Αφιέρωμα στο La La Land | Μένουν τα Λάμα στο Θιβέτ; #180
Μένουν τα Λάμα στο Θιβέτ;Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Καλό φθινόπωρο! Τι πιο ωραία αρχή νέας σεζόν από αφιέρωμα σε ένα από τα πιο γλυκό...πικρα musical του κινηματογράφου και ίσως ένα από τα καλύτερα του 21ου αιώνα. Το La La Land κλείνει 10 χρόνια φέτος και η Λίνα με τον Γιώργο μιλάνε για το τι ξεχώρισαν σε αυτό και για το νόημα που διαβάζουμε στις όμορφες σκηνές και τα τραγούδια του.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Είσαι δάδο και δάση έγιναν καλά. Λοιπόν επιστρέψαμε. Είμαστε εδώ, δεν είμαστε και τα τρία λάμα αλλά... Εγκρουσουσιά θα ήταν να είμαστε και τα τρία. Ναι θα ήταν εγκρουσουσιά. Είπαμε βασικά η Μαριαλένα θα έρθει παιδιά, απλά δεν είναι σήμερα μαζί μας. Παρόλα αυτά εμείς είπαμε να ξεκινήσουμε με το podcast να αρχίσουν να βγαίνουν τα επεισόδια.
Είχε μια ατυχία και έμεινε λίγο πίσω. Εντάξει θα μπορούσε να είναι και αυτή αλλά τι να γίνει. Αλλά σε κάθε περίπτωση επειδή έτσι και αλλιώς θα καταπιεζόταν σε αυτό το επεισόδιο λιγάκι το ξέρουμε από τη μία ίσως δεν πειράζει καλύτερα γιατί σήμερα θέλουμε να μιλήσουμε για το Λάλαλαντ το οποίο νομίζω κλείνει 10 χρόνια φέτος.
Ναι κλείνει 10 χρόνια και αυτός είναι και ο λόγος που είπαμε να το σχολιάσουμε. Έχει και μια φθινοπορεινή εσάνστα έλεγα. Έχει λες εμένα μου βγάζει πολύ καλοκαίρι. Ε, λόγω Καλιφόρνιας είναι η αλήθεια λίγο καλοκαιρινό, κατά ψέματα, αλλά έχει λίγο η τζαζ, λίγο ότι έχει κάποια σημεία που είναι λίγο μελαγχολικά να του πω, δεν ξέρω.
Αυτή η εποχή μάλλον είναι η σωστή, αυτό το μεταβατικό μεταξύ φεύγει το καλοκαίρι, έρχεται το φθινόπορο. Ναι, αυτό μ' αρέσει που λες, ναι, γιατί και εμείς τώρα που μιλάμε δεν είναι ότι νιώθουμε κανένα φθινόπορο ακριβώς, καλοκαιρινή είναι η διάθεση ακόμα. είπαμε να το ξαναδούμε κιόλας δηλαδή με τον Γιώργο καθίσαμε και το είδαμε είδαμε την ταινία που νομίζω είχαμε χρόνια να τη δούμε είχαμε να τη δούμε από ένα event που είχε γίνει εδώ στη Θεσσαλονίκη που είχαν παρουσιάσει την ταινία με ζωντανή ορχήστρα που έπαιζε τη μουσική όλη η ταινία δηλαδή προβαλότανε απλά σε όποια σημεία είχε μουσική έπαιζε ζωντανή ορχήστρα το οποίο ήταν πάρα πολύ όμορφο θέλεις να κάνουμε όπως κάναμε στην Οδύσσια να βάλουμε μια βαθμολογία και να πούμε ένα πολύ γενικό σχόλιο και μετά να την πιάσουμε σιγά σιγά ρε παιδί μου.
Κάθε φορά που κάνουμε αυτή τη συζήτηση νιώθω ότι θα βάζω τον ίδιο βαθμό. Θα της έβαζα ένα 9. Θεωρώ γενικά ότι το Lolland είναι ένα από τα καλύτερα musical της τελευταίας ξέρω εγώ 20 αιτίας να το πω έτσι χοντρικά. Θα μπορούσα να πω ότι ίσως είναι και το καλύτερο κινηματογραφικά εννοώ πάντα να το ξεκαθαρίσουμε συγκρίνοντάς το με το Μουλέν Ρουζ θα πω και τους άθελους νομίζω αυτή η τριάδα θα έλεγα ως τα καλύτερα musical του 2000's που το Μουλέν Ρουζ δεν ξέρω ελπίζω δεν είναι πριν του 2000's το Μουλέν Ρουζ είναι του 2001 πόσα χρόνια είναι όμως είναι πάνω από 20 2000's είπα εντάξει ναι ok το δέχομαι ναι δεν ξέρω Εγώ θα έβαζα εννοείται θα έβαζα ένα 10 με τόνο Στο La La Land προφανώς Αλλά είναι μια ταινία όπως καταλαβαίνετε Που είναι σαν να έχει φτιαχτεί Για μένα ακριβώς Την αγαπώ πάρα πολύ Να σου θυμίσω εντωμεταξύ εκείνη τη φάση Λίνα παράλληλα πες με μια μπανάνα Ναι είναι και ανοιχτή και είναι μια ιδέα Να σου θυμίσω εκείνη τη φάση Που είχαμε μπει στο λεωφορείο
Εσείς ήσουν πάρα πολύ κουρασμένοι κι εγώ μεθυσμένη και τραγουδούσα το City of Stars και ήταν μια κοπελίτσα που μας μιλούσε. Τέλος πάντων, είχε πολύ πλάκα εκείνη το βράδυ, μέχρι ένα σημείο. Ναι, της βάζω ένα 10 με τόνο, όπως είπα. Τη θεωρώ υπέροχη. Βασικά δεν μπορώ να καταλάβω από πού της κόβεις αυτόν τον ένα βαθμό. Δεν ξέρω, μπορεί να φταίει και το γεγονός ότι την έχω δει και τρεις φορές και τώρα την έχω απομυθοποίησει λιγάκι.
θα έλεγα απλά ότι θεωρώ ότι υπάρχουν κάποια σημεία στα οποία θα ήθελα λίγο χρόνο παραπάνω νομίζω αυτό απλά νιώθω ότι φεύγει λίγο απότομα από το κομμάτι ότι δίνει τέλος πάνω πάρα πολύ χρόνο στο σκέλος του να ερωτηθούν να είναι μαζί κτλ και μετά το κομμάτι του είναι μαζί το βιώνουμε μόνο μέσα από δυσκολίες και λίγο αυτό ίσως με ξενερώνει. Αυτό μόνο θα έλεγα. Δηλαδή νιώθω ότι μεταβαίνει πολύ απότομα από το κομμάτι το τραλαλί τραλαλό, στο κομμάτι όλα είναι δύσκολα, δεν μπορούμε να βγάλουμε άκρη, έχουμε όνειρα, δεν μπορούμε να τα ξεχωρίσουμε και τα συναφεί.
Και παρόλο που η ταινία προσπαθεί πάρα πολύ επίμονα και όλος θα έλεγα σχεδόν να αφήσει μια θετική νότα, εγώ θυμάμαι ότι όσες φορές το βλέπω πάντα μου μένει μια πικρία. Εντάξει, ναι, έχω δει βασικά να το σχολιάζουν ως το χειρότερο horror movie ever ας πούμε. Horror! Ναι, ότι είναι σαν ταινία τρόμου γιατί δείχνει πράγματα μάλλον που πληγώνουν με αυτή την έννοια και ίσως είναι λίγο τρομακτικά με μια έννοια.
Κάπως έτσι το εκλαμβάνω εγώ αυτό το σχόλιο. Ναι, δεν θα το χαρακτήριζα ακριβώς horror, τέλος πάντων, εντάξει. Το λένε για πολλές ταινίες αυτό που είναι συναισθηματικές και συμβαίνει κάτι δραματικό, εμπάσεις περιπτώσει. Εγώ δεν το νιώθω τόσο πολύ αυτό που λες ότι βιάζεται. Και εντάξει, σίγουρα όλα σε ένα χρόνο γίνονται, μωρέ.
Έτσι κι αλλιώς γίνονται λίγο όλα γρήγορα. Τέλος πάντων, το πάρουμε από την αρχή. Ξεκινάμε, εντάξει, έχει πολύ τραγούδι και πολύ χορό και πολύ μουσική. Αυτό που ήθελα να σχολιάσω Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό Με αυτή την ταινία Είναι το πόσο πολύ ωραία χρώματα έχει Όντως έχει πολύ ωραία χρώματα Το παρατήρησα και εγώ ξανά τώρα που την είδαμε Και ήταν πολύ ωραία εμπειρία για μένα τώρα που την ξανά είδα Δηλαδή νιώθω Ότι την πρώτη φορά που την είδα Που την είχαμε δει και μαζί στον κινηματογράφο Ότι δεν την είχα χαρή τόσο πολύ Όσο όλες τις επόμενες φορές Που την ξανά είδα Κάπως δεν ξέρω, λες και εκείνη η πρώτη επαφή ήμουνα λίγο μουδιασμένη, δεν ξέρω, κάπως νομίζω ότι πλέον την απολαμβάνω πολύ περισσότερο Ξέρω και τόσο πολύ απ' έξω και ανακατοτάει και την μουσική και τα τραγούδια Τέλος πάντων ξεκινάμε με την εισαγωγή που είναι όλοι κολλημένοι στην κίνηση εκεί πέρα στο LA Παρεπιτώντας πολύ ωραία το δείχνει το LA σε όλη τη διάρκεια της ταινίας
και είναι, βγαίνουν μέσα από τα αυτοκίνητα, τραγουδάνε, χορεύουν, είναι το τραγούδι το Another Day of Sun. Ναι και εδώ πέρα χάνουμε όλους αυτούς οι οποίοι δεν τους αρέσουν τα μιούζικα, δηλαδή είναι λες και την ίαξη καθαρίζει εξ αρχής του. Ξέρεις κάτι, άμα δεν σε αρέσει αυτό το πράγμα, πήγαινε σπίτι σου ξέρω εγώ κλείστο, γιατί να ξέρεις αυτό θα γίνεται, άνθρωποι θα πετάγονται και θα τραγουδάνε και θα χορεύουν χωρίς λόγο από το πουθενά όπως γίνεται σε ένα μέσο μιούζικα δηλαδή εντάξει σε αυτούς που τους αρέσουν εμένα μου αρέσουν τα μιούζικα γενικά αυτό είναι μια πάρα πολύ όμορφη σκηνή πολύ απολαυστική ένα πάρα πολύ ωραίο τραγούδι και αυτό που λέει η Λίνα έχει πολύ ωραία χρώματα έχει πολύ ωραίες χορογραφίες βγάζει ένα άπειρο κέφι παρόλο που είναι λίγο ταλαιπωρημένοι αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι παλεύουν να βρουν δουλειά στο LA υπό τις συνθήκες που λειτουργεί η βιομηχανία του θεάματος.
Γενικά ο συγκεκριμένος δημιουργός έχει ένα κόλλημα με το να δείχνει την ταλαιπωρία του να βρεις δουλειά στο χώρο του κυνηματογράφου και μετά δηλαδή στο Babylon που πάλι... Ε, αυτό πραγματευόταν πάνω κάτω λίγο. Ε, ναι, γενικά το έχει αυτό πολύ στα μυαλό του, νομίζω. Το Babylon βέβαια ήταν πιο όμο, δηλαδή νομίζω ότι αυτή είναι η βασική διάκριση αυτών των δύο ταινιών, ότι το Λάλλαντ είναι κλικούτσικο, ενώ το Μπάμπιλον ήταν πολύ, ήταν πιο ομότερο σπαθόν, έδειχνε την κατάσταση πολύ πιο δύσκολη και ρεαλιστική.
Νομίζω και στις δύο ταινίες ότι τα δείχνει λίγο ρομαντικά από τη μία πλευρά, αλλά δείχνει και με ένα ρεαλισμό κάποια πράγματα. Θα τα πούμε και στη συνέχεια, τέλος πάντων. Το πρώτο κομμάτι, εντάξει, έχει πολύ μονοπλάνο η ταινία και το πρώτο είναι όλο μονοπλάνο, είδα και πώς γυρίστηκε με την κάμερα, πώς γυρίζει από εδώ, από εκεί.
Είναι κάμερα που είναι σε γερανό, δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό το πράγμα, ένας βραχίωνας είναι, για να κινείται ανάμεσα στα αυτοκίνητα καλά. Και πάλι ακολουθεί, θα πω, πολύ παρόμοια ροή με τον Babylon. Και το Babylon, οι πρώτες σκηνές είναι έτσι πολύ ξέφρενη χορή και μονοπλάνα κτλ. Καλά, εκεί πάρα είναι ξέφρενη ισχύ. και δεν γίνεται η πρώτη εμφάνιση της Μία και του Σεμπάστιαν.
Καλά, αυτοί σε αυτή τη σκηνή δεν κάνουν κάτι φοβερό, απλά κορνάρουνε στα αυτοκίνητα. Τώρα εντωμεταξύ σκεφτόμουν, πραγματικά το έκανα εικόνα στον περιφερειακό εδώ στη Θεσσαλονίκη, εκεί που είμαστε κολλημένοι. Να βγαίνουμε όλοι και να χορεύουμε. Να βγαίνουμε, φαντάζεσαι, το μέσο Θεσσαλονικιώ. Στο κτέλ Θεσσαλονίκης να μας αρρώσει Δεν περνάει ευτυχώς από τον περιφερειακό Αλλά θα ήταν μια τέτοια παρόμοια κατάσταση Εκεί όσοι ξέρετε που κολλάμε όλοι στην είσοδο της Τούμπας Να βγαίνουμε όλοι και να χορεύουμε και να τραγουδάμε Δεν θα ήταν τέλειο Και από τη γέφυρα θα πέφτουν από πάνω άτομα Οι ελέφαντες πότε βγαίνουνε Πριν μετά τους κλώουν Εντάξει γενικά τώρα για να μην τα πάμε σιγά σιγά αλλά το ζευγάρι αυτό έχει πολύ ωραία χημεία αυτή είναι η πρώτη φορά που βρίσκονται αλλά δεν θυμούνται προφανώς ο ένας τον άλλον και πολύ γρήγορα βρισκόμαστε στο τραγούδι το δεύτερο που θεωρώ αν και είναι το λιγότερο αγαπημένο μου όχι όχι εμένα μ' αρέσει πάρα πολύ και τώρα που το έβλεπα το ευχαριστήθηκα
πάρα πολύ και σαν εμφάνιση σαν σκηνοθυσία δηλαδή και πάλι που λες για τα χρώματα πόσο ωραία φαινόταν αυτό το τελικό πλάνο που χόρευαν οι τέσσερις τους με τελείως διαφορετικό χρώμα φορέματος ήταν πάρα πολύ ωραίο σημείο Ναι, μιλάμε για το Someone in the Ground που ουσιαστικά οι φίλες της Μία που μένουν όλες μας σε ένα σπίτι προσπαθούν να την πείσουν να βγει έξω γιατί ουσιαστικά της λένε ότι εκεί έξω στα πάρτι και σε αυτά θα κάνεις γνωριμίες και μπορεί να γνωρίσεις κάποιον που ουσιαστικά να είναι το εισιτήριό σου για να κάνεις καριέρα και μ' αρέσει αυτό το τραγούδι γιατί φαίνεται λίγο ρηχό ρε παιδί μου αυτό σαν προτροπή ότι τύπου έλα για τις δημόσιες σχέσεις έξω αλλά στην πραγματικότητα αυτό ακριβώς συμβαίνει εκείνο το βράδυ στη μία γιατί εκείνο το βράδυ βγήκε έξω δεν γνώρισε κανέναν αξιόλογο σε αυτά τα πάρτι αλλά φεύγοντας από τα πάρτι μόνη της έπεσε πάνω τον Σεμπάστιαν που πήγε πρώτη φορά που έπαιζε μουσική σε ένα μπαρ ακριβώς ναι να πω σε αυτό το σημείο ότι μου έκανε εντύπωση
λίγο ασήμαντη εντύπωση βέβαια αλλά μου έκανε δεν ξέρω είχε ένα πολύ ωραίο πλάνο εκεί που η Μία ακούει πρώτη φορά και δίνει σημασία στο στο πιάνο του Σεμπάστιαν που την δείχνει κάπως ανάμεσα σε δύο κατακόρυφα κόκκινα φώτα ναι το θυμάμαι αυτό Το οποίο δεν είναι κάτι πολύ σημαντικό και απλά σκεφτόμουν την ώρα που το έβλεπα τι να θέλει άραγε να δείξει και κάπως κουνιόταν η κάμερα με έναν τρόπο που μου έδωσε μια αίσθηση, δεν ξέρω αν προσπάθησε να το πετύχει αυτό και αν προσπάθησε να το πετύχει προφανώς είναι κάποιο σκηνοθετικό κόλπο που μεταδίδει αυτή την αίσθηση, ότι είναι αυτή η κομβική στιγμή που αλλάζει ζωή σου.
Α ωραίο αυτό που λες Μ' αρέσει Πολύ ωραίο Σε ένα άλλο βίντεο Σχετικά με το Λάλα Αντί είχα διαβάσει Ότι λέει η Μία Στην αρχή φοράει μπλε και γαλάζια Ρούχα Ενώ αντίθετα τον Σεμπάστιαν τον βλέπουμε με κόκκινο Νομίζω λίγο παρακάτω βέβαια φοράει το κόκκινο Που φοράει εκείνο το οτζάκετ Και ίσως Θέλει να δείξει ότι εκείνη τη στιγμή θα μπει ο Σεμπάστιας στη ζωή της μία κάπως.
Ναι, δεν ξέρω. Δεν έχω αποκρισταλώσει ποιο ήταν η σκηνοθετική προσέγγιση σε αυτό το ζήτημα, αλλά επειδή ήταν πολύ ωραία τοποθετημένο και κάπως η κάμερα κουνιόταν με έναν συγκεκριμένο τρόπο, δεν φαίνονταν να κουνιέται τυχαία να το θέσω έτσι, νιώθω ότι υπάρχει κάποιο κόλπο εδώ πέρα, το οποίο ίσως ένας επαγγελματίας να μπορούσε να μας το εξηγήσει αλλά τέλος πάντων δεν έχει πολύ σημασία Καλά αυτό που λες όμως είναι ωραίο γιατί στην ουσία και ένας σκηνοθέτης ό,τι και να κάνει θέλει ο θεατής να το δει και να αντιληφθεί κάτι δικό του ρε παιδί μου Σίγουρα σίγουρα εγώ εννοώ απλά ότι αν όντως υπήρχε κάποια πρόθεση ή αν αυτό μεταδόθηκε σε εμένα με αυτόν τον τρόπο περισσότερα απορία το έχω. Εγώ είμαι 100% σίγουρη ότι όλοι Όλα τα χρώματα, όλοι οι φωτισμοί, όλα τα πλάνα Σε αυτή την ταινία είναι τόσο πολύ μελετημένα Και όλα θέλουν κάτι να δείξουν και κάτι να πούν Και μια κατεύθυνση να δώσουν Που είμαι σίγουρη ότι δεν είναι τυχαίο κι αυτό Και τέλος πάντων μπαίνει μέσα η κοπέλα
Και τον βλέπει να παίζει τη μουσική Που πρώτο ακούμε εδώ πέρα το θυμ του ζευγαριού Και έχουμε ένα όχι cute meeting Ναι δεν είναι βέβαια Σε αυτή τη φάση πρόσεξε Δείχνει να το ακούει. Α όχι ναι γίνεται εδώ που... Γίνεται γιατί την θυμότανε μετά όταν τα ξαναβρεθήκανε. Ότι ουσιαστικά πήγε και έπεσε πάνω της. Είχε νεύρα βέβαια γιατί τον απέλησαν.
Γιατί αντί να παίζει αυτό που του είπαν αυτός έκανε τζας μόνος του. Αλλά έπεσε πάνω της με τον νόμο και την έσπροξη ενώ του μιλούσε. Να πω σε αυτό το σημείο ότι γενικά εγώ τον χαζου αντιπαθώ τον Συμπάστιαν. Τον αντιπαθείς. Ναι, μου σπάει λίγο τα νεύρα γενικά. Θεωρώ ότι είναι ένας τύπος ο οποίος, ρε παιδί μου, δεν ξέρει τι θέλει γενικά στη ζωή του.
Μάλλον, ξέρει τι θέλει. Έχει αυτό το κόλλημα το ότι θέλει να ασχοληθεί με τη τζαζ, θέλει να ανοίξει το μπαρ κτλ. Και λόγω του ότι θέλει να ασχοληθεί συγκεκριμένα με αυτό το πράγμα, νομίζω ότι είναι τελείως απροσάρμοστος και δεν μπορεί στην πραγματικότητα να συνεπάρξει με άλλους ανθρώπους. δεν μπορεί να επακούσει σε κοινωνικές νόρμες δεν μπορεί να δεθεί και νομίζω το καταλαβαίνει και όλα στην πορεία και ο ίδιος και γι' αυτό απομακρύνεται να το πω έτσι από τη μία αλλά τέλος πάντων ας μην πηγαίνουμε. Νομίζω ότι προσπαθεί σε εκείνο το σημείο ο παιδί μου τα έξι προσπεράς πισί του στο μαγαζί αυτό του ζητούσαν να παίξει το τζίγκλι μπέλς. Ναι αλλά προσελήφθη με αυτό το σκοπό το ήξερε εξ αρχής για αυτό συμφώνησε, για αυτό θα πληρωνόταν δεν συμφώνησε ότι θα πες τζαζ δηλαδή αυτή ήταν η συμφωνία Είναι όμως καλλιτέχνης ρε εσύ αυτό θέλει να σου δείξει ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι και οι δύο καλλιτέχνες και αυτός ναι μεν θέλει να βιοποριστεί αλλά στην πραγματικότητα
εκεί πάνω στη βαρεμάρα του και εκεί που δεν τον άκουγε κανείς και εκεί που απλά τα δάχτυλά του ήταν πάνω στο πιάνο σου λέει του βγήκε το καλλιτεχνικό του βγήκε η τζαζ που αγαπάει και έπαιξε κάτι που του άρεσε όντως. Ήταν νομίζω μια στιγμή που απλά φέθηκε. Ναι, το κατάλαβα τι έγινε. Απλά σχολιάζω ρε παιδί μου ότι είναι προσάρμοστος. Τίποτα άλλο.
Εντάξει, οκ. Ναι, όπως το πάρει κανείς. Πάντως τώρα για να το θυμίσουμε σωστά, όταν η μία ακούει πρώτη φορά την μουσική και μπαίνει μέσα, εκεί σταματάει η δική της οπτική και πάμε πίσω στο παρελθόν και βλέπουμε τι έκανε ο Σεμπάστιαν μέχρι να φτάσει σε αυτό το σημείο. Νομίζω ότι δεν αναφέραμε μέχρι τώρα καθόλου το ότι η Μία είναι ηθοποιός.
Ναι εντάξει η αλήθεια είναι ότι τώρα για τους ακροατές το θεωρώ λίγο ότι την ξέρουνε ρε παιδί μου την ταινία. Όντως ναι η Μία είναι ηθοποιός προσπαθεί να... Προσπαθεί να γίνει ηθοποιός μάλλον. Προσπαθεί να πιάσει μια θέση, να έχει μια θέση κάπου κατά τα άλλα είναι μπαρίστα σε ένα καφέ της Warner Bros. αυτό που από μόνο το αυτό είναι πάρα πολύ τέλειο. Βασικά το τέλειο ήταν ότι ήταν καφέ το οποίο ήταν μέσα στο στούντιο το οποίο εγώ δεν το είχα συγκρατήσει δεν είναι ότι δούλευε γενικά στο Χόλγουντ δούλευε μέσα στο Χόλγουντ κυριολεκτικά έρχονταν δηλαδή και πέραν καφέ οι Στάρτους είναι μαξερό αυτό πρέπει να είναι πολύ τέλειο και όντως δεν φαινόταν πολύ ιδανική η συνθήκη της εντάξει οκ σίγουρα το καλύτερο ήταν που ήθελε να γίνει ηθοποιός δεν το συζητάμε αυτό, αλλά το ότι έβγαινε από τη δουλειά της και μπορεί να είχε γύρισμα στο πιο κάτω, στην πιο κάτω γωνία τώρα αν αγαπάς ας πούμε τον κινηματογράφο προφανώς και αυτό σ' αρέσει, με αυτή την έννοια το λέω
μετά τέλος πάντων βρίσκονται, αφού έγινε όλο αυτό ο χαμός εκεί πέρα, την προσπέρασε την δεν της έδωσε καμία σημασία βρίσκονται άνοιξη πια σε ένα πάρτι όπου ο Σεμπάστιαν παίζει αρμόνιο. Πάλι σε μια φάση που αυτός αισθάνεται πάρα πολύ άβολα και κάνει κάτι που δεν θέλει νομίζω θέλει πολύ να στο δείξει αυτό ότι αυτός δεν θέλει και συνεχώς προσαρμόζεται σε πράγματα απλά για να βγάλει κάποια χρήματα.
Ναι γιατί μας δείχνει μια σκηνή γιατί αλήθεια είναι το ποιο δείξαμε αυτό η Επιδήπα για το ότι δεν είπαμε την ημία όπου ουσιαστικά η αδερφή του τον επισκέφτεται και του λέει πρακτικά μέσω πλησιαφώς ότι ξέρεις κάτι, βρες μια δουλειά γιατί έχεις απλούρτους λογαριασμούς, δεν είναι ζωή αυτή που ζεις και τέλος πάντων προσαρμόσου στην πραγματικότητα.
Ε, ναι. Τέλος πάντων εκεί τον βλέπει αυτή, του ζητάει το I Run. Πολύ ωραία σκηνή παρεπτώντως. Νομίζω ότι εκεί η Emma Stone είναι απολαυστικότατη. Καλά, γενικά είναι απολαυστικότατη. Εγώ θεωρώ ότι είναι ένα από τα δικαιότερα Oscar ever, το Όσκαρ που πήρε σε αυτήν την ταινία. Και αυτός ήταν πολύ καλός όμως. Εντάξει αυτός είναι πάντα μωρέ καλός.
Είναι ένας καλός στοπιός ο οποίος θεωρώ ότι δεν έχει πάρει και το κρέντ που του πρέπει για να μας τελεικνήσει. Έχει παίξει σε πάρα πολλές ταινίες αλλά ποτέ δεν θα έλεγα ότι του έχει δοθεί ακριβώς ο προβολέας που πρέπει. Έχει πάντα έναν ρόλο λίγο καλό υποστηρικτικό να το πούμε έτσι. Δεν ξέρω νομίζω ότι είναι πολύ καλός.
πολύ πολύ καλός ίσως του λείπει δεν ξέρω να διαλέξει χαρακτήρες που να είναι πιο οσκαρικοί πιθανότατα αυτό να λείπει δηλαδή στις επιλογές του κάτι αλλά τώρα εντάξει και το να πάρεις το όσκαρ δεν είναι πια και τόσο να πεις ο σκοπός εντάξει πάντας είναι πολύ αστεία αυτή η σκηνή μιλάνε εκεί πέρα και μου αρέσει το πόσο το πόσο αυθόρμητα η Μία δίνει την πληροφορία για το που δουλεύει αν πρόσεξες εκεί που μιλάνε οι δυο τους και δεν αναφέρεται κάτι άλλο, αυτός δεν τη ρωτάει κάτι άλλο και μετά ακολουθεί τέλεια φανταστική υπέροχη σκηνή που την πηγαίνει στο αυτοκίνητο το βράδυ μετά το πάρτι που περίπτωτος το αυτοκίνητό του ήταν μπροστά στο πάρτι αλλά αυτός την ανέβασε μέχρι πάνω να βρει το δικό της γιατί ενδιαφερόταν αν και στο τραγούδι λέει τα εντελώς αντίθετα Πολύ ωραία σκηνή αυτή, μ' αρέσει πάρα πολύ και θυμάμαι ότι την έβλεπα πρώτη φορά τότε που την είδαμε στον κινηματογράφο και σκεφτόμουν ότι αυτή η σκηνή θα γίνει κλασική.
Είναι η σκηνή που χορεύουν τύπου κλακέτες. Και αυτό που παρατήρησα επειδή το συζητούσαμε και όλες αυτή τη φορά που την ξαναείδαμε, παρόλο που εννοείται ότι είναι μια σκηνή η οποία είναι σκηνοθετημένη σωστά κτλ. Και έχει αρκετό μονοπλάνο και αυτή, δεν είναι τέρμαστημένη. έχει σημεία συγχρονισμού ασυγχρονισμού το ξαναλέω σπίτι σου δεν ακούς και το στερητικό α και νομίζω ότι έχουν αφαιθεί λίγο επίτηδες σε φάση δεν πειράζει ρε παιδί μου υπάρχει και έτσι ένα flow δεν χρειάζεται να είναι σαν στρατιωτική μπάντα της Βόρειας Κορέας ναι όντως το παρατήρησα και εγώ αυτό δεν ξέρω αν είναι όντως ασυγχρόνιστη ή απλά είναι η διαφορά τους στον τρόπο χορού που φαίνεται έτσι λίγο ασυγχρόνηστος πάντως σε αυτό το σημείο έχει πάρα πολύ πλάκα μια ιστορία γιατί θυμάσαι εκεί που κάνουν αυτό που σηκώνουν τα χέρια προς τα πίσω ξέρεις αυτό λέει ότι ο Ryan Gosling τον έχει στοιχειώσει αυτό το σημείο γιατί καταρχάς από εκεί από αυτό το χορευτικό βγάλανε την αφίσα ναι ισχύει φοράει μία το κίτρινο της φόραμα
φοράει ο Σεμπάθιαν το κοστούμι του και είναι σε αυτή τη φάση που χορεύουν έτσι και έχει βγει όλη η αφίσα με αυτό και εκείνη την εποχή λέει ο Ράιαν Κόσλινγκ ότι μου άρεσε πάρα πολύ όταν έκανα αυτό το χορευτικό στο τέλος να λυγίζω λίγο το χέρι προς τα κάτω και έχει βγει η αφίσα και το χέρι της Έμα είναι ξέρω εγώ ίσιο και το δικό του είναι λίγο λυγιστό προς τα κάτω και λέει ότι αυτό πραγματικά τον στοιχιώνει όλα αυτά τα χρόνια γιατί δεν ήταν αυτό που έπρεπε να πετύχει δεν κατάλαβα δεν του άρεσε μετά που το είδε σε στατικό ρε παιδί μου στην αφίσα δεν του άρεσε θα ήθελε να το ξανακάνει το έχει πει σε συνέντευξη λέει ότι αυτό το χέρι το ονομάζω Lella Hand και ότι θα ήθελα να το ξανακάνω και να το έχω ίσιο και τώρα στην επέντευξη των 10 πώς το έλεγε να το κάνουν ένα μοντάζ εκεί πέρα στην εικόνα ένα φότοσοπ να είναι ίσιο να τελειώνει η υπόθεση νομίζω δεν το είχε συνειδητοποιήσει τόσο νωρίς όταν άρχισε να βγαίνουν όλα αυτά αλλά τώρα αυτό ήθελα να πω ότι στα 10 χρόνια που έκλεισε η ταινία
βγάλανε μία αφίσα των 10 ετών που το χέρι του είναι ίσιο για να του φύγει αυτό το παράπονο εγώ το πιστεύω ότι μπορεί να κάνεις κάτι που να σου φαίνεται τόσο cringe παλιότερα να το είχες κάνει και να μην ξέρεις τώρα πώς να το διορθώσεις ορίστε είναι κάτι τέτοιο μια τέτοια περίπτωση Είναι η κατάρα της ανθρωπότητας. Ναι, είναι το first world problem.
Πολύ ωραίο, πολύ ωραίο κομμάτι αυτό. Επίσης το λατρεύω. Δηλαδή κάτσε να σκεφτώ, δεν ξέρω σε τι κατάταξη θα το έβαζα, αλλά είναι σε αυτά που τα βάζω πάνω πάνω. Από τα πολύ ωραία. Και φαίνεται έτσι και η θέα από κάτω και από κτά είναι και αυτό το move, που παρεμπιπτόντως όσο το σκέφτομαι, αν ο Σεμπάστιαν είναι προς το κόκκινο και η Μία προς το γαλάζιο αν τα ενώσεις αυτά τα δύο κάνουν μοβ οπότε ο ουρανός αυτός δεν είναι τέλεια με αυτό το σκεπτικό γενικά παίζει πολύ θεωρία χρώματα σε αυτή την ταινία και τέλος πάντων η Μία φεύγει την παίρνει τηλέφωνο και ο Γκρέγκ που πραγματικά είναι ακατανόητο το πως αυτοί οι άνθρωποι ήταν μαζί βλέποντάς τους δηλαδή ο Γκρέγκ είναι ο κλασσικός τύπος ο οποίος πιθανότατα έχει κάποια εταιρεία ή τέλος πάντων είναι στέλεχος κάποια δεν ξέρω σε είναι χρηματιστηριακός τέλος πάντων είναι παντελώς ατέριαστοι και ευτυχώς χωρίζουν πάρα πολύ άμεσα σε αυτή την ταινία και δεν χρειάζεται να υποφέρουμε άλλο βλέποντάς τον η αλήθεια είναι δεν
πως το λένε καλά μην πάμε στο χωρισμό αλλά αυτόν κάθε φορά που τον βλέπω εμένα μου θυμίζει ότι έπαιζε στο American Horror Story το δολοφόνο. Ναι, ναι, και εγώ το σκέφτομαι, αλλά δεν με αφορά ο ρόλος στο American Horror Story. Εγώ σκέφτομαι απλά ότι είναι ατέριαση σαν χαρακτήρες. Πριν φύγει πάντως η μία από το τραπέζι, κάτσε, έχουμε την επίσκεψη του Σεμπάστιαν στο καφέ, που πήγε και τη βρήκε.
Γιατί εντάξει, του άρεσε και μου άρεσε που πήγε. Γενικά μου άρεσε που έπαιρνε κάποιες πρωτοβουλίες αυτός ο άνθρωπος εντάξει και είχαν μια πολύ ωραία κουβέντα περπάτησαν, είδανε και τα γυρίσματα από περιπτώτως εκεί που αν θυμάσαι που κάνουν κάτι γυρίσματα δύο πρωταγωνιστές εκεί διάβασα ότι αυτοί είναι οι πως τους λένε αυτούς που αντικαθιστούν που αντικαθιστούν όμως συγκεκριμένα την αίμα στον στάντς δεν ξέρω καταλάβατε πάντως είναι αυτοί οι αντίστοιχοι τους που προφανώς τους μοιάζουν και όλους άμα τους δεις από κοντά, δεν ξέρω.
Εκεί κάπως ανοίγονται, λένε τα όνειρά τους, εκεί τα πρωτομοιράζονται. Και μετά είναι που την πάει στο jazz bar, ε. Ναι, ναι, μπράβο, γιατί αυτή είπε ότι δεν της αρέσει jazz. Ναι. Και εκεί πέρα την παίρνει τηλέφωνο και της λένε ότι την έχουν καλέσει για την audition για αυτή την ταινία που είναι κάτι σε στυλ επαναστάτης χωρίς αιτία και της λέει αυτός το παίζει και στον κινηματογράφο και αν θέλεις να σε πάω να το δούμε για for research.
που λέει. Εντάξει εκείνο το απόγευμα βέβαια πετάγει τον Γκρέγκ έρχεται και την παίρνει και εκείνη φεύγει από το τραπέζι όταν ακούει τη μουσική υποτίθεται ότι την ακούει μάλλον φαντάζομαι ότι την ακούει δεν ξέρω τι αλλά ναι φαντάζομαι υποτίθεται ότι την ακούει γιατί τώρα η μουσική του σε μπάστιν που να ακούστη στο στιατόριο υποθέτω ότι φανταζόταν ότι την ακούει. Μπορεί να άκουσε κάποια μελωδία που να της θύμεις αυτή είναι πλάνα κάτι τέτοιο και είπε ένα I'm sorry και έφυγε sorry sorry sorry ωραίες κινού πολύ μου αρέσουν έφυγε και με ένα ύφος του τύπου αχ τι ωραία ουφ ξεμπέρδευσαν να ξεμπέρδευαν οι άνθρωποι όλα τα προβλήματά τους έτσι έτσι ξεκινάνε σιγά σιγά κάπως πως να το πω οι ψευδαιστήσεις σε αυτήν την ταινία γιατί γενικά γίνεται τελούλο από ένα σημείο και μετά θα πω όχι μωρέ εντάξει μετά μπορεί να του στείλε και ένα μήνυμα και να του είπε λίγο παραπάνω νομίζω το πήρε το μήνυμα ο Γκρέγκ το πήρε ναι εντάξει και μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το πλάνο προς την Emma Stone που
επειδή έχει ξεκινήσει ήδη ταινία στον κινηματογράφο δεν μπορεί να βρει που είναι ο Σεμπάστιαν και πηγαίνει μπροστά μπροστά ταινία στη φάτσα της και αυτός τη βλέπει μετά και σηκώνεται και εντάξει. Εγώ περιμένω ότι κάποιος θα αρχίσει να φωνάζει το κλασικό «Ε, πήγε από την οθόνη». Εντάξει, αυτό θα ξενέρωνε λίγο το ρομαντισμό, αλλά να θα μπορούσε. Να το δεύτερο τελούλου, αυτό θα γινόταν κανονικά. Να σου πω κάτι, όσοι θα πήγαιναν τώρα σε αυτή την ταινία, δεν θα ήταν λίγο ρομαντικοί άνθρωποι.
Το να σου κάθεται όλο μπροστά στην οθόνη Να βλέπεις ταινία δεν έχει θέμα έλλειψη ρομαντισμού Πάμε παρακαλώ Δυο λεπτά στάθηκε κοπέλα Στάθηκε δύο λεπτά Τόσο πολύ Θεώρησες ότι έκατσες πέντε δευτερόλεπτα Τόσο τόσο Πες τόσο Μετά είναι που πηγαίνουν στο αστεροσκοπείο Που εντωμεταξύ όλα αυτά Με κάνουν απίστευτα να θέλω να πάω Πολύ στο LA και να επισκεφθώ Μόνο αυτά τα μέρη θέλω να επισκεφθώ που πήγανε.
Θα είναι πάρα πολύ ωραία. Στο αστεροσκοπείο ξέρεις γιατί πάνε. Α, ναι, το δείχνει. Γιατί έχει στον επαναστάτη χωριστητία σκηνές από εκεί πέρα. Παρ' επιτέλους δεν την έχω δει. Γιατί χαίρελα σε η ταινία, έμεινε στη μέση. Και αφού έμεινε στη μέση η ταινία, είπε αυτός να τη συνεχίσουν έτσι, να πάνε να δουν το αστεροσκοπείο τέλος πάντων.
Εδώ γίνεται μια από αυτές τις σκηνές Τέλος πάντων οι οποίες λέμε ότι δεν κάνουν Για αυτούς που δεν τους αρέσουν τα musical Που κάτι πετάνε, χορεύουν στα στέρια Γίνονται κάτι τέτοια κουλά Που δεν έχουν και πολύ σημασία γιατί προφανέστατα Είναι τελείως ιδέα τα, δεν είναι πραγματικά Είναι αυτό που σου δείχνει όμως Και αυτό είναι που μου αρέσει στα musical Ότι αυτό που σου δείχνει Είναι αυτό που νιώθουν πάντα Και τα λόγια που λένε είναι αυτά που σκέφτονται Δεν είναι ποτέ αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα, είναι το από πίσω.
Πολύ μου αρέσει αυτό στα μιουζικάλ. Έχει κάτι. Και εδώ είναι απλά που ερωτεύονται, ρε παιδί μου, ναι. Και είπαμε ότι αυτή η σκηνή είναι και λίγο εμπνευμένη από Disney. Α, λες εκεί που χορεύουν όντως τα αστέρια. Ναι, καλά γενικά τις αναφορές, γιατί είναι πάρα πολλές τις πούμε και στο τέλος. Όντως, έχει λίγο πορεά κοιμωμένη εκεί που χορεύουν το βάλς, τι είναι αυτό, και έχει τα αστεράκια γύρω γύρω.
και από εκεί και πέρα ξεκινά η σχέση τους κανονικά που δείχνει ρε εσύ ένα πολύ μεγάλο κομμάτι που είναι καλά οι δυο τους που μάλιστα αποτελούν έμπνευση ο ένας για τον άλλο δηλαδή η μία κάθεται και γράφει το θεατρικό της πάνε μαζί και σπάνε τις πινακίδες σε εκείνο το μαγαζί με το οποίο έχει νεύρα ο Σεμπάστιαν είναι έτσι ωραίο δίδυμο, βγαίνουν βόλτες εντωμεταξύ είναι και οι δύο υπέροχοι ένα υπέροχο ζευγάρι, εμφανισιακά εννοώ.
Ναι, είναι πολύ ταιριαστή, εντάξει, γιατί είναι και δύο πανέμορφοι. Πανέμορφοι, φοράνε ωραία ρούχα, δηλαδή, εγώ σκέφτομαι, το σκεφτόμουν, η Μία τι λεφτά βγάζει και έχει όλα αυτά τα ωραία ρούχα, παπούτσια και αυτό το ωραίο διαμέρισμα. Πιστεύω ότι η Μία απλά είναι από πλούσια οικογένεια, δεν είναι δικαιολογήτευτο αυτό το πράγμα, αλλιώς.
Λες να δίνουν οι γονείς Εντάξει και στην Ελλάδα συμβαίνει αυτό Γενικά πιστεύω ότι οι άνθρωποι που κυνηγάνε Καριέρα στο Χόλιγουτ Σίγουρα έχουν κάποιο Κάποιο background οικονομικού Για να μπορούν να το υποστηρίξουν Εντάξει δουλεύουν, μένουν τρεις τέσσερις μαζί Σε ένα διαμέρισμα και όλα τα συναφή Αλλά και πάλι είναι τόσο ακριβό το Λος Άντζελες Που δεν νομίζω ότι είναι βιώσιμο με άλλον τρόπο Τέλος πάντων σε αυτή τη σκηνή δείχνει πολύ ωραίο το LA δηλαδή που μπαίνουν σε εκείνο το τραμ που πάνε και χορεύουν και στο ένα και στο άλλο εντωμεταξύ τι σκέφτηκα μόλις ότι πηδήξαμε τη σκηνή με το City of Stars που το λέει μόνος του ο Ryan Gosling Εντάξει τώρα πώς να την αναλύσουμε αυτή τη σκηνή σκέφτε αυτούς εκεί πέρα Είναι καταπληκτική σκηνή Είναι πολύ ωραία εντάξει ναι τραγουδά εκεί πέρα σκέφτε τη μία αυτό πάμε παρακαλώ Καλά εντάξει Σιγά σιγά ξεκινάνε τα προβλήματα.
Τα προβλήματα ξεκινάνε από ένα τηλεφώνημα της μαμάς. Ναι, η μία μιλάει με τη μαμά της. Η οποία ουσιαστικά μαμά ως κλασική πεθερά γκρινιάζει ότι έχουν εισπιτώσει τον σόγαμπρο που δεν δουλεύει και είναι ακάμα της και κάθεται όλη την ώρα και ψάχνει τη μουσική του και δεν δουλεύει και δεν βγάζει λεφτά και δεν ξέρω τι άλλο.
Τα ακούει και ο άλλος. να πω σε αυτό το σημείο ποιο ποιο ότι θεωρώ ότι δεν υπάρχει κανένας ρεαλισμός δεν θα γινόταν αυτή η συζήτηση με αυτή την ένταση φωνής παρουσία αυτού νου δηλαδή οι άλλοι καταρχάς μεταφέρει λόγια τα οποία δεν χρειάζονταν καν να μεταφερθούν δηλαδή κάνει αυτό που κάνουν στις σειρές του Φόσκολου επαναλαμβάνει τα τηλεφωνήματα δεν το κάνει και τόσο έντονα το κάνει αρκετά έντονα δεν είναι πολύ ρεαλιστική σχηνή καταλαβαίνω ότι έψαχναν μάλλον ένα εύκολο τρόπο για να δείξει η ταινία ότι ο Σεμπάστιαν θα αναγκαστεί να κάνει μια δουλειά που δεν του αρέσει γιατί θέλει να ικανοποιήσει τη μία και τέλος πάντων δεν έχει παραπάνω ασφαλή με αφορμή αυτό μετά πάει και βρίσκει έναν φίλο ο οποίος τον είχε βρει ήδη σε μια προηγούμενη σκηνή και του είχε προτείνει δουλειά σε ένα συγκρότημα το οποίο θέλει να κάνει μια New Age, Jazz Whatever Fusion, δεν ξέρω Electronic, λίγο Pop που εκεί πραγματικά η φάση είναι πότε θα βγουν οι ελέφαντες, δηλαδή ήταν πολύ αστεία
Στο live λες τώρα εσύ, ναι ήταν αστεία Το live ήταν εξαιρετικά αστείο, δεν μπορείς να το πεις καν εντυπωσιακό, το λες αστείο αυτό που συμβαίνει Σε ξεγελάει λίγο, όπως νομίζω ξεγελάστηκε και η Μία, γιατί στην αρχή έχει ένα χαμηλό φωτισμό, είναι όλα σκοτεινά παίζει το πιανάκι του εκεί ο Σεμπάστιαν τραγουδάει και ο άλλος φαίνεται ωραίο Μου αρέσει αυτό το τραγούδι έχω να πω δεν μπορώ να πω ότι δεν μου αρέσει αλλά η όλη παρουσίαση είναι τόσο γκράντε και τόσο φλίαρη που είναι μοναστία Εντάξει, από κάποια στιγμή και μετά πραγματικά είναι η κατάσταση πολύ περίεργη γιατί βγαίνουν και χορεύτριες γίνονται διάφορα τέλος πάντων εντάξει είναι κάτι που ξεκάθρα δεν του τέριαζε και εκεί το βλέπεις ότι η μία το αντιλαμβάνεται ενώ εκείνος νιώθεις ότι έχει λίγο παραδοθεί ρε παιδί μου σε αυτό όχι αυτός έχει μπει πλέον σε ένα mood στο οποίο απολαμβάνει επιτέλους το γεγονός ότι κάνει κάτι το οποίο έχει ανταπόκριση το οποίο προφανέστατα το είχε ανάγκη γιατί ναι οκ του άρεσε η πιο ανατρεπτική τζάτς
και ήθελε να κάνει το δικό του κομμάτι αλλά καλώς και ακόμα από αυτό το πράγμα δεν λάμβανε καμία αναγνώριση και ξαφνικά βρίσκεται σε ένα καθεστώς στο οποίο όλοι τον θαυμάζουν κάνει φωτογραφίσεις, κάνει περιοδίες είναι σε κάτι πετυχημένο βγάζει λεφτά και δεν είναι δύσκολο να πώς να το πω να πεις ότι ξέρεις κατ'ρήπη καλά είμαι, το έχουμε περάσει και εμείς τον καταλαβαίνω ναι εντάξει, οκ, προφανώς βασικά πολύ λίγοι άνθρωποι θα κάνανε επιτυχία και δεν θα την απολάμβαναν ίσως ή δεν θα εκτός και αν έκανες κάτι πολύ χάλια δεν ξέρω Οι άνθρωποι απολαμβάνουν καμία φορά απλά το γεγονός ότι αναγνωρίζεται η δουλειά τους και αυτό τους αρκεί Τώρα μου ήρθε η σκέψη αυτό που έλεγες για την Κατερίνα Λιόλιου Ναι παιδιά η Κατερίνα Λιόλιου θεωρώ πολύ σχετικό με το αντικείμενό μας ότι είναι ο Σεμπάστιαν Δηλαδή, άμα σκεφτείτε λιγάκι, τι ασχολιότανε στο παρελθόν, όσο ήταν στο Theme Story ήτανε.
Όχι, στο Voice. Στο Voice, τραγούδα για όλο ροκ τραγούδια. Έπαιζε στο School Wave με ροκ συγκροτήματα κτλ. Και ξαφνικά έχει καταλήξει, ξέρω εγώ, μπουσουγοκατάσταση. Και πολύ σκυλάδικο νιώθω ότι είναι. Δεν είναι ρε παιδί μου, πολύ σκυλάδικο. Είναι λίγο. Είναι αυτό το fusion θα πω πάλι. που παολίζει και λίγο αυτό είναι πολύ σκυλάδικο οι φαν της Παόλα θα διαφωνήσουν μαζί σου θα σου πούνε ότι όχι η Παόλα ακούει metal I don't care whatever ο Σεμπάστιν είναι η Κατέρνα Λιόλιο πάμε παρακάτω τέλος πάντων εδώ αρχίζει ρε παιδί μου γίνεται λίγο πιο δραματική η ταινία με την έννοια ότι είναι πολύ καιροχωριστά εντωμεταξύ συζούν και όλας αλλά στην πραγματικότητα δεν συζούν και τόσο γιατί είπε η μία είναι μόνη της Στην πραγματικότητα σε ποια νου το σπίτι μέναν, στους Σεμπάστια Στους Σεμπάστια καλέ, ναι αφού οι άλλοι είχε άλλες τρεις συγκατοίκους Ναι, όχι, ενώ έφυγε και πήγαν στους Σεμπάστενοι πήγαν και οι δύο μαζί Καπαλού Όχι, στους Σεμπάστια ήτανε, ναι Και ναι, γράφει το έργο της αυτήν που το προετοιμάζει με πάρα πολύ αγάπη και φροντίδα
αλλά είναι πολύ μόνη της, δηλαδή το έχει αναλάβει όλο αυτό το κομμάτι μόνη της εδώ που τα λέμε και ο Σεμπάστιαν είναι μακριά και δεν βρίσκονται σε κάποια φάση φαίνεται ότι είχαν να μιλήσουν κάποιες μέρες γιατί αυτή δεν ήξερε καν που ακριβώς βρισκόταν και τσουπ εμφανίζεται, τι ήταν και αυτό να εμφανιστεί έκπληξη στο σπίτι να της κάνει το τραπέζι.
Ε, καλά, αυτό για καλό ήταν, το κακό ήταν η συζήτηση που ακολούθησε. Η οποία πολύ έντονη συζήτηση Δε λούλου ρε Μη ρεαλιστική θα τη χαρακτηρίσεις Και αυτή είναι τη συζήτηση Γιατί ρε εσύ θα τη χαρακτηρίσεις έτσι Γιατί that escalated quickly Ναι οκ το ακούω αυτό Αλλά μπορεί να συμβεί σε μια συζήτηση Ναι οκ Ναι εντάξει όχι Μπορεί και να ισχύει αυτό Είναι απλά μάλλον η κατάσταση του Μαζεύτηκαν πολλά κυρθιόν να τα ξεκαθαρίσουμε Νομίζω το κακό ήταν Ήταν όλα οκ όσα υπόθηκαν μέχρι ένα σημείο, μέχρι την τελευταία τάκα του Σεμπάστιαν που πραγματικά τα κατέστρεψε όλα νιώθω που ουσιαστικά της είπε ότι ίσως ήθελες να σου άρεσε παλιά που δεν είχα αυτή την καριέρα και αυτή την επιτυχία γιατί έτσι ένιωθες καλύτερα και με τον εαυτό σου.
Σαν να της λέει με το γεγονός ότι και εσύ ήσουν αποτυχημένη τότε. Να σπούμε και ένιωθες καλύτερα, ένα τώρα με ζηλεύεις. που ήταν πάρα πολύ σκληρό αυτό που της συμβεί και πάρα πολύ άδικο κιόλας γιατί αυτήν ουσιαστικά αυτό που του είπε είναι ρε παιδί μου αφού έχεις μαζέψει κάποια χρήματα κάνε το όνειρό σου αυτό που ήθελες πάντα να ανοίξεις το μαγαζί σου τι όχι εγώ καλά το θεώρησε αυτό που του είπε το θέμα είναι ότι προφανέστατα κι αυτός ήθελε λίγο χρόνο να το ζήσει αυτό γιατί εντάξει το που τα λέμε τώρα μα το σκεφτείς χρονικά όπως είπες και εσύ πριν όλα αυτά γίνονται σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ήταν λίγο υπερβολική η τόση έκρηξη ρε παιδί μου και η τόση απέτηση σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ε εγώ πιστεύω ήδη ήταν κάποιους μήνες όμως που αυτός ήταν στα πέρα δόθε ναι πάνε λίγοι λίγοι μήνες δηλαδή για έναν άνθρωπο που ξεκινάει τώρα μια καριέρα μας σκεφτείς δηλαδή το πόσο ξαφνικά αυτοί γίναν διάσημοι επίσης είναι ένα ερωτηματικό αν αυτό πράγμα ρεαλιστικό χρονικά
το να έχει στο έτοιμο να πέτσει ο άλλος που έχει γίνει διάσημο στους 2-3 μήνες ξαφνικά στους 2-3 μήνες να παρατήσει τη δουλειά που κάνει και η οποία τον έχει κάνει διάσημο και του δίνει καλά χρήματα και να πάει ξαφνικά να ρισκάρει ένα βήμα το οποίο μπορεί να ήταν τελείως αποτυχία έγινε λίγο υπερβολικό νομίζω ότι ίσως και η Μία ήθελε να ακούσει κάτι, του στείλω ότι ξέρεις κάτι Θέλω να κάτσω ρε παιδί μου έστω ένα χρόνο σε αυτό το συγκρότημα, να βγάλω αυτά τα λεφτά και μετά θα το κάνω αυτό.
Ε ναι, εγώ θεωρώ ότι στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο θα συζητιόταν. Γι' αυτό λέω ότι αυτή η συζήτηση είναι λίγο ντράμανο ορίζον. Εντάξει, ίσως και αυτός όμως να ένιωσε ότι θα έπρεπε και αυτή να είναι χαρούμενη, που αυτός ίσως προσαρμόστηκε σε μια ζωή που τους προσφέρει κάποια σταθερότητα. κατάλαβες ήταν λίγο σαν να έχει πάρει μια επιλογή να έχει κάνει μια επιλογή για αυτήν και αυτήν να μην το χαίρεται και ίσως αυτό τον ματέωσε εντάξει αυτό είναι το κλασικό λάθος το ότι δεν πρέπει να κάνεις επιλογές για τους άλλους τι να γίνει τώρα ναι εντάξει ήταν πήγε λίγο άσχημα και εννοείται αυτή έφυγε από εκεί εντάξει μετά δεν κατάλαβα ποτέ για ποιο λόγο αυτός δεν πήγε στην παράστασή της δηλαδή αυτό ήταν τελείως εξοργιστικό τελείως Δηλαδή εντάξει, οκ, έγιναν όλα αυτά, αλλά θα πας στην...
Καταρχάς δεν χωρίσατε, είχατε ένα τσακωμό, αλίμονο δηλαδή όλοι τα ζευγάρια τσακώνονται. Είχε σκοπό να πάει, απλά παρασύρθηκε με τη φωτογράφηση την οποία ξέχασε, είχε στο μυαλό του κάτι του τύπου ότι δεν θα κρατήσει τόσο πολύ φωτογράφηση, εντάξει θα προλάβω. Ναι, αλλά αυτό είναι τόσο ακραία σημαντικό. Ήταν, ήταν όχι. Που λες ότι, οκ, ξέρεις κάτι, θα μείνω στη φωτογράφηση μέχρι τις 8 και 20, γιατί θέλω 10 λεπτά να βρω πάρκινγκ και μισή ώρα να πάω στο θέατρο.
Δεν το έκανε, κακώς δεν το έκανε, αυτό ήταν βαρύ λάθος. Αυτό σίγουρα ήταν πολύ κακό, δεν το συζητάμε. Και για αυτή ήταν πολύ... Στα πλήρες που λέμε του απροσάρμωστου, ότι αυτός ο άνθρωπος, παιδί μου, ήταν απροσάρμοστος. δεν μπορούσε να συνεπάρξει για μεγάλο διάστημα σε μια τέτοια κατάσταση. Δεν είναι η μορφή του ανθρώπου που μπορεί να υπάρξει με άλλους ανθρώπους.
Εγώ αυτό αντιλαμβάνομαι. Δεν ξέρω μωρέ αν ισχύει τόσο απόλυτα αλλά ναι δεν ξέρω. Δεν ξέρω εντάξει μπορεί. Πάντως θα είναι πολύ δυσάρεστο όντως αυτό το σημείο και νομίζω εκεί γίνεται τόσο βαρύ το όλο κλίμα που αυτή βγαίνει από το θέατρο δεν πήγε και καλά η παράσταση πήγανε πέντε άτομα τι στο καλό και αυτές οι φίλες της δεν είχανε πέντε έξι γνωστούς ναι ρε παιδί μου γνωστούς κάτι να μαζευτεί λίγος κόσμος ειλικρινά ήταν δεκάτομε με το ζόρι πως ήτανε πολύ λίγοι πάντως αυτή είναι εξαιρετική σε αυτή τη σκηνή όπως και στη σκηνή του αρχικού τσακωμού ήταν πάρα πολύ καλή καλά γενικά τώρα το ξαναλέω σε όλη την ταινία είναι πάρα πολύ καλή είναι πολύ καλή ναι πολύ καλή Βέβαια, σου λέω, εμένα και οι δύο.
Μου άρεσε πολύ αυτό το πέρα δόθε, το δικό τους. Η χημεία που είχαν αναπτύξει, τέλος πάντων. Και μετά η μία φεύγει, πάει στην πόλη της, που σου δείχνει πόσο απογοητευτικό είναι αυτό, που γυρίζει στο μαθητικό της δωμάτιο, που βλέπεις ότι εκεί τα όνειρά της υπήρχαν από τότε, το να γίνει ηθοποιός, από όταν ήταν μαθήτρια. Και έχει κάτι το τόσο απογοητευτικό εντωμεταξύ όλου αυτό το κομμάτι.
της εγκατάλειψης του ονείρου και το γυρίζω ηττημένος στο πατρικό μου σπίτι πραγματικά τέλος πάντων αλλά εντάξει τουλάχιστον σε αυτή την παράσταση την είδε μία παραγωγός και την ζήτησε για την οντισιόν για μιας ταινίας και πήγε και τη βρήκε ο Σεμπάστιαν και κάπως επανενώθηκαν για αυτή την οντισιόν νομίζω σε αυτή την ο Ντισιόν τέλος πάντων που λέει το τραγούδι αυτό το To the fools who dream νομίζω εκεί επισφραγίστηκε και το Όσκαρ της ναι ναι ήταν πάρα πολύ καλή είναι τέλεια αυτή η σκηνή Here's to the hearts that break Here's to the mess we make Και νιώθω ότι εντάξει και το τέλος είναι πολύ συγκινητικό και στενάχωρο αλλά σε αυτή τη σκηνή νομίζω ότι είναι επίσης πολύ δύσκολο συναισθηματικά να το παρακολουθήσεις Δίνει νομίζω το νόημα της ταινίας Δηλαδή είναι σαν να είναι Είναι σαν ένα σημείο στο οποίο Θέλει ρε παιδί μου ο δημιουργός να μιλήσει στο κοινό Και θέλει να μεταδώσει πολύ ξεκάθαρα Αυτό το νόημα Της ταινίας Που ένα κεντρικό σημείο Του νόημα της ταινίας
Είναι αυτό το πόσο σημαντική Είναι Όχι η δημιουργή Γιατί δεν μιλάει μόνο για τους δημιουργούς Μιλάει γενικότερα για τους ανθρώπους που τολμάνε να κάνουν πράγματα έξω από το πλαίσιο. Και είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ναι, είναι βασικά. Εγώ θυμάμαι ειδικά παλιότερο πριν 10 χρόνια όταν το έβλεπα, που ήμουν πολύ εγκλωβισμένη σε πράγματα στα οποία με είχε πάει λίγο η ζωή.
Ποιος θέλει μετά να του στείλουμε και το τσέκ. Τι ποιο τσέκ. Τα 50 ευρώ της ψυχοθεραπείας. Τότε ας πούμε με πληγώνε πάρα πολύ αυτό το τραγούδι. Γιατί σκεφτόμουν ότι αυτό ότι εγώ έχω μείνει εγκλωβισμένη, ότι τα όνειρά μου δεν τα έχω κυνηγήσει καθόλου. Με πλήγωνα τέλος πάντων. Εντάξει. Και το άλλο που σκεφτόμουν σχετικά με αυτό που λες, με το νόημα της ταινίας, είναι ότι η ταινία έχει να κάνει, δεν είναι τόσο μια ταινία για τον έρωτα, όσο μια ταινία για τα όνειρα.
Για ανθρώπους που ονειρεύονται να κάνουν πράγματα, να πετύχουν. Εγώ δεν θα πω καν εκτός πλησίου. Όχι, συμφωνώ. Δεν είναι ταινία για τον έρωτα, ξεκάθαρα. Νομίζω ότι είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι μια ταινία για το πώς πρέπει κυρίως να κυνηγάς τα όνειρά σου και αν χρειάζεται γι' αυτό τον λόγο να... τέλος πάντων, άνθρωποι να μείνουν και πίσω, να αλλάξετε δρόμους κτλ.
ότι ίσως είναι μια σωστή επιλογή αυτό. Εγώ, ξέρεις, ποτέ δεν το έπαιρνα έτσι πάντως ότι ήταν άνθρωποι που μείναν πίσω. Να σου πω γιατί. Γιατί χάρη σε αυτούς τους δύο ανθρώπους έκαναν και οι δύο τα όνειρά τους πραγματικότητα. Ναι, ναι, ναι. Όχι μα δεν λέω αυτό. Απλά εννοώ ότι διάβασαν ρε παιδί μου την κατάσταση και οι δύο κατάλαβαν ότι μέχρι εκεί ωφελούσε να το πω έτσι χαζά ο ένας τον άλλον. Από εκεί και πέρα ο καθένας έπρεπε να πάρει το δρόμο του και να ακολουθήσει τα όνειρά του.
και νομίζω ότι αυτό μας δείχνει και η τελευταία σκηνή ότι επισφραγίζουν αυτή την αλλήλοκατανόηση με ένα χαμόγελο και όλα στην τελευταία σκηνή της ταινίας σε φάση ότι μπράβο ξέρω εγώ έκανες αυτό που ήταν το όνειρό σου τα κατάφερες και όλα καλά. Εντάξει είναι πολύ μεγάλη κουβέντα. Γενικά περνάνε πέντε χρόνια. Μεγάλη κουβέντα είναι το αν η Μία όντως έχει έναν καλό γάμο γιατί σε αυτό έχω μεγάλη περιέργεια δεν νιώθω ότι είναι ακριβώς το γάμο που θα ήθελε ίσως Εγώ δεν το πιστεύω να σου πω αυτό πιστεύω ότι είναι πολύ χαρούμενοι γι' αυτό έκανα και ένα παιδί μαζί του και προφανώς τον ερωτεύτηκε μοιράζονται μαζί κοινά, μια χαρά θα είναι εγώ πιστεύω απλά εντάξει ρε παιδί μου νομίζω ότι επειδή τελείωσε λίγο ξαφνικά αυτή η σχέση και ενώ υπήρχε συνέστημα αλλά πρακτικοί λόγοι τους χώρισαν, δηλαδή η απόσταση στην ουσία.
Νομίζω γι' αυτό υπήρχε αυτό το τι θα γινόταν αν και υπάρχει όλη αυτή η μεγάλη και πολύ υπέροχη σκηνή που ουσιαστικά οι δυο τους μοιράζονται αυτή τη σκέψη το τι θα γινόταν αν μέναμε μαζί. Και εντάξει, εγώ νομίζω είναι κάτι που τους τσιγκλάει λίγο συναισθηματικά σε εκείνη τη φάση τουλάχιστον. Μετά μπορούν να το ξεχάσουν μετά από ένα διάστημα και πάλι.
Αλλά τους απασχολεί. Αυτή η σκηνή πάντα εμένα με εμπρεδεύει. Του συζητάγαμε και πρόσφατα. Γιατί δεν μπορώ πολύ να καταλάβω το σεναριακό της νόημα. Δηλαδή, νιώθω δηλαδή και είναι λίγο μια καραμελίτσα για να παρηγορηθούν οι θεατές που έχουν στεναχωρηθεί, που χώρισαν. Γιατί είναι σαν να σου λέει ότι ξέρεις κάτι. Ε, οκ. Όλο αυτό μπορούσε να έχει ξαναγίνει αν ήμασταν και μαζί απλά με διαφορετικές διαδρομές ίσως με διαφορετικά βήματα αλλά πάλι τα ίδια θα γίνουν πάλι εγώ θα γινόμουν ηθοποιός πάλι στάνει και στο μπαρ γιατί κάπως έτσι το δείχνει μέσα σε αυτή την ιδεατή σκηνή γιατί ρε εσύ έτσι είναι στην ουσία δηλαδή θα μπορούσαν να είναι και μαζί και να τα έχουν καταφέρει ναι και ποιο είναι το νόημα απλά ότι δηλαδή θέλει να μας πει ακριβώς αυτό το οποίο συζητάμε εμείς τώρα ότι δεν είναι υποχρεωτικό δύο άνθρωποι να πάρουν άλλες διαδρομές Ναι δεν είναι υποχρεωτικό ήταν θέμα επιλογών που κάνανε ήταν επιλογή τους σε εκείνη τη φάση δεν ήταν απαγορευτικό δηλαδή θυμάσαι εκεί που κάθονται στο παγκάκι
θα μπορεί και του είπε η μία που βρισκόμαστε τώρα μεταξύ μας τι θα κάνουμε και αυτός είπε τώρα θα το αφήσουμε γιατί εσύ έχεις να κάνεις πάρα πολλά πράγματα πρέπει να αφιερωθείς την ταινία θα μπορούσε να της πει εκεί ή ξέρεις κάτι, Μία, εγώ θα είμαι εδώ, θα σε περιμένω. Θα αυσχοληθώ εγώ με το μαγαζί μου, έχω κάποια λεφτά στην άκρη, θα βάλω το στόχο μου, κάνε εσύ την ταινία σου, αλλά εγώ εδώ θα είμαι ας πούμε, θα σε περιμένω, θα μπορούσε να της το πει αυτό.
Δεν της το είπε, οκ. Ναι, αλλά στην ιδέα της σκηνή δεν γίνεται έτσι, στην ιδέα της σκηνή πάει μαζί της στο Παρίσι. Αυτό σου λέω ότι ήταν θέμα επιλογών απλά, δεν ήταν θέμα του ότι δεν μπορούσε να γίνει κάτι, το εστιατόριο, το μαγαζί του. Δεν μπορούσε να έχει συμβεί. Απλά εντάξει κάποια στιγμή και νομίζω το τελευταίο χαμόγελο και βλέμμα αυτό δείχνει ότι είμαστε καλά, κάνουμε τις επιλογές μας, αυτό το πράγμα δεν αλλάζει.
Αγαπιόμαστε από την απόσταση που αγαπιόμαστε, γιατί υπόθηκε και το ότι πάντα θα σε αγαπώ και εγώ θα σε αγαπώ και τα σχετικά. Εγώ έτσι το παίρνω, ότι ξέρεις κάτι έχουμε κάνει τις επιλογές μας. Αυτές είναι. Η ζωή έχει πάει μπροστά. Δεν γυρίζει πίσω. Θα μπορούσε να είναι αλλιώς τα πράγματα. Θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί και να έχουμε κάνει τα όνειρά μας πραγματικότητα αλλά δεν αλλάζει τώρα.
Εντάξει. Και αυτό νομίζω ότι είναι αρκετά στενάχωρο. Έτσι ότι δική τους επιλογή ήταν. Δεν ήταν θέμα συγκυριών. Τόσο. Γι' αυτό καταλήγω πάντα να λέω ότι αυτή έχει λίγο μια πίκρα η οποία λίγο με τσιγκλάει αλλά οκ είναι στη ζωή θα πω ναι αυτό είναι ανθρώπινο βασικά ναι εννοείται ότι έχει πίκρα πολύ μεγάλη πίκρα έχει εντάξει εμένα μ' αρέσει βέβαια που την έχει σαν το μου λένε ρουσμουγιάλ πέθανε σπόιλερ αλέρτε για όποιον δεν το έχει δει τρίαντα τόσα χρόνια όχι ναι ναι εντάξει sorry 25 χρόνια μετά σπόιλερς δεν νοούνται. Εντάξει, εντάξει, ναι.
Αυτό, εντάξει. Αν, ναι, ήθελα να πω ότι εμένα μου αρέσει που το τέλος είναι δραματικό σε μια έννοια. Έχει αυτό το γλυκόπικρο. Μου αρέσει. Δεν θα ήθελα να δω κάτι με happy end. Εντάξει. Ήταν που ήτανε η όλη φάση το musical κορίτσια και φίλημα και εκεί... Είναι κάτι φάση που πραγματικά νιώθεις τη βλέπεις στον Δαλιανίδη. Αφού ο Δαλιανίδης αντέγραφε Αμερικάνικο κινηματογράφο από ό,τι φαίνεται Α μπράβο μου ρε Ναι ως σκηνοθέτης δεν τον αναφέραμε Είναι ο Ντάμιαν Σαζέλ Που αναφέραμε και τον Μπάμπιλον Και νομίζω ότι είναι μάλλον ο πιο αγαπημένος μου Έχει κάνει και το Γουίπλας Πολύ ωραίο και το Γουίπλας Γι' αυτό έβαλε τη μισένε Και τον ιδιοκτήτη του μπαρ που έπαιζε πιάνο Σεμπάστιαν Αυτός ήταν Γι' αυτό τον έβαλε Ταινίες που τώρα αυτός ο άνθρωπος πραγματικά πρέπει να αγαπάει τόσο πολύ τις ταινίες τον κινηματογράφο την ιστορία του κινηματογράφου φαίνεται τόσο πολύ σχεδόν σε όλες τις ταινίες τουλάχιστον σε αυτές τις δύο που αναφέραμε και έχει πάρει σκηνές από το Shall We Dance
του 1937 από την Ωραία Κοιμωμένη του 1959 το Funny Face του 1957 Singing in the Rain εννοείται Μπράβο αυτό θέλω ότι εμένα Singing in the Rain μου θύμιζε λίγο Ναι Sweet Charity The Red Balloon καλά αυτό, λεπτομέρει αν θυμάστε ένα παιδάκι με ένα κόκκινο μπαλόνι που έχει εκεί σε αυτή την τελευταία σκηνή που είναι και καλά στο Παρίσι ναι, τώρα τέλος πάνω έχει πολλές λεπτομέρειες άμα προσέξεις εκεί πέρα πάρα πολλά πράγματα The Bandwagon καλά το λέω, ναι και το Broadway Melody of 1940 διάφορα, διάφορα πάρα πολλά δεν το συζητώ και αυτό ναι φαίνεται το πόσο πολύ τα αγαπάει ίσως μεγάλωσε με αυτά τα θαύμαζε γενικά όλο έχει μια vintage διάθεση όλη η ταινία τα χρώματα της οι ταινίες που γυρίζονται κατά τη διάρκεια της ταινίας όλα είναι πολύ ρομαντικά και μιας νοσταλγικής διάθεσης αυτά λοιπόν θα πω το κλείσουμε εδώ Να το δείτε όσοι δεν το έχετε δει Εγώ θεωρώ ότι αξίζει πάρα πολύ Ακόμα και να μην σας αρέσουν τα musical Δώστε του μια προσπάθεια Είναι σημαντικά ευχάριστη ταινία να την παρακολουθείς
Δεν βαριέσαι Καλά μέχρι εδώ δεν νομίζω ότι έχει φτάσει κάποιος Που δεν έχει δει την ταινία Να πω ότι έχει βγει μόνο 10 χρόνια Και ήδη εγώ τη θεωρώ κλασική Ήδη μου έκανε εντύπωση που ήταν μόνο 10 Τα χρόνια της Εντάξει ναι όχι δεν θα το έλεγα ότι το αισθάνομαι και έτσι ακριβώς αλλά ναι, οκ Τέλος πάντων αυτά από μας επιστρέφουμε σε επόμενο επεισόδιο με τη Μαριαλένα θα είμαστε και τα τρία λάμα Καλό μας χειμώνα Όχι Τι να πω μωρέ εντάξει Καλό μήνα Άντε τα λέμε γεια σας Γεια Are you shining just for me?
Silly you're star You never shined so brightly
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
