Πόσα όνειρα χωράνε σε μια βάρδια ταξί;

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Γεια σας! Ελπίζω αυτό το ηχητικό να σας βρίσκει καλά. Ακούτε το podcast της Ζωής στην Πόλη του News247. Η πόλη μας απασχολεί είναι η Αθήνα. Οι άνθρωποι της που την διαμορφώνουν και οι ιστορίες τους, όσα νέα προκύπτουν σε αυτή, αλλά και σταθερές αξίες της, τα καλά και τα δύσκολα της. Και η ζωή είμαι εγώ, η Παρασύνδου. Τρεις οδηγοί, τρεις ιστορίες, μία πόλη.

00:21 Ένα λυρικό πορτρέτο της Αθήνας, όπου τα ταξί υπερβαίνουν το θεσμοθετημένο όριο μέσα από τις ζωές βετεράνων οδηγών που κινούνται σε αυτήν ο σιωπηλίον ηροπόλη. Αυτή είναι με πολύ λίγα λόγια η πρώτη ταινία της εικαστικού και ευρωβημένης φωτογράφου Ειρήνης Βουρλούμη η οποία έχει εκθέσει έργα της Διεθνώς και εργάστηκε και για 15 χρόνια ως φωτορεπόρτερ καλύπτοντας την οικονομική και την προσφυγική κρίση στην Ελλάδα για τους New York Times, τον Guardian, τη Le Monde και άλλα μεγάλα διεθνή μέσα ενημέρωσης.

00:48 Αυτή τη φορά, μέσα από την ταινία «Αλληλοδρόμος», αντί να πει κονής της κρίσης που έχει βιώσει η Αθήνα, εστιάζει στις συνέπειές τους. Στις υφές των δρόμων της, στην ευθραστότητα της καθημερινής ρουτίνας και στην ανθεκτικότητα εκείνου που εξακολουθούν να φαντάζονται ζωές με νόημα και ομορφιά, παρά την αβεβαιότητα. Στην Αθήνα η καθημερινότητα συχνά γίνεται ένας αγώνας δρόμου για να τα βγάλεις πέρα Οι τρεις πρωταγωνιστές όμως δεν θέλουν απλώς να επιβιώσουν Έχουν και άλλα όνειρα, άλλες πλευρές του εαυτού τους προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανές Είναι και αυτό κατά κάποιο τρόπο ένα σχόλιο για το πόσο χώρο αφήνει τελικά η ζωή στην πόλη για όσα θέλουμε να κάνουμε πέρα από τη δουλειά μας Και μπορεί να καδράρει την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα αλλά σε αυτή την ταινία δεν βλέπουμε την Αθήνα μέσα από τα συνηθισμένα της σύμβολα.

01:27 Δεν κυριαρχούν τα εξωεθέατα, αλλά οι δρόμοι, οι νυχτερινές διαδρομές και οι άνθρωποι που τους διασχίζουν. Καλεσμένοι του σημερινού επεισοδίου είναι η Ειρήνη Βουρλούμη και ο παραγωγός της, Λεωνίδας Λιάμπαιης, προκειμένου να συζητήσουμε μαζί για μια ταινία οικία και αφοπλιστική, που συνδυάζει την παρατήρηση του ντοκιμαντέρ με στιγμές μαγικού ρεαλισμού και στιλιζαρισμένης μουσικής performance.

01:46 Μία ταινία που αποτελεί ταυτόχρονα τεκμήριο επιβίωσης και ίσχυε επιβεβαίως τους ανθρώπινες ικανότητες να ονειρεύεται καθώς και να ανείμνονται σκηνοθέτητα στην πόλη που αγαπά. Καλησπέρα λοιπόν και στους δύο. Χαίρομαι πολύ που είστε εδώ. Ευχαριστούμε πολύ που μας καλέσατε. Θα ξεκινήσω από το ότι οι Αθηναίοι δεν έχουμε πάντα την καλύτερη σχέση με τους οδηγούς ταξί Και συχνά εκνευριζόμαστε μαζί τους στον δρόμο Μια και τους θεωρούμε μέρος του κυκλοφοριακού χάρους που επικρατεί στην πόλη Εσείς όμως επιλέγετε να κάνετε ένα προτρέτο της Αθήνας μέσα από αυτούς Πώς προέκυψε λοιπόν αυτή η ιδέα Εγώ τους αγαπάω πολύ τους ταξιδιδες από μικροί Χρησιμοποιώ ταξί από την εφηβεία μου και ενώ ο κόσμος των ταξιτζίδων που φαινόταν πάντα ενιχματικός, νιώθω μια συγκένεια και εγκλήτητα με τους οδηγούς.

02:49 τους βλέπω σαν τη λυρική φωνή της πόλης σαν αφηγητές του ρυθμού, του αγωγόνα και της ψυχής της Εγώ θα προσθέσω ότι επειδή όταν ήρθε η Ειρήνη μου είχε εξηγήσει ότι ήθελε να κάνει και ένα πορτρέτο της Αθήνας ότι οδηγεί ταξί είναι ιδανικοί χαρακτήρες για να δεις μια πόλη επειδή κυκλοφορούν. Μπορεί να έχουν και άλλες επαγγέλματα, έχουν και ενδιαφέρουσες ιστορίες, αλλά για να δεις μια πόλη, να καταλάβεις μια πόλη, οι ταξίζειδες που κυκλοφορούν στις αρτηρίες της πόλης αυτής, σου δίνουν ένα πολύ καλό και όμορφο τρόπο να δεις και να μάθεις για την πόλη και τη ζωή της.

03:50 Άρα αυτό ήταν που σε έκανε να πιστέψεις ότι πρέπει να γίνει μια μεγάλη μήκους ταινία διαβάζοντας την ιδέα ή μαθαίνοντάς την. Για μένα ήταν ένας συνδυασμός των χαρακτήραν που είχε βρει η Ειρήνη και αυτό το... δηλαδή ήταν ένας πολύ όμορφος συνδυασμός μεταξύ του ταξιτζήδων, την κυκλοφορία, η πόλη, το μοσαϊκό αυτό το πορτρέτο και οι χαρακτήρες που βρήκε η Ειρήνη μέσω από την έρευνα που έκανε.

04:23 Πώς έγινε λοιπόν η επιλογή του καθενός από τις τρεις πυταγωνιστές της ταινίας και τι αναζητούσατε μέσα από αυτές τις τρεις παράλληλες διαδρομές. Η αρχική ιδέα μου ήρθε όταν περνάγαμε την οικονομική κρίση. Αγαπούσα τους οδηγούς, αλλά είναι και στη πρώτη γραμμή και βλέπουν πώς αλλάζει η ψυχολογική του Αθηναίου και πώς αλλάζει η πόλη.

04:56 αλλά μετά όταν είχα κάνει την έρευνα που μου πήγε έξι μήνες και είχα πάει σε ποιάτσες πολλές και πήρα συνέπτεξ από παραπάνω από πενήντα οδηγούς και όταν τους επέλεξα κατάλαβα ότι η τένεια θα ήταν πιο πολύ για αυτούς τους ίδιους και όχι τόσο πολύ για την κρίση επέλεξα τον Σάνι από την Υγεία γιατί ήξερα ότι ήθελα ένα ξένο πρωταγωνιστή ήθελα να μιλήσω για το θέμα της ξενοφοβίας στην Ελλάδα διότι εγώ είμαι πλήρη Ελληνίδα και μισή Ινδονητρία και έχω βιώσει αρκετό ρατσισμό και ήξερα ότι ήθελα και έναν τραγουδιστή ήθελα να έχει μια δημιουργική διάσταση η ταινία και αυτός είναι ο Γιώργος και ο κύριος Κωνσταντίναος, ο Πούμα τον γνώρισα στο αεροδρόμιο και αποφάσισα σε αυτόν διότι μου είπε ότι πάει κάθε πρωί στη Φιλοπάπου και ακούει την Αθηναϊκή κουβάγια και αυτό του δίνει ενέργεια και καλή τύχη και ως σύμβολο της Αθήνας και της σοφότητας μου ήταν πολύ ενδιαφέρον και μ' αρέσει πολύ ο μαγικός ρεαλισμός ή ξέρα αυτό το στοιχείο όλων κατά εξω αυτό.

07:17 Με την επιλογή αυτών των τριών πρωταγωνιστών θέλατε να μακρυνθείτε και από τα στερεότυπα που συχνά συνοδεύουν τους οδηγούς ταξί γιατί στο αλλού ο δρόμος βλέπουμε και μια πιο ευάλωτη πιο προσωπική πλευρά τους. Τι θέλατε να αποκαλύψετε για αυτούς που συνήθως δεν βλέπουμε. Οι τρεις τους ο Σάνι είναι και ηθοποιός ο Γιώργος είναι τραγουδιστής ο Πούμα αγαπάει το ταξί πάρα πολύ και παίρνει σύνταξη και αυτό του πονάει Οι τρεις τους από αυτό εξερευνούν το τι σημαίνει όταν έχεις ακόμα παντήρα και πώς παλεύεις σε αυτή την ηλικία και σε αυτή τη χώρα που δεν είναι εύκολη να μην σταματάς Η ερώτηση ήταν σε σχέση με τα στεριότυπα που έχουμε.

08:38 Νομίζω ότι η ταινία αυτή είναι μια ευκαιρία να δούμε πίσω από αυτό το καθημερινό, τη γρήγορη σχέση που έχουμε με τους ταξιτζίδες, αλλά όχι μόνο με τους ταξιτζίδες, αλλά και με όλο τον κόσμο. Στη συγκεκριμένη ταινία βλέπουμε τρεις χαρακτήρες και περνάμε μέσα στις ζωές τους και καταλαβαίνουμε κάτι από τα όνειρά τους τους πόνους τους, τις οικογένειές τους αυτά που θέλουν, αυτά που έχουν όταν τελειώνει τη βάρδια Αυτό νομίζω ισχύει και στην καθημερινότητα με πολλές σχέσεις που έχουμε Οπότε ήταν μια ευκαιρία που η Ειρήνη μας δίνει μέσα από αυτή τη ταινία να... όχι να σπάσουμε στεριότυπα αλλά να δούμε πόσο δεν φτάνει ότι το στερεότυπο είναι ένα κέλυφος το οποίο άμα πάμε πίσω το σηκώσουμε βλέπουμε ότι υπάρχει μια γεμάτη ζωή υπάρχουν σχέσεις, υπάρχουν αγάπης, υπάρχουν όνειρα τα οποία μπορούν να μας γοητεύσουν, μας απογοητεύσουν τουλάχιστον είναι κάτι το οποίο είναι πιο βαθύ από αυτό το εύκολο το στερεότυπο Κάποια στιγμή ο Γιώργος λέει Η νύχτα είναι ο κόσμος μου

09:54 Την αφήνω να με πάει όπου θέλει Αλλά θα με πάει όπου πρέπει Και η ταινία εκτελείστησε σε μεγάλο βαθμό Κατά τις βραδινές ώρες Τι σας υποκάλυψε αυτή η νυχτερινή Αθήνα Που δεν θα μπορούσατε να το δείτε στις φορές της ημέρας Η νύχτα έχει κάτι πολύ κινηματογραφικό Αλλά αυτό που με ενδιαφέρε Δεν ήταν μόνο η αισθητική της είμαι και εγώ νυχτόπουλη περιοριτεύει νύχτα και είναι η στιγμή της ημέρας που νιώθω πιο άνετα και πιο κοντά στον εαυτό μου η αθήνατη τη νύχτα αλλάζει πρόσωπο αποκτά διαφορετικούς ρυθμούς και μια διεκτική της ζωή.

11:02 Και ήθελα να αποτυπώσω αυτή την ατμόσφαιρα αλλά και την αίσθηση της αναζήτησης και του απρόβλεπτου που διατρέχει όλη η ταινία. και ζει νύχτα πως λέει ο Γιώργος δεν ξέρει που θα σε πάει και ξεκινάς κάθε βράδυ σαν περιπέτεια κάπως Ναι για μένα μέσα στην ημέρα επειδή τρέχουμε, κάνουμε πράγματα είμαστε συνέχεια σε δράση η νύχτα είναι και ένας χρόνος που έχουμε λίγο πιο πολύ την ευκαιρία αναστοχασμού.

11:54 Οπότε όταν φτιάχνουμε ένα ντοκιμαντέρ και προσπαθούμε να καταλάβουμε μια πόλη η ηρεμία της νύχτας είναι κάτι το οποίο μπορεί να μας βοηθήσει να έχουμε μια εικόνα πιο νυφάλια, ονειρική, κάτι το οποίο μας ξεφεύγει από την καθημερινότητα. Υπάρχει και ένα ρητό του Χέγγελ που λέει η κουκουβάια της Σοφίας πετάει το βράδυ μετά τη δύση του ήλιου το οποίο το είχα σκεφτεί κάπου στη μέση της ταινίας έχουμε και τη κουκουβάη εδώ ένιωθα ότι που φτιάχνουν μια αφήγηση προσπαθούν να καταλάβουν αυτούς τους ανθρώπους και την πόλη ότι η νύχτα μας βοηθάει να έχουμε αυτή την προοπτική που μας δίνει μια βαθύτερη κατανόηση της πόλης και των ζώντους Πέρα από τη νύχτα, σε σύγκριση με το εξωτερικό, πιστεύετε πως υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στο να παίρνει κανείς ταξίδι στην Αθήνα?

12:53 Τι μπορεί δηλαδή να συμβεί σε μια τέτοια διαδρομή για εσάς που δεν θα συνέβαινε σε μια άλλη πόλη? Νομίζω αυτό που κάνει την Αθήνα ιδιαίτερη είναι η ένταση και η αμεσότητα της πόλης Και υπάρχει και κάτι πολύ χαρακτηριστικό στον τρόπο που επικοινωνούν οι άνθρωποι εδώ. Η κουβέντα μπορεί να ξεκινήσει από κάτι εντελώς πρακτικό και πέσασε λίγα λεπτά να γίνει πολιτική, προσωπική ή ακόμα και εξομπολογητική.

13:34 υπάρχει συχνά μια αμεσότητα μια διάθεση εκφραστής και ένα μη γραστής Η εμπειρία στο ταξί στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πιο κοινή με την εμπειρία που έχουμε στις άλλες πόλεις. Παλιότερα κάποιοι θυμούνται ότι μοιραζόμασταν και τα ταξί πέραναμε ένα ταξί, έμπαινε κάποιος άλλος ήταν ένας τόπος πραγματικά όπου μπορούσες να συναντήσεις και άλλο κόσμο και μέσα σε αυτό το πιο μικρό χώρο του ταξί αντί αλεφορείο ή μετρό έχεις και μια οικειότητα και μια διάθεση επικοινωνίας κάποιες φορές, άλλες φορές όχι τόσο αλλά αυτό το φτιάχνει αυτό το χώρο το δημιουργεί ένας χώρος τρίτος ας πούμε που δεν υπάρχει σε άλλους τόπους, μέσω των οποίων συναντιούμε ανθρώπους που δεν θα βλέπαμε στην καθημερινότητά μας, το οποίο νομίζω είναι κάτι χαρακτηριστικό που είχε η Αθήνα και το οποίο τα ίχνη της ακόμη υπάρχουν στα ταξί που κυκλοφορούν τώρα.

14:48 Επίτηδες αποφάσισαν να εστιάσω στους πιο μεγάλους ταξιδίδες στην παλαιτιασχολή και ζητάξουμε σε μια εποχή που η παγκοσμιοποίηση, οι ψηφιακές πλατφόρμες όπως η Uber θα μορφώνουν το επάγγελμα και με τη νέα γενική άδειγόν αρχικίζουμε να χάνουμε το κλασικό ταξιτζή. Αυτή η παλαικική άκοπη αποτυπώνει μια συγκεκριμένη πολιτισμική μετάβαση.

16:06 η δουλειά τους φαίνεται καθημερινά σε επαφή με δεκάδες αγνώστους. Είναι αυτή η αντίφαση κάτι που συναντάμε συχνά στη ζωή μιας μεγαλούπολης. Μπορεί δηλαδή να είμαστε διαρκώς ανάμεσα στους ανθρώπους και ταυτόχρονα να νιώθουμε μόνοι. Η εμπειρία μας στις σύγχρονες πόλεις εννοείται ότι έχει και τη μοναξιά μέσα της. Υπάρχει, ενώ μπορούμε να συνεπάρχουμε και να συνεστρεφόμαστε με κόσμο συνέχεια, οι δικές μας οι επιθυμίες αυτά που σκεφτόμαστε, τα όνειρά μας μπορεί να μην φανούν και να μην τα μοιράζομαστε η ταινία και επίσης και οι πόνοι μας παραδείγματον να κρατάμε κάποια πράγματα που είναι πολύ δύσκολα και να μην μπορούμε να τα μοιραστούμε με τον κόσμο που βλέπουμε γύρω μας η ταινία Αλλού ο δρόμος μας δίνει την ευκαιρία να δούμε αυτούς τους πόνους και τα όνειρα και να μεταμορφωθούν αυτά να τα μεταφέρουμε, να τα αλλάξουμε να γίνει και ένας τύπου αλχημεία βασικά μέσα από τη διαδικασία της δημιουργίας ενός ντοκιμαντέρ και να αλλάξει αυτή η μοναξιά και ας πούμε οι δυσκολίες και ο πόνος

17:15 να γίνει κάτι όμορφο που είναι μια ταινία που είναι ένα έργο το οποίο κατά κάποιο τρόπο δοξάζει την πόλη και είναι και ένα μήνυμα ελπίδας τίνει με ένα μήνυμα ελπίδας τουλάχιστον Αυτό που με έφερε στους τρεις προαγωνιστές ήταν ακριβώς αυτή η αντίφαση Η ανάγκη για επικοινωνία και σύνδεση από τη μία Και η εισπιστία ή η απογοήτευση από την άλλη Νομίζω ότι τελικά όλοι να ζητούμε κάποια μορφή σύνδεσης ακόμα και όταν δυσκολευόμαστε να εμπιστευτούμε τους άλλους.

18:02 Υπήρξε κάποια στιγμή στα γυρίσματα που κάποιος από τους τρεις σας ευνηδίασε, κάτι που αποκαλύφθηκε στην πορεία και άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπατε τον ίδιο και την ιστορία του. Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο στην πορεία ήταν το πόσο απαιτητική είναι πραγματικά αυτή η δουλειά τους. πόσες ώρες παίρνουν στο δρόμο, πόση υπομονή χρειάζεται και πόση αντοχή, όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά.

18:37 Νομίζω ότι συχνά θεωρούμε αυτή τη δουλειά δεδομένη, χωρίς να συνειδητοποιούμε τι σημαίνει να περνάς τόσες ώρες. να έχεις ένα αυτοκίνητο και να αντιμετωπίζεις τη κίνηση τη κούραση και όλα αυτά έτσι πέσα από τη ταινία απέκτησα ακόμα μεγαλύτερο σεβασμό για αυτούς τους ανθρώπους και την προσπάθεια που καταβάλουν καθημερινά και αναφέρεται στο δελτίο τύπου που είδα ότι αρκετές σκηνές γράφτηκαν και σκηνοθετήθηκαν σε στενή συνεργασία με τους πρωταγωνιστές.

19:25 Πώς γεμορφώθηκε λοιπόν η σχέση σας μαζί της από τη στιγμή που δεν είχατε απέναντι στους επαγγελματίες ιστοποιούς αλλά ανθρώπους που καλούνται να φυγηθούν τη δική τους ζωή. Η σχέση μας χτίστηκε σταδιακά πέσα από το χρόνο και την εμπιστοσύνη. Πήρα έξι μήνες να τους γνωρίσω αυτούς και τις οικογένειές τους περί να αρχίσαμε τα γυρίσματα και δεν ήθελα να αισθάνω ότι έπρεπε να παίξουν κάποιο ρόλο θα είναι ο εαυτός τους το ντοκιουμαντέρ εστιάζει πάρα πολύ στην μουσική και είναι κάπως σαν μη musical και αυτό είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ και ελπίζω στο δεύτερο ντοκιουμαντέρ που ξεκινάω θα είναι πιο πολύ μη musical φάση so ήθελα στην περίπτωση του Γιώργου θέλαμε να φτιάξουμε μαζί ουσικά βίντεο και εσείς συνεργαστηθήκαμε για να επιλέξουμε τα τραγούδια και την αισθητική και με έφερε να υπάρχει χώρο για τις δικαιές του επιθυμίες και ιδέες ώστε οι σκηνές να προκύψουν πέσα από μια πραγματική συνεργασία Νομίζω ότι το ντοκιμαντέρ χαρακτηρίζεται από μια συνεργασία

21:35 Δηλαδή δεν έχουμε πονταγωνιστές που είναι ηθοποιοί που είναι έχουν μια σχέση επαγγελματική με τον με την παραγωγή, με τον σκηνοθέτη, με τη σκηνοθέτρια. Οπότε αναγκαστικά εδώ η Ειρήνη έπρεπε να συνεργαστεί και να σκεφτεί και να καταλάβει λίγο τις επιθυμίες των πρωταγωνιστών της ταινίας, αλλού ο δρόμος, και μαζί να βρούνε τι θα γίνει στη ταινία.

22:11 Δηλαδή αυτό είναι και η καρδιά του ντοκιμαντέρ με μία έννοια. Δηλαδή μια συνεργασία μες στην οποία προσπαθούμε να φτιάξουμε μια αφήγηση η οποία είναι με εμένη της σκηνοθέτριας, αλλά την άλλη είναι κάτι το οποίο είναι αληθινό προς τους χαρακτήρες που παίζουν σε αυτό. Και όταν αυτό που έχει πετύχει νομίζω πολύ ωραία η Ειρήνη είναι ότι όντως συνεργάστηκε και μπήκαν και τα όνειρά τους και τις επιθυμίες τους και τις δυσκολίες με έναν τρόπο ο οποίος όμως δεν ήταν μία απλά καταγραφή αλλά πήγε σε κάτι, ένα βήμα πιο πέρα και σε μία δημιουργικότητα την οποία άμα δείτε ταινία στο σινεμά θα δείτε ότι πλησιάζει κάτι πιο βαθύ από μία απλή παρατήρηση χαρακτήρων.

23:04 Ναι, δεν είναι πρόκειτο για ένα παραδοσιακό ντοκιμαντέρ, οπότε πού τελειώνει αυτό και πού αρχίζει η μυθοπλασία, έχει να κάνει με τα μουσικά βίντεο του Γιώργου? Ναι, έχει να κάνει με τα βίντεο του Γιώργου, έχει να κάνει και με την ποιήση του Πούμα, ο Πούμα είναι και ποιητής, έχει εμπερολόγιο που του δίνει την οικογένειά του, του δίνει ένα εμπερολόγιο κάθε χρόνο και εκεί βάζει κάτω τις σκέψεις του και τα πήματα του.

23:43 Του είπα, μπορείς να μου πεις ένα πήμα για τους ταξιτζίδες, για την κουβάγια. και σε πέντε λεπτά είχε κάνει τέλεια εργαστήκαμε έτσι και με τόσο σαν αλλά νομίζω ότι τα όρια δεν είναι ξεκάθαρα στη τέννια ξεκινάμε από πραγματικούς ανθρώπους τις ζωές τους, αλλά υπάρχει μια σκηνοθεπτική μια σύνθεση μες που τις διαμορφώνουμε μαζί.

24:35 Ναι, θα προσθέσω μόνο ότι αυτό νομίζω ότι είναι μια γενικότερη ερώτηση για τα ντοκιμαντέρ. Είναι πάντα μια συνεργασία μεταξύ των πρωταγωνιστών και τη σκηνοθεσία το θέμα είναι το ποιο είναι το αντικείμενο του ντοκιμαντέρ για τι πράγμα πάμε να συζητήσουμε άμα είχαμε κάνει μια δημοσιογραφική έρευνα για το ταξί και την αλλαγή της χρήσης του ταξί τα τελευταία δέκα χρόνια θα είχαμε άλλη προσέγγιση η οποία όμως ίσως θα είχε και πάλι σκηνοθετικά πράγματα μέσα θα βάζαμε ίσως γραφικά που θα λέγανε ότι θα δείχναν πως άλλαζε η χρήση του ταξί, πώς έχουν μπει ηλεκτρικά, δεν ξέρω κάτι άλλο.

25:22 Από τη σημεία όμως που εμείς είχαμε σκοπό να δούμε την εσωτερική ζωή και τα όνειρα και τη διαφορά και τη ζωή αυτών των ανθρώπων, αναγκαστικά έπρεπε να μπούμε σε κάποια πιο ποιητικά μέσα, να χρησιμοποιήσουμε πιο ποιητικά μέσα, το οποίο αυτό νομίζω ότι βλέπουμε εδώ και κάποιες φορές μπερδεύει, γιατί λέμε ότι το δικημαντέρ πρέπει να είναι κάτι πιο πραγματικό ή πιο αληθινό κατά κάποιο τρόπο αλλά η ποίηση κάποιες φορές είναι το πιο αληθινό μέσο μέσα στον οποίο μπορείς να καταλάβεις κάτι και στη συγκεκριμένη η ποίηση είναι και η ποίηση αλλά είναι και η μουσική και είναι και η ηθοποιή οπότε έχει και αυτή τη διάσταση Η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε στην παραγωγή αυτής της θενίας και το μεγαλύτερο ρίσκο που πήρατε ήταν μια τεράστια πρόκληση γενικά για μένα γιατί ήταν η πρώτη μου ταινία και δεν είχα κάνει short και μου έλεγε από την αρχή ο Λεωνίδας κάνε short και είχε δίκιο αλλά τα καταφέραμε αλλά ήταν πολύ σε κάποιες φάσεις πολύ σκληρό και ψυχολογικά

26:57 δύσκολο δεν είχα σπουδάσει και κινηματογραφία ήμουνα Ήμουν φωτορεπόρτερ και φωτογράφος ανικαστικός τώρα Αλλά το πιο δύσκολο ήταν το μοντάζ Κατά τη δεύτερη ταινία τραβουπούσα παραπάνω Σου είχαμε πάρα πολύ λίγο και έπρεπε πάνω από δύο χρόνια. Κάναμε μία ώρα το κάθε ένα χαρακτήρα και μετά τους βάλαμε όλους μαζί. Για μένα το μεγαλύτερο ρίσκο με μία έννοια ήταν ότι ακριβώς αυτό που λέει η Ειρήνη ότι επειδή ήταν η πρώτη ταινία της και ήταν η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους που δεν είχε κάνει και μικρό μήκος πριν ότι αυτό το πράγμα θα ήταν, θα τραβούσε, θα ήταν δύσκολο, θα κάναμε κάποια λάθη θα πήγαινε παραπάνω αλλά είχα μια εμπιστοσύνη στην Ειρήνη από την αρχή επειδή ακριβώς επειδή είναι μια πολύ είναι μια πολύ καλή φωτογράφος, οικαστική φωτογράφος, έχει κάνει εκθέσεις παγκοσμίως και στην Αμερική και στην Ευρώπη και είχε και έκθεση στο EMS εδώ στην Αθήνα οπότε είχα μια εμπιστοσύνη στο βλέμμα της, σε αυτό που κάνει στη δουλειά της και στον τρόπο με τον οποίο δουλεύει

28:42 γιατί επίσης συνδυάζει και το φωτορεπορτάζ το οποίο είναι ένα έργο μια εργασία δύσκολη η οποία θέλει οργάνωση, θέλει μια σκέψη μπρος στο μέλλον το οποίο αυτά τα δύο με βάλανε να σκεφτώ ότι νομίζω ότι η Ειρήνη μπορεί να το κάνει και πιστεύω ότι η ταινία τελικά αλλογοδρόμος νομίζω ότι αυτό το πράγμα αποδεικνύει αυτή την εμπιστοσύνη Η Αθήνα είναι η πόλη που εγκαλώσα και την αγαπάω βαθιά νομίζω ότι με έναν τρόπο αυτή η ταινία είναι ένα γράμμα αγάπης στη πόλη και πες από τους τρεις πρωταγωνιστές ήθελα να κινηματογραφήσω ένα κομμάτι της Αθήνας που εγώ πάω αλλά και να ανακαλύψω ξανά έναν τόπο που όσο οικείος και αν είναι πάντα έχει κάτι καινούριο θα σου αποκαλύψει Και ποια Αθήνα θέλατε να αποκαλύψετε όταν ξεκινήσετε την ταινία Και τώρα που την ολοκληρώσετε, αν έπρεπε να κρατήσετε μία εικόνα που γνωρίζετε μέσα από τα γυρίσματα, ποια θα ήταν?

30:08 Δεν ήθελα να παρουσιάσω μία συγκεκριμένη εικόνα, ούτε να την κρίνω, αλλά να την παρατηρώ από τις ζωές των ανθρώπων που κινούνται σε αυτήν. και ίσως η οικειότητα που νιώθεις έναν τόπο θα σε βοηθάει να βλέπεις όχι μόνο όσα αγαπάς αλλά και όσα σε προβληματίζουν αν έπρεπε να κρατήσω μία ακόμα από τα γυρίσματα θα ήταν η σχέση του Πούμαμπε και αυτή η εικόνα σύμπνεκόνι κάτι από τη ψυχική της πόλης εγώ όταν πήγα εκεί πρώτη φορά στην αρωγιοπαγική του αυτών που μου είπε θα πάμε να ακούσουμε τη κουκουβάγια δεν το πίστευα ότι φτάσαμε ή να άκουσα κατευθείαν Νομίζω ότι όλοι μας έχουμε μέσα μας ή κυκλοφορούμε μέσα σε μια λίγο διαφορετική πόλη δηλαδή η πόλη που ήξερα εγώ πριν να αρχίσουμε την ταινία δεν ήταν η ίδια που ξέρω τώρα αφού έχουν τελειώσει τα γυρίσματα έχει ολοκληρωθεί το ντοκιμαντέρ Για μένα η αποκάλυψη Η καλύψη ήταν μάλλον η μουσική.

31:52 Ιδιαίτερα ο Γιώργος Γεωργίου είναι λαϊκός τραγουδιστής, ο οποίος είναι σε διάφορα μαγαζιά στην πόλη. Και αυτή η μουσική, ενώ και εγώ ζω στην ίδια πόλη, δεν είναι μία μουσική που θα άκουγα στην καθημερινότητά μου. Οπότε, μέσω από τα γυρίσματα, μέσω από την ταινία, ανακάλυψα και μια άλλη πλευρά της πόλης, αυτή η μουσική, η λαϊκή μουσική, και είχαμε και τη χαρά να βγάλουμε και ένα δίσκο.

32:25 Δηλαδή, γράψαμε ένα πρωτότυπο τραγούδι, το «Δε με νίκησε η πόλη», με στίχη του Σωτήρη Κόδρα και μουσική του Νίκου Γιωργόπουλου, το οποίο τερμινεύει ο Γιώργος Γεωργίου. Αυτό ήτανε και μεγάλη χαρά που έγινα και παραγωγός μουσικών λαϊκού τραγουδιού, κάτι το οποίο δεν το είχα ανηρευτεί πριν να αρχίσουμε την ταινία. Και τώρα κυκλοφορεί και από τη Μίνωση ΕΜΑΙ.

33:08 η πόλη ανθρώπους που ζουν σε αυτήν. Μια πόλη πιο ανθρωπινή που να ανήκει στους κατοίκους της. αλλά αυτό να μπορούσα να το κάνω και στην καθημερινότητα και όχι μόνο για να πάω βόλτα στο Φάλληρο. Και νομίζω ότι αν, όπως ο πρωταγωνιστής μας, ο Πούμ, ο οποίος έχει μια σχέση με την Κουκουβάια της Αθήνας, με σέναντα σημαντικά, αλλά λίγα, τους λίγους πράσινους χώρους της πόλης, θα ήθελα αυτό να ήταν μια εμπειρία που θα μπορούσε να ζήσει ο καθένας σε κάθε γειτονιά της πόλης και όχι μόνο αυτοί που ζουν στο κέντρο.

34:39 Αγαπημένη διαδρομή στην Αθήνα. Τώρα πια μου αρέσει και εμένα να πηγαίνω και να ακούω την κουβάλια. Είτε στο Λυκαβητό, είτε στο Παιδείο του Άρεως ή στην Ακρόπολη. Είναι σαν να παίρνω κι εγώ τη γενέργειά της και μία δύναμη. Εμένα η αγαπημένη μου διαδρομή είναι που πάω για για τζόγκινγκ, για τρέξιμο το πρωί και περνάω μέσα από την Ρωμαϊκή Αγορά στο Αστροσκοπείο στο Φιλοπάπου πίσω από την στο στο Πετράλωνα και επιστρέφω από τη Διονυσίρου από αγίτου, το οποίο εντάξει είναι νομίζω μια κοινή αγαπημένη διαδρομή για πολλούς κόσμος αλλά είναι κάτι το οποίο κάθε φορά που το κάνω χαίρομαι που ζω στην Αθήνα Και ποια γειτονιά της Αθήνας δεν ξέρατε ή δεν ξέρετε ακόμα πού ακριβώς πέφτει Εγώ δεν ήξερα αλλά την Εασμύρνη και τι έμαθα από τον κύριο Πούμα Εγώ ενώ γεννήθηκα στην Αθήνα μεγάλωσα εκτός σε άλλη χώρα οπότε υπάρχουν πολλές γειτονιές στην Αθήνα που δεν γνωρίζω όσο θα ήθελα για μένα όμως ο Πειραιάς πάντα με γοητεύει και ενώ δεν είναι κομμάτι της Αθήνας νομίζω ότι μπορεί να κρίνει μια έννοια

36:27 του Δήμου είναι από μόνη της μια πόλη είναι μια περιοχή που με βοητεύει και πάντα θα ήθελα να ξέρω παραπάνω Σας ευχαριστώ πολύ που ήσασταν εδώ εύχομαι να είναι καλό το άξιντη ταινία το Allo Drones Εμείς ευχαριστούμε πολύ Ευχαριστούμε πάρα πολύ Ακούσατε ένα επεισόδιο της σειράς podcast Η Ζωή στην Πόλη Για να μην χάσετε τα επόμενα ακολουθήστε μας στο Spotify και στο Apple Podcasts εκεί όπου μπορείτε να βρείτε όλες τις σειρές podcast του News247.