Φταίει το τραπεζάκι;

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 πάνω στη γωνία από το τραπεζάκι και έτρωγες τα μούτρα σου. Εμένα προσωπικά μου έχει συμβεί αρκετές φορές. Μάλιστα μια φορά είχα σκίσει και το φρύδι μου. Τι έκανες λοιπόν? Έβαζες τα κλάματα, εννοείται, και έτρεχε η μαμά σου να σε πάρει αγκαλιά και αφού βεβαιωνόταν ότι δεν είχες ανοίξει το κεφάλι σου προφανώς ξεκινούσε η απονομή δικαιοσύνης.

00:53 Και ποια ήταν η πρώτη της αντίδρασης? Όχι να γυρίσει να πει «Καλά, παιδάκι μου, δεν προσέχεις». Τι έκανε, έλεγε «Σώπα, σώπα, παιδάκι μου, να, κοίτα εγώ, ντά, ντά, κακό τραπέζι, ντά». Και έτρωγε και δύο ξυλιές στο τραπεζάκι, έτσι, για να μάθει. Το οποίο τραπεζάκι, εδώ που τα λέμε, δεν είχε κάνει απολύτως τίποτα. Εκεί ήταν το κακόμηρο.

01:15 Στο ίδιο ακριβώς σημείο που ήταν και πριν αρχίσεις να τρέχεις γύρω τους απαλαβωμίς, απαλαβόμις που πριν γεννηθείς ακόμα. Δεν πετάχτηκε έτσι ξαφνικά μπροστά σου ευνηδιαστικά, δεν σου έβαλε τρικλοποδιά, δεν είχε κάποια προσωπική βεντέντα μαζί σου. Ένα τραπεζάκι ήταν που καθόταν ήσυχο στο σαλόνι του. Αλλά όχι. Έφτυγε το τραπεζάκι.

01:38 Και αυτό είναι κάτι που το σκέφτομαι αρκετά συχνά. Και οκ, προφανώς δεν πιστεύω ότι όλο το πρόβλημα της ανθρώπινης ευθύνης ξεκίνησε από τις ελληνίδες μάνες που έδερναν έπιπλα για να σταματήσουμε εμείς να κλαίμε. Αλλά ως εικόνα, παραδέξου το, είναι και εξαιρετική και είμαι σίγουρη ότι είναι και πολύ αληθινή και για εσένα.

02:01 Και πλέον μεγαλώσαμε και σταματήσαμε, οι περισσότεροι τουλάχιστον, να τρέχουμε γύρω από τα τραπεζάκια. αλλά νομίζω αυτή η ανάγκη μας να βρούμε ποιος φταίει για ό,τι μας συμβαίνει κάπως έμεινε μαζί μας. Και όλος τυχαίως αυτός που φταίει συνήθως βρίσκεται έξω από εμάς. Σου έχω έτοιμη λίστα για το ποιος φταίει. Φταίει ο καιρός, φταίει η κίνηση, φταίει η οικονομία, φταίει η κυβέρνηση, φταίει η κοινωνία, φταίνει οι γονείς μας φταίνει ο συντροφός μας, φταίνει η ηλικία μας φταίνει η εποχή που γεννηθήκαμε και στην τελική αν δεν βρίσκεις πραγματικά κανέναν διαθέσιμο άμεσα για να ρίξεις το φταίξιμο, μπορείς πάντα να το ρίξεις στον ανάδρομο ερμή έχει πάρει πολλοί κόσμο στο λαιμό το αυτός ο ερμής και αυτό το παρατηρήσεις και στο εργασιακό κομμάτι το ποιος φταίει, δηλαδή μπορεί να εξελιχθεί σε ολόκληρη επιστήμη.

03:01 Ένα project δεν πήγε καλά, φταίει το άλλο τμήμα. Ο πελάτης παραπονέθηκε. Ε, ο πελάτης φταίει γιατί είναι δύσκολος. Η ομάδα δεν αποδίδει. Ε, οι εργαζόμενοι φταίνε που δεν ενδιαφέρονται. Οι εργαζόμενοι από την άλλη θεωρούν ότι φταίει ο μάνατζερ. Ο μάνατζερ θεωρεί ότι φταίει η διοίκηση και η διοίκηση ότι φταίει η αγορά. και η αγορά ευτυχώς δηλαδή δεν έχει και κάποιον εκπρόσωπο εκείνη την ώρα στη συνάντηση για να υπερασπιστεί τον εαυτό της, οπότε κάπου εκεί το θέμα κλείνει.

03:40 Και κάπως έτσι, καμιά φορά μπορεί να έχει γίνει μια μεγαλοπρεπέστατη πατάτα στη δουλειά, να έχουν συμμετάσχει 15 άνθρωποι και αν τους ρωτήσεις έναν έναν να ανακαλύψεις ότι δεν φταίει κανένας από τους 15. Και εδώ που τα λέμε είναι εντυπωσιακό το πώς λειτουργούμε ως άνθρωποι. Γιατί κάπου θα υπάρχει ένα τραπεζάκι που φταίει για όλα.

04:05 Και φυσικά από την άλλη καταλαβαίνω γιατί το κάνουμε. Γιατί το να φταίει ο άλλος είναι μια εξαιρετικά βολική θέση. Γιατί αν φταίει ο άλλος εγώ δεν χρειάζεται να κοιτάξω τι έκανα, τι δεν έκανα που μπορεί να συνέβαλα ή τι θα μπορούσα να είχα κάνει διαφορετικά. Και κυρίως δεν χρειάζεται να αλλάξω τίποτα. Και αυτό που σκέφτομαι είναι ότι κάποια στιγμή πήραμε χαμπάρι ότι όλο αυτό, δηλαδή η απόδοση ευθύνης σε κάποιο εξωτερικό παράγοντα δεν λειτουργήκε πολύ.

04:38 Και αρχίσαμε να μιλάμε πολύ περισσότερο για την προσωπική ευθύνη. Και πολύ καλά κάναμε. Γιατί βρίσκω ότι υπάρχει κάτι πολύ απελευθερωτικό ευθερωτικό στο να συνειδητοποιήσεις ότι δεν μπορείς να περιμένεις να αλλάξουν όλοι οι άλλοι για να αλλάξει κάτι στη δική σου ζωή. Κάπου ρε παιδί μου έχεις και εσύ επιλογές. Παίρνεις αποφάσεις, λες ναι, λες όχι, μένεις, φεύγεις, κάνεις πράγματα ή δεν τα κάνεις και καλός ή κακός ζεις και με τις συνέπειές τους.

05:06 Μέχρι εδώ μαζί σου. Μόνο που το θέμα είναι πως όπως συμβαίνει συχνά με εμάς τους ανθρώπους όταν ανακαλύπτουμε μια καλή ιδέα έχουμε ρε παιδί μου μια τάση να την ξεχυλώνουμε να την φτάνουμε στα άκρα μέχρι να γίνει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ήταν στην αρχή και να σου εξηγήσω ότι νο άλλο είναι να πεις έχω ευθύνη για τις επιλογές μου και άλλο να αρχίσεις να ψάχνεις κάθε φορά που κάτι πάει στραβά που ακριβώς φταίς εσύ και όχι μόνο να κοιτάζεις που ακριβώς φταίς εσύ αλλά να αναλαμβάνεις και όλο το μερίδιο της ευθύνης ακόμα και του ανθρώπου που έχεις απέναντί σου ακόμα και του άλλου και το έχω κάνει και εγώ αυτό, όχι μία φορά να φεύγω από μία κατάσταση που δεν μου έκανε καλό και αντί να σκεφτώ οκ, πού έφτεξα σε όλη αυτή τη συνθήκη ποιο είναι το δικό μου μερίδιο ευθύνης για αυτό που βίωσα να καταλήγω να λέω εγώ έφτεξα για όλα όσα μου συνέβησαν Δηλαδή σου φέρεται κάποιος άσχημα και η πρώτη σκέψη είναι «εγώ φταίω που του το επέτρεψα».

06:17 Να σε απογοητεύσει κάποιος και να σκεφτείς «ναι, αλλά εγώ έφταγα γιατί περίμενα κάτι διαφορετικό». Και πρόσεξε τη μικρή μετατόπιση, γιατί εκεί νομίζω ότι βρίσκεται όλο το θέμα. Ξεκινάς από μία απολύτως λογική σκέψη, ότι έχεις ευθύνη για τις επιλογές σου και άρα για τις συνέπειες αυτών των επιλογών. και χωρίς να το καταλάβεις μπορεί να βρεθείς να αναλαμβάνεις και την ευθύνη για τις επιλογές των άλλων.

06:44 Και θα σου εξηγήσω λίγο τι εννοώ. Μια μέρα μιλούσα με έναν φίλο μου για κάτι που μου είχε συμβεί και του έλεγα ακριβώς αυτό. Του έλεγα τέλος πάντων πόσο άσχημο μπορεί να πέρασαν σε αυτή τη συνθήκη και κατέληξα να του λέω εντάξει δεν φταίει τώρα ο άλλος, εγώ φταίω που του επέτρεψα να μου κάνει αυτό που μου έκανε. Και τσαντίζεται και μου λέει, όχι ρε Ηλιάνα, με σχόλεις πολύ.

07:10 Υπάρχουν και οι μαλάκες. Και στην αρχή πήγα να αντιδράσω και να του πω ότι δεν έχεις δίκιο σε αυτό που λες, γιατί εγώ ευθύνομαι για οτιδήποτε μου συμβαίνει. Αλλά μετά, να σου πω κάτι, το σκέφτηκα. Και ξέρεις γιατί. γιατί συνειδητοποίησα ότι όντως υπάρχουν και οι μαλάκες. Τόσο απλά. Και μπορεί να μην είναι η πιο ακαδημαϊκά τεκμηριωμένη θεωρία που έχω ακούσει στη ζωή μου αλλά ομολογώ ότι έχει μια αξιοπρεπέστατη εφαρμογή στην πραγματικότητα.

07:52 Και να στο τεκμηριώσω. Εγώ για παράδειγμα είμαι πάνω κάτω ο ίδιος άνθρωπος της σχέσης μου. Προφανώς αλλάζω, μεγαλώνω, εξελίσωμαι, προσαρμόζομαι και δεν είμαι πανομοιότυπη ακριβώς η ίδια με όλους, αλλά κάποια βασικά πυρηνικά μου χαρακτηριστικά παραμένουν, ανεξάρτητα από τον άνθρωπο, τη συνθήκη και ούτω καθεξής. Ο τρόπος που μπορεί να νοιαστώ, που μπορεί να εμπιστευτώ, να δώσω, να σχετιστώ με τους ανθρώπους.

08:22 Και τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά, κάποιοι άνθρωποι τα έχουν καμαρώσει, τα έχουν χαρεί, τα έχουν εκτιμήσει. κάποιοι άλλοι όμως τα έχουν εκμεταλλευτεί στο έπακρο. Οπότε κάποια στιγμή λες sorry κιόλας. Ε, δεν γίνεται να φταίω εγώ και για τους δύο γιατί και ο άλλος άνθρωπος είναι άνθρωπος. Και αυτός έχει επιλογές, έχει κρίση, έχει χαρακτήρα και αποφασίζει τι θα κάνει με τον άνθρωπο που έχει απέναντί του.

08:52 Και καμιά φορά αποφασίζει να κάνει πολύ ωραία πράγματα. Καμιά φορά πάλι όχι. Αν κάποιος πει ψέματα μπορεί απλώς να φταίει που είπε ψέματα. Αν κάποιος εκμεταλλευτεί την εμπιστοσύνη σου, μπορεί να φταίει που επέλεξε να την εκμεταλλευτεί. Αν κάποιος σου φερθεί απέσια, μπορεί, κρατήσου τώρα γιατί θα πω κάτι ριζοσπαστικό, να φταίει εκείνος που σου φέρθηκε απέσια.

09:17 Δεν είναι απαραίτητο κάθε φορά να ακολουθεί ένα «Ναι, αλλά και εγώ φταίω επειδή...» Και νομίζω ότι αυτό το «Ναι, αλλά και εγώ φταίω» Έχει γίνει λίγο πια αντανακλαστικό μας. Σαν να πρέπει οπωσδήποτε να βρούμε κάτι δικό μας για να αποδείξουμε ότι είμαστε όρημοι, ότι έχουμε αυτογνωσία, ότι αναλαμβάνουμε την ευθύνη της ζωής μας.

09:41 Μπορεί να την αναλαμβάνεις μια χαρά και πάλι να έφτεξε ο άλλος. Γιατί το ένα δεν ανέριει το άλλο. Να σου το πω διαφορετικά. Ε, δεν μπορεί μονίμως να αρμενίζουμε εμείς τραβά. Καμιά φορά είναι και ο γυαλός τραβός. Και πρόσεξε, δεν εννοώ να επιστρέψουμε στο ντάκακο τραπέζι κάθε φορά που κάτι δεν μας αρέσει. Ούτε να κυκλοφορούμε στη ζωή μας αποδίδοντας ευθύνες δεξιά και αριστερά και εμείς μονίμως αθώοι και αμέτωχοι.

10:13 Προφανώς υπάρχουν φορές που φταίμε, υπάρχουν φορές που συμβάλαμε. Υπάρχουν φορές που κάναμε μια κακή επιλογή και μετά πληρώσαμε τις συνέπειές της. αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν και φορές που δεν χρειάζεται να κάνουμε ολόκληρη ανασκαφή στον εαυτό μας για να βρούμε που φταίξαμε μπορεί απλώς να έφταξε ο άλλος τόσο πεζά και μετά από όλα αυτά να σου πω που καταλήγω όχι δεν φταίει πάντα το τραπεζάκι καμιά φορά φταίμε εμείς επειδή τρέχουμε σαν παλαβά μέσα στο σαλόνι επειδή δεν κοιτάμε όπου πηγαίνουμε επειδή πέφτουμε πάνω στο τραπεζάκι και την επόμενη φορά αντί να το αποφύγουμε κάνουμε πάλι τα ίδια και μετά το καημένο τρώει και ξυλοποτημάνα μας για κάτι στο οποίο ήταν πραγματικά αθώα δεν διαφωνώ αλλά καμιά φορά να το παραδεχτούμε ότι το τραπεζάκι είναι όντως ο μαλάκας της υπόθεσης τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο