K2E5 - Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Η αληθινή ζωή του Γέρου του Μοριά — από το ορφανό παιδί στον νικητή των Δερβενακίων
Μικρές Πραγματικές ΙστορίεςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στα δεκατρία του, ένας Τούρκος τού έδωσε δύο χαστούκια μέσα στη λάσπη της Τρίπολης. Το παιδί δεν μίλησε. Ορκίστηκε μόνο, σιωπηλά, να τα γυρίσει πίσω.
Τα γύρισε. Όχι σε έναν άνθρωπο — σε μια ολόκληρη Αυτοκρατορία.
Αυτή είναι η πλήρης ιστορία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη: του ορφανού που γεννήθηκε κάτω από ένα δέντρο, του κυνηγημένου κλέφτη που έμαθε τον πόλεμο στα βουνά, του άντρα που δεν ήξερε ανάγνωση και γραφή αλλά διάβασε τη διεθνή πολιτική της εποχής του καλύτερα από τους μορφωμένους — και του στρατηγού που έσωσε τρεις φορές την Ελληνική Επανάσταση.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Τρίπολη. Μια βροχερή μέρα, κάπου στα τέλη του 1700. Ένα αγόρι 13 χρονών μπαίνει στην πόλη, τραβώντας το γαϊδουράκι του φορτωμένο ξύλα. Η λάσπη παντού. Το ζώο γλιστράει σε μια λακκούβα με νερά και έτσι πιτσιλάει τα ρούχα κάτι Τούρκων που περνούσαν. Ένας από αυτούς γυρίζει. Δεν ρωτάει. Δεν ακούει. Σηκώνει το χέρι και δίνει στο παιδί δύο χαστούκια.
Το αγόρι δεν μιλάει, δεν κλαίει μπροστά τους Τον κοιτάζει μόνο με βουρκωμένα μάτια Και μέσα του δίνει έναν όρκο Σιωπηλό, αλλά για μια ζωή Αυτά τα χαστούκια θα σου τα γυρίσω πίσω Κράτα αυτή τη στιγμή στο μυαλό σου Γιατί αυτό το παιδί με τα λασπωμένα ρούχα Που κανείς Τούρκος εκείνη τη μέρα δεν καταδέχτηκε να προσέξει Σε λίγα χρόνια θα γίνει ο εφιάλτης μιας ολόκληρης αυτοκρατορίας Το λένε Θοδωράκη. Το επίθετό του θα το μάθει όλος ο κόσμος. Κολοκοτρώνης. Και τα χαστούκια θα τα γυρίσει πίσω. Όχι σε έναν άνθρωπο. Σε ολόκληρη την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Για να καταλάβεις τον άντρα πρέπει να ξέρεις που γεννήθηκε Και ο Κολοκοτρώνης δεν γεννήθηκε σε παλάτι Ούτε καν σε σπίτι Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1770 Κάτω από ένα δέντρο σε ένα βουνό της Μεσημείας Το Ραμαβούνη Κυριολεκτικά κάτω από ένα δέντρο Γιατί η οικογένειά του ήταν οικογένεια κυνηγημένων Ο πατέρας του, ο Κωνσταντής Κολοκοτρώνης Ήταν ξακουστός αρματολός Ένας από αυτούς τους οπλισμένους Έλληνες που κρατούσαν τα βουνά και δεν έσκυβαν το κεφάλι.
Την ίδια χρονιά που γεννήθηκε ο Θοδωράκης, η Πελοπόννησος είχε ξεσηκωθεί στα λεγόμενα Ορλοφικά. Μια εξέγερση που την υποκίνησαν οι Ρώσοι και που πνίγηκε στο αίμα. Και οι Τούρκοι πήραν εκδίκηση. Όταν ο Θοδωράκης ήταν μόλις 10 χρονών, σκότωσαν τον πατέρα του. Μαζί και δύο μεγαλύτερα αδέλφια του. Μέσα σε μία στιγμή το παιδί έμεινε ορφανό με τον κατακτητή να κυνηγάει το ίδιο του το όνομα.
Σκέψου το. Δεν είχες κάνει τίποτα. Απλώς γεμήθηκες κολοκοτρώνης. Κι αυτό αρκούσε για να σε κυνηγούν. Η μάνα του τον πήρε μαζί με τα άλλα παιδιά και έφυγαν. Πρώτα στη Μάνη, εκεί που οι Τούρκοι φοβόντουσαν να μπουν. Έμειναν τρία χρόνια. Μετά σε ένα χωριό, την Αλωνίστενα, σε σπίτια συγγενών Κι όταν οι Τούρκοι έμαθαν ποιοι ήταν, ξαναφυγή Ξανά καινούριος τόπος, ο Άκοβος αυτή τη φορά Μια παιδική ηλικία που ήταν ένα συνεχές τρέξιμο Χωρίς σπίτι, χωρίς σιγουριά Με τον θάνατο πάντα ένα βήμα πίσω Και μέσα σε αυτό το τρέξιμο, μια βροχερή μέρα στην Τρίπολη Ήρθαν και τα δύο χαστούκια που είδαμε στην αρχή Οι περισσότεροι άνθρωποι μετά από τόσα θα τσάκιζαν. Αυτό το παιδί έκανε το αντίθετο. Ο πόνος, η ορφάνια, η ταπείνωση, αντί να τον λυγίσουν, τον χαλίβδωσαν.
Κάθε αβικία γινόταν μέσα του μία πέτρα ακόμα σε ένα θεμέλιο. Το θεμέλιο ενός σκοπού. Να δει, πριν πεθάνει, την πατρίδα του ελεύθερη. Στα δεκαπέντε του έγινε κι αυτός αρματολός Στην επαρχία του Λεονταρίου Πήρε τον ντουφέκι του πατέρα του Και μπήκε στον ίδιο κύκλο Κυνηγημένος από τους Τούρκους Να πολεμάει, να κρύβεται, να ετοίκβιώνει Αλλά αυτά τα σκληρά χρόνια δεν ήταν χαμένα Ήταν σχολείο Το καλύτερο σχολείο πολέμου που υπήρχε Άκου πως το έλεγε ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης χρόνια αργότερα για εκείνη τη σκληρή ζωή στα βουνά.
Αυτό το είδος της ζωής που εκάμναμε μας βοήθησε πολύ στην Επανάσταση, διότι εξέβραμεν τα κατατόπια, τους δρόμους, τα σθέσεις, τους ανθρώπους. Εσυνηθίσαμε να καταφρονούμεν τους Τούρκους, να υποφέρουμε την πείναν, την δίψαν, την κακοπάθιαν. Με απλά λόγια, έμαθε το κάθε μονοπάτι, το κάθε πέρασμα, το κάθε βουνό. Έμαθε να μην φοβάται τον εχθρό και να αντέχει την πείνα και τη δίψα Πράγματα που δεν σου τα μαθαίνει κανένα βιβλίο Όμως ήρθε στιγμή που το κυνήγι έγινε ασφυκτικό Το 1806, διωγμένος, ο Κολοκοτρώνης πέρασε στη Ζάκυνθο, στα Επτάνησα που τότε ήταν κάτω από ξένη προστασία και οι Τούρκοι δεν έφταναν εκεί Και εκεί έγινε κάτι που άλλαξε τα πάντα Ο βουνίσιος πολεμιστής κατατάχθηκε στον Αγγλικό στρατό και πήρε για πρώτη φορά κανονική στρατιωτική εκπαίδευση.
Έμαθε πώς πολεμάει ένας οργανωμένος τακτικός στρατός. Πειθαρχία, τακτική, οργάνωση. Πάρε λοιπόν τι είχε πια στα χέρια του. Από τη μία, τη μαεστρία του κλέφτη που ξέρει το βουνό σαν την παλάμη του, από την άλλη, τη γνώση του επαγγελματία αξιωματικού. Ελάχιστοι στον κόσμο συνδύαζαν και τα δύο. Τα Επτάνησα ήταν το σπουδαίο στρατιωτικό σχολείο που έφτιαξε τον τελειωμένο στρατιωτικό ηγέτη.
Έμενε ένα πράγμα. Ένα σκοπός για να τα ρίξει όλα αυτά στη μάχη. Και ήρθε το 1818. Στο ναό του Αγίου Γεωργίου στη Ζάκυμθο, ο Κολοκοτρώνης μοιήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, τη μυστική οργάνωση που ετοίμαζε την επανάσταση. Ο ίδιος το περιέγραψε με μία φράση που τα λέει όλα. «Εδώ τελειώνει η ζωή μου υπερασμένη και αρχινά της επαναστάσεως».
Είχε πάρει την απόφαση. Έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Δεν υπήρχε πια πίσω. Υπήρχε μόνο μπροστά. Προς τη μάχη μιας ολόκληρης ζωής. Και τι μάχη θα ήταν αυτή. Ιανουάριος 1821. Ο Κολοκοτρώνης αφήνει τη Ζάκυνθο και περνάει στον Μοριά. Ο καιρός είχε έρθει. 23 Μαρτίου 1821. Απελευθερώνει την Καλαμάτα μπαίνοντας τριαμβευτικά στην πόλη με τον Λαώνα τον Επεθυμή δίπλα του οι Μανιάτες με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και ο Παπαφλέσας.
Η επανάσταση στην Πελοπόννησο είχε πια πρόσωπο. Αλλά εδώ αρχίζει το πραγματικά δύσκολο Γιατί ο Κολοκοτρώνης δεν είχε στρατό Είχε βοσκούς και αγρότες Ανθρώπους γενναίους αλλά ατάκτους Που ο καθένας ήθελε να κάνει του κεφαλιού του Και εδώ φάνηκε το ταλέντο του Χωρίς να έχει καμία επίσημη εξουσία Άρχισε να φτιάχνει στρατό από το τίποτα Άλλον με το καλό, άλλον με τον φόβο Άλλων με λόγια, άλλων με τιμωρίες Μετέτρεπε βοσκούς σε στρατιώτες Και τότε έκανε κάτι που όλοι οι άλλοι θεώρησαν τρέλα Οι Τούρκοι είχαν δυνατά κάστρα στις ακτές Πάτρα, Ναύπλιο, Μεθόνη, Κορώνη Όλοι οι οπλαχηγοί έλεγαν Πάμε να χτυπήσουμε τα κάστρα Ένας μόνο διαφωνούσε Ο Κολοκοτρώνης Αυτός έλεγε «Ξεχάστε τα κάστρα. Ο στόχος είναι ένας, η Τρυπολιτσά».
Η Τρυπολιτσά ήταν το διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο των Τούρκων σε όλον τον Μοριά. Ο Κολοκοτρώνης το είχε καταλάβει. Αν έπεφτε η Τρυπολιτσά θα έπεφτε το κεφάλι του φιδιού. Ήταν ο μόνος που έβλεπε την μεγάλη εικόνα. Και είχε το πείσμα να το επιβάλλει. Πρώτα όμως έπρεπε να κερδίσουν μία μάχη και όχι όποια μάχη Βαλτέτσι 12 με 13 Μαΐου 1821 Το Βαλτέτσι ήταν ένα χωριό σε στρατηγική θέση κοντά στην Τριπολιτσά Ο Κολοκοτρώνης ήξερε ότι έπρεπε να το κρατήσουν πάση θυσία Οργάνωσε άμυνα Τα περίφημα ταμπούρια Κλειστές οχυρωμένες θέσεις Μοίρασε τους άντρες σε τρία σημεία.
Και ο ίδιος, άκου πως το έλεγε, «εκοιμόμουν εις το Βαλτέτσι, εγευμάτιζα στην Πιάννα και εδύπναγα εις το Χρυσοβίτσι». Ήταν παντού. Δεν σταματούσε. Απέναντί του πάνω από τέσσερις χιλιάδες Τούρκοι. Η μάχη κράτησε δύο ολόκληρες μέρες. Και ο Κολοκοτρώνης δεν πολέμησε μόνο με ντουφέκια. Πολέμησε με το μυαλό Λένε πως έβαλε άντρες του με αναμένους δαυλούς Να γυρίζουν πάνω σε μουλάρια γύρω γύρω Για να νομίσουν οι Τούρκοι ότι ο στρατός του είναι τεράστιος Πολύ μεγαλύτερος από ότι ήταν στα αλήθεια Και λένε πως φώναζε μέσα στην μάχη Είμαι ο Κολοκοτρώνης και θα σας πιάσω ζωντανούς Ψυχολογικός πόλεμος πριν καν υπάρξει η λέξη Το αποτέλεσμα, πάνω από εξακόσχοι Τούρκοι νεκροί, όπλα στα χέρια των Ελλήνων και, το πιο σημαντικό, το ηθικό των αγωνιστών στα ύψη.
Ο ίδιος ο Γέρος το είπε καθαρά. Αν χαλιόμασταν στο Βαλτέτσι, κινδυνεύαμε να μην κάνουμε ορδί πλέον. Τούτη η μέρα ήταν η ελευθερία των Ελλήνων. Μία μάχη και η επανάσταση είχε αποδείξει ότι μπορεί να νικήσει Τώρα ο δρόμος για την Τρυπολιτσά ήταν ανοιχτός Ο Κολοκοτρώνης δεν σχεδίαζε να πάρει την Τρυπολιτσά με έφοδο Το σχέδιό του ήταν πιο έξυπνο και πιο σκληρό Πολιορκία Να την κλείσει, να τους κόψει το φαγητό και το νερό και να την αναγκάσει να πέσει μόνη της και ξεκίνησε με μία κίνηση εντελώς πρωτόγνωρη.
Έστειλε στον παντοδύναμο Τούρκο διοικητή μία θρασίτατη επιστολή. Του έγραψε ότι η πόλη πολιορκείται από τακτικό ελληνικό στρατό και του ζήτησε να παραδοθεί. Σκέψου το θράσος, ένας πρώην κυνηγημένος βοσκός να ζητάει από την Οθωμανική Αυτοκρατορία να το σδοθεί. Και όμως πέτυχε. Εξόργησε και ταυτόχρονα φόβησε τους Τούρκους.
Χωρίς να ρίξει ούτε μία τουφεκιά είχε ήδη κερδίσει το ποζυχολογικό χτύπημα. Μέσα στην πολιορκία ήθεκε μα ακόμα λάμψη της ιδιοφυΐας του. 10 Αυγούστου 1821. Η μάχη της Γράνας. Το σχέδιο, οι Έλληνες κρύφτηκαν μέσα σε μικρο, μία γκράνα, μία τάφρο για να χτυπήσουν τους Τούρκους που θα γύριζαν φορτωμένη λάφυρα. Αλλά κάτι πήγε στραβά. Κάποιοι Τούρκοι πέρασαν, μπήκαν στην Τρίπολη και κάλεσαν ενισχύσεις.
Ξαφνικά, οι άντρες του Κολοκοτρώνη κινδύνευαν να παγιδευτούν οι ίδιοι. και τότε, μέσα στη μάχη, χωρίς καμία προετοιμασία, ο γέρος φώναξε τρεις λέξεις που έμειναν στην ιστορία. «Έλληνες, κόλλο με κόλλο, απλό, ομό και οι βιοφιές». Ο κάθε αγωνιστής φύλαγε την πλάτη του διπλανού του και πυροβολούσαν προς όλες τις μεριές. Αυτός ο σχηματισμός διδάσκεται μέχρι σήμερα στις στρατιωτικές σχολές με το όνομα «Δύζυγο πύρ».
Ο Κολοκοτρώνης τον εφίβρε πιτόπου, μέσα στη φωτιά της μάχης. Η Γράνα έγινε νίκη και έκλεισε οριστικά τους Τούρκους μέσα στην Τρίπολη χωρίς νερό και τροφή. 23 Σεπτεμβρίου 1821. Μετά από έξι μήνες πολιορκίας, η Τριπολιτσά πέφτει. Και εδώ πρέπει να σταθούμε με ειλικρίνεια. Η άλωση συνοδεύτηκε από σκληρή σφαγή. Δεν θα την ωρεοποιήσουμε.
Ήταν αδικαιολόγητη Αλλά δεν μπορεί να ειδωθεί κομμένη από την εποχή της Αιώνες κλαβιάς, βασανιστηρίων και σφαγών των ίδιων των Ελλήνων Είχαν συσσωρεύσει ένα μίσος που εκείνη τη μέρα ξέσπασε ανεξέλεγκτο Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης είπε πως το άλογό του από τα τείχια στο Σεράι δεν πάτησε γη Μόνο πτώματα Και μέσα σε αυτόν ακριβώς τον εφιάλτη ο γέρος έδειξε ποιος πραγματικά ήταν Είχε δώσει τον λόγο του στους Αρβανίτες πολεμιστές Αν δεν πολεμούσαν στο πλευρό των Τούρκων Θα τους άφηνε να φύγουν ζωντανοί με τα όπλα τους Τώρα που η πόλη έπεφτε Χιλιάδες εξαγριωμένοι Έλληνες θέλησαν να τους φάξουν κι αυτούς Ο Κολοκοτρώνης στάθηκε μπροστά τους Και είπε Αν θέλετε θα πρέπει να σκοτώσετε εμένα πρώτα Μέσα στη μεγαλύτερη στιγμή οργής κράτησε τον λόγο του.
Έβγαλε τους αρβανίτες ζωντανούς και ασφαλείς έξω από την πόλη. Όπως το είπε ο ίδιος. Έμεινα πιστός στον λόγο της τιμής μου. Κράτα το αυτό. Γιατί δείχνει κάτι που πολλοί ξεχνούν. Ο Κολοκοτρώνης δεν ήταν μόνος παθή. Ήταν και μπέσα. Και ήταν όσο κι αν σε εκπλήσει και πολιτικός νους. Φημίσου, ήταν αγράμματος. Δεν ήξεραν άγνωση και γραφή.
Κι όμως, όταν ξέσπασε μία επικίνδυνη κόντρα ανάμεσα στον Δημήτριο Υψηλάντη και τους προαιστούς του Μοριά, μία κόντρα που παραλίγο να καταλήξει σε αιματοχυσία μεταξύ Ελλήνων, ο Κολοκοτρώνης μπήκε στη μέση και τους σταμάτησε με ένα επιχείρημα εκπληκτικής διορατικότητας. Τους είπε με απλά λόγια. «Αν σφαχτούμε μεταξύ μας, οι βασιλιάδες της Ευρώπης θα πούν ελευθερία του, αλλά καρμπονάρι, ταραξίες.
Και τότε θα βοηθήσουν τους Τούρκους εναντίον μας. Ένας άνθρωπος που δεν ήξερε να γράψει το όνομά του, είχε καταλάβει τη διεθνή πολιτική της εποχής του καλύτερα από μορφωμένους. Αυτό δεν είναι μόρφωση. Είναι ένστικτο και μυαλό σπάνιο. Και θα το χρειαζόταν όλο, γιατί ερχόταν η μεγαλύτερη καταιγίδα. Καλοκαίρι 1822. Η μεγαλύτερη απειλή που γνώρισε ποτέ η επανάσταση κατεβαίνει στον Μοριά.
Ο Δράμαλης, ο Μαχμούτ Πασάς, με έναν τεράστιο στρατό, γύρω στους 25.000 άντρες, καλά οπλισμένους, ξεκούραστος. Ο πανικός ήταν απόλυτος. Η επίσημη κυβέρνηση των Ελλήνων μπήκε σε πλοίο και έφυγε. Ο λαός της Πελοποννής έκτρεμε τα αντίπεινα. Όλοι πίστεψαν ότι η επανάσταση είχε τελειώσει. Όλοι, εκτός από έναν. Ο Κολοκοτρώνης, παρόλο που τον είχαν αδικήσει βαριά η πολιτική, δεν κράτησε κακία.
Έβαλε μπροστά έναν και μόνο σκοπό, να σώσει τον τόπο. Και ξεκίνησε την πιο δύσκολη δουλειά όλων, να ξαναφτιάξει κουράγιο σε έναν λαό που είχε παραλύσει από τον φόβο. Χρησιμοποίησε τα πάντα, την πίστη, την ελπίδα, το φιλότιμο, ακόμα και τον φόβο Λένε πως όπου χρειάστηκε είπε ακόμα και ότι διάβασε τα σημάδια Και προμηνύουν νίκη των Ελλήνων και καταστροφή του δράμαλη Ό,τι έπιανε αρκεί να ξανασηκωνόταν ο κόσμος Και μετά το σχέδιο Απλό, γι' αυτό και οι διοφιές Καμένη γη Ενέδρες, δολιοφθορές, καταστροφή της οδειάς στην πεδιάδα του Άργους Να μη βρίσκει ο τεράστιος στρατός του Δράμαλη ούτε μία μπουκιά να φάει Και έπιασε Ο Δράμαλης χωρίς εφόδια αναγκάστηκε να υποχωρήσει προς την Κόρινθο Ο Κολοκοτρώνης κατάλαβε ακριβώς από που θα περνούσε Από τα στενά περάσματα στα Δερβενάκια Εκεί αποφάσισε να στήσει την ενέδρα Οι άλλοι οπλαχηγοί διαφώνησαν Τον κορόιδεψαν κιόλας Ο Πετρόμπης Μαυρομιχάλης λένε Του πέταξε περιφρονητικά Γερό, θυμήθηκες τα κλέφτικα χρόνια Και πας να πιάσεις τους λαγούς
Κάποιοι υπονόησαν ότι φοβάται να αντιμετωπίσει τον τράμαλη Ο Κολοκοτρώνης δεν άκουσε κανέναν Άκουσε μόνο το ενστικτό του και τη λογική του Πήγε στα Δερβενάκια με λίγους πιστούς Τον Νικηταρά, τον Πλαπούτα, τον Παπαφλέσσα που του είπε Θα πολεμήσω στις διαταγές σου σαν απλός στρατιώτης 26 Ιουλίου 1822 Απέναντι σε 25.000 ο Κολοκοτρώνης είχε γύρω στους 2.500 άντρες Μία αναλογία τρέλας Κι όμως μίλησε στους άντρες του με μία φλόγα που λένε ότι κράτησε σχεδόν δύο ώρες.
Ανάμεσα στα λόγια του μία φράση που δεν ξεχάστηκε ποτέ. Και μετά άφησε την εμπροστοφυλακή των Τούρκων να μπει βαθιά στο στενό πέρασμα. Και έδωσε το πρόσταγμα. Ήταν σφαγή. Ο στρατός του Ντράμαλι διαλύθηκε μέσα στα στενά. Πάνω από τρεις χιλιάδες Τούρκοι έμειναν εκεί. Λένε μάλιστα πως ο γέρος είχε υπολογίσει ακόμα και τη θέση του ήλιου ώστε να χτυπάει στα μάτια τους Τούρκους την ώρα της επίθεσης Θρύλος η αλήθεια, το αποτέλεσμα ήταν πραγματικό Ο φόβος της επανάστασης είχε συντριβεί Τα δερβενάκια ήταν η κορύφωση Η στιγμή που ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έγινε στη συνείδηση όλων ο αδιαμφισβήτητος αρχηγός του αγώνα Αλλά ο μεγάλος ηγέτης δεν φαίνεται μόνο στην Ήκη Φαίνεται και στη φροντίδα Ο Κολοκοτρώνης νοιαζόταν για τους άντρες του σαν πατέρας Τους έμαθε πώς να στέκονται, πώς να προφυλάσσονται Νοιαζόταν ακόμα και για ισότιμούς του αρχηγούς Έγραψε στον Γεώργιο Καραϊσκάκη ένα γράμμα μάθημα Να μην μπαίνει ο ίδιος αλόγιστα στη φωτιά Γιατί αν πάθει ο αρχηγός χάνεται το παν
Δυστυχώς η συμβουλή αποδείχθηκε προφητική Ο Καραϊσκάκης σκοτώθηκε άδικα σε μία αψημαχία Και όταν χρειάστηκε να γίνει σκληρός έγινε Όταν ο φοβερός Ιμπραήμ σκορπούσε τον Όλεθρο Και άρχισαν πολλοί Έλληνες να προσκυνάνε, να υποτάσσονται ξανά Ο Κολοκοτρώνης έβγαλε το πιο ανελαίτο σύνθημά του Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους Σκληρό, ναι Αλλά ξανάναψε τη σπίθα της επανάστασης που έσβηνε Γιατί αυτό ήταν ο Κολοκοτρώνης Τρυφερός με τους δικούς του Ανελέητος με ό,τι απειλούσε τον σκοπό Θα περίμενε κανείς ότι ένας τέτοιος άνθρωπος Θα τελείωνε τη ζωή του με τιμές Η αλήθεια είναι πικρότερη Όταν η Ελλάδα ελευθερώθηκε Και ήρθε ο νεαρός βαβαρός βασιλιάς Όθωνας την εξουσία κρατούσαν ξένοι αντιβασιλείς και αυτοί, αντί για ευγνωμοσύμοι, φόρτωσαν στον γέρο του Μοριά κατηγορίες για προδοσία και συνομωσία.
Τον δίκασαν και το 1834 τον καταδίκασαν σε θάνατο. Τον άνθρωπο που έσωσε τρεις φορές την επανάσταση. Κι όμως, δες πώς το αντιμετώπισε. Χωρίς μίσος, χωρίς μεγάλα λόγια. Δεν ξεσήκωσε το λαό που τον λάτρευε αν και μπορούσε Όταν πήγαν σαράντα χοροφύλακες νύχτα να τον συλλάβουν από το ταπεινό του σπιτάκι Τους είπε ήρεμα με χιούμορ Κι όταν του είπαν ότι ο βασιλιάς του χαρίζει τη ζωή Αλλά τον καταδικάζει σε είκοσι χρόνια φυλακή Απάντησε στοϊκά Θα γελάσω τον βασιλιά, δεν θα ζήσω τόσους χρόνους Η αξιοπρέπειά του τον δικαίωσε Δεν άργησε να έρθει χάρη Και τα τελευταία χρόνια της ζωής του Τα έζησε μέσα σε τιμές και αγάπη Όπως του άξιζε Και το 1838 Εκεί όπου κάποτε μιλούσαν οι αρχαίοι σοφοί Στην Πνίκα Ο γέρος πια στρατηγός Στάθηκε μπροστά σε μαθητές Σενέουσαν και σένα που ακούς τώρα Και τους είπε Τα πιο απλά και τα πιο βαθιά Τους μίλησε για την ομόνια Τους είπε ότι τον πρώτο χρόνο της επανάστασης Όσο ήταν ενωμένοι τρόμαζαν αυτοκρατορίες Και ότι μόλις ήρθε η διχόνοια παραλίγο να τα χάσουν όλα
Όταν προστάζουν πολλοί, τους είπε, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται Και τους άφησε μία παρακαταθήκη Το έργο μου τελείωσε, τους έλεγε Τώρα είναι δική σας σειρά Ο Θεόδωρος Κονοκοτρώνης έφυγε στις 4 Φεβρουαρίου 1843, 72 χρονών. Κι άκου πώς έφυγε. Το τελευταίο του βράδυ ήταν σε μια γιορτή. Ζήτησε από τους μουσικούς να παίξουν ελληνικούς χορούς και χόρεψε χαρούμενος ανάμεσα στον κόσμο.
Γύρισε σπίτι του κοντά τα μεσάνυχτα και ένα εγκεφαλικό τον πήρε ήσυχα μέσα στη νύχτα. Έφυγε χορεύοντας σε μια Ελλάδα ελεύθερη. Θυμάσαι το αγόρι της αρχής, το δεκατριάχρονο με τα λασπωμένα ρούχα που δέχτηκε δύο χαστούκια και ορκίστηκε σιωπηλά να τα γυρίσει πίσω. Τα γύρισε. Όχι στον έναν Τούρκο εκείνης της βροχερής μέρας.
Τα γύρισε στην Καλαμάτα, στο Βαλτέτσι, στην Τρυπολιτσά, στα Δερβενάκια. Τα γύρισε σε μια ολόκληρη αυτοκρατορία. Ο μικρός το Δωράκης έφτασε την Ιθάκη του. και η Ιθάκη του είχε ένα όνομα. Ελεύθερη πατρίδα. Αν αυτή η ιστορία σε συγκίνησε, κάνε ένα like και γράψε στα σχόλια ποια στιγμή του Κολοκοτρώνη σε εντυπωσίασε περισσότερο και μείνε μαζί μας, γιατί η ιστορία μας είναι γεμάτη τέτοιους ανθρώπους.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
