Μόνο οι ανόητοι
Έχω μία ιδέαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Πότε η συνέπεια γίνεται απλώς επιμονή σε μια απόφαση που δεν βγάζει πια νόημα;
Ένα επεισόδιο για τις αποφάσεις, τα νέα δεδομένα και την περίεργη ανάγκη μας να μένουμε συνεπείς ακόμα κι όταν τα πράγματα έχουν αλλάξει.
Γιατί άλλο να μην ξέρεις τι θέλεις και άλλο να ξανακοιτάς μια απόφαση με βάση όσα ξέρεις σήμερα.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Και εντάξει τώρα, μεταξύ μας το παραδέχομαι. Γιατί έχω μία κάπως, να το πω, ευέλικτη σχέση με τα αεροπορικά εισιτήρια. Μπορεί να κλείσω να φύγω Δευτέρα, μετά να αποφασίσω ότι με βολεύει καλύτερα Τρίτη, μετά να προκύψει κάτι και τελικά να φύγω Τετάρτη. Ή μη σου πω να μην φύγω και καθόλου. Έχει συμβεί και αυτό. Φαντάσου παλαιότερα, όταν κλίναμε αεροπορικά τηλεφωνικός μέσω πρακτορείου, ναι, μιλάμε για την εποχή των δεινοσάβρων η κοπέλα που με εξυπηρετούσε μου έλεγε άσε τι λες εσύ, θα σου κλείσω εισιτήριο που αλλάζει ξέρω εγώ τι κάνω.
Οπότε ναι, οκ, το λες και λίγο μοτίβο στην περίπτωσή μου. Και αυτό που με εκνεύριζε είναι όταν μου έλεγαν α καλά, εσύ στάνταρ θα αλλάξεις γνώμη γιατί αυτό είναι σαν να υπονοεί ότι είσαι φερειπίνα συνεπής ή αναποφάσιστη. Και μετά που λες ανακάλυψα μια φράση που λένε οι Γάλλοι και μου άρεσε πολύ, ακόμα μου αρέσει. Δηλαδή, μόνο οι ανόητοι δεν αλλάζουν γνώμη.
Οπότε που λες το πετάω κι εγώ όποτε χρειαστεί και κάπως σαν να καθάρισα. Αλλά με αφορμή αυτό το περιστατικό άρχισα να σκέφτομαι όλο αυτό το θέμα με τη συνέπεια. γιατί έχω την αίσθηση ότι την έχουμε βάλει λίγο σε ένα βάθρο. Και να σου πω εδώ την αλήθεια, είμαι πολύ υπέρ της συνέπειας. Αλλά από την άλλη, μήπως και η υπερβολική συνέπεια καμιά φορά σε μία απόφαση μας καθιστά και λίγο ανόητους.
Γιατί παίρνεις μία απόφαση και από τη στιγμή που την πήρες σχεδόν οφείλεις να τη στηρίξεις μέχρι τέλους. Να μην λες σήμερα το ένα και αύριο το άλλο γιατί αλλιώς, α, είσαι αναξιόπιστος. Είσαι ασυνεπής. Προφανώς, δεν μιλάω για τις περιπτώσεις που είσαι όντως άλλαντ άλλον. Γιατί ναι, όπως είπα, συμφωνώ ότι η συνέπεια είναι μια βασική προϋπόθεση για να μπορεί ο άλλος να σε εμπιστευτεί.
Από την άλλη όμως, για να στηρίξω λίγο και το σπίτι μου, να υποστηρίξω λίγο τον εαυτό μου, δεν είναι ότι κάθομαι το βράδυ και σκέφτομαι, «Μμμ, για να δω ποια απόφαση μπορώ να ανατρέψω σήμερα. πώς μπορώ να περιπλέξω λίγο ακόμα τα σχέδιά μου. Γιατί ξέρεις τι σκέφτομαι. Τη στιγμή που παίρνεις μια απόφαση την παίρνεις με βάση τα δεδομένα που έχεις εκείνη τη στιγμή.
Ναι, αλλά τι γίνεται όταν τα δεδομένα αλλάζουν. Που τώρα εδώ που τα λέμε αυτό είναι και το πιο συνηθισμένο σενάριο. Μπορεί π.χ. όταν έκλεισα το εισιτήριο αρχικά να γνώριζα πέντε πράγματα και τρεις μέρες αργότερα να ξέρω άλλα τόσα. Μπορεί να πρόκυψε μια δουλειά, να άλλαξε ένα πρόγραμμα, να εμφανίστηκε μια καλύτερη επιλογή ή απλώς να συνειδητοποίησα κάτι που δεν είχα υπολογίσει στην αρχή.
Και πάντα με παραξένευε λίγο γιατί θεωρούμε ότι το να προσαρμόσεις μια απόφαση στα νέα δεδομένα είναι ένδειξη αστάθειας, ενώ το να επιμείνεις σε μια απόφαση που δεν βγάζει πια κανένα νόημα μπορεί να παρουσιαστεί σχεδόν ως αρετή. ανάμεσα στο ένα και στο άλλο. Να πάω, να μην πάω, να το κάνω, να μην το κάνω, μήπως αυτό, μήπως το άλλο.
Και μέχρι να αποφασίσει, μπορεί να έχει λήξει και η προθεσμία και η προσφορά και το θέμα γενικότερα. Το να αλλάζεις όμως μία απόφαση που έχεις πάρει, είναι άλλο πράγμα. Έχεις αποφασίσει. Έχεις καταλήξει με βάση αυτά που ξέρεις και μετά εμφανίζεται μία νέα πληροφορία, αλλάζει κάτι ή συνειδητοποιείς κάτι που δεν είχες λάβει υπόψη και λες, «Μισό λεπτό, με αυτά που ξέρω τώρα θα έπαιρνα την ίδια απόφαση πάλι»
και αν η απάντηση είναι όχι, γιατί ακριβώς πρέπει να επιμείνεις και να την κρατήσεις. Τι να σου πω, δεν ξέρω να αυτό λέγεται αποφασιστικότητα. Εμένα μου ακούγεται λίγο σαν πείσμα, μη σου πω ξέρω κεφαλιά, απλώς με πολύ καλό branding. Και νομίζω ότι η πραγματική δυσκολία μπορεί και να βρίσκεται αλλού, στο ότι δεν μας αρέσει να κάνουμε λάθος, να παίρνουμε λάθος αποφάσεις.
Γιατί το έκανα λάθος, καμιά φορά, πολύ γρήγορα, μπορεί να μετατραπεί σε πώς δεν το κατάλαβα. Πώς το έκανα εγώ αυτό ρε παιδί μου, έπρεπε να το είχα δει. Και κάπου εκεί μετακινούμαστε από το έκανα μια λάθος εκτίμηση τότε, στο τι βλακεία έκανα ή ακόμα χειρότερα στο ήμουν ανόητη. Και ο εγκέφαλός μας φυσικά συνεργάζεται άψογα σε όλο αυτό.
Γιατί όσο περισσότερο έχουμε επενδύσει σε μία απόφαση, είτε αυτό είναι χρόνος, χρήματα, προσπάθειες, σκέψεις, προσδοκίες, τόσο πιο δύσκολο είναι να πούμε «οκ» ως εδώ. Και σκεφτόμαστε «μα έχω δώσει τόσα μέχρι τώρα». Ναι, αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να δώσεις και άλλα. και φυσικά απ' την άλλη υπάρχει και το πώς θα φανείς τους άλλους γιατί όσο περισσότερο έχεις υποστηρίξει μια απόφαση όσο περισσότερο έχεις πει εγώ αυτό θα κάνω τόσο πιο δύσκολο γίνεται μετά να πεις τελικά άλλαξα γνώμη τελικά όχι γιατί τώρα δεν έχεις να διαχειριστείς μόνο την απόφαση έχεις και το γνωστό μα καλά άλλα δεν έλεγες εσύ και κάπου εκεί νιώθω ότι δεν προσπαθείς πια να πάρεις τη σωστή απόφαση.
Προσπαθείς να μην φανεί ότι πήρες τη λάθος. Μπορεί ας πούμε να έχεις πάρει μια επαγγελματική απόφαση που εκείνη τη στιγμή σου φαινόταν απολύτως σωστή. Με αυτά που ήξερες ρε παιδί μου έβγαζε νόημα. Στην πορεία όμως εμφανίζονται πράγματα που δεν γνώριζες τότε και αντιλαμβάνεσαι ότι αν είχες σήμερα να πάρεις την ίδια απόφαση πιθανότατα δεν θα την έπαιρνες.
Αυτό σημαίνει, Σόνι και Ντέ, ότι έκανες λάθος εκτίμηση τότε? Μπορεί. Μπορεί και όχι. Ή μπορεί πολύ απλά να μην ήξερες τότε αυτό που ξέρεις τώρα. Και αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί από τη στιγμή που μαθαίνω κάτι καινούριο, ένα νέο δεδομένο, πρέπει να συνεχίσω να συμπεριφέρομαι σαν να μην το ξέρω μόνο και μόνο για να μην χρειαστεί να παραδεχτώ ότι πήρα τη λάθος απόφαση.
γιατί για μένα εκεί αρχίζει το πραγματικό λάθος όταν βλέπεις ότι η πορεία δεν σου βγαίνει αλλά συνεχίζεις όχι επειδή εξακολουθείς να πιστεύεις ότι είναι σωστή αλλά επειδή το να αλλάξεις κατεύθυνση σημαίνει ότι πρέπει να παραδεχτείς πως η αρχική σου εκτίμηση δεν ήταν σωστή γιατί ουσιαστικά είναι σαν να λες ναι τώρα ξέρω ότι πάω λάθος αλλά έχω ήδη ξεκινήσει οπότε θα συνεχίσω καταπληκτικό σχέδιο με αυτή τη λογική ε, αν πάρεις λάθος έξοδο στην Εθνική, δεν γυρνάς, συνεχίζεις μέχρι Βουλγαρία, για λόγους συνέπειας.
Και φυσικά αυτό δεν αφορά μόνο ένα αεροπορικό εισιτήριο. Μπορεί να είναι μια απόφαση για μια δουλειά, μια συνεργασία, ένα σχέδιο που στην πορεία αποδεικνύεται ότι δεν είναι αυτό που νόμιζες. Και κάπου εκεί επιστρέφω πάλι στη συνέπεια. Γιατί άλλο συνέπεια και άλλο ακαμψία μπορεί να εξετάσεις τα νέα δεδομένα και να καταλήξεις ακριβώς την ίδια απόφαση.
Μια γαρά. Αλλά αν τα νέα δεδομένα δεν μπορούν ποτέ να σε κάνουν να επανεξετάσεις μια απόφαση, τότε τι ακριβώς θα κάνεις. Και μετά από όλα αυτά να σου πω που καταλήγω. Το να αλλάζεις γνώμη για μία απόφαση που πήρες δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έκανες λάθος εκτίμηση πριν Μπορεί απλώς να μην ήξερες τότε αυτό που ξέρεις τώρα και αν αλλάζουν τα δεδομένα δεν βλέπω γιατί δεν μπορεί να αλλάξει και η απόφασή σου Οπότε ναι, μπορεί να αλλάξω σχέδιο μπορεί να αλλάξω απόφαση και να σου πω και κάτι μπορεί και να αλλάξω και αεροπορικό εισιτήριο για τρίτη φορά έτσι, για την αλήθεια.
Γιατί από ό,τι φαίνεται καμιά φορά στην προσπάθειά μας να μην παραδεχτούμε ότι κάναμε λάθος για να μην φανούμε ανόητοι μπορεί τελικά να καταλήξουμε να είμαστε ακριβώς αυτοί οι ανόητοι που δεν αλλάζουν γνώμη. Τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα