Μόνιμη υπογεννητικότητα = ανάγκη μεγάλων αλλαγών σε εκπαίδευση, υγεία και δημόσιο
Out of the Box | Το Podcast του Ηλία ΠαπαγεωργιάδηΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Podcast #01. Η υπογεννητικότητα δυστυχώς ήρθε για να μείνει. Έχεις σκεφθεί τις τεράστιες αλλαγές που θα χρειαστεί να κάνουμε στην Εκπαίδευση, την Υγεία και το κράτος μας γενικότερα, για να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα των λίγων νέων και των πολλών συνταξιούχων;
Έλα να συζητήσουμε σήμερα για ένα θέμα «ταμπού», τις επιπτώσεις της υπογεννητικότητας, που επιλέξαμε να μην αντιμετωπίσουμε με σοβαρά, γενναία μέτρα.
Σε περιμένω κάθε Τετάρτη με ένα νέο επεισόδιο του out of the box podcast μου, με θέμα τις επενδύσεις, τα ακίνητα και το επιχειρείν!
ΥΓ. Αν θέλεις να είμαστε σε επαφή, θα είναι χαρά μου να γραφτείς στο κανάλι μου και να πατήσεις και το κουμπί για να παίρνεις ενημέρωση για ό,τι νέο σου ετοιμάζω.
Το link για το βιβλίο «Το Πρώτο Βήμα» με 100+ πρακτικές λύσεις για το επιχειρείν:
https://iliaspapageorgiadis.com/biblia/to-proto-vima/
To link για τη μεγάλη μου εκδήλωση: «Ελλάδα 2027. Επιχειρείν, Ακίνητα, Επενδύσεις»:
https://iliaspapageorgiadis.com/event/ellada-2027/?refcode=WSM
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Μόνιμη υπογεννητικότητα 1. Αυτό σημαίνει ανάγκη μεγάλων αλλαγών σε εκπαίδευση, υγεία και δημόσιο. Αφού παρατήσαμε στην πράξη το θέμα της υπογεννητικότητας, είναι η ώρα να προετοιμαστούμε για τις συνέπειές της. Αυτό είναι το πρώτο από τα τρία podcast μου για την υπογεννητικότητα που δεν θελήσαμε να αντιμετωπίσουμε. είναι προς την Ελλάδα του σήμερα, αυτό το πρόβλημα αντιμετωπίζεται αποκλειστικά και μόνο με λεφτά.
Μιας και όλες οι υπόλοιπες συνθήκες που θα έπρεπε να βελτιωθούν απλά δεν θα βελτιωθούν. Γι' αυτό και επιμένω στο ότι πρέπει να δοθούν σοβαρά χρηματικά κίνητρα για το δεύτερο παιδί κάθε οικογένειας. 15.000 ευρώ για το δεύτερο και 25.000 για το τρίτο και όλα τα υπόλοιπα ήταν η πρότασή μου. επειδή δυστυχώς η Ελλάδα δεν είναι ακόμα έτοιμη να πληρώσει παράδειγμα 500 ευρώ το μήνα για 18 χρόνια για ένα παιδί.
Μεταξύ μας, αν υπήρχαν τα λεφτά, η πλειοψηφία θα ούρλιαζε να δοθούν για συντάξεις. Γιατί προτείνω κίνητρα για το δεύτερο παιδί? Επειδή συνεχίζουμε ως χώρα να είμαστε ένα βήμα πιο πίσω. Όταν ο κόσμος έκανε δύο παιδιά, δίναμε κίνητρα για να κάνει τέσσερα αντί για τρία. Τώρα δίνουμε μικρά κίνητρα για τα τρία παιδιά όταν οι περισσότεροι σταματούν στο ένα παιδί Αν δεν δώσουμε σοβαρά ποσά για να κινητροδοτήσουμε τα ζευγάρια να κάνουν δεύτερο παιδί σε λίγα χρόνια θα δίνουμε λεφτά για το πρώτο Βολικές διαπιστώσεις, οργή και θεωρία Αρκετοί από αυτούς που μιλούν για την υπογεννητικότητα συνήθως επισημαίνουν το πρόβλημα αλλά είτε δεν προτείνουν λύσεις, με όντα σε βολικές διαπιστώσεις, οργή κτλ.
είτε προτείνουν θεωρητικές και ανεφάρμοστες προτάσεις που γνωρίζουν και οι ίδιοι πως δεν έχουν καμία πιθανότητα εφαρμογής. Ο λόγος είναι απλός. Στην Ελλάδα έχουν καταλάβει πολλοί άνθρωποι πως η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν θέλει λύσεις που ξεβολεύουν, ούτε ευθύνες. Αν πάμε προς το παγόβουνο, προτιμάμε απλά να βρίζουμε τον καπετάνιο, όχι να τον αλλάξουμε ή να στρίψουμε το τιμόνι.
Σημασία έχει να μην νόση κάποιος υπεύθυνος, να φταίνε πάντα κάποιοι άλλοι. Την ώρα όμως που οι περισσότεροι πολίτες προσπαθούν να παραστήσουν τη στουθοκάμηλο, βάζοντας το κεφάλι τους μέσα στη γη για να μην δουν τα προβλήματα γύρω τους, ή απλά νοιάζονται μόνο για την πάρτη τους, η υπογεννητικότητα πρέπει να αποτελεί μια νέα πραγματικότητα, που μάλλον ήρθε για να μείνει.
Κάθε χρόνο σημειώνεται νέο αρνητικό ρεκόρ γεννήσεων και λογικά τα επόμενα χρόνια η κατάσταση θα χειροτερέψει, μιας και χειροπιαστές λύσεις και τα λεφτά που θα τις υλοποιήσουν δεν φέρονται στον ορίζοντα. Εδώ συνήθως τελειώνουν τα άθρα. Από εδώ σου προτείνω να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε μαζί. Τι σημαίνει για την Ελλάδα μία μόνιμη παγιωμένη κατάσταση υπογεννητικότητας, Τι πρέπει να κάνουμε για να προσαρμοστούμε σε αυτή ως κράτος και ως κοινωνία?
Έλα να συζητήσουμε σήμερα για τις μεγάλες αλλαγές που θα χρειαστεί να ελοποιήσουμε στην κοινωνία μας, παρά το ότι δεν μας αρέσουν, αποδεχόμενοι ότι τις αλλαγές για την υπογεννητικότητα τις απορρίψαμε στην πράξη. Ας ξεκινήσουμε με τις γεννήσεις αναδεκαετία. Για να καταλάβουμε το μέγεθος των αλλαγών, σου προτείνω να δούμε την υπογεννητικότητα σε επίπεδο δεκαετιών, όχι κάθε χρόνο χωριστά.
Έτσι θα αντιληφθούμε καλύτερα πώς οι Έλληνες μας λείπουν πλέον. Τη δεκαετία 1996-2005 γεννήθηκαν 1,33 εκατομμύρια άνθρωποι στην Ελλάδα. Τη δεκαετία 2006-2015 είχαμε 1,53 εκατομμύρια γεννήσεις. Και τη δεκαετία 2016-2025 ήρθα στον κόσμο περίπου 804.000 παιδιά στη χώρα μας. Βέβαια, αν η σημερινή τάση συνεχιστεί, μιας και δεν κάνουμε τίποτα σοβαρό για να αλλάξει τότε τη δεκαετία 2026-2035 οδηγούμαστε σε περίπου 600 με 650 χιλιάδες γεννήσεις Δηλαδή θα μας λείψουν περίπου 400 χιλιάδες Έλληνες σε σχέση με την περίοδο 2006-2015 περίπου 40% θα φτάσει η μείωση Οι ερωτήσεις που προκύπτουν Θα μας λείψουν λοιπόν εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνίδες και Έλληνες στα επόμενα χρόνια, πιθανότατα ακόμα περισσότερα πως το εκτιμούμε σήμερα, μιας και η μη σοβαρή αντιμετώπιση του δημογραφικού μπορεί να οδηγήσει σε ακόμη πιο βία η πτώση των γεννήσεων.
Αυτό το γεγονός πια οδηγεί σε πολλές νέες ερωτήσεις που ως τώρα δεν έχουν τεθεί στον δημόσιο διάλογο. Υπενθυμίζω πως μια πρόσληψη στον δημόσιο τομέα δεκαετίες, η πρόσληψή του δεν εξυπηρετεί μόνο το σήμερα, αλλά κυρίως το μέλλον. Πρώτον, χρειαζόμαστε το ίδιο μέγεθος εκπαιδευτικού συστήματος για 40% λιγότερους μαθητές. Στην Ελλάδα, οι πανίσχυροι συνδικαλιστές της εκπαίδευσης έχουν πει στην πλειοψηφία του πληθυσμού πως οι δάσκαλοι και οι καθηγητές είναι πάντα λιγότεροι από τις ανάγκες, όταν στην πράξη ίσως και να έχουμε τον μεγαλύτερο αριθμό εκπαιδευτικών ανά χίλιους μαθητές στην Ευρώπη.
Ακόμα και σήμερα αποφεύγεται η πραγματική αξιολόγηση και έχουν δαιμονοποιηθεί οι εξετάσεις και η δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων κάθε σχολείου για να ξέρουμε ποιοι εκπαιδευτικοί κάνουν πραγματική δουλειά και ποιοι όχι. Εννοείται πως ακόμη και σήμερα άπειροι πολίτες πιστεύουν πως είναι υποχρέωση του κράτους να διορίσει το δημόσιο κάθε νέα ή νέο που σπούδασε παράδειγμα φιλολογία ή φυσική.
Η αριστερίζουσα λογική έχει επικρατήσει τα σχολεία μας και τα αποτελέσματά της τα βλέπουμε καθημερινά γύρω μας. Τώρα όμως πλέον οι μαθητές θα είναι πολύ λιγότεροι. Με 40% λιγότερους μαθητές θα συνεχίσουμε να προσλαμβάνουμε τον ίδιο αριθμό εκπαιδευτικών. Θα κτίζουμε νέα σχολεία αντί να επενδύσουμε μεγάλα ποσά στα υπάρχοντα και να προσφέρουμε άριστες συνθήκες μάθησης στα όλο και λιγότερα παιδιά.
Θα συνεχίσουμε να κρατάμε στα γραφεία των διευθύνσεων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης τόσους εκπαιδευτικούς εφευρίσκοντας θέσεις και ανάγκες εισαγωγικά για να δικαιολογήσουμε την παρουσία τους εκεί. Προσωπικά, θα ήθελα να μειωθεί ραγδαία ο αριθμός των προσλήψεων νέων εκπαιδευτικών, αλλά να μην μειωθεί το κονδύλιο μισθοδοσίας τους για να δώσουμε πολλά χρήματα στους εκπαιδευτικούς που κάνουν καλά τη δουλειά τους να τους πληρώσουμε να κάνουν ιδιαίτερα σε παιδιά τα απογεύματα στο χώρο του σχολείου κτλ.
Αφού τα παιδιά λιγοστεύουν, ας φροντίσουμε τουλάχιστον να μηδενίσουμε το κόστος εκπαίδευσης που καταβάλουν σήμερα οι γονείς τους και είναι κέρδος από τους λόγους που δεν τολμούν να κάνουν παιδιά. Αν απλά συνεχίσουμε στον ίδιο ρυθμό χωρίς να υπάρχουν πλέον παιδιά το κόστος που θα πληρώσουμε θα ανέλθει σε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ τις επόμενες δεκαετίες χωρίς να υπάρχουν αρκετοί φορολογούμενοι του ιδιωτικού τομέα για να το σηκώσουν Ναι, όσο κι αν σου φανεί παράξενο ο ιδιωτικός τομέας πληρώνει το κόστος του δημοσίου τομέα Να δώσουμε τα δισεκατομμύρια ευρώ λοιπόν, αλλά να πιάσουν τόπο Αν βρήκεις ουσία σε αυτή την ανάλυση, τότε σε ενδιαφέρει και το βιβλίο μου «Το πρώτο βήμα» που αφορά το επιχειρήν στην πράξη.
Με πάνω από 100 χρηστικές συμβουλές, δεκάδες πρακτικές λύσεις για φανερά ή κρυφά προβλήματα και τις προκλήσεις που συναντάς. Θα βρεις σε ένα σημείο όλα όσα χρειάζεσαι, είτε είσαι στο ξεκίνημα μιας νέας προσπάθειας, είτε έχεις κολλήσει και χρειάζεσαι επανεκκίνηση, ή αν θέλεις να ανεβάσεις τη δουλειά σου στο επόμενο επίπεδο.
Απλά, πρακτικά, με έμφαση στην ουσία. Όπως τα καταλαβαίνει κάθε άνθρωπος του επιχειρήν. Όπως τα ζούμε εσύ και εγώ. Το πρώτο βήμα από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Σε όλα τα καλά βιβλιοπολία και στο iliaspapagiorgiadis.com Και κάτι ακόμα. Το 2027 πλησιάζει. Μας φέρνει εκλογές και αβεβαιότητα. Αξίζει να ρισκάρεις τη δουλειά και τις επενδύσεις σου τη νέα χρονιά Η μεγαλύτερη συνάντηση ιδιωτών επενδυτών στην Ελλάδα επιστρέφει με όλες τις απαντήσεις Ελλάδα 2027 επιχειρεί να κίνεται επενδύσεις τις 22 και 23 Ιανουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τον Ηλία Παπαγεωριάδη και δεκάδες κορυφαίους ειδικούς Οι προηγούμενες τέσσερις εκδηλώσεις μου έγιναν sold out Πάρε προβάδες μαγνώσεις κλείσε τώρα το εισιτήριό σου στο iliaspapagiorgiadis.com Για να επιστρέψουμε στο θέμα μας.
Δεύτερη ερώτηση. Μήπως είναι εθνική πολιτική να μένουν ανοιχτά σχολεία σε περιοχές χωρίς πολλές γεννήσεις μιας και αν κλείσουν σε 50 χρόνια δεν θα υπάρχει κανείς εκεί. Άρα εννοώ ότι χρειάζεται να μείνουν σχολεία ακόμα και αν δεν υπάρχουν γεννήσεις. Τον Μάρτιο του 2026 ήμουν στην Αλεξανδρούπολη στα πλαίσια της περιοδίας που κάναμε μαζί με τον Στράτο Μπαραδιά, τον πρόεδρο της Πομιδά, για την παρουσίαση του βιβλίου μας «Αγοράζω σπίτι».
Εκεί μου είπαν αρκετοί άνθρωποι πως στο βόρειο τμήμα του νομού Εύρου υπάρχουν δεκάδες χωριά όπου δεν γεννήθηκε κανένα παιδί πέρσι. Το διαδίκτυο διαβάζουμε ότι το 2025 σε 706 δημοτικές ενότητες, πρώην δήμους της Ελλάδας, δεν γεννήθηκε παιδί. Το πρόβλημα είναι πλέον εθνικής εμβέλειας. Εννοείται πως η χώρα μας δεν έκανε τίποτε για να συγκρατήσει τον κόσμο στην περιφέρεια τα προηγούμενα χρόνια, τους οδήγησε στην Αττική, τη Θεσσαλονίκη και άλλα τρία-τέσσερα αστικά κέντρα.
Τώρα ζούμε τις συνέπειες αυτής της συνειδητής επιλογής. Μπορεί να μιλάμε συχνά για την ανάγκη αποκέντρωσης, όμως στην πράξη δεν βλέπουμε έργαψη αυτή την κατεύθυνση και σχεδόν πάντα όσοι τα αναφέρουν προτείνουν να φύγουν για άλλοι. Τώρα όμως με 40% λιγότερες γεννήσεις, μήπως ήθεε η ώρα να διαλέξουμε σημεία σε κάθε νομό όπου θα κρατήσουμε σχολεία ακόμη και για ελάχιστα παιδιά και δυστυχώς να κλείσουμε γειτονικά στην περιοχή που έχουν και πάλι ελάχιστα παιδιά.
Μήπως πρέπει λοιπόν να τα μαζέψουμε σε ένα σημείο. Μήπως πρέπει συνδυαστικά να ετοιμαστεί ένα πρόγραμμα επιδότησης των μετακινήσεων για τα παιδιά που πήχη θα μένουν σε διπλανό χωριό κτλ. Θα αποφασίσουμε ως κοινωνία την ανάγκη επιδότησης και διατήρησης πλήρως λειτουργικών σχολείων σε νησιά και περιοχές με ελάχιστες γεννήσεις για εθνικούς λόγους.
Ή τα επόμενα χρόνια θα δούμε πάσης φύσεως ειδικούς για τα παιδιά των άλλων να μας λένε πως θα εκπαιδευτούν εξ αποστάσεως τα παιδιά αυτά. Ναι, τα επόμενα χρόνια θα μπει θέμα διατήρησης σχολείων σε περιοχές χωρίς γεννήσεις και είναι ανάγκη να το δούμε από νωρίς και επιτέλους να συμφωνήσουν όλα τα κόμματα σε αυτό Τρίτη ερώτηση Χρειαζόμαστε το ίδιο σύστημα υγείας όταν οι γεννήσεις καταραίων και ηλικιωμένοι θα αυξάνονται για τις επόμενες δεκαετίες Από την ώρα που δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε με γενναίες πράξεις την υπογεννητικότητα είναι ανάγκη να δούμε κατάματα άλλη μία πραγματικότητα.
Το σύστημα υγείας που έχουμε, που προσωπικά βρίσκω καλύτερο από αυτό πολλών άλλων χωρών παρά τη λάθος επιλογή των χαμηλών αμοιβών σε γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό μέχρι τώρα έχει δομηθεί με άλλα δεδομένα διαστρωμάτωσης του πληθυσμού. Τώρα που οι γεννήσεις θα λιγοστέψουν πολύ, ενώ οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας θα αυξηθούν θα χρειαστεί να σχεδιάσουμε ξανά το μοντέλο δημόσιας περίθαλψης των συμπολιτών μας κατευθύνοντας περισσότερα κονδύλια και επενδύσεις στη φροντίδα και ίαση των ενήλικων πολιτών.
Εννοείται πως δεν υπάρχει θέμα εγκατάλειψης της φροντίδας για τα παιδιά όμως αυτά θα λιγοστέψουν και δεν νομίζω να περάσουν πολλά χρόνια πριν ακούσουμε έναν Υπουργό Υγείας να μας λέει πως για παράδειγμα θα συγκεντρωθούν οι μεγάλες δομές ιατρικής φροντίδας για παιδιά στις μεγάλες πόλεις. Αυτό φυσικά θα έρθει σε αντίθεση με το ακριβώς παραπάνω θέμα, μιας και αν δεν υπάρχει ιατρική φροντίδα στην περιφέρεια όπου οι γεννήσεις λιχωστεύουν, αυτές θα μειωθούν ακόμη περισσότερο.
Άρα, η υπογεννητικότητα θα μας οδηγήσει σε πολλές δύσκολες επιλογές, που πιθανότατα όλοι θα προσπαθήσουν να αποφύγουν, μέχρι να τις κάνει αυτός που θα κληθεί να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Πάντως, αν δεν έχουμε γεννήσει σε μία περιοχή και αποφασίσαμε ότι δεν θα δώσουμε μεγάλα κίνητρα για να αλλάξει αυτό, θα κληθούμε να σχεδιάσουμε ξανά τις υπηρεσίες υγείας εκεί.
Τέταρτη ερώτηση. Χρειαζόμαστε τον ίδιο δημόσιο τομέα για να εξυπηρετήσει σταδιακά πολύ λιγότερους πολίτες στις επόμενες δεκαετίες. Σήμερα στην Ελλάδα ο δημόσιος τομέας συνεχίζει να αποτελείται από έναν συνδυασμό ανθρώπων που εργάζονται σκληρά και κακοπληρώνονται και ανθρώπων που δεν κουράζονται και πολύ Επίσης διαθέτει αισθήσεις υπεράριθμων με καθήκοντας αισθαγωγικά που έχουν εφευρεθεί για να εμφανίζεται ανάγκη απασχόλησης όλων με μικρή προσφορά προς τους πολίτες Έχει και υπηρεσίες πραγματικά υποστελεχομένες με εργαζομένους που δουλεύουν πολύ και δεν έχουν βοήθεια από τους άλλους που κάθονται σε εισαγωγικά πάντα.
Το Δημόσιο στην Ελλάδα σήμερα συνεχίζει να μην αξιολογεί στην πραγματικότητα τους υπαλλήλους του και να μην πληρώνει τους υπαλλήλους με βάση την αξία και την απόδοσή τους, γιατί παραμένει σε πολλές περιπτώσεις σε εισαγωγικά εχμάλωτος των συνδικαλιστών και εννοείται πως προς το παρόν δεν προσαρμόζεται στην τεχνολογία εχμής του σήμερα.
Τα επόμενα χρόνια η μείωση του πληθυσμού θα προχωρήσει γρήγορα Έχοντας αποδεχθεί πως δεν μας ενδιαφέρει να την αντιστρέψουμε είπαμε αν αύριο υπάρχει σύναινα δισεκατομμύριο ευρώ διαθέσιμο η πλειοψηφία θα πει να δοθεί για συντάξεις, όχι για περισσότερα παιδιά Ίσως μπορούμε να δούμε αυτή τη μείωση ως μια ευκαιρία σε εισαγωγικά για να κάνουμε τις αλλαγές που δεν έγιναν ποτέ Χάνοντας εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες τα επόμενα χρόνια, νομίζω πως είναι ξεκάθαρο ότι η υπογεννητικότητα θα πρέπει να μας οδηγήσει σε τομές και στον δημόσιο τομέα.
Επανασχεδιασμό από το μηδέν, αυτοματοποίηση των πάντων που θα οδηγήσει σε μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων με θελουσία έξοδο, αλλά και με την απλή διαδικασία της συνταξιοδρότησης περισσότερων από όσους θα προσλάβουμε. Το δημόσιο χρειάζεται επιτέλους αξιολόγηση και αύξηση μισθών με βάση την απόδοση των υπαλλήλων.
Θα σου θυμίσω και κάτι που δεν αρέσει τους περισσότερους. Πρώτον, λιγότερη ενεργή πολίτηση στον ιδιωτικό τομέα σημαίνει λιγότερα κρατικά έσοδα. Δεύτερον, λιγότερα κρατικά έσοδα σημαίνει λιγότερα διαθέσιμα χρήματα για να πληρώνουμε δημοσίες υπαλλήλους. Γιατί είπαμε, χωρίς ιδιωτικό τομέα δεν υπάρχουν λεφτά για να πληρωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι.
Τρίτον, προς το παρόν υπερφορολογούμε όλους τους υπόλοιπους και υποαμείβουμε τους άξιους δημοσίους υπαλλήλους για να συνεχίσουμε να συντηρούμε το σημερινό μοντέλο του δημοσίου. Τέταρτον, σε δέκα χρόνια όταν οι ενεργοί πολίτες θα έχουν λιγοστέψει κατά 600.000 ή και περισσότεροι, θα συνεχίσουμε να κάνουμε το ίδιο. Όταν λοιπόν θα έχουμε λιγότερους ανθρώπους να πληρώνουν και περισσότερους συνταξιούχους, θα έχουμε πάλι τα λεφτά για να έχουμε το ίδιο δημοσίο?
Ο στόχος πρέπει να είναι ξεκάθαρος, μοίωση του μεγέθους του δημοσίου τομέα και πολύ καλύτερη αμοιβή των δημοσίων υπαλλήλων που πραγματικά το αξίζουν. Είναι φθηνότερο να αντιμετωπίσουμε την υπογεννητικότητα παρά τις επιπτώσεις της. Αν έχεις ακούσει ως εδώ, πιθανό να σκέφτεσαι γιατί να χάσουμε τόσες δεκάδες ή εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ και να διαλύσουμε τα πάντα στη χώρα μας.
Δεν είναι πιο φθηνό να ενισχύσουμε με 15.000 ευρώ τη γέννηση κάθε δεύτερου παιδιού και με 25.000 ευρώ το τρίτο και κάθε επόμενο σε οικογένεια. Φυσικά και είναι. Όμως στη χώρα μας αποφεύγουμε τις τολμηρές λύσεις και προτιμάμε τις επώδυνες όταν πλέον έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Ναι, θα ήταν πολύ φθηνότερο και συμφερότερο για την πατρίδα μας να επενδύσουμε στην αναστροφή της καταρρεύσης των γεννήσεων αλλά δεν δείχνουμε ενδιαφέρον για κάτι τέτοιο Γι' αυτό και σου ετοιμάζω άλλα δύο podcast για να μιλήσουμε για την επόμενη ημέρα που έρχεται Μόνο οι σε εισαγωγικά ψυχικά ανέτοιμοι μπορούν να ευχηριστούν ότι με τις γεννήσεις να καταραίουν η Ελλάδα δεν θα αλλάξει και δεν θα απαιτηθούν τεράστιες αλλαγές για να παραμείνει όθια Σου ανέφερα σήμερα την παιδεία, την υγεία και το κράτος.
Δεν συμπεριέλαβα τον στρατό, γιατί το τελευταίο διάστημα είδα να γίνονται εξαγγελίες προς αυτή την κατεύθυνση που μακάρι να ελοποιηθούν. Το στίχημα της υπογεννητικότητας σχεδόν το έχουμε χάσει οριστικά, άσχετα αν μας αρέσει ή όχι. Και κάθε χρόνο θα απαιτείται μεγαλύτερο κόστος για να αναστρέψουμε την τάση μείωσης των γεννήσεων.
Αν δείξουμε σοβαρότητα, ίσως μπορούμε να προλάβουμε να προετοιμαστούμε για τις επιπτώσεις της υπογεννητικότητας πριν αυτές κάνουν ανυπολόγηστη ζημιά στην πατρίδα μας. Και μην ξεχνάς, μαζί είμαστε πιο δυνατοί. Εσύ τι γνώμη έχεις? Γράψε μου σε σχόλιο εδώ ή στείλε μου ένα μήνυμα στο ilias-papakilias-papagiorgiadis.com Αν σου άρεσε αυτό το επεισόδιο θα είναι χαρά μου να γραφτείς το κανάλι μου και να πατήσεις και το κουμπί για να παίρνεις ενημέρωση για κάθε νέο επεισόδιο Σε ευχαριστώ για την ακρόαση Είμαι ο Ηλίας Παπαγεωργιάδης και σε περιμένω κάθε Τετάρτη με ένα νέο επεισόδιο του Out of the Box Podcast μου
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα