Σόρρυ, αλλά...

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 Το να λέγα μεγάλο αλάνι. Όχι με την έννοια του κακού χαρακτήρα που κάνει τη ζωή των γύρω του δύσκολη. Ναι, έκανε φασαρία, έκανε χαβαλέ, είχε πάντα μια ατάκα, δεν πειθαρχούσε σε ό,τι του ζητούσαν. Αλλά σημαντική διαφορά για μένα, δεν είχε ποτέ καμία κακή πρόθεση. Ήξερες όμως πως όπου ήταν ο Κώστας, αργά ή γρήγορα κάτι θα γίνει.

00:56 Και πρόσεξε τι έγινε μία φορά. θυμάμαι ήταν τελευταία ώρα μάθημα και η τάξη κλασικά να είχε αρχίσει να διαλύεται ξέρεις να έχει έτσι μια ψιλοφασαρία η καθηγήτρια μιλάμε στα όρια της να μην την παλεύει καθόλου και ο Κώστας να κοιμάται πάνω στο θρανείο κανονικά όμως και χωρίς απολογία λογικό θα μου πεις προφανώς είχε πέσει ξερός από τη δραστηριότητά του όλη μέρα και εννοείται τον είχαμε πάρει χαμπάρι όλοι όλοι εκτός από την καθηγήτρια Η οποία καθηγήτρια κάποια στιγμή είδε και απόειδε με όλη τη φασαρία και τα σχετικά, σε απελπισία, και γυρνάει σε κάποια φάση και λέει «Κώστα σταμάτα να μιλάς!»

01:38 Με φωνή όμως. Κλασικά απευθυνόμενη στο συνήθιοι ύποπτο. Ακούει που λες ο Κώστας το όνομά του, σηκώνεται έτσι νοχελικά, παρένθεση εδώ γιατί πρέπει να το πω, σηκώνεται φορώντας γυαλιά ηλίου τα οποία σημείωση του είχε ζητήσει η καθηγήτρια να τα βγάλει και εκείνος έδωσε την εξής επική απάντηση «Κυρία, δεν γίνεται να τα βγάλω, δεν θα βλέπω, είναι μοιοπίας έχω χάσει τα κανονικά μου»

02:05 για να καταλάβεις δηλαδή για τι άτομο μιλάμε. Σηκώνεται που λες έτσι λίγο ζαλισμένος και με ελαφρό στιγμένο ύφος γυρνάει και λέει «Κυρία, να σας πω την αλήθεια, τώρα δεν μιλούσα, κοιμόμουν». Εννοείται ότι γελάσαμε όλοι και η καθηγήτρια έξαλλη έτοιμη να παραιτηθεί. Άντε να συμμάζεψε τα συμμάζευτα. Τέλος πάντων, αυτό το περιστατικό για κάποιο λόγο μου είχε μείνει στο μυαλό και με κάνει να σκέφτομαι μια ιστορία που αποδίδεται στον φυσιοδύφη Μπιφών και σε κάποιον από τους Λουδοβίκους της Γαλλίας.

02:39 δεν ξέρω κατά πόσο η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα αλλά σίγουρα έχει έτσι ένα ενδιαφέρον η ιστορία λέει ότι ο Μπιφών, αυτός ο φυσιοδύφης ο οποίος βρισκόταν στην αυλή του Λουδοβίκου μην με ρωτάς ποιο Λουδοβίκο από όλους 15ο κάποια στιγμή έβαλε ένα challenge στο Μπιφών και γυρνάει και του λέει «Θέλω να μου βρεις μία δικαιολογία η οποία θα είναι χειρότερη από την πράξη σου».

03:13 Περνάει ένα χρονικό διάστημα και σαν έχει ξεχαστεί αυτό το challenge και κάποια στιγμή είναι ο βασιλιάς στο μπαλκόνι του και χαιρετάει τα πλήθη. Και εκείνη τη στιγμή νιώθει κάποιον να το χουφτώνει. Και γυρνάει σοκαρισμένος και βλέπει πίσω του τον μπιφόν. Και του λέει «Τι είναι αυτό που κάνεις» Και τι γυρνάει και του απαντάει ο Μπιφών.

03:37 «Με συγχωρείτε μεγαλειότατε, νόμιζα πως ήσασταν η μεγαλειοτάτη». Και αυτή η ιστορία νομίζω εξηγεί υπέροχα τη φράση «Η δικαιολογία είναι χειρότερη από την πράξη». Και πριν από λίγες μέρες μου ήρθε πάλι στο μυαλό αυτή η φράση. Γιατί τι έγινε. Είμαι τώρα στο φανάρι και περιμένω να περάσω απέναντι έναν δρόμο από τη διάβαση.

04:01 και βλέπω ότι ακριβώς πάνω στη διάβαση απέναντι έχει παρκάρει ένας οδηγός ο οποίος βρίσκεται μέσα στο αυτοκίνητο. Όταν άναψε το φανάρι για τους πεζούς και περνάω απέναντι και χρειάστηκε να κάνω και μια παράκαμψη γιατί ήταν ακριβώς πάνω στη διάβαση τον κοιτάζω εμφανώς εκνευρισμένη και πριν προλάβω να του πω οτιδήποτε γυρνάει και μου λέει «Σόρι, αλλά δεν έβρισκα καπ' όλη να παρκάρω».

04:26 Μισό λεπτό. γιατί εδώ κάτι δεν μου κολλάει. Μου λες μια δικαιολογία που τελικά είναι χειρότερη από αυτό που έκανες. Είναι σαν να μου λες το πρόβλημα δεν είναι αυτό που έκανα, ότι πάρκαρα εδώ. Το πρόβλημα είναι ότι εσύ το κρίνεις λάθος. Και επίσης τελικά τι από τα δύο ισχύει. Το sorry ή το αλλά. Γιατί όταν ακούω αυτό το sorry αλλά, ξέρω ότι το sorry δεν έχει καμία αξία.

04:54 Σαν να λέμε sorry not sorry. Οπότε που λες, φίλε μου, sorry, αλλά θα σε κρίνω. Όχι επειδή δεν πιστεύω ότι δεν έβρισκες θέση. Μπορεί να μην έβρισκες, όντως, το πιο πιθανό. Αλλά αυτό δεν αλλάζει την κρίση μου για αυτό που επέλεξες να κάνεις. Γιατί στην ουσία μου ζητάς να συμφωνήσω ότι, ε, αφού δεν βρίσκεις θέση, είναι κάπως λογικό να κλείσεις τη διάβαση.

05:19 Sorry και πάλι, αλλά δεν θα συμφωνήσω. Νομίζω καταλαβαίνεις γιατί. και βλέπω τον οδηγό στο διπλανό αυτοκίνητο να πετάει το τσιγάρο έξω από το παράθυρο. Και κατεβάζω το παράθυρο, μου άναψαν τα λαμπάκια, και του λέω, γιατί το πετάξατε έξω. Και γυρνάει και μου λέει, έχετε δίκιο. Συνήθεια, με συγχωρείτε, έχετε δίκιο. Και ξέρεις κάτι, εκείνη τη στιγμή δεν μου έφυγε ο εκνευρισμός επειδή το τσιγάρο εξαφανίστηκε.

06:18 Μου έφυγε γιατί δεν προσπάθησε ούτε στιγμή να με πείσει ότι καλά έκανε. Δεν μου είπε έλα μωρέ, δεν μου είπε όλοι το κάνουν ή το πολύ απλό εσύ τι θες και τι σε κόφτει. Είπε μόνο έχετε δίκιο και αυτό είναι απίστευτα αφοπλιστικό. Ή το άλλο, σκέψου κάποιον που σε ακυρώνει τελευταία στιγμή. Άλλο να σου πει δεν θα έρθω, έκανα κακή διαχείριση του χρόνου μου.

06:43 Και άλλο να αρχίσει, ξέρεις τι έγινε. με πήρε τηλέφωνη στην υφάδα μου μετά έπρεπε να βγάλω βόλτα το σκύλο μου μετά κάηκα στο σίδερο μετά έπρεπε να μαγειρέψω μετά μου βαρούσαν τα κουδούνια και καμιά φορά πριν καν τελειώσει έχεις ήδη σταματήσει να ακούς όχι επειδή δεν τον πιστεύεις αλλά γιατί καταλαβαίνεις ότι δεν προσπαθεί να σου εξηγήσει τι έγινε προσπαθεί να σε κάνει να μην θυμώσεις Και κάπως έτσι συνειδητοποίησα γιατί κάποιες δικαιολογίες μας συνοχλούν τόσο πολύ.

07:23 Δεν είναι ότι δεν πιστεύω την αιτία. Το θέμα είναι ότι πολλές φορές η δικαιολογία προσπαθεί να μας πείσει να δούμε αλλιώς αυτό που μόλις έγινε. Σαν να μου λέει, ναι το έκανα, αλλά αν μπεις στη θέση μου θα συμφωνήσεις ότι ήταν εντάξει. Όχι, δεν ήταν εντάξει. Και κάπου εκεί αρχίζουμε να ενοχλούμαστε. και για να είμαι δίκαιη νομίζω ότι αυτό το να δίνουμε κάποιες δικαιολογίες δηλαδή οι οποίες πολλές φορές είναι και χειρότερες από την πράξη, το κάνουμε όλοι σκέψου λίγο έναν καυγά πόσες φορές στην ουσία δεν λέμε το ίδιο πράγμα ναι αλλά αν ήσουν στη θέση μου θα έκανες ακριβώς το ίδιο γιατί όλοι μας δεν έχουμε πει άργησα γιατί είχε κίνηση δεν σου απάντησα γιατί είχα πολύ δουλειά το ξέχασα γιατί είχα το μυαλό μου αλλού και πολλές φορές δεν σου λέω όλα αυτά είναι αλήθεια.

08:15 Το ερώτημα όμως είναι άλλο. Τα λέμε για να βοηθήσουμε τον άλλο να καταλάβει τι συνέβη ή τα λέμε για να τον κάνουμε να αισθανθεί ότι δεν θα έπρεπε να μας κρίνει και άρα ότι ίσως η κρίση του μπορεί και να ήταν λίγο βιαστική, λίγο εσφαλμένη, σαν να λέει έλα τώρα δεν ήταν και κάτι ή ακόμα χειρότερα, αν ίσως στη θέση μου θα έκανες το ίδιο.

08:38 και κάπου εκεί δεν αισθάνεσαι μόνο ότι ο άλλος αποφεύγει την ευθύνη. Αισθάνεσαι ότι υποτιμά την κρίση σου ή τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει η συμπεριφορά του σε σένα. Και μετά από όλα αυτά να σου πω που καταλήγω. Ότι δεν με ενοχλούν οι δικαιολογίες. Αυτό που με ενοχλεί είναι όταν χρησιμοποιούνται για να αλλάξουν τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, τον τρόπο που νιώθω ή την κρίση μου.

09:08 γιατί είναι άλλο να μου λες τα γεγονότα και είναι κάτι τελείως διαφορετικό να μου υπαγορεύεις τι συμπέρασμα θα πρέπει να βγάλω εγώ από αυτά. Και ίσως τελικά, sorry, αλλά τότε η δικαιολογία να γίνεται πράγματι χειρότερη από την ίδια την πράξη. Τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο.