Καινούργιοι φίλοι

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:01 Με ανοιχτά μάτια Σειρά τρίτη Επισόδιο τέταρτο Οι καινούργοι φίλοι Μέσα Ιουλίου Η πρώτη μέρα που είχαν κατέβει όλοι μαζί στη θάλασσα Είχαν ξεκινήσει νωρίς για να προλάβουν λίγη σκιά Αλλά μέχρι να ανοίξει ο πατέρας την ομπρέλα Να βάλει κάτω το ψυγιάκι να στρώσει τις πετσέτες ο οχτάχρονος γιος του είχε ήδη πετάξει τα παπούτσια του και έτρεχε προς το νερό.

00:35 «Μπαμπά έλα να δεις». Δεν είχε προλάβει ούτε να καθίσει. «Μπαμπά πάμε μέχρι τη Σημαδούρα». Ύστερα ήθελε να του κρατήσει τη μάσκα, να του φτιάξει μια τάφρο στην άμμο, να μετρήσει ως το τρία πριν από κάθε βουτιά. Κάθε φορά που ο πατέρας πίστευε πως θα καθίσει λίγο, ακουγόταν πάλι η φωνή του. «Άλλη μια φορά μπαμπά, τελευταία έλα».

01:00 Η τελευταία βέβαια δεν ήταν ποτέ τελευταία. Ως το μεσημέρι ο πατέρας είχε μπει και είχε βγει από τη θάλασσα τόσες φορές που είχε αρχίσει να κοιτάζει με λαχτάρα το βιβλίο που είχε φέρει μαζί του και δεν είχε ακόμα προλάβει να το ανοίξει. Κάποια στιγμή πλησίασαν δύο παιδιά περίπου στην ίδια ηλικία με το γιο του. Το ένα είχε μια μικρή μπάλα, το άλλο φορούσε μάσκα και βατραχοπέδιλα Δεν συστήθηκαν Τα παιδιά σπάνια χρειάζονται όσα χρειάζονται οι μεγάλοι για να γνωριστούν Κάποιος πέταξε την μπάλα, κάποιος άλλος την έπιασε και μετά Μέσα σε λίγα λεπτά είχαν επινοήσει ένα παιχνίδι με κανόνες Που άλλαζαν βέβαια κάθε φορά που κάποιος έχανε Ο γιος του άρχισε να απομακρύνεται μαζί τους κατά μήκος της ακτής Γύρισε μια φορά προς την ομπρέλα και ο πατέρας σήκωσε το χέρι του Χωρίς να είναι βέβαιος ότι τον είχε δει Έπειτα επιτέλους άνοιξε το βιβλίο του Διάβασε δύο σελίδες ίσως και τρεις και σήκωσε το βλέμμα Το παιδί ήταν λίγο πιο πέρα Και γελούσε Ξαναγύρισε στο ευλίο

02:20 Όταν κοίταξε πάλι το παιδί το είδε να τρέχει μέσα στα ρυχά Να πέφτει πάνω στους άλλους Να φωνάζει κάτι που χάνονταν μέσα στο θόρυβο της παραλίας Και κάπου εκεί πρόσεξε πως δεν είχε περάσει σχεδόν μία ώρα Μπορεί και παραπάνω να ήταν μια ολόκληρη ώρα που δεν είχε ακούσει ούτε μια φορά τη λέξη μπαμπά. Δεν του είχε ζητήσει να κρατήσει κάτι, δεν είχε έρθει να του δείξει ένα κοχύλι, δεν είχε γυρίσει να ζητήσει άδεια ούτε για να ρωτήσει αν μπορούσε να πάει λίγο πιο πέρα.

03:01 Ο πατέρας κοίταξε προς τη θάλασσα και χαμογέλασε. Το παιδί περνούσε καλά. Είχε βρει μόνο του παρέα Είχε μπει σε ένα παιχνίδι χωρίς να χρειαστεί κανέναν να του ανοίξει το δρόμο Λίγο αργότερα το είδε να σκοντάφτει Έπεσε με τα χέρια στην άμμο και έμεινε για μια στιγμή κάτω Ο πατέρας σηκώθηκε αμέσως Ούτε καν το σκέφτηκε Το σώμα του έκανε αυτό που είχε μάθει να κάνει τόσα χρόνια Πριν όμως προλάβει να κάνει ένα βήμα Το παιδί είχε ήδη σηκωθεί Τι να ξεβιαστικά την άμα από τα γονατά του Είπε κάτι στους άλλους Και συνέχιζε να τρέχει Ο πατέρας έμεινε όρθιος για λίγα δευτερόλεπτα Ύστερα κάθισε πάλι στην πατσέτα του Κανείς δεν τον είχε προσέξει Ούτε το παιδί του Ούτε οι δυο καινούργοι φίλοι του Κι όμως Για εκείνον είχε συμβεί κάτι κάτι από αυτά που φωτογραφίζεις ή διηγείσαι αργότερα στο συγκινής μια πολύ μικρή μετατόπιση είχε σηκωθεί να τρέξει όπως έκανε πάντα και για πρώτη φορά δεν χρειάστηκε αυτό είναι ένα από τα παράδοξα της γονεϊκής αγάπης από τη στιγμή που γεννιέται ένα παιδί

04:31 προσπαθείς να του μάθεις να στέκεται το κρατάς για να περπατήσει το ενθαρρύνεις να πλησιάσει τα άλλα παιδιά να ζητήσει μόνο του αυτό που θέλει να υπερασπιστεί τη σειρά του να μην γυρίζει κάθε τόσο για να σε ρωτήσει αν μπορεί και μια μέρα μπορεί αυτό ακριβώς ήθελες Κι όμως όταν το βλέπεις να συμβαίνει νιώθεις μέσα σου κάτι που δεν είναι ούτε καθαρή χαρά ούτε ακριβώς λύπη Είναι η χαρά ότι το παιδί μεγαλώνει μαζί με εκείνο το μικρό κενό που αφήνει το χέρι του όταν αρχίζει να μην χρειάζεται συνέχεια το δικό σου Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι τέλειωσε η ανάγκη του για σένα Το βράδυ μπορεί να φοβηθεί ένα θόρυβο να σε φωνάξει Αύριο μπορεί να μαλώσει με ένα φίλο του Και να περιμένει να του πει τι να κάνει Σε λίγο μπορεί να γυρίσει διψασμένο, πεινασμένο ή με ένα γόνατο ματωμένο Αλλά, αλλά εκείνη την ώρα μέσα στο παιχνίδι Ο κόσμος του είχε μεγαλώσει λίγο Και ο ρόλος του πατέρα είχε αλλάξει χωρίς καμία ανακοίνωση Δεν ήταν πια μόνο να τρέχει κάθε φορά που άκουγε το όνομά του.

05:51 Ήταν και να αντέχει τις στιγμές που δεν το άκουγε. Να είναι παρόν χωρίς να μπαίνει σε κάθε παιχνίδι. Να κοιτάξει χωρίς να παρεμβαίνει πριν χρειαστεί. Να σηκώνεται και καμιά φορά να ξανακάθεται. Ίσως και η πίστη να έχει κάτι από την εμπιστοσύνη. όχι την ανάγκη να κρατάς τον άλλον τόσο κοντά σου ώστε να είσαι διαρκώς βέβαιος ότι σε χρειάζεται αλλά τη δύναμη να του δίνεις χώρο χωρίς να απομακρύνεσαι τέλος πάντων προς το απόγευμα άρχισαν να τα μαζεύουν η ομπρέλα έκλεισε, οι πετσέτες τεινάχτηκαν, το ψυγιάκι μπήκε στο αυτοκίνητο ο πατέρας προχώρησε ως την άκρη του νερού και έκανε νόημα στο γιο του πως έπρεπε να φύγουν Το παιδί είπε κάτι στους άλλους δύο, τους χαιρέτησε και έτρεξε προς το μέρος του.

06:48 «Μπαμπά, αυτή είναι ο Μάριος και ο Αντρέας», του είπε λαχανιασμένο. «Θα είναι και αύριο εδώ». «Δεν ξέρω», απάντησε εκείνος. Ο μικρός γύρισε για λίγο προς τη θάλασσα. Έστωνα πήρε μόνος του την πετσέτα και άρχισε να περπατά προς το αυτοκίνητο. Ο πατέρας ακολούθησε ένα βήμα πιο πίσω. Για πρώτη φορά εκείνη τη μέρα το παιδί δεν τον είχε φωνάξει για να το βοηθήσει Τον είχε φωνάξει μόνο για να του γνωρίσει τον κόσμο που μόλις είχε αρχίσει να φτιάχνει χωρίς εκείνον