Episode 111: Παρουσιάζουμε το Recording the Dialogical Self ανεξάρτητο podcast
Narratives Ιστορίες ΨυχοθεραπείαςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Παρουσιάζουμε το ανεξάρτητο podcast Recoding the Dialogical self. Μπορείτε να ακούσετε όλα τα επεισόδια με τους προσκεκλημμένους ομιλιτές του Διεθνούς Συνεδρίου για τον Διαλογικό Εαυτό 2026 που μας έδωσαν αποκλειστικές συνεντεύξεις. Ακούστε τα όλα εδώ https://open.spotify.com/show/033ZuC5W7rOBAEzv2ZuMUi?si=4d5d4e7259d944faΤο πρώτο επεισόδιο.Ακούμε αυτή τη συνέντευξη στα πλαίσια του Διεθνούς Συνεδρίου για τον Διαλογικό Εαυτό icds 2026 Thessaloniki ο Δρ. Hubert Hermans αναλύει τη δημιουργία της Θεωρίας του Διαλογικού Εαυτού η οποία αντιλαμβάνεται την ανθρώπινη ταυτότητα ως ένα σύνολο από πολλαπλές εσωτερικές φωνές.Ο Hermans περιγράφει τη μετάβασή του από τις τυποποιημένες ψυχολογικές μετρήσεις σε μια μέθοδο αυτο-αντιπαράθεσης, όπου ο διάλογος μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος ενισχύει την προσωπική ανάπτυξη.Υποστηρίζει ότι οι εσωτερικές αντιφάσεις δεν αποτελούν προβλήματα προς επίλυση, αλλά πηγές νοήματος που οδηγούν σε μια βαθύτερη, μη ναρκισσιστική ενότητα.Επιπλέον, ο Hermans συνδέει τη θεωρία του με τις προκλήσεις της σύγχρονης κοινωνίας, προτείνοντας την αποδοχή της αβεβαιότητας και του ανοιχτού διαλόγου ως αντίδοτο στον δογματισμό και την πόλωση.Τέλος, τονίζει τη σημασία της ενσυναισθητικής ακρόασης στην κλινική πράξη, προτρέποντας τους θεραπευτές να βλέπουν τον άνθρωπο πέρα από τις άκαμπτες διαγνωστικές κατηγορίες.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
και σήμερα είμαι πολύ ευχαρισμένος να είμαι συνδεδεμένος με τον Δ. Χέρμαν. Καλώς ήρθατε. Είναι πολύ ωραίο να έχετε μαζί μας. Ας ξεκινήσουμε από την θεωρία αυτή. Πώς καταλήξατε να δημιουργήσετε την θεωρία, πώς καταλήξατε να σκεφτείτε σε έναν κόσμο που προσπαθεί σκληρές απαντήσεις, μονοφωνικές απαντήσεις, πώς καταλήξατε να σκεφτείτε αυτό.
Όταν πέρασω στην ιστορία, την προσωπική μου ιστορία, τότε, πρώτα και πρώτα, ήμουν σχεδιαστής στη Νάιμεγκ, στη Νέσσα, και έκανα ένα εργαλείο στον νότια της Νέσσα, στις κολλαμίνες, που ήταν να κλείσουν σε αυτό το στιγμό. Στις 70' οι κόλμινες έπρεπε να κλείσουν και τότε ο ψυχολογικός έργος έλαβε την ερώτηση πώς μπορούμε να επαναγνωρίσουμε, να αναδιατρέψουμε τους εξωτερικούς εργαζόμενους στις κόλμινες σε εξωτερικούς εργαζόμενους, γιατί υπήρχε μια αναπτυξιακή εταιρική εταιρία.
Υπότιτλοι από την Υγεία Υγεία Υγεία σε επιτυχημένους χημικοδοτές. Αυτές οι δύο αριθμοί ήταν η αξιοθέτηση και η αξιοθέτηση. Και το εξαιρετικό επίπεδο ήταν ότι η αξιοθέτηση ήταν ακόμα πιο σημαντική από την αξιοθέτηση. Άρα, ήμουν χαρούμενος με αυτό το αποτέλεσμα και μεταγραφήκα, γεννήθηκα ένας τεστ-κεντρικός και μεταγραφήκα ένα αξιοθέτημα-αξιοθέτησης.
Είναι μόνο ένα ερωτήριο, ένα στρατιωτικό ερωτήριο για να μετρήσουμε την αξιοθέτηση της αξιοθέτησης. Ωστόσο, μερικές χρόνια μετά, έλαβα μια ευθύνη να έρθω στην Αμερική, όπου συνέβη μερικούς από τους ιατές μου, τους ιατές μου φυσικούς. Και υπήρχε σε αυτό το στιγμό, το τέλος των 1960, υπήρχε μια πυροβολή της ανθρωπιστικής ψυχολογίας, όπου η συνδέευση, οι σχέσεις, η ατμόσφαιρα και η κοινότητα ήταν πιο σημαντικά από την επιτυχία, την συμπέραση.
Έτσι, έγινα πολύ αντίθετος σε ό,τι είχε να κάνει με την επιτυχία, το να γίνει καλύτερο από εμάς, την εξέλιξη, κλπ. γιατί ήθελα να έχω κάποια προσωπική σχέση με άλλον άτομο. Έτσι, έγινα αρκετά αγόριστη γιατί εγώ με πρόκεινα να ακούσω ότι ακολούθηκα τις κυριαρχικές αξίες της κοινωνίας. Από αυτό το σημείο, ήταν ένα πολύ εντυπωσιακό σημείο να είμαι σε ένα άλλο χωριό και να έχω μια νέα ιδέα ότι πρέπει να ακολουθήσω μια άλλη κατεύθυνση.
Και αυτή η καταστολή ήταν, στην πραγματικότητα, το ερώτημα ποιο τρόπο, ποιο προσπάθειο είναι υγιεινό και καλό για τον άνθρωπο. Δεν είναι μόνο για την κοινωνία και δεν είναι στρατιωμένο και δεν είναι ένα ριτουάλ με πολλαπλή επιλογή ερωτήματα, αλλά σας ρωτώ τις ερωτήσεις, πλήρως, σκεφτείτε για το παρελθόν σας, σκεφτείτε για την παρουσία σας και σκεφτείτε για το μέλλον σας και τι βρήκε σημασία.
Στην βάση αυτών των ερωτήσεων, τέλος, αναπτύσσασα έναν τρόπο απαραίτησης προστασίας. Είναι πραγματικά ένα πιο σύντομο τρόπο για απαραίτηση προστασίας. Και αυτό ήταν το ξεκίνητο του διαλογού, γιατί όταν εφαρμόσαμε αυτό το τρόπο στην πρακτική, η πρώτη μου γυναίκα ήταν ψυχοθεραπευτής και μπορούσαμε να εφαρμόσαμε αυτό το τρόπο κάθε μέρα στην ψυχοθεραπεία, μετά έγινα να καταλάβω πόσο σημαντικό είναι δύο είδους διαλόγους.
Το πρώτο είδος είναι να έχεις ένα καλό διαλόγιο με τον θεραπευτή, που προσέχει καλές ερωτήσεις, ανοιχτές ερωτήσεις, όχι πολλές, και σε εγκαταλείπει να αναφέρεσαι στον εαυτό σου, στον παρελθόν, το παρελθόν και το μέλλον, και στις σύνδεσεις μεταξύ παρελθόν, παρελθόν και μέλλον. και το άλλο διαλόγιο ήταν το εσωτερικό διαλόγιο του εαυτικού του.
Γιατί όταν εγώ προσέχω ένα ανοιχτό ερώτημα, ένα καλό ερώτημα, ο εαυτός απέναντι απαντά με το ερώτημα του εαυτικού του. Είναι ένα είδος αντιπλήρωσης μεταξύ εξωτερικού και εσωτερικού διαλόγου και αυτό ήταν το πρωτο, το κράτος της διεθνής θεωρίας. Σε έναν εποχή όταν χρησιμοποιούσαμε το παρελθόν μόνο για να καταλήξουμε το παρελθόν, η ψυχοθεραπεία ήταν για να δούμε το παρελθόν, για να καταλήξουμε το παρελθόν, όχι για να δούμε το παρελθόν, το παρελθόν και το μέλλον ως ιστορία ή ως συνεχόμενη.
Αυτό είναι σωστό. Είναι το ρίξιμο ότι σε πολλές, πιθανότητα, αρχαιοθεραπείας, και επίσης σχετικά με ψυχοαναλυτικές θεραπεύσεις. Το παρόν είναι δείξιο ως ένα είδος κατάστασης, όπως η παρουσίαση. Οπότε όταν έχω κάποιες προβλήματα, αυτές είναι κατάστασες από ένα είδος εσωτερικός κατάστασης με τον πατέρα μου και την μητέρα μου.
Το κατάστασες της οιδίπης, για παράδειγμα, είναι αυτός ο κατάστασας, που μεταρρύθμιζε μεταρρύθμιση, σε σχέση με άλλους ανθρώπους. Αυτή δεν είναι καθόλου η βασική στρατήρα της διαιολογικής θεωρίας της εγκαιρίας, γιατί και σε αυτό το μέτρο της εγκαιριασμού της εγκαιριασμού, πιστεύουμε ότι δημιουργούμε, υπάρχουν φυσικά ενδιαφέροντα γεγονότα στο παρελθόν, αλλά και στο ίδιο στιγμό δημιουργούμε και δημιουργούμε το παρελθόν μας.
Οπότε, ανάλογα στο καλό σύστημα με τον ψυχοθεραπευτή, Μπορώ να σκεφτώ με έναν διαφορετικό τρόπο το παρελθόν μου από πριν και μπορώ να επικεντρωθώ την σχέση με τον πατέρα μου, με την μητέρα μου, ακόμα και όταν πεθαίνουν, μπορώ να καταλάβω πόσο σημαντικοί ήταν για μένα όσα μου έδωσαν και μπορώ να είμαι ευχαριστής στους παππούς μου και αυτές οι χρώρες, πραγματικά, και επικεντρωθώ τα παρελθόν μου.
Επίσης, μπορώ να μεταφέρω στο μέλλον μου, έγινε σήμερα ένα συμποδιο, όπου το εαυτό μου εγκαλείται. Επιτέλους, φανταστείτε ότι είστε 35 χρόνια πιο μικρό από τώρα. Εντάξει, είστε σήμερα το εαυτό σας. Τι πείτε, ποιες ερωτήσεις έχετε. Ας πάρουμε αυτό το εαυτό μας, το πηγαίνουμε στο παρελθόν και μετά να έχουμε μία διαλόγη μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος.
Αυτό είναι το διαλόγιο του εαυτό. Και μετά μπορεί να είναι ότι τα συγκεκριμένα πράγματα στον παρελθόν μου γίνονται πιο σημαντικά, ως επίπεδο να πάρουμε την θέση του μέλλοντος και να την αφήσουμε στο παρελθόν. Και πώς αντιμετωπίζεις την αμμύβολη, έχεις τόσα φωνή, μικρά φωνή, δεν είναι αλλαγμένοι, μερικοί λένε κάτι διαφορετικό, μερικοί λένε κάτι άλλο, είναι δύο αρκετοί, αλλά υπάρχει μια αμοιβολία εκεί.
Ξέρετε, αυτό είναι μια πολύ βασική πράγματιση. Αντιμετωπίζεις την νόση της αντιμετωπίσης. Ο πρόβλημας στην ψυχολογία είναι ότι η αντιμετωπίση δεν είναι λογική, δεν είναι ρασιαλή. Και πρέπει να είναι σχεδόν. Ναι, πρέπει να είναι σχεδόν. Έτσι, πρέπει να είναι αποφασίστατο. Η διαιολογική θεωρία της αυτοκίνησης, η DST, λέει το αντίθετο.
Οι αλλαγές είναι μια πλήρη σωστή σημαντικότητα. Όταν μπορείς να βρεις τις αυτοκίνητες σου, αυτό είναι μια βάση για την ανάπτυξη. Για παράδειγμα, όταν έχουμε μια πολύ πλήρη αυτοκίνηση, Η μεγαλύτερη πρόκειται για να έχουμε έναν θετικό σύνολο αισθήματος. Σε αυτό το σχέδιο, τα κακά μου πλευρά, τα σκληρά μου πλευρά, όπως να είμαι ευγελματικός ή να θέλω να πάρω αντίθεση ή να θέλω να είναι η άλλη άνθρωπος πέτος, τα σκληρά μου πλευρά, τα αποφασίζω, δεν τους δω, δεν τους δώσω φωνή.
γιατί αντιμετωπίζουν με την πλούσιμη μου αισθήματος. Όταν το κάνω, νομίζω ότι έχω έναν ευαίσθητο εαυτό μου, που είναι παντρευμένος και επιτυχημένος και πλούσιμο με την αισθήματος. Έτσι, αφαιρώ την αντιμετωπίση με την αισθήματος μου, την πλούσιμη, και τις σκοτεινές μου σκοτεινές θέσεις. Είναι πολύ πιο ασφαλής να δείξεις και να οφείλεις τις σκοτεινές σου θέσεις, να τις φτιάξεις σε επαναστασία με τις θετικές σου θέσεις και μετά να δημιουργείς έναν διαλόγιο.
Είναι πιο ασφαλής, γιατί τότε είσαι πιο ενωμένος, αλλά η ενότητα δεν είναι ένα αρχείο, δεν είναι ένα πραγμα, δεν είναι μόνο ένα δεδομένο. Η ενότητα είναι ένα αξίωμα. Έτσι, μετά από το να έχετε αναγνωρίσει την αυτοκίνηση και τις αντιδράσεις, τότε είναι δυνατόν να καταλήξετε ένα σώμα αυτοκίνησης, που είναι αυτοκίνηση στην αυτοκίνηση ή αυτοκίνηση στην αυτοκίνηση, που είναι επίσης ένα τρόπο αντιδράσεις που είναι καταγραφικά ωραία.
Πώς μπορείτε να «διαβάζετε» κάποιον που είναι επιτυχημένος με την χρήση του μόνος του εαυτό του να τον εναντιώσει για τον εαυτό του. Γιατί είμαι πολύ επιτυχημένος, όλοι με γνωρίζουν, έχω αυτοσυνότητα, έχω πολλά χρήματα και πρέπει να πεθάνω από αυτή την θέση στην θέση της ειδικής. Ένα από τα προβλήματα της παρουσιακής κοινωνικής κοινότητας και της κουλτούρας είναι το τι λένε μερικοκρατικό ενδυνάμωμα.
Τι σημαίνει αυτό? Είναι ότι σχεδιάζεσαι ως έναν ενδυναμωμένο με τις δικές σου φορές, με την συμμετέχεια πίστη ότι όλα τα οποία επιτρέπεις στη ζωή σου είναι αποτέλεσμα της δικαιοσύνης σου και της δικαιοσύνης σου. Αυτό είναι ο μηρυθροκρατικός οικονομικός. Δεν είναι ευκαιριασμένος ότι υπάρχουν κριτικοί που περιγράφουν την κουλτούρα μας σε σχέση με την κουλτούρα του ναρσισμού.
Όταν έχεις αυτή την ωραία αυτοκίνηση και αυτή την επιτυχιακή αυτοκίνηση, η οποία είναι πραγματικά πολύ λιμιμένη, αποκτίνεις και αποφύγεις πολλές αντιμετωπιστικές μέρες του εαυτό σου, με το ρίξιμο ότι θα γίνεις ένας ναρσιστικός προσωπικός ή προσπαθείς για έναν αρκετό εαυτό που έχει μια μεγάλη ευκαιρία να αγκάσει, γιατί δεν είσαι προσπαθής για αγκάσεις.
Λοιπόν, προσωπικά θα σας πω, θα σας πω αυτό και στο κίνητρο μου, εξελίξαμε με μια νέα κοινωνία θέσεων. Και έτσι, εμπιστεύτηκα, απαιτώντας αυτό για εμένα, είμαι ευκαιριστής ή είμαι αγκάς. Ωραία, οπότε, σημαίνει ότι χρησιμοποιώ το όνομα «όρ». Είμαι επιτυχημένος ή είμαι αφιερωμένος. Λοιπόν, πραγματικά δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτές τις ερώτησες, σε σχέση με το «όρ-όρ», γιατί κάποιες φορές νιώθω επιτυχημένος.
Κάποιοι άνθρωποι έρχονται μέσα μου και λένε «είσαι πολύ επιτυχημένος» και τότε λέω «χμ, δεν ξέρω, συνήθως νιώθω αφιερωμένος, επίσης». Άρα τέλος, σκεφτόμουν τι θα είναι όταν θα τα πιστέψουμε μαζί. Εγώ είμαι ένας επιτυχημένος φαίλεας. Είμαι ούτε ούτε ούτε. Όταν το εφαρμόσα αυτό, διδάσκασα ότι αυτή η συμπτώση, το οποίο ονομάζω τρίτης θέσης, μια συλλογή από δύο άλλες θέσεις, που υπάρχουν, στην πραγματικότητα, σε συλλογή, αλλά όταν τις συγκέντρω σε τρίτη θέση, υπάρχει μόνιμη αιτία στον εαυτό μου.
Και σε αυτό το σημείο, εγώ πιο εξαρτάμφησα, και όχι μόνο για να αραιτηθεί τα επιτυχίες μου, αλλά και για να αποφασίσω τα αγκά μου. Έτσι, σε σημείο αγκάς, μπορούσα να πω μουσική, αλλά και κάποιες φορές Εάν είμαι επιτυχημένος, και μπορεί να γίνω ναρσίστης, τότε πω στον εαυτό μου, «Γεια, αλλά είσαι και εσύ». Αυτά είναι τα πράγματα που δεν ήταν τόσο καλά.
Η ευκαιρία αυτής της συμπιστείας είναι ότι μάθεις. Μάθεις από τον εαυτό σου, γιατί το καλύτερο μάθημα είναι η αφήγηση. Είναι το προσπάθειο του συμφωνικού επιτυχήματος, που είναι ακολουθείς από την αφήγηση. και φαίνεται και φαίνεται και φαίνεται. Είναι ένα τρόπο διαφορετικού επιτυχίας και φαίνεται, αλλά να τα γράψεις μαζί είναι ένα υγιεινό παράδειγμα.
Ναι, και συνήθως οι άνθρωποι ασφαλίζονται απλά από το πως έχω μία γωνία, είμαι φαίνεται ή πρέπει να είμαι επιτυχημένος. Ακριβώς. Έχεις ένα τρόπο του διουαλιστικού συστήματος, το διουαλιστικό συστήμα είναι, είτε είσαι επιτυχημένος με το φόβο ότι γίνεις ναρσιαστικός, ή είσαι ένας φαγητής και μετά γίνεις ανθρωπιστής. Αυτό επέστρεψε και στην κοινωνία.
Έχεις, για παράδειγμα, να είσαι κονσερβατικός ή λιβαλός. Έχεις να είσαι προ-LGBT ή αντι-LGBT. Έχεις να είσαι προ-Κριστιαν ή αντι-Κριστιαν. Αυτό επέστρεψε και στην κοινωνία. Αλλά, παρακολουθήσαμε σε αυτή τη κοινότητα να δημιουργήσουμε έναν μορφό εαυτό. Επομένως, σημαίνει ότι είσαι ή αυτό ή αυτό. Είσαι προ ή αντίθετο. Πού βρίσκεσαι, α, το πιο μου αγαπημένο είναι αυτό και είμαι αντίθετο.
Επομένως, είναι ένα σπίτι μεταξύ προ και αντίθετο. Και η εξοπλισμό της διεθνής εαυτίας είναι να δούμε πραγματικά την αντίθεση των προ και αντι, την αντίθεση των χαρούς και των ανθρωπίνων, την αντίθεση των επιτυχίων και των αγκώσεων, την αντίθεση του παρελθόντος και του μέλλοντος. Οι αντίθετες είναι επίσης επίσης επισκεπτικά για τη διεθνή εξέλιξη.
Και στην άποψή μου, έχουμε στην κοινότητα την ελλογία που γνωρίζουμε τι είναι το εαυτό μας. Όταν σας ρωτώ, μπορείτε να σηκώσετε εκεί το εαυτό σας, τυπικά οι άνθρωποι σηκώσουν με το χέρι τους ή το κεφάλι τους. Το εσωτερικό. Ναι, στον κεντρικό. Επίσης, εξελίξαμε από την υλικία, η υλικία είναι ότι ο εαυτός μου είναι μέσα στην κορυφή μου.
Αλλά αυτό είναι μια κατανοητική κατάσταση. Ήταν ήδη ο Βίλιαμς Τζέιμς, φιλοσόφος και ψυχολογός, το 1989, που προσφέρεται την εξέλιξη μιας εξελίξης εαυτός του, Αυτό σημαίνει ότι δεν είμαι μόνο εγώ, αλλά είμαι επίσης αυτό που είναι μου. Για παράδειγμα, η γυναίκα μου, οι παιδιά μου, ο πατέρας μου, η μητέρα μου, οι φίλοι μου, το σπίτι μου, η nature που υπάρχει γύρω μου, ανήκουν με εμένα.
Και μετά πάμε στην αρχή της διαιλόγικης θεωρίας. Η διαιλόγικη θεωρία της αρχής της θεωρίας κάνει διαφορά μεταξύ των εσωτερικών και εξωτερικών θέσεων. Για παράδειγμα, εγώ με θεωρώ ως έναν αυτοσυνήθος, στο παρελθόν, ακόμα περισσότερο από τώρα, αλλά και ως ένας αναγνωστικός. Και ήμουν επίσης ένας αρνητής στην σχολή, στην πρωτοβουλία.
πέρασαν, υπόσχεσες υπόσχεσες. Και, πραγματικά, η δουλειά μου ήταν να βρει μια απάντηση σε αυτές τις αρχαίες υπόσχεσες. Ο πρόβλημας είναι, πρώτα και πρώτα, ότι έχουμε αυτή την μορφή κατάσταση του εαυτό μας, σε μορφή κοινωνία, όπου είσαι προ ή αντι. Η προκλήση για εμάς είναι πρώτα να δούμε την αυτοκομιτικότητα μας, να δώσουν τα διάφορα μέρη ένα όνομα και μετά να τα βάλουν σε κοντάξ ώστε να μπορούν να ακούσουν κάθε άλλη.
Είναι δυνατόν ότι ακούω την σκοτώσή μου, την σκοτώσή μου. Και όταν κάνω αυτό μπορώ να ρωτήσω, εννοείς, για παράδειγμα, όταν είμαι πολύ αμφιβολιστής, πολύ αμφιβολιστής, μπορώ να λέω, εννοείς, νομίζω ότι είμαι πολύ αμφιβολιστής, Τα βάζω εκεί σε ένα σακούλι και σας προσέχω μια ερώτηση. Τι τα χέρια είναι που είστε τόσο αυτοαμπιστικοί.
Με ασκείτε, ότι είμαι πάντα αδερφός, ότι θέλω να είμαι ο καλύτερος. Γιατί κάνετε αυτό. Και μετά, επανελφώσα τη σκοτεινή μου θέση και τον ρωτήσα να μου δώσει μια απάντηση σε αυτές τις δύσκολες ερωτήσεις. Και τέλος, έκανα αυτό το εξετάσμα, τέλος, Οι σκοτεινές θέσεις με αποκλείσαν αλλά και μου είπαν ότι ήθελα να σε προστατεύσω γιατί αφήνατε στο σχολείο και μετά, ως παραδοσιακή, έγινατε αμπισιοποιητές και η αμπισιοποίηση ήταν ένα είδος προστατεύσεων, οπότε σας βοηθήσαμε.
Οπότε η σκοτεινή πλευρά μου ήταν κάπου το εχθρό μου, το οποίο αγαπώ, Αλλά, στο ίδιο στιγμή, αυτός ο εχθρός, όταν ξεκίνησα τη διαλογή με τον ίδιο, με εμπιστεύτηκε ότι ήταν επίσης φίλος μου, γιατί με βοήθησε όταν ήμουν νέος να αποτρέψω την αρχική μου αγκάρια. Ναι, και όπως ένας τραγικός θεραπευτής θα έλεγε, αφήστε αυτή την πλευρά του εαυτό σας, η οποία πρέπει να είναι τόσο επιτυχημένη, για να βρείτε την αρκετότητα, την καλοφαίρεση, να μην προσέχετε πολύ.
Απλώς. Η ερώτηση είναι, για παράδειγμα, να σας δώσω ένα παράδειγμα εγώ. Η εμπόλεμη μου πλευρά δεν αποτύπησε. Ξέρω ότι αγαπάω να γράφω, για παράδειγμα, είμαι ένας απασχολητής γράφεας. Το γράφοντας και το δημιουργάζοντας βιβλίες ήταν αρχικά το αποτέλεσμα της εμπόλεμης μου, με την αρκετή αμφιβολική θέση, αλλά μετά όταν έγινα πιο αγόριστο, ξεκίνησα την ευρωπαϊκή, δεν είχα πολλές ευθύνες και είχα πολύ περισσότερη ελεύθερη, επίσης ελεύθερη και μεταφέρθηκε η εσωτερική μου χώρο, είχα περισσότερο χώρο για να σκεφτώ, για να εξελίξω και για να πάω σε διαφορετικά μέρη και εκεί βρήκα κάποιο ειδικό, κάποια αρκετότητα. Άρα, τι κάνω, λύσω αυτό το πρόβλημα, δουλεύοντας δύσκολα το πρωί, και, καλύτερα, αυτό είναι το πρωτοβουλίο μου, αρχικά υποστηρίζοντας την αμφιβολική μου θέση, η οποία έγινε λιγότερο κυκλοφορική σε μέλλον της ώρας, αλλά η πιο σημαντική μου αξία είναι ότι πάω Στην αρχή, πάω με το μοτοσυκλέτο και μοτοσυκλέτο στην φύση.
Αυτό μου δίνει την ειρήνη, την αρκετότητα, το μεταφέρον, για να είμαι απλά στο σημείο. Και όταν έχω αυτή την αλλαγή, μεταξύ δουλειών και τελικά ελεύθερης, τότε αυτές οι δύο θέσεις εξαρτάται κάθε άλλη. Υποστηρίζουν κάθε άλλη σε έναν, μπορεί να πούμε, ευαίσθητο είδος ζωής. Αλλά μπορείς να πεις ότι οι άνθρωποι βρίσκονται αίσθηση σε μίανιες θέσεις, σε μίανιες εαυτές.
Κάποιοι βρίσκονται αίσθηση εκεί. Πώς βρίσκονται? Ναι, εννοώ. Θεωρώ ότι αισθάνονται κάποια αίσθηση στον μίανιό σύστημα. Γιατί μπορείς να πεις ότι σε αυτό το σημείο, πιο από πάντα από πάντα, σε μια κοινωνία με ανοιχτές βαθμοί, με πολλά εμμιγραφία, με πολλά ανθρώπους που αισθάνονται, με έναν μέλλον που είναι πολύ ασφαλής, με την προσωπική σου δουλειά που μπορεί να αποτυπωθεί μερικές χρόνια.
Οι στήμες μειώνονται και η αυτοκίνηση αυξάνεται. Όταν αισθάνεσαι αυτοκίνητος, είναι πολύ αρκετό να πηγαίνεις σε μία μορφή σκέψη. Επειδή η μορφή σκέψη, δίνει την ιδέα, εδώ βρίσκομαι, ξέρω την αλήθεια. Κάποιοι πιστεύουν σε κονσπυρατικές θεωρίες. Η θεωρία της κοσμισμίας είναι ένα πολύ ωραίο παράδειγμα, γιατί όταν υποστηρίζω μια τέτοια θεωρία, που μου λένε άλλοι, εννοώ ότι έχω την αλήθεια, ξέρω πώς συμβαίνει η κοινωνία, ξέρω ποιος είναι ο χαρακτήρας μου, αυτός ο πολιτικός άνθρωπος είναι εξαιρετικός, με προστατεύει, αποφερειώνει όλα τα αρνητικά, Εάν προσφέρει ένα μεγάλο μέλλον.
Αυτός ούτως, αφαιρώ την ευθύνη μου και την δώσω στον χειρότερο μου, που μου λέει μια θεωρία της απαραίτησης. Η θεωρία της απαραίτησης είναι μια αρτιφανή ασκέντηση, η οποία με προστατεύει από την ασκέντηση. Στην άποψή μου, είναι πολύ πιο υγιεινή, όχι μόνο για τον άτομο, αλλά και για την κοινότητα, Να ξεκινάς να διευθυνθείς και να δεχθείς ότι είσαι αυτοκίνητος.
Οι σχέσεις σύντομας στην ιστορία δεν είναι αυτοκίνητος, είναι αυτοκίνητος. Λέμε σε μια αυτοκίνητη κατάσταση, η κοινωνία είναι αυτοκίνητη. Είναι σημαντικό ότι εγώ, ως εξελίξη στην κοινωνία, είμαι επίσης αυτοκίνητος. Η ερώτηση είναι πώς αντιμετωπίζω την βασική μου αυτοκίνηση και αυτό είναι το ξεκίνητο του διαλόγου. Πώς θα αντιμετωπίσουν αυτή η αυτοκίνηση, άλλωστε από να πολεμήσουν ή να αγχώσουν τον άλλον, και να μιλήσεις για την άλλη φωνή, γιατί έχεις ανθρώπους που αντιμετωπίζουν αυτή την αυξηθέντηση χαρακτηριστώντας άλλες φωνές.
Το πρόβλημα με την αυξηθέντηση είναι ότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο επίπεδο όπου η αυξηθέντηση προσδεχτεί την πίστη σας. Όταν είμαι αυξηθέντη, πιστεύω ότι μπορεί να είναι αυτό, μπορεί να είναι αυτό, μπορεί να είναι και αυτό. Αυτή είναι μια ευκαιρία, αυτή είναι μια άλλη ευκαιρία. Οι μέρες της αρχής είναι αυτοκίνητοι από έναν οπτικό επίπεδο αυτοκίνησης.
Όμως, όταν η αυτοκίνηση αυτοκίνηται και γίνεται πολύ σκληρή και πολλές μέρες της ζωής μου γίνονται πολύ, πολύ και περισσότερο αυτοκίνητοι, τότε η αυτοκίνηση αλλάζει σε αγκένθι. Όταν υπάρχει αγκάθι, τότε υπάρχει αυτή η σποντανιακή αντίκτυψη ότι πρέπει να μεταφέρω εγώ εναντίον αυτής της καλυμμένης αγκάθισης. Και τότε γίνεται αρκετό να πιστεύω σε έναν πολιτικό κυβερνήτη ή σε άλλον άτομο που μου δίνει την αλήθεια.
Αλλά η αλήθεια δεν υπάρχει. Ναι, δεν υπάρχει. Πώς βλέπεις το μέλλον της κλινικής πρακτικής, σε γενικό σχέδιο? Νομίζω ότι ένας σημαντικός ασπίτων του μέλλοντος της κλινικής ψυχολογίας και της ψυχοθεραπείας είναι να προσεγγίσουμε τους ανθρώπους, όχι από το σημείο της κλινικής διαφυγής. Είσαι εξαρτάτη. Ο θεραπευτής πιστεύει ότι αυτό είναι HD-HD ή ότι αυτός είναι ένα είδος ψυχοσύνης.
Έχω διάφορα κλινικά κατευθύνσια, και όταν είμαι ψυχοθεραπευτής και δείχνω τον πελάτη μόνο από αυτό το σημείο, ευθύνως, βαλίδω την αρχική μου διαγνώμη. Όλα τα ερωτήσεις μου, είναι πάνω από ένα μεγάλο αφήνωμα, ότι έχεις αυτήν την αρνητικότητα. Ο ψυχοθεραπευτής είναι, αν κάνει αυτό, ένας αυθορυθμός ψυχοθεραπευτής, που βαλίζει πιο το πρώτο του διαγνώστη του συστήματος, από το να ακούσει πραγματικά τον πελάτη.
Τι σημαίνει να ακούσεις τον πελάτη, αυτό είναι το σημείο. Η ακούσταση είναι πολύ δύσκολη, πολύ πιο δύσκολη από την μιλή. Η ακούσταση σημαίνει ότι βάζεις τα δικά σου προβληματικά και όλη την γνώση σου και όλες τις κλινικές συστήμες στο πίσω. Και ανοίξεις έναν σπίτι όπου είσαι πλήρως συγκεντρωμένος σε αυτόν τον άνθρωπο πάνω από εσάς.
Φτιάχνεις το σύστημα σου. Ανοίξεις τον άνθρωπο και και να σας ρωτήσω την ερώτηση, τι είναι σημαντικό από την προσπέμπτηση αυτής της άτομας, τι είναι η αυτοίσταση της άτομας, πώς σκεφτεί η άτομα για εσάς. Και προσπαθώ να μεταπτύξω σε τα χέρια του εαυτό του, να δημιουργήσω εμπαθία, να νιώθω από την προσπέμπτηση του εαυτού, και, μάλλον, μπορεί να μπορούσε, ως μία από τις φωνές, η κλινική φωνή, η διαγνωστική φωνή.
Αλλά δεν είναι το ξεκινήμα, δεν είναι η αλήθεια, είναι μία από τις δυνατότητες, γιατί ένα άτομο είναι πάντα, αυτό είναι το σημείο μου, ένα άτομο είναι πάντα πιο βασικό, από μία κλινική διαγνώσεις, πάντα. Γιατί όλοι, ακόμα και όταν υπάρχει ένας πρωτοβουλός πλευρός, υπάρχουν πάντα εξαρτάσεις. Και αυτές είναι πολύ σημαντικές.
Για παράδειγμα, όταν ένας άνθρωπος είναι αγόριστος, μια καλή ερώτηση είναι, «Γιώργο, μπορείς να μου πεις ένα σημείο στο παρελθόν σου, όταν ήσουν παιδί, όταν δεν ήταν αγόριστος, ένα σημείο χαρούμενης, ένα μικρό σημείο χαρούμενης» Πολύ καλά ερώτηση. Γιατί ρωτάτε μια εξαρτάσταση. Και αυτή η εξαρτάσταση είναι το ξεκίνημα της αυτοκομιτικότητας.
Αυτό επηρεάζεται και στην традиτή μηχανή. Για παράδειγμα, πρέπει να γνωρίζεις την ιστορία του άνθρωπου, για να μην αρνηθεί από το χαρτί, από την διαβίωση, πρέπει να γνωρίζεις την ιστορία του άνθρωπου, δεν μόνο την διαγνώσεις. πρέπει να σου δώσω αυτή την πίτα για να... Ναι, σωστά. Όσο μεγάλωσα, ξεκίνησα να καταλάβω ότι η άλλη άτομα είναι αγνόμη.
Και νομίζω ότι αυτό είναι ένα πολύ καλό ξεκίνητο. Δεν είσαι γνωστός για μένα. Και τότε ανοίγω αυτή την ευκαιρία ότι δεν γνωρίζω εσύ. Δεν έχω κατηγορία, δεν κατηγορώ εσένα. Στην βάση της γενικής, της ηλικίας, της θείας, κλπ. Τότε δημιουργώ μια ανοιχτή σκέψη και θέλω να γνωρίζω περισσότερο για εσένα. Λέγε μου την ιστορία σου, λέγε μου τις προτεραιότητες σου, λέγε μου για κάποια χαρούμενα ή χαρούμενα εμπειρίες.
Και τότε ανοίγω τα αγόρα μου και ακούω εσένα. Έχουμε την τένση να εμπιστεύουμε την άλλη άτομα σε σύστημα των προεκκλησίων μας, αλλά αυτές είναι οι εμπιστολές μου. Είμαι εμπιστευμένος σε τα δικά μου προεκκλησία και ιδέες και πρέπει να τις στρέψω για να αυτοκτονήσω την άλλη άτομα. Είναι εύκολο αυτό για τους νέους θεραπευτές.
Είναι πολύ δύσκολο. Αλλά είναι πρόκειτο για διεργασία. Μπορούμε να διεργαστούμε τους νέους για αυτό. Εντάξει, διεργαστούμε τους παιδιούς. Μπορούμε να διεργαστούμε πολλά. Αρχικά δεν το γνωρίζουμε. Μπορούμε να καταφέρουμε τις προκοπές μας. Μπορούμε επίσης να κριτικάσουμε την δική μας κουλτούσα. Ποιες είναι οι λιμιστές της κουλτούσας μας. Ωραία, δείτε την άλλη κουλτούσα. Πώς τα κάνουν αυτά.
Οι άνθρωποι που επισκέπτονται διαφορετικές κουλτούς, γίνονται πολύ σχετικοί με την ίδια τους κουλτούς, γιατί λένε ότι μπορεί και να είναι διαφορετικό. Εδώ βλέπω ότι βλέπεις σε ένα πολύ διαφορετικό τρόπο τον ίδιο γύρο, που για εμάς είναι σίγουρο. Όχι, τώρα μεταφέρω την κατάσταση και βλέπω μια αρκετή αλλαγή των πιθανότητων.
Είναι κάτι άλλο που δεν είχαμε ρωτήσει, που είχατε σκεφτόμενος να έρθει εδώ σήμερα στο podcast. Αυτή είναι η πιο σκληρή εβδομάδα μου σε δύο χρόνια. Αυτή η εβδομάδα για μένα συμβαίνει περισσότερο από μια εβδομάδα σε έναν χρόνο. Συγγνώμη. Μετάκομαι με πολλούς, μιλώ με πολλούς, είναι αποτελεσματικά. Και όταν πέρασω, είμαι καθαρός.
Αυτό είναι πολύ καλό, γιατί η καθαρότητα είναι το αρχήμα της μάθησης. Ξέρω πολλά πράγματα και κάποιοι μου έλεγαν πράγματα που δεν ήξερα. Δεν ξέρω όλα αυτά. Όλοι αυτοί γνωρίζουν πράγματα, επίσης στο πρακτικό επίπεδο, που δεν ξέρω. Άρα πρέπει να τους ακούσω ή να τους ρωτήσω, «Καλώς με βοηθήσεις να με βοηθήσεις». Θα σας πω, πριν 50 χρόνια, Ήμουν πολύ φοβός με την κριτικότητα.
Ήμουν μετά από έναν νέο μέθοδο, το μέθοδο της αυτοκίνησης. Και δεν ήμουν έτοιμος να δώσω μία διευθύνσια σε αυτό το μέθοδο, γιατί ήμουν φοβός ότι... Θα σε ατυπώσουν. Θα σε ατυπώσουν, οπότε δεν δώσω μία διευθύνσια. Τώρα, 50 χρόνια μετά, είμαι το αντίθετο. Πρέπει να με κριτικάξεις, γιατί ξέρω ότι το μόνο που γνωρίζω από αυτό είναι η κριτικότητα.
Γιατί μπορώ να με βελτιώσω. Όταν γνωρίζω τα χαμηλό πλευρά μου, τα ανοιχτά πλευρά της γνώσης μου, τότε μπορείτε να με βοηθήσετε και να γίνω πιο ευκολογικός, πιο ενημερωμένος, πιο ανοιχτός σε άλλους ανθρώπους, γιατί καταλαβαίνω τις λιμιδάσεις της εξωτερικής μου γνώσης. Έτσι, καταλαβαίνω πλήρως τον Σόκρατες. Ο Σόκρατες ξεκίνησε με την πίστη του ότι δεν ξέρω τίποτα.
Είμαι απλός σύμφωνος και σας ρωτώ τι πιστεύετε. Και αυτός ούτε μάθει. Οπότε, το να μην ξέρεις είναι το αρχήμα του διαλόγου. Ευχαριστώ πολύ που ήρθες εδώ και να μοιραστείς όλες τις σκέψεις. Ήταν ένα πλήρωμα για μένα. Ευχαριστώ για τις καλές ερώτησες. Ευχαριστώ.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα