κομμάτι απ' όλα γιατί σκέφτησε και λες πως γίνεται μέχρι χθες ήμουν έτοιμη να κατακτήσω τον κόσμο λέμε τώρα και τώρα δεν μπορώ να πάω μέχρι τη γωνιά.

08:25 Ω ναι, κι όμως γίνεται. Γιατί ξέρεις, η κρίση πανικού δεν εντυπωσιάζεται ιδιαίτερα από το βιογραφικό σου. Δεν κάθεται να δει achievements και να πει «Α, συγγνώμη, δεν είχα καταλάβει τι έχετε καταφέρει, πάμε στην επόμενη». Στον πληθυντικό μιλάει και ο πανικός, έτσι, γαλομαθείς. Όμως τώρα τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά.

08:48 γιατί είχαν περάσει χρόνια, είχαμε αρχίσει πλέον να μιλάμε περισσότερο και πιο ανοιχτά για αυτά τα πράγματα και κυρίως υπήρχε και ένα όνομα για αυτό που μου συνέβαινε. Οπότε αυτή τη φορά ζήτησα επαγγελματική βοήθεια και σιγά σιγά άρχισα να καταλαβαίνω καλύτερα τι μου συνέβαινε, γιατί μου συνέβαινε κτλ. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί πρώτον δεν είμαι ειδικός και δεύτερον δεν είναι και αυτό το θέμα μου.

09:16 Το σημαντικό είναι ότι κάποια στιγμή κάτι άλλαξε Και όχι, δεν εννοώ ότι έπεσαν τίτλοι τέλους Και σταμάτησα ξαφνικά να πάθαινο κρίσης πανικού Να σου πω ότι άλλαξε Σταμάτησα να τις υπολογίζω Και αυτό για μένα τουλάχιστον ήταν τεράστια διαφορά Γιατί μέχρι τότε με το που ένιωθα το πρώτο τρέμουλο Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν Ωχ, ωχ, ωχ, έρχεται και κάποια στιγμή άρχισα να κάνω ακριβώς το αντίθετο έλα για να σε δω τι θα μου κάνεις πως σου λένε να κάνεις όταν πλησιάζει μια αρκούδα που παρόλο που ξέρεις πολύ καλά ότι μπορεί να σε κάνει φέτες με μια κίνηση εσύ πρέπει να το παίξεις και καλά μεγάλος και δυνατός εντάξει ψιλοάκυρο παράδειγμα αλλά κατάλαβες τι εννοώ τέλος πάντων εγώ κάπως έτσι το έκανα σαν να λέμε fake it till you make it Έκαι κάποια στιγμή I made it.

10:17 Και μετά από όλα αυτά να σου πω που καταλήγω. Πως κάτι που κάποτε έμοιαζε με τρομακτική αρκούδα, μπορεί τελικά να καταλήξει να μοιάζει με μία ενοχλητική μήγα. Που όταν τη συναντήσεις, κάνεις απλά ένα όχου και συνεχίζεις το δρόμο σου. Άλλωστε, έχουμε και δουλειές. Τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο.