Skip to content
PodBase
Episode 102: Η Ιστορία της Παναγιώτας, Η καλλιτεχνική πορεία προς τη θεραπεία

Episode 102: Η Ιστορία της Παναγιώτας, Η καλλιτεχνική πορεία προς τη θεραπεία

Narratives Ιστορίες Ψυχοθεραπείας
Απρίλιος 18, 2026 00:59:21 Σεζόν 1 Επεισόδιο 102
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Ακούμε την πορεία της Παναγιώτας, μιας γυναίκας που κατάφερε να αποδεσμευτεί από τους περιοριστικούς ρόλους και τις οικογενειακές προσδοκίες του παρελθόντος της. Μεγαλωμένη σε ένα αυστηρό πατριαρχικό περιβάλλον, αντιμετώπισε την απόρριψη και το τραύμα, γεγονότα που αρχικά την οδήγησαν στην αναζήτηση της εξωτερικής επιβεβαίωσης μέσω της υποκριτικής. Η καθοριστική στροφή ήρθε όταν συνειδητοποίησε την αυτοαξία της, μετατρέποντας την τέχνη από μέσο επιβίωσης σε θεραπευτικό εργαλείο.Powered by www.pillowfights.gr 

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Αθήνα, αλλή πάντρη και χωρίς παιδάκια και τώρα την έχουμε βρει στη Βόρεια Ελλάδα παντρεμένη και είμαι μωρό. Σωστά! Περιμέναμε επίτηδες για να μπορέσει να τα κάνει όλα αυτά και να μας εμπλουτίσει τη αφήγηση. Έτσι, αυτό, γιατί όπως είπαμε και πριν, άλλα θα σας έλεγα τότε, για άλλα θα συζητήσουμε σήμερα και αν με παίρνατε και του χρόνου, σίγουρα θα μιλούσα για τελείως διαφορετικά θέματα. Σωστά, Σωστά Ωραία, ωραία, πάμε έτσι να μας συστηθείς Να μας πεις μερικά πράγματα για σένα Με τι ασχολείσαι Αν θέλεις να μας πεις Την ιεκία Και όλα Εγώ λοιπόν είμαι η Παναγιώτα Όπως είπατε Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη Είμαι 30 χρονών 30 μισό είναι γεννημένη τον Οκτώβριο Και πάντα κλαίω γιατί Παρότι είμαι το 95 εγώ δεν είμαι 31 ακόμα Είμαι 30 Ποια είναι η δουλειά του Αφελίστρου Σπούδασα υποκριτική εδώ στη Θεσσαλονίκη Και έκανα το μεταπτυχιακό μου στο Λονδίνο λίγα χρόνια αργότερα Όπου και πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με τη θεραπεία μέσω της τέχνης Ανέβασα κάποια έργα που έγραψα εδώ στη Θεσσαλονίκη αλλά και στην Αθήνα

Και τα τελευταία έξι χρόνια ασχολούμαι με τη θεραπεία μέσω τέχνης και τα τελευταία δύο αποκλειστικά έρχεται δηλαδή από τα φορμάτς του ηθοποιού τελείως έχεις γράψει και σενάρια θεατρικά έχω γράψει τρία έργα και τα έχω ανεβάσει σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, σε σκηνές της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας και έχω φέρει και δύο έργα από το Λονδίνο γιατί μεταφράζω βασικά, όχι απλά μεταφράζω από τα αγγλικά στα ελληνικά και τα έπαιρα στην Αθήνα όπως στη Θεσσαλονίκη και τα παίξανε εκεί Μεγάλη πορεία μέχρι τα 30 όλα μαζί Η αλήθεια είναι ότι εγώ ποτέ δεν αναγνώριζα ένα κάτι ας πούμε που χρησιμοποιούσα και δούλευα και αλήθεια ότι δουλεύα ακόμα για να μην λέμε ψέματα στη θεραπεία μου ότι παρά τα βήματα που κάνω επαγγελματικά δεν έχω αναγνωρίσει ακόμα στον εαυτό μου αυτά που έχω κάνει Δηλαδή ακόμα μέσα, βαθιά μέσα μου Εγώ με την Παναγιώτα όταν μιλάω λέω Εντάξει καταφέρει ακόμα Δεν έχεις κάνει ακόμα κάτι Και ξεχνάω τελείως και την ηλικία μου Αυτό πήγα να σου πω Σου λέω παιδί μου 30 χρονών

Κάτσε μισά λεπτό Έχεις ολοκληρώσει τις σπουδές σου Έχεις ανεβάσει θέατο Έχεις κάνει εκπαιδεύσεις Έχεις κάνει το παιδάκι σου Λέω εντάξει τι θα μπορούσα να έχεις κάνει αυτό είναι βασικά νομίζω που αυτοτιμορούμαστε πάρα πολύ και ζητάμε πάρα πολλά πράγματα από τον εαυτό μας και εγώ είναι κάτι που έχω μέχρι και τώρα εγώ ψυχοθεραπεία ξεκίνησα στα 19 μου τα 19 ε από νωρίς με αφορμή τότε αν και φαινόταν έτσι κάτι επιφανειακό δεν ήταν εν τέλει εγώ ξεκίνησα την ψυχοθεραπεία γιατί ήμουν ερωτευμένη τότε χωρίς ανταπόκριση και μόνο γι' αυτό δεν συζητήσαμε στην ψυχοθεραπεία μου δηλαδή μία που πήγα και είπα θέλω να σταματήσω να είμαι ερωτευμένη και μία που δεν ξένα συζητήσαμε για αυτό τον άνθρωπο ποτέ γιατί δεν ήταν ο έρωτας προς ανταπόκριση ήταν όλα αυτά που κουβαλούσα από το σπίτι μου και αυτά και ουσιαστικά τιμωρούσα τον εαυτό μου, έψαχνα το δράμα δεν πίστευα σε εμένα και έτσι ξεκίνησε η ψυχοθεραπεία Α19 Έχεις αδέρφια Παναγιώτα Έχω η Μη Μεσαία Τρία αδέρφια δηλαδή σύνολο

Έχω μια μεγαλύτερη αδερφή Και ένα μικρότερο αδερφό Και Νομίζω και πιστεύω Ούτως άλλως ότι κουβαλάω το σύνδρομο του μεσαίου παιδιού Και ένας από τους λόγους Λοιπόν που ασχολήθηκα με την υποκριτική Αν και όχι συνειδητά Γιατί αυτό που θυμάμαι Από πάντα είναι ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός Από πάντα δηλαδή δεν θυμάμαι να λέω τις πρώτες μου λέξεις θυμάμαι όμως ότι όταν με ρωτούσαν θέλω να γίνω κάποιος, θέλω να γίνω ηθοποιός οπότε πλέον το γνωρίζω συνήθως τότε δεν το γνώριζα ότι ένας από τους λόγους που ήθελα να γίνω ηθοποιός είναι για να πάρω την προσοχή γιατί μπρίσκεσαι στο κέντρο του κόσμου όταν είσαι πάνω στη σκηνή ναι, ναι, έχεις όλα τα μάτια πάνω σου, αλήθεια είναι ακριβώς, και για καλό και για κακό Ακριβώς και για καλό και για κακό Αλλά δεν έχεις μέσα σε κοιτάνε, σε προσέχουνε Και αυτός είναι ο δεύτερος λόγος που λες Για το καλό και το κακό Ακόμα και όταν είσαι ο κακός Πάλι σε προσέχουνε Έχεις ταυτότητα, σε εκτάνουν Ακριβώς, οπότε αυτός ήταν ο δεύτερος λόγος

Τώρα αυτά τα γνωρίζω πλέον μετά τη θεραπεία Δεν ήταν ότι ήθελα να γεννήσω ποιος Για αυτούς τους λόγους Αλλά στα χρόνια καταλάβαινα Και έβρισκα τον εαυτό μου ήθελα να μήκω σε αυτό το επάγγελμα είναι ότι μπορούσα να πάρω τόσο διαφορετικούς ρόλους γιατί στη ζωή μου έπαιρνα έναν αυτό του καλού παιδιού του θύματος, της μπαμπάνς αργότερα και με πρόσεχαν οπότε και να ήμουν κακιά με πρόσεχαν, έπαιρνα πάλι αγάπη όπως και να έχει, παίρνεις αγάπη γιατί στα τέλος σε χειροκροτάνε άρα και τον κακό να κάνεις σε αγάπη και ο τρίτος λόγος ολοκλήσω ναι ναι συγγνώμη και ο τρίτος λόγος είναι ότι ήθελα να ανήκω κάπου ένιωθα δηλαδή πάντα πολύ παράτερη και ήθελα να ανήκω κάπου γιατί το θέατρο έχει ομάδες και μόνο σου να παίζεις έχω υπάρξει και σε μονόλογο πάντα ανήκεις σε μια ομάδα ή έστω ανήκεις με το κοινό και υπάρχει μια αποδοχή και μια προσοχή Και θα λέγει και της Παναγιώτα ότι αυτά τα βιώματα αναφέρονται μόνο στην σειρά γέννησης ή και κάπως στις ισορροπίες μες στο σπίτι.

Δηλαδή, βούσκε την ήθελες τόση προσοχή απλά επειδή δεν ήσουν ούτε το πρώτο ή το τελευταίο παιδί ή κάπως και οι υπόλοιπες ισορροπίες ήταν πιο... Ήταν και οι υπόλοιπες ισορροπίες. Εγώ ας πούμε ένιωθα πάντα Και το είχα πέρει στην θεραπεία μου Ότι Εμένα η αδερφή μου είναι το καλό παιδί Έχει το τίτλο του καλού παιδιού Στην οικογένεια Η αδερφή σου είναι μεγάλη Το πιο ήσυχο παιδί Εγώ ας πούμε δεν ήμουν σε καμία περίπτωση ήσυχο παιδί Και σε καμία περίπτωση υπάρχω Ο παιδίς σε σύγκριση με την αδερφή μου Οπότε Ήτανε πολύ σύγκριση από την ουτέρα μου ότι κοίτα την αδερφή σου το ένα και την αδερφή σου το άλλο.

Και σαν έφηβη, η αδερφή μου είχε πιο ήρεμη, θα πούμε, εφηβεία, τουλάχιστον όπως την έσυ μητέρα μου, αν τη ρωτήσετε την ίδια, άλλο θα σας πει, εννοείται. Εγώ ήμουν πιο αντιδραστική και προκλητική, θα πω, σε σύγκριση με την αδερφή μου, ότι ήθελα να χωρέσω τα κοντά μου, ήθελα να βγαίνω με αγόρια, ενώ η αδερφή μου ήταν πιο ήσυχη και μαζεμένη.

οπότε σίγουρα ήταν αυτή η σύγκριση έπειτα ήθελα πολύ την προσοχή του πατέρα μου ο οποίος δεν ήθελε να γίνει χθοποιός ήταν κάτι το οποίο συζητούσα για πολλά χρόνια στη θεραπεία μου για πολλά χρόνια είχα το θέμα μπαμπάς στην οικοπτήνη θεραπεία μου γιατί προσπαθούσα και έτσι κάπως κιόλας έγινε όλο αυτό τοξικό θα χρησιμοποιήσω την λέξη στο επάγγελμα γιατί προσπαθούσα χωρίς να το καταλαβαίνω να του αποδείξω ότι είμαι καλή, κοίτα με και είναι επάγγελμα μπαμπά και θα τα καταφέρω και και και και αντί να επικεντρώνομαι στο στόχο μου και στην τέχνη μου και σε αυτό που εγώ αγαπούσα και ήθελα, άρχισε να γίνεται αυτό αρκετά τοξικό υποσυνείδητα για να του αποδείξω ότι μπορώ να του αποδείξω πως οδηγούμαι και να με προσέξει και να πάρω το μπράβο ότι τα κατάφερες ας πούμε.

Είναι επάγγελμα, βγάζεις χρήματα από αυτό, έγινες αναγνωρίσιμη, δεν ξέρω και από τι άλλο. Που τίποτα από αυτό δεν έχουμε. Εκείνος σαν να έλεγε δηλαδή ότι αυτό δεν είναι ένα επάγγελμα και σε εμπόδιζε ή απλά το υποτιμούσε. Η αλήθεια είναι ότι για μένα εμπόδιζε ποτέ και το είδα τώρα πρόσφατα. Όταν άλλαξα δηλαδή ουσιαστικά όταν άφησα τελείως το επάγγελμα του Θωπιού τότε το συνειδητοποίησα ότι δεν με μπόδισε ποτέ γιατί η αλήθεια είναι ότι οι γονείς μου με σπούδασαν και στη Θεσσαλονίκη και στο Λονδίνο δεν είχε ποτέ αντίρρηση να φύγω απ' εγώ το υποτιμούσε, ναι δηλαδή ενώ ποτέ δεν με μπόδισε να πάω στη σχολή μάλιστα αυτός πήγε να με γράψει εδώ πέρα στη Θεσσαλονίκη μαζί πήγαμε το υποτιμούσε, δηλαδή ήταν ότι σιγά και τι θα κάνεις και δεν είναι επάγγελμα αυτό είναι χόμπι και είναι για τεμπέληδες οπότε αυτό ουσιαστικά ότι δεν θα ήμουν ομορφωμένη νομίζω ότι πιστεύει ο περισσότερος κόσμος δεν ξέρω αν υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που τουλάχιστον εντάξει της προηγούμενης γενιάς

δεν ξέρω τώρα καινούργιοι γονείς που πετάγαν τις κούφια τους ας πούμε για τα επαγγελματά τέχνης ακριβώς δεν πετούσαν τις κούφια τους παρόλα αυτά ναι το έχω αναγνωρίσει τα τελευταία δύο-τρία χρόνια ότι παρόλα ό,τι και να έλεγε όμως το έκανε δεν με εμπόδισε αυτό δεν με εμπόδισε να φύγω στο Λονδίνο δεν με εμπόδισε να πάω στην Αθήνα ναι θέλουμε και την ευχή ας πούμε θέλουμε και το κατεμπόδιο εννοείται και για αυτό πολύ καιρό δούλευα αυτό είμαι ακόμα το παιδί το κοριτσάκι του μπαμπά ενώ μεγάλωνα αληθειακά και μεγαλώνουμε ηλικιακά, το παιδάκι μέσα μας αν δεν το φροντίσουμε εμείς και περιμένουμε ακόμα τη φροντίδα από τους γονείς, κλαίει.

Για είμαι αυτό, ψάχνει την προσοχή, ψάχνει την αποδοχή, ψάχνει την αγάπη. Οπότε ήτανε όλα αυτά τα πράγματα. Για να είχες την αποδοχή στο σπίτι σου έπρεπε να είναι πολύ συμμορφωμένος δηλαδή. Δηλαδή αν έμπαινα εγώ στο σπίτι σου, ας πούμε στην παιδική σου λίγη εκεί ήθελα να πάρω πολύ αγάπη και αποδοχή. Τι θα πρέπει να κάνω, να είμαι πολύ ήσυχος?

Ναι, νομίζω... Είναι τώρα πολύ περίεργη ερώτηση, θα σου πω γιατί είναι περίεργη ερώτηση. Νομίζω ότι και οι γονείς μου και αντίστοιχα όλοι οι γονείς, αν δεν έχουν πάρει αγάπη, την αγάπη όπως την εννοούμε, έτσι ακριβώς, δεν μπορούν να τη δώσουν, δεν γνωρίζουν τι είναι για να τη δώσουν. Οπότε, ναι, εμείς ήμασταν στο σπίτι μας αρκετά πατριαρχική οικογένεια, με τον πατέρα έτσι οξυρό να ακολουθούμε, διότι για εμάς αφοσίωση ήτανε ακολουθούμε τους κανόνες των γονιών.

Οπότε όλοι και οι τρεις παιδιά δεν έχουμε παιδικούς φίλους για το λόγο το ότι κάθε Σαββατοκύρια που έπρεπε να πηγαίνουμε στο χωριό, είχαν κάνει ένα εξοχικό ας πούμε και πηγαίναμε εκεί και γι' αυτό έπαιρναν παιδικούς φίλους γιατί δεν πηγαίναμε σε πάρτι, δεν πηγαίναμε μαζί τους οπότε δεν κρατούσαμε επαφές όμως με τα παιδάκια και ήταν πολύ αυστηρός επίσης με το σχολείο, με τους δαθμούς και ήταν και μέσα στο σπίτι δηλαδή τώρα θα φάμε, τώρα θα κοιμηθούμε ήταν πολύ προγραμματισμένα τα πράγματα παρά ότι δεν ήταν στρατιωτικός εκ των απώσων που να χωρέσει τέχνη σε τόσο ναι και νομίζω ότι γι' αυτό αισθανόμουν και παράτερη γιατί και ο πατέρας μας είναι πολύ των θετικών επιστημών Εγώ ούτως ή άλλως ήμουν και των θεωρητικών επιστημών, αλλά και πάντα πολύ έτσι καλλιτέχνική φύση, πολύ νικρή και κουβαλούσα λίγο την ταμπέλα πέρα του μαύρου πρόβατος που είμαι πίσω σαν η Ροπαρμέν.

Προτέ εμπονούσε αυτό το πράγμα και γι' αυτό προσπαθούσα, όπως είναι με τα πάντα, να το αποδείξω ότι δεν είμαι έτσι. Δεν είμαι ορθογραφιστής Ροπαρμένη, είμαι συγκριτοποιημένη, το θέλω αυτό. Θα σου αποδείξω εγώ ότι μπορώ να το κάνω. Και πονούσε και στις δουλειές που έκανα. Γιατί αντί να αφοσιωθώ στο τι θέλω εγώ ας πούμε, δηλαδή να δω.

Είναι το έργο που μου αρέσει για να μπορώ να συνετέχω. Είναι οι συνεργάτες που μου ταιριάζουν. Είναι τα χρήματα που θα πάρω ικανοποιητικά. Δεν κοιτούσα ποτέ τίποτα από αυτά. Και έμπαινα σε οτιδήποτε. Μόνο και μόνο για να υπάρχω στη δουλειά. Που αν τέλει δεν ήταν δουλειά. Δηλαδή επιβεβαίωνα τον μπαμπά μου ότι είναι χόμπι.

Στην στιγμή που δεν πληρονόμουνα, δεν υπήρχε ωράριο, δηλαδή με τις επιλογές μου αντί να φωσιωθώ στον εαυτό μου και στο στόχο μου, επιβεβαίωνα τον μπαμπά μου. Και γινόταν ένας φαύλος κύκλος πολύ πόνου. Πολύ μεγάλη πόνο. Ο πατέρας σου με το ασχολούταν. Ο πατέρας μου ήταν δημόσιο υπάλληλος. Ήταν ένας συνταξιούχος άνθρωπος.

Έχει καμία σχέση δηλαδή με... Λοιπόν, όταν ακούει κάποιος και γνωρίζει και τον πατέρα μου, μπορεί να πιστέψει ότι ήταν στρατιατικός, κάτι παρασυστερεοτυπικά. Όχι, η αλήθεια είναι ότι και ο πατέρας μου προέρχεται από μία οικογένεια. Είναι καταρχάς μοναχοπέδι από μία οικογένεια που ήταν μεγάλος αντιαγωνής που πολένωσε στον πόλεμο.

η γιαγιά μου ήταν στον Ερυθρό Σταυρό και έβλεπε κομμένα χέρια και κομμένα πόδια εγώ το λέω αυτό, ότι εμείς το βλέπουμε στην τηλεόραση και δεν μπορούμε να κινηθούμε το βράδυ όχι να είσαι αυτός ο άνθρωπος είναι καλός ή κακός κάτι πεθαίνει μέσα σου οπότε δεν ήταν φαντάζοντας και καλύτερη μητέρα του κόσμου όπως και ο πατέρας ο πατέρας μου μιλούσε στον πληθυντικό στους γονείς του με τον παντρεύτηκε αυτό θέλω να πω από πάνω του λέει κάτι πόσο ποντα είχαν έρθει πόσο εκεί ήταν αυτά όλα φυσικά εγώ δεν ήθελα να τα δω και δεν με ενδιαφέραν και λογικό γιατί εγώ ήμουν το παιδί τότε και δεν με ενδιαφέραν που προερχόταν ο πατέρας μου όλα αυτά τα είδα στη θεραπεία όχι για να τον δικαιολογήσω σε καμία περίπτωση απλά για να κατανοήσω και πως μεταφέρεται το τραύμα και ότι για αυτό που πήρε πραγματικά έγινε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του και ο καλύτερος πατέρας που θα μπορούσε να έχει γίνει με αυτό που έλαβε.

Ναι, ναι, φυσικά, φυσικά. Η μαμά με τι ασχολούταν? Η μητέρα μας μεγάλωσε. Ήταν κάποτε καθηγήτρια Αγγλικών, αλλά αφού έκανε το παιδάκι της, όπως κάθε ελληνική οικογένεια νομίζω του τότε, και επειδή ο πατέρας μου ήταν στο δημόσιο, θέλω να πω, της είπε ότι όχι, θα κάτσω να μεγαλώσω τα παιδιά σου και η μαμά μου συμφώνησε. Και νομίζω την καλλιτεχνική φυγή στην έχω πάρει από τη μαμά μου, κάτι το οποίο δεν γνώριζα μέχρι που επίσης μεγάλωσα.

Γιατί και αυτό το έκρυβε. Εγώ ας πούμε είχα στο νου μου μία μαμά, η οποία κάνει ό,τι της πει ο σύζυγός της, δεν ασχολείται με τίποτα άλλο πέρα από τα παιδιά της, το οποίο το κουβαλούσα, και η αλήθεια είναι ότι προσπαθώ να μην το κουβαλάω και τώρα, που έγινα κι εγώ μαμά πλέον γιατί λόγω αυτού λόγω αυτού που εγώ έβλεπα γιατί η αλήθεια είναι ότι όλα τα παιδιά βλέπουμε την ιστορία που θέλουμε να δούμε και λέω που θέλουμε να δούμε γιατί καθένας μας έχει το πιστεύω έναν προορισμό να λύσει κάτι με τον εαυτό του και να βρει τον εαυτό του οπότε εγώ έβλεπα τη μαμά μου ως θύμα και έγινε ναι όχι δεν ήταν ο πατέρας μου ποτέ δεν ήταν κακοποιητικός καλά σίγουρα ψυχολογικά ή λεκτικά ας πούμε στη σχέση τους αλλά τι έβλεπα εγώ έτσι οπότε αυτό τα χαρήγανα στις δικές μου σχέσεις επειδή εγώ αυτό έβλεπα είναι έβλεπα τη μαμά μου σαχθήμα ότι δεν δουλεύεις έχεις αφιερωθεί στον πατέρα σου έχεις αφιερωθεί στα παιδιά σου δηλαδή εγώ είχα πολύ διαφορετικά την εικόνα μιας γυναίκας

στην κεφάλι μου και την κατηγορούσα μέσα μου για αυτό το τρόπο ζωής σας το πούμε παρόλα αυτά επειδή αυτό έβλεπα αυτό έκανα δηλαδή μέχρι και πριν το σύζυγό μου όλες μου οι ερωτικές σχέσεις ήταν κακοποιητικές και όχι σαν αυτή που εγώ έβλεπα από τον μπαμπά μου κακοποιητικές και σωματικά και ψυχολογικά και λεκτικά και πρέπει να πω εδώ πέρα ότι παρότι έκανα θεραπεία δηλαδή ήμουνα σε ψυχοθεραπεία εκείνο το διάστημα και παρόλα αυτά, τώρα γιατί το λέω αυτό, γιατί η ψυχοθεραπεία δεν είναι ούτε κουμπί, ούτε χάπι το πένω που πέφτει το πανωκέφαλο.

Θέλει πολύ χρόνο και πολύ δουλειά με τον εαυτό μου. Δεν είναι ότι πάω εκεί πέρα, τι ώρα που μου τα λέει κάποιος. Το θέμα είναι και εμείς τι δουλειά κάνουμε με τον εαυτό μου. Οπότε εγώ παρότι έκανα θεραπεία και ένα το διάστημα, όλες μου οι σχέσεις, μέχρι και πριν το σύζυγό μου που το γνώρισα στις 24 μου ήταν κακοποιητικές Λες και σωματικά ρε Ναι και σωματικά που η αληθινότητα ποιος με γνωρίζει δεν το πιστεύει ότι έχω ζήσει σαν να το κακοποιήσει αλλά τι συμβαίνει εδώ πέρα και πως θα το συνδέσω και όλα σε αυτό και με το θέατρο αλλά και ποιος ήταν ο λόγος που μπήκα στη θεραπεία μεσοτέχνη ενώ φαινόμουνα ήταν η ανδυνάμου προφανώς αρκετά δυναμική και εντάξει με το σώμα μου, με αυτό, να έχω αυτοπεποίθηση είχα πάντα πολύ, να το πω, ενοχές για το σώμα μου, για τη σεξουαλικότητά μου δηλαδή πάντα ένιωθα ότι οι άλλοι με βλέπουν πολύ προκλητικοί το οποίο χασικά το κουβαλούσα από την ητέρα μου και δεν ήταν κάτι που μου λέγανε οι άλλοι δηλαδή επειδή εγώ πάντα χόρευα έτσι μπροστά στον καθρέφτη

ήθελα στην εκπαιδεία μου όπως είπα να χοράω κοντά και μου κουβαλούσε αυτό το πράγμα που δεν ήμουν σαν την αδερφή μου και πάντα μου έλεγε πρόσεχε ξέρω εγώ γιατί ουσιαστικά μου περνούσε ότι εγώ θα φταίω εάν τα γόρια δεν με θέλουνε γιατί κάνω έτσι όπως κάνω όμως σε εισαγωγικά τώρα αυτό το πώς κάνω ποιος ένας τός ξέρει πώς έκανα και δεν της άρεσε και κάποια στιγμή και όλα στα 17 μου χρόνια επειδή έζησα και μια απόπειρα βιασμού και δεν πήραν εμπέση ούτε οι γονείς μου ούτε οι τότε άνθρωποι γύρω μου ούτε ο τότε σύντροφος με τον οποίο ήμουνα μαζί και πέρασε κάπως ότι εντάξει τώρα αφού δεν έγινε μήθες και πολλά δηλαδή ότι κάπως θέω και που έγινε αλλά αφού δεν έγινε και η ολοκληρωτική πράξη ας μην το συζητάμε άλλο κάπως είχε περάσει μέσα μου ότι οκ γι' αυτό με θέλουν οι άντρες, οι άντρες θέλουν τις γυναίκες για το σεξουαλικό μόνο οπότε δεν χρειάζεται να ζητάω και πολλά και πρέπει να κάνω τα πάντα για να μην φύγει ο άλλος από δίπλα μου.

Οπότε με αυτές όλες τις πεπιθείς στο κεφάλι μου κατέληξα να έχω κακοποιητικές σχέσεις. Δηλαδή στην απόπειρα, και αν θέλεις φυσικά μας λες γι' αυτό, κάποιος σου επιτέθηκε άσχετος που δεν ήταν... Καθόλου άσχετος. Ήταν ο θείος της τότε καλής μου φίλης από το χωριό που κάναμε παρέα. Τον ήξερα τον άνθρωπο και είχαμε πάει στη Χαλκιδική όπου αυτός είχε ζώμενα δωμάτια τον ήξερα χρόνια, τον ήξερα από τα 7 μου χρόνια και τότε ήμουν 16, 16-17 χρονών ήταν καλοκαίρι, με κατέβασε μια φορά κάτω να το βοηθήσω με τον υπολογιστή γιατί ήξερα γυνικά ήξερα υπολογιστές να το βοηθήσω τον άνθρωπο και μου επιτέθηκε μέσα στην κουζίνα τώρα μέρα μεσημέρι όλα αυτά γίνονται και με έπιανε, με χούφτονε, με έκανε και για πού πραγματικά είχα άγιο και άγγελο γιατί κάποιος τότε πέρασε, εντάξει χωριό τώρα εκεί πέρα, δεν περνούσε κανένας και μπήκε κάποιος μέσα στο μαγαζί του και με άφησε, με πέταξε και αυτό.

Και δεν με πίστεψε κανένας γιατί από τους γονείς αυτής της φίλης μου είπαν ότι επειδή θέλω να γίνω ηθοποιός έκανα την πρακτική μου. Κάτι το οποίο κουβαλούσα για πολλά χρόνια στο επαγγελμά μου ας πούμε. Δηλαδή ότι έκανες υποκριτική Για να δεις αν θα σε πιστέψουν Ναι ότι είπα ψέματα Ότι ηθοποιώστησαν ψέματα Ακριβώς Δηλαδή να ξυπνήσω να με καεξάγω Να καταστρέψει μια οικογένεια Ο άνθρωπος είχε δύο παιδιά Ξύπνησα μια μέρα δεν ήξερα τι να κάνω Και είπα να καταστρέψω μια οικογένεια Ήτανε από πολλές πλευρές Τραυματικό Όχι μόνο σωματικά τραυματικό Και ψυχολογικά τραυματικό γιατί μου είπαν αυτό που μου είπανε όπως σου είπα, δεν πήραν θέση ποτέ οι γονείς μου είτε γιατί φοβόντουσαν είτε γιατί δεν ξέρω για ποιο λόγο, μέχρι και σήμερα δεν ξέρω για ποιο λόγο, δεν πήραν θέση Οι δικοί σου δηλαδή σου είπαν ότι μπορεί να μην έγινε ή σου είπαν, εντάξει, δεν έγινε και τίποτα συμποχή Οχι, δικοί μου, δεν μου είπανε δεν έγινε Οι δικοί μου είπαν ότι, ok, τέλος τώρα εντάξει μας το είπες, δεν το συζητάμε άλλο

δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι και το κουβαλούσε για πολύ καιρό αυτό στις σχέσεις μου ότι πρέπει να κάνω τα πάντα, πρέπει να υποτάσσομαι ο άλλος με θέλει μόνο για το σεξουαλικό δηλαδή πολύ διαστρεβλωμένης πεπιθύς για πρέπει να κάνω πραγματικά και να είμαι πολύ συνεπής στη θεραπεία μου και στη δουλειά που κάνω με τον εαυτό μου για να τα πετάξω λαχτά από πάνω μου και όταν γνώρισα ουσιαστικά τον σύζυγό μου η ξαδέρφη μου γύρισε και μου είπε ότι είμαι πάρα πολύ τυχερή που τον γνώρισα και της λέω δεν είμαι τυχερή δεν τον γνώρισα όλο τυχαία, τον διάλεξα όπως τόσο καιρό διάλευα αυτούς τους ανθρώπους για κάποιο λόγο γιατί πίστευα ότι αυτοί μου αξίζουν έτσι διάλεξα αυτόν τον άνθρωπο σήμερα να είναι δίπλα μου δεν ήταν δηλαδή ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν με ήθελαν τέτοιοι άνθρωποι εγώ δεν πήγαινα εκεί Ναι και σκέφτομαι ρε παιδί μου ότι όλα αυτά τα καλά στοιχεία που είχες και έχεις δηλαδή ας πούμε λες ότι εγώ καταλαβαίνω όμως το μεταφράζαμε διαφορετικά ότι ήσουν ένα χαρούμενο παιδί

καλλιτεχνικό, χαρούμενο που ήσουν έτσι παιχνιδιάρικο όλα τα καλά στοιχεία που είχε ένα παιδί και σαν ξέρεις αυτό το κομμάτι που καλά κάνεις και το συνδέεις και με τους ανθρώπους που είχαν τα τραύματά τους και αυτά, σαν να έπεφτε πολύ χαρά ρε παιδί μου εγώ αισθάνομαι, σαν να έπεφτε πολύ, στο μείγμα ας πούμε να γινόταν πολύ χαρούμενο και ήταν σαν να λέτε αυτό με τη χαρά δεν την παλεύουμε έχει πέσει πολύ χαρά στο δωμάτιο Η αλήθεια είναι πως ναι και αυτό ήταν και ένα δικό μου κομμάτι που έπρεπε να δουλέψω βλέπω τον κόσμο έτσι, είναι αλήθεια πάντα τον βλέπω εξ αρχής αγνό, παρότι δηλαδή ότι άσχημα και αν έχω ζήσει ο καθένας τέλος πάντων και αν έχει ζήσει εμένα αυτά είναι τα δικά μου τα άσχημα πάντα βλέπω εκ νέων έναν άνθρωπο και θέλω να το γνωρίσω δηλαδή δεν λέω ότι ο κόσμος είναι κακός ή ο κόσμος έχει σκοτάδι πάντα βλέπω το φως τους ανθρώπους και θέλω να το βλέπω αυτό είναι κάτι που έχω επιλέξει εγώ για τον εαυτό μου αλλά ναι πάντα ήθελα να είμαι χαρούμενη

πάντα ήμουν ο άνθρωπος η ρόλη. Πάντα ήμουν άνθρωπος που έκανε τους άλλους να γελάνε, να τρέξω για όλους, να είμαι πάντα χαρούμενη και ποτέ δεν αναγνώριζα και να αποδεχτώ τα τεκά μου σκοτεινά κομμάτια, τα οποία όπως όλοι οι άνθρωποι ζηλεύω ή μόνο, δηλαδή να δείξω φθηνό εγώ σε κάποιον άλλον. Δηλαδή αυτό σκέφτομαι ότι όταν μου λέγανε για την δουλειά μου, ας πούμε την υποκριτική όταν ήμουν χειροποιός που μου λέβαμε ότι έτσι είναι το επάγγελμα δεν σκέφτομαι, όχι δεν είμαι καθόλου έτσι το επάγγελμα όταν ας πούμε είχαν ένα εργοδότη ο οποίος με εκμεταλλευόταν και δεν μιλούσα να πω εγώ ότι όχι δεν θέλω να κάτσω εδώ πέρα γιατί δεν πληρώνομαι δεν έχω έμψημα, δεν είναι αυτό που είπαμε δεν είναι ο άλλος που φταίει εγώ είμαι αυτή η οποία δεν μιλούσα δεν υπερασπιζόμουν τον εαυτό μου να θυμώσω αυτός ποτέ πρέπει πάντα να είμαι η καλή με όλους, η διπλωματική, να τα καλοπιάσουμε, να είμαι στρογγυλεμένα, έτσι να τα ηρεμήσουμε.

Και αυτό με έφερε μετά το COVID, ένα χρόνο μετά, να πει σε κρίση πανικού. Και ήταν και η χρονιά που δεν μιλούσα σε κανέναν για αυτό. Ενώ είχα μπει ήδη στο κομμάτι της θεραπείας, δεν μιλούσα σε κανέναν για αυτό. Πίστευα ότι είμαι τρελή. Δεν το έλεγα καν στην ψυχοθεραπευτριά μου. Για τόσο πολύ λόκαρα και κλείδωνα τα συναισθήματά μου και το σκοτάδι μου.

Γιατί όλοι έχουμε μια φωτεινή πλευρά και μια σκοτεινή. Το πλήγαγα τόσο πολύ που δεν μιλούσα ούτε στην ψυχοδερπευτριά μου για αυτό το πράγμα. Και έλεγα θα πεθάνω ή ας πούμε αν της το πω ως ειδικός και όλας θα με κλείσουν στο ψυχιατρίο. Και πέρασα πάρα πολύ άσχημα γιατί ήρθε όλο αυτό το πράγμα, όλη αυτή η ρόλη που κουβαλούσα και όλο αυτό το η δυναμική και να τρέχω γεωρνήθα και έσκασε.

Δηλαδή ουσιαστικά αυτό είναι το σημασία που το συμβαίνει. Και μπουκώνει και σκάει. Και μου θυμίζει πολύ αυτό που έλεγες ότι Εσύ πίεζες πάρα πολύ τον εαυτό σου Να πετύχει, να πάρει ρόλους Και ενώ Στην ουσία Θεωρητικά εσείς ήσουν οι άτακτοι Τελικά ήσουν πάρα πολύ συμμορφωμένοι Δηλαδή Δημιουργούσες προβλήματα και δημιουργούσες θέματα Και αυτά Και στην ουσία μεγάλωσες Και όσο είσαι πάρα πολύ συμμορφωμένη Να μην ενοχλείς, να μην δημιουργείς πρόβλημα Έτσι ακριβώς Και νομίζω ότι αυτό τελικά, ενώ θέλουμε να αποδείξουμε στους γονείς μας ότι είμαστε αυτοί που λένε, δεν είμαστε.

Γιατί όντως εγώ συμμαχωνόμουνα στις σχέσεις μου, στις φιλίες μου, στη δουλειά μου, ποτέ δεν πατούσα πόδι σε καμία μου σχέση, είτε επαγγελματική, είτε φιλική, είτε ερωτική, να πω ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Θέλω κάτι άλλο. Δεν οτεριάζει αυτό. Ποτέ. σε σημείο να πληγώνομαι να θυματοποιούμε, να νιώθω θύμα και να πιστεύω ότι εγώ είμαι τόσο καλή, μα γιατί μου τα κάνουν εμένα όλα αυτά και πραγματικά πληγωνόμουν και εννοείται πληγωνόμουν, δεν το έβλεπα δεν το έβλεπα γιατί δεν μπορούσα να αποδεχτώ τα αρνητικά μου συναισθήματα, δεν μπορούσα να αποδεχτώ τη σκοτεινή μου πλευρά ξέρεις γιατί εγώ έτσι νομίζω ότι είναι σαν τόσο πολύ που αυτή τη φωτεινή πλευρά την είχαν δαιμονοποίηση. Ήταν σαν να έπρεπε να την υπερασπιστείς εις βάρος των αρνητικών συναισθημάτων. Σαν να έπρεπε να λοκάρεις για να την υπερασπιστείς.

Τόσο που κάπως βεβαιωθούν να σου κοβούν όταν η πρόσβαση στην άλλη πλευρά. Ναι. Κάπως έτσι ένιωθα. Χωρίς να το συνειδητοποιώ βέβαια όλο αυτό. Ξέρεις, έφερε και τη μη θεραπεία. Και μάλιστα αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ. και πώς μου έκανε και το κλικ πλέον να μπω στη θεραπεία μέσω τέχνης γιατί η αλήθεια είναι ότι εγώ λόγω σου που έκανα τέχνη πάντα το θέατρο αυτή ήταν η τέχνη μου και είναι η νέα λήψη γιατί θεραματοθεραπεία κάνω και ψυχόδραμα πίστευα ότι αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να κάνω τον κόσμο καλύτερο δεν ξέρω αν το κάνω ή όχι αλλά αυτό πίστευα ότι αυτό είναι το λιθαράκι που μπορώ να δώσω εγώ σε αυτόν τον κόσμο σε αυτή την κοινωνία οπότε είμαι στο Λονδίνο και έχουμε μάθει με αποκριτικής με έναν καταπληκτικό άνθρωπο και μας έχει πει να φέρουμε σαν ασκησί κάναμε ψυχόδραμα τότε μαζί του δύο ενέργειες δύο πράγματα τα οποία κάνουμε σπίτι μόνοι μας και δεν το ξέρει κανένας άλλος και εγώ είχα φέρει δύο πολύ απλά πράγματα τα οποία μόνο απλά δεν ήταν για μένα

γιατί η καρδούλα μου πονούσε που τα έδειχνα το ένα ήταν ότι χόρευα μόνο μπροστά στον καφρέφτη και το άλλο ήταν ότι διάβαζα το ημερολόγιο μου, άκουγα ελληνική μουσική και έκλαιγα. Και φυσικά μετά έπρεπε να εξηγήσεις γιατί, τι είναι αυτά τέλος πάντων που βλέπουμε, γιατί ο άλλος δεν μπορούσε να καταλάβει τι το δύσκολο έχει να χορεύεις μόνος σου μπροστά στον κατρέφτη.

Και εξήγησα τότε ας πούμε ότι προφανώς χορεύω στα μπαρ και στα κλαμπ τέλος πάντων ή εδώ πέρα στα μαθήματα χορού, αλλά λέω είναι κάτι που κάνω μόνοι μου, δεν το γνωρίζει κανένας, Γιατί έχω τις εναρχές από τη μαμά μου που όταν ήμουν μπροστά στον καθρέφτη δεν με άφηνε να κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, δεν με άφηνε να βλέπω το σώμα μου.

Οπότε το είχα δαιμονοποιήσει να μου αρέσει το σώμα μου και να κάνω κάτι τέτοιο μόνο μου στο σπίτι μου και δεν ήθελα να το ξέρει κανένας ακριβώς για να με χαρακτηρίσουν περίεργοι, τρελοί, όλα αυτά τα επίθετα, τα κοσμητικά, τα ωραία. και το δεύτερο ήταν επίσης λέει τι είναι αυτό τι κάνεις εκεί και διαβάζω το ημερολογιό μου και τα γράμματα τα οποία έγραφα σε αυτό το άτομο το οποίο είχα ξεκινήσει κατά την ψυχοθεραπεία τα γράμματα χωρίς αποστολή ποτέ και έκλαιγα και λέει δεν ξέρω γιατί μου με πίεζε ο καθηγητής με πίεζε με την καλή την έννοια να ψάξουμε γιατί το πρώτο ήλιο και λίγο πιο συνειδητή γιατί το κάνω και δεν το ξέρει άλλος κόσμος. Το δεύτερο, τι είναι αυτό ας πούμε.

Και μου λέει, πιστεύεις, μου λέει ότι μέσα από τον έρωτα πρέπει να είσαι ερωτευμένη για να είσαι καλή ηθοποιός, για να έχω συνέστημα. Ότι μόνο αν είμαι ερωτευμένη χωρίς ανταπόκριση έχεις τόσο μεγάλο συνέστημα γιατί μένει και αυτό εγώ το συνέστημα το χρησιμοποιώ πάνω στη σκηνή και γι' αυτό είμαι καλή ηθοποιός. Και έκλαιγα εγώ τότε γιατί συνειδητοποιούσα ότι δεν είμαι καλή ηθοποιός και χρησιμοποιώ κάτι πρέπει να χρησιμοποιώ κάποιον άλλον ή κάτι άλλο. Και ήταν τότε που μου είπε και πρώτη φορά το άκουσα μου λέει Παναγιώτα είσαι καλή ηθοποιός δεν χρειάζεσαι τίποτα και κανέναν.

Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πόσο θεραπευτική είναι η τέχνη και ήταν η πρώτη φορά που είπα εγώ με αυτό τεμικά θέλω να σκομηθώ που πολλά χρόνια αργότερα έγινε μόνο για να αφήσω το κομμάτι του ηθοποιού γιατί με τα κόπουν και βασάνουν έπρεπε να αποδεχτώ και να αφήσω πίσω μου το κομμάτι του μπαμπά μου να μην τον βγάλω στον πρόσωπο και πρέπει να το αφήσω όντως θα τον επικύρω εσείς είχατε τόση μεγάλη προσπάθεια να τον ακυρώσεις αυτά που έλεγε και τώρα θα τον επικύρω, βέβαια δεν είναι ακριβώς έτσι και αισθάνομαι κιόλας μωρά ότι αυτό που σου είπες σε σχέση με τον έρωτα ότι στην ουσία επειδή δεν επιτρέπονταν και πάρα πολλά άλλα συναισθήματα αυτό να δεν έπρεπε, το άλλο δεν έπρεπε με τον έρωτα εντάξει, άντε, καλά επιτρεπόταν να είσαι ερωτευμένη και να κλαίνεις ναι, το είχα συνδυάσει έτσι στο κεφάλι μου ότι όταν είσαι, κάπως έχεις άλλο θέασμα όταν είσαι ερωτευμένος και κλαίνεις και θυμώνεις και μπορείς να είσαι και τρελός οπότε όλα αυτά τα πράγματα κάπως τα είχα ότι

ok, επειδή είμαι ερωτευμένη που δεν ήμουν αυτόν τον άνθρωπο, δεν τον ήξερα δεν το ήξερα αλλά εγώ ήταν πλατωνικό αυτό, δεν το γνώριζα καλά, ήθελα να ήμουν ερωτευμένη μαζί του για να βιώνω όλα αυτά, για να τα χρησιμοποιώ, για να είμαι καλή αλυσίδα αλλά και για να νιώθεις όχι μόνο για να είσαι καλή ηθοποιός, εγώ καταλαβαίνω Μωρέ, αλλά και για να τα έχεις Ναι, να νιώθω, να μου επιτρέπεται Να θυμώσω, να μου επιτρέπεται Να ζηλέψω Να μου επιτρέπεται να κλάψω Να μου επιτρέπεται, ναι, να γίνω υπερβολική Επίσης, ας πούμε Χαρακτηριζόμουν Και χαρακτηρίζομαι ως υπερβολική Και το είχα ως κάτι που ντρεπόμουν Και πλέον είμαι ότι, οκ Τι πάει να πει υπερβολικό Υπερβολικό στα συναισθήματά μου Ναι, αυτό σημαίνει δεν αντέχουμε αυτά που νιώθεις βασικά.

Σε περισσότερες φορές αυτό σημαίνει. Ναι. Η αλήθεια είναι ότι, καλά ιδιαίτερα στην οικογένειά μου, δεν αντεχόταν γιατί ερχόμουνε εγώ και τους έφερναν όλο το συνέστημα που προσπαθούσαν όλοι να αποφύγουνε. Να μην έχουν, ναι. Και ενώ επειδή με αυτό θα το λέει κανείς, θετικά πράγματα, δηλαδή ένα παιδί που νιώθει, ένα παιδί που γελάει, ένα παιδί που εκφράζεται, ένα παιδί που κοιτάζεται στο καθρέφτη που χορεύει που χαμογελάει δεν θα τα λέγει και κανείς άμα αν τι έχει το παιδί να το πάμε σε έναν ειδικό ναι γιατί τώρα τα ζητάμε αυτά από τα παιδιά δηλαδή είναι οι γονείς που λέουν παίρνουν σεμινάρια για να δουν πως να βοηθάνε το παιδάκι τους και εμείς αυτό δηλαδή τώρα θέλουμε σιγά σιγά να μην με το θυμώσουν εδώ για σένα όχι εμείς όχι να θέλεις Όχι να μην τον αποδέχεις Οπότε ναι όχι εμείς ήμασταν Τριοστοτεί Όχι δεν σε θέλουμε αν φωνάζεις Δεν σε θέλουμε αν μιλάς πολύ Τι μωρή σε παίρνεις την αποδοκιμασία Αυτό δεν είναι ότι Δεν γίνεται να μας αγαπούσανε προφανώς

Είναι αυτό εγώ βίωνα ως παιδί Ναι ναι ναι Η πρώτη σου θεραπεία Παναγιώτα Τι που ήτανε Αν έχεις πληροφόρηση Λογικά γιατί Είναι η αλήθεια ότι δεν τη ρώτησα ποτέ, αλλά θέλω να πω τώρα που τα γνωρίζω, ήταν η συστημική. Και η αλήθεια είναι ότι για πολλά χρόνια συνέχισα τη συστημική και μετά μπήκα και στην ενεργειακή έψυχο θεραπεία, δηλαδή ενεργειακή με την έννοια αυτό το σώμα, να βιώνω στο σώμα μου τι μου συμβαίνει και με αναπνοές και με όλα αυτά.

Κάτι το οποίο εμένα μου ταιριάζει πολύ περισσότερο, ίσως και ως ηθοποιός γιατί ασχολήθηκα πάρα πολύ και ασχολούμαι πάρα πολύ με το σώμα μου και για αυτό με έχει κερδίσει τόσο πολύ η κίνδραματοθεραπεία και το ψυχόδραμα δεν είναι δηλαδή εγώ και πάντα το ξεκαθαρίζω ποτέ δεν θα πω στον άλλον δεν είναι συμβουλεκτική δεν θα δώσω ποτέ συμβουλές δεν θα κάνω ψυχανάλες σε καμία περίπτωση το ότι μπορεί να έχω τις γνώσεις αλλά τις έχω για μένα για να καταλαβαίνω εγώ πράγματα από εκεί και πέρα δουλεύουμε πάρα πολύ με το σώμα και προσπαθώ αυτά που κάνω τα κάνω και εγώ στενά αυτό μου για τα ξέρω πολλές φορές.

Ναι, ναι, ναι. Αλήθεια είναι. Πολλά πράγματα που λέμε σε ένα θεραπευόμενο είναι και μια υπενθύμηση και για μας. Εντάξει, ναι, γιατί εντάξει αυτό λέω ότι είναι είναι επάγγελμα. Όταν ας πούμε με ρωτάνε ότι έχει και τι ας πούμε εντάξει γνωρίζω όπως όλοι φαντάζομαι γνωρίζουν άτομα που είναι όχι κατά της ψυχοθεραπείας αλλά φοβούνται, δεν ξέρω και ας πούμε και εμένα μου έχουν κάνει την ερώτηση και τι ας πούμε σε συμβουλεύει και ξέρει τόσο καλύτερα από σένα και ξέρει καλύτερα από μένα γι'αυτά. Εγώ ας πούμε πάντα το παρομοιάζω με έναν καθηγητή μιας ξένης γλώσσας και μόνος σου μπορείς να μάθεις αγγλικά ας πούμε. Αλλά έναν καθηγητή τον χρειάζεσαι εκεί να σου πει σήμερα θα κάνουμε το ρήμα του μπι. Ξήντερα θα κάνουμε το κούτα. Ξήντερα θα κάνουμε τα λαχανικά, σου βάζει σε μια τάξη τη σκέψη σου.

Εσύ του λένεις. Δεν μπορεί κανένας να σου ανοίξει το κεφάλι. Να σου πετάξει μέσα. Και δεν υπάρχουν και οδηγίες. Δηλαδή, ο τρόπος που εγώ θα γίνω ετυχισμένη και χαρούμενη είναι διαφορετικός από το δικό σου. Ναι, είναι και ακριβώς γνώσεις. Δηλαδή, δεν είμαι το βίβασι γνώσεων. Είναι κάπως συμπόρευση με σχέση. Ναι, και πάλι όμως άλλα πράγματα θέλω εγώ από τη σχέση που φαντάζομαι άλλα εσύ, άλλα η μητέρα μου άλλα η αδερφή μου, οπότε δεν είναι ότι κάποιος στην ψυχοθεραπεία πάει για να ακολουθήσει κάποιο πλαφόν ή κάποιες οδηγίες ή κάτι de facto αυτό είναι είναι ότι σε βοηθάει ο άλλος, τουλάχιστον εγώ έτσι το έχω βιώσει και έτσι προσπαθώ να το αναβιώνω και στις δικές μου ομάδες ότι σε βοηθάει σε κατευθύνει εκεί που θεΐνεις εσύ δηλαδή αυτό σε βοηθάει να κατευθυνθείς στη δική σου προσωπική ευτυχία σου δίνει τα εργαλεία, το πώς θα τα χρησιμοποιήσεις το δικό σου θέμα Ναι, πότε αποφάσισες να αλλάξεις ας πούμε προσέγγιση και να πας στη θεατή μεσοτέχνης Ε, πίεσα για ακόμα μια φορά τον εαυτό μου

έπασα στα άκρα μου, έκανα τη μεγαλύτερη παραγωγή γιατί μέχρι στιγμής τα έργα που ανέβαζα ήταν πιο μικρής παραγωγής πιο ομαδικά και αυτά ήθελα πάρα πολύ να κάνω κάτι φουλ επαγγελματικό και έτσι όπως το είχα στο κεφάλι μου με ένσημα και πληρώ μέσα να το μείνα και δώρα και να είμαι και σωστή στις ώρες μου και να έχω και σκηνογράφο και να έχω και μουσική οπότε πήγα και έφτιαξα, έκανα μια πολύ μεγάλη παραγωγή προφανώς τα έπαιξα έπαθα τα ψυχοσωματικά εκείνο το μικρό διάστημα από τις πρόοδες μέχρι και την παράσταση προφανώς η παράσταση δεν πήγε καλά οικονομικά Ναι γιατί ήταν μεγάλη παραγωγή Πήγε πολύ καλά σε κριτικές όσον αφορά το κοτέλεσμα αλλά προφανώς ούτε για στείο δεν έβγαλα αυτά που βάλαμε τότε και πήγα πολύ στα άκρα λοιπόν τον εαυτό μου ακόμα μια φορά για να αποδείξω ακόμα μια φορά τι θα μπορούσα να κάνω τέλος πάντων είχα βγάλει παντού εξαντήματα σε όλο μου το σώμα είχα πάθει οτίτιβα είχα πέρα πονοκεφάλους πραγματικά ουρολιμόξεις το σώμα μου βαρούσε κόκκινο

ναι από το ένα στο άλλο και δεν σταματούσα και μετά από αυτό έγινε μια πάυση ας πούμε τότε ο σύζυγός μου ακόμη μια φορά που είναι πραγματικά από το μεγαλύτερο στήριγμα μου στη ζωή μου είπε έχεις χάσει το στόχο σου δεν κάνεις εσύ για αυτό το λογοτέχνη μου λέει αν κάτι λέει σε ταυμάζω είναι λέει που δεν το κάνεις για τα χρήματα τότε μου λέει βρες ξανά το στόχος. Άσε, λέει, το μέσον. Το μέσον είναι η υποκριτική που ανεβαίνω πάνω στη σκηνή.

Και βρες, λέει, τι είναι αυτό που θέλεις. Και εγώ αυτό που ήθελα είναι να βοηθάω τον κόσμο. Αυτό πάντα ένιωθα ότι θέλω να κάνω. Μέσω της ιστορίας, μέσω της τέχνης. Οπότε κάπου εκεί έκλαψα πολύ. Πέμφησα. Γιατί είναι πολύ σημαντικό να περθούμε για κάτι που αφήνουμε δίσω μας. Γιατί μιλάμε για χρόνια τώρα, έτσι, από τα Ε, από τα γενοφάσια μου μέχρι και τα πότε το αποφάσισα πριν δύο χρόνια, μέχρι και τα 28 μου, 28 χρόνια να μην ξέρω, να μην έχω άλλη ταυτότητα, να μην έχω άλλο ρόλο, να μην ξέρω τι άλλο να κάνω.

Και να λέω κιόλας, μα αυτό σπούδασα και τι να κάνω, που ξανασπούδασα από την αρχή. Για να είμαι δηλαδή ξανά και με σεμινάρια και με συνέβρεια, τα πάντα όλα για να πάρω τη γνώση, αυτοί καθ' αυτοί της ψυχολογίας αυτοί που χρειάζεται για να μπορώ να κάνω και εγώ τους ομάδες μου και εκεί κάπου είπα ότι τέλος δεν σε κάνω πια ευσχυσμένη ούτως ή άλλως αυτό δεν το κάνω για τα χρήματα ούτε για τη διασημότητα οπότε το κάνω για τη δική μου την ψυχούλα από ότι στην υπόδεική μου ψυχούλα πλέον δεν περνάει καλά μέσα σε αυτό το άφησα το αποχαιρέτησα το αποχαιρέτησα το μέσον γιατί και πάλι με το θέατρο ασχολούμαι. Απλά δεν είμαι πια ηθοποιός πάνω στη σκηνή.

Και σου έχεις ας πούμε αποκλείσει να σε 10 χρόνια να ανεβάσεις μια παράσταση. Όχι, δεν το αποκλείω. Εριοδή και τώρα ξανά έχω το μικρόβιο. Όχι, όχι, δεν έχει φύγει το μικρόβιο και τώρα και που γύρισα πίσω πολύ σκέφτομαι να θα ήθελα να κάνω κάτι, ίσως ερασιτεχνικά να φύγω δηλαδή από αυτό το επαγγελματικό το οποίο καλώς ή κακώς δεν είναι αυτό το οποίο εμένα μου ταιριάζει.

Δηλαδή εγώ όταν είδα πως είναι στο Λονδίνο τα πράγματα και είδα και πως είναι εδώ μέσα από τα δικά ομάδια δεν σημαίνει ότι έτσι είναι επειδή αυτή την εμπειρία έχω εγώ αλλά με βάση την δική μου εμπειρία που ερχόνως μπορώ να μιλήσω δεν μου αρέσει όπως ασκείται το επάγγελμα εδώ πέρα και η κατάσταση έτσι όπως είναι. Οπότε σίγουρα θέλω να ξανακάνω κάτι και κάθε φορά που βλέπω ας πούμε έργα και αυτά και πάντα επιλέγω έργα τα οποία αυτό κάτι αφήνουν κάτι μπορούμε να συζητήσουμε κάπως μπορεί να αλλάξει κάτι να αναζωπυρώσει κάτι μέσα μας να θεραπεύσει κάτι μέσα μας οπότε μπορεί να ξανακάνω ξανά θέατρο με ομάδα αλλά μπορείς έραση τεχνικά και όχι επαγγελματικά δεν υπάρχει δηλαδή αυτό το πράγμα δεν υπάρχει τουλάχιστον εγώ αυτό βλέπω στο θέατρο δεν υπάρχει οι δικοί σου τι είπανε που σταμάτησες στο θέατρο Ο πατέρας μου δεν ξέρει τι κάνω. Δεν ξέρει τι κάνω γιατί είναι ένας άνθρωπος ο οποίος, ακριβώς αυτό, επειδή μεγάλωσε με ανθρώπους όπως είπα που έζησαν στον πόλεμο, ο πατέρας μου εκδηλώνει την αγάπη του με τη δυοσιμότητα.

Έχεις λεφτά παιδάκι μου, είσαι καλά στην υγεία σου, έχεις σπίτι, έχεις θέρμα. Τέλος. Δεν μιλάμε ποτέ για τη δουλειά μου, δεν μιλάμε ποτέ για τη σχέση μου, δεν μιλάμε ποτέ αν είμαι καλά ή όχι με το παιδί μου. Είναι καλά, όλα καλά, αυτό τέλος. Οπότε δεν ξέρει και τι κάνω. Η μητέρα μου από την άλλη ήταν πάντα πολύ μεγάλος ο παδός και μεγάλη φαν και σε όλα τα έργα που έπαιζα, αλλά της αρέσει πάρα πολύ αυτό που κάνω γιατί έχει έρθει σε workshop ας πούμε να δει πως δουλεύω και βλέπει που είμαι καλά γιατί η αλήθεια είναι ότι και με τη μητέρα μου ήταν τώρα την βρήκα, τώρα που έκανα παιδί την βρήκα, ήταν πάντα μια σχέση πολύ ένταση, πολύ με ένταση πάντα να την έχω απέναντί μου και νιώθω την πρώτη φορά την βρήκα οπότε βλέπει ότι είμαι καλά μέσα σε αυτό γιατί έχει δει πόσο πόνο έχω βιώσει και πόσο απογοήτευση βασικά όντας ηθοποιός μόνο και αυτό είναι χαρούμενο για μένα και ο πατέρας μου είναι απλά δεν ξέρει ακριβώς τι κάνω σου λέει είσαι καλά παιδιού Ο μπαμπάς έρχονταν στις παραστάσεις

Ο μπαμπάς έχει έρθει σε μία παράσταση εδώ στη Θεσσαλονίκη δεν ερχόταν γενικότερα και μάλιστα θυμάμαι την πρώτη φορά που έκανα κάτι ήμουνα στα 19 χρονών ήμουνα που έγραψα το πρώτο μου έργο και το παίζαμε σε μπάρα έκανα μπάχα για τότε με κομμωδίες και αυτά και του ζήτησα να έρθει δεν ερχόταν και θυμάμαι που έκλαιγα και του φώναζα και του λέω θέλω να έρθεις και εσένα θέλω ήταν, ήταν, κουβαλούσα πολύ το τραύμα αυτό το θέλω, το όλα καθέλω την αναγνώρισή σου και δεν ερχόταν ήρθε μια φορά τότε σε μια άλλη παράσταση αλλά έμαθα με τα χρόνια και τη θεραπεία να διώχνω τις προσδοκίες και να αγκαλιάζω αυτό που μου δίνουν δηλαδή να μην προσπαθώ πια ούτε να αλλάξω τους γονείς μου ούτε το παρελθόν δεν αλλάζω το παρελθόν δεν ξέρω κάποιες τι μου βρουν ναι, εννοείς να μην είσαι με αυτή τη φαντασίωση ότι θα ήθελα να έχω το γονιό που θα ήθελα εγώ όχι το γονιό που έχω.

Ναι, το οποίο δεν γίνεται και νομίζω αυτή είναι η δουλειά μας σαν παιδιά γιατί το διάβασα σε ένα βιβλίο του Κόρχη Μπουκάη και μου τέριξε πάρα πολύ ότι η δουλειά των παιδιών είναι να απορρίπτουμε τους γονιστούς για να μπορέσουμε να χαράξουμε δικό τους δρόμο. Οπότε πιστεύω και εγώ όσο καλή μητέρα και να γίνω όσο και να δουλεύω τον εαυτό μου όσο και να προσπαθώ το δικό του δρόμο.

Απλά καλό είναι να μην κουβαλάμε τόσο πολλά τράμπατα. Ναι. Σωστό να σε απορρίψει με την ησυχία του ας πούμε. Να πω πιο ομαλά. Να γίνει η δουλειά του λίγο πιο γρήγορα. Πιο άμεσα. Δεν ξέρω. Αλλά αυτό έμαθα δηλαδή με τα χρόνια να δέχομαι αυτό που μπορούν να μου δώσουν. Εντάξει το οποίο δεν είναι πάντα εύκολο. Δεν είναι πάντα τόσο απόλυτο όσο το λέω τώρα για να είμαι ειλικρινής.

Δηλαδή, ενώ είναι ότι υπάρχουν στιγμές που μέσα μου είναι... Εντάξει, γιατί το έπαιρες αυτό. Εντάξει, νομίζω ότι με τη θεραπεία δεν σου φεύγει κάτι, δεν είναι ότι ξεχνάς κάτι ή που λόγεται τελείως. Είναι ότι μαθαίνεις να το διαχειριζεσαι πιο άμωσα. Λόγιστα, εμένα αυτό μου έχει δει η ξεμπειρία μου. Διάντια, ας πούμε, να είμαι πληγωμένη και να κλαίω 10 μέρες, μέσα σε πέντε λεπτά πλέον το έχω βιώσει το έχω ξεσπάσει και γυρνάω στην ότι οκ όλα καλά, εγώ πλέον είναι η μαμά του αυτό μου στο παιδάκι που έχω μέσα μου εγώ το φροντίζω γιατί εγώ ξέρω γι' αλίτερα πώς να φροντίσω το παιδάκι μέσα μου από κάποιον άλλο Ναι Στην τωρινή σου οικογένεια σου βγαίνει ακόμα και αν το μαζεύεις μετά σου βγαίνει να είτε να κάνεις το συμμορφωμένο παιδί είτε να κάνεις να διευκολύνεις πολύ, να γίνεις πολύ καλή και να βαρύνεις, σου βγαίνει αυτό.

Η αλήθεια είναι και να κάτι με το οποίο ασχολούμαι αυτόν τον καιρό στη θεραπεία μου, ότι ενώ έχω πάρα πολλή βοήθεια από τις μαμάδες, τη δική μου και του σύζυγου, και ενώ ο σύζυγος συμμετέχει πάρα πολύ ενεργά. Θεωρώ δηλαδή ότι είναι τους καλύτερους μπαμπάδες όλου του κόσμου. με πιάνω να σκέφτομαι όχι εγώ πρέπει να τα κάνω όλα όχι κλαίει εγώ κάνω κάτι λάθος δηλαδή τιμωρώ πάλι πάρα πολύ τον εαυτό μου μου βγήκε δηλαδή πάλι αυτός τους δύο μήνες τον πιέζει τον εαυτό σου και όλοι μου λένε πόσο καλά τα κάνω πόσο προσπαθώ δεν το βλέπω δηλαδή είναι σαν να περνάω μια μήν ξανά λούπα αυτού που περνούσα στα επαγγελματικά μου και δεν μπορώ αυτούς τους δύο μήνες δεν έχω αναγνωρίσει καθόλου τι κάνω με το παιδάκι μου και με πιάνουν πολλές φορές αυτό το εγώστεο που κλαίει που είναι μωρό, δηλαδή τώρα που είμαι ψύχραιμη και σου μιλάω, ναι είναι μωρό και λέει, έλα τι θα κλάψεις θα κάνει, ναι θα παίξεις κιθάρα, τι θα κάνει τι να κάνει και με πιάνω ας πούμε ότι πρέπει να τα κάνω

όλα σωστά που δεν υπάρχει σωστά και λάθος, δηλαδή όταν είμαι ψύχραιμη δεν τα καταλαβαίνω, αλλά εκείνη τη στιγμή με πιάνει ότι αυτό πρέπει να συμμορφωθώ, πρέπει να τα κάνω τα σωστά, πρέπει να αποδείξω δεν ξέρω σε ποιον ότι είμαι καλή μαμά. Έχει γυρίσει μια αλήθεια αυτό το κομμάτι. Ναι μωρέ, θα σου πω, εντάξει η φιλοσοφία γενικά που μου περιγράφεις από την οικογένειά σου είναι ότι η ζωή είναι αγώνας και θέλει, είναι δύσκολη και θέλει αγώνα η ζωή.

Οπότε εντάξει, ξέρεις, ένα παιδί όταν έρχεται στο κόσμο αναδεικνύει περισσότερο αυτές τις αξίες ότι θέλει αγώνα ένα παιδί, θέλει προσπάθεια αλλά νομίζω ότι τάξει ότι την έχεις δώσει την απάντηση μωρέ, λες η ζωή δεν θέλει μόνο αγώνα, θέλει και χαρά, θέλει και ευχαρίστηση Ναι, αυτή είναι η αλήθεια δηλαδή αυτό που είπες είναι κλικ ότι εμείς μάθαμε αυτό ότι όλα είναι αγώνα πρέπει να προσπαθείς για τα πάντα μη σταματάς με τίποτα ποτέ δεν είναι αρκετό και αυτό είναι το πράγμα δηλαδή εγγονιά θα πάντα ανεπαρχείς γιατί αυτό ποτέ δεν είναι αρκετό και τώρα με το παιδάκι που η αλήθεια είναι το παιδί ότι ό,τι έχεις το μεγενθύνει επί 10 το υπογράφω αυτό ναι και είναι καλό γιατί σου παίρνει μπροστά σου το πρόβλημα ή το πρόβλημα το θέμα προς επίλυση που αυτό που είναι να λύσεις να δουλέψεις που ακόμα τι ακόμα θέλει περισσότερο δηλαδή ακόμα θέλει περισσότερο προσοχή και βλέπω ποια πράγματα που είναι πολύ σημαντικό έχω αφήσει όντως πίσω μου και έχουν λήξει για μένα

σχέση ας πούμε που πλέον δεν θα κάνω τα πάντα και όχι επειδή ήρθε το παιδί πριν έρθει το παιδί και εν τέλει ήρθε και μου επιβεβαίωσε ότι οκ έχω αφήσει πίσω τη χρηματοποίηση, έχω αφήσει πίσω το να είμαι ο ρόλος της μαμάς, εις αιώνους αλλά μου έφερε ξανά μπροστά μου αυτή την ανεπάρκεια αυτό που είναι αγώνα που λες και εσύ Λοιπόν, εντάξει γιατί αν είναι πάρα πολύ δύσκολη ο αγώνας πότε δεν φτάνει Ναι, πότε δεν φτάνει και ενώ έξω θέλω και να λέω αλλά και να δείχνω ότι όχι ρε παιδιά η ζωή είναι ωραία είναι όμορφο, ελάτε να τη διασκεδάσουμε πάμε να χαλαρώσουμε εντάξει και μέσα μου δεν το λέω σε μένα Ναι Στο παιδάκι μέσα μου Γιατί νομίζω ότι Όταν έρχεται ένα παιδί σε αυτόν τον κόσμο Μας ξανακάνει και εμάς λίγο παιδιά Και μας βάζει σε αυτόν τον εκκλωβισμό που μπορεί να ζούσαμε Όταν ήμασταν παιδιά Που στην ουσία εσένα ο εκκλωβισμός μπορεί να μην ήταν Ναι παιδί μου να σου μάζουν καυτά αυγά Κάτω από τις μασκάλες Αλλά ήταν σαν να σε Κάπως να σε αποστερούν Από όλη την ποικιλία των συναισθημάτων

Ναι Και νομίζω ότι αυτό που λέζει Παιδί μου τώρα είναι ότι Μάλλον πρέπει να επανέλθω στην ποικιλία Γιατί ένα μωρό είναι πρόκληση Δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι μόνο χαρά Έτσι έχει και προκλήσεις Έχει και δυσκοπίες Έχει και αγωνίες Αλλά δεν μπορεί να το δεις μόνο έτσι Γιατί άμα το δεις μόνο έτσι Πρέπει να αγωνιστείς για το παιδί σου Και πρέπει να είσαι ο καλύτερος γονιός για το παιδί σου Το παιδί σου θα πει είχα έναν αγωνιστή γονιό αλλά δεν έπαιρνες και πολύ καλά μαζί μου ε αυτό είναι το θέμα και αυτό είναι αυτό που μου έφερε εμένα μπροστά με το παιδί μου ότι πρέπει να αποδεχτώ όλες μου τις πλευρές ότι φυσικά και είμαι παρούσα για αυτό αλλά είμαι άνθρωπος, κουράζομαι δηλαδή έχω και ένα σώμα, θυλάζω οπότε υπάρχουν φορές που πονάει το στήθος μου που πονάει η πλάτη μου όταν τον έχω πολύ ώρα όσο μες στην μπάλα για αγκαλιά για να κοιμηθεί ψυχολογική κούραση γιατί αυτό Μπαίνω στη λούπα, πάμε.

Μιλασμός, άλλαγμα, παιχνίδι, να είναι. Ξανά. Οπότε, μου έφερε μπροστά μου ότι μαμά, δεν μπορώ να μιλήσει, αλλά αυτό μου λέει μαμά, πρέπει να αποδεχτείς όλες τις πλευρές. Πρέπει να αποδεχτείς ότι δεν είσαι τέλεια και δεν σου ζητάω να είσαι τέλεια όπως σου ζητούσανε. Σου ζητάω να είσαι άνθρωπος. Σου ζητάω να είσαι και χαρούμενη και λυπημένη και νευριασμένη και εξαρλημένη.

Και όλα τα παιδιά μπορεί να το χαίρονται αυτό Δηλαδή όταν Αν πάρεις μια καλή πρίκα Από το γονιό σου ότι Ήταν άνθρωπος ο παιδί μου Κάπως όλοι αρχίζεις και εσύ να μην φοβάσαι Γιατί αν έπρεπε να σου χροντίσεις Το παιδί σου με ένα χαμόγελο στα χείλη συνέχεια Ως τα αυτιά Και να είσαι συνέχεια κούραστος Φρουρός του παιδιού σου και τα λοιπά Εντάξει παιδί Δεν γίνεται Μα ακριβώς και τα παιδιά η αλήθεια είναι και δεν μιλάω ως μαμά δύο μηνών μιλάω ως παιδί τριάντα χρονών τα παιδιά δεν κάνουν αυτό που τους λες τα παιδιά κάνουν αυτό που βλέπουν και αυτό που είσαι ακριβώς, οπότε όσο και να του λέω εγώ αγάπη μου, να αγαπάς τον εαυτό σου να σέβεσαι τον εαυτό σου, να τον αποδέχεσαι εάν δην δει να το κάνω εγώ στο δικό μου τον εαυτό δεν πρόκειται να το κάνει αν βλέπει μία μαμά που δεν αποδέχεται τα σκοτάδια της θα θέλει και αυτό να είναι μονίμως χαρούμενο για τους άλλους γιατί αυτό θα βλέπει ό,τι και να του λέω εγώ ναι αγάπη μου να αποδέχεσαι τον εαυτό σου όχι να αγαπάμε τώρα και το κλάμα

να αποδεχόμαστε και το θυμό εάν η μαμά του παιδιού δεν αποδέχεται το θυμό γιατί να το κάνει αυτό να στεγνιπιά οντα μέχρι που μεγαλώνουμε αυτό φτάνουμε κάποια στιγμή να κάνουμε θεραπεία αλλά πρώτον δεν πάνε όλοι οι άνθρωποι για θεραπεία τόσο νωρίς που θεωρώ ότι ξεκίνησαν σε μια πολύ προημιλιακή, προημινό, ενήλικη. Πραγματικά νωρίζει, ναι, πραγματικά νωρίζει.

Και επίσης υπάρχουν και άνθρωποι που δεν πάνε ποτέ είτε από φόβο, είτε επειδή ντρέπονται για αυτά που αισθάνονται, είτε επειδή, εντάξει, είμαστε και λίγο πίσω, μια πλήρη ακόμα θεωρείται, υπάρχει ο στερεότυπο στην Ελλάδα, δηλαδή ακόμα δεν κοιλάγει πολύ για αυτό, Δηλαδή και εμάς στη δικιά μας παρέα που είμαστε 30 έως 35, 40 ξέρω εγώ χρονών άνθρωποι, ούτε η μισή δεν πάνε σε ψυχοθεραπεία.

Και εμείς ας πούμε που το λέμε πολύ ανοιχτά με τον συζυγό μου, ότι έχω ραντεβού με τον ψυχολόγο μου, έχω... Α, ναι, πας και εσύ ξέρω εγώ. Και φαίνεται πολύ... Και τι έχεις. Έχω ραντεβού με τον ψυχολόγο. Ναι, κάτι πρέπει να έχεις. ενώ για μένους η θεραπεία είναι ότι αυτό διαχειρίζομαι αυτά που αισθάνομαι διαχειρίζομαι τις καταστάσεις της ζωής μου δεν είναι ότι ντε και καλά κάποιος πρέπει να έχει ιστορικό όπως ας πούμε είπα απόπειρα, όχι κακοποίηση, όχι δηλαδή πρέπει κάτι ντε και καλά να υπάρχει κάτι πολύ κακό στο ιστορικό του άλλου για να πάει σε θεραπεία αυτό δεν μπορώ να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου είναι απλό αλλά μόνο απλό δεν είναι είναι σαν να λέμε πάω στο γυμναστήριο γιατί μόνο άμα μου το έχει πει ο καρδιολόγος ας πούμε ότι πεθαίνω πάω στο γυμναστήριο γιατί είμαι παχύσαρκος όχι δεν μάνα μόνο η παχύσαρκος στο γυμναστήριο πάω σε ξέρετε τι θέλεις να έχεις φροντίζεις το χώμα σου ναι ακριβώς και νομίζω ότι ακόμα είναι ταμπού και στερεότυπο δηλαδή επίσης

πολύ, νομίζω δεν έχω γνωρίσει μέχρι στιγμής έναν άνθρωπο εκτός θέλω να πω κύκλου που να γνωρίζει την ίδρια μαθοθεραπεία. Ενώ ας πούμε στο Λονδίνο που ήμουνα και έτσι τα συνέντρα που παρακολουθώ ακόμα που είναι στην Αγγλία είναι πάρα πολύ διαδεδομένη θεραπεία. Εδώ ο κόσμος ακόμα με ρωτάει και μου παίρνει τηλέφωνο γιατί θέλει να έρθει. Τι είναι λέει πρέπει να ξέρω θέατρο Θα κάνουμε, θα ανεβάσουμε παράσταση Μαθογλόγια, ναι Και τους το εξηγώ Και δεν το καταλαβαίνουν Και λέω, οκ, θα έρθετε Σε ένα workshop, όχι στην κλειστή ομάδα Θα δείτε αν σας αρέσει και θα φύγετε Και κάθε φορά στο workshop τελειώνω και λέω Αυτό είναι, παιδιά μου, η θεραπεία Αυτό που βιώσατε, κανένας δεν μπορεί να σου πει τι είναι η θεραπεία Είναι αυτό που βιώνεις εσύ Ναι, εντάξει, περιγράφει κάτι να πει στον άλλον Εντάξει, έχουμε όμως ότι αρχίζει και ανεβαίνει το κομμάτι της θεραπείας μέσω τέχνης, μέσω χορού, μέσω κίνησης, μέσω...

Ναι, χοροθέατρο, ναι. Υκαστική θεραπεία, έχουμε την υκαστική θεραπεία, το χοροθέατρο, γραμματοθεραπεία, ψηφόγραμμα. Τα πράγματα που πάντα χρησιμοποιούσαμε, δηλαδή και στην απία, ας πούμε, talk θέραπη, πάντα χρησιμοποιούσαμε τέτοια στοιχεία, δηλαδή πάντα ζωγραφίζαμε, πάντα κάναμε role playing πάντα κάναμε κινήσι αλλά νομίζω ότι είναι ένα πιο οργανωμένο κομμάτι που μεταβαίνει και σε μια άλλη εποχή ρε παιδί μου μα το κάνουμε τους άλλους και στη ζωή μας όσοι το καταλαβαίνουν δηλαδή όταν βλέπεις μια ταινία και αυτό σε αγγίζει και μετά βγαίνουμε έξω και τη συζητάμε, μια παράσταση, ένα θέατρο με ένα βιβλίο που διάβρωσες και ερχόμαστε και το συζητάμε και μένω με άγγιξε αυτό και ταυτίστηκα με εκείνον Αυτό όλο είναι μια θεραπεία Συνειδητοποιείς κάποια πράγματα για τον εαυτό σου Το κάνουμε στη ζωή μας Εντάξει προφανώς στη θεραπεία είναι όλο πολύ πιο Το εγκεμμένο πιο οργανωμένο Ακριβώς Αλλά θέλω να πω υπάρχει ούτως ή άλλως στη ζωή μας Και εξαπανέκαθεν υπήρχε

Δηλαδή από τα σπήλα που ζωγραφίζανε Μέσα για τις αναπαραστάσεις της ζωής τους Και όλη η ελληνική μυθολογία Τα πάντα γύρω μας ήταν για να καταλάβουμε και είναι για να κατανοήσουμε τον άνθρωπο. Ναι, ναι, και αυτό. Και η λογοτεχνία και το θέατρο και η νηματοχώρα όλα αυτά είναι για να κατανοήσουμε τη συμπεριφορά του ανθρώπου.

Αυτό μου είχε πει και ένας σκηνοθέτης ότι είναι ο ηθοποιός. Συγγνώμη που σε διακόψα, αλλά μου είχε πει κάποτε ένας σκηνοθέτης ότι ο ηθοποιός είναι ο παρατηρητής ανθρώπινης συμπεριφοράς, ο οποίος καλείται να το εκτελέσει πάνω στη σκηνή. Και αυτό είναι. Καθώς έτσι πηγαίνουμε στο κλείσιμο Θες να μου πεις αν σκέφτεσαι κάτι για το μέλλον Αν επιθυμήσεις κάτι Αν κάποιους Όχι απαραίτητα στενούς στόχους Όνειρα, πιέδια Για να κλείσουμε με ένα κομμάτι από το μέλλον Σκέφτομαι αρχικά Σκέφτομαι να μεγαλώσουμε το παιδάκι μας Τώρα εκεί είμαι επικεντρωμένη Και να το μεγαλώσουμε αυτό Με πολλή αγάπη Ούτε χαρά, ούτε λύπη Να υπάρχει χαρά, να υπάρχει λύπη και ο θυμός όλα τα συνέπεια. Είμαι πολύ αγάπη να συνεχίσω εννοείται να δουλεύω με τον εαυτό μου γιατί εννοείται ότι ως θεραπεύτρια τέχνης δεν μπορώ να καλώ τον κόσμο να έρχεται και να μου λέει «Α, εγώ δεν κάνω, εγώ είμαι καλά».

Εσείς δεν είστε καλά, εγώ είμαι καλά. Οπότε αυτό που θα ήθελα αυτό που έχουμε για μένα είναι πάντα να συνεχίσω να εξελίσσομαι, να δουλεύω κομμάτια μου. Να αυτόν τον καιρό χρειάζεται να δουλέψω όπως ξαναήρθε στο φως την ανεπάρκεια και τώρα έφτασε στο κομμάτι της μητρότητας θέλω πάρα πολύ να ξαναρχίσω εννοείται γιατί αυτόν τον καιρό κάνω πάυση από τα μαθήματά μου και από τις ομάδες μου και όχι μόνο για να παίρνω και δύναμη για να γυρνάω στο σπίτι πιο δυνατή αλλά είναι κάτι το οποίο με γεμίζει πάρα πάρα πολύ και με κάνει και εμένα καλύτερο άνθρωπο δηλαδή και για μένα είναι η θεραπεία αυτό το κομμάτι ως θεραπεύτη Δηλαδή για μένα είναι θεραπεία με όλες αυτές τις ιστορίες και όλα αυτά που δουλεύουν.

Οπότε αυτά είναι τα όνειρα τώρα. Να ζω το τώρα για πρώτη φορά τον τελευταίο καιρό. Να είμαι παρούσα και να σταματήσω να είμαι είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον. Πολύ ωραία. Να σε ευχαριστήσουμε πάρα πολύ που μας έδωσες αυτόν τον χρόνο και αυτή την περίοδο που ξέρουμε ότι είναι απαιτητική και που μοιραστήκαμε όλα πολύ όμορφα και πάρα πάρα πολύ χρήσιμα πράγματα που συζητήσαμε νομίζω θα είναι πολύ βοηθητικά για όλους Αυτό ελπίζω βασικά και από το podcast που το ακούω εδώ και δύο χρόνια για μένα αυτό είναι το πιο σημαντικό ότι μοιράζοντας όλες τις ιστορίες μας πιστεύω πολύ στεναρά ότι έστω και ένα να βοηθήσουμε κάνουμε καλό με την προσωπική μας ιστορία να μιλήσει, να δώσει βήμα σε δικές τους σκέψεις, στα δικά τους συναισθήματα αισθήματα, να μιλήσει τον περιγύρω του για αυτό που αισθάνεται, να εκφραστεί, να μην το κρατήσει μέσα του. Και κάνετε εξαιρετική δουλειά και εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ που με καλέσατε. Ευχαριστούμε και εμείς, ευχαριστούμε και τους ακροατές μας

για την παρέα και θα τα πούμε στο επόμενο επεισόδιο.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00