#19 | Οι προκλήσεις εντός Ε.Ε. και τα ανοιχτά μέτωπα του πλανήτη
InsideEUΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο νέο επεισόδιο του InsideEU, φιλοξενούμε τον διεθνολόγο Αθανάσιο Γραμμένο και συζητάμε τις τελευταίες εξελίξεις που διαμορφώνουν το ευρωπαϊκό και διεθνές σκηνικό. Από την ομιλία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για την Κατάσταση της Ένωσης και τη νέα συμφωνία με τον Καναδά, μέχρι την άνοδο της AfD στη Γερμανία και τα μηνύματα που έστειλαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Μια συζήτηση για τις προκλήσεις, τις αντιφάσεις και τις επιλογές που θα καθορίσουν τα επόμενα χρόνια.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
της κυρίας Φοντερ Λάιν, της πρόεδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τη συμφωνία με τον Καναδά, λίγες ημέρες μετά και τις εκλογές στη Γερμανία, τις νέες εκλογές, τις κρατηδιακές εκλογές που έγιναν στη Γερμανία και φυσικά εν μέσω της συναλλεύσης του ΟΗΕ, οι ενδιάμεσες εκλογές πλησιάων στην Αμερική, πάρα πολλά.
Όλα αυτά θα τα δείξουμε σήμερα με τον εδιεθνολόγο τον κύριο Αθανάσιο Γραμμένο τον οποίο έχω για δεύτερη φορά καλεσμένο στο podcast και τον ευχαριστώ πολύ που βρίσκεται εδώ μαζί μας. Κι εγώ σας ευχαριστώ για την πρόσκληση. Είναι χαρά μου να είμαι εδώ και να διαφωτίσω κι εγώ όσο μπορώ αυτά τα θέματα. Τώρα κύριε Γραμμένε ξεκίνησαμε την Φοντερ Λάινθ. Θα ήθελα να ξεκινήσουμε από εκεί.
Είδαμε το State of the Union πριν από σχεδόν μια εβδομάδα. Πολλές οι αντιδράσεις είναι η αλήθεια Χωρίς αφιωτικό χάρτη Η ομιλία Η κυρία Φωτουράν κλείνει πάντα στο τέλος Με το ζήτω η Ευρώπη Αλλά στην ουσία κάπου νομίζω Το χάνει Δεν ξέρω αν συμφωνείτε κι εσείς Είναι το λεγόμενο σωτεού Όπως έχει επικρατήσει Στην βρυξελιώτικη διάλεκτο Και νομίζω κι εγώ Ότι Είπε πολλά πράγματα Αλλά μάλλον ήταν ατάκτως ερημένα Δηλαδή, απουσιάζει ένα ευρύτερο στρατηγικό όραμα, το οποίο στην τρέχουσα πολιτική συγκυρία δεν μπορεί να καλύψει το κενό που όλοι αναζητούν στην Ευρώπη.
Δηλαδή, πώς αυτή η ένωση των 27 εθνών κρατών θα καταστεί ένας ενιαίος και ισχυρός και ανταγωνιστικός γεωπολιτικός δρόμου, το οποίο προϋποθέτει να έχει μια κοινή κατανόηση των προκλήσεων και μια κοινή στρατηγή για την αντιμετώπιση τους. Θα σταθώ στο εξής. Η Φόντερ Λάγκεν σε μια αποστροφή της είπε ότι σε αυτόν τον κόσμο η Ευρώπη έχει επιλέξει να σφυριλατίσει το δικό της μονοπάτι και ότι τώρα αναδύεται μια ισχυρότερη και πιο ανεξάρτητη Ευρώπη.
Είναι πολύ φιλόδοξο αυτό που λέει, αλλά εάν παρατηρήσουμε τα κεντρικά σημεία της ομιλίας της, εμένα τουλάχιστον μου είναι δύσκολο να δω πώς αυτό που λέγανε οι Λατίνοι «Ex pluribus unum», δηλαδή «από τα πολλά θα βγει ένα». στέκομαι στα εξής σημεία πρώτον η ασαφής προς το παρόν διασύνδεση με τον Καναδά το ζήτημα της ασφάλειας των σινώρων και εγκενικότερα της ασφάλειας ως ζήτημα που σχετίζεται με την άμυνα και το ζήτημα της ενέργειας που καίει όχι μόνο τα νοικοκυριά αλλά καίει επίσης την παραγωγή σχετίζεται συνολικά με τα αυξημένα κόστη αν ξεκινήσουμε με τον Καναδά Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση αυτή να διασυναδευτούμε τον Καναδά γιατί πρόκειται για μια πάρα πολύ μεγάλη χώρα η οποία έχει έναν μικρό πληθυσμό συγκριτικά με τον μέγεθός της.
Υπάρχουν ας πούμε αχανείς εκτάσεις ειδικά στο βόρειο μέρος του Καναδά αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και πολύ μεγάλες ευκαιρίες για τους Ευρωπαίους να επενδύσουν εκεί. Και βεβαίως είναι μια χώρα, ένα κράτος, μια πολιτεία η οποία είναι πολύ πιο κοντά στις ευρωπαϊκές αντιλήψεις παρά στις Αμερικανικές, αν και είναι γείτονες. Άρα λοιπόν, εδώ τώρα τίθεται ένα ερώτημα, θα είναι κάτι σαν τον ΕΟΧ, τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο.
Φαίνεται ότι κάπου προς τα εκεί θα πάμε, δηλαδή σε μια σχέση ειδική, μια ενιαία αγορά ενδεχομένως, η οποία θα ενώνει τα κράτη-μέλη της Ένωσης με τον Καναδά, όπως θα ενώνει και με την Ισλανδία, το Λίχτεν Στάν και την Ορβίγια, που δεν είναι μέλη, αλλά έχουν μια ειδική σχέση. Όσον αφορά τώρα το δεύτερο Δηλαδή τα σύγχωρα και τη μετανάστευση Πριν πάμε σε αυτό Να σας διακόψω Για να κλείσουμε το κομμάτι του Καναδά που το ανοίξατε και εσείς Θεωρείτε ότι αυτό Το επικοινωνιακό που στήθηκε Με τον Καναδά Και η υποδοχή του Κάρνι και η ομιλία Και συμφωνία αυτή καθ' αυτή Έρχεται σε συνέχεια της κόντρας του Κάρνι Με τον Τραμπ Και επειδή και εμείς ως Ευρωπαίοι πλέον έχουμε λίγο αντισταθεί απέναντι στον Αμερικανό Πρόεδρο να πάμε με τον αντίπαλό του που είναι ο Κάρνι και να φτιάξουμε μαζί μια σχέση θεωρείτε ότι αυτό ήταν πιο πολύ που έπαιξε ρόλο ή θα έρχονταν ουτοσιάλος ο Καναδάς και θα έμπαινε μέσα στο οικοδόμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ουτοσιάλος Υπάρχει αυτό το στοιχείο του συμβολισμού
διότι ο Τραμπ ιδιαίτερα στο πεδίο της οικονομίας και της γεωοικονομίας δηλαδή αυτών που ξεφεύγουν από την απλή διαχείριση των δημοσιονομικών και πάνε στα διεθνή. Συμπεριφέρεται όχι με τον πλέον ορθολογικό τρόπο, δηλαδή όχι με αυτά που είχαμε συνηθίσει. Το βλέπουμε και στο πώς συμπεριφέρεται στο ζήτημα των επιτοκίων, το βλέπουμε πώς συμπεριφέρεται και στο ζήτημα του Ιράν, πώς συμπεριφέρεται στο ζήτημα, ας πούμε, της Βενεζουέλας ή το Ενεργειακό.
Άρα, η πίεση που ασκεί, ακόμη και ερητορικά, όταν λέει ας πούμε ότι ο Καναδάς θα μπορούσε να είναι μία ακόμα πολιτεία είναι πάρα πολύ ισχυρή και προκαλεί βεβαίως ανασφάλεια στον γείτονα ο Καναδάς εδώ να σας πω στο βαθμό που μπορώ να γνωρίζω δεν έχει αυτή την ιδιαίτερη την πολεμοχαρία εξωστρέφεια που έχουν οι Αμερικανοί είναι μια πιο φιλήσυχη πολιτεία να το πω έτσι οπότε λοιπόν εδώ συγκλίνουν οι δύο οι Ευρωπαίοι με τους Καναδούς και στέλνουν και ένα μήνυμα ότι προσπαθούμε με αυτόν τον τρόπο με έναν ειρηνικό τρόπο να εξισορροπήσουμε τις ανορθόδοξες πολιτικές που ακολουθεί ο Τραμπ. Δηλαδή εγώ το διαπιστώνω αυτό το σημείο. Δεν είναι τυχαίο δηλαδή ότι η Ούρσουλα είχε απέναντι τον Κάρνιε και του έτεινε την χήρα και εκείνος έγνεψε και αυτός ο συμβολισμός είχε μια θεατρικότητα που έστελνε ένα μήνυμα στους Αμερικανούς ότι και εμείς είμαστε αναγκασμένοι όταν μας έχεις πιέσει τόσο πολύ, είμαστε αναγκασμένοι να βρούμε και έναν τρόπο να συνεργοθούμε μεταξύ μας.
Χωρίς να σημαίνει όμως ότι υπάρχει ρήξη στο δυτικό στρατόπεδο, τουλάχιστον προς στιγμή. Είχατε μείνει πριν στο ενεργειακό, αν δεν κάνω λάθος. Αυτό τώρα σχετίζεται λοιπόν και με τα ευρύτερα προβλήματα, δηλαδή τι τους αναγκάζει να έρθουν κοντά. Ο τρόπος που διαχειρίζεται αυτή τη στιγμή η Αμερική της πολυκρίσης που παρατηρούμε στο διεθνές πεδίο μία εξ αυτών είναι βέβαια και το ζήτημα των σύνορων, η μετανάστευση κτλ.
Η Ούρσουλα στην ομιλία της έδωσε έμφαση στο γεγονός ότι όλα τα εθνικά εξωτερικά σύνορα είναι και ευρωπαϊκά εξωτερικά σύνορα. Αυτά τα λέμε βέβαια εμείς εδώ στην Ελλάδα πριν το Δουβλίνο 2. Πηγαίνουμε πάρα πολύ πίσω. Και θυμάμαι σε κάποια σημεία δηλαδή που είπε ότι θα έπρεπε να έχουμε μια ενιαία απάντηση στο management των σινώρων, στη φύλαξη των σινώρων και ιδιαίτερα σε ό,τι έχει να κάνει με την παράνομη διέλευση αυτών.
Καταλαβαίνετε ότι το background εδώ είναι η Θέουτα, έτσι, αυτή η συγκλονιστική στιγμή που είδαμε τόσες χιλιάδες ανθρώπους. Αυτό μάλλον χτύψε ένα καμπανάκι που τους θύμισε τα γεγονότα του 2015. Όμως να σας θυμίσω τώρα εδώ ότι από τις 18 Δευτέρου η Κομισιόν είχε παρουσιάσει τη νέα στρατηγική για τη στήριξη των Ανατολικών Συγόρων της Ευρώπης και εδώ θα το συνδέσω με το ζήτημα της ασφάλειας η οποία αυτή στρατηγική εστίαζε στον κίνδυνο των εξωτερικών σιγόρων που προέρχεται όμως από τη Ρωσία δηλαδή δεν μιλούσε συνολικότερα για το ζήτημα των σιγόρων περιλαμβάνοντας και τη μετανάστευση αλλά έβλεπε απέναντι τη στήριξη και τι έκανε, είπε ότι Όλοι αυτοί που βρίσκονται στα ανατολικά μας Από τις βαλτικές χώρες μέχρι και τη Βουλγαρία Θα έχουν μια ειδική μεταχειρήση Μια ειδική βοήθεια από την Επιτροπή Ποιους άφησε απ' έξω Τα ανατολικά σύνορα γιατί σταματάνε στη Βουλγαρία Και δεν περιλαμβάνουν την Ελλάδα Και την Κύπρο Διότι φαίνεται εδώ ότι Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αλλά και ίσως το σύμολο των Ευρωπαϊκών χωρών
Δεν αντιλαμβάνονται την ίδια απειλή από την Τουρκία. Ναι, έτσι είναι. Πώς λοιπόν... Θυμίζω ότι τους προμηθεύαμε και με πάρα πολλά χρήματα από την Τουρκία. Δηλαδή είχαμε πάρα πολλές καλές σχέσεις όταν η Μέρκελ στην Κελαρία της Γερμανίας είχε πάρα πολλές καλές σχέσεις με τον Ροντογάν. Αν και τώρα φαίνεται ότι υπάρχει μια διαφορετική κατάσταση, αλλά και πάλι οι σχέσεις Γερμανίας-Τουρκίας είναι πάρα πολύ ισχυροί.
Η Γερμανία με την Τουρκία έχει παραδοσιακά καλές σχέσεις από το 19ο αιώνα. Είναι μια γεωπολιτική συγγένεια. Είχα γράψει ένα άρθρο σε μια εφημερίδα πριν από λίγο καιρό που την χαρακτήριζα. Το γεωπολιτικό DNA της γερμανοτουρκικής προσέγγισης. Και μάλιστα κάποιοι μου το σχολίασαν περιπαικτικά ότι δίνει και βιολογικούς χαρακτηρισμούς.
Εγώ το έκανα περισσότερο για να ιντριγκάρω τον αναγνώστη. γιατί προφανώς δεν υπάρχει βιολογική τέτοια σχέση όμως θέλω να δείξω ότι αν μελετήσουμε την ιστορία και γυρίσουμε πίσω αυτή η στενή σχέση και φιλία έχει στρατηγικούς όρους που σημαίνει ότι δεν διαρριγνύεται εύκολα θα το βρούμε μπροστά μας, γι' αυτό το λέω, έτσι θα το ξαναβρούμε να μην σας πω βέβαια ότι η Τουρκία έχει κάνει μεγάλες επενδύσεις στρατιωτικού εξοπλισμού στην Ιταλία έχει στενές σχέσεις με τους Γερμανούς εκεί, με άλλες χώρες, η Ολλανδία, η Αυστρία δηλαδή επεκτείνεται προς τα εκεί άρα είναι λογικό να ανησυχούμε εμείς και θα έπρεπε να ανησυχούμε ακόμα περισσότερο διότι κάποιος μπορεί να πει αύριο βρε παιδί μου εντάξει για το καλό της Ευρώπης δεν είναι κακό ας πούμε να κάνει και μερικές παραχωρίσεις η Ελλάδα αυτό δεν μπορεί να γίνει ποτέ δεκτό στο πλαίσιο αυτό που είπε η Ούρσουλα επειδή λοιπόν αυτά τα πράγματα δεν έχουν διευκρινιστεί και υπάρχουν αντιφάσεις δηλαδή υπάρχουν αντιφάσεις μεταξύ της διακήρυξης
στο ΣΟΤΕΟΥ και των πολιτικών που εφαρμόζονται μέχρι τώρα. Γι' αυτό εμένω ότι πρέπει να τα παρατηρούμε με πολύ προσεκτικό τρόπο και ιδιαίτερα η ελληνική εξωτερική πολιτική και να τα αναδεικνύει χωρίς να προσφεύγει ας πούμε σε κάποιες ευρηματικές λύσεις όπως είναι ο κατευνασμός στα αίρεμα νερά κτλ. Γιατί αυτά τελικά μας δημιουργούν περισσότερα διέξοδα.
Να έρθουμε λίγο και στο εσωτερικό της Γερμανίας αφού πιάσαμε και το εξωτερικό. Δυστυχώς οι φιαλτικές Κυριακές γίνανε περισσότερες. Δηλαδή είχαμε μία μετά τη Σαξονία-Ανχάλτ πλέον είχαμε και την επόμενη εβδομάδα που ήταν οι εκλογές στο Μακλεμβούργο και στο Βερολίνο. Βέβαια εκεί πέρα ευτυχώς τουλάχιστον το Βερολίνο κράτησε μια διαφορετική στάση σε σχέση με αυτό που είδαμε στο Μακλεμπούργο και στην Σαξονία Άνχαλτ τώρα το 2027 θα έχουμε ξανά κρατηδιακές συλλογές εκεί τώρα μπαίνει η Ριγανία Βεσθαλία στο παιχνίδι γυρίζει το παιχνίδι αυτό κυριγραμμένε ή απλά περιμένουμε το χάρτη να γεμίσει με μαύρες περιοχές με μπλε εννοείται εξάρτητα το λέω αστείευόμενο Ευόμενος γιατί ξέρετε το χρώμα του τσέντεου είναι το μαύρο.
Σωστά. Το μπλε, το θαλασσί αυτό είναι της αλτερνατίβε. Αυτό είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον. Εγώ είχα την εμπειρία να εργαστώ για τους Γερμανούς για περίπου 10 χρόνια. Έχω θεωρώ μια αρκετά αντιπροσωπευτική εικόνα για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την πολιτική. Ξεκινώ με μια πολύ γενική παρατήρηση. Η Γερμανία είναι ένας πολύ συντηρητικός λαός όσον αφορά τον εθνικισμό τους.
Δεν χρειάζεται να καταφύγουμε στους δύο παγκοσμίους πολέμους για να το καταλάβουμε. Ακόμα και πιο πίσω να πάμε, βλέπουμε ο τρόπος που συγκροτήθηκε η ενιαία Γερμανία, αλλά υπάρχει και ένας ισχυρός τοπικισμός σε κάθε ένα από τα κρατήδια. Πάντως, τώρα που μιλάμε, ό,τι και να γίνει, όποια ιδεολογία και αν έχουν, πάνω απ' όλα επικρατεί ο γερμανισμός.
Η Μέρκελ, φεύγοντας, άφησε πίσω της ένα τεράστιο κενό. και η πολιτική της κατέρευσε από τη στιγμή που τα ρωσικά στρατεύματα διέβησαν τα σύνορα της Ουκρανίας. Γιατί, διότι καιροφυλακτούσαν εκεί οι Αμερικανοί οι οποίοι δεν συμφωνούσαν καθόλου με αυτή την πολιτική τώρα προς Μαν που είχαν το πολύ έντονο με τους αγωγούς με την ανταλλαγή τεχνολογίας, πράγματα που δεν είναι μόνο η αγωγή είναι μια ευρύτερη συμφωνία γεωπολιτικής σχέσης την οποία εμείς δεν την έχουμε αναλύσει δεόντως.
Αν θέλετε επειδή είχαμε τα μνημόνια, επειδή αισθανόμασταν και κάποιες ενοχές, κακώς, αλλά αισθανόμασταν και κάποιες ενοχές απέναντι στους Γερμανούς γιατί αποτύχαμε στα οικονομικά, γιατί ας πούμε μας λιδώρει. Δεν φτάσαμε παρκώς να αναλύσουμε αυτά τα θέματα και γι' αυτό το λόγο δεν καταλαβαίνουμε και τη ζημία που προκάλεσε η Μέρκελ στην Ευρώπη με αυτή την πολιτική της.
Πάντως από τη στιγμή που περνάνε οι Ρώσοι στην επίθεση και βγαίνουν στην Ουκρανία Εκεί τελειώνει ένας κόσμος όπως το ξέραμε Το ενεργειακό κόστος αυξάνει συνολικά εκτοξεύει τις οικονομικές απαιτήσεις που έχουν οι γερμανικές βιομηχανίες Η χώρα περνάει σε ύφεση, μετά έρχεται η Γάζα, έρχεται το Γορμούς, είναι όλα τα υπόλοιπα όπως τα ξέρουμε Η αλτερνατίβε ξεκίνησε με μια σπίθα, η σπίθα ήταν το μεταναστευτικό Η Μέρκελ στην αρχή οραματιζόταν μέσα σε αυτή την επίπλαστη ευημερία που είχε δημιουργήσει ότι η ανάπτυξη θα είναι αιώνια.
Οπότε λοιπόν χρειαζόμαστε κόσμο να έρθει να δουλέψει, να μπει στη φάμπρικα. Όταν ξέσπασε το μεταναστευτικό λοιπόν, η Μέρκελ είπε ανοίγουμε τα σύνορα, μπορούμε να το κάνουμε, βημάγεντας είχε πει τότε, δεν μπορεί εμείς, ξέρω εγώ, οι Ευρωπαίοι να μην δούμε τι γίνεται στη Συρία, να τους φέρουμε μέσα. οι άνθρωποι αυτοί ερχόμενοι και καθώς εγκαταστάθηκαν υπήρξαν αντιδράσεις ανέβηκε λοιπόν η αλτερνατίβε η οποία όμως την πορεία άρχισε να διαφοροποιείται γιατί επέστρεφε στις λεγόμενες εργοστασιακές ρυθμίσεις της γεωπολιτικής δηλαδή ήταν υπέρ της ευρασιατικής προσέγγισης η αλτερνατίβε και τώρα που αρχίζουν και φθήνουν τα γύρω γύρω και μένει το ζήτημα της οικονομίας το ζήτημα της ασφάλειας εκεί έχει ένα ισχυρό επιχείρημα λοιπόν, αν αφήσουμε στην άκρη την ιδεολογία δηλαδή το ότι υπάρχουν ακροδεξοί κάποιοι νεοναζοί ενδεχομένως κτλ ο πολιτικός λόγος απευθύνεται σε εκείνους τους Γερμανούς σε μια μεγάλη ισχυρή μειονότητα προς το παρόν, αλλά ισχυρή η οποία θέλει μια ισχυρή
και δεσποντική Γερμανία, δηλαδή ικανοποιεί τα βαθύτερα ένστικτα του γερμανικού έθνους Γι' αυτό και έχει αυτό το ισχυρό ακροατήριο. Και επειδή σας είπα προηγουμένως ότι το επόμενο κρίσιμο τεστ στην ουσία η μητέρα των μαχών θα είναι οι κρατηδιακές εκλογές στη Ρήνανια Ευεσφαλία που θα είναι το Μάρτιο, αν θυμάμαι καλά, ήδη η ΑΕΒΔ έχει σκαρφαλώσει στη δεύτερη θέση οριακά προς την πρώτη.
Δηλαδή έβλεπα μια δημοσκόπηση εχθές που την είχαν σχεδόν στα ίσα με το ΤΣΕΝΤΕΟΥ. Και το ενδιαφέρον είναι ότι συνθλίβεται το κέντρο Το κέντρο έχει εξαφανιστεί αυτή τη στιγμή στη Γερμανία Δεν μετριέται καν το FDP Αν μπορούμε να πούμε ότι τα τελευταία χρόνια ήταν κέντρο Δηλαδή είχε καταλήξει να είναι ο απολογητής του αναρχοκαπιταλισμού Ήταν μια εξωφρενική κατάσταση αυτό που συνέβαινε με το FDP Και γι' αυτό εξαελώθηκε Οπότε λοιπόν δημιουργήθηκε αυτό το κενό Και έρχεται τώρα να το απορροφήσει η AFD Και νομίζω ότι αυτό το λεφτό που είπατε είναι το πιο σημαντικό Δηλαδή και μένουμε συνέχεια στην πτώση του ΤΣΕΝΤΕΟΥ Και δεν βλέπουμε καθόλου τι έχει γίνει με το ΣΠΕΝΤΕΕ Το οποίο είναι και στον συνασπισμό, ειδήσω είναι στην κυβέρνηση αυτή τη στιγμή Πάντως ο Μέρτς φαίνεται κύριε Γραμμένο ότι δεν το είτε Συνεχίζει και λένε πολλοί ότι είναι πάρα πολύ ισχυρός μέσα στο κόμμα του μέσα στο Τσέντεου και αυτό νομίζω είναι μια πραγματικότητα δηλαδή αυτό το κάνει καλά και για αυτό το λόγο
νομίζω δεν έχει χάσει και το κόμμα άρα να χάσει και την καγκελάρια αλλά αυτό που είπα ότι οι εκλογές του Μαρτίου στη Ριγανία και στη Βεσσαλία μπορεί να παίξουν πάρα πολύ σημαντικό ρόλο ακόμα και για αυτόν γιατί άμα χαθεί και αυτό το κρατήδι νομίζω μετά πολύ πολύ δύσκολα επιστρέφει κάποιος και παρότι λέει ότι θα κάνω μεταρρυθμίσεις και θα συνεχίσω συνεχίσω και ότι οι μετανάστες ήρθαν και ήταν αυτοί που μας φτιάξανε εργοστάσια και λοιπά και που ήρθαν. Εμπάνω σε ρητώση.
Θα το δούμε, θα το παρακολουθούμε και... Γράφονται πολλά στον διεθνή τύπο για τις εξελίξεις στο θεσίδημα της ηγεσίας. Μόνο ένα γρήγορο σχόλιο να σας κάνω. Ο Μέρτς έχει πολύ ισχυρές διασυνδέσεις στο βιομηχανικό λόμπι της Γερμανίας. Είναι ένας άνθρωπος δηλαδή ο οποίος ούτως ή άλλως καταλαβαίνει τη φωνή των βιομηχάνων και γι' αυτό αισθάνεται αυτή την αυτοπεποίθηση.
Τώρα δεν υπάρχει ακόμα κάποιος πολύ ισχυρός να τον αντιμετωπίσει οπότε θα πρέπει να δούμε αν θα αποφασίσει να ηγηθεί ο ίδιος που μάλλον θα το κάνει ή και αργότερα από ποιες συνθήκες θα μπορούσε σε μια συμφωνημένη λύση να κάνει πίσω ο Μέρτς και να αναλάβει κάποιος άλλος. Όλα αυτά όμως, η μεγάλη εικόνα είναι ότι μιλάμε για μια πολιτική κρίση.
Δηλαδή, όποιος και να έρθει, δεν πιστεύω ότι θα δώσει λύσεις στη Γερμανία αυτή τη στιγμή. Η Γερμανία πρέπει να αλλάξει το παραγωγικό και το μοντέλο διακυβέρνησης. Χωρίς όμως λιμένο το ενεργειακό πρόβλημα, κανένας δεν μπορεί να εξασφαλίσει μια ομαλή μετάβαση σε κάτι καλύτερο. Και έχουμε και τις εκλογές στη Γαλλία που ακολουθούν παρόμοια κατάσταση, με διαφορετικά βέβαια χαρακτηριστικά, αλλά και εκεί που η Λεπέν Καραδοκίου ουσιαστικά και πλέον έχει τις περισσότερες πιθανότητες από ποτέ να γίνει πρόεδρος.
Θέλω να πάμε και στα πρόσφατα γεγονότα της συνέλευσης του ΟΙΕ χειριγραμμένε. Η αλήθεια είναι ότι έκανε μπαμ η στρατηγική ορισμένων Ευρωπαίων ηγετών του Μακρόν, του Μπέρναμ να στραφούν απέναντι από το Ισραήλ και παράλληλα να επιτεθούν εκ νέου στη Ρωσία. Εσείς πώς το είδατε αυτό. Μια στάση που ήταν συγκρουτημένη. Ναι. Ο Μακρόν έκανε μια ουσιαστική αυτοκριτική αλλά δεν προσέφερε κι αυτός μια διέξοδο.
Δηλαδή είπε ότι δεν μπορεί να βλέπουμε όσα γίνονται στη Γάζα και να μένουμε άπραγοι το οποίο το ξέρουμε. Αλλά ο ίδιος δεν πρότεινε κάποια λύση που θα μπορούσε να το κάνει διότι είναι η Γαλλία. Είναι μια από τους γίγαντες τους στρατιωτικούς αλλά και από τους γίγαντες τους διπλωματικούς στον κόσμο. Αυτό νομίζω ότι συνδέεται και με τα θέματα που συζήτησαμε στην αρχή της συζήτησης δηλαδή με το πρόβλημα ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να σταθεί ως γεωπολιτικός δρόμος διεθνός.
Να σας θυμίσω ότι πριν από χρόνια δηλαδή στα τέλης δεκαετίας του 90 και στις αρχές του 2000 όταν είχε διατυπωθεί και η θεωρία της κανονιστικής ισχύως the normative power, ότι η Ευρώπη διαθέτει μια κανονιστική ισχύ και μέσω αυτής μπορεί να πιέζει οικονομικά, διπλωματικά κτλ να προσαρμόζονται στη δική της έννοια του δικαίου οι συναλλασσόμενοι μαζί της, τα τρίτα κράτη.
Ακόμη και αυτό έχει φύγει πια από το προσκήνιο. Δηλαδή, σε αυτό έχει βοηθήσει και ο Τραμπ οπωσδήποτε με τον έντονο χαρακτήρα του και με τις απόλυτες λύσεις που φέρνει τις στρατιωτικές κατά βάση, Βενεζουέλα, Ιράν κτλ. Οπότε κανένας δεν θέλει αυτή τη στιγμή να ρισκάρει το οτιδήποτε για να πιέσει παραπάνω το Ισραήλ. Αυτό είναι μια διέξοδη κατάσταση, διότι η Ευρώπη θα το φέρει βαρέως αν συνεχιστούν αυτά τα γεγονότα να συμβαίνουν.
Άκουσα και το λόγο του Νετανιάχου, αλλά άκουσα και τον λόγο του Αμπάς από την πλευρά των Παλαιστινίων, ο οποίος αποτύπωσε αυτή τη δραματική κατάσταση. Αν η Ευρώπη λοιπόν δεν μπορεί να προωθήσει την ειρήνη, τότε σημαίνει ότι και η ίδια δεν μπορεί να εκπληρώσει αυτούς τους λόγους και αυτές τις υποσχέσεις που δίνει κάθε φορά στο State of the Union ο εκάστοτε πρόεδρος της Κομισιόν.
Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Γραμμένε για την παρουσία σας. Και εγώ να είστε καλά. Και για άλλη μια φορά και εννοείται θα τα ξαναπούμε γιατί έχουμε πολλά να συζητήσουμε. Ευχαριστούμε και εσάς που μας ακούσατε και ραντεβού στο επόμενο επεισόδιο. Γεια σας. Είμαι ο Νικός Λούρδας και ακούσατε τη σειρά podcast του Sky Inside EU.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα