Το παιδί που μεγαλώνει στις διακοπές.
Με Ανοιχτά ΜάτιαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στις διακοπές, πολλές φορές βλέπουμε πιο καθαρά ότι το παιδί μεγαλώνει.
Μια φωτογραφία που δεν θέλει πια να βγει, μια αμηχανία μπροστά στην παρέα, ένα κινητό στο χέρι, μια φράση όπως «μπαμπά, όχι τώρα» μπορούν να δείξουν πως το παιδί που έχουμε μπροστά μας δεν είναι ακριβώς το ίδιο με πέρσι.
Σε αυτό το επεισόδιο του «Με Ανοιχτά Μάτια» μιλάμε για το παιδί που αλλάζει μέσα στο καλοκαίρι και για τον γονιό που χρειάζεται να το αγαπήσει όχι μόνο όπως το θυμάται, αλλά και όπως γίνεται.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Με ανοιχτά μάτια. Ενότητα τρίτη. Το παιδί μέσα στο καλοκαίρι. Επισόδιο 8. Το παιδί που μεγαλώνει στις διακοπές. Ήμουν πριν δυο-τρεις μέρες σε μια παραλία αργά το απόγευμα. Ο ήλιος είχε πέσει λίγο, η θάλασσα είχε ησυχάσει και οι περισσότεροι μάζευαν σιγά σιγά τα πράγματα τους. Εκείνη την ώρα που οι γονείς αρχίζουν να λένε «Άιντε, τελευταία βουτιά» και τα παιδιά κάνουν πως δεν άκουσαν.
Λίγο πιο πέρα, ένας πατέρας προσπαθούσε να βγάλει φωτογραφία την κόρη του. Το κορίτσι δεν ήταν πια μικρό, πρέπει να ήταν γύρω στα 14. Είχε την παρέα της λίγο πιο δίπλα και φαινόταν πως ήθελε να τελειώνουν γρήγορα Ο πατέρας κρατούσε το κινητό Έλα λίγο να σε βγάλω μια φωτογραφία Μπαμπά όχι τώρα είπε εκείνη Μία μόνο Έλα σε παρακαλώ τώρα Το είπε χαμηλά με εκείνο το ύφος που έχουν τα παιδιά όταν νιώθουν ότι τα βλέπουν οι άλλοι Ο πατέρας γέλασε Καλά τι ντρέπεσαι Πέρσι σε κυνηγούσαν να σταματήσεις να αποζάρεις Η κόρη αναστέναξε Κάθισε όπως όπως Βγήκε η φωτογραφία Και αμέσως έφυγε προς την παρέα της Τίποτα σοβαρό δεν έγινε Ούτε μάλωσαν Ούτε θύμωσε κανένας Μια μικρή σκηνή καλοκαιριού ήταν Κι όμως Έμεινε Μέσα στη σκέψη μου Γιατί Σκέφτηκα πως ο πατέρας δεν ήθελε μόνο μια φωτογραφία ήθελε να κρατήσει κάτι από το παιδί που ήξερε εκείνο το παιδί που κάποτε έτρεχε μόνο του μπροστά στο φακό που έκανε γκριμάτσες και φώναζε βγάλε με άλλη μία που ήθελε να το δουν να το καμαρώσουν
και τώρα το ίδιο παιδί έλεγε παμπά όχι τώρα αυτό το όχι τώρα είναι μια μικρή φράση αλλά για έναν γονιό μπορεί να ανοίξει ολόκληρη μνήμη. Γιατί στις διακοπές το καταλαβαίνεις πιο απότομα ότι το παιδί μεγαλώνει. Μέσα στη χρονιά τρέχεις. Σχολείο, δουλειές, υποχρεώσεις. Το παιδί αλλάζει λίγο λίγο και δεν το βλέπεις πάντα. Το καλοκαίρι όμως το παρατηρείς αλλιώς.
στο τραπέζι, στην παραλία, στο αυτοκίνητο το βλέπεις με μια καινούργια μηχανία που πέρσι δεν υπήρχε ξαφνικά δεν θέλει να το φωνάζεις με το μικρό του όνομα μπροστά στους άλλους δεν θέλει να λες ιστορίες από τότε που ήταν μικρό δεν θέλει να το πειράζεις για τα μαλλιά του, τα ρούχα του τον τρόπο που στέκεται και πολλές φορές έχει ένα κινητό στο χέρι Όχι απλώς σαν συσκευή αλλά σαν δικό του χώρο Σαν κάτι που του δίνει την αίσθηση ότι μπορεί για λίγο να φύγει από την κουβέντα χωρίς να σηκωθεί από το τραπέζι Τώρα αυτό δεν σημαίνει ότι το αφήνεις ανεξέλεκτο Το κινητό θέλει όριο και το τραπέζι θέλει άνθρωπο Αλλά άλλο το όριο και άλλο η ειρωνία Όταν του λες άφησε το αυτό λίγο να φάμε Ανοίγεις κουβέντα Όταν του λες έχεις γίνει ένα με την οθόνη Ή παλιά ήσουν αλλιώς Τι κάνεις κλείνεις την πόρτα Το παιδί που μεγαλώνει δεν αντέχει να του γυρίζει συνέχεια πίσω Για μας οι αναμνήσεις του είναι τρυφερές Για εκείνο όμως μπορεί να μην είναι αμηχανία.
Εμείς θυμόμαστε τα παγωτά που έσταζαν. Εκείνο όμως σκέφτεται ότι αν το βλέπει η παρέα του, αν ακούστηκε κάτι που το εκθέτει και αν το παρουσιάζουμε σαν μικρό. Και μπορεί να αντιδράσει άτσαλα. Με νεύρο. Με μισή κουβέντα. Με ένα βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη. Και ο γονιός μπορεί να πληγωθεί. Μπορεί να πει μέσα του «δεν με χρειάζεται πια».
Μόνο που δεν είναι έτσι. Η αλήθεια είναι ότι δεν σε χρειάζεται όπως πριν. Σε χρειάζεται αλλιώς. Λιγότερο να του βγάζεις μια φωτογραφία, περισσότερο να καταλαβαίνεις πότε ντρέπεται. Λιγότερο να του θυμίζεις ποιο ήταν, περισσότερο να βλέπεις ποιο γίνεται Και εδώ το σχολείο δεν είναι μακριά Το Σεπτέμβρη αυτό το παιδί θα γυρίσει στην τάξη διαφορετικό Με άλλη φωνή, άλλο σώμα, άλλη σχέση με το βλέμμα των άλλων Πολλές φορές και εμείς οι δάσκαλοι ψάχνουμε το περσινό παιδί Πέρσι συμμετείχες πιο πολύ Πέρσι ήσουν πιο χαρούμενος Μόνο που κανένα παιδί δεν μας χρωστάει να επιστρέψει το ίδιο έτσι δεν είναι Χρειάζεται να το ξαναδούμε από την αρχή Χωρίς να δικαιολογούμε κάθε νεύρο αλλά και χωρίς να του ζητάμε να χωρέσει μέσα στην περσινή του εικόνα.
Στην πίστη μας ο άνθρωπος δεν είναι φωτογραφία. Είναι πρόσωπο που αλλάζει, παλεύει, ψάχνει το δρόμο του και το παιδί μας δόθηκε για να το συνοδεύουμε όχι για να το κρατήσουμε στην ηλικία που μας συγκινούσε ή μας εξυπηρετούσε περισσότερο. Εκείνος ο πατέρας στην παραλία πήρε τελικά τη φωτογραφία. Ίσως μια μέρα να την κοιτάξει και να θυμηθεί εκείνο το απόγευμα.
Όχι επειδή ήταν η πιο ωραία φωτογραφία, αλλά επειδή κάπου εκεί άρχισε να καταλαβαίνει ότι η κόρη του άλλαζε. Το καλοκαίρι δεν σου δείχνει μόνο που πήγες. Σου δείχνει και ποιοι αλλάζουν δίπλα σου και καμιά φορά το δύσκολο δεν είναι να δεις ότι το παιδί μεγαλώνει, αλλά να μην το τραβήξεις πίσω με τη δική σου νοσταλγία. Να μην κάνεις στο κινητό μόνιμο πόλεμο, αλλά να ψάξεις να δημιουργήσεις μικρές στιγμές συνάντησης.
Μια κουβέντα στο αυτοκίνητο, ένα βλέμμα στη θάλασσα, μια βόλτα χωρίς ανάκριση και μια φωτογραφία λιγότερη, δεν πειράζει. Το παιδί που μεγαλώνει στις διακοπές δεν χάνεται. Αλλά δεν είναι πια το παιδί που θυμόμασταν. Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο μεγάλα μαθήματα του καλοκαιριού. Ποιο δηλαδή. Να μάθεις να το αγαπάς εκεί που βρίσκεται τώρα.
Όχι μόνο εκεί που το θυμάσαι
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
