Ομόνοια: Μια πλατεία, πολλές πραγματικότητες
Η Ζωή στην πόληΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο νέο επεισόδιο του «Η Ζωή στην πόλη», οι διακεκριμένοι δημιουργοί του θεάτρου ντοκιμαντέρ Ανέστης Αζάς και Πρόδρομος Τσινικόρης μιλούν για όσα άκουσαν και ανακάλυψαν μέσα από την πολύμηνη έρευνά τους γύρω από αυτή την πλατεία της Αθήνας στην οποία ο καθένας βλέπει κάτι διαφορετικό, με αφορμή την παράσταση «Ομόνοια – μια μυθοπλασία» του Εθνικού Θεάτρου.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Γεια σας! Ελπίζω αυτό το ηχητικό να σας βρίσκει καλά. Ακούτε το podcast της Ζωής στην Πόλη του News247. Η πόλη που μας απασχολεί είναι η Αθήνα. Οι άνθρωποι της που τη διαμορφώνουν και οι ιστορίες τους, όσα νέα προκύπτουν σε αυτή, αλλά και σταθερές αξίες της, τα καλά και τα δύσκολά της. Και η ζωή είμαι εγώ, η Παρασύνδη.
Το 1833, οι αρχιτέκτονες Θαμάτς Κλεάνθης και Έντουαρτ Σάουμπερτ ετοιμάζουν ένα σχέδιο με μια ορθογόνια πλατεία όπου θα χτίζονταν τα ανάκτορα με θέα στην Ακρόπολη. Το σχέδιο δεν προχώρησε και 11 χρόνια μετά ο βαβαρούς αρχιτέκτορας Λέοφον Κλέντσε αναλαμβάνει να τον θεωρήσει δίνοντάς της κυκλικό σχήμα. Αλλά ούτε αυτό το σχέδιο προχώρησε.
Το 1846 η πλατεία βαφτίζεται ανάκτορων και στη συνέχεια πλατεία Όθωνος. Ήταν το βορειότερο άκρο της πόλης και το τέρμα του εξοχικού περιπάτων Αθηναίων της εποχής. Η πλατεία παίρνει το όνομα Ομονίας στο 1862 μετά την εκθρόνιση του Όθωνα. Στις 14 Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς, οι Αθηναίοι συγκεντρώνονται στην τότε πλατεία Όθωνος για να γιορτάσουν την έξοδο του βασιλιά και ο πρόεδρος της προσωρινής κυβέρνησης, Δημήτριος Βούλγαρης, απευθύνει έκκληση για Ομόνια.
Η συμφιλίωση ωστόσο αποδεικνύεται πρόσκυρη. Τον Ιούνιο του 1863 η πλατεία γίνεται πεδίο αιματηρών συγκρούσεων ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πολιτικές παρατάξεις των Παιδινών και των Ορεινών. Τη δεκαετία του 1950 η μορφή της πλατείας άλλαξε σημαντικά. Μετατράπηκε από χώρο περιπάτου και ψυχαγωγίας σε συγκοινωνιακό κόμβο. Η εκτασή της περιορίστηκε, τα ανθοπολία που είχαν ανθίσει στη δεκαετία του 1930 απομακρύνθηκαν, όπως και τα παγκάκια και τα περίπτερα, ενώ κατασκευάστηκε το γνωστό συντριβάνι, γύρω από το οποίο στρώθηκε βότσαλο, κάλοντας τους Αθηναίους να το επισκεφθούν, οι οποίοι όμως χαρακτηρίζαν σκοπτικά την πλατεία Δίσκο Μνημοσύνου.
Τη δεκαετία του 1950, αλλά και την επόμενη, αυτή του 1960, η πλατεία Ομονίας ακολούθησε την τύχη της πόλης. Ας ξεκινήσουμε με το ότι η Καλλιτεχνική Διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου με επικεφαλή στην Αργυροχιώτη σας πρότεινε να ασχοληθείτε με την ομόνοια καθώς πρόκειται για την περιοχή όπου βρίσκεται και δραστηριοποιείται το Εθνικό Θέατρο.
Πότε συνέβη αυτό περίπου χρονικά? Νομίζω ήταν το καλοκαίρι πέρσι, λίγο πριν το καλοκαίρι πέρσι. Η αρχική ιδέα ήταν να κάνουμε μαζί με τον Ανέστη αυτή τη σεζόν, δηλαδή από τον Οκτώβριο και μετά μια παράσταση, ένα θέατρο ντοκιμαντέρ πάνω στο θεατρικό είδος ξέρω εγώ που δουλεύουμε τα τελευταία 15 χρόνια με σημείο κίνησης στην Ομόνια και μετά από κάποιες μέρες κάποιες λίγες εβδομάδες που κάναμε λίγο έρευνα μαζί με τον Ανέστη, είπαμε ότι τάξει η θεματολογία, η μυθολογία η ιστορία της Ομόνιας είναι ανεξάτλητη και είναι πολύ δύσκολο να χωρέσεις όλα αυτά τα θέματα σε μία παράσταση γιατί όλοι θα έρθουν με διαφορετικές προσδοκίες να δουν αυτή την παράσταση για την ομόνοια.
Οπότε πρότεινα στην Καλλιτεχνική Διεύθυνση, στην Αργυρό Χιώτη να επιμεληθώ ένα ολυγοήμερο, ένα τριήμερο φεστιβάλ που για τον προηγούμενο Μάιο, το Μάιο του 2026 που κάπως να συνδέει τις διάφορες θεματικές ούτως ώστε μετά μαζί με τον Ανέστη να μπορέσουμε να κάνουμε την παράσταση έχοντας μιλήσει για όλα αυτά που μπορεί και να λείπανε από τη θεματολογία της παράστασης.
Και οργανώθηκε ένα φεστιβάλ με διάφορες ομιλίες, με συζητήσεις, με προβολές μικρού μήκους ταινιών, με διάφορες performances, με ξεναγήσεις και διάφορους καλυσμένους ας πούμε οι οποίοι άμεσα ή έμεσα έχουν συντέσσει τη ζωή τους γύρω από την ομόνη. Έχετε ασχοληθεί και στο παρελθόν με το θέατρο δοκιμαντέρ Με έργα που αντλούν υλικό από κοινωνικά ζητήματα και μαρτυρίες Αυτή τη φορά τι σας οδήγησε να επιλέξετε τη μυθοπλασία για να προσεγγίσετε την ομόνοια Δύο πράγματα θα έλεγα είναι σημαντικά Το ένα είναι ότι η πραγματικότητα πλέον είναι πολύ πιο τρελή και απρόβλεπτη Από οτιδήποτε μπορούμε να σκεφτούμε στο θέατρο Δηλαδή έχουμε περάσει ένα σημείο που τα πράγματα είναι τόσο σκοτεινά και τόσο απρόβλεπτα αυτά που σημαίνουν κάθε μέρα από τον Τόναλτ Τραμπ ας πούμε μέχρι τη χώρια ξέρεις πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα που σκεφτήκαμε ότι είχαμε μεγαλύτερη ανάγκη να πάμε σε μια φαντασία από το να κάνουμε ένα παραδοσιακό έργο ντοκιμαντέρα όπου θα έρχονται στη σκηνή κάποιοι άνθρωποι
που θα μας καταθέτουν μια μαρτυρία Δηλαδή το είχαμε κι εμείς ανάγκη ως καλλιτέχνες Αυτό είναι το ένα που είναι σημαντικό Το άλλο είναι ότι όταν μιλάμε για ένα τόσο εμβληματικό Μια τόσο εμβληματική πλατεία που είναι η πλατεία της Ομόνιας που είναι στο κέντρο Υπάρχουν άπειρες ιστορίες και άπειρες εκδοχές Δηλαδή κάθε ένας από εμάς και κάθε μία έχει τη δική του ιστορία να πει Και προσδοκίες και προβολές Οπότε δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε απέναντι σε αυτό οπότε πήραμε την απόφαση να κάνουμε τη δική μας ιστορία τη δική μας εκδοχή που είναι ένα θα τον έλεγα αλληγορικός μύθος ξεκινάει από το γεγονός ότι ένας άνθρωπος βρίσκει ένα νεκρό σώμα και μπαίνει λίγο σε μια διαδικασία μόνος του να κάνει μια έρευνα τι ακριβώς έχει συμβεί που ναι μεν έχει κάποιες αναγνωρίζεις πράγματα που τα ξέρεις από την πρόσφατη πραγματικότητα κάνεις δηλαδή κάποιους συνειρμούς σε σχέση με διάφορα περιστατικά που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια εκεί.
Όμως δεν πάμε τόσο να κάνουμε μια φουλ, ας πούμε, τεκμηριωμένη έρευνα ντοκιμανταριστική σε αυτό το έργο, αλλά πηγαίνουμε μέσω μιας μυθοπλασίας σε μια αλληγορία. Δεν ξέρω τώρα αν έχει νόημα. Πάνω σε αυτό που είπε ο Ανέστα, Και ήθελα να προσθέσω ότι η Ομόνια είναι ένας τόπος, όπως αναφέρθηκε πριν, είναι ένας τόπος προβολών και προσδοκιών.
Δηλαδή για τον καθένα είναι κάτι διαφορετικό. Μπορεί και όλοι να έχουν μια άποψη για την Ομόνια, χωρίς να την έχουν επισκεφτεί κιόλας. Είναι ένας φορτισμένος χώρος. Μπορεί να μην μιλάμε για την πλατεία Κουμουντούρη, για την πλατεία Κοντζιά, για την πλατεία του Συντάγματος, Που εντάξει αυτή είναι συνειφασμένη Με πολιτικές κινητοποιήσεις Αλλά η ομόνοια για πολλούς ανθρώπους Μα για τους περισσότερους ανθρώπους Είναι κάτι διαφορετικό Για κάποιους είναι ένας τόπος εργασίας Για κάποιους άλλους ένα καταφύγιο Είτε επειδή είναι εξαρτημένοι Είτε επειδή θέλουν να εξαφανιστούν Επειδή θέλουν να έρθουν στην Αθήνα Να κάνουν μια νέα αρχή Για κάποιους άλλους ένας τόπος Στον οποίο δεν πηγαίνουν σε εισαγωγικά μια αποθήκη ψυχών επικίνδυνη, υπάρχει και αυτό το αφήγημα για κάποιους είναι συμφασιμένοι με τη βία για κάποιους με τα ναρκωτικά, για κάποιους νοσταλγικά από τις ελληνικές ταινίες από τα ελληνικά τραγούδια που θυμίζει μια παλιά εποχή η οποία δυστυχώς χάθηκε είναι πολλά πράγματα
η ομόνοια και αυτά τα πολλά πράγματα ναι, σίγουρα δεν χωράνε σε μια παράσταση και εμάς δεν μας ενδιαφέρει και σε αυτό που κάνουμε τα τελευταία να υπηρετήσουμε ένα νοσταλγικό και να θυμηθούμε ένα τέτοιο νοσταλγικό αφήγημα και να θυμηθούμε τι ωραία που ήταν όλα παλιά. Αυτό που κάνουμε εμείς τα τελευταία χρόνια είναι να σχολιάζουμε την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα γύρω μας.
Και στη συγκεκριμένη περίπτωση μας φάνηκε ότι μια αλληγορία, μια ασατηρική αλληγορία θα μπορούσε να είναι το καλύτερο μέσο για αυτό. Επίσης να πούμε ότι η δράση τοποθετείται στο κοντινό μέλλον. Δηλαδή όλα αυτά που συμβαίνουν στην παράσταση συμβαίνουν το 2028. Αυτή η μικρή μετατόπιση μας επέτρεψε να κάνουμε όλες αυτές τις... Ποιητική αζία.
Τη μυθοπλαστική αναγωγή ας πούμε, στα πράγματα. Και ποιες από όλες αυτές τις πραγματικότητες και τα χαρακτηριστικά της πλατείας που ανέφερε και ο πρόεδρος, χωράνε στην παράσταση. Το ότι είναι σημείο συνάντησης, το ότι είναι τουριστικό πέρασμα, το ότι είναι συγκοινωνιακός κόμβος, το ότι είναι ένα μέρος που για κάποιους δεν είναι προσβάσιμο.
Ποιες χωράνε? Νομίζω χωρέσαν οι περισσότερες από αυτές που αναφέρθηκαν, χωρίς τώρα να θέλουμε να κάνουμε πολλά σπόιλερ, αλλά η παράσταση έχει τους κατοίκους ή επισκέπτες εισαγωγικά, που θα περίμενε κανείς να δει θα τους βρει στην παράσταση απλώς θα τους βρει με έναν διαφορετικό τρόπο από ό,τι περίμενε και επίσης περισσότερο το χρησιμοποιούμε ξέρετε και λίγο σαν ένα μέρος που κάπως συνοψίζει όλες τις αντιφάσεις ας πούμε της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας δηλαδή από τη μία έχεις όλη αυτή την τουριστική ανάπτυξη, τα ξενοδοχεία τα ανακαινισμένα και δεν ξέρω τι από την άλλη έχεις όλη τη φτώχεια και την επισφάλεια και τις συνθήκες αυτές τις πάρα πολύ άγριες και όλα αυτά είναι σε απόσταση πολύ λίγων μέτρων οπότε στη σκηνή το σκηνικό είναι μια μακέτα της πλατείας, μια μεγάλη μακέτα δεν ξέρω αν είδατε τη φωτογραφία με την ιδέα ότι η πλατεία αυτής συνοψίζει, συμπυκνώνει καλύτερα όλες τις αντιφάσεις της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας και κοινωνίας
και σε ένα τέτοιο πιο συμβολικό επίπεδο το χρησιμοποιούμε. Έχουμε δηλαδή ο κεντρικός μας ήρωας απασχολείται σαν επιστάτη σε επιχειρήσεις Airbnb μέσα από αυτό συναντάει κάποιους ανθρώπους μέσα από αυτές τις συναντήσεις έρχονται κάποιες ιδέες και όπως πάντα στη δραματουργία το ένα οδηγεί στο επόμενο και στο επόμενο και στο επόμενο.
Είναι πράγματι εμβληματική όπως ανέφερες πριν είναι πολύ παθή, έχει υπομαθμιστεί, ζει συνέχεια σε κάποιες εξαγγελίες αναβάθμισης, σε αυτούς τους ρυθμούς. Εσείς πώς τη βιώσατε όσο ήσασταν καλλιτεχνική υπεύθυνη της πραγματικής σκηνής του Εθνικού Θεάτρου. Ως πέρασμα, για να είμαι απολύτως αληθινή, δηλαδή δεν είναι ότι πραγματικά εκεί πέρα επενδύεις χρόνο από την καθημερινότητά σου.
Γνωρίζεις ότι υπάρχουν κάποια ωραία μαγαζιά που ακόμα έχουν καλό φαγητό. Γνωρίζεις ότι άμα είσαι ξενύχτης θα πας εκεί και κάτι θα βρεις πάντα. Αυτά ισχύουν ακόμη δηλαδή όπως ίσχυαν και παλιά. Αλλά κατά τα άλλα στην καθημερινότητα πηγαίνοντας από το Rex στο Chiller δεν είναι ότι απλά περνάς. Δεν είναι ότι πραγματικά επενδύεις χρόνο.
Και μιλάμε για τα χρόνια τα οποία που όταν ήμασταν καλλιτεχνική υπεύθυνη στην πειραματική σκηνή από το 2015 μέχρι το 2019 ήταν λίγο προ-COVID, ήταν μια άλλη εποχή δηλαδή ήταν μια εποχή στην οποία ακόμα δεν είχε ξεκινήσει ο εξευγενισμός, ο τετριφικέισον τόσο της ομόνοιας, ήταν πιο αρχίζαμε να βλέπαμε σημάδια σε άλλες περιοχές στα Άνω Πετράλωνα, στο Κουκάκι, ίσως στα Εξάρχεια, οπότε η ομόνοια είναι και μια πλατεία που αντιστέκεται και στις μόντες δηλαδή είναι κάτι που μας έχουν πει και πολλοί άνθρωποι που πήραμε συνεντεύξεις, μας λέγανε είναι η πιο χαρακτηριστική πλατεία της Ελλάδος γιατί προμηνεί προφητεύει το μέλλον το τι θα γίνει μετά και είναι μια πλατεία η οποία δεν χωράει και σε καλούπια, δεν μπορείς να γίνει κάτι χωροποίησης για μας όπως είπα ο Ανέστης ήταν ένα πέρασμα, εγώ χωρίς να θέλω να κάνω διαφήμιση μπορώ να πω ότι με αφορμή την έρευνα έφαγα πρώτη φορά σουβλάκια στο Λευτέρι Με αφορμή την έρευνα έφαγα πρώτη φορά γιαούρτι στη Στάνη Δηλαδή δεν είμαι από την Αθήνα, δεν μεγάλωσα εδώ, περνούσα από την Ομόνια
Και όλο αυτό το αφήγημα και τη μυθολογία της Ομόνιας Τα συνάντησα από την αρχή της χρονιάς που ξεκίνησα να ασχολούμαι με αυτό το θέμα Υπάρχουν βέβαια και ο εμπληματικός Γιώργος Ιωάννου με τα διηγήματα Τα οποία και αυτά είναι μέρος, μάλλον και αυτά αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης Προσπαθούμε όμως ξέρεις στην παράσταση κάπως να το Γι' αυτό και το βάλουμε και στο άμεσο μέλλον Να μιλήσουμε για το τώρα περισσότερο Και να αφήνουμε λίγο εκτός το νοσταλγικό κομμάτι Το οποίο αναφέρθηκε πόσο συνεντεύξεις διενεργήσατε Κάμια πενταριά Μπορούμε να αναφέρουμε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα Που όσες έχουν μείνει από αυτές τις συνεντεύξεις Ναι κοίταξε κάθε γενιά ή δηλαδή πιο μεγάλοι άνθρωποι θα σου πούνε ότι αυτό ήταν το σημείο που ερχόσουν όποιος αρχόταν στην Αθήνα από την επαρχία, ας πούμε εκεί πήγαινε να δικτυωθεί, να βρει τους συμπατριώτες του αντίστοιχα και στα 90's με την μετανάστευση των Αλβανών κυρίως πάλι η πλατεία ήταν εκεί είναι ταυτόχρονα μέρος το οποίο
το έχουμε κάπως στο συλλογικό μας υποσυνείδητο συνδέσει με στιγμές βίας, από επιχείρηση Σκούπα, από το θάνατο του Ζακ υπάρχουν δηλαδή αυτές υπάρχει αυτό το πράγμα πολύ έντονα και επίσης ότι είναι μια πλατεία πολύ αντρική ειδικά δηλαδή στις εποχές πριν το ίντερνετ και τα dating apps ήταν ένα σημείο που γινόταν ας πούμε ψωνιστήρι ιδίως μεταξύ στην γκέι κοινότητα αυτά ίσως είναι κάποια βασικά χαρακτηριστικά που προσπαθήσαμε στο μύθο αυτό που φτιάξαμε να τα εντάξουμε, να τα συμπεριλάβουμε.
Ανάλογα με το ποιο άτομο μιλάς θα πάρεις και τις αντίστοιχες απαντήσεις γιατί δεν υπάρχουν πολλοί κάτοικοι. Δηλαδή οι κάτοικοι είναι πολύ λίγοι είναι κάποιοι καλλιτέχνες που μένουν εκεί πέρα από άποψη που λένε πρέπει να μείνω εδώ πέρα γιατί πιστεύω ότι η ομόνια πρέπει να προστατευτεί αλλού μπορεί να χάθηκε το παιχνίδι το gentrification, εδώ πέρα πρέπει να μείνουμε πρέπει να είμαστε εδώ πέρα, πρέπει να δημιουργούμε εδώ πέρα αλλά για τους περισσότερους είναι είτε ένα αντικείμενο μελέτης δηλαδή δημοσιογράφοι, ιστορικοί ξεναγήιοι με τους οποίους μιλήσαμε ή είναι άνθρωποι οι οποίοι έζησαν την ομόνοια τη δεκαετία του 70, 80, 90 ως ένα σημείο ερωτικών συναντήσεων που τις διηγούνται και με μια νοσταλγία αλλά για τους περισσότερους είναι ένας τόπος εργασίας ο οποίος αλλάζει, οι συνθήκες εργασίας έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια για όλους μας και ένας τρόπος ζωής εισαγωγικά που μπορεί και να απειλείται με το gentrification.
Όπως είπαμε και πριν, η ιστορία ξεκινά με έναν άνθρωπο που βρίσκει ένα νικρό σώμα χωρίς ωστόσο να βρίσκει κάποια αναφορά για αυτόν στα μέσα ενημέρωσης ή στα social. Πρόκειται για ένα σχόλιο πάνω στον τρόπο με τον οποίο ορισμένοι άνθρωποι και ορισμένα γεγονότα γίνονται, είδηση ενώ άλλα εξαφανίζονται από τη δημοσιακή συζήτηση και αυτή την ιστορία μας την έχουν πει άτομα που με τα οποία μιλήσαμε δηλαδή ήταν εμένα δεν μου είχε τύχει να συναντήσω ένα νεκρό άνθρωπο πάνω στην ομόνη αλλά έχουμε μιλήσει με ανθρώπους που μας είπαν έχω συναντήσει, έχω δει νεκρό άνθρωπο έχω δει ανθρώπους να προσπερνάνε να μην δίνουν σημασία να συνεχίζουν με την καθημερινότητά τους και για εμένα τότε που ερχόμουν από την ελληνική επαρχία ήταν ένα συγκλονιστικό γεγονός ένα πολύ βίαιο γεγονός το οποίο κάπως και με διαμόρφωσε γιατί στη δική μου, στο δικό μου το χωριό ας πούμε θα τον μπαίναμε τον άνθρωπο θα τον σηκώναμε, θα τον πήγαμε στο νοσοκομείο με τα μάξια θα τον φέναμε σπίτι αν ζει να τον κεράσουμε φαγητό
κτλ κτλ ενώ στην Ομώνια, η Ομώνια έχει κάπως αυτό το χαρακτηριστικό Προχείται για περισσότερες από μία ιστορία που σας το είπα Όσο περισσότερα άτομα μιλήσεις τόσο περισσότερα μπορεί και να σου πούνε ότι ναι ναι ναι έχω δει νεκρό άνθρωπο πάνω στην αιμόνι Ναι είναι κάτι το οποίο συμβαίνει οπότε από τη μία έχεις αυτό την αποξένωση της μεγαλούπολης ότι μπορεί να περάσεις ο άλλος δίπλα σου να έχει πεθάνει στον δρόμο και να μην ασχοληθείς καν οπότε αυτή είναι η υπόθεση εργασίας έστω ότι κάποιος ασχολείται Και μετά αρχίζει και ξεδιπλώνεται μια ιστορία, μια δραματουργία που έχει διάφορα στοιχεία.
Δηλαδή είναι και αυτό που είπατε, το ότι γιατί κάποια πράγματα γίνονται, είδηση και κάποια άλλα δεν γίνονται. Έχει να κάνει με την ταυτότητα του νεκρού, τον έχουμε ορίσει ότι είναι ξένος, ότι δεν είναι δικός μας, ότι είναι μετανάστης. Έχει να κάνει με το ότι ο ήρωάς μας κάπως υπηρετούμε αυτό το νουάρ, το αστυνομικό, ότι κατάλαβες θα κάνει την έρευνα τώρα θα πάει πιο κοντά στο κίνδυνο δηλαδή είναι κάποια στοιχεία που επιλέξαμε ότι θα τα χρησιμοποιήσουμε αναγνωρίσιμα από το κινηματογράφο και τη λογοτεχνία για να κάνουμε αυτό το σχόλιο αλλά όλο αυτό πρέπει να το φανταστούμε ότι έχει μια σατυρική διάσταση δηλαδή το έργο έχει πολύ γέλιο είναι να χουντάνει τη μεσάτυρα ναι, κάπως έτσι θα το περιεγράφαμε και στην παρέσταση συναντάμε θεωρήσεις νομοσίας, ψευδές ειδήσεις διαφορετικές εκδοχές πραγματικότητας Σας έχει τύχει να παραπληροφορηθείτε και εσείς ίδιοι για κάποιο πρόσφατο γεγονός στην πόλη ή να πιστέψετε μια είδηση που αποδείχθηκε ψευδής Στην πόλη όχι αλλά
έχω πέσει πάρα πολλές φορές πώς να σου πω θύμα fake news ή πράγματα που έχουν γίνει generated από AI έχουν παραχθεί από AI και νομίζω στην αρχή ότι είναι αλήθεια και μετά από δύο-τρεις μέρες καταλαβαίνουν ότι όπα ήταν όλο ήταν όλο fake δεν είναι κάτι που συμβαίνει πλέον όλο και περισσότερο στην εποχή μας και ότι αυτό είναι λίγο ένα ζήτημα και φυσικά πάντα το θέμα είναι ποιος ορίζει την αλήθεια και ποιος γιατί έτσι λειτουργεί το πράγμα η κυριαρχία ορίζει τι επικρατεί ως εκδοχή της αλήθειας το πιο αφήγημα ας πούμε θα επικρατήσει αλλά έχουμε λίγο περάσει σε μια περίοδο που πλέον όλα είναι υπό αμφισβήτηση Είδαμε μια έρευνα τώρα σχετικά πρόσφατα από την Eurostat αν είναι καλά και αυτοί οι άνθρωποι η οποία έλεγε ότι έχει μια λίστα συγκριτική με τις χώρες των οποίων οι κάτοικοι κάνουν το λιγότερο fact checking σε σχέση με τα άρθρα που διαβάζουν και η Ελλάδα ήταν στην τελευταία θέση με ένα 10% το οποίο θα μπει σε μια διαδικασία και θα αναρωτηθεί αν αυτό που διάβασε ισχύει ή όχι.
Δηλαδή αν θα ψάξει και περισσότερες πηγές ή αν θα είναι πρόθυμο και εύπιστο, αφελές άτομο και θα αναπαράξει την είδηση χωρίς δεύτερη σκέψη. Και αυτό είναι, επειδή βλέπεις κάποιες άλλες χώρες που είναι 80% κάτι βόρειες χώρες, κάτι σκανδιναβικές, Ιγλανδίας και τέτοια και να βλέπεις μετά την Ελλάδα στο 10% αυτό είναι πρόβλημα.
Ναι, απεσιοδόξο. Απεσιοδόξο. και πολύ συχνά την πατάμε και οι δημοσιογράφοι με ψευδείς ειδήσεις και καλά με το ΙΑΕ δεν το συζητώ Εμένα κάτι που μου έκανε εντύπωση τις τελευταίες μέρες ήταν ο Ροσπάνθυρας στους δρόμους του Παρισιού που είπα ότι θα μπορούσε να είναι αλήθεια Δηλαδή δεν είναι και τόσο Δηλαδή δεν είναι ότι κάποιος ντύθηκε γκοτζίλα και περπατούσε μέσα στην πόλη αλλά ένας Ροσπάνθυρας στην πόλη ναι μου βγάζει νόημα Θα μπορούσε να είναι αλήθεια.
Αλλά τώρα για ψευδείς ειδήσεις στην πόλη της Αθήνας που τις πίστεψα δεν μου έρχεται κάτι. Ίσως δεν είμαστε δεν είμαστε τόσο δημιουργικοί ακόμα με το ψέμα. Υπήρξε κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της έρευνας που σας έκαναν να θεωρήσετε κάτι που θεωρούσατε δεδομένο για την Ομόνια ή για την Αθήνα γενικά. Όχι απαραίτητα διότι τίποτα δεν θεωρώ δεδομένο για την Αθήνα είναι μια πόλη που είναι φουλ ενεργή, ωραία μας αρέσει, ξέρεις και όλα είναι πιθανά το θέμα είναι ότι πολλές φορές με τον Ανέστη όταν επιλέγουμε ένα θέμα δεν το επιλέγουμε επειδή το ξέρουμε πάρα πολύ καλά επειδή είμαστε σιουά, το ξέρουμε θα κάνουμε αυτό ξέρουμε απ' έξω και ανακατοιτά των Σέξπιρ θα κάνουμε Σέξπιρ αλλά είναι θέματα τα οποία μας με τον άλλον τρόπο μας συντριγκάρουν ή μας ενοχλούν σε εισαγωγικά και λέμε να τα ψάξουμε.
Οπότε μπαίνουμε λίγο και σαν ταμπούλα ράζα μέσα σε έναν χώρο, προσπαθούμε να μην έχουμε προκαταλήψεις, προσπαθούμε να μην έχουμε στερεότυπα και κλεισέ μέσα στο μυαλό μας και να δούμε που θα μας οδηγήσει η έρευνα, η συναντεύξη ή οι συναντήσεις με τους διάφορους ανθρώπους. Οπότε, ναι, ούτε εγώ θα μπορούσα να πω ότι κάτι με εξέπληξε.
Με εξέπληξαν πολλοί βίαιες ιστορίες αλλά ήξερα ότι συνέβαιναν βίαιες ιστορίες αλλά να τις μάθω τώρα από ανθρώπους με περισσότερες λεπτομέρειες αυτό δεν το περίμενα ναι και το πόσο ίσως το το πόσο ισχυρή είναι και η νοσταλγία δηλαδή και όχι μόνος ευρύτερο θέμα σήμερα στην κοινωνία μας αλλά ο τρόπος με τον οποίο μιλούσαν πολλοί άνθρωποι για την δεκαετή του 80 και του 70 και του 90 στην Ομόνια και νοσταλγούσαν αυτόν τον ελεύθερο ερωτά που σήμερα αν υπήρχε πουθενά θα μαζεύονταν οι αστυνομικοί διαδηλωτές και θα σταματούσε, δεν ξέρω αλλά το ότι περιγράφεται μια εικόνα σεξουαλικής απλευθέρωσης στα ουρητήρια της ομόνοιας του ΙΣΑΠ στους διάφορους δρόμους, παραδρόμους γύρω από την ομόνοια δηλαδή μια εικόνα που σήμερα δεν μπορείς να την φανταστείς γιατί ίσως επειδή κινούμαστε και σε ένα πιο αποστηρωμένο ερωτικό περιβάλλον τόσο έξω από τους δρόμους όσο και ξέρω εγώ και στην ψηφιακή πραγματικότητα. Γι' αυτό σας μίλησαν δηλαδή, όχι για την ομόνοια των πολυκαταστημάτων. Ναι, εξαρτάται
με ποιον θα μιλήσει δηλαδή και οι άνθρωποι οι οποίοι δουλεύουν σε καταστήματα θα μιλούσουν για την εργασία τους θα σου πούνε ποιοι έρχονται, ποιοι φεύγουν ποιοι είναι trouble makers ποιοι δημιουργούν προβλήματα αν μιλήσεις με μεγαλύτερους σε ηλικία άντρες θα σου μιλούσαν για αυτή την εποχή, θα σου μιλούσαν για τα ουρετήρια που κλείσαν αν θυμάμαι καλά επειδή άνοιξε το μετρό Ναι και αυτή είναι μια εικόνα της ομόνης που μάλλον δεν θα ξαναδούμε αν κρίνω από τις εξεγγελίες αναπλασίστης Καινούριες εξεγγελίες αναπλασίστης Εγώ μπορώ να καταλάβω ότι σε μια εποχή που ήταν πολύ δύσκολο να βγεις να δηλώσεις ανοιχτά ομοφυλόφιλος δεν μπορούσες να το κάνεις πολύ εύκολα μπορεί να σε αποκηρύξει η οικογένειά σου μπορεί να έπρεπε να φύγεις από το χωριό ή από την πόλη, από την επαρχία για να έρθεις στην Αθήνα και εκεί να έχεις ακούσει για ένα σημείο και ότι θα πας εκεί πέρα να συναντήσεις ουσιαστικά για εμάς όταν μιλάμε για το ψωμιστήρι είναι και λίγο επειδή είμαστε και λίγο πιο ρομαντικοί
είναι κάπως και μια υπενθύμηση ότι όλοι πήγαιναν στην ομόνοια για να βρουν την αγάπη. Για να βρουν την αγάπη, να βρουν τη συντροφιά. Και πολλά είναι και χωρίς. Δηλαδή υπάρχει και αυτή η παραπληροφόρηση ότι όλα αυτά είναι πληρωμένος έρωτας. Σε πολλές περιπτώσεις δεν ήταν. Ήταν άνθρωποι μόνοι και γυναίκες. Δηλαδή πολλές φορές συζητάμε μόνο για τον ανδρικό πληθυσμό αλλά ήταν και γυναίκες στην μειοψηφία εννοείται που ψάχνει στην αγάπη μέχρι πριν από μερικά χρόνια ο Τάσος Περκουλάκης έκαναν πολύ ωραίο άρθρο για το πως βρισκόντουσαν οι ηλικιωμένοι άνθρωποι πάνω στο καφέ του Χόντο Σέντερ γιατί θέλανε παρέα οπότε αυτό το θέλω παρέα υπάρχει συνόμονη υπήρχε υπάρχει μακάρι να υπάρχει και στο μέλλον έχετε και εσείς την εντύπωση προσεγότη για ορισμένους Αθηναίους μάλλον νεότερους ή ομόνοι από τελευταία στιγμή και ένα είδος Αθένες εξώτικα, ένα τόπο που μπορεί κανείς να ανακαλύψει ακόμα στοιχεία μιας διαφορετικής Αθήνας Για πολλούς νέους νέους νεότερους όχι όχι
από σας το ακούω αυτό ναι δεν έχουμε και σχέση δεν έχουμε τόσο ποια επαφή με τους πολυγραφείς αλλά εγώ μπορώ να πιστέψω ότι για πολλούς που έρχονται από το εξωτερικό αυτοί που θα πούνε θα πάω να μείνω συντομώνη γιατί έχω δει 10 reels στο instagram και ξέρω ότι πρέπει να φάω εδώ, πρέπει να φάω εκεί θα φάω το σουβλάκι, το γιαούρτι, το τέτοιο θα κάνω check σε αυτά τα ιστορικά γαστρονομικά landmarks και μετά θα φύγω αλλά γενικώς είναι πέρασμα ακόμα δύσκολα κάθεση, είναι από τις λίγες πλατείες που δεν έχει παγκάκι καταρχάς, δηλαδή δεν μπορείς να κάτσεις πάνω στην πλατεία ή θα κάτσεις πάνω στην τριμπάνη Αλλά μπλες θα είναι ένα βραχό, θα έρθει το περιστέρι Οπότε δεν είναι μια φιλόξυν πλατεία Που θα σου πει Έλα κάτσε εδώ πέρα Πέραν χρόνο Πιο πολύ ένα γήπεδο ανονιμίας είναι Στο οποίο πολλοί άνθρωποι απλώς πηγαίνουν έρχονται Ναι από την άλλη βέβαια να πω ότι και εμείς τώρα Σαν άντρες δεν μπορούμε να αντιληφθούμε Ίσως κάποια πράγματα Δηλαδή προχτές το βράδυ που εγυρνούσαμε
Με ένα αυτοκίνητο και έπρεπε να αφήσουμε Μια κοπέλα για να πάει κάπου Στην Κυψηζαλή Και κάπως φοβήθηκαν Να κατεβιστεί νομόνια Δηλαδή εξακολουθεί να είναι Ένα κομμάτι Που Μπορεί να είναι επικίνδυνο Ναι το λέω γιατί άνοιξε πρόσφατα Ένα βιβλιοπωλείο εκεί στην Οδό Γεραννίου Στον 5ο όροφο, το ανοιχτώσουν Ροδακιό Και το επισκέφθηκα Έγραψα γι' αυτό και υπήρξε έτσι ένας μεγάλος ενθουσιασμός για το ότι έχει δημιουργηθεί κάτι καινούριο σε ένα αυθεντικό σημείο της πόλης ακόμα δηλαδή υπάρχει νομίζω αυτή η εικόνα και υπάρχει και η εικόνα του θα περάσω από την ομόνοια αλλά θα περάσω συγκεκριμένες ώρες γιατί φοβάμαι γιατί είναι επικίνδυνα και όλο αυτό ουσιαστικά περιέχει όλες αυτές τις αντιφάσεις όπως είπατε και εσείς πριν όπως θα δούμε και στην παράσταση ναι το ενδιαφέρον είναι αν αυτούς Καταλαβαίνω αυτό που είπε ο Ανέστης πριν δηλαδή και εμείς ως άντρες έχουμε άλλα προνόμια και αντιλαμβανόμαστε τον κίνδυνο διαφορετικά σε σχέση με τις γυναίκες και σίγουρα θα πούμε
στην ομόνοια είναι μια χαρά δηλαδή τόση κοινωνική ευαισθησία έχουμε και μπορούμε να καταλάβουμε ότι για πολλούς είναι μια ζώνη στην οποία δεν πάω αργά το βράδυ έχει ενδιαφέρον όμως και το ερώτημα αν αυτό είναι κατασκευή δηλαδή αν κατασκευεί η απειλή ή αν ας πούμε στον Κολονό ή στον Κολονάκι ή στην Κυψέλη μπορεί να είναι πιο επικίνδυνα τα πράγματα από τη συνωμόνια η οποία είναι μια φωτισμένη πλατεία, περνάει κόσμο συνέχεια δηλαδή μπορούν να συμβούν πιο επικίνδυνα πράγματα στην ομόνια επειδή είναι πραγματικό γεγονός ή επειδή υπάρχει αυτό το αφήγημα του κινδύνου γύρω από αυτήν.
Τώρα θα έρθω στο ερώτημα χωρίς να παίρνω καμία καλή ερώτηση. Γενικώς είναι καλό να αναρωτιόμαστε Όπως και για τις ειδήσεις Όπως και για τις ειδήσεις, ναι Πιστεύετε λοιπόν πως όταν το θέατρο Χρησιμοποιεί πραγματικά περιστατικά ως αφιτήρια Για μια μυθοπλαστική ιστορία Όπως η δική σας Αποκτά μεγαλύτερη ευθελία να μιλήσει για την πραγματικότητα Ή αναλαμβάνει μια διαφορετική ευθύνη απέναντι της Και τα δύο Όπως κάθε Καταρχάς όλα τα έργα βασίζονται Σε κάποια πραγματικότητα από τους Πέρσες από τους Πέρσες του Εσχύλου ένα πραγματικό γεγονός περιγράφει απλά μετά όπως και κάθε αφήγηση ταυτοχρόνως αυτό περί αντικειμενικότητας είναι και λίγο ψέμα δηλαδή πάντα κάθε αφήγηση είναι υποκειμενική δεν υπάρχει αντικειμενική αφήγηση και σε κάθε έργο ανάλογα με το με το ποια υλικά χρησιμοποιείς και με το πως τη λες την ιστορία παίρνεις και κάποια θέση πάντα έχεις ευθύνη απέναντι στην πραγματικότητα γιατί συνομιλείς με το έργο με τον κόσμο άρα ναι το ποια ιστορία θα πεις
και το πως θα την πεις είτε δουλεύεις με ανθρώπους που δεν είναι επαγγελματίες στο ποιο και λένε την προσωπική τους ιστορία όπως έχουμε κάνει άλλες φορές σε άλλα έργα που βασίζονται ας πούμε στη θέατρο τεκμηρίωσης μαρτυρίες, είτε είναι μια μυθοπλασία όπως εδώ αυτή τη φορά πάντα στο τέλος παίρνεις κάποιες αποφάσεις δηλαδή κάτι λες και αν ένας θεατής φύγει από την παράσταση και την επόμενη, τη μεθεπόμενη μέρα περάσει πνευμόνια τι θα θέλατε να παρατηρήσουμε αυτό ότι δεν έβλεπε ωραία ερώτηση δεν ξέρω αν σας πάρει ένα δύο λεπτά να επειδή τρέχουμε και δεν σταματά αν σταματήσουμε μπορούμε να κοιτάξουμε μόνο το κινητό μας και να μην κοιτάξουμε λίγο γύρω μας νομίζω μια προτροπή το να πάει να σταθεί απλώς στο κέντρο της πλατείας να καθίσει στο συντριβάνι γιατί δεν υπάρχουν παγκάκια και να παρατηρήσει απλώς τον κόσμο και να έρθει αντιμέτωπος με τις δικές του προκαταλήψεις κλισσέ, στερεότυπα και φοβίες και ίσως σιγά σιγά τις τις αποδυναμώσει όχι το αποδυναμώσει δεν είναι καλό ρήμα
τις όχι έρθει αντιμέτωπες με αυτές και αναρωτηθεί κατά πόσο πραγματικές ή όχι όχι για πολύ, ένα λεπτό, για δύο δύο λεπτά πάντα βρίσκονται πολύ ωραία να προχωρήσω στους ερωτήσεις ρουτίνας αυτού του ποντ τις άκουσα, έχω φτιάξει μια λίστα για το τι θα αλλάξει στην πόλη α λίστα, ωραία μια λίστα που πρέπει να αλλάξει όχι θα αλλάξει, συγγνώμη βιάστηκα σας δίνουμε για μία μέρα μόνο Είσαι δικτάτορος για μια μέρα είναι αυτή η αίσθηση πράγμα να το κάνω Ποιο είναι το ένα πράγμα που αλλάζεται Θα ακούσω και τη λίστα μου Συγγνώμη να διευκρινίσω, το δικτάτορος είναι ένα παιχνίδι που κάνουμε με τον Ανέστα, θέλουμε να πούμε κανένας δικτάτορος σε αυτή τη χώρα που λέμε τι θα έκανες αν είχες δικτάτορος για μια μέρα Σίγουρα θα πρόεδρυνα τον Δήμο να ακολουθήσει τα παραδείγματα των μεγάλων Ισπανικών πόλεων για να περιοριστεί Το Airbnb Και όχι με μισά μέτρα Τα οποία παίρνονται αυτή τη στιγμή Και από την κυβέρνηση Αλλά και από το Δήμο Το λέω αυτό γιατί νομίζω ότι το στεγαστικό
Είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή Όχι μόνο στην Αθήνα αλλά σε όλη τη χώρα Και στην Ευρώπη Έχει γίνει η στέγαση από δικαίωμα Έχει γίνει η επενδυτική ευκαιρία Για πολύ κόσμο Κατανοητό σε μια χώρα η οποία φτωχοποιήθηκε για 15 χρόνια ξαφνικά κάποιοι να μυρίζουν αίμα για να λένε ωραία πάμε να κάνουμε σπέκουλα πάνω σε αυτό αλλά κάποιοι πρέπει να προστατέψουν αυτόν τον κόσμο που δεν έχει δική του κατοικία που είναι έρμεο των αυξήσεων των ιδιοκτητών Τα τελευταία χρόνια πήγαινα πολύ στη Γαλλία και στο Μομπελιέ δεν μπορείς να ανεβάσεις το ενίκιο όταν φεύγει ο νοικιαστής όπως θέλεις εσύ υπάρχει πλαφόν στην ποσοστιαία αύξηση του ενοικίου από τον προηγούμενο στον επόμενο ενοικιαστή.
Δεν είναι και τόσο δύσκολο. Αλλά σε μια χώρα στην οποία κάποιου του είχα διαβάσει αυτό, όπου ο μέσος όρος των βουλευτών της κυβέρνησης έχει 17 διαμερίσματα. Έχει 17 ακίνητα. Οπότε αυτοί οι άνθρωποι που έχουν 17 ακίνητα πιστεύει κάποιος πραγματικά ότι θα ψηφίσουν κατά του Airbnb, κατά των ανακαινήσεων, κατά όλων αυτών των πραγμάτων που θα τους αποφέρουν περισσότερα χρήματα. Όχι.
οπότε ναι βλέποντας και κάνοντας είναι αισιόδοξο αυτό που προσπαθούν να κάνουν τα παιδιά οι νέοι με τις διαφορετικές διαδηλώσεις αυτές τις μέρες και τις κατασκηνώσεις στην Πραγματική Αθηνάκη να δούμε που θα μπορούσε να οδηγήσει αλλά το συνεχιστικό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Αθήνα Ναι η αλήθεια είναι ότι αυτή η ερώτηση είναι λίγο ξέρεις σε φέρνει σε αμοιχάνη θέση γιατί μπανάλ πράγματα θα πεις καταρχάς δεν λύνονται τα προβλήματα σε μια μέρα όπως ξέρουμε στην Ελλάδα που υπάρχει όλη αυτή η διασπορά των εξουσιών και κανείς δεν ξέρει σε ποιο δρόμο ποιο είναι υπεύθυνος ο Δήμος ή η Περιφέρεια ή κάτι τέτοιο το Υποχείο ή η Κυβέρνηση δεν ξέρεις ποιος είναι τι οπότε μπανάλ πράγματα θα πεις αναγκαστικά αλλά ναι σίγουρα το στακαστικό είναι το αλλά έχει πλάκα η ιερεότηση Επειδή είμαι μοτοσυκλετιστής θα έλεγα ότι έχει υπάρχει τεράστιο πρόβλημα με το δόστρωμα υπάρχουν πάρα πολλά σημεία που ο δρόμος είναι απίστευτα επικίνδυνος δολοφονικά δηλαδή στην μία πλευρά έχει μπαλώμα βουναλάκι
στην άλλη πλευρά έχει λακκούβα που μπορεί να φύγεις και να σπάζεις δηλαδή από εκεί δεν μπορείς να το καταλάβεις που μπορεί να γίνει πολύ σοβαρό ατύχημα και νομίζω ότι ένα άλλο που είναι πολύ χαρακτηριστικό Επιτυχιακή σούπερ. Είμαστε Ευρώποι. Ως κάτοικος του Δήμου Αθηναίων, ελπίζω να μας ακούσει και κανένας, μετά από τρία χρόνια παρακαλάω κάποιον, δεν ξέρω κάποιον υπεύθυνο, δεν ξέρω ποιος είναι υπεύθυνος, να ανοίξει η βασιλή της Σόλγας για τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Είναι κλειστός ο δρόμος, δεν το χρησιμοποιεί κανένας, υποτίθεται το χρησιμοποιούν μόνο οι τουρίστες, αλλά και αυτοί λίγοι είναι τώρα αυτή την εποχή και πολλοί λίγοι χάνονται είναι πολύ ωραίος, η ανάπλαση είναι πολύ ωραία το πεζοδρόμιο είναι πάρα πολύ ωραίο υπάρχει και μια λωρίδα για τα μέσα μαζικής μεταφορές η οποία δεν χρησιμοποιείται και είμαστε αναγκασμένοι να πηγαίνουμε από το Παγκράτη ή από τον Βύρονα από το Παγκράτη να πηγαίνουμε στο Κουκάκι μέχρι το Κουκάκι για να γυρίσουμε να πάμε μετά στο Σύνταγμα Αυτή η απίστευτη ταλαιπώρια, δεν φαντάζεσαι τι είναι ταλαιπώρια Η οποία δεν υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια Έγινε για το χρονικό διάστημα που έγινε η ανάπλαση Ας σταματήσει επιτέλους Πολυσυζητημένη η ανάπλαση, ναι Στη στάση της τηλεματικής μπροστά από το...
Κοντά στο σπίτι μου λέει Διακοπή της κυκλοφορίας για λίγους μήνες Από τα τέλη του Νοεμβρίου του 2023 Και παράκαμψη Και αυτό συνεχίζει τρία χρόνια μετά Και λες γιατί ρε παιδιά Γιατί ταλαιπωρεί Είναι εύκολο Είναι εύκολο να λυθεί Θα μου πείτε δεν μπορεί να περάσει το τρόλο Δεν έχει καλώδια Θα πω βάλτε Ή να περνάει τουλάχιστον το λεωφορείο Έχει ένα λεωφορείο που μπορεί να περάσει από εκεί μέσα Ε ναι είναι πράγματι αυτό που λέει ο Νέσος τώρα Είναι Υπουργείο Μεταφορών Ναι και εγώ μιλάω σαν άνθρωπος που έχει οικολογική συνείδηση Θέλει να πάρει το τραμ Θέλει να πάρει το τρόλι, θέλει να πάρει το πράσινο Αλλά γιατί με ανταλαιπωρείς Θέλω να πάρω κι εγώ ένα μηχανάκι Και να σκοτωθώ στο δρόμο Γιατί δεν μου το Γιατί με φέρνεις αυτή τη θέση Μη γινόμαστε τώρα Αγαπημένη διαδρομή στην Αθήνα Όλο το κέντρο Με τα πόδια μιλάμε πάντα Περπατώντας, όλο το κέντρο Είναι πολύ ωραίο να το περπατάς Από το Παγκράτη στα Εξάρχεια και μετά να γυρίσεις εκεί να πας στο θέατρο που παίζουμε αυτή την εποχή
στο Δίπυλον να τα πούμε και αυτά το οποίο είναι δεν είμαστε ούτε στο Τσίλερ ούτε στο Ρέξ είμαστε στο Δίπυλον που είναι στο Θησίο και μετά να γυρίσεις με τα πόδια από το κέντρο από την Ερμού πάλι πίσω εγώ θα πρωτοτυπήσω δεν θα πω αγαπημένη διαδρομή γιατί θα συμφωνούσα με τον Ανέστη θα έλεγα μια διαδρομή που αποφεύγω είναι το εμπορικό κέντρο το εμπορικό τρίγωνο της Αθήνας πλέον είναι μια περιοχή η οποία είναι πλέον τόσο kids και τόσο προσαρμοσμένη στις ανάγκες των τουριστών και όχι των κατοίκων οι οποίοι έχουν εκδιωχθεί από το κέντρο που λέω εντάξει δεν μπορώ να δεν έχω τίποτα να κάνω εδώ πέρα δεν έχω να κάνω ωραίες συναντήσεις δεν έχω να πιω με την ησυχία μου έναν καφέ ή κάτι τέτοιο οπότε το εμπορικό τρίγωνο είναι ένα σημείο που αποφεύγω γιατί βλέπω ανθρώπους οι οποίοι περνάνε καλύτερα από εμένα τόσο απλά και δεν θέλω, δεν αντέχω δεν αντέχω αυτή την πραγματικότητα εντάξει εγώ στο εμπορικό και τρίγωνο θα κατέβω όταν ψάχνω κάτι συγκεκριμένο γιατί υπάρχουν ακόμα παλιά
κλασικά εκεί επιχειρήσεις μαγαζιά που θα βρεις ξέρω ας πούμε σεντόνια για παράδειγμα ή διπρικός τέτοια πράγματα υπάρχουν ακόμα αυτά αυτά για να μην τα εσωτείνω είναι ωραία που υπάρχουν και θα πάθει εκεί να κλείσουμε εχθές πήγα στα τυριά του στρούγκα, πως το λένε αυτό το μαγαζί αγόρασα τυριά συγκεκριμένα αλλά είναι κάποια καταστήματα που λέω πω πω θεέ μου, αυτό αν το έβλεπα πριν πολλά χρόνια θα έλεγα τι κάνουν αυτοί εδώ γιατί είναι τόσο kids αξιοποιείται περισσότερο για εστίας πια δεν είναι για τους δεν είναι μορικό το τρίγων αυτά τα καταστήματα στα οποία αναφέρεται ο άνεστης είτε τα περισσότερα έχουν κλείσει στο παρελθόν ή θα κλείσουν στο μέλλον γιατί ποιος θα ψωνίσει θα πάει να αγοράσει παπλώματα ο τουρίστας ο οποίος είναι εκεί πέρα όποτε θα αναγκαστούν να φύγουν και θα είναι το κέντρο έρμεο των ψηφιακών ομάδων των ανθρώπων που είναι περαστικοί σε αυτή την πόλη που θα είναι για 5 μέρες και θα βγάζουν φωτογραφίες στη δική τους θεματικό πάρκο μήπως να ανοίγαμε ένα θεματικό πάρκο
ανέστη με αρχαιοελληνικά αρχαιοσέλνες ήρωες το κάνουν εδώ και καιρό Ισχύει, ναι Και ποια γειτονιά της Αθήνας δεν ξέρατε ή δεν ξέρετε ακόμα Πού ακριβώς πέφτει Πού ακριβώς πέφτει Τώρα όταν μιλάμε για Αθήνα μιλάμε για το κέντρο της Αθήνας Γιατί εγώ την ευρύτερη μητρόπολη, την ευρύτερη πόλη Εξακολουθώ φυσικά να μην την ξέρω Ως Θεσσαλονικιός που ήρθα εδώ πέρα μόνιμα πριν από 15-20 χρόνια Αλλά το κέντρο όχι, το κέντρο πλέον εντάξει είναι δεύτερη πατρίδα Συνήθως στις Θεσσαλονικές κάπως την ανακαλύπτουν την πόλη εγώ την έτσι, ξέρουν περισσότερες γειτονιές από εμένα Γιατί ψεύγουν καλύτερο φαγητό Είχαμε κάνει με τον Ανέστη το 2010 μια παράσταση που λεγόταν ο Προμηθειάς στην Αθήνα με τους ορίνιοι πρωτοκόλ και εκεί συμμετείχαν 100 κάτοικοι της Αθήνας του νομού περισσότερο οι οποίοι στατιστικά την προσώπησαν την πόλη οπότε ανάλογα με το τι πληθυσμιακό κομμάτι της Αθήνας ζει στην Κηφισιά πηγαίναμε στην Κηφισιά οπότε κάπως έτσι είχαμε μάθει λίγο τις περιοχές δηλαδή εγώ εκεί κατάλαβα που είναι το Καματερό
που είναι ακριβώς το Περιστέρι που είναι η Λιούπολη πόσο μεγάλη είναι η Λιούπολη πόσο μεγάλος δήμος είναι η Καλυθέα κτλ το που είναι οι γειτονιές ξέρουμε αλλά το θέμα είναι ότι δύσκολα πηγαίνουμε γιατί τρέχουμε είναι ωραίο να πεις σήμερα θα πάω στο περιστέρι για φαγητό ή σήμερα θα πάω συνήθως μαθαίνω για περιοχές όταν ανοίγει μια καινούργια γραμμή του μετρό και λες μανιάτικα και λες πω τι είναι αυτό το μήπως να κατέβω με την μπλε γραμμή να πάω εκεί πέρα για ένα τέταρτο ή στην Αγία Βαρβάρα που είναι ωραία η γειτονιά αυτές Σας ευχαριστώ πολύ Ήσουν ανεκτρατική καλεσμένη Τι άλλο θέλεις να πούμε Να μην πούμε για την παράσταση Δύο-τρία λόγια ακόμα Να πούμε ότι η παράσταση έχει live μουσική Από τον Παναγιώτη Μανουλίδη Με τον οποίο επίσης συνεργαζόμαστε πολλά χρόνια Ότι Δεν ξέρω αν έχει νόημα Να πούμε τα όνοματα των ηθοποιών Το έργο το γράψαμε μαζί με τον Μιχάλη Πιτίδη Που είμαστε επίσης συνεργάτες Κάναμε μαζί και τη Δημοκρατία του Μπακλαβά Και τα σκυλιά
και είναι σε αυτή τη λογική γραμμένο ενός παραμυθιού με παλαικορικές προεκτάσεις. Παίζουν πέρα από τον ίδιο τον Μιχάλη που παίζει αυτόν τον κεντρικό χαρακτήρα ο Πάρισο Αλεξανδρόπουλος, ο Τίτος Γρηγορόπουλος, η Κατερίνα Κρίστο, η Στέλα Βογιατζάκη και μια Πολίνα ηθοποιός που αποφύτησε πέρυσι από το Εθνικό η Παναγιώτα Παπακυριακού δηλαδή είναι μια ομάδα αρκετά νέα νέων ανθρώπων και αυτό φαίνεται πάρα πολύ με τη διάθεση και το χιούμορ που παίζουν τα παιδιά και δουλέψαμε εκτός από τη Στέλλα και τον Μιχάλη δουλέψαμε με τα περισσότερα παιδιά πρώτη φορά και ήταν μια πραγματικά πολύ όμορφη διαδίκαση το έργο το γράψαμε κατά τη διάρκεια των προβών δηλαδή γράφουμε το πρωί μια σκηνή και μετά το απόγευμα την κάναμε πρόβα διορθώναμε έδιναν και ηθοποιοί κάποιες ατάκες, κάποιες ιδέες και ήταν μια διαδικασία πάρα πολύ εντατική και ζωντανή παράλληλα δεν υπήρχε δηλαδή στην πρώτη πρόβα ένα ολοκληρωμένο έργο στην πραγματικότητα, στην πρώτη πρόβα είχαμε μόνο την ιδέα για την ιστορία
και μετά τις σκηνές τις γράψαμε κατά τη διαδικασία των προβόλων Ναι, παίζουμε Τετάρτη Κυριακή στο Δίπλον Τετάρτη και Κυριακή στις 7 και τις υπόλοιπες μέρες στις 8.30 Και τώρα σας ευχαριστώ Ευχαριστούμε εμείς Ακούσατε ένα επεισόδιο της σειράς podcast Η Ζωή στην Πόλη Για να μην χάσετε τα επόμενα ακολουθήστε μας στο Spotify και στο Apple Podcasts εκεί όπου μπορείτε να βρείτε όλες τις σειρές podcast του News247
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
