Ενσυναισθητική αγάπη και συμπόνοια

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 σε ένα κεφάλαιο που αφορά τον Σοφονού από τον καθηγητή Μάρτιν Μπόχους και που αυτό το κεφάλαιο είναι διαθέσιμο για να το κατεβάσει κάποιος σε μορφή pdf από το site της διαλεκτικής συμπεριφορικής θεραπείας που είναι www.dbtpavlagreece.com Εύχισε ευχαριστώ πάρα πολύ που ήρθες Άρα μου να είμαι εδώ ήταν τετσέτιμή μου που με κάλεσες Φραγκίσκο και είναι φοβερό δεν το πιστεύω το ότι παρουσιάζουμε αυτό το τόσο σημαντικό μάνιου αλλά είναι ένα καινούριο εγχειρίδιο που έχει βγει αλλά έτσι το νιώθω ότι είναι πολύ σημαντικό γιατί το περιγράφει έννοιες τις οποίες υπάρχουν μένει και τις έχουμε δει αλλά τις ξέρουν και οι ψυχολόγοι και κάπως υπάρχουν και έξω αλλά νομίζω ότι ο τρόπος που περιγράφονται σε αυτό το εχειρίδιο είναι ένας ιδιαίτερος τρόπος πολύ βιωματικός Σε ευλογούμενα επεισόδια είχαμε μιλήσει με την Μαργαρίτα Σαρή για την έννοια του Σοφουνού και για τις έξι δεξιότητες του πώς και τι ακριβώς προσπαθούμε να πετύχουμε για να βρούμε τον Σοφουνού αλλά ο Μάρτινγκ Μπόχους εισαγάγει τέσσερις ακόμα έννοιες για το σοφόνου

02:05 και ήταν μια ευκαιρία με δεδομένο ότι έχεις μεταφράσει αυτό το κεφαλαιάκι που είναι για τον σοφόνου να μιλήσουμε σήμερα και να μας τις παρουσιάσει και να τις κουβεντιάσουμε. Οπότε από πού θα ήθελες να ξεκινήσουμε. Η πρώτη έννοια που παρουσιάζει και μέσα στο βιβλίο ο Μάρτιν είναι η έννοια της στοργικής καλοσύνης. Είναι ουσιαστικά ο όρος που έχουμε επιλέξει για να μεταφράσουμε τον αγγλικό όρο loving kindness.

02:38 Υπάρχει πάρα πολύ αυτό εκεί έξω και στα social. αλλά ουσιαστικά η στοργική καλοσύνη είναι πως μια μητέρα παίρνει στα χέρια της το παιδί της για πρώτη φορά. Κρατάει δηλαδή το μωρό της, μόλις το έχει γεννήσει, πρώτη φορά και το κοιτάει στα μάτια. Έχει αυτή τη ζεστασιά, τη θέρμη, έχει μια φιλική, στοργική, φροντιστική ποιότητα.

03:11 Είναι η στάση δηλαδή, είναι μια στάση που είναι ανιδιωτελούς αγάπης, αλλά όχι ερωτικής αγάπης, δηλαδή δεν έχει κτητικότητα μέσα, δεν έχει ζήλια, δεν έχει προσκόλληση, δεν έχει εγώ, εγώ, εγώ μέσα αυτό. είναι θέλω να είσαι καλά. Δηλαδή έχει μέσα μια ευχή. Εύχομαι να είσαι γαλήνιο. Θέλω να είσαι καλά. Να είσαι από μέσα μου.

03:42 Θέλω να πηγαίνεις πάντα καλά στη ζωή σου. Θέλω να είσαι υγιής. Δηλαδή έχει μέσα μια ζεστή ευχή προς το άλλο άτομο και η αστυνομική καλοσύνη δεν έχει να κάνει μόνο με το πώς βλέπω και νιώθω για το άλλο άτομο. έχει να κάνει και με τον εαυτό μας αυτό βέβαια είναι ύψιστο πολύ δύσκολο νομίζω να το πετύχει κανείς νομίζω οι περισσότεροι θεραπευόμενοι μας αλλά και κάθ enormously το νε αυτό μας το πιο δύσκολο πράγμα νομίζω να αγαπήσουμε τον εαυτό μας με αυτόν τον τρόπο αλλά είναι πάλι να κάνω μια ευχή για τον εαυτό μου να είμαι, μακάρι να είμαι καλά εύχομαι να είμαι γαλήνιος, εύχομαι να μου πηγαίνουν τα πράγματα ομαλά στη ζωή Αυτό ουσιαστικά είναι ιστοριακή καλοσύνη Δεν έχει μέσα οδυνηρά συναισθήματα Απελευθερώνεται δηλαδή ο θυμός, η αηδία, δυσαρέσκεια, εγωισμή Και είναι μια βαθιά ποιότητα σύνδεσης με το άλλο άτομο και με τον εαυτό μας Έτσι ακριβώς όπως είναι το άλλο άτομο Και έτσι ακριβώς όπως είμαστε κι εμείς Δηλαδή έχει μια ριζική αποδοχή του άλλου όπως ακριβώς είναι με τα θετικά και αρνητικά του.

05:03 Αυτό στο podcast πολλές φορές κάνω λίγο και το φυσινίδωρο του διαβόλου. Είναι πάρα πολύ ωραίο. Δηλαδή τα ακούω και θα ήθελα και εγώ, θα ήθελαν και οι άλλοι και έτσι και να νιώθουν οι άλλοι έτσι απέναντί μου και εγώ απέναντι στους άλλους. Ακούγεται λίγο δύσκολο. μπορούμε να φτάσουμε ποτέ με έναν άνθρωπο που έχουμε μία σχέση να φτάσουμε ποτέ σε αυτό το σημείο δηλαδή ακόμα και αυτό που είπες για τις μαμάδες σε κλινικό επίπεδο βλέπουμε ανθρώπους που έχουν περάσει δύσκολα στη ζωή τους αλλά ούτε η σχέση της μαμάς με το βρέφος τελικά είναι πάντοτε έτσι θα ήταν πολύ ασφαλής δεσμός το να μπορώ να σχετίζομαι με το παιδί μου έτσι αλλά νομίζω πολλοί άνθρωποι ακόμα και απέναντι στα παιδιά τους δεν μπορούν να φτάσουν στην ανιδιωτελή αγάπη έτσι όπως τώρα δεν ξέρω τι γνώμη έχεις ναι γιατί είμαστε άνθρωποι και κάποιες φορές μπαίνουν μέσα οι μεροληψίες μας, τα φίλτρα μας οι δικές μας ανασφάλειες τα δικά μας εγωιστικά σε εισαγωγικά θέλω μπαίνει ο δικός μας τρόπος να πει, ας πούμε, αυτό είναι το σωστό.

06:21 Είμαστε άνθρωποι, δεν λιτώνουμε από αυτό. Δεν υπάρχει ο Θεός άνθρωπος ο οποίος είναι ο πανταχού πληρών έτσι πως το λένε παρόν και πάντα πληρών. Δηλαδή να αγαπάμε με αυτόν τον τρόπο. Περισσότερο είναι μια στάση την οποία καλλιεργούμε. Και γι' αυτό και ο Μπόχος τον έχει βάλει στο εγχειρίδιο δεξιοτήτων. Θεωρεί ότι είναι μια δεξιότητα η οποία καλλιεργείται όπως όλες οι άλλες.

06:45 είναι μια πρόθεση στην οποία μπορώ να επιστρέφω και μπορώ να καλλιεργώ με τον εαυτό μου να πηγαίνω τον εαυτό μου να στρέφω προς αυτή είναι μια προσπάθεια που κάνω είναι μια προσπάθεια η οποία δεν τελειώνει ποτέ πάντα θα υπάρχει αυτό το εγώ η προσκόλληση, το άδικο, το δίκαιο γιατί ρεγαμότο μου φέρθηκε έτσι ο άλλος αλλά είναι το να μπορώ να παρατηρώ αυτή τη σκέψη γιατί μην ξεχνάω ότι ο σοφός νους με βάση τον Μάρτιν Μπόξο στο εχειρίδιο του και τις αρχές του βουδισμού ο σοφός νους που ιστορική καλοσύνη την οποία εξηγώ εγώ τώρα είναι μία από τις ποιότητες του σοφούνου είναι ουσιαστικά η ενσυνειδητότητα σε όλο της το μεγαλείο δηλαδή ότι μπορώ να παρατηρώ το εγώ μου τέλος πάντων με όποιον δυνατό τρόπο τις σκέψεις μου, τις προσκολήσεις μου, τις μεροληψίες μου, τις υποθέσεις, τις ερμηνείες μου, τα συναισθήματά μου, θυμό, αδικότητα και μετά να επιλέγω εγώ πώς θα δράσω πάνω σε αυτά.

07:56 Και η ιστορική καλοσύνη είναι επιλογή. Ότι εγώ επιλέγω τώρα συνειδητά να έχω αυτή τη στάση. Αυτό δεν θα έρχεται φυσικά όμως. Δηλαδή και μια μητέρα, όντως, έχει γεννηθεί και αυτή με κάποιο πράγμα, δεν έρχεται από κάποιο απολυτεριακό, απονομένα background. εννοείται και έτσι ακόμη θα υπάρξουν και τα πάντα αλλά μετά στο τέλος της ημέρας μπορούμε οποιοςδήποτε από εμάς να γυρίσει σε αυτή τη στάση και υπάρχει και μία μορφή διαλογισμού ή ασκήσεων που αφορούν τη στρογική καλοσύνη δηλαδή ο αγγλικός όρος είναι loving kindness meditation θυμάμαι ότι Η πρώτη φορά που ήμουν σε μία ομάδα που μας κάνανε αυτή την άσκηση, η οποία αφορούσε τον εαυτό μας, έβαλε τα κλάματα.

08:57 Γιατί ήταν πάρα πολύ έντονα τα συναισθήματα που ένιωθα και ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποιούσα ότι μπορεί να φροντίζω τις υλιστικές ανάγκες μου αλλά σε ένα βαθύτερο επίπεδο δεν φρόντιζα τον εαυτό μου με καλοσύνη. Αντίθετα παραμελούσα πολλά πράγματα και ίσως του φερόμουνα και σκληρά θα το έλεγα εκτός εισαγωγικών δεν το εννοώ ακριβώς αλλά δεν μπορώ να βρω κάποια καλύτερη λέξη.

09:32 Ενώ είχα την εντύπωση ότι εγώ είμαι τρελός εγωιστής ας πούμε γιατί άμα θέλω ας πούμε να πάρω το καινούριο καλώδιο που έχει βγει κάποια στιγμή θα πάω να το πάρω. Και συνειδητοποίησα εκείνη τη στιγμή ότι με εμένα ας πούμε θα πάρω το καινούριο καλώδιο ή θα πάω διακοπές ας πούμε με την οικογένειά μου ή οτιδήποτε άλλο αλλά δεν είχα επαφή με το τι πραγματικά χρειαζόμουν και δεν είχα επίσης και καλοσύνη στον τρόπο με τον οποίο πρόσφερα στον εαυτό μου αυτά που χρειαζόμουν.

10:05 Γιατί πολλές φορές και οι ίδιοι γινόμαστε και επικριτικοί στις ανάγκες μας. Μπορεί να μην έχουμε καν σύνδεση καλή με τις ανάγκες μας και μπορεί να υπάρχει κρυφή επίκριση εκεί. Να γεννιέται η ανάγκη, να γεννιέται να χρειάζουμε και να έχουμε στραβωθεί πάρα πολύ προς αυτό. Δηλαδή να έχουμε, να ξανακλίνουμε στα μάτια να το πετάμε πιο πέρα ή να το ακυρώνουμε εμείς ήδη τον εαυτό μας τι φλακίες είναι αυτές τώρα ή έχουμε μάθει τόσο πολύ να προσανατολίζομαστε προς τα έξω και λιγότερο προς τα μέσα ζούμε και σε ένα κόσμο που είναι πάρα πολύ ταχύς, έχει συνέχεια υποχρεώσεις υποχρεώσεις, ναι και είναι πολύ δύσκολο μετά να κάνω ένα check in με τον εαυτό μου και να πω τώρα ο Φραγκίσκος, εγώ ή εύ τι χρειάζομαι πραγματικά τώρα τι έχω ανάγκη που ιστορική καλοσύνη είναι ακριβώς αυτή η στάση το να μπορώ να φροντίσω πως ένα μωρό που δεν μπορεί να μιλήσει τις ανάγκες του αλλά μπορείς να το να το καταλάβεις κάπως ότι τις εκφράσεις είναι υποθέσεις και κάνεις το καλύτερο που μπορείς να του δώσεις

11:08 ας πούμε λίγο γάλα όταν το ζητήσει κάπως έτσι και εμείς με τον εαυτό μας δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση που έβαλες εκεί τα κλάματα και νιώθω ότι πολλοί άνθρωποι που πρωτοκάνουν και mindfulness έχουν αυτή την αντίδραση και στοργικής καλοσύνης δηλαδή να μην είναι η πρακτική που θα κάνουν για πρώτη φορά η πρώτη επαφή συνήθως με με τον εαυτό με μια απλή παρατήρηση της αναπνεύει ή θα φέρει πάρα πολύ άγχος γιατί δεν το έχουν συνηθίσει ή θα φέρει κλάμα συγκίνηση γιατί δεν έχουμε μάθει Να στρεφόμαστε και πάρα πολύ προς τα μέσα.

11:49 Με μία μη επικριτική διάθεση. Με μία μη επικριτική διάθεση. Με μία διάθεση φροντιστική. Τι χρειάζομαι τώρα. Υπάρχουν πρακτικές και γράφει και στο εγχειρίδιο πάρα πολλές. Αλλά η μία κύρια είναι να συνδεθώ λίγο με τον εαυτό μου. Να πάρω κάποιες ανάσες. Να κλείσω τα μάτια. Να παρατηρήσω το μέσα μου. Τι συμβαίνει. Συναισθήματα.

12:15 και επιθεσίσεις και απλά εκεί να κάνω μια εικόνα εκεί του αυτού μου να με νιώσω και να πω εύχομαι να βρω την ευτυχία εύχομαι να είμαι ασφαλής εύχομαι να βρω την ειρήνη έτσι ακριβώς όπως είμαι το ίδιο ας πούμε και με έναν άλλον άνθρωπο δηλαδή πάλι αυτή τη μορφή ευχών που έχει αυτό Είναι σημαντικό να πούμε ότι αυτού του τύπου η εξάσκηση δεν είναι παρόμοια με τα affirmations αυτό το είμαι καλά και επειδή το λέω ότι είμαι καλά θα γίνω καλά ας πούμε θα το πιστέψω κάποια στιγμή ναι ναι ωραία να πάμε στην επόμενη για ποια θα μιλήσουμε τώρα η επόμενη είναι η συμπόνια και υπάρχει και ολόκληρη μορφή θεραπείας μια ολόκληρη θεραπεία που έχει εστιαστεί σε αυτό και θεωρείται και πολύ κατάλληλη για το τραύμα, το compassion focused therapy.

13:20 Αλλά ουσιαστικά η συμπόνια είναι μια δεύτερη αρετή, ευγενής αλήθεια, τέλος πάντων ευγενής τάση, έτσι όπως τα λέει ο φουδισμός. Σύμφωνα με την οποία αποδέχομαι και καταλαβαίνω, συνειδητοποιώ σε όλο μου, Σ' όλο τούτο είναι ότι η ζωή Εμπεριέχει αναπόσπαστα πόνο Οδύνη Βάσανο Ζόρι και ούτω καθεξής Και ότι Έχει πόνο Είναι αυτό το αναπόσπαστο κομμάτι της Και ότι εγώ τώρα παίρνω μια Στάση προς αυτή την αλήθεια και έχω μία πρόθεση να ανακουφίσω τον πόνο του άλλου και να το στηρίξω.

14:12 Δηλαδή είναι όχι να προσπαθήσω να, αν ας πούμε ο άλλος κάθεται σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, όχι να πάω να του ανοίξω τα φώτα για να δει. Να πάω να κάτσω μαζί του στο σκοτάδι και να του κάνω συντροφιά μέσα σε αυτό και ίσως να το πάρω και μία αγκαλιά. αναγνωρίζοντας εκεί ότι ναι, δύσκολο τώρα βλέπει κανένας στο σκοτάδι και μπορεί να είναι και πολύ τρομακτικό όλο αυτό συμπόνια είναι το να να φροντίζει κανείς ένα τραυματισμένο ζωάκι να του δένει το πόδι με γάζα ή να προσφέρει ένα ρόφμα, ας πούμε, ένα ζεστό τσάι σε ένα άρρωστο παιδί αυτό είναι η συμπόνια είναι μια σενεδετή προσπάθεια να ανακουφίσεις τον πόνο του άλλου αλλά χωρίστε και καλά αυτό όχι αυτό που λένε η τοξική θετικότητα έλα cheer up ας πούμε δεν έγινε τίποτα δες το θετικά δεν είναι αυτό είναι να το παρηγορήσεις ναι όντως είναι δύσκολο αυτό που περνάς ναι είναι πονάει και χωρίς να πεις και τίποτα απαραίτητα Απλά τίνοντας ένα πακέτο χαρτομάδελες των άλλων.

15:36 Ναι. Νομίζω η συμπόνια είναι και λίγο παρεξηγημένη η έννοια. Γιατί την ταυτίζουμε λίγο με την φιλανθρωπία. Και όχι έτσι όπως το είπες με αυτό το βαθύ συνέστημα σύνδεσης, κατανόησης, αποδοχής και παρουσίας. γιατί το να μπορώ να κάτσω σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μαζί σου στο δικό σου σκοτεινό δωμάτιο και να είμαι εκεί μέχρι να μπορέσεις να σηκωθείς και να ανάψεις εσύ το φως θέλει αρκετού κουράγιο και πολύ μεγάλη αποδοχή του πόνου αυτό και σημαίνει ότι μπορώ να αντέξω τη σπορία μαζί σου χωρίς να βιαστώ να την ανακουφίσω και είναι και ο λόγος που πάρα πολλοί θεραπευόμενοι μας πονάνε διαρκώς γιατί γύρω τους προσπαθούν να ανακουφίσουν τον πόνο τους να τον επιλύσουν, να τον διορθώσουν, να του βάλουν εργάζες ή τέλος πάντων τσιροτάκια που είναι πρόσχερα ενώ αυτό που πολύ βαθιά νομίζω επιθυμεί ο κάθε άνθρωπος είναι να μπορούμε να σταθούμε μαζί τους σε μια δύσκολη στιγμή πόνου ίσως και στη σιωπή, χωρίς να χρειαστεί να πούμε κάτι να τον αφήσουμε τον άλλο να είναι

16:56 να είναι με τον εαυτό του και με αυτό το το σκοτάδι εκείνη τη στιγμή και εμείς θα του κρατάμε συντροφιά μένοντας στο ίδιο δωμάτιο δεν ξέρω πώς η φιλανθρωπία ή ας πούμε δεν το έχω ακούσει τη συμπόνια να μπερδεύετε με τη φιλανθρωπία η αλήθεια είναι η επιδίδυνη φιλανθρωπία έχει μία έννοια ανωτερότητας κατωτερότητας και είναι και μία διαφορά ανάμεσα στην φιλανθρωπία και στην αρρωγή διότι εγώ έρχομαι σαν φιλάνθρωπος που είμαι πλούσιος, που είμαι υγιής που είμαι ικανός, που είμαι έξυπνος να βοηθήσω εσένα τον καημένο έτσι και η συμπόνια δημιουργεί μια αίσθηση ότι εγώ από μια θέση ισχύως βοηθάω και συμπονώ εσένα δηλαδή μπερδεύεται λίγο με τον νύκτο ναι, α όχι, αυτό είναι πολύ ωραίο από τις προσποθέτες, η συμπόνια είναι ότι είναι πραγματικά μια παραδοχή ότι είμαστε και δύο άνθρωποι και πονάμε με τον ίδιο τρόπο όχι ότι έχουμε τα ίδια προβλήματα αλλά είμαστε και δύο άνθρωποι και άρα πονάμε και είμαστε και δύο σε αυτό που λέμε ζωή και ξέρουμε τι σημαίνει αυτό

18:12 Αυτό πάει επίσης και με τη δυσκολία που στη θεραπεία πολλές φορές επειδή έρχεται η αίσθηση του πόνου και του να υποφέρει κανένας και όταν προσπαθούμε πολλές φορές να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να αποδεκτούν τον πόνο σαν μια πραγματικότητα της ζωής αλλά να δουλέψουν με τις δεξιότητες για να μην υποφέρουν αυτό επίσης είναι πάρα πολύ δύσκολο να τα κατανοήσει κανένας γιατί στα πλαίσια της αποφυγής του πόνου συνήθως έχουμε μια σειρά από συμπεριφορές που μακροπρόθεσμα είναι προβληματικές όπως είναι οι εθισμοί.

18:56 Ναι. Οι άλλες συμπεριφορές... Εντάξει, εγώ ασχολούμαι με τις διαταραχές πρόσληψης ροφής. Πάρα πολύ εύκολα να ζητάμε πολύ έντονα να φάμε για να μην πονέσουμε εκείνη τη στιγμή. Και είναι πάρα πολύ δύσκολο να απομακρυνθεί κανείς από τους εθισμούς, όλων των ειδών τους εθισμούς, εάν δεν αποδεχτεί τον πόνο. ακόμα και από μια κακοποιητική σχέση είναι δύσκολο να απομακρυνθούμε αν δεν αποδεχτούμε ότι θα πονέσουμε και δεν μπορεί να γίνει κάτι διαφορετικό Ναι και αυτό είναι και ο πυρήνας της ένας τέλος πάντων ένα πυρηνικό χαρακτηριστικό των ατόμων με οριακή διαταραχή προσωπικότητας ή υπερπλεγμένο τραύμα αυτό το ότι με το που αισθανθώ πόνο, δυσφορία, δύσκολο συνέστημα και ενώ πάω και τρέχω να το καλύψω με οποιοδήποτε τρόπο κάνω κάτι παρορροπητικό είναι λες και δρό πάνω στην βαφιάριζομένη πεπαιθήση ότι ο πόνος δεν θα έπρεπε να υπάρχει να τον εξεφορτωθώ εντελώς εκείνη τη στιγμή να τον ανταλλάξω και να τον διορθώσω να τον ανταλλάξω με κάτι θετικό το είδε και στις ατροφικές

20:06 παιτεραχίες φαντάζομαι που εγώ δεν είμαι ειδική αλλά κάπου και το φαγητό περιέχει μια ποιότητα απόλαυσης μέσα δηλαδή κάπως αντισουσίες και αυτό μπορεί με το που τρώνει η μπουκιά έρχεται κάτι θετικό δηλαδή και στο συναισθηματικό φαγητό φαντάζομαι είμαι θλιμμένος, είμαι ξέρω ντρέπομαι ή οτιδήποτε μπορεί μπορεί να μην έχω καν έρθει σε επαφή δεν έχω προλάβει καν να αναγνωρίσω το συνέστημα και βάζω μια μπουκιά για να νιώσω καλύτερα αυτό είναι μια βασίζεται σε αυτό το, σε αυτή την πεποίθηση ότι δεν το μπορώ δεν το αντέχω Ενώ ας πούμε στη διαλεκτική συμπεριφορική θεραπεία και το manual το αναφέρω γιατί και αυτό πάνω σε αυτό στηρίζεται είναι ουσιαστικά δεξιότητες της διαλεκτικής.

20:54 Οι δεξιότητες αντοχής στο δύσφορο συνέστημα Λέμε ότι χρειάζεται να χρησιμοποιούνται συνειδητά Δηλαδή να μην είναι μια γρήγορη αποφυγή Να γλιτώσω από το συνέστημα Α ωραία να κάνω ας πούμε tip να γλιτώσω από το συνέστημα Όχι έχει αυτή την αργή στάση προς αυτό Κάνω ένα στο παρατηρώ έρχομαι σε επαφή πρώτα Δεν την αποφεύγω έρχομαι σε επαφή το ονομάζω και μετά κάνω κάτι συνειδητά να μπορέσω συμπονετικά να με ανακουφίσω.

21:31 Έχει συμπόνια μέσα η χρήση του τύπου. Δεν έχει να το πετάξω το συνέστημα και να φύγω. Να φύγει από πάνω μου. Έχει, α, αυτό είναι μια στιγμή που υποφέρω. This is a moment of suffering. Πάμε να το φροντίσουμε. Για να μπορώ να λειτουργήσω. Πάω να με φροντίσω για να μπορώ να λειτουργήσω. Να με στηρίξω. έχει και τη στοργική καλοσύνη και τη συμπόνια μέσα δεν έχει αυτό που έχει ας πούμε μια δυνατουρική συμπεριφορά όπως είναι το τραυματισμός, όπως είναι ο αιθισμός όλα αυτά τα καλά που κάνουν οι άνθρωποι και δεν είναι μόνο αυτά Ναι και που το χαρακτηριστικό τους είναι ότι έχουν μια βραχυχρόνια λειτουργικότητα και μακροχρόνια μας κρατάνε δεσμευμένους μέσα σε αυτό το οποίο μας έχει μας έχει πονέσει από την αρχή Ωραία, Εύφυ, σε ευχαριστώ πάρα πολύ, είναι το πρώτο μέρος από δύο μέρες, οπότε δεν σε αποχαιρετώ γιατί έχουμε συνέχεια και έχουμε και τις άλλες δύο δεξιότητες, οποίες όμως θα τις συζητήσουμε στο επόμενο επεισόδιο. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Εγώ ευχαριστώ