Όταν γελούν με το λάθος σου.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Με ανοιχτά μάτια, ενότητα δεύτερη, η τάξη ως μικρή κοινωνία. Επισόδιο έκτο. Όταν γελούν με το λάθος σου. Θέλω να ξεκινήσουμε σήμερα με μια στιγμή που οι περισσότεροι έχουμε ζήσει στην τάξη. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο γέλιο που κρατάει λίγο, αλλά αυτό φτάνει. Είναι πνιχτό, ακούγεται μέσα στην τάξη, κόβεται αμέσως Το μάθημα συνεχίζεται κανονικά Κι όμως έχει προλάβει να κάνει τη ζημιά Και δεν χρειάζεται να γελάσουν πολλοί Μερικές φορές ένας φτάνει Θυμάμαι μια τέτοια μέρα, μια ήσυχη ώρα Από αυτές που έχει μια ατονία η τάξη Και καταλαβαίνεις ότι κάτι πρέπει να κάνεις για να τους φέρεις πίσω στο μάθημα Λοιπόν, ρώτησα ένα παιδί μια απλή ερώτηση από το προηγούμενο μάθημα για να δούμε τι μας έχει μείνει.

01:05 Σηκώθηκε λίγο διστακτικά, όχι με φόβο, απλά με εκείνη την αμηχανία του το ξέρω αλλά ψάχνω πώς να το πω. Ξεκίνησε καλά, είπε δυο σωστά πράγματα και μετά κόλλησε. Είναι όταν δηλαδή και σταμάτησε. εκείνη την ώρα βλέπεις ότι ο μαθητής δεν είναι άδειος έχει την ιδέα στο μυαλό του απλώς παλεύει να βάλει τις λέξεις με τη σειρά του είπα λοιπόν πες το όπως το σκέπτεσαι δεν πειράζει αν δεν βγει τέλειο και πάνω στη βιασύνη του χρησιμοποίησε μια λάθος λέξη όχι αστεία μια απλή λάθος λέξη μέσα στην τάξη Μια λάθος λέξη Μπορεί να γίνει κάλιστα μια αφορμή Ακούστε και ένα χαμηλό γέλιο Κοφτό Αλλά το παιδί το άκουσε Και εκεί άλλαξε η απάντηση Μέχρι τότε πάλευε να βρει τη φράση Μετά το γέλιο Ήθελε μόνο να ολοκληρώσει Είπε δυο κουβέντες τα γρήγορα σχεδόν Για να κλείσει τη σειρά του να καθίσει Το παιδί Δεν τράπηκε επειδή έκανε λάθος ντράπηκε επειδή το λάθος του ακούστηκε στους άλλους και έγινε αφορμή ε, κι εδώ είναι το δύσκολο το λάθος διορθώνεται η ντροπή όμως μαζεύεται πολύ πιο δύσκολα

02:39 λάθη γίνονται κάθε μέρα στον πίνακα, σε μια ανάσκηση, σε μια απάντηση που βγαίνει μισή με το λάθος δουλεύεις είναι αφορμή να εξηγήσεις κάτι καλύτερα μπορείς να πεις στο παιδί κράτα αυτό που βρήκες και πάμε να αλλάξουμε το επόμενο. Το πρόβλημα όμως αρχίζει όταν το λάθος γίνεται θέαμα. Άλλο να κάνεις λάθος προσπαθώντας και άλλο να νιώσεις ότι η τάξη περίμενε το λάθος σου για να γελάσει.

03:14 Εκεί ο μαθητής δεν ακούει απλά έναν ήχο. Ακούει ότι εκείνη τη στιγμή ο ίδιος είναι το αστείο Μπορεί το παιδί που γέλασε να μην είχε κακία Μπορεί να του ξέφυγε Μπορεί να το έκανε για το διπλανό του Στο σχολείο πολλά γίνονται για το βλέμμα του διπλανού Αλλά αυτός που είναι όρθιος Δεν προλαβαίνει να ξεχωρίσει τις προθέσεις Ακούει το γέλιο Εκεί ο καθηγητής πρέπει να προσέξει να σταματήσει κάτι χωρίς να μεγαλώσει τη σκηνή η εύκολη αντίδραση ποια είναι να υψώσεις τη φωνή σου, να μιλήσεις για σεβασμό να σταματήσεις το μάθημα και καμιά φορά το κάνουμε νομίζοντας ότι έτσι προστατεύουμε το μαθητή όμως το παιδί εκείνη τη στιγμή δεν θέλει να γίνει θέμα συζήτησης θέλει να μπορέσει να συνεχίσει να τελειώσει την απάντηση, να καθίσει χωρίς να του κοιτάζουν όλοι Και εγώ το έχω κάνει αυτό το λάθος Άρχισα να μιλάω για το παιδί Ενώ το παιδί ήθελε απλώς να περάσει η στιγμή να φύγει Η τάξη σώπασε Αλλά εκείνο έμεινε ακόμα λίγο εκτεθειμένο Όταν ένας μαθητής βρίσκεται στο κέντρο

04:31 Δεν το βοηθάς αν συνεχίζεις να μιλάς για αυτόν Τον βοηθάς όταν τον ξαναφέρνεις ήρεμα στο μάθημα Με έναν ήρεμο τρόπο Με μια φράση που δεν το κάνει θέμα Του τύπου Περίμενε κάτι έχεις πιάσει εδώ Για πες το πάλι Ή έλα μείνε εδώ μαζί μου Θα το βρούμε μαζί Και μετά ένα βλέμμα Μωρ στην τάξη Ούτε απειλητικό Ούτε να κάνεις παράσταση Ένα βλέμμα που βάζει όριο Τα παιδιά το καταλαβαίνουν Καταλαβαίνουν πότε ο καθηγητής βάζει όριο για να προστατέψει το μάθημα και το παιδί μαζί Υπάρχει και η πλευρά του σπιτιού τώρα Για να το δούμε και εκεί Ο γονιός το λέει συχνά με απορία Μα αφού στο σπίτι το ήξερε Και είναι αλήθεια Στο σπίτι τα λέει Στην τάξη όμως δεν φοβάται την ερώτηση Φοβάται τι θα γίνει άμα κολλήσει Αν ακουστεί πάλι εκείνο το γέλιο Και το μεσημέρι όταν ο γονιός ρωτήσει πώς πήγαμε σήμερα Μπορεί να πει καλά Όχι επειδή πήγε καλά Επειδή δεν έχει λέξεις να εξηγήσει το γέλιο Ή επειδή ντρέπεται να το ξαναφέρει μπροστά του Για να το πει πρέπει να το ξαναζήσει Γι' αυτό κάποια παιδιά σωπαίνουν από πριν

06:02 Δεν προστατεύουν την άγνοιά τους Προστατεύουν την αξιοπρέπειά τους Βλέπουμε τη σιωπή και τι λέμε τεμπελιά Βλέπουμε άρνηση και λέμε α, αδιαφορία Ξεχνάμε όμως να ρωτήσουμε Από πότε σταμάτησε ένα παιδί να συμμετέχει Μπορεί να σταμάτησε από ένα γέλιο Όχι μεγάλο, όχι αξέχαστο για τους άλλους Αρκετό όμως για εκείνον Και εδώ μπαίνει κάτι βαθύτερο Που έχει να κάνει με την πίστη μας στον άνθρωπο Ο άνθρωπος δεν είναι η λάθος λέξη του. Δεν είναι η στιγμή που μπερδεύτηκε. Δεν είναι αυτό που προκάλεσε το γέλιο. Αλλά αυτό πρέπει να φανεί εκείνη την ώρα μέσα στην τάξη. Όχι μετά σε μια ωραία κουβεντούλα.

06:52 την ώρα που το παιδί ψάχνει πώς να καθίσει χρειάζεται να ξέρεις τι να σταματήσεις και τι να αφήσεις να συνεχιστεί. Να σταματήσεις το γέλιο, να μην σταματήσεις το παιδί. Να σταματήσεις την ταπείνωση, να μην σταματήσεις την προσπάθεια. Αυτό είναι λεπτό και δεν το πετυχαίνεις πάντα. Κάποιες φορές θα αργήσεις, κάποιες φορές θα μιλήσεις παραπάνω θα θυμώσεις με λάθος τρόπο.

07:18 Εντάξει, το θέμα δεν είναι να είμαστε αλάνθαστοι. Το θέμα είναι να προλάβουμε τη στιγμή πριν γίνει μέσα στο παιδί η απόφαση καλύτερα να μην μιλάω. Εκείνη τη μέρα το παιδί απάντησε. Όχι τέλεια, όχι όπως το βιβλίο, αλλά απάντησε. Και εκεί ήταν το μάθημα. Δεν ήταν αν βρήκε τη σωστή λέξη, αλλά αν μπόρεσε να μείνει στην προσπάθεια μετά το γέλιο.

07:42 Γιατί μερικές φορές στην τάξη δεν σώζεις μια απάντηση. Σώζεις το δικαίωμα ενός μαθητή να ξαναπροσπαθήσει μπροστά στους άλλους Το παιδί που βρέθηκε για λίγο μπροστά στα γέλια Δεν θυμάται την ερώτηση Θυμάται ποιος δεν το άφησε μόνο του