Ενσυνειδητότητα και διαλεκτική συμπεριφορική θεραπεία μέρος 2ο
Μιλώντας για…Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Μιλάμε με την ψυχολόγο κ Σαρρή Μαργαρίτα για τις δεξιότητες της ενσυνειδητοτητας στην διαλεκτικη συμπεριφορική θεραπεία για την οριακή διαταραχή προσωπικότητας.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Είχαμε μιλήσει για τις τρεις δεξιότητες του τι κάνω σύμφωνα με τη διαλεκτική συμπεριφορική θεραπεία για να είμαι σε ενσυνειδητότητα. Ήταν η δεξιότητα του να μπορώ να παρατηρώ αυτό που γίνεται αυτή τη στιγμή τόσο στην εσωτερική και εξωτερική πραγματικότητα, να μπορώ να το βάζω σε λόγια και να το περιγράφω στον εαυτό μου, αλλά και στους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφομαι και να μπορώ να είμαι μέσα στη στιγμή, ζώντας όχι για τη στιγμή, αλλά ζώντας στη στιγμή, ώστε να μπορώ να συμμετέχω στο παρόν, στο εδώ και τώρα που λέμε πολύ συχνά στην ψυχοθεραπεία.
Να θυμίσω ότι αυτές οι τρεις δεξιότητες δεν γίνονται ταυτόχρονα, δεν μπορεί κάποιος να παρατηρεί, να περιγράφει, να συμμετέχει την ίδια στιγμή, αλλά πολλές φορές η εναλλαγή τους μπορεί να γίνεται και μέσα σε δέκατα του δεύτερου λεπτού, να παρατηρώ κάτι, να το περιγράφω και μετά να ξαναμπαίνω μέσα στη στιγμή και να συμμετέχω σε αυτό που γίνεται αυτή τη στιγμή.
Μαργαρίτα, γεια σου. Σε ευχαριστώ που ήρθες και στο δεύτερο επεισόδιο του μιλώντας για τις δεξιότητες της διαλεκτικής συμπεριφορικής θεραπείας και σήμερα πάμε στις δεξιότητες του πώς. Πώς θα τα κάνω λοιπόν αυτά τα τρία πράγματα που μας είπε στην προηγούμενη φορά. Καλημέρα και πάλι, Φραγκίσκος. Ευχαριστώ και πάλι για την πρόσκληση.
Οι δεξιότητες του πώς έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Εγώ γίνομαι πολύ ενθουσιώδης όταν μπαίνουμε σε αυτό το κομμάτι στην ομάδα. Ίσως γιατί εγώ αισθάνθηκα ότι έφεραν μεγάλη αλλαγή στη δική μου ζωή, στο πώς βλέπω τα πράγματα. Εδώ έχουμε τρεις διαφορετικές ιδέες. την ιδέα του να μάθεις να υπάρχεις και να παρατηρήσεις και να περιγράφεις τον κόσμο με έναν μη επικριτικό τρόπο και θα το ανοίξουμε μετά.
Την ιδέα του να κάνεις ένα πράγμα τη φορά και την ιδέα του να κάνεις τα πράγματα αποτελεσματικά. Μπορώ να μπω και να αρχίσω να τις περιγράφω μία-μία. Ναι, ξεκινάμε με τη μη επικριτικότητα. Να προσθέσω όμως σε αυτό το σημείο και εγώ τη δική μου εμπειρία. Φυσικά. Ότι έχοντας εκπαιδευτεί και σε άλλα είδη ψυχοθεραπείας πριν συναντήσουμε τη διαλεκτική συμπεριφορική θεραπεία, οι προηγούμενες τρεις δεξιότητες ήταν λίγο πολύ κάτι που όλες οι ψυχοθεραπείες προτείνουν στους θεραπευόμενους.
Δηλαδή αν πάρουμε τον παππού Σίγμουτ, έβαζε τους ανθρώπους να ξαπλώσουν σε έναν τηβάνι και τους έλεγε παρατήρησε τι έρχεται στο μυαλό σου και περιέγραψέ το μου. δηλαδή βάλε την εμπειρία σου την εσωτερική σε λόγια και ήταν η τεχνική του αυτόματου συνειρμού αν το θυμάμαι καλά που ήταν μία από τις πρώτες τεχνικές της ψυχανάλυσης νομίζω ότι και στη γνωσιακή που είναι πιο κοντά στη διαλεκτική λέει πάρε την κάρτα μερολογίου παρατήρησε τι ένιωσες, τι σκέφτηκες πώς αντέδρασες, πώς άλλαξε το σώμα σου και αυτό γράψ' το, άρα περιέγραψέ το Άρα λίγο πολύ ήταν οι πράγματα που τα είχαμε διδαχτεί να τα εφαρμόζουμε εμείς Αλλά και να εκπαιδεύουμε τους θεραπευόμενους μας να το κάνουν Οι άλλες ήταν κάπως λίγο διαφορετικές Οπότε ας ξεκινήσουμε με τη μη επικριτικότητα Νομίζω είχες ένα δίκιο Η μη επικριτικότητα σημαίνει ουσιαστικά μια διαφορετικού τύπου περιγραφή μία επικριτικότητα έρχεται από μια συγκεκριμένη φιλοσοφία την οποία έχει ασπαστεί η διαλεκτική και λέει ουσιαστικά να μάθεις να παρατηρείς και να υπάρχεις στον κόσμο
αφαιρώντας τις αξιολογήσεις και τις αξιολογήσεις είτε θετικές είτε αρνητικές που κάνουμε για τα πράγματα, για τους ανθρώπους, για το συνέστημά μας, για τις σκέψεις μας και να στραφούμε σε ένα πιο περιγραφικό τρόπο ύπαρξης για παράδειγμα μπορεί εγώ να κάνω τη σκέψη ότι νιώθω πολύ εξωτική, είμαι πολύ θυμωμένη με κάποιον και να σκεφτώ ότι είμαι κακός άνθρωπος ή ότι είμαι εγωίστρια το οποίο είναι μια αξιολόγηση του συναισθήματός μου ή μη επικριτικότητα και διαλυκή λένε το να μάθω να παρατηρώ το συνέστημά μου ή τη σκέψη που έχω για κάποιον άλλον άνθρωπο αφαιρώντας αυτές τις ταμπέλες αφαιρώντας την ταμπέλα του εγωίστρια ή κακός άνθρωπος να μείνω σε μια πιο περιγραφική θέση αυτού του πράγματος το οποίο παρατηρώ.
Προφανώς ζούμε σε μια κοινωνία που οι άνθρωποι κρίνουμε τα πάντα και κρίνουμε ο ένας τον άλλον συνέχεια. Αν βάλεις και τα κοινωνικά δίκτυα και χωρίς καθόλου ίχνος ευγένειας πολλές φορές. Σίγουρα. Επομένως η επίκριση είναι μέσα στη ζωή μας. Υπάρχει. Η παρατήρηση όμως γενικά είναι ότι οι ταμπέλες που κολλάμε στα πράγματα είτε είναι θετικές είτε είναι αρνητικές, έχουν την τάση να αυξάνουν πάρα πολύ το συνέστημα, τη συναισθηματική ένταση την οποία βιώνουμε.
Και για πολλούς ανθρώπους αυτό μπορεί να οδηγήσει μια μεγάλη απορρίθμιση σε προβλήματα στην καθημερινότητά τους. Για παράδειγμα μπορεί εγώ να, δεν ξέρω αν είμαι στο πανεπιστημίο και έτσι είμαι σε μια περίοδο εξετάσεως, να πάρω ένα, να κοπώ σε ένα μάθημα. αν πω είμαι χαζή, δεν είμαι αρκετά καλή θα νιώσω πολύ πιο άσχημα μπορεί να με πάρει πιο πολύ από κάτω έτσι που λέμε αν όμως πω ήμουν άρρωστη δεν ήμουν πολύ καλά το πρώιμο διάστημα είπα καλά και αυτό εδώ στη διαλεκτική θα χτυπάγα το γκαμπανάκι στον εαυτό μου και θα έλεγα ήμουν αρκετά πεσμένη έτσι αν το βάλω πιο περιγραφικά και ως αποτέλεσμα δεν κατάφερα να διαβάσω και δεν πέρασε το μάθημα, αυτή είναι η έννοια της περιγραφής, και να αφαιρέσω την ταμπέλα δεν είμαι αρκετά καλή, δεν είμαι αρκετά έξυπνη.
Δεν θα τα καταφέρω ποτέ, δεν θα παραπτυχίω ποτέ. Αυτή η αφαίρεση της ταμπέλας και η περιγραφή της δικής μου πραγματικότητας με βοηθάει από τη μία να καταλάβω τον εαυτό μου καλύτερα, από την άλλη να αντιμετωπίσω κάτι όπως ακριβώς έχει. Η ιδέα λοιπόν εδώ είναι να μάθεις αυτό, να αφαιρείς την ταμπέλα, Τι ταμπέλες που γενικά μας αρέσει. Σου αρέσει στους ανθρώπους να βάζουμε ταμπέλες στα πράγματα.
Αυτό είναι όμορφο, αυτός είναι πολύ καλός άνθρωπος, αυτό είναι καταπληκτικό, αυτό είναι χάλια, αυτό είναι άσχημο, όμορφο. Να ρωτήσω σε αυτό το σημείο. Μία απορία που έχουν αρκετά συχνά άνθρωποι για τους οποίους μιλάμε για την επικριτικότητα, θεραπευόμενοι, θεραπευτές, φίλοι και που ομολογώ ότι και εμέναν με κολλάει λίγο στον τοίχο.
θεωρώντας κάπου μέσα μου το έχουν δίκιο είναι ότι δεν μπορώ να έχω γνώμη. Δηλαδή, ναι, βλέπω έναν άνθρωπο και λέω αυτός είναι όμορφος. Τι πρέπει να πω δηλαδή, να μην πω τίποτα. Μα είναι πολύ περιοριστικό αυτό να μην έχω άποψη, να μην έχω γνώμη, να μην έχω μια αξιολόγηση για μια κατάσταση, για έναν άνθρωπο, για μια συμπεριφορά.
Τι είναι αυτό που μου ζητάτε. Σωστά Εδώ νομίζω από τη μία είναι το να ή τουλάχιστον για αυτό που πάμε να εξασκήσουμε στην ομάδα είναι το να έχεις, στις ομάδες να έχεις συνέστηση ότι η ταμπέλα που κολλάσες είναι μια δική σου ταμπέλα είναι μια δική σου αξιολόγηση πάνω σε αυτό που παρατηρήσεις αυτός ο άνθρωπος από μόνος του δεν είναι όμορφος γιατί είναι ένας άνθρωπος όπως είναι εσύ βλέπεις έναν άνθρωπο προφανώς σου προκαλεί έτσι ένα θετικό συνέστημα ή μια έλξη και αυτό έτσι θα το ονομάσεις όμορφος.
Κάποιος άλλος θα δει τον ίδιο άνθρωπο και δεν θα νιώσει το ίδιο πράγμα ούτε θα χρησιμοποιήσει την ίδια ταμπέλα. Άρα αυτή η ταμπέλα δεν είναι ίδιον αυτού του ανθρώπου αυτού του συναισθήματος αυτής της κατάστασης. Είναι μια αξιολόγηση την οποία θα βάλεις εσύ. Ένα κομμάτι είναι το να καταλάβεις τη διαφορά ανάμεσα στα πράγματα όπως είναι και την αξιολόγηση που έχεις εσύ.
κάποιες από αυτές τις αξιολογήσεις δεν δημιουργούν κάποιο πρόβλημα. Πολλές φορές όμως οι αξιολογήσεις που βάζουμε πάνω στα πράγματα δημιουργούν πολύ έντονα προβλήματα στους ανθρώπους. Φαντάζομαι θα συμφωνήσεις και εσύ σε αυτό. Δηλαδή οι περισσότεροι θεραπευθυντώμενοι που βλέπουμε έχουν έντονες δυσκολίες γιατί αξιολογούν πάρα πολλά πράγματα με έναν πολύ αρνητικό τρόπο.
εννοεί ότι και με ένα πολύ θετικό τρόπο και αυτό μπορεί να δημιουργήσει δυσκολίες. Αυτό είναι επικριτικότητα ή όταν εγώ θεωρώ ότι εφόσον εγώ το νιώθω έτσι ή το πιστεύω έτσι είναι και η αντικειμενική αλήθεια εκεί γίνομαι επικριτικός. Αυτό πάει ίσως πίσω στο κομμάτι στο μυαλό μου της παρατήρησης και της παρήγραφής ότι επειδή εγώ το βλέπω έτσι είναι έτσι, έτσι υπάρχει η ένωση, το fusion ανάμεσα στη δική μου θέση και την πραγματικότητα νομίζω το κομμάτι της μη επικριτικότητας έχει να κάνει με το να παρατηρήσεις τις εξτρά, αν θέλεις αξιολογήσεις που βάζεις αυτό που παρατηρείς δηλαδή αν εγώ συμπαθώ τη Μαργαρίτα πάρα πολύ αυτό είναι μια άποψη που έχω αν θεωρώ ότι η Μαργαρίτα είναι το πιο γαμάτο άτομο ever και περιμένω και οι άλλοι να τη βλέπουν έτσι και δεν καταλαβαίνω γιατί δεν τη βλέπουν έτσι εκεί μάλλον έχω πέσει στην παγίδα της επικριτικότητας.
Δηλαδή αφού εγώ σε νιώθω και σε βλέπω έτσι πρέπει όλοι να το κάνουν αυτό το πράγμα. Αλλιώς είναι άδικη, χαζή ή οτιδήποτε άλλο. Σωστά, εκεί νομίζω να μάθεις να παρατηρήσεις τι η Μαργαρίτα είναι όπως είναι. Εσύ κάνεις τη σκέψη ότι η Μαργαρίτα είναι γαμάτη να είναι η δική σου αξιολόγηση πάνω σε αυτό. Αυτό δεν είναι ένα έτσι ίδιο δικό μου.
Οι άλλοι μπορεί να έχουν μια διαφορετική τοποθέτηση σε αυτό. Μάλλον αυτή η σκέψη δεν θα σου δημιουργήσει δυσκολία. Η σκέψη που θα σου δημιουργήσει δυσκολία είναι ότι και όλοι οι άλλοι πρέπει να βλέπουν αυτό που βλέπεις εσύ. Γενικά η δική μου εμπειρία είναι ότι αν μάθεις να υπάρχεις σε έναν κόσμο χωρίς ταμπέλες όσο γίνεται και αυτό φέρνει μια φοβερή εσωτερική ισορροπία ότι είναι μια από τις μεγαλύτερες αλλαγές που έρχονται στις ζωές των ανθρώπων που μπαίνουν στην ομάδα σίγουρα είναι κάτι που συνέβη πάρα πολύ στη δική μου ζωή ένα φοβερό έτσι εργαλείο μείωσης πολλών αρνητικών συναισθημάτων και μιας παραπάνω έτσι συνειδητότητας του πώς όντως είναι τα πράγματα δεν λέμε εδώ το να μην μπορέσεις να έχεις την δική σου άποψη πάνω σε κάτι Δηλαδή μπορεί κάτι να είναι ωφέλιμο ή κάτι να είναι βλαβερό για εσένα.
Κάτι να είναι ευχάριστο ή κάτι να είναι δυσάρεστο. Για παράδειγμα, το άγχος που μπορώ να έχω εγώ μια μέρα. Μου είναι δυσάρεστο. Σα στους περισσότερους ανθρώπους είναι ένα δυσάρεστο συνέστημα. Δεν είναι όμως ένα κακό συνέστημα. Δεν είναι ένα συνέστημα το οποίο είναι επικίνδυνο. Είναι δυσάρεστο. Μου δημιουργεί μια δυσφορία.
Αυτό δεν είναι μια επικριτική θέση. το να πάρω αυτό το συνέστημα και να πω είναι κάτι το οποίο μου συμβαίνει, το οποίο είναι κακό, είναι επικίνδυνο, θα κάνει τη διαχείριση του συναισθήματος αυτού και ας πει στης κατάστασης πολύ πιο δύσκολο. Όπως και το να κρίνω τους άλλους ανθρώπους. Δεν μιλάμε μόνο για επίκριση προς τον εαυτό μας, είναι και η επίκριση που κάνουμε απέναντι στους άλλους ανθρώπους.
Εγώ το παράδειγμα που δίνω τις περισσότερες φορές στην ομάδα είναι ότι αν είμαι σε ένα φανάρι και ανάψει το έτσι πράσινο και είναι κάποιος από πίσω μου ο οποίος κορνάρει μαγνιασμένα μαγνιασμένα επίκριση κορνάρει επίμονα εντάξει γίνεται γιατί το μαγνιασμένα κορνάρει επίμονα από πίσω μπορεί να πω κάποια χρόνια να έκανα τη σκέψη πάει καλά αυτός τώρα μπορώ να το παρατηρήσω με έναν μη επικριτικό τρόπο να πω όκη έγινε κάποιος από πίσω μου που κορνάρει πάρα πολύ επίμονα, δεν θα μου έρθει αμέσως μια αρνητική στάση.
Μπορεί να μου δημιουργήσει ένα στρες, μια δυσφορία ή έναν εκνευρισμό. Θα μου επιτρέψει όμως να αντιδράσω πιο ήρεμα σε μια στιγμή, ας πούμε, που ένας άλλος άνθρωπος έρχεται και κάνει κάτι το οποίο είναι πιεστικό ή αγχωτικό. Ναι, και ίσως δεν θα χάσεις, εντός εισαγωγικών να το χάσεις, τις στιγμές εκείνες που από πίσω σου αντιμετωπίζει μια πολύ σοβαρή και πήγουσα ιατρική κατάσταση και πρέπει να κάνεις δεξιά για να περάσει και γι' αυτό κορνάρει όχι γιατί βιάζεται για τον οποιοδήποτε λόγο.
Σωστά, σωστά. Στις διαπροσωπικές σχέσεις επίσης. Επομένως όλο αυτό το κομμάτι κάνει τεράστια διαφορά. Πάμε στο ένα-ένα με αυτοεπίγνωση. Ένα-ένα. Ένα πράγμα τη φορά. η ιδέα του ένα πράγμα τη φορά σημαίνει το να μάθεις να εστιάζεις την προσοχή σου στη δραστηριότητα την οποία κάνεις κάθε στιγμή. Επομένως, περιέχει μέσα την ιδέα του να μάθεις να ζεις τη ζωή σου στο τώρα, να φέρνεις το μυαλό σου στην παρούσα στιγμή, σε αυτό που κάνεις αυτή τη στιγμή, χωρίς να διασπάσαι όσο γίνεται.
σε αρκετούς ανθρώπους το μυαλό είναι αρκετά διασπασμένο. Δηλαδή μιλάω εγώ με εσένα τώρα και ταυτόχρονα μπορώ να σκέφτομαι τι θα φάω μετά, τι άλλο έχω να κάνω. Το ένα πράγμα τη φορά σημαίνει το να μάθω όσο μπορώ να εστιάσω τη σκέψη μου στη συζήτησή μας αυτή τη στιγμή, στο τι λέω, τι θέλω να πω, τι μου λες. Ένσταση. Είμαι της γενιάς που μας λέγανε ότι οι ευφυείς άνθρωποι μπορούν να κάνουν multitasking.
Που μας λέγανε για τον Απολέοντα που υπαγόρευε ταυτόχρονα σε πολλούς γραμματείς. Για τον Ιουστινιανό που έκανε πολλές δουλειές ταυτόχρονα. Αυτός κοιμόταν και λίγο. Νομίζω και ο Απολέοντας κοιμόταν λίγο. Δηλαδή ότι το να μπορείς να κατανέμεις την προσοχή σου σε πολλά πράγματα ταυτόχρονα είναι χαρακτηριστικό ευφυίας, ικανότητας και σου κερδίζει χρόνο και είσαι και πολύ επιτυχημένος άνθρωπος αν το κάνεις αυτό το πράγμα.
Τώρα εδώ μας λες τα ανάποδα. Σίγουρα η ιδέα της διαλυτικής που έρχεται από ορισμένες ανατολικές φιλοσοφίες με έναν τρόπο είναι ότι αυτό ίσως δεν είναι η πιο σωστή προσέγγιση αν θέλεις στο να ζήσεις μια πιο ολοκληρωμένη ζωή ότι αυτό που αυξάνει τη σύνδεση με τη ζωή είναι το να μπορείς να ζεις αυτό που ζεις εκείνη τη στιγμή, να υπάρχεις.
Δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να αλλάζεις δραστηριότητα σε κάποιες φάσεις της ζωής σου και σίγουρα ζούμε και σε μια εποχή που οι περισσότεροι από εμάς καλούμαστε να κάνουμε πάρα πολλά πράγματα, ο όγκος των δραστηριοτήτων να αυξηθεί πάρα πολύ. Πάντως η εμπειρία μου, γιατί και για μένα αυτό ήταν πολύ διαφορετικό από αυτό που έχω ακούσει μέχρι εκείνη τη στιγμή και όταν άρχισα να προσπαθώ να το κάνω πράκτης έχοντας διαβάσει και την επιστήμη που υπάρχει πίσω από αυτό άρχισα να συνειδητοποιώ ότι τα επίπεδα του άγχους μου μειωθήκανε μετά από αρκετό καιρό, όχι από τη μια μέρα στην άλλη ότι κουραζόμουν λιγότερο γιατί το μυαλό μου ήταν συγκεντρωμένο σε ένα πράγμα και όταν αυτό στο οποίο ήμουν συγκεντρωμένος ήταν κάτι ευχάριστο ήταν και η απόλευση μεγαλύτερη.
Μετά θυμήθηκα, σήμερα όλα τα παραδείγματα θα είναι ερωτικά ότι συνήθως όταν κάνουμε έρωτα δεν απαντάμε στο τηλέφωνο, δεν βλέπουμε τηλεόραση, δεν τρώμε και συνήθως θέλουμε να είναι κλειστά τα φώτα, να έχουμε κλειστά τα μάτια να μην έχει πολύ εντονοθόρυβο δηλαδή ερχόμαστε σε μια κατάσταση που πραγματικά κάνουμε ένα πράγμα και αυτό δεν μας το διδάσκει κανένας.
Νομίζω ότι γίνεται λίγο αυθόρμητα. Δηλαδή αναζητάμε πώς θα μεγιστοποιήσουμε την επαφή, την απόλαυση και την ευχαρίστηση εκείνη τη στιγμή. Και ξέρουμε ότι δεν γίνονται όλα τα πράγματα μαζί. Παρ' όλα αυτά στην υπόλοιπη ζωή καμιά φορά το χαλάμε. Σίγουρα αυτό είναι μια πτυχή και αυτό που λες ουσιαστικά κάνοντας ένα πράγμα τη φορά αυξάνεις αυτήν την αίσθηση της συμμετοχής.
δηλαδή η συμμετοχή γίνεται δυνατή και έχει συνέχως πιο έντονες εμπειρίες, πιο ολοκληρωμένες εμπειρίες, ηρεμεί το μυαλό, έχει όλο αυτό το αποτέλεσμα. Θα ήθελα να πω ότι η έννοια του ένα πράγμα τη φορά δεν είναι μόνο το πόσες δραστηριότητες κάνεις κάθε στιγμή, έχει να κάνει και με το πού βρίσκεσαι το μυαλό σου όταν κάνεις κάτι.
Ίσως το παράδειγμα που έδωσα στο προηγούμενο επεισόδιο με το να έχεις βγει με ένα φύλλο στη θάλασσα να πίνεις ένα καφέ και το μυαλό σου να είναι στο τι θα κάνεις μετά ή στο τι συνέβη χτες. Η έννοια του είναι πράγματι φορέ είναι να συγκεντρώνεις το μυαλό σου σε αυτή τη στιγμή. Στους περισσότερους ανθρώπους το μυαλό το οποίο τρέχει μπροστά θα δημιουργήσει περισσότερο άγχος, θα γεμίσει εκείνη τη στιγμή με μεγαλύτερη ανησυχία.
και αρκετούς ανθρώπους το αναμάσμα του παρελθόντος και το να φέρνεις σκηνές, εικόνες από το παρελθόν και να τις επεξεργάζεις ξανά και ξανά μπορεί επίσης να έχει ένα πολύ αρνητικό αποτέλεσμα στο πώς βιώνεις τη ζωή σου ουσιαστικά εκείνη τη στιγμή που είσαι ζωντανός πόσο μπορεί να σε ρίξει ή να δημιουργήσει ενοχές ή τύψεις ή άγχος αυτή η διαδικασία που το μυαλό μας έχει την τάση να φεύγει από αυτό που συμβαίνει τώρα και να τρέχει στο μέλλον, να τρέχει στο παρελθόν.
Εδώ διδάσκουμε τη ζωή στο τώρα, γιατί αυτή είναι η στιγμή που ζεις, γιατί ζούμε τη στιγμή δευτερόλεπτο, έτσι με το δευτερόλεπτο και αυτό είναι αυτό πάνω στο οποίο ουσιαστικά έχουμε και έναν έλεγχο και αυτό το οποίο γεμίζει τη συνείδησή μας κάθε στιγμή. Ναι. Και στην τελευταία δεξιότητα, πώς να είμαστε αποτελεσματικοί. Η δεξιότητα λοιπόν που έχει να κάνει με την ιδέα της αποτελεσματικότητας έρχεται να διδάξει το να μάθεις να αντιμετωπίζεις το οτιδήποτε συμβαίνει την κάθε στιγμή με έναν αποτελεσματικό τρόπο, όχι με ένα τρόπο που μπορεί να έρχεται από ένα πείσμα του να κάνεις κάτι σωστά ή έτσι όπως θα έπρεπε ή έτσι όπως το έχεις μάθει, όχι από ένα τρόπο που έρχεται να υποδηλώσει το συνέστημά σου.
Για παράδειγμα, αν εγώ είμαι πολύ τιμωμένη μαζί σου ή με κάποιον άλλον μπορεί το συνέστημά μου να μου λέει ότι πρέπει να εκφράσω αυτό που νιώθω γιατί έτσι το νιώθω και έχω δικαίωμα να το νιώθω και εγώ έτσι νιώθω και άρα αυτό θα κάνω. Το οποίο όμως πολλές φορές μπορεί να έρθει να φέρει ένα αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που ουσιαστικά εγώ θα ήθελα να πετύχω με το να σου πω α, β, γ.
Έτσι. Επομένως εδώ μαθαίνουμε πώς αρχίζεις να έχεις μια επίγνωση που τη νιώθεις και της παρόρμησης που την δει αυτό το πράγμα και πώς μπορώ να το κουμπίσω αυτό στην άκρη. Όχι να μην το νιώθω, να το νιώθω, αλλά να στραφώ προς το να κάνω κάτι το οποίο έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να μου φέρει το αποτέλεσμα που θέλω. Αυτό όλο το κομμάτι έχει μέσα την ιδέα της αποδοχής της πραγματικότητας έτσι ακριβώς όπως είναι.
γιατί για να είμαι αποτελεσματική πρέπει να αποδεχτώ πώς είναι τα πράγματα πώς έχουν και το τι πρέπει να κάνω για αυτό. Πώς πρέπει να αντιδράσουμε. Πολλές φορές το ανθρώπινο μυαλό μπαίνει σε μια θέση άρνησης θέλουμε οι άλλοι να καταλαβαίνουν κάτι ή να φέρονται με έναν τρόπο όπως εμείς θα θέλαμε να φερθούν και δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Επομένως η έννοια της αποτελεσματικότητας έχει να κάνει με το να εστιάζεις πάρα πολύ την προσοχή σου στο τι θες να πετύχεις, τι θέλω εγώ να πετύχω τώρα, ποιος είναι ο στόχος μου. Φεύγεις λίγο από αυτή τη στιγμή, έτσι πρέπει να πας ένα τσάκ μπροστά με την έννοια της αποτελεσματικότητας να σκεφτείς τι θέλεις να πετύχεις να γυρίσεις πίσω, να παρατηρήσεις πώς έχουν τα πράγματα, να τα περιγράψεις με ένα μη επικριτικό τρόπο, όλα όλες οι προηγούμενες δεξιότητες δεν είναι εδώ και να σκεφτείς τι είναι αυτό το οποίο μπορείς να κάνεις έτσι ώστε να μεγιστοποιήσεις πιθανότητες σου να έχεις ένα καλό αποτέλεσμα.
Νομίζω ότι πολλές φορές όλοι μας έχουμε γίνει μάρτυρες της ανάγκης να σκεφτόμαστε με την έννοια της αποτελεσματικότητας, με γνώμονα την αποτελεσματικότητα, γιατί έτσι επιβιώνουμε και διαχειριζόμαστε και τους ανθρώπους κοντά μας με έναν καλό τρόπο σε σχέση με το να κάνω αυτό που παρορμητικά εκείνη τη στιγμή νιώθω ότι θα κάνω.
Μία ανακοίνωση καθυστέρησης της αναχώρησης μιας πτήσης στο αεροδρόμιο μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο στο να κάνει έναν επαναϊπολογισμό να δει πως θα περάσει αυτή την έξτρα ώρα να προγραμματίσει ένα γεύμα αν βλέπει ότι πεινάει ή οτιδήποτε άλλο ή να κάνει έναν άνθρωπο να είναι έξαλλος να φωνάζει τον υπάλληλο που είναι στον εγκυσέ της πύλης αναχώρησης και αν αυτό φύγει εκτός ελέγχου ακόμα και να οδηγήσει σε μια προσωρινή του σύλληψη και κράτηση.
Που εκεί είναι δεδομένο ότι θα χάσει την πτήση. Οπότε μετά θα μπει σε πάρα πολλά δεινά, καινούργια ειστήρια, μεγαλύτερη αναμονή στο αεροδρόμιο κτλ. Που βλέπουμε πάρα πολλούς ανθρώπους που μιλάνε, θα το πω έτσι όπως το λέμε, το τυπό που έγινε μαλακία ή έκανα μαλακία και δεν καταλαβαίνουμε ότι πολλές φορές η μαλακία δεν είναι κάτι που έρχεται τυχαία πάντα ή πάντοτε είναι ουρανοκατέβατη αλλά είναι μια σειρά από αποφάσεις που παίρνουμε οι οποίες δεν είναι καθόλου με καθόλου αποτελεσματικές αλλά ικανοποιούν μια παρόρμηση, ένα πείσμα ή μια ανάγκη της στιγμής χωρίς να συνυπολογίζουν ποιο θα είναι το επόμενο ή το μεθεπόμενο βήμα.
Σωστά, έτσι είναι. Η εννέα της αποτελεσματικότητας σχεδόν πάντα έχει μέσα την ιδέα του συμβιβασμού σε κάποιο επίπεδο, το να μάθεις να προσαρμόζεσαι στην... Ή της αποδοχής πραγματικότητας. Εγώ δεν θα το έλεγα σε εμβιβασμός. Δηλαδή, εάν το αεροπλάνο θα καθυστερήσει, θα καθυστερήσει. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Όσο και να φωνάζω ή να τσακώνομαι με τον υπάλληλο, δεν είναι μέσα στις δυνατότητες του υπάλληλου να φέρει το αεροπλάνο πιο γρήγορα να το προσγειώσει.
Άρα είναι πιο σημαντικό για μένα να εκτονοθώ Παρά να οργανώσω Το πως θα φύγω Και θα επιστρέψω όσο με πίσω Ή θα πάω στον προορισμό σου όσο πιο γρήγορα γίνεται Μετά Που πέφτει το συνέστημα γιατί έχω εκτονοθεί Συνειδητοποιώ ότι τα έχω κάνει σαλάτα Ή ότι Έχω φερθεί άσχημα Έχω δημιουργήσει μεγαλύτερο θέμα Από αυτό που ήταν πριν το θέμα Ναι, σίγουρα ίσως δεν ξέρω σε λέξεις συμφασμός πράγματα να μην είναι η πιο σωστή αυτό που είχα στο μυαλό μου είναι η ανάγκη του να κάνεις κάτι το οποίο δεν συνάδει πάντα με το συνέστημά σου είτε είναι κάτι που πρέπει να υπερβεί ένα συνέστημα και να κάνεις κάτι παραπάνω για παράδειγμα μπορώ να ντρέπομαι ή να αγχώνομαι αλλά στην προσπάθειά μου να προσεγγίσω μια συνθήκη έναν άνθρωπο να πρέπει να κάνω κάτι παραπάνω να συμμετέχω λίγο πιο πολύ σε αυτό που συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να σημαίνει το να μην κάνω κάτι το οποίο έτσι καθορίζει το συνέστημά μου, η παρόρμηση την οποία...
Ή ακόμα και να μην χρησιμοποιώ με αποτελεσματικότητα το συνέστημά μου. Δηλαδή πάλι στο παράδειγμα του αεροδρομίου, αν έχω πολύ μεγάλη αγωνία αυτό μου χτυπάει ένα καμπανάκι. Άρα τι πρέπει να κάνω, μήπως πρέπει να μπω να δω πότε είναι η επόμενη πτήση αν χάσω την ανταπόκριση. μήπως πρέπει να ειδοποιήσω κάποιους ανθρώπους να μην πάνε στο αεροδρόμιο γιατί έχει καθυστέρηση μήπως ας πούμε πρέπει να κάνω κάποια άσκηση για να ηρεμήσω το συνέστημά μου δηλαδή πάλι δεν χρησιμοποιώ το συνέστημα με αποτελεσματικό τρόπο αλλά προσπαθώ να το εκτονώσω και όχι να το ακούσω και να λειτουργήσω σύμφωνα με το συνέστημα μέχρι εκεί που μου παρέχει μία πληροφορία σημαντική δηλαδή έχω πει στη φίλη μου τη Μαργαρίτα να έρθει να με πάρει από το αεροδρόμιο με έχει πιάσει άγχος, θα κατηστερίζω μία ώρα να την πάρω ένα τηλέφωνο να της πω Μαργαρίτα μην ξεκινάς αντί για αυτό βρίζω όλο τον κόσμο και όταν παίρνω τη Μαργαρίτα έχει ήδη ξεκινήσει οπότε θα παρεξηγηθώ και μαζί της γιατί θα μου πει
μα αφού το ήξερες γιατί δεν με πήρες τηλέφωνο απλά τώρα το κάνω λίγο το σενάριο η καταστροφή μετά την καταστροφή μετά την καταστροφή. Αλλά πώς οι άνθρωποι δεν έχουμε βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση και όταν έχουμε ηρεμήσει δεν έχουμε δει ότι δεν υπήρξαμε καθόλου αποτελεσματικοί, ούτε αντιδράσαμε σύμφωνα με το συνέστημά μας έτσι όπως μας λέει ο σοφός μας νους για να μπορέσουμε όσο πιο γρήγορα να πετύχουμε το στόχο μας.
Αντιδράσαμε προσπαθώντας με κάποιο τρόπο να εκτονώσουμε το συνέστημα γιατί το συνέστημα θα εκτονωθεί αν αρχίσω να φωνάζω σε κάποιον ή αρχίσω να τσακώνομαι με κάποιον. Αλλά πάλι δεν με έχει οδηγήσει στο να κάνω αυτές τις αλλαγές που θα με βοηθήσουν να διαχειριστώ μία ανατροπή στα σχέδιά μου με καλύτερο τρόπο. Σωστά. Και ίσως δεν ξέρω, σκέφτομαι ότι υπάρχει και η αντίθετη πλευρά που είναι σημαντική.
Ίσως να αναφέρουμε ότι μερικές φορές το να κάνεις κάτι αποτελεσματικά μπορεί να σημαίνει να χρησιμοποιήσεις το συναισθημά σου γιατί υπάρχουν προφανώς και οι περιπτώσεις που για να μην νιώσουμε κάτι μπορούμε να αποφεύγουμε πολλές καταστάσεις. Δηλαδή, με αγχώνει, θέλω μια καινούργια δουλειά, αλλά αγχώνομαι πάρα πολύ στην ιδέα του να πάω σε μια συνέντευξη.
Δεν πηγαίνω σε συνέντευξη, δεν κάνω αιτήσεις για μια δουλειά. Και το να κάνω αυτό το οποίο λειτουργεί μπορεί μερικές φορές να σημαίνει το αντίθετο. Δηλαδή, να μπω μέσα, να αγκαλιάσω το συνέστημά μου αν θέλεις, να πάρω και το άγχος μου μαζί αγκαλιά που λέω και εγώ και να αρχίσω να κάνω ας πούμε τις αιτήσεις. Πολλές φορές, γιατί οι δυσκολίες δημιουργούνται εδώ είτε όταν ας πούμε αποφεύγεις πάρα πολύ το συναισθημά σου δημιουργεί μια σειρά προβλημάτων.
Αν θες απλά να εκτονώνεις το συναισθημά σου που έλεγες και εσύ πριν δημιουργεί μια άλλη σειρά προβλημάτων. Εδώ το αποτελεσματικό σημαίνει να μπορέσεις να αξιολογήσεις και το συνέστημά σου σαν ένα εργαλείο που είτε σε βοηθά είτε όχι. Αλλά που δεν θα κάνεις απαραίτητα αυτό το οποίο λέει το συνέστημα. Θα κάνεις αυτό το οποίο θα σου φέρει το αποτέλεσμα που θέλεις ή θα βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση.
Πολύ ωραία. Μαργαρίτα, σε ευχαριστώ πάρα πολύ και για τα δύο επεισόδια. Ελπίζω να ήταν λίγο πιο κατανοητές τώρα στους ακροατές μας αυτές οι έξι δεξιότητες της πείγνωσης. Έγινε, είσαι καλά. Σε ευχαριστώ πολύ, Φραγκίσκα.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
