Παίξε επιτέλους πιάνο

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 Λέτε τι κάνεις. Και θα σου πω εδώ ένα σκηνικό και θα καταλάβεις τι εννοώ. Πριν από μερικές εβδομάδες, τα ανήψια μου συμμετείχαν στους πανελλήνιους αγώνες Ιουζίτσου. Και όσο έκαναν προθέρμανση σε έναν απομονωμένο χώρο σε σχέση με εκεί που εκτιλήσονταν οι αγώνες, οι αδερφοί μου τους περίμενε να τελειώσουν. Και εκεί που τους περίμενε, μέσα στο χώρο είχε και ένα πιάνο.

00:56 Ναι, άσχετο. Στη μέση του πουθενά σχεδόν, «Παιδί μου, δεν θα περίμενες να βρεις πιάνο». Και όσο περίμενε να τελειώσουν τα παιδιά της την προθέρμανση, σου λέει «Τι να κάνω, πώς να περάσει η ώρα». Της έρχεται μια ιδέα. «Αυτές ποια οι ιδέες». Και κάθεται στο πιάνο και αρχίζει να παίζει. Και όταν μου διηγήθηκε την ιστορία αργότερα, μου λέει «Ήταν πάρα πολύ ωραία, γιατί, ξέρεις, έτσι όπως έπαιζα, άρχισαν να μαζεύονται γύρω μου τα πιτσιρίκια, το ένα μετά το άλλο. Έτσι, σιγά-σιγά.

01:28 Μάλιστα μου το έδειξε και σε βίντεο που το τράβηξε κάποιος που βρισκόταν στο χώρο. Και ξέρεις, κάποια καθόντουσαν δίπλα της, κάποια λίγο πιο πίσω, κάποια απλώς την κοιτούσαν, έτσι με μεγάλα μάτια. Και όταν τελείωσε, της έδωσαν και ένα ωραίο χειροκρότημα. Και να σου πω την αλήθεια, όταν μου το περιέγραψε, απόρρισα λίγο.

01:48 Θα μου πεις, «Ντάξει, σιγά το αξιοσημείωτο». Όχι, περίμενε. Δεν απόρρισα επειδή τα παιδιά άκουσαν το πιάνο και χειροκρότησαν. Απόρρισα γιατί αν υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν θα περίμενα ποτέ να καθίσει να παίξει πιάνο μπροστά σε αγνώστους, αυτή είναι η αδερφή μου. Και μάλιστα της το είπα και της λέω «Έλα ρε, εσύ έπαιξες πιάνο μπροστά σε κόσμο, πώς και έτσι, δεν τρεπόσουν».

02:17 Και αφού το σκέφτηκε έτσι λίγο, γυρνάει και μου λέει, ξέρεις τι, ήταν παιδάκια. Δηλαδή ήρθαν έτσι με περιέργεια και κοιτούσαν, σου λέει, τι γίνεται εδώ, δεν ήταν τίποτα μεγάλοι ενήλικες. Και πόσο δίκιο είχε. Και για να σου δώσω λίγο έτσι από το background της ιστορίας Η αδερφή μου και εγώ που λες κάναμε πια από μικρές Συμμετείχαμε σε ρισιτάλ, δίναμε εξετάσεις Πω, αυτές οι εξετάσεις ποια ε Το χειρότερό μου, εφιάλτης της παιδικής ηλικίας Τέλος πάντων, ειδικά η αδερφή μου δεν το γούσταρε καθόλου όλο αυτό Δεν εννοώ τη μουσική, εννοώ το περιβάλλον τις εξετάσεις, το ρεσιτάλ, όλη αυτή την αίσθηση ότι σε παρακολουθούν, σε αξιολογούν, ότι πρέπει να είσαι σωστή.

03:08 Θα μου πεις τώρα, ναι και ποιος το γουστάρει αυτό. Σωστό, δεν θα διαφωνήσω μαζί σου, αλλά εδώ θα σου πω για την προκειμένη περίπτωση. Ειδικά στα ρεσιτάλ υπήρχε αυτό το πολύ στυμμένο πράγμα που πάει, ρε παιδί μου, πολύ κόντρα στην παιδικότητα. Δηλαδή, ησυχία τώρα, ακολουθούμε τους κανόνες, με το σεβασμό που πρέπει να δείχνουμε στο πιάνο και ούτω καθεξής.

03:34 Και για να σε βάλω λίγο περισσότερο στο κλίμα, να σου πω ένα περιστατικό που είχες δει όταν ήταν μικρή. Είχε εμφανιστεί στο μάθημα του πιάνου φορώντας ένα τζιν με κάτι παιδικά μπαλώματα και σχέδια. Ξέρεις μωρέ τι εννοώ, σαν αυτά που φοράνε τα παιδιά, χωρίς να τους περνάει όμως καν από το μυαλό αν είναι αρκετά κομψά ή αρκετά σοβαραντημένα.

03:57 Ε, τώρα τζιν με μπαλώματα. Αυτά τα φοράνε οι αλίτες, που λένε ορισμένοι. Ναι, σκοτήστηκε τώρα το παιδάκι για το τι λένε ορισμένοι. Και που λες με το που τη βλέπει η δασκάλα της έκανε ολόκληρο κήρυγμα για το παντελόνι. Του στυλ εμφανίστηκε στη δασκάλα σου του πιάνω με αυτό το παντελόνι. και θυμάμαι ότι της είχε κακοφανεί και σκέφτομαι ότι κάπως έτσι δεν καλουπονόμαστε όταν είμαστε πιτσιρίκια.

04:34 Να μην στα πολύ λογώ, ενώ μικρή δεν το συμπάθησε ποτέ το πιάνο, μάντεψε γιατί, τα τελευταία χρόνια άρχισε να ξαναπαίζει. όχι για εξετάσεις, ούτε για ρεσιτάλ ούτε για να αποδείξει κάτι σε κανέναν άρχισε να παίζει κομμάτια που της αρέσουν πραγματικά με το δικό της ρυθμό και με έναν τρόπο που πραγματικά το απολαμβάνει και ξέρεις τι αναρωτιέμαι μήπως καμιά φορά δεν είναι ότι δεν αγαπάμε κάτι αλλά αρχίζουμε να συνδέουμε αυτό που αγαπάμε με ένα συγκεκριμένο πλαίσιο που το συνοδεύει Με την αυστηρότητα, με το σωστό και το λάθος, με την αξιολόγηση, με τον περιορισμό.

05:17 Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, έχω την αίσθηση ότι η χαρά αρχίζει σιγά σιγά να χάνεται πίσω από μία ανάγκη να τα κάνουμε όλα σωστά, αυτό το καλούπι. Το διάβασμα, αντί να μας συναρπάζει, να μας ανοίγει δυνατότητες και να μας βάζει σε νέους κόσμους, γίνεται βαθμός. Ο αθλητισμός, αντί να μας ενθουσιάζει, γίνεται επίδοση.

05:43 Και το πιάνο, αντί να μας ταξιδεύει, γίνεται άγχος. Και με αυτόν τον τρόπο, καμιά φορά ίσως καταλήγουμε να νιώθουμε αποστροφή για πράγματα που κατά βάθος μάλλον αγαπάμε. Το θέμα μου όμως να σου πω δεν είναι αυτό. Και στο σημείο αυτό είναι που θέλω να επιστρέψω στο περιστατικό με τα παιδιά. γιατί αντιλαμβάνομαι ότι όταν μαζεύτηκαν γύρω από το πιάνο δεν πήγαν εκεί για να αποφασίσουν αν οι αδερφοί μου είναι ή δεν είναι καλοί πιανίστρια.

06:15 Δεν πήγαν για να δουν αν το κομμάτι ήταν αντάτζιο ή αλέγκρο ούτε αν η εκτέλεση ήταν τεχνικά άρτια ή αν έχασε ξερογομιανότα. Ήταν απλώς περίεργα να δουν τι γίνεται εδώ. Και αυτό το τι γίνεται εδώ για μένα συμπυκνώνει όλο το βλέμμα της περιέργειας. Και υπέροχο πράγμα η περιέργεια, δεν συμφωνείς. Όχι η περιέργεια με την έννοια του κουτσομπολιού αυτή που κρύβει τον ενθουσιασμό του πρωτόγνωρου, της ανακάλυψης.

06:49 Και πιστεύω ότι η περιέργεια είναι έμφυτη στον ανθρώπινο είδος. Και μην έρθεις τώρα και μου πεις ότι η περιέργεια σκότωσε τη γάτα. Γιατί το έψαξα. Και ξέρεις τι βρήκα. ότι η αρχική μορφή της φράσης δεν ήταν καν curiosity killed the cat. Ήταν care killed the cat. Δηλαδή η υπερβολική έγνοια, η ανησυχία, το άγχος. Και όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο πιο πολύ πιστεύω ότι αυτό βγάζει περισσότερο νόημα τελικά.

07:20 Γιατί μπορεί και να μην είναι η περίεργεια το πρόβλημα. Μπορεί και να είναι το άγχος του να κάνουμε τα πάντα σωστά. Και μετά από αυτή την έτσι σύντομη ιστορική αναδρομή Και για να επιστρέψω στο θέμα μου Να σου πω εδώ μια εικόνα που μου έχει μείνει Και την είχε περιγράψει ο Neil deGrasse Tyson Δεν ξέρω αν το γνωρίζεις, είναι ένας πολύ γνωστός αστροφυσικός Λέει λοιπόν σε μια συνέντευξή του Ότι ας υποθέσουμε πως ένα παιδάκι Που είναι μικρό ακόμα και είναι στη φάση που ανακαλύπτει τον κόσμο Βλέπει μια λακκούβα με λάσπη Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνει θα βάλει μέσα το πόδι του θα τσαλαβουτήσει και δεν το κάνει ούτε για να τη σπάσει στη μάνα του ούτε γιατί δεν του αρέσει το παντελόνι του το κάνει από αγνή περιέργεια να δει τι θα συμβεί πώς θα πεταχτεί η λάσπη αν χτυπήσω το πόδι μου δυνατά η λακκούβα είναι βαθιά είναι ρηχή τι θα γίνει αν βάλω μέσα το άλλο μου πόδι τι αίσθηση έχει άραγε η λάσπη γιατί είναι η λάσπη καφέ και τόσα άλλα ερωτήματα και δυστυχώς πώς θα αντιδράσουμε ως ενήλικες

08:28 μόλις δούμε το πιτσιρίκι να βουτάει στη λάσπη χαμός βγες έξω όχι όχι εκεί μη θα λερωθείς και η πλάκα είναι πως το πιτσιρίκι θα γυρίσει να μας κοιτάξει με γνήσια απορία δηλαδή τι έγινε τώρα τι κακό έκανα και αυτό που ήθελε να πει προφανώς είναι ότι όλοι μας είμαστε φύση περίεργοι για τα πράγματα απλώς μεγαλώνοντας κάπως μαθαίνουμε να μην το εξελίσσουμε όλο αυτό.

09:07 Έτσι που λες. Σκέφτομαι ότι κάπου στην πορεία χάνουμε αυτή την αυθόρμητη περιέργεια που έχουμε ως παιδιά απέναντι στον κόσμο. Γιατί όταν είμαστε μικροί, έχουμε τεράστια λαχτάρα να δούμε τι υπάρχει μέσα στη λάσπη και τι ήχο βγάζει το πιάνο όταν πατήσεις τα πλήκτρα του. Αλλά μεγαλώνοντας, τα γουρλωμένα μάτια, το γέλιο και το αυθόρμητο χειροκρότημα σαν να αντικαθίστανται όλο και περισσότερο από κάτι άλλο.

09:35 Από το σηκωμένο φρύδι, το «αχ, δεν το παίζει σωστά το κομμάτι» και το «καλά, πια νομίζει ότι είναι». Και ξέρεις τι συνειδητοποιώ. ότι το επικριτικό βλέμμα και το βλέμμα της περιέργειας μπορεί να κοιτάζουν ακριβώς το ίδιο πράγμα, αλλά ούτε ψάχνουν, ούτε βλέπουν το ίδιο πράγμα. Το ένα ψάχνει να αποφασίσει, να αξιολογήσει, να κρίνει, ενώ το άλλο ψάχνει να ανακαλύψει.

10:07 Και μετά από όλα αυτά, να σου πω που καταλήγω. ότι η περιέργεια και η επίκριση είναι δύο διαφορετικοί τρόποι να πλησιάζεις έναν άνθρωπο. Και όταν ο άλλος σε πλησιάζει με περιέργεια, συμβαίνει κάτι μαγικό. Πέφτουν οι άμυνες. Και τότε δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι είσαι αρκετά καλός. Ούτε χρειάζεται να αποδείξεις ότι τα κάνεις όλα σωστά.

10:36 Βασικά, δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. και τότε μπορείς επιτέλους να παίξεις πιάνο. Τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο.