Άντζελα, μαμά στα 22 | 7 μήνες δύσκολη λοχεία, αποκλειστική άντληση, κολικοί & τύψεις
Μαμάδες στο blender. Καλώς ήρθατε στο χάος!Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Σε αυτό το επεισόδιο του «Μαμάδες στο blender» φιλοξενούμε την Άντζελα, μια μαμά 22 ετών από την Κεφαλονιά, που μοιράζεται με ειλικρίνεια τη δική της διαδρομή στη μητρότητα, από την εγκυμοσύνη μέχρι σήμερα που η κόρη της είναι 7 μηνών.
Μια συζήτηση για τις προσδοκίες, τις δυσκολίες, τις τύψεις αλλά και τις μικρές καθημερινές νίκες που φέρνει η μητρότητα.
Συζητάμε για:
🤰 Πώς είναι να γίνεσαι μαμά στα 22 και να προσαρμόζεσαι σε μια εντελώς νέα πραγματικότητα
🍼 Μια όμορφη εγκυμοσύνη και μια απαιτητική και δύσκολη λοχεία
🤱 Τις δυσκολίες στον θηλασμό και το ταξίδι της αποκλειστικής άντλησης
😭 Τους κολικούς, το ασταμάτητο κλάμα, τα ξενύχτια και την ψυχική και σωματική εξάντληση των πρώτων μηνών
🥄 Την εισαγωγή των στερεών τροφών και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σε αυτό το νέο στάδιο
📱 Την υπερπληροφόρηση των social media και του διαδικτύου και πώς μια νέα μαμά προσπαθεί να ξεχωρίσει τι πραγματικά ταιριάζει στο παιδί της
🏝️ Την ζωή μιας οικογένειας που μεγαλώνει το παιδί της σε νησί και τις ιδιαιτερότητες που αυτό φέρνει
👵 Τη βοήθεια από τη γιαγιά, τα σχόλια που συχνά ακούγονται γύρω από αυτό και τη σημασία της υποστήριξης στο μεγάλωμα ενός παιδιού
💭 Τις ενοχές, τις αμφιβολίες και την πίεση που νιώθουν πολλές νέες μαμάδες να τα κάνουν όλα «σωστά»
🎲 Το παιχνίδι «Γρήγορα & Ειλικρινά» και τις 3 λέξεις που επέλεξε για να περιγράψει τη λέξη «μαμά»
Ένα επεισόδιο για κάθε γονιό που έχει αναρωτηθεί αν τα καταφέρνει, για κάθε μαμά που έχει νιώσει εξαντλημένη, μπερδεμένη ή γεμάτη τύψεις και για όλους όσοι ανακαλύπτουν καθημερινά ότι η μητρότητα δεν χρειάζεται τελειότητα, αλλά αγάπη και υπομονή.
Για περισσότερο περιεχόμενο γύρω από τη μητρότητα, την καθημερινότητα των γονιών και περισσότερες αληθινές ιστορίες μαμάδων, ακολούθησε το «Μαμάδες στο blender» σε:
Facebook | Instagram | TikTok | YouTube
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Λέμε τόσο τέλειο που δίνεις την ευκαιρία να μιλάμε με μαμάδες, να βλέπουμε ιστορίες άλλων μαμάδων και πώς έχουν πράξει αυτές την μητρότητα. Γιατί είναι πραγματικά ένα πάρα πολύ δύσκολο κομμάτι. Όσο όμορφο και να είναι, είναι πάρα πολύ απαιτητικό. Φυσική. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα όμορφα σου λόγια. Μεγάλη μου χαρά και πραγματικά δεν θα σταματήσω να το λέω.
είναι κάτι που απολαμβάνω πάρα πολύ να κάνω, να μιλάω με άλλες μαμάδες, γιατί όπως είπες, το ταξίδι της κάθε μίας είναι διαφορετικό, είναι ένας ρόλος πολύ απαιτητικός πραγματικά, γιατί μαθαίνεις κάθε μέρα και κάτι καινούριο, έχεις έναν άνθρωπο που καλώς ή κακώς εξαρτάται απόλυτα από σένα, σε όλα τα στάδια, ειδικά σε αυτή τη φάση.
μου είπες όταν μου έστειλες μήνυμα ότι έγινες μαμά στα 22 λοιπόν και θέλω να μιλήσουμε λίγο γι' αυτό αλλά πριν πάμε εκεί θέλω να πούμε λίγες πληροφορίες για σένα ότι ζεις στο Αργοστόλη Κεφαλονιάς μου περιέγραψες λίγο το ότι η εγκυμοσύνη ήταν σχετικά καλή η λοχεία και το postpartum που λέμε γενικά όμως σε δυσκόλεψε και σε δυσκολεύει ακόμα οπότε θα συζητήσουμε λίγο και για αυτά και να πω εδώ ότι γενικά όλο αυτό το ταξίδι είναι ένα μίξ προκλήσεων με την έννοια ότι υπάρχουν οι προκλήσεις για το θυλασμό οι κολλικοί, οι τύψεις που μπορεί να έχεις εσύ η ίδια γιατί κακά τα ψέματα, νιώθουμε έτσι κάποιες ενοχές σε όλο αυτό το ταξίδι και μετά έχεις και την κοινωνική πίεση και την υπερβολική θα πω εγώ πληροφορία που τελικά ξέρεις δεν ξέρεις τι είναι σωστό για το παιδί σου τι δεν είναι.
Πάμε λοιπόν λίγο να τα δούμε από την αρχή. Ναι, ναι, ναι. Λοιπόν, είμαι εδώ πέρα στο νησί, στο Αργοστόλικη, Κολονιάς. Είμαι από πάρα πολλή μετρία εδώ πέρα. Γενικά εδώ πέρα δουλεύουμε σε ζών. Έχω εργαστεί πιο πολύ στην εστίαση. Έχω σπουδάσει οικομοτική και ονειχοπλαστική. Δεν τα έχω ακολουθήσει ακόμα. έχω πάρει και το χρόνο μπροστά μου σιγά σιγά σίγουρα όπως τα πούμε και όλα στο νησί δεν έχει πάρα πολλές ευκαιρίες στο θέμα της δουλειάς είναι κυρίως καλοκαιρινά δηλαδή θα δουλέψουμε το καλοκαίρι και να πάμε το χειμώνα γιατί κάτι άλλο δεν μπορούμε να κάνουμε εκτός και αν είμαστε όλο το χρόνο στην εστίαση και βαράμε εκεί πέρα και να πάμε το χειμώνα Είναι δύσκολα.
μετά στον τοκετό και πώς είναι η ζωή πλέον εκεί με ένα μωρό. Λοιπόν η αλήθεια είναι εδώ πέρα στο νησί γενικά είμαστε ένα μεγάλο χωριό. Δεν έχει να διεξηγηθεί κάτι από άλλα νησιά. Είσα που έχουμε και έχουμε λίγο καλύτερες στοπές, σαν μια νετρική φροντίδα έχουμε λίγες παραπάνω επιλογές. Εδώ πέρα έχουμε τον γυναικολόγο μας. Δυστυχώς υπάρχει εδώ πέρα το νοσοκομείο που ναι, σε αναλαμβάνει σε γέννες, αλλά δεν θα σε υποστηρίξει στο ψευλικό το κοιτό.
Θα σε πάει απευθύντιας με κυσταρική και σε πολλοί σπάνιες περιπτώσεις, αν το παιδί δηλαδή έχει πάει σε τέτοιο σημείο που θα βγει από μόνο του, που θα πάει εκεί πέρα να σε παραλαβεί ο τρόμις του μκάρι. Υπό άλλες συνθήκες, φυσικά είσαι με τον γιατρό σου, κάνεις με τον γιατρό σου όλα τα ραντεβού και όταν έρχεται η ώρα της γέννας, σου λέει ο γιατρός ότι εγώ ξεγεννάω εις την Πάτρα ή εις την Αθήνα.
Και εσύ πρέπει να μεταφερθείς για μία εβδομάδα, την εβδομάδα τι πιθανή, ή αναλόγως σε έχει δύο γιατρός, αν έχεις διαστολή, που συνήθισε τα άσεις σου, γενικά όλο το προφήτης εγκύμωσης σου, και λόγω με τον γιατρό πας είτε στην Πάρτιν, είτε στην Αθήνα, είναι δική σου επιλογή. Και ξεκινάς εκεί. Είναι οικονομικό ένα κομμάτι.
Πάρα πολύ. Βέβαια, αυτό είναι πολύ σημαντικό που θέτεις εδώ, γιατί πραγματικά πρέπει να, όπως λες, να γίνει προγραμματισμένο, που σημαίνει ότι αυτόματα, θα πω εγώ, αποκλείεσαι από το φυσιολογικό το και το, που δεν θα έλεγα ότι είναι και πολύ ωραίο, με την έννοια ότι δεν θέλουν όλες οι γυναίκες να γεννήσουν με κεσαρική.
Πώς ήταν αυτό για σένα? Λοιπόν, όταν διαλέγεις αυτό το γιατρό, έχουμε εδώ πέρα δύο-τρεις γιατρούς που είναι γυναικολόγοι και αναλαμβάνουν και αυτή η γέννηση. Το γιατρό αυτό το επιλέγεις γιατί υποστηρίζει το φυσιολογικό το κοιτό. Γιατί αν πας στην Πάτρη στην Αθήνα, με αυτό το γιατρό ουσιαστικά γεννάς φυσιολογικά, αν όλα πάνε καλά, αν μην είσαι καλά εσύ το παιδί και κυλήσει ομαλά.
Αλλά αν όμως είχε κάτι ομιγένητο, πρέπει όπως και οτιδήποτε να μεταφερθείς στο νοσοκομείο. Δεν μπορείς να περιμένεις εδώ πέρα, ουσιαστικά όταν ζεις σε ένα νησί, είσαι περιορισμένος. Τούποτε πρέπει να περιμένεις τι ώρα θα έχει το επόμενο καράβι, για να φύγεις να πας στην Πάτρα, στην Αθήνα και όπου θες να πας. Όπως και κάναμε.
Δηλαδή, εγώ να φανταστείς πήγα Σάββατο στον Γητρό, μου είπε «Είσαι στο ΛΙΔΙΟ» δεν το περιμέναμε, δεν το περιμέναμε. Η Μπουμπού είχε λίγος λάθος θέση, ήταν οπίστια θέση. Και μου λέει «Πρέπει να φύγεις» μου λέει, γιατί ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να ξεκινήσει αύριο, μεθαύριο, σήμερα. Και εγώ να φανταστείς τόσο στον κόσμο μου που λέω, για τρένα, φύγω Δευτέρα. Δηλαδή, δεν το προγραμματίζεις ουσιαστικά.
Και όταν Δευτέρα έφυγα, γιατί καλώς ή κακώς το νιώθεις κιόλας, ότι ξέρεις κάτι, εγώ δεν γεννάω τώρα, δεν γεννήσω αόριο, αόριο, πρωτοθαόριο. Το νιώθεις λίγο. Έτσι, έχω χρόνο μπροστά μου. Ναι, το λες και λίγο. Είναι λίγο περιορισμένα τα πράγματα, σαν να είσαι η αλήθεια. Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Οπότε, πες μου λίγο για το πώς ήταν η εμπειρία του το και του για σένα. Έρχεται η Δευτέρα αυτή, φεύγεις.
Φεύγουμε, πάμε Πάτρα, επέλεξα να γυρίσω Πάτρα. Στην πρώτη φορά μάλλε όσο πιο κοντά γίνεται, γιατί το είχα τόσο άγχος, που πως το καράβι, που πως το δρόμο, το παιδί, εγώ. Πάμε Πάτρα Και είχαμε κάθε βράδυ Κάθε απόγευμα θα πηγαίναμε στο Μεφτήριο Πάνω στον Απεζόδο Με το Μεφτήριο Και θα πηγαίναμε εκεί πέρα Θα κάναμε καρδιτοκογράφημα Θα βλέπουμε συσπάσεις Δεν θα βλέπουμε όλα Εγώ το μεταξύ τα σκαλιά Πάνω του Αγίου Νικολάου Τα έκανα δύο και τρεις φορές την ημέρα Μπασκέ Έχει ένα δεύτερο και γέννησα Παρασκευή 12 η ώρα το πρωί, ουσιαστικά 10 λεπτά αφού του πέρασε η 5η.
Ήτανε πραγματικά, θα σου το πω, ξεκίνησαν οι πόνοι 4 η ώρα το απόγευμα και μία ώρα πριν είχα λάβει τηλεφώνημα από τον γιατρό και μου λέει, εν τω μεταξύ ήξερε ο γιατρός ότι εγώ είμαι πέρα βρέχη, που ότι εγώ έχω πάει για τα πέτρα, έχω πάει να γεννήσω. Το είσαι. Ωραία η Πάτρα, ας πάμε για ψώνια. Ναι. Και μου λέει, το ξέρεις ότι γεννάς, μου λέει, πως είσαι.
Του κάνω μια χαρά, του λέω, τι εννοείται, του λέω γεννάω. Εντάξει, του λέω θα γεννήσω, θα μην γίνω, δεν θα κάτσω εδώ μέσα. Μία που το κλείνει το κινητό και μία που πηγαίνω σε τουαλέτα, και είμαι στο τουαλέτο, σε ένα μαντεία και νιώθω ένα πόνο και λέω, τι τούτο λέω και λέω, ξεκινάει, είμαι εδώ πέρα δεν κάνω και ένα μπάνιο, λέω να είμαι σίγουρη βγαίνω έξω, λέω στον άντρα μου Τζον γεννά και όχι, δεν το είπα γεννά, λέω γεννάμε και με κοιτάει έτσι και μπίνει, γεννάμε Ο κοιμένος έχει τρέξει τόσο καιρό. Του λέω, κάνε κι εσύ ένα μπάνιο. Του λέω, ποτέ δεν ξέρεις. Πρέπει να φας. Του λέω, τότε μεταξύ είχα το μυαλό μου σε αυτόν.
Και έπαιρνα βαθιές ανάσεις από εδώ από εκεί και μετά μαζέψαμε τα πράγματα, πήγαμε στο μευτήριο και ξεκίνησε τόσο γρήγορα όλο αυτό που σαν πρώτη φορά που είσαι στο τοκιτόφι, στις τεκάλες που θα πάρει 100 ώρες. Ναι. Να φανταστείς όμως τι έγινε. Όπως σου είπα, η Μπουμπού είχε απίστευτες θέσεις. Εγώ ξεκίνησα λοιπόν μόνη τους, 4 η ώρα πήγα στον ευθύριο, 5 η ώρα εγώ είχα διαστολή 6, κάναμε τις κλειδίδι, όλα καλά.
7 η ώρα πήγα 9, ήμουν 9 διαστολή, χωρίς να έχουν σπάσει τα νερά όμως. και βλέπουμε την Μπουμπού τελευταία στιγμή δηλαδή τα είχαν προετοιμάσει όλα για να πάμε για να πάμε από εδώ από εκεί τελευταία στιγμή τη βλέπουμε συνέχιζε την ίδια θέση που είχε και ήταν και μικρούλησα μωράκι 300 ήταν δεν ήταν τίποτα δεν άλλαζε θέση προσπαθούσαμε από τις 7 η ώρα το πόγευμα μέχρι και τις 11.30 ώρα το βράδυ που οκ μπορούμε να πούμε ότι είναι και λίγος χρόνος να περιμένεις γιατί όταν κάτι εξελίσσεται φυσιολογικά λες όπα κάτσε για ποιο λόγο να μπω γιατί υπάρχει αυτό της γυναίκας κάτσε λίγο για ποιο λόγο με βάζεις τώρα να κάνεις την εξαρτική από τη στιγμή που είναι όλα φυσιολογικά που νιώθω ότι όλα είναι ok ναι ναι ναι είναι όλα ok ας την περιμένουμε Εσπάσαμε τα νερά όμως και η μικρούλα ανέβασε λίγο παλμούς, οπότε είπαμε, περιμέναμε όση ώρα περιμέναμε, αλλάξαμε στάσεις, περπατήσαμε, κάναμε μπάλα, κάναμε τα πάντα.
Μέχρι που είπαμε ότι ξέρεις, τώρα δεν πάει άλλο, πρέπει να του πάρεις απόφαση ότι θα μπεις στο χειρουργείο. Ναι. Ήτανε... δηλαδή, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Απλαίθεια σου λέω. Ήτανε κάτι, δηλαδή, όταν το έχεις από το μυαλό σου τόσο ωραίο προγραμματισμένο και λες, από πού θα πάω τώρα, θα γυρίσω... Είτε φυσιολογικά, είτε με κεσαριγίδω, είτε νόημα, αλλά κατά βάδες εμάς οι γυναίκες νιώθουμε ότι μας παρατάει το σώμα μας.
μας εγκαταλείπει, λέμε τώρα που πω δεν το άντεξε, δεν ήμουνα γι' αυτό. Είναι οι ενοχές που γεμίζεις, γιατί πολλές φορές έχουμε ακούσει η συζήτηση του τι κάνει ο φυσιολογικός το κετός ή κάνει τη μάνα, ότι είναι ανώτερη αυτή η μάνα από την άλλη που γεννάευε και σαρικεί, τα οποία είναι αν θες ιδέες και φράσεις που λέγονται, χωρίς να καταλαβαίνεις το κόστος που έχει στη ψυχολογία μιας μάνας που αυτό που λέω πολλές φορές ότι έχει σημασία να έχεις την επιλογή από εκεί και πέρα εγώ αυτό που ακούω μέσα από την ιστορία σου είναι ότι ένα, επειδή μένεις σε ένα νησί ψιλοπρέπει να προγραμματιστεί γιατί αντίστοιχα πρέπει να βρεις την κλινική που θα γεννήσεις να κλείσεις κάπου να μείνεις γιατί θα χρειαστεί να κάτσεις πιθανότατα όπως έκαθες και εσύ κάποιες μέρες εκεί ένιωσες ποτέ ότι αυτό σε έβαζε σε ένα θα το πω καλούπι εντός εισαγωγικών ότι πας για κεσαρική ότι θα το προσπαθήσουμε αλλά υπονοείται ή κανονίζεται μια κεσαρική πως το είχες στο μυαλό σου είχα πάντα στο μυαλό μου
ότι υπήρχε η επιθυνότητα της κεσαρικής και ήμουν εντάξει με αυτό. Άλλην και πάντα έλεγα, δηλαδή τελευταία ώρα πήγα στον γιατρό, θυμάμαι να του λέω ότι γιατρέ, εμένα δεν με φοβίζει το αθώριο να γεννήσω πιο λογικά και να φανταστείς, του λέω, δεν θέλω και καθόλου επισκληρίδιο, του είπα. Αρκεί, του λέω, μη με βάρεις να γεννήσω, με φυσαρική, του λέω, μη μου κάνεις φυσαρική, του έλεγα.
Κορίτσου μου, έλεγε, θα ζούμε αυτό, θα το δούμε στη συνέχεια, και λέει δεν είναι πάνω μου, εμείς θα προσπαθήσουμε για το καλύτερο μου. Όταν έφυγα από εδώ, όχι όταν έφυγα από εδώ, αλλά όταν ξεκίνησαν οι πόνοι, να φανταστείς που η ψυχολογία της γυναίκας παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο και γενικά έχουμε το μικρό μυαλό που λέμε πίσω στο κεφάλι μας που πάντα κάτι όλη την ώρα σκέφτεται.
Ήτανε πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, παρατημένες είναι μία πακέτο τσίχλες. Και μου κάνει ο άντρας μου, να τις πάρω αυτές τις τσίχλες. Και του λέω, έλα μωρέ τι τις χρειάζεσαι. Και απευθείας μου ήρθε το τέτοιο και λέω, και αν γεννήσω με τεσσαριχή εγώ πού θα βρω τσίχλες να φάω για να ενεργοποιηθεί το έντερο. Και δεν τις παίρνεις, του λέω. Χωρίς να πω όμως τι έχω σκεφτεί, το σκέφτηκα μόνη μου και είπα το ότι, έλεμε ρε Πάση, μπορεί να θέλω εγώ τσίχλα, μόλις μιλήσω του λέω, θέλω να φάω μια τσίχλα του κάνει, να μου έρθει έτσι.
Και έτσι πήρε. Και μόνος βγήκα εγώ από την Κιτσαρική, μετά από 10 λεπτά, έφαγα μια τσίχλα, χωρίς να το πώ σε κανέναν. Τις τσίχλες μου θέλω! Χωρίς να το πώ σε κανέναν, έφαγα μια τσίχλα και απευθείας μου ήρθε μια τάση για μετό και την πέταξα απευθείας, τρόμαξα. αλλά λειτουργήσε τόσο καλά που εγώ μέσα σε τρεις ώρες πήγα τουαλέτα που ήταν το πιο σημαντικό να πάω στο τουαλέτα Οπότε κάνεις την κεσαρική και είναι οι πρώτες ώρες με ένα μωρό στην αγκαλιά πες μου λίγο πώς πήγε όλο αυτό ήταν όλα καλά, ένιωθες οκ, εσύ μέσα σε όλο αυτό γιατί γενικά ακούμε ότι μετά από μια κεσαρική υπάρχει ένας πιο έντονος πόνος από το φυσιολογικό το κετό.
Λοιπόν, ένιωθα όταν παίρνεις το παιδί στην αγκαλιά σου, δεν σκέφτεσαι το ότι έχεις κάνει κεσσαρική, έχεις γίνει φυσιολογικά, τι έχει γίνει γύρω σου. Απλά βλέπεις δίπλα, είναι το κρεβατόκι του παιδιού, έχεις και το παιδί δίπλα και λες, Παναγία μου, αυτό βγήκε από μέσα μου και το έχω δημιουργήσει εγώ. Από τότε εκείνη τη στιγμή δεν σκεφτόμουν να τυχίσανε και δεν σκέφτομαι να τίποτα.
Το μόνο που με ενοχλούσε ήταν ότι δεν μπορούσα να γελάσω ούτε να δείξω, γιατί γενικά με τον άντρα μου γελάμε σε όλες τις καταστάσεις και ήταν μαχαιριά να μου μπορούν να γελάσω. Αλλά ήτανε... Γενικά ανάρρωσα πάρα πολύ γρήγορα. Δηλαδή όπως σου είπα και πήγα απευθείαν στο τουαλέτα, σηκώθηκα απευθείαν στην επόμενη μέρα, ήθελα να σηκώθω και μόνη μου και όλα.
Δεν ήθελα βοήθεια γιατί όσο παραπάνω με βοηθούσαν τόσο πιο ουσιαστικά τεμπέλιαζα. Να σου το πω και έτσι. Τεμπελιάζει γιατί λες κάτι αφού θα με κρατήσουν τώρα εγώ θα τους ζητάω από την ώρα. Καλό είναι αυτό. Χρειάζεται κάποια φορά. Σηκώθηκα απευθεία στην επόμενη μέρα και μόλις σηκώθηκα από την πρώτη και όλα στιγμή. Μετά σηκωνόμουν αμόνιμου για το παιδί, το άλλαζα αμόνιμου.
πήγαινα έπαιρνα δαλατάκι αν χρειαζόταν πιέστηνα τον άντρα μου αλλά εντάξει ήταν κάτι που πονούσε Αυτό που θέλω να σε ρωτήσω είναι σε όλο αυτό το στάδιο είχες το γιατρό είχες μέες δίπλα σου από την κλινική είχες κάποια που είχες επιλέξει εσύ πως ήταν αυτό το κομμάτι της φροντίδας πες μου και αν είχες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αλλά κυρίως το κομμάτι το κετός και λοχεία.
Πέρασα πάρα πολύ ηρεμή εγκυμοσύνη. Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάστηκε κάτι να επέμβει. Και όλας επειδή είμαστε και στο νησί δεν έχουμε και αυτή τη δυνατότητα της προσωπικής μέας το ότι να την πάρω μαζί μου και να την πάω εκεί. Και να με ξέρει και να την ξέρω. Ήταν όλες οι μέρες που ήταν στην νοσοκομεία, ήταν καλέ. με βοηθούσαν και γενικά απλά είναι το θέμα το ότι αν δεν πιέσεις λίγο την κατάσταση, τύπου του εγώ θυλάζω τώρα έλα να μου δείξεις, δεν θα έρθει κανένας.
Εγώ δίνω στο παιδί να φάει τώρα έλα να μου δείξεις. Εγώ τώρα θέλω να πρίνω το παιδί έλα να μου δείξεις. Τι που γινόταν αυτό για να έρθει κάποιος. Το τάβλο ήταν ένα πάρα πολύ καλό μεφτήριο για τα λεφτά του, που εντάξει πληρώνεις, που κανονικά δεν θα έπρεπε κιόλας, αλλά τάξει. Είναι πάρα πολλές. Δεν ξέρω αν η λέξη ελήψεις είναι σωστή.
Θα πω ότι υπάρχει έλλειψη πλάνου γύρω από αυτό που είναι απόλυτα αν θες φυσιολογικό, το να γεννήσεις ένα παιδί. Δηλαδή νιώθω, δεν ξέρω θα μου πεις και εσύ γιατί είναι η δική σου εμπειρία, αλλά αυτό που ακούω σε αρκετές περιπτώσεις είναι ότι δεν υπάρχει η προετοιμασία από την εγκυμοσύνη να αρχίσεις να προετοιμάζεσαι για αυτές τις πρώτες μέρες.
και όταν έρχονται αυτοί στις πρώτες μέρες δεν είναι όπως είπες δεδομένο ότι θα έχεις κάποιον εκεί να σε κρατήσει το χέρι έστω να σου πει ότι it's ok τα κάνεις καλά ας πούμε, στο κομμάτι όπως είπες του θυλασμού, στο να κάνεις το πρώτο μπάνιο με το μωρό, να έχεις κάποιες πληροφορίες πως κρατάμε ένα μωρό, τι σημαίνει κάνουμε ένα.
Δηλαδή είναι πολύ βασικά και απλά πράγματα που η Μέα τουλάχιστον στη δική μου εμπειρία ήταν εκεί αν θέλεις να μου δώσει κάποιες οδηγίες, να επιβεβαιώσει αυτά που μπορεί να σκέφτομαι γιατί το χρειάζεσαι αυτές τις πρώτες μέρες. και αυτό που ακούω στην Ελλάδα από αρκετές περιπτώσεις είναι ότι λείπει αρκετά αυτό το κομμάτι της φροντίδας του πριν και του μετά.
Θέλεις να μου πεις λίγο πώς ήταν η εμπειρία των πρώτων ημερών, τι είναι αυτό που σε δυσκόλεψε παραπάνω. Στο μεφτύριο όλα καλά, δηλαδή εσύ όταν είσαι μέσα σε ένα δωματιάκι εγκλωβισμένη, Ήταν Ιούλιος, ζέστη έξω, φαντάζομαι. Λέω Παναγία μου, λέω να έρθουν οι μέρες να πάω στο σπίτι μου. Γενικά, στην Κυστορική κάθεσα τέσσερις μέρες μέσα.
Εγώ ζήτησα από τον γιατρό και επειδή ήμουν και καλά κιόλας και μου είπε κι ο ίδιος ότι είσαι καλά, έχεις σηκωθεί. Είναι, λες και λέει, δεν είσαι μη σηκάνης, είσαι απλά για ένα καφέ της μου, που ας θεώνεις τον λόγο. Και εσύ μου λέει, είσαι παλιά καφέ μου, δεν είσαι η ίδια γέννηση. Ναι, το κάνω, ναι. Είναι, έλεγα Παναγία μου, λέω πρέπει να πάω σπίτι, λέω να ηρεμήσω.
Που να ξέρω. Που να ξέρω. Όταν έρχεσαι στο σπίτι, ειδικά εδώ πέρα στην νησίου, που όπως είπα δεν έχεις ούτε μέτς, ούτε να πεις κάποιον που θα πάρεις τηλέφωνο και θα του πεις «Εγώ αυτή τη στιγμή δεν είμαι καλά, θέλω μια βοήθεια για αυτό το πράγμα που κυρίως ήδη λέγεται ο θυλασμός, γιατί ήθελα να φυλάσω» και το ήθελα πάρα πολύ, τίποτα ότι καθόμουν εκεί πέρα με τις ώρες και έπαιζε το παιδί κάθε 10 λεπτά να το βάλει εκεί πέρα να κατέβει γάρι.
Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Όταν ήρθα στο σπίτι ένιωσα ότι δεν είχα τίποτα και κανέναν. Πόσο μάλλον κοιτούσα το παιδί και έλεγα, Παναγία μου, έλεγα αυτό είναι δικό μου και το πήρα μαζί μου τώρα. Επιστροφές δεν υπάρχουνε Δεν δέχονται στο μευτήριο Και πρέπει να τραφεί από μένα Και έλεγα τι και εγώ αν δεν έχω γάλα Πόσο εγώ θα τα κάνω Αν κάνω μάιο το παιδί Και μου γλυστρίσει Και τι δεν μπορείς να φανταστείς Σκεφτόμουν να μαγείρευα Και είχα το παιδί στο baby wrap Και έλεγα Παναγία μου λέω τα πόδια του είναι μέσα να μην πεταχτεί τίποτα, λίγο ζεστό νερό, οτιδήποτε.
Κατεβαίνω τα σφαλιά για να πάμε τουλάχιστον εδώ πέρα στη Φιντονιά μία βόλτα και έλεγα, θα μου πεις το παιδί, πού πάω. Χρειάζεσαι όχι μόνο μία μέα, χρειάζεσαι κάποιον δίπλα σου που να σε πάει βήμα-βήμα ρε σύνα, να σου δείξει να σου δείξει λίγο την ωραία πλευρά δηλαδή δεν πιστεύω ότι κάποια μαμά έχει περάσει τόσες ωραίες πρώτες μέρες με το παιδί δεν ξέρω αν υπάρχει αυτή η μαμά που έχει περάσει τις πρώτες μέρες που να ήτανε χαρούμενη και να έλεγε πω πω έχω γεννήσει και έχω το παιδί μου και θα κάνω όλα τέλεια και μακάρι να υπάρχει Γιατί θα είναι και να το έχει νιώσει μια άνθρωπα.
Σας στίζω και περιμένω να τελειώσω. Θα σου πω γιατί. Γιατί θεωρώ ότι ωρεοποιούνται αυτές οι πρώτες μέρες. Η ευτυχία είναι εκεί. Είναι το παιδί σου, έχουν πάει όλα καλά. Είστε και οι δύο υγιείς. Γυρνάτε τρεις. Ή αντίστοιχα είναι δεύτερο παιδί. Δεν ξέρω εγώ τέσσερις στο σπίτι. Είναι όλα καλά. Η πραγματικότητα όμως είναι αυτό που περιγράφεις.
Ότι υπάρχει άγχος, υπάρχει το άγνωστο, ειδικά στο πρώτο παιδί, δεν ξέρεις τι σου γίνεται και όταν αυτό που έλεγα πριν, δεν έχεις και την προετοιμασία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης για το τι περίπου θα ακολουθήσει, το άγχος εκτοξεύεται. Και είναι λογικό γιατί μέσα σε όλο αυτό το ορμονικό παραλήρημα που γίνεται με το σώμα σου να έχει περάσει, το όποιο σοκ έχει περάσει για να γεννήσει, καλείσαι να φροντίσεις και το μωρό.
δεν είναι καθόλου εύκολο και νομίζω ότι δεν αντίστοιχα και εγώ που έκανα μαθήματα για να προετοιμαστώ για όλο αυτό όσο και να σου μιλάνε και να σου λένε πράγματα το μόνο που πετυχαίνεις είναι ότι αν κάποιος σου έχει περιγράψει πέντε βασικά πράγματα για το τι θα χρειαστεί ίσως να κάνεις υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού σου μια ψυχραιμία ότι ψιλοξέρω τι να περιμένω έχω να σου πω και από τη δική μου εμπειρία που ήμουνα προετοιμασμένη ότι αυτό το άγχος θα το ζήσεις.
Είναι το φυσιολογικό να περάσεις αυτό το στάδιο. Από εκεί και πέρα, αυτό το οποίο κρίνω εγώ ότι είναι σημαντικό, είναι να έχεις τη στήριξη, να έχεις το σύζυγό σου, τη μάνα σου, την αδερφή σου, δεν ξέρω ποιος είναι εκεί, να σου κρατήσει το χέρι και να σου δώσει λίγη ψυχραιμία παραπάνω από αυτή που μπορεί να μην έχεις εκείνη την ώρα.
είχες στήριξη είχες ποιοι ήταν δίπλα σου σε όλο αυτό πρώτα απ' όλα ο σύντροφός μου δηλαδή δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτό δηλαδή γυρίσαμε σπίτι και έκατσε δύο μέρες μαζί μας γιατί δεν μπορούσε να κάτσει κι άλλη και μετά μου λέει πρέπει να φύγω μου λέει, ευχαριστούμε να πάω δουλειά. Και του λέω, πήγαινε εγώ, το μεταξύ, πάρα πολύ χαλαρή, του λέω πήγαινε, εγώ με μια χαρά, του λέω, θα πάρω με το παιδί, θα το ταΐσω, θα κοιμηθεί, θα κάτσουμε.
Τα πρωινά η αίρεση είναι ότι δεν είχα βοήθεια. Μέχρι τις 5 η ώρα το απόγευμα έμεινα μόνη μου. μου, εντάξει, να πω ότι ήταν πολύ λίγο, ναι, δηλαδή, έλεγα ότι εντάξει, δεν αγωνόμουν ότι τι με άφησαν μόνη μου με ένα παιδί στο σπίτι και δεν ήξερα τι να κάνω. Έλεγα εντάξει, είμαι εγώ εδώ με το παιδί, είναι, δηλαδή, τι άλλο να θέλει αυτό το παιδί, αφού έχει τη μαμά του δίπλα, έλεγα αυτό το πράγμα.
Και τι άλλο να θέλω εγώ που έχω το παιδί μου στην αγκαλιά. Και ήμουν ήρεμη. Και το απόγευμα ερχόταν η μαμάκα μου, η γιαγιά πλέον. Ερχόταν πέντε η ώρα το απόγευμα. Μπορεί να της έλεγα μαμά δεν έχω φάει. Ή να μαμά πεινάω. Ή μαμά τι να φάω απλά. Και να μου λέγε έρχομαι. Έρχομαι να σε βοηθήσω. Και, ξέρεις, εδώ πέρα οι αποστάσεις είναι 10-15 λεπτά με τα πόδια και 2 λεπτά με το μάξι, τίποτα.
Και δόξα Θεώ, μένω και κοντά με την ομάδα. Μου λέει, έρχομαι και καθόταν εδώ πέρα από τις 5 ώρα το απόγευμα μέχρι και τις 12 ώρα το βράδυ και μιλούσαμε, βλέπουμε το παιδί, ξυπνούσε το παιδί, το ταΐζαμε. Εγώ κιόλας έδινα και λίγο ξένο στην αρχή μέχρι να ρυθμιστεί κι εμένα η παραγωγή. Θα μου πεις εσύ βάρ' το παιδί στο σπίτι σου.
Ο καθένας και η κάθε μαμά βρίσκει το ρυθμό της. Αυτό ναι. Αλλά η γιαγιά μου βοήθησε πάρα πολύ. Και ακόμα βοηθάει. Είναι όλη μέρα εδώ πέρα. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις βοήθεια και το σκέφτομαι συνέχεια ότι αυτό που λένε it takes a village to raise a child με την έννοια ότι χρειάζεσαι το support system, χρειάζεσαι ανθρώπους δίπλα σου που θα σε βοηθήσουν.
γιατί στην πολλή αρχή μπορεί να είναι ένα απλό πώς είσαι, πώς νιώθεις, τι κάνεις. Πιο μετά μπορεί να είναι κράτησέ μου το παιδί για μια ώρα για να κάνω κάτι για μένα ή για να πάω να κάνω αυτή τη δουλειά που έχω να κάνω γρήγορα και ήρεμα χωρίς να έχω πάρει το παιδί μαζί ή πήγαινε με το παιδί εκεί. Έχει σημασία να έχεις στήριξη, να έχεις βοήθεια και όπως είπες ειδικά όταν είσαι σε μια μικρή πόλη που οι αποστάσεις έτσι μικραίνουν και μπορείς να το έχεις και άμεσα είναι πολύ σημαντικό δεν χρειαζόμουν κάποιον να έρθει να μου καθαρίσει το σπίτι να μου κρατήσει το παιδί να μου μαζέψει τα ρούχα να μου τα σιδερώσει χρειαζόμουν κάποιον να έρθει και να βάλουμε μια κουπά καφέ και να πιούμε και να κάτσουμε δεν είναι γέφυρα να κάνω κάτι Ούτε να πάω μια βόλτα έξω που...
Εντάξει και το ζητούσα γιατί... Εγώ νομίζω την Αλγανία, γενικά υπάρχουν πάρα πολλές προκαταλήψεις τίποτα ότι κάτσεις 40 μέρες μέσα στο σπίτι κυδωμένη όταν γενικά περιορίζεις έναν άνθρωπο είναι εκεί πέρα που θέλει να βγαίνει περισσότερο και θέλει να κάνει πέρα πάνω πάνω. Όταν μου λέγανε πρέπει να κάτσεις μέσα και πού πας εσύ πριν σαραντήσεις έλεγα παιδιά, ήρε μη είστε, έλεγα, δεν θα με φάνανε.
Είχε φτάσει σε ένα σημείο τύπου το ότι ερχότανε βράδυ και έλεγα Παναγία Γκρέο, πρέπει να μπούμε στο σπίτι, μη με μιλείτε, δεν έχω σαραντίσει ακόμα, γιατί το έχουν τύπου βγες, αλλά βγες την ημέρα, μη βγεις το βράδυ. Ναι. Ναι. Ε, νομίζω ναι. Κοίτα και στην Ελλάδα η ίδια νοοτροπία ισχύει. αν δεν σαραντήσεις δεν βγαίνεις από το σπίτι σου, το οποίο είναι αυτό που μεταφράζουμε στην σημερινή εποχή, έχοντας λοιπόν αφήσει λίγο πίσω όλο αυτό και αρκετές γυναίκες πάνε κόντρα, και θα σου πω ότι είμαι πολύ υπέρ αυτού με την έννοια ότι ωραίο όλο αυτό, σαν δυσαιδαιμονία, σαν story που υπάρχει, από εκεί και πέρα, έχει μια βάση από τη λογική που λέμε εμείς ότι μη φυλάς το μωρό, μη το παίρνει αγκαλιά κάποιος που δεν είναι άμεσα εκεί να έχει τη φροντίδα ας πούμε του παιδιού όλα αυτά μεταφράζουν αυτή την αντίληψη του μήναι μέσα 40 μέρες γιατί προσέχεις τον πρώτο μήνα του παιδιού στην ουσία από εκεί και πέρα όμως τα ωφέλη που έχεις βγαίνοντας έξω να κάνεις αυτή τη βόλτα
να πάρεις φρέσκο αέρα εμένα ήταν το καλύτερό μου και ζω στην Αγγλία που γενάρη μήνα που γέννησα είχε παγωνιά έξω όχι απλά, είχε πάγο παντού και παρόλα αυτά έπαιρνα το παιδί μου και πήγαινα βόλτα ακουστικά, χαλαρά, να περάσει ημέρα πήγες κόντρα λοιπόν σε όλο αυτό φαντάζομαι έβγαινες κάθε μέρα ή το όποτε λοιπόν τα πρωινά δεν μπορούσες να βγεις είχε πάρα πολύ ζέστη και γενικά το νεογέννητο δεν μπορούσα να το βγάλω είτε με μάσικο είτε ίσα ίσα να το πάω έξω δηλαδή ακόμα και εγώ έσχαγα και όταν το βγάλας και όλες και όλες αυτές τις ορμόνες που έχεις και συν τα κοιλά της εγκυμοσύνης που σου έχουνε μείνει λες καλύτερα να κάτσεις σπίτι εδώ πέρα σε δροσιά είμαστε καλά και θα έρθει το απογευματάκι, θα δροσίσει λίγο, θα βάλει λίγο αεράκι και μπορεί να κάνω και μια πεταχτή βόλτα με το καροτσάκι να είμαι και άνετη, να μην του βαλάμε το τραγούδι.
Υπήρχαν μέρες που έλεγα ναι θα βγω και υπήρχαν και άλλες που έλεγα όχι θα κάτσω σπίτι γιατί το παιδί δεν ήθελε να βγαίνει, όχι δεν ήθελε να βγαίνει, δεν του άρεσε το καρότσι. Είχαμε δοκιμάσει την καλαθούνα, είχαμε δοκιμάσει το αυγό. Είχαμε, στο Μάρτσο που την είχα πάρει, δηλαδή, πηγαίναμε μέχρι κάτω δύο-τρία βήματα και γερνούσαμε πίσω γιατί, όχι επειδή κλαίει το μωρό και θα δυσαρεστηθεί κάποιος, αλλά για ποιο λόγο να βγω από τη στιγμή που το μωρό μου κλαίει.
Οπότε καλύτερα ας κάτσω μέσα που ήτανε ουσιαστικά το safe για μένα. Έλεγα ας κάτσω μέσα και ας κλάψει όσο θέλει έλεγα. Αλλά δεν με διέκλεικε όλος να κλαίει εκεί έξω. Άρα νόμιζα ότι μάλλον λέω μήπως δεν βολεύεται, μήπως κρυώνει λέω. Μήπως ζεσταίνεται. Κάτι δεν τον εβολέζει, κάτι δεν τον εβολέζει. Γενικά ήτανε ειδικά όταν αρχίσανε οι κολλητοί έλεγα καλύτερα να πάω στο σπίτι παρά να βγω έξω Αυτό η αλήθεια είναι ότι η κολλική είναι πολύ δύσκολο πράγμα Πότε ξεκίνησαν ενώ στις πόσες εβδομάδες, μήνα Ήταν τρεις εβδομάδες τρεις εβδομάδες που ξεκινήσαν αφού του είχα γεννήσει και ξεκινήσαν και μάλιστα πολύ άγρια δηλαδή δεν μας έδωσε κάποιο σημάδι Τι που το ότι...
Προειδοποίηση, όχι έτσι έρχονται αυτά. Εγώ, εγώ τώρα αρχίσαμε να πιει η κοιλίτσια μου ε. Δεν μου είπε τίποτα. Τίποτα μου είπε μπάνε και πάτε. Αν θέλεις να μοιραστείς την ιστορία σου, στείλε μου μήνυμα και έλα να κάνουμε το επόμενο επεισόδιο μαζί. Θυμάμαι είχε έρθει μία φίλη μου να με δει. Είχε έρθει απ' έξω από τα Τρίκαλα και είχαμε πάει και τη βόλτα μας την απογευματινή με το παιδί και όλα καλά και θυμάμαι πάω σπίτι και θυλάζω το παιδί, θέλει να φάει τη βγάζω από το στήθος και μετά από μία ώρα ρε σύ έχει κάνει χαμό ο άντρας μου δεν τους είχε δει ακόμα που είχαν έρθει γιατί έπρεπε να τις αναντήσει, να τους καλωσορίσει και μου λέει, φίλη μου, «Θέτε, να μας δει ο Τζον» και έτσι κάνουν.
Βρίσκει η Κλάρα μου, της λέω, «Συγγνώμη», της λέω, αλλά το παιδί κλεί τόσο πολύ που δεν ξέρω τι να της κάνω, λέω, «και θα κάτσεις μαζί μου» λέω, όταν έφετει τη δουλειά, γιατί δεν μπορώ, αλήθεια, έτσι κάνω, δεν ξέρω τι έχει. Κλαίγε επί τέσσερις ώρες, επί τέσσερις ώρες κλάμα, και μάζευε τα πόδια της. Κατακοκκίνιζε και η κυρία της ήταν πέτρα.
Ένας χαμός. Ένας χαμός. Η κολλική ήτανε... Συμβουλεύτηκες κάποιον παιδίατρο, πώς το αντιμετωπίσατε όλο αυτό. Λοιπόν, εδώ πέρα η αλήθεια είναι ότι η ειδική η αλήθεια είναι πήρα τηλέφωνο την παιδίατρο ότι πήρα τηλέφωνο και της είπα ότι, στις πτάτε το παιδί μου δείχνει ότι αρχίζει κολλικούς, μήπως υπάρχουν κάποιες σταγόνες κάτι να της δώσουν να ηρεμήσει.
Η απάντηση ήτανε δώσε ξένο. Δηλαδή όταν είναι σε μια μαμά που προσπαθεί να θυλάσει, το γνωρίζει ότι προσπαθεί να θυλάσει και προσπαθεί να πετύχει αυτό το πράγμα, όταν της λες δώσε ξένο, απευθείας είναι σαν να τη μειώνεις και να της δίνεις όλη την προσπάθεια. Τέλος πάντων, εκείνη το βράδυ δεν έδωσα γιατί την είχα συνεχώς στήθος και την έβαζα στήθος για να ηρεμήσει, να συγκινούσε και κάπως έτσι και παλέψαμε.
Ταύτο δεύτερο βράδυ λέω, ρε μαμά, μήπως όντως χωριάζεται το παιδί να φάει και είμαστε τόσο χαζοί και δεν τις δίνουμε. Και πάω και της δίνω μπουκάλι ξένο... Τι είπα εδώ το παιδί, εντάξει, ο Κιε φυσιολογικό, όπως ένα μωρό θα πιει το βάλα του και ας είναι χορτασμένο θα το πιει γιατί δεν ξέρει πότε γυμίζει, θα το βγάλει μετά με γουλίτσες όπως και έκανε.
και συνέγγινε πάλι το κλάμα του είχα διαβάσει κιόλας αυτό το witching hour που λένε η ώρα της μάγισσας αν το έχεις ακούσει που ξεκινάει από τις 6 η ώρα το απόγευμα και τα 12-13 το βράδυ ξεκινάει το πάρτι είναι βραδινή τύπη όλα τα μωρά και έλεγα μήπως έχει και αυτό δηλαδή υπήρχαν αλλά δεν το είχε αυτό γιατί τη βάζαμε σε ζεστό νερό και της κάναμε μασαζόκι στην κοιλιά και απευθείας έκανε κακά για της ή έκανε έβγαζε αέρια.
Ναι. Και δείχνει ότι ανακουφιζόταν και μετά κοιμόταν λίγο, πιο ήρεμη, ξυπνούσε, δεν είχε δώσει ογκρίνη. Δηλαδή από εκεί πέρα κατάλαβαν ότι το παιδί πονάει και δεν κάνανε και τίποτα, δηλαδή δεν μου έδιναν... που εντάξει πες ότι οι σταγόνες δεν θα κάνουν κάτι. αλλά πες μου τουλάχιστον ότι ναι είναι κολική, είναι αυτό, το τρίκι θα περάσει.
Κάνε μαλάξεις στο παιδάκι, βοήθησέ το να... Μη μου λες ότι βάζω ξένο. Μη μου λες βάζω ξένο από τη στιγμή που ξέρεις ότι το ξένο, είναι πιο δύσκολο να γίνει η πέψη του. Τέλος πάντων. Και για πόσο προσπάθησες, Άντζελα, να... Ναι, θα το προσπεράσω κι εγώ γιατί δεν θέλω να κάνω σχόλιο πάνω σε αυτό. με την έννοια ότι υπάρχουν τόσες πηγές εκεί έξω για το τι μπορείς να κάνεις ναι η κωλική δεν είναι ευχάριστη όλοι ταλαιπωρούμαστε αλλά υπάρχουν τόσα πολλά πραγματάκια που μπορείς να κάνεις να βοηθήσεις ένα μωρό από το απλά να πεις φταίει ο θυλασμός κόψε το θυλασμό δώσε φόρμουλα έκανα τα πάντα έκανα αποδειλατάκια έπαιρνα στο νερό έκανα μασιαζαγίστη κοιλίτσα της με το ρολογάκι αυτό το πράγμα έτσι γύρω γύρω Της έκανα τα πάντα, την κρατούσα έτσι και της έκανα ταπ ταπ ταπ Ιρεμούσε, έδειχνε ηρεμία Γι' αυτό δεν άκουσα κιόλας τη συμβουλή Και εντάξει είπα να τη δοκιμάσω μια φορά μήπως και Αλλά μετά δεν τη συνέχισα Και για πόσο διάστημα προσπάθησες να θυλάσεις Πώς πήγε αυτό το ταξίδι του θυλασμού
Γιατί μου είπες ότι καταήλυξες και στις Αγγλίσεις Στην αποκλειστική Άγγλη στην ουσία ως λύση. Πώς ήταν αυτό το ταξίδι του θυλασμού Ξεκίνησα από το μευτήριο θα σου πω όταν πήγα να γεννήσω με είδανε εκεί πέρα οι νέες και μου είπαν ότι εσύ μου λέει δεν έχεις στήθος για να θυλάσεις. Έχεις μου λέει εσύ έχεις τις θυλές και είναι και αναστρεφόμενες δηλαδή και να βγουν δεν μπορούν να κρατηθούν έξω Πρέπει να πάρεις, μου λέγονται, ψευδοθυλές.
Ωραία. Εγώ, όταν μου φέρανε το παιδί, γιατί έκανα room and game μέσα στο δωμάτιο και το είχα το παιδί όλη την ώρα μαζί μου, προσπαθούσα από το βράδυ που μου το φέρανε, προσπάθησα να τη βάλω στο στήθος, χωρίς να έχω τις ψευδοθυλές, και η αλήθεια είναι ότι δεν το πιάσε. Δεν μπορούσε να καταλάβει ότι υπάρχει θηλή για να τη πηλήσει.
οπότε λέω εντάξει μάλλον λέω έχουμε δίκιο και ξεκίνησε όλη αυτή η λούπα το ψευδοθυλό που αυτό έκανε και τους σχολικούς ακόμα πιο δύσκολους έχω να πω γιατί μέχρι να κατέβει το γάλα από το ρούπα ρούπα ρούπα η μικρή έπαιρνε αέρα Δηλαδή έπαιρνε αέρα και μέχρι να κατέβει όλο αυτό, φυσιολογικό και επόμενο ήταν να αποκτήσει τεράστιους κολυμπούς.
Εξεκίνησα μετά με τις ψευδοθυλές, έβαζα τις ψευδοθυλές σε κάθε μαζιέδμα, προσπαθούσα να τις βγάζω όταν το παιδί είχε φάει λίγο και είχε βγει κύθιλη, είχε κατέβει και το γάλα. έπιανε αλλά μόλις σταματούσε τη φλαστική κίνηση πάλι την έχαλλη και λέω μάλλον αυτό θα με ακολουθήσει για όσο εγώ ακολουθώ το θυλασμό και η παιδιά τους μου έλεγε ότι θα μεγαλώσει, θα δυναμώσει και θα επιπηλήσει δεν έγινε ποτέ περάσαμε τους τρεις μήνες η μικρή άρχισε και όποτε την έβαζα στο στήθος άρχιζε να με σπρώχνει όταν ήταν εξύπνια πιο πολύ δηλαδή τα πρωινά άρχισε να με σπρώχνει μου λέγε δεν ήθελε να τη βάζω τι και αν ήταν επεινασμένη, τι και αν δεν ήτανε δηλαδή εκεί πέρα που έκλαιγε έλεγα έλεγα να σε βάλω λίγο να ηρεμήσεις αυτή δεν ήθελε εκεί πέρα κατάλαβα ότι λέω κάτι εδώ πέρα συμβαίνει έμπαινε μόνο όταν ήταν ενισταγμένη δηλαδή την έπιανα στον ύπνο της και την έβαζα Είχαμε και πιπίλα από την πρώτη εβδομάδα.
Αφού είχαμε και τις ψευδοθυλές, δεν πρόκειται να πιάσει ποτέ γυμνή θηλή. Οπότε για ποιο λόγο να μην τη δώσω και την πιπίλα. Τους τρεις μήνες άρεσε να μου αρνείται το στήθος. Ξεκίνησε μετά και λέω, ωραία, θα της δώσω μπιμπερό. Γιατί δεν έπαιρνε το παιδί και έβλεπα κιόλας ότι δεν βρέχει και φυσιολογικά της φάνης πρέπει να βρέχει.
και λέω θα ζήσω λίγο στον πλήρωμα, έπαιρνα το δικό μου γάλι και το αντλούσα και της έδινα της μικρής για να πάρει. Οι κολλητσοί συνέχισαν και πηγαίναμε στο παιδί ατροφή για το μηνιαίο check up και μου έλεγα πως πάνε οι κολλητσοί, έτσι έλεγα ότι το παιδί πονάει, έτσι λέω, υποφέρει ακόμα και μου έλεγε δίνεις ξένο και έτσι κάνω όχι.
Και έλεγα, όχι, για ποιο λόγο της λέω να δώσω ξένα, της λέω από τη στιγμή που έχω θύλαστρο στο σπίτι της κάνω και βγάζω μια ικανοποιητική ποσότητα για το παιδί, ξέρεις που δεν ήμουν όμως απλάγερη, οτιδήποτε δεν ήμουν να πω ότι είχα, αλλά είχα αυτό που χρειαζόταν το παιδί εκείνη την ώρα, το είχα. Και έλεγα, από τη στιγμή που έχω της κάνει, για ποιο λόγο να δώσω ξένα.
Και με κοιτάει έτσι με μια απορία. Και δεν το συνέχισα. Και ξεκινήσαμε στην Ρούποτ ότι έλα θα δώσουμε σήμερα μπουκάλι, θα δώσουμε μια φορά μπουκάλι, θα δώσουμε και σήμερα, θα δώσουμε και αύριο. Μήπως λέω ότι κάνουν οι ψευδοθυλές έτσι. Και τις δώσε μία, δώσε δύο, δεν την έβαζε άλλος ο στήθος τα πρωινά επειδή δεν μου το δεχόταν έκλειδη κιόλας.
Την έβαζαν μία το βράδυ. γιατί τα πρωινά αντλούσα κάθε δύο ώρες και μετά τους τέσσερις μήνες έπεσε κιόλας η παραγωγή μου. Πάρα πολύ δηλαδή, έτσι, πρέπει να είναι κιόλας τη φάση τους με το άλμα ανάπτυξης που έχουν. Έπεσε πάρα πολύ η παραγωγή και αντλούσα εγώ κάθε δύο ώρες, έβγαζα ελάχιστο άλλα. Είχα κάνει όμως μία μικρή αποθήκη, τίποτα ότι έδινα από κει πέρα, έπαιρνα από κει, έπαιρνα συμπλήρωνα και κάπως έτσι τα βόλεψα.
Και μπήκα στο όλο το κλειπάκι της άγγλισης. Και λέω, μάλλον λέω, γιατί το είδα κιόλας από μία πλευρά τίποτα ότι αντλούσα, το έβαζα μέσα στο ψυγείο και έλεγα, «Ζων, εγώ πάω να φύγω τώρα, πάω στο σπερμάρκετ, έχεις γάλα στο ψυγείο τώρα». Τίποτα είδα και από μία άποψη. Ναι, έτσι, είχες λίγο το χρόνος. Σκάτσε, τώρα έχω και την ελευθερία μου, λέω, τίποτα, θα μπορώ να πάω λίγο στο σούπερ μάρκετ, θα μπορώ να βγω μια βόλτα, να πάω ένα περπάτημα, κάτι.
Το είδα και λίγο σαν ελευθερία και μπορώ να πω ότι κιόλας μας βόλεψε. Ναι, είναι πολύ σημαντικό να έχεις την επιλογή να μπορείς να φύγεις και η άντληση, κακά τα ψέματα, εξακολουθεί να είναι μητρικό γάλα, δεν έχει διαφορά. Είναι εσύ πως νιώθεις γιατί εμένα προσωπικά δεν μου άρεσε η διαδικασία της άντλησης. Δεν ήταν το αγαπημένο μου.
Δηλαδή, σ' ακούω και σε θαυμάζω που το έκανες ας πούμε. Κοίτα να σου πω κάτι. Είναι πάρα πολύ δύσκολο από άποψης ότι όπα κάτσε το παιδί έχει κοιμηθεί, από ότι θα κοιμηθώ και εγώ. Όχι, δεν θα κοιμηθείς έλεγα στον εαυτό μου. Έχεις να αντλήσεις. Έχεις να αντλήσεις. Το παιδί κοιμήθηκε. έχεις να γλύσεις, έχεις να αποστηρώσεις έχεις να πλύνεις, έχεις να ετοιμάσεις θα βάλεις το γάλα που είναι κάτω πριν να βάλεις τα τάψης, αλλιώς δεν μπορεί να μπει να πάρεις τα τάψης μετά από κάποια στιγμή έλεγα...
Έχει μια διαδικασία η αλήθεια, δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα είναι δύσκολο και 7 μηνών πλέον οι μικροί φαντάζομαι έχετε ξεκινήσει και στερεές τροφές τροφές. Πώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι των στερεών τροφών, πώς ήταν η εμπειρία σας. Λοιπόν, ξεκινήσαμε περίπου πεντεμίσι μηνών. Εγώ μέχρι από τους δύο μήνες που πέσω τη σταμάτη σε επιπλαισμό μέχρι και τώρα κάνω την αποκλειστική άντληση. Τώρα έχω δύο εβδομάδες περίπου που και ένα μπουκάλι ξανό κυρίως το βράδυ το έχω βάλει γιατί επειδή εντάξει όσο να είναι κουράζεσαι πάρα πολύ με τις αντλήσεις δεν μπορείς να αντλήσεις κάθε δυο ώρες και κάθε τέσσερις ώρες συνεχόμενα η στιγμή πράγματα οπότε αν χάσει μια άντληση πάει απευθείας 10ml πιο κάτω και 10ml και 10ml τώρα έχω φτάσει σε ένα σημείο που μπορώ να την ακανοποιήσω μόνο το πρωί και το βράδυ δεν μου περισσεύει.
Ξεκινήσαμε με τις θερές και έδειχνε σημάδι αγγλικότητας. Τύπο ορμούς στο δικό μας πάει, ήταν σαν τρελή για να το φάει όλο. Και λέω στον θεδίατρο μήπως να ξεκινήσουμε λέω κάτι σιγά σιγά. Δειλά δειλά είπα εγώ. 5,5 μηνών μηλοαχλάδι όπως θα σε ξεκινήσει μια περδίατρος μηλοαχλάδι βρασμένο, ωραίο, 2-3 κουταλίτσες το δοκίμασε δεν ξέρανε το απόγευμα ρυζάλευρο που εντάξει οκ δεν ήμουν σύμφωνοι το έδωσα μια εβδομάδα περίπου δεν το έδωσα πολύ μετά ξεκίνησα παιχνίες στα λαχανικά έδειξε ενδιαφέρον λίγο στην πατάτα, συνεχίστηκε με λίγο καρότο, πάλι κάπως κόπηκε.
Δηλαδή δεν είναι ότι είναι παιδί που θα κάτσει και θα φάει από... Λέει, πάρ' σήμερα μάρμα, δες, πούδινγκ στους παιδιά τους και τρώνε τους στο μπορ. Εγώ κάνω αμάν, δηλαδή λέω, παιδί μου, ευχαριστώ πάρα πολύ... Να δοκιμάσει! Ναι! Πέντε κουταλιές, πέντε κουταλιές, όσες εσύ. Εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί πραγματικά είναι τόσο αγχωτικό όλο αυτό το στάδιο.
Γιατί θες δεν θες μπαίνει σε μία σύγκριση και λες κάτσε το παιδί μου γιατί δεν τρώει από τη στιγμή που το δικό μου φάει, το θέλει. Αυτή τη θα έβαζα στο πιάτο της, έχω διαλέξει να της θα κάνω και τα δύο, τύπου να ζήνω και λίγο κομμάτι και λίγο αλεσμένο. Της έβαζαν εκεί πέρα στο πιάτο της, επέλεγε τα κομμάτια και τα έβαζε μόνη στο στόμα.
Τα μασούσε, τα μασούσε, δεν τα κατάπινε, μετά ταύτινε, έπαιρνε όλη τη γεύση. Όταν πήγαινε το κουτάλι όμως, δεν έλεγε με τίποτα το στόμα της, έκανε... δεν το ήθελε με τίποτα. Εκτός της, θα τη ξεγελάσεις λίγο, δεν μπορεί να... έλεγα γιατί δεν τρώει έλεγα. έλεγα. Λείπει λόγο δεν τρώει. Και αγχώνει πάρα πολύ. Έχω και ένα παιδί κιόλας που είναι και λίγο έτσι αδυνατούτσικο θα το πω και είναι ο λιγόφαγη. Δεν τρώει.
Ούτε το πίνει το γάλα της να πω. Ότι το πίνει. Λέω θα πιει γάλα και θα είναι ηρεμή. Έλεγα ούτε τρώει ούτε πίνει. Μετά η μαμά τα ακούει. Λέει το παιδί γιατί δεν το έχεις ταΐσει σου λέει το παιδί άκρως. Γιατί δεν το τάζεις στο παιδί σου Εντάξει εκεί νομίζω Ότι πρέπει να το βλέπεις και λίγο και με το παιδί Εντάξει προφανέστατα πρέπει να έχει Τις πάνες του σωστά Αυτό που λένε να έχει Να λειτουργεί γενικότερα Το έντεράκι του σωστά Από εκεί και πέρα και εγώ ανήκω Στη κατηγορία του δυσκολεύτηκα Με το φαγητό γενικά Οι στερεές τροφές ήταν ένα πολύ Έτσι ιδιαίτερο στάδιο αυτό που λες, τη μία μπορεί να δοκίμαζε, να δείχνει ενδιαφέρον, την άλλη τι είναι αυτό που μου έχεις βάλει μπροστά μου, δεν αδιαφορώ παντελώς.
Αυτό το οποίο μου είπανε οι μέσοι όταν πλέον το ανέφερα γιατί τάξει, είχε αρχίσει να γίνεται αυτό το on and off που υπήρχε σαν κατάσταση, ήταν πολύ αγχωτικό ή τουλάχιστον εγώ αγχωνόμουν αρκετά για το θα φάει το παιδί. μου είπαν ότι το πρώτο χρόνο ζωής των παιδιών ναι μεν κάνουμε την εισαγωγή στους 6 μήνες αλλά από εκεί και πέρα όλο αυτό το εξάμενο μέχρι το χρόνο είναι περισσότερο παιχνίδι το φαγητό είναι εμπειρία είναι να ξεκινήσει το παιδάκι να πιάνει αυτό που λες το κομμάτι να καταλαβαίνει ότι τρώμε με το κουτάλι ή δίνουμε με το πιρούνι για να αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι όλο αυτό είναι ένα τελειτουργικό Οπότε κάπως έτσι με ηρέμησε λίγο μέσα μου να σκέφτομαι στο ότι εγώ το προσφέρω σαν διαδικασία, του προσφέρω τα γεύματα που χρειάζεται να κάνει, το γάλα ούτως ή άλλως είναι η βασική τροφή μέχρι το χρόνο και άρχισα να χαλαρώνω με την όλη ιδέα και το τι δοκιμάζει.
και δεν ξέρω πως είναι η μικρή αλλά εμένα έχει πολύ συγκεκριμένες προτιμήσεις για το τι του άρεσε συγκεκριμένα λαχανικά, συγκεκριμένα φρούτα που προτιμούσε συγκριτικά με άλλα και κάπως έτσι ένιωσα λίγο καλύτερα γιατί στην αρχή μπορώ να σου πω ήμουν, ακουγόμουν έτσι όπως ακούγεσαι και εσύ τώρα σε φάση θα φάει αυτό το παιδί ή θα το κυνηγάω από πίσω Και εγώ τώρα έχω λίγο ηρεμήσει και λέω, εντάξει θα της δίνω γάλα. Αφού γάλα θέλει, γάλα θα πιει. Θέλει τόσο, τόσο θα πιει.
Δεν μπορείς να πιέσεις ένα παιδίτι που μου έλεγε η παιδίατρος, τώρα θα σου πω κάτι, που όντως και αυτό με έκανε λίγο trigger, Και μου λέγε, θα τις κόψεις, μου έλεγε, το θυλασμό που κάνεις στις 10 η ώρα, θα τις το κόψεις αυτό και θα τις δώσεις τα φρούτα της. Να είναι πεινασμένη, μου έλεγε, για να τα φάει. Να τι γίνεται ένα παιδί που είναι 7 μηνών και 7 μήνες, τώρα έχει μάθει να πίνει γάλα μόλις ξυπνάει, να του βάζεις φρούτο στο στόμα του.
Δεν το ξέρει αυτό το πράγμα. Είναι άγνωστο για αυτό. Εμείς είμαστε, να φαντασίσεις, έχω κάνει εισαγωγή αβοκάντο, μπανάνα, όλα αυτά. Φάζω και λίγο κανελίτσα που και που, ίσα ίσα για τη γεύση που λέμε για το τσικ. Ναι. Φάω διάφορες τέτοιες παραλλαγές και ναι, δείχνει ενδιαφέρον. Θα φάει τρεις-τέσσερις κουταλιές. Δεν μπορώ να πω.
αλλά μη μου λες κόψε το γάλα τον 10, κόψε το γάλα το βράδυ και δώσε κρέμα αντί για γάλα. Υπάρχουν και αυτό, έχω πούς και αυτό, μη δίνεις γάλα τον βράδυ, δώσε κρέμα να είναι χορτασμένοι με κοιμητή. Τι να το κάνω, να το πάρω, να το ανοίξω στο μωρό για να το δώσω. Δεν γίνεται. Κοίταξε σίγουρα ένα πρόγραμμα για να έχουν αυτό που λέει ότι πρέπει να πεινάει είναι στην ουσία ότι αυξάνεται η περιέργεια.
Αυτό το οποίο είδα εγώ να δουλεύει είναι ότι δεν πήγαινα σε αυτό το σκληροπυρηνικό του να πεινάει το παιδί για να φάει, απλά μπορεί να του δίνα το μισό γάλα από αυτό που μπορεί να πειναι κανονικά ώστε να έχει όρεξη να φάει παραπάνω και να δοκιμάσει. Νομίζω ότι σε όλα αυτά συμβουλεύεσαι τον παιδίατρο, σου λέει ο παιδίατρος αυτό που θεωρεί ότι είναι σωστό και χρειάζεται να σου πει Και από εκεί και πέρα το βλέπεις και με το παιδί σου, δοκιμάζεις πράγματα και νομίζω ότι σημαντικό για μένα είναι να ακολουθείς και το ένστικτό σου Γιατί εσύ ζεις το παιδί καθημερινά, εσύ βλέπεις πόσο πεινάει συχνά, πόσο τρώει, όλα αυτά τα παρακολουθείς εσύ Και από εκεί και πέρα υπάρχουν κάποιες οδηγίες. Να σε πάω σε ένα λίγο κομμάτι, να φύγουμε λίγο από την καθημερινότητα. Αν θες είναι χαοτική. Πόσο σε επηρέασε αυτό που λέμε η υπερβολική πληροφορία που υπάρχει εκεί έξω, δηλαδή πώς το διαχειριζόσουν όλο αυτό το...
Ο παιδίατρος μου είπε αυτό, online διάβασα εκείνο και το ίνστικτό μου λέει κάτι άλλο. Πώς είναι όλο αυτό. Θα ξεκινήσω από το ίντερνετ που θα πω είναι ευχή και κατάρα μαζί να έχεις το ίντερνετ στις μέρες μας. Δηλαδή έλεγα κάτσε το παιδί μου έχει κάνει αυτό, για ποιο λόγο έχει αυτό το χρώμα στα κακά του, κάτσε να το ψάξω έλεγε.
Που σου έβγαζε το πιθανόν απίθανο. Απίθανο. Και αναρωτιόσουνα εσύ και έλεγες αποκλείεται το παιδί μου να το έφευγε αυτό. Έβλεπα πάρα πολλά και διάβαζα πάρα πολλά. Βέβαια τα φίλτρα, έλεγα, αυτά που μου προκαλούσαν λίγο άγχος που έλεγα εγώ το έχω κάνει αυτό, δεν έπρεπε να το κάνω. Το άφηνα στην άκρη, δεν του έδινα και πολύ σημασία η αλήθεια είναι.
Ελέγα εντάξει το έκανα τώρα πάει, έγινε, δεν πειράζει. Καμιά φορά κιόλας η ηρεμία της μαμάς πρέπει να μπαίνει λίγο πιο πάνω από τη σωστή πληροφορία Κι ας είναι η σωστή, αλλά η ηρεμία της μαμάς έχει παραπάνω σημασία από τη σωστή πληροφορία Που θα σου δώσει είτε ο παιδίατρος, είτε κάποιος άλλος που έχει ήδη παιδί Ή που κιόλας έχεις δει, έχεις ακούσει, σου έχουν πει Ισχύει. Χρειάζεται ψυχραιμία σε όλο αυτό η αλήθεια είναι γιατί βομβαρδιζόμαστε με πρέπει.
Πραγματικά υπήρχανε... Μόλις πρέπει να το κάνεις. Πρέπει. Πρέπει το παιδί να πίνει τόσο. Εγώ δεν μπορώ να επιβάλλω στο παιδί να πίνει. Εμείς είναι τώρα οι μικροί μου, είναι 7 μηνών και αρχίζει να πίνει 200 ml. Γιατί τώρα είναι όσο έτοιμη να πιει 200 ml. που κανονικά μου λέει παιδιά τους πρέπει να πίνει 240 210 220 μα εγώ δεν μπορώ να επιβάλλω στο παιδί μου να του δώσω με το ζωριγάρι να πιει ναι μπορεί να πεινάσει λίγο νωρίτερα και να συμπληρώσει αυτά τα ML που δεν πίνει αλλά θα πρέπει γενικά τον άλλον το άγχος της μαμάς θα πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία για να νιώθει και η μαμά οκ μέσα σε όλο αυτό γιατί αν γεμίσουν πρέπει και έτσι είναι το σωστό και μόνο.
Δεν είπα να αποκλείουμε την πληροφορία. Η πληροφορία είναι σημαντική, είναι εκεί για να μας βοηθάει. Αλλά και το κάθε παιδάκι είναι διαφορετικό και η κάθε μανούλα επίσης το ζει διαφορετικά όλο αυτό το στάδιο. Και μιας και μιλάμε για πρέπει και θέλω να σε πάω λίγο στην κοινωνία. Αν δεν θες να χάνεις κανένα επεισόδιο από το Μαμάδες στο Blender Ακολούθησέ μας στο Spotify, Apple Podcast, Amazon Music και YouTube.
Σε περιμένουμε! Επειδή μιλάμε και για μία μικρή κοινωνία στο αργοστόλυ, δέχτηκες ποτέ κριτική γύρω από την ηλικία και το έμεινες μικρή έγκυος γύρω από όλο αυτό, πώς ήτανε? Γενικά εδώ πέρα γνωριζόμαστε όλοι με όλους. Δηλαδή βγαίνεις στον δρόμο και στα 10 λεπτά που περπατήσεις θα τους συναντήσεις όλους από τη συναγιά. Όταν μάθανε ότι είμαι και γιος που περιμένω και παιδάκι και ειδικά εκεί πέρα στην γειτονιά που έχω μεγαλώσει, μου λένε, ωραία κορίτσι μου είσαι μικρή ακόμα, αλλά μπράβο σου μου λέγανε, μπράβο σου.
Δείχνει αυτό το ότι, ναι είσαι μικρή, μου λέγανε, άλλοι το λέγανε έμμεσα, τύπου εγώ θα ζήσω πρώτη ζωή μου, δεν θα κάνω παιδιά αν δεν κάνω ταξίδια, αν δεν κάνω αυτό, αν δεν κάνω εκείνο. Το λέγανε έμμεσα. Εντάξει, υπήρχαν πάρα πολλά σχόλια που δεν έδωσαν και πάρα πολύ σημασία η αλήθεια είναι. Είμαι σαν άνθρωπος έτσι λίγο καταφατική, τύπου αυτό είναι αυτό, θες εσύ αυτό θα γίνει, εντάξει, για σένα.
Έτσι. Ό,τι πιστεύεις, δηλαδή... Είναι σημαντικό, είναι πολύ σημαντικό να νιώθεις εσύ καλά μέσα σε όλο αυτό. Είναι πάρα πολύ, γιατί ήταν κάτι που πραγματικά το θέλαμε και οι δυο μας και συζητιόταν όλο αυτό και από που το πετύχαμε κιόλας ήταν ακόμα πιο ωραίο και να έρχεται τώρα όλος και να σου λέει, εγώ είναι μήπως καταλαθός, γιατί υπήρχε και αυτό που στο έλεγαμε, το θέλατε, όχι, δηλαδή αν δεν το θέλεις, δεν γίνεται κάτι όπως να το θέλεις, εντάξει μπορεί να γίνει αλλά...
Ήσασταν εσείς καλά μέσα σε όλο αυτό και αυτό έχει σημασία. Πάμε λοιπόν στο αγαπημένο μου κομμάτι του κάθε επεισοδίου, που μ' αρέσει έτσι να σας προκαλώ λίγο. Θα σου λέω μία λέξη και θα μου απαντάς με μία λέξη, μία πολύ σύντομη φράση, τι περιγράφει αυτή τη λέξη. Λοιπόν, είσαι έτοιμη να ξεκινήσουμε? Σχεδόν. Λοιπόν, ύπνος.
Πολυτέλεια. Σωστό. Πιπίλα. Δίνουμε με την πρώτη ευκαιρία Όποιος έχει αφήβρει αυτό το πράγμα Είναι πραγματικά Αθεός Φαν μεγάλη λοιπόν Αγαπημένο παιχνίδι της μικρής Η πιπίλα της Τη παίρνεις, την είχες στα χέρια της Και την πιπιλατεύει, την βάζεις, την βγάζεις, την κάνεις Είναι απίστευτη Συμβουλή που αγνόησες Συμβουλή που αγνόησα Να μην το παίρνω αγκαλιά Δηλαδή έκλειγε κάθε φορά το παιδί Εγώ το πήγαινα απευθείας, δώσε μου το παιδί αλλιώς, δώσε μου το παιδί.
Είχα αυτό το ότι ο οποίος και να το έπαιρνε και να έκλαιγε, λέγαμε δώσε μου το παιδί, αυτό κλαίει, δεν το βλέπεις, πρέπει να μου το δώσεις. Δεν θα παίρνεις όσο πολύ αγκαλιά μου, θα το κομμάθει, θα φτάσει, δεν έχεις μνήμα ότι θα θέλεις να έχεις την αγκαλιά σου. Όχι, δεν θέλει, κάθε φορά παίζει με αυτό το παιχνίδι. να πω ότι πάρτε όσες αγκαλιές θέλετε τα παιδιά σας και θα το αφήσουμε εκεί νομίζω συμφωνούμε σ' αυτό Τι είναι αυτό που θα έλεγες στην Άντζελα του πρώτου μήνα, είσαι έγκυος Ναι. Τι είναι αυτό που θα σε συμβούλευες τότε. Θα έλεγα, δεν ξέρω τι θα πρωτοέλεγα σ' αυτή την Άντζελα γιατί σε ελληνικά τα περιμένουμε όλα τόσο ρόδινα που λέμε εμένα το παιδί μου ποτέ δεν θα είναι έτσι, εμένα το παιδί μου ποτέ δεν θα είναι αλλιώς και θα της έλεγα πάρε το χαλαρά έχεις πολύ ακόμα μπροστά σου δηλαδή calm down, calm your forces που λένε Τι είναι αυτό που έλεγες για τη μητρότητα ότι δεν θα το κάνω ποτέ εγώ αυτό και το κάνεις να τη κουνάω, να τη κουνάω να κοιμηθεί
έλεε εντάξει λέω θα την αφήνω στο τρεβαντάκι της και θα της παειδεύω λίγο θα της παειδεύουμε και θα της μάθουμε όχι από τους κολλικούς με το κούνημα πέρα δώσε πάνω κάτω και έχουμε εξουθενωθεί αλήθεια δε τις το κολλήσαμε τόσο να σου πω, στις καλύτερες οικογένειες. Κόλλησε τόσο γρήγορα που λέμε Παναγία μου. Και τι είναι αυτό που δεν σου είπε κανείς για τη μητρότητα?
Δεν είναι όλα όπως τα βλέπουμε ούτε στα βίντεο, ούτε στο TikTok, στο Facebook, που ανεβάζουν στο Instagram. Δεν είναι όλα όπως αυτές τις μαμαδομάδες που λένε ότι που θα φοράτε τα Χριστούγεννα Μάτσι μάτσι μπιτζαμάκια είδα μια μαμά στο TikTok που έλεγε Δεν είναι όλα έτσι Και ταυτίστηκα τόσο πολύ Γιατί πραγματικά όταν έχεις ένα παιδί Και γενικά η καθημερινότητά σου ήταν αλλιώς Και τώρα πλέον η καθημερινότητά σου βασίζεται με το πρόγραμμα του παιδιού σου Που είναι ok Δεν μπορείς να το επιβάρεις σε ένα πρόγραμμα Αλλά δεν μπορεί κιόλας να το αφήσεις στην απέξω Δεν θα πας εκεί επειδή είναι το παιδί Δεν θα πας σε έναν χώρο που καπνίζουν Δηλαδή υπήρχαν πράγματα που έλεγα Αποκλείεται έλεγα να πάω το παιδί εκεί πέρα Και τώρα σκέφτομαι και λέω Πω πω έλεω Δηλαδή έχεις αυτή την ενοχή Του ότι ένα καφέ θέλω να το πιω έτσι με την παρέα μου Χωρίς να είναι το παιδί λέω Να μην παροπάνεις μαζί μου να μην πάρω κρέμπι, να μην πάρω τίποτα μαζί μου είναι κάτι δηλαδή που η αλήθεια είναι ότι αλλάζουν
οι προτεραιότητες για να απολύσεις λίγο τις μέρες που ήσουν και λίγο πιο ανέμελη σίγουρα και δεν πρέπει να έχουμε ενοχή για όλα αυτά είναι μέσα στην προσαρμογή του νέου μας ρόλου της νέας μας συνθήκης είναι λογικό να σκέφτεσαι την ανεμελιά που είχες πριν ωραία και Ποιο είναι το πιο ωραίο πράγμα που σου έχουν πει όντας μαμά?
Κοίτα, δεν είναι ότι λένε συνέχεια, ξέρω εγώ, του τύπου, πω πόσο θεάτς, μητρότητας που λένε και τέτοια. Όχι. Τίποτα θα με κάνουν τα μικρά πράγματα χαρούμενη. Τίποτα πόσο καλά το έχεις μπείς, πες να είναι πάρα πολύ ζεστά. Αυτό θα με κάνει να νιώθω πάρα πολύ όμορφα. Λείπει πως ότι ξέρω να ντύνω το παιδί. Ή το ότι πόσο γρήγορα το βάλεις για ύπνο.
Ωραίες, πράβο και που εμείς το κουνάμε και για να αποκοιμηθεί. Θέλει πλέον στον δέκα λεπτά. Και υπάρχουν όμως οι καλύτερες που είναι και πέντε λεπτά και τέσσερα λεπτά και αποκοιμιέται. Εμπήρχε τόσο γρήγορα για ύπνο, πράβο σου. Είναι τόσο μικρά πράγματα. Τα μικρά καθημερινά πράγματα. Ναι, τι το μαγειρεύεις σήμερα Αυτό είναι πάρα πολύ θρεπτικό Μπράβο που το σκέφτηκες Δηλαδή εμένα αυτά με κάνουν πολύ χαρούμενο Και έτσι πρέπει Αυτό είναι η μητρότητα Δεν είναι πάντα πολύ σύνθετα πράγματα Είναι η απλή καθημερινή αγάπη που δείχνεις στο παιδί σου Και είσαι εκεί για αυτό Να το φροντίσεις Να το μεγαλώσεις όσο καλύτερα μπορείς Και μια τελευταία ερώτηση που την κάνω σε όλες τις μαμάδες Ποιες είναι οι τρεις πιο σημαντικές λέξεις για να περιγράψεις τη λέξη μαμά για σένα?
Μαμά, σύστομα που το σκέφτομαι είναι τόσο περίεργο, γιατί πρέπει να περιγράψω και εμένα ουσιαστικά, γιατί είμαι και εγώ μια μαμά και προσφέρω... είναι πάρα πολλά από μια αγάπη, μια προστασία, μια φροντίδα, στα σιά και τα λέω και να τριχιάζω δεν τα νιώθω δηλαδή όντως ότι τα προσφέρω αυτά και αν δεν είναι η μαμά καλά σε ένα σπίτι δεν είναι ούτε ο μπαμπάς ούτε το παιδί που αυτό μπορεί να είναι πικρό να ακουστεί και να πέσει όλο το βάρος πάνω στη μαμά αλλά η αλήθεια είναι ότι αν η ψυχολογία της μαμάς δεν είναι αυτή που πρέπει να είναι είναι αμαθιαστώς που παίρνει μπάλα όλους όχι, αυτό που περιγράφεις θα συμφωνήσω, είναι πάρα πολύ σημαντικό γιατί κακά τα ψέματα οι περισσότερες ώρες είναι, του παιδιού είναι με τη μαμά και αν θέλεις ένα μεγάλο κομμάτι ειδικά τον πρώτο καιρό είναι βασισμένο πάνω στη μαμά δεν ξέρω αν είναι σωστό ή λάθος έχω θέσει και σε αρκετά επεισόδια το γεγονός ότι έπρεπε να δίνεται χρόνο και στους μπαμπάδες να είναι εκεί σε όλο αυτό το ταξίδι και να μοιράζεται κάπως η ισορροπία.
Αντιλαμβάνομαι ότι όταν θυλάζεις και μπαίνεις σε αυτή τη διαδικασία το βάρος ως ένα σημείο πέφτει αναγκαστικά περισσότερο στη μαμά, αλλά γενικότερα έχουμε λίγο δρόμο μέχρι να φτάσει και ο μπαμπάς να έχει από το κράτος, από την κοινωνία αυτό το χρόνο του να είναι εκεί τους πρώτους μήνες, παραπάνω από δύο μέρες που ήταν στη δικιά σας περίπτωση, δύο εβδομάδες που είναι σε κάποιους άλλους.
Γενικότερα όταν λέμε ότι έχουμε ένα παιδί να το έχουμε και οι δύο μαζί. Και ο μπαμπάς και η μωμά ή όποια είναι η σύνθεση του ζευγαριού. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να βρίσκονται εκεί πέρα και οι δύο. Και προς Θεού αν υπάρχει και βοήθεια να είναι εκεί πέρα και η βοήθεια. Γιατί η βοήθεια δεν είναι... Ακούω πάρα πολύ συχνά να λένε Τι το παιδί εγώ το κάνω είναι το μεγαλώσω εγώ Ναι εντάξει Εσύ δεν το μεγαλώσεις Επειδή θα έρθει η γιαγιά, ο παππούς, ο θείος Η φίλη σου να το δει για δύο ώρες Και για τρεις ώρες Τι σημαίνει ότι παρακάστα παιδί σου Είναι στήριξη Είναι στήριξη που πρέπει να υπάρχει Και για τους δύο Γιατί πριν από αυτό το παιδί Υπήρχε το ζευγάρι αυτό που τώρα ουσιαστικά έχει χάσει λίγο την καθημερινότητά του το πως ήταν πριν και νιώθει λίγο παραμελημένο και ο μπαμπάς αλλά και η μαμά από την πλευρά του μπαμπά γιατί καλός ή κακός και ο μπαμπάς έχει να σκέφτεται πρέπει να μεγαλώσω πρέπει να μεγαλώσω το παιδί εγώ το προσφέρω στο σπίτι τώρα είμαι εγώ αυτοίος που δουλεύω
γιατί η μαμά πρέπει να το μεγαλώσει να κάτσει σπίτι με το παιδί. Σίγουρα και χρειάζεται χρειάζεται ένα μεγάλο διάστημα να ξαναβρεθούν αυτές οι ισορροπίες και όταν υπάρχει βοήθεια επισπέδεται λίγο θα έλεγα αυτό το διάστημα και σου μιλάω ως μία μαμά που εδώ που ζούμε δεν έχουμε το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον να στηρίξει και όντως έχει πάρει παραπάνω διάστημα αυτό που λέμε να βγω με τον άνθρωπό μου για να ποτώ μια βόλτα κάτι μόνη μας Έχουμε ξεκινήσει τώρα και δυο εμπειρίες που έχει πάει έξι μηνών και λέμε θα βγούμε μια βόλτα θα μείνω να το πεις μες στη γιαγιά και είναι κάτι που πραγματικά είναι ευγνώμων γι' αυτό και για άλλο υπάρχουν άλλοι που θα αντραπούν και θα το πούνε ο τύπος ότι αυτήν η παιδιά είναι μια γαλλόζια γιαγιά δεν υπάρχει κανένας λόγος κανένας λόγος είναι τόσο τέλειο να συνεπάρχουν όλοι έχουν τη δικιά τους θέση γύρω από το παιδί είναι ένας κύκλος αγάπης θα το έλεγα γύρω από το παιδί όλοι μπορούν να συνεπάρχουν με τη σωστή θέση το παιδί ξέρει
από εκεί και πέρα και θέλω να κλείσουμε με αυτό γιατί θεωρώ ότι περιέγραψες πάρα πολύ ωραία αυτό που λέμε το χωριό και τη στήριξη γύρω από το ζευγάρι και τη νέα οικογένεια που δημιουργείται να σε ευχαριστήσω εδώ πραγματικά για την όμορφη και ειλικρινή συζήτηση που είχαμε, γνωριστήκαμε και με σένα μέσα από αυτή την κλίση πόσο μαγικό πόσο μαγικό να ανοίγεις δύο καρδιές και να μοιράζεσαι πράγματα από αυτό που έχεις ζήσει μέχρι τώρα από αυτό που λέγεται μητρότητα ελπίζω να σου άρεσε και σένα να το απόλαυσες ήταν κάτι πάρα πολύ ωραίο χαίρομαι πάρα πολύ και θα είμαστε εδώ να τα λέμε να ακούς άλλες μαμάδες ναι βέβαια περιμένω πως και πως έρχονται τα podcast και τα βάζω να παίζουν και εγώ κάνω μία λίγη γύρω στο σπίτι και λέω, α, αυτό που είπε είναι πολύ αλήθεια.
Τιμή μου και τιμή όλων των μαμάδων που έχεις ακούσει μέχρι τώρα και θα ακούσεις στη συνέχεια, που είμαστε παρέα σου. Και όποια μαμά εκεί έξω μας ακούει τώρα και νιώθει ότι, αχ, αυτό μίλησε στην ψυχή μου, είναι για μένα, περιγράφει κάτι που έχω ζήσει. Να σου πω ότι δεν είσαι μόνη, δεν είναι καμία μόνη. Η προσπάθεια αυτή γίνεται για να μοιραζόμαστε αυτή την καινούργια εμπειρία της μητρότητας.
Και τι να πω, μέχρι το επόμενο επεισόδιο πάρε μια ανάσα και να ξέρεις ότι κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς για να μεγαλώσεις το παιδί σου, τα παιδιά σου. Αυτά. Να ζείτε, να γελάτε, να περνάτε καλά. Φιλάκια πολλά. Bye bye. Φιλάκια πολλά.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα