Η αγάπη που δε ρωτάει τίποτα

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Με ανοιχτά μάτια. Επισόδιο δεύτερο. Το παγωμένο καρπούζι. Μεσημέρι Ιουνίου. Αρχές Ιουλίου στο χωριό. Η τηλεόραση παίζει χαμηλά, μια παλιά ελληνική ταινία, από εκείνες που κανείς δεν παρακολουθεί κανονικά αλλά όλοι τις αφήνουν να ακούγονται στο σπίτι σαν μια παλιά αγνόριμη φωνή. Στον καναπέ είναι εξαπλωμένος ένας έφηβος.

00:37 Το ένα πόδι στο μπράτσο, το κινητό στο χέρι, οι αντίχειρες γρήγοροι πάνω στην οθόνη και κάθε τόσο χαμογελά μόνος του. Κάθε τόσο γυρίζει λίγο στο πλάι, πάντα με το βλέμμα εκεί. Ο παππούς κάθεται κοντά στο παράθυρο και κοιτάζει έξω στον άδειο δρόμο Η ζέστη έχει αδειάσει το χωριό Ούτε μηχανάκι, ούτε βήματα, ούτε φωνή Η γιαγιά βγαίνει από την κουζίνα κρατώντας ένα μεγάλο πιάτο Δυο κομμάτια καρπούζι Κόκκινα, παγωμένα, με μικρές στάλες στην επιφάνεια Δυο πυρούνια στην άκρη Τα ακουμπάς ο τραπεζάκι μπροστά από τον καναπέ Έλα, φάε λίγο, είναι δροσερό Ο νεαρός δεν αφήνει το κινητό Μετά Η Αγιά δεν απαντά Ούτε τον μαλώνει Ούτε του λέει πως όλη μέρα είναι με αυτό το πράμα στο χέρι Γυρίζει στην κουζίνα Ο παππούς πιάνει το ένα πιρούνι Κόβει ένα κομμάτι και το τρώει αργά Ύστερα σπρώχνει το πιάτο Λίγο πιο κοντά στο χέρι του παιδιού Καλό είναι «Φέτος βγήκανε γλυκά».

01:50 Ο μικρός συνεχίζει να κοιτάζει την οθόνη. Μετά απλώνει το χέρι, πιάνει το δεύτερο πυρούνι και τρώει μια μπουκιά. Χωρίς να πει κουβέντα. Και εκεί, σε αυτή την τόσο μικρή κίνηση, υπάρχει κάτι που αξίζει να το δούμε. Γιατί πολλές φορές εμείς οι μεγάλοι βιαζόμαστε να δούμε μόνο αυτό που μας ενοχλεί. Το κινητό, τη σιωπή, τη μισή απάντηση, το παιδί που δεν σηκώνεται, το παιδί που δεν μιλά στους ανθρώπους που το περίμεναν όλο το χρόνο Και μπορεί να έχουμε πράγματι λόγο να ενοχλούμαστε Το κινητό δεν είναι αθώο όταν καταπίνει ολόκληρη τη μέρα Ούτε είναι όμορφο να μιλάς σε έναν άνθρωπο και να παίρνεις πίσω ένα μετά Χωρίς το βλέμμα Αλλά αν δούμε μόνο αυτό Κινδυνεύουμε να χάσουμε κάτι πιο βαθύ Τον τρόπο με τον οποίο πλησιάζουν καμιά φορά Οι παλιότεροι άνθρωποι τα παιδιά Καμία ανάλυση Όχι πολλά λόγια Όχι έλα να κάνουμε μια σοβαρή κουβέντα Τίποτα από αυτά Με ένα πιάτο καρπούζι με μια καρέκλα δίπλα στο παράθυρο, με μια φράση που δεν πιέζει.

03:16 Θέτως βγήκαν γλυκά. Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι ένας άλλος τρόπος αγάπης. Οι παππούδες, όταν δεν μπαίνουν στον πειρασμό να γίνουν δεύτεροι γονείς, μπορούν να κάνουν κάτι πολύτιμο. Να δώσουν στο παιδί μια σχέση όπου δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα εκείνη την ώρα. Δεν το ρωτάνε αμέσως τι βαθμούς πήρε Δεν του κάνουν εξέταση για το σχολείο Ούτε του ανοίγουν τη συζήτηση για τις αποτυχίες του Το βλέπουν εκεί ξαπλωμένο στον καναπέ Δίστροπο, βουτυγμένο στο κινητό Και πάλι του κόβουν καρπούζι Αυτό δεν λύνει όλα τα προβλήματα Ούτε ακυρώνει τα όρια Ούτε σημαίνει πως αφήνουμε το παιδί να κάνει ό,τι θέλει Αλλά κοιτάξτε του θυμίζει κάτι που μέσα στη χρονιά καμιά φορά χάνεται Ότι υπάρχει ένα τραπέζι όπου δεν το περιμένουν το παιδί για να το μετρήσουν Μέσα στη σχολική χρονιά τα παιδιά μετρούνται συνέχεια Βαθμοί, επιδόσεις, συμπεριφορές, παρατηρήσεις, συγκρίσεις στο σχολείο ακούνε συχνά τι δεν πρόλεβαν, τι δεν έγραψαν, τι χρειάζεται να διορθώσουν.

04:38 Στο σπίτι πολλές φορές η ίδια κουβέντα. Διάβασες γιατί άργησες, τι βαθμό πήρες, τι σου είπε ο καθηγητής. Η αγάπη υπάρχει φυσικά. Αλλά καμιά φορά περνά μέσα από τόσες ερωτήσεις που το παιδί δεν την ακούει ως αγάπη. Την ακούει σαν έλεγχο. και ύστερα έρχεται το καλοκαίρι και το παιδί φτάνει στο χωριό κουβαλώντας όσα δεν ξέρει να πει την κουρασή του, τα νεύρα του, τα λάθη του την ανάγκη να μην του ζητήσει κανένας εξηγήσεις γι' αυτό μπορεί και κλίνεται στο κινητό του αγαπά τους ανθρώπους του δεν είναι ότι δεν τους αγαπά αλλά επειδή εκεί βρίσκει έναν τρόπο να μην μιλήσει πριν να μπορέσει.

05:28 Και τότε ο μεγάλος έχει δύο δρόμους. Ο ένας είναι να μπει κατευθείαν στη μάχη. Άστο αυτό ρε παιδί μου, μίλα και σε εμάς λίγο, δεν ήρθες εδώ για να κοιτάς μια οθόνη. Καμιά φορά χρειάζεται και αυτό. Ας μην είναι η πρώτη κίνηση αυτό. Ας δούμε τον άλλον τον δρόμο. Ο άλλος δρόμος είναι πιο αργός. να του αφήσεις ένα πιάτο μπροστά του να μην προσβληθείς αμέσως να μην κάνεις κάθε σιωπή προσωπική απόρριψη να του δείξεις ότι μπορεί να γυρίσεις την κουβέντα χωρίς να περάσει πρώτα από ανάκριση και εκεί βρίσκεται η σοφία της γιαγιάς και του παππού δεν έχουν πάντα τις σωστές λέξεις μπορεί να μην ξέρουν τι βλέπει το παιδί στο κινητό του Μπορεί να μην καταλαβαίνουν γιατί απαντά με μισές φράσεις.

06:27 Ξέρουν όμως κάτι που εμείς μέσα στην πίεση συχνά το ξεχνάμε. Ότι ο άνθρωπος ανοίγεται πιο εύκολα όταν δεν αισθάνεται ότι πρέπει αμέσως να αμυνθεί. Κάποια στιγμή, ίσως όχι την πρώτη μέρα, το παιδί θα αφήσει το κινητό πάνω στο τραπεζομάντιλο. Μπορεί να βγει στην αυλή, μπορεί να καθίσει στο σκαλοπάτι δίπλα στον παππού, μπορεί να πει μόνο «ποτίζεις»

06:59 και από εκεί και πέρα μπορεί κάτι να αρχίσει. Ούτε εξομολόγηση, ούτε τίποτα σημαντικό, μια μικρή επιστροφή, μια κουβέντα, ένα κομμάτι καρπούζι, Ένα φέτος βγήκαν γλυκά Και εδώ ακουμπά η πίστη μας χωρίς μεγάλα λόγια Στην ιδέα ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτό που δείχνει Στη δύσκολη ώρα του Κάτω από όλα αυτά υπάρχει ένα πρόσωπο Και το πρόσωπο δεν το κερδίζεις πάντα με έλεγχο Καμιά φορά το πλησιάζεις με υπομονή Με ένα πιάτο στο τραπέζι Με μια αγάπη που δεν ζητάει να φανεί το παιδί εκείνο στο καναπέ μπορεί να μην θυμηθεί ποτέ αυτή τη σκηνή όπως τη θυμούνται οι μεγάλοι μπορεί να μην θυμηθεί ούτε την ελληνική ταινία στην τηλεόραση που έπαιζε ούτε το μεσημέρι ούτε τι ακριβώς είπε ο παππούς τίποτα μπορεί όμως όλο αυτό να του μείνει αλλιώς σαν μια αίσθηση ότι υπήρχε ένα σπίτι όπου ακόμα και όταν δεν είχε διάθεση να μιλήσει κάποιος το έκοβε καρπούζι.

08:13 Ότι υπήρχε ένα τραπέζι όπου δεν χρειαζόταν πρώτα να αποδείξει ότι είναι εντάξει για να του βάλω ένα πιάτο μπροστά του. Και αυτό, όσο απλό και αν φαίνεται τελικά είναι και το πιο σημαντικό.