Η Κατοχή και η Αντίσταση στο ελληνικό σινεμά #6

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Μουσική Καλημέρα σας, καλησπέρα σας. Καλώς ήρθατε, καλώς ήρθαμε και εμείς. Είναι το έκτο επεισόδιο του podcast του Plot Twist by CineDogs. Βρισκόμαστε εδώ για ακόμα μια φορά στον φιλόξενο χώρο του Ράδιο Σάρωθρον. Ευχαριστούμε για ακόμα μια φορά και δεν θα σταματήσουμε να το κάνουμε τον Άκη Σάκης Λόγλου για την ευγενική παραχώρηση του στούντιο και βρίσκομαι εδώ με τους πολύ πολύ αγαπημένους φίλους εκ δεξιών όπως έλεγε και ο Φίλιππος την προστιμπρωμένη φορά τον Γιώργο Παπαδημητρίου.

00:49 Πολύ καλησπέρα σας ή καλημέρα σας όποτε μας ακούτε τέλος πάντων. Και ακόμα πιο δεξιά, καλό ε, ακόμα πιο δεξιά. Μόνο χωροταξικά παρακαλώ. Τον Φίλππο Χατζίκο. Χαίρετε, χαίρετε. Λοιπόν, μετά από τον Στίβεν Κίνγκ, το φθινόπωρο, το καλοκαίρι, θα ασχοληθούμε με αφορμή την 28η Οκτωβρίου, με ταινίες οι οποίες σχετίζονται με την απεικόνηση, αναπαράσταση και αποτύπωση τόσο του δράματος της κατοχής, όσο και της ελληνικής αντίστασης στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

01:22 Θα έχουμε ταινίες ηρωισμού, ταινίες θυσίας, ταινίες λυρισμού, θα έχουμε και ταινίες που θα κάνουμε και ο λίγον χαβαλέ, καθότι όπως γνωρίζετε πολύ καλά υπήρξε ένα σαρωτικό κύμα έτσι κάπως εθνοσωτήριων ταινιών επί του θέματος, στην εποχή του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου, οπότε γενικότερα από όλα θα έχει ο Μπαχτσές.

01:44 και ξεκινάμε με μια ταινία, συνήθως η δομή έχει ως εξής, κάνουμε μια πολύ μικρή αναφορά στην υπόθεση και μετά τη συζητάμε μεταξύ μας και ξεκινάμε ευθύς αμέσως με μια ταινία θρύλο, ας πούμε μια ίσως από τις σπουδαιότερες, αν όχι τις σπουδαιότερες αντιπολεμικοί ελληνικοί ταινίες, στην οποία το 1942 ένας φτωχός εργάτης, ο Θανάσης, νομίζω καταλάβατε για ποια ταινία μιλάμε, προσπαθεί να βρει φαγητό και να επιβιώσει.

02:11 Μια παράλογη όμως δικαστική υπόθεση τον οδηγεί στη φυλακή όπου εκεί βρίσκεται με αντιστασιακούς, μπερδεύεται από τους Γερμανούς που τον θεωρούν τον περιβόητο αντιστασιακό Ιβάν και η μία την παρεξήγηση φέρνει την άλλη καταλήγονται σε ένα αδυσόπιτο και ατελείωτο κυνηγητό στους δρόμους της υποκατοχής Αθήνα. Μιλάω προφανώς για το τι έκανε στο πόλεμο Θανάση του Ντίνου Κατσουρίδη του 1971.

02:37 Καταρχάς να πούμε ότι είναι η ταινία που σηματοδότησε μια για πάντα και για τα καλά τη στροφή του Θανάση Βέγγου από σύμβολο γέλιου χαλάρωσης και ψυχικής ανάτασης για τον ελληνικό λαό, ήταν ήδη παγιωμένη η θέση του στο κωμικό θυμικό μιας ολόκληρης χώρας, Από αυτή την ταινία και έπειτα, διόλου τυχαία επίσης παρενθετικά το λέω, οι ταινίες του από αυτό το σημείο και πέρα έχουν το Θανάσης στον τίτλο, ενώ στις προηγούμενες ταινίες του κυριαρχούσε το Βέγκος.

03:13 Από εδώ και πέρα λοιπόν ο Θανάσης Βέγκος γίνεται αρχέτυπο, γίνεται αλληγορικό έμβλημα της μάχης κατά της εξουσίας και του δράματος του απλού ανθρώπου. Η ταινία κατά μένα είναι ίσως από τις σπουδαιότερες αντιπολεμικές ταινίες που έχουμε δει γενικά ποτέ στο σινεμά, όχι μόνο στο ελληνικό σινεμά, έχουμε μια τάση κάπως να υποτιμούμε λίγο τα δικά μας.

03:39 Έχει την σπουδαιότερη για μένα εναρκτήρια σκηνή στην ιστορία ολόκληρου του ελληνικού σινεμά, όπου βλέπουμε δύο παράλληλα φρενήρι κυνηγητά που καταλήγουν σε μια σπαρακτική κορύφωση. έχει χίλιες δυο σκηνές ανθολογίας μέσα στην ταινία και το καταπληκτικό είναι ότι κάπως συνδυάζει την εγγενή αγωνιστικότητά της το να κέραιε η πίστη στην ελευθερία με μια αίσθηση κροτέσκου και κωμωδίας σε κάποια στιγμή η ταινία γίνεται μια φανφαρόνικη μπουφωνική παροδία υπό μια έννοια και βρίσκει την κορύφωσή της σε ένα φινάλε εξίσου καταπληκτικό όσο και εναρκτήρια σκηνή όπου ο Βέγκος εκεί πέρα παραβίβει ένα αληθινό tour de force είναι σαν να στροβιλίζεται μανιασμένα ανάμεσα σε βουβά βάρβαρα αγάλματα και η ελευθερία να γεννιέται ως ελπίδα στην κυριολεξία μέσα από τα σπλάχνα του σε μια τελείως σατυρική παροδική σκηνή.

04:45 Είναι ταινία που θεωρώ ότι άφησε το στίγμα της στο ελληνικό σινεμά. Είναι χίλιες δυο οι μικρολεπτομέρειες που προκαλούν ακόμα και τώρα το θαυμασμό μου. Και να πω ότι έχει και μια πανέμορφη ερωτική ιστορία. Η στιγμή στην οποία ο Βέγκος δίνει το λουλούδι στην έφυρο δίτη είναι πραγματικά από τις πιο συγκινητικές που έχω δει ποτέ στο ελληνικό σινεμά.

05:08 Βασικά σε αυτή την ταινία παίρνουμε το χαρακτήρα του Βέγκου που είναι ο καθημερινός άνθρωπος, είναι ο άνθρωπος που συναντάς στο δρόμο και του δίνουμε το αντιστασιακό του πρόσημο χωρίς να είναι αυτό ενδεδειμένο με ιδιαίτερες πολιτικές περγαμηνές και θεωρίες κτλ. Είναι μια αποθέωση του χαρακτήρα του Βέγγου σε συνθήκες όπου εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον θα έλεγε κανείς ότι δεν ευδοκιμεί αυτό το είδος χιούμορ που έφερνε ο Θανάσης Βέγγος είναι όντως καταληκτική ταινία για μένα στο σινεμά όντως η ληξερχική πράξη γέννησης του Θανάση Βέγκου αναγέννησης μάλλον ως μιας μορφής που ενώνει πλέον και όλες τις τάσεις του ελληνικού σινεμά είναι φοβερότης το πρόσωπό του συγκεντρώνονται μνημειώδεις ταινίες του νέου ελληνικού κινηματογράφου με αντιπολεμική κομμωδία και πιο παλιές ιστορίες και ταινίες του παλιού ελληνικού σινεμά είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Θανάσης Βέγκος έχει κατακτήσει αυτή τη θέση η οποία έτσι κοιτάει κάπως πανοπτικά όλες τις μορφές και εκδοχές του ελληνικού σινεμά

06:19 και εγώ την έχω πάρα πολύ ψηλά την ταινία οπότε συμφωνώ με όσα ανέφερε ο Γιώργος πολύ. Ναι και εγώ δεν έχω να πω κάτι παραπάνω, τα είπαν τα παιδιά. Το μόνο που θα έλεγα είναι κάποια ας πούμε κάποιες σημειώσεις τεχνικού τύπου ότι η ταινία είναι γυρισμένη και προβλήθηκε μεταξύ 1971 και 1972. Παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο αυτό γιατί η ουσιαστική ταινία προβάλλεται και έρχεται και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης εποχής επί Χούντας.

06:48 Και είναι θεωρώ ξεκάθαρη η απόϊχη του αντιφασιστικού και αντιχουντικού μηνύματος μέσα διαμέσου του αντιπολεμικού μηνύματος του 1940. Δηλαδή γι' αυτό και η ταινία κατακρίθηκε, λογοκρίθηκε κτλ. Πήρε απίστευτα βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, καλύτερες ταινίες, πρώτο αντρικού κτλ. Γιώργος Αρβανίτης, Διευθυντής Φωτογραφίας, νομίζω αξίζει να υποθεί αυτό.

07:17 Και αυτό που λέγατε για τη μετατροπή του ονόματος που είπε ο Γιώργος από Βέγκο σε Θανάσης, Θανάσης ισχύει γιατί λίγα χρόνια μετά με τον ίδιο σκηνοθέτη τον Κατσουρίδη γυρίστηκε το Θανάση πάρε τόπλο σου που ξανά ξανά αναφέρεται το όνομα Θανάσης στον τίτλο σε πάρα πολλές ταινίες σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 70 σε συνεργασίες με τον Τίνο Κατσουρίδη παρένθεση του αξίζει μια ξεχωριστή εκπομπή αν μπορούσε να συμπυκνωθεί το ελληνικό σινεμά σε μια φιγούρα και να σας ακούγεται υπερβολικό για μένα είναι αυτή του Ντίνου Κατσουρίδη, ένας άνθρωπος ορχήστρα που υπηρέτησε το ελληνικό σινεμά από όλα τα πόστα.

07:59 Γύρισε τελείως διαφορετικές μεταξύ τους ταινίες και παντού διέπρεψε και ένας άνθρωπος που βοηθούσε πάντα τους νέους κινηματογραφιστές. Σε σχέση με αυτό που ανέφερε ο Πάνος με τη βράβευση της ταινίας στο φεστιβάλ, αλυσμόνητες έχουν μείνει εικόνες του πλήθους που στην κυριολεξία σηκώνει τον βραβευμένο Βέγγο στα χέρια. Προφανώς και η ταινία είχε και αντιδικτατορικό μήνυμα αλλά ισχύει ένα από τα δύο. Οι λογοκριτές ποτέ δεν ήταν και τα πιο ευφύ πλάσματα του κόσμου και από την άλλη η Χούντα οκ, θα μπορούσε να κάνει χίλια δυο αλλά με το Βέγγο δεν τα βάζει. Ακριβώς συμφωνώ απολύτως. Είναι και μια παραδοξότητα και αυτή τη συναντάμε και σε άλλες ταινίες όπου έχουν εμφανώς μέσα στο αντιφασιστικό τους μήνυμα αντιδικτατορικό και ενάντια στην απολυταρχία αλλά παίρνουν από τη Χούντα έτσι αβολή Υσχύει ή άλλες ταινίες οι οποίες θα δούμε και μία στη συνέχεια υιοθετούσαν έμεσα ή άμεσα φιλοχουντικές ας πούμε πρακτικές τουλάχιστον στον τρόπο με τον οποίο αντικατοπτρίζονταν κάποιοι χαρακτήρες

08:58 που γυρίστηκαν προ Χούντας και μετά η Χούντα της οικειοποιήθηκε θα το δούμε αυτό Το μόνο που ήθελα να πω εγώ και κλείνω είναι ότι η ταινία βασίζεται στο... ο τίτλος της ταινίας βασίζεται στο «What did you do in the world, daddy» τι έκανες στον πόλεμο μπαμπά του Blake Edwards το 1966. Είναι σχεδόν ο ίδιος τίτλος. Και ένα τελευταίο και με αυτό θα έκλεινα εγώ συμφωνώντας με όλα αυτά που είπατε.

09:23 Η γοητεία της ταινίας είναι ότι ο Θανάσης, ή τέλος πάντων ο ήρωας αυτός που παίζει στον Θανάση που κάνει ανάμεσα κάτι σε Τσάπλιν και Καραγκιόζη ας πούμε δεν γίνεται ήρωας γιατί το θέλει δεν αποφασίζει να γίνεται ήρωας του αφαιρούνται όλες οι επιλογές και έτσι τελικά καταλήγει να γίνεται δηλαδή υπάρχει μια τεράστια αντίφαση ανάμεσα σε αυτόν και στη Γόγου που είναι αδερφή του η Κατερίνα Γόγου η οποία είναι στην αντίσταση η Γόγου και συγκρούονται διαρκώς ο Θανάσης απλά θέλει να επιβιώσει να ζήσει και η Γόγου είναι στρατευμένη Ναι, έχεις πολύ σωστή παρατηρή σε αυτή.

10:01 Είναι σχεδόν δαρβηνική επιλογή επιβίωσης και αντίσταση. Και δεν θα ξεχάσω το Hans-Tanasis-Sardinen. Αυτό ήταν καταπληκτικό. Οι πρόβλητες κατάλαβε, κατάλαβε. Είναι διάσπαρτη από στιγμές ανθολογίας. Κλείνοντας απλώς να αναφέρω ότι στάθηκα στην εναρκτήρια σκηνή, στάθηκα στη σκηνή του φινάλε. Υπάρχει και μια ενδιάμεση σκηνή στην ταινία.

10:20 τα βασανιστήρια υπό τους ήχους του Κουρέα της Σεβίλης ειλικρινά δεν ξέρω αν έχουμε δει κάτι ανάλογο στο ελληνικό σινεμά και η ηρωνία είναι διάχυτη αυτά τα πλάσματα που αφαιρούν την αγάπη και την ομορφιά από τον κόσμο δεν θα μπορούσαν να είναι παρά σαδιστές παλιάτσι είναι καταπληκτικό μια πραγματικά ταινία το τεμ του ελληνικού σινεμά αν δεν την έχετε δει να σπέστε να διορθώσετε άμεσα αυτό το λάθος και συγγνώμη τελευταίο Το κλάμα του το θυμάσαι στο κελί μέσα που κλαίει με λιγμού σιγά σιγά.

10:52 Τούρντε φόρουσα. Υπέροχος υπέροχος. Και τώρα από μια συγκλονιστική ταινία που όπως καταλάβατε αρέσει σε όλους μας πάρα πάρα πολύ, πάμε σε μια άλλη που θεωρώ ότι επίσης αρέσει πάρα πάρα πολύ σε όλους μας. Νομίζω ότι κονταροχτυπιούνται αυτές οι δύο για το ποιά είναι πρώτοι στις συνειδήσεις όχι μόνο ή μόνο αλλά και πολλών άλλων.

11:09 και είναι η ταινία στην οποία νέοι άνθρωποι, δεν υπάρχει ένας ξεκάθαρος πρωταγωνιστής, νέοι άνθρωποι από τη Βόρεια Ελλάδα αποχωρίζονται τους έρωτες, τις οικογένειές τους, τις δουλειές τους, την καθημερινότητά τους και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε, φτωχοί προφανώς, πολύ ρακένδυτοι και κουρασμένοι και ξεσπώντας ο ελληνοϊταλικός πόλεμος ανεβαίνουν στα γουνά για να πολεμήσουν.

11:33 Στη συνέχεια όμως υπάρχει αυτό το περίφημο και καταπληκτικό, καταπληκτική φράση «μα εμείς κερδίσαμε» παρόλα αυτά γυρίζουν σαν η τιμένη πίσω στα χωριά τους και στις πόλεις τους και η κάμερα τους ακολουθεί προσπαθώντας να δει πού τελικά θα φτάσουν και πόσο μπορούν να ξαναπάρουν από την αρχή το νήμα της καθημερινότητάς τους.

11:54 Μιλάω για αυτό το υπέροχο, επικό φιλμ, επικό με άλλο τρόπο, Ο Ουρανός του Τάκη Κανελόπουλου του 1962. Συγκλονιστική ταινία από τον Θεσσαλονικέο σκηνοθέτη, τον τεμπούτο του, ασύλληπτο τεμπούτο. Ήδη από την αρχή η ταινία μας βυθίζει σε μια ατμόσφαιρα ψυχικής ερήμωσης και γύμνιας. Ο τρόπος με τον οποίο κινηματογραφείται το σκηνικό είναι πραγματικά καταπληκτικό σαν να έχει καλύψει στάχτη τον ουρανό, σαν να υπάρχει ένα συνεφόκαμα παντού.

12:28 Οι ρητιδώσεις στο νερό, τα χτικιάρικα δέντρα, τα πάντα δείχνουν και προοικονομούν μια αίσθηση καταστροφής και απόλυτης απογύμνωσης. Το φοβερό είναι να αναφέρω ότι η ταινία διεκδικήθηκε εντός εισαγωγικών η λέξη τόσο από τη δεξιά όσο και από την αριστερά της εποχής στην Ελλάδα, πράγμα που δείχνει κάπως και το οικουμενικό της μήνυμα.

12:52 Το αληθινά καταπληκτικό είναι ότι ενώ στην ουσία πραγματεύεται κατά βάση τουλάχιστον στο ξεκίνημά της Το λεγόμενο έπος του 40 Δεν υπάρχει κανένας ψευδοειρωικός τόνος στην ταινία ακόμα Και όταν παραπέμπει σε γεγονότα που είναι καταγεγραμμένα ιστορικά ως νικηφόρα Υπάρχουν συγκλονιστικές σκηνές όπως αυτή με την μπότα του φαντάρου που μόλις έχει πεθάνει και γενικότερα μιλώντας όσο πλησιάζουμε προς το φινάλε της ταινίας κάπως χάνεται η οποιαδήποτε αίσθηση, η ψευδαίσθηση νίκης και στην ουσία ο Κανελόπουλος πραγματεύεται και την ψυχική υποδούλωση της συνθηκολόγησης, της ήτας, της επόμενης μέρας, της κατοχής.

13:37 Η ταινία δηλαδή στην ουσία δεν κλείνει με το έπος του 40 αλλά με τη γερμανική κατοχή, μια καταπληκτική καταληκτική σκηνή με ένα τσιγάρο που γυρίζει κύκλο και όλη η ατμόσφαιρα μυρίζει παντού πένθος, θάνατο, σύψη και καταστροφή. Να αναφέρω ότι η ταινία έκανε πρεμιέρα στις Σκάνες νομίζω. Στις Σκάνες, στις Σκάνες. 22 Μαΐου του 1963, το οποίο είναι καταπληκτικό, ότι την ίδια ακριβώς μέρα δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπλάκης στη Θεσσαλονίκη.

14:05 Το οποίο είναι ασύλληπτη σύμπτωση. Και ήταν μάλιστα διαγωνιστικό κιόλας, με ταινίες όπως ο Γατόπαροδος του Δισκόντι, το Χαρακύρη, άκου δηλαδή απίστευτα το Sporting Life. Και ήταν και αυτή μέσα στο διεθνές διαγωνιστικό των κανόν. Προφανώς ο Τάκης Καναλόπουλος αξίζει ξεχωριστό επεισόδιο, δεν μπορούμε να αναλύσουμε εδώ όλη του την σπουδαία καριέρα και το πολύ λυπητερό τέλος του, ο τρόπος με τον οποίο καταβαραθρώθηκε η πορεία του στο ελληνικό σινεμά, πέρα από τις πρώτες ταινίες του οι οποίες έχουν αφήσει εποχή και λατρεύονται μέχρι και σήμερα, αυτό είναι μια άλλη πολύ μεγάλη συζήτηση. Λατρεύονται σήμερα δεν είμαι σίγουρος για το μέχρι και σήμερα δηλαδή είναι ο ορισμός του καλλιτέχνη που δοξάστηκε μετά θάνατον ή τέλος πάντων μετά από τα χρόνια της παραγωγής των ταινιών εκτιμήθηκε κιόλας, όχι απλώς παίχτηκε στις κάνες συμπεριλήφθηκε απλώς στο διαγωνιστικό διότι εύλογα γεννάει αμηχανία ο ουρανός.

15:06 Για μένα, επειδή αναφέραμε ότι κονταρό χτυπιούνται, εντάξει, είναι η μεγάλη αντιπολεμική ταινία που έχουμε να επιδείξουμε ως εθνική κινηματογραφία. Δηλαδή, οι αξιώσεις της ταινίας του Κανελόπουλου είναι διεθνούς εμβέλειας, τουλάχιστον είναι μια τρομακτικά καλοφτιαγμένη ταινία. Αναφέρθηκε ο Γιώργος και ο Πάνος το επικό στοιχείο που καταργείται μέσα από την ταινία, δηλαδή είναι μια ταινία που σηματοδοτεί την κινηματογραφική μετάφραση της θεωρίας ότι ο πόλεμος δεν έχει νίκητες, δεν υφίσταται νίκη σε έναν πόλεμο, υφίσταται μόνο ήττα σε κάθε μεριά από εκεί και πέρα πολύ ενδιαφέρον ότι είναι ντεμπούτο βέβαια ο Κανελόπουλος είναι λίγο ιδιαίτερη περίπτωση διότι και οι μικρού μήκους του είναι πολύ πολύ σημαντικές στην ελληνική κινηματογραφία δηλαδή Μακεδονικός Γάμος, Καστοριά, Θάσος Αυτό να το διευκρινίσουμε είναι το μεγάλο μήκους ντεμπούτου του είχαν προηγηθεί τόσο ο Μακεδονικός Γάμος όσο και η Θάσος από μικρού μήκους δύο μαγευτικές μικρού μήκους Καστοριά είναι πιο μετά

16:10 είναι από τους σκηνοθέτες όπου η μικρού μήκους φιλμογραφία τους έχει αφήσει εξίσου σημαντική ιστορία με τη μεγάλο μήκους πολύ λυπητερή το κεφάλαιο Τάκης Κανελόπουλος στο ελληνικό σινεμά. Όντως είναι όχι παρεξηγημένος με την έννοια ότι δεν γινόταν αντιληπτός αλλά δεν υπήρχαν τα εργαλεία να εκτιμηθεί στο πραγματικό του μέγεθος όσο ζούσε και παρήγαγε.

16:37 Συνδεδεμένος με τη Θεσσαλονίκη πάρα πολύ ο Τάκης Κανελόπουλος και γενικώς στον ουρανό τα τοπία που επιλέγει τα βορειολαδίτικα τοπία στα βουνά αυτό το σταχτή που περιέγραψε ο Γιώργος αυτός ο ουρανός που είναι πραγματικά και θα πέσει να καταπλακώσει σαν το στερίξ θα πέσει στα κεφάλια μας ακριβώς πέφτει όντως στα κεφάλια και τι τίτλος ο ουρανός δηλαδή που μπορείς να το δεις από πόσες μεριές και πόσες οπτικές γωνίες ότι υπάρχει ένας ουρανός ο οποίος μια πλάση η οποία είναι αδιάφορη σε αυτά τα τα δεινά που συμβαίνουν στους ανθρώπους της ας πούμε ότι κοιτάς προς τα πάνω και βλέπεις ότι η μέρα θα ξεκινήσει, θα τελειώσει, οι εποχές θα έρθουν και κάτω οι άνθρωποι θα σφάζονται μεταξύ τους.

17:17 Είναι συγκλονιστικός ο τίτλος για μένα. Και η μουσική επίσης, η οποία δεν είναι μαμαγκάκης, που είναι συνήθως ο συνεργάτης, είναι κουνάδης. Ναι. Και νομίζω ότι παρότι τέτοιες αναφορές συνήθως έτσι παρέλκουν έναν προκειμένο, έχει αξία να αναφερθεί κανείς στη φωτογραφία του ουρανού. Δηλαδή δεν ήταν καθόλου αυτονόητο ότι μια ελληνική ταινία εκείνης της εποχής θα μπορούσε να έχει φωτογραφηθεί με τέτοια ποιότητα όπως ο ουρανός.

17:43 Είναι ταινία, κραιτήριο κολέξιον παρακαλώ κάντε αυτό που πρέπει να κάνετε. Συμφωνώ, συμφωνώ. Βάιντα, βάιντα όταν περνούν οι γερανοί και πετούν οι γερανοί και τα λοιπά. Το αντιπολεμικό της μήνυμα θυμίζει πάρα πολύ σοβαρές σοβιετικές ταινίες εκείνης της εποχής. Δηλαδή το πως οι ήρωες απεκδίονται οποιονδήποτε ηρωισμό θυμίζει πάρα πολύ τους γερανούς.

18:04 Ή τις ταινίες της Λαρίσας Επίκο. Θυμίζει πάρα πολύ αυτό το είδος αντιπολεμικού φιλμ. Μοντερνισμός της εποχής. Ναι, φοβερός. Μετά από αυτήν είπαμε να κάνουμε ένα άλμα λίγο προς το κωμικό στοιχείο, χωρίς να πούμε ότι είναι κωμωδία. Αλλά τέλος πάντων περιγράφω εγώ για να καταλάβετε τι εννοώ. είναι δύο παλιοί φίλοι, ο Παναγής και ο Ανέστης, οι οποίοι συναντιούνται μετά από πολλά χρόνια αφού έχει απελευθερωθεί η Ελλάδα, συναντιούνται κατά τύχη όταν δύο αυτοσχέδια, λεωφορεία, δηλαδή ουσιαστικά δεν είναι καν λεωφορεία, μεταφέρουν βανάκια, μεταφέρουν κόσμο και συναντιούνται...

18:45 Και τραγουδάνε γιουπιγιά για γιουπιγιά. Ναι, ναι, ναι, ακριβώς, ακριβώς, ακριβώς. Και συναντιούνται εκεί και καθώς συναντιούνται βγαίνουν από μέσα τους όλες αυτές οι ιστορίες και η αναδρομή έρχεται και συνδέει την πείνα της μικροδουλειές, τις απεγνωσμένες προσπάθειες επιβίωσης δύο ανθρώπων στην κατοχή και την περίεργη εμπλοκή τους στο τέλος με την ίδια την αντίσταση.

19:10 τη βοήθειά τους δηλαδή σε έναν τραυματισμένο αντιστασιακό κτλ. Αυτή είναι η ταινία Ψηλά τα χέρια Χίτλερ του Ροβύρου Μανθούλη το 1962 στην οποία παίζουν κυρίως οι δύο από τους σπουδαιότερους Έλληνες ηθοποιούς ever κατά την γνώμη μου, ο ένας είναι τον έχουμε πει ο Θανάσης Βέγγους και ο άλλος είναι ο Βασίλης Διαμαντόπουλος.

19:28 Καταρχάς και πρωτίστως το πω εγώ, μία από τις σπουδαιότερες ταινίες φιλίας στην ιστορία του ελληνικού σινεμά. Εμένα είναι από τις πρώτες που μου έρχονται στο μυαλό αναφορικά με το συγκεκριμένο ζήτημα μαζί με τους απόνοντες του γραμματικού. Εκεί στην αρχή που γίνεται το συναπάντημα και λέει ο Βέγκος τη γυναίκα του, ξέρεις τι θα πει ανέστης.

19:46 Ξέρεις τι θα πει ανέστης, φανταστικό. Είναι φανταστικό όντως. Από εκεί και πέρα το μαγευτικό στην ταινία πέρα από το ότι έχουμε δύο tour de force εδώ πέρα, τα οποία έρχονται και συγκρούονται και από αυτή την πυρηνική σχάση την ερμηνευτική προκύπτει πραγματικά ένα απέροχο αποτέλεσμα. Ο τρόπος με τον οποίο είναι τα πάντα.

20:05 Η κινησιολογία τους, ο ρυθμός στην ομιλία, αυτή η οπερετική διάρθρωσή τους στο χώρο, ο τρόπος με τον οποίο στείνονται, σηκώνονται, κάθονται στα τραπεζώματα και στα μικρά αυτοσχέδια γλεντάκια Είναι καταπληκτικό όσο αυτοί οι δύο άνθρωποι παραδίδουν ειλικρινά ερμηνείες αξέχαστες. Από εκεί και πέρα το εντυπωσιακό στην ταινία είναι ότι έχουμε δύο ανθρώπους που είναι δύο everyday men οι οποίοι ενώ δεν θέλουν με τίποτα να μπλέξουν με την αντίσταση και το δηλώνουν ότι εμείς θέλουμε να φύγουμε στην Αίγυπτο, θέλουμε να συνεχίσουμε τις ζωές μας, θέλουμε γενικώς να ξεφύγουμε από το ζώφο. Τίποτα το ασυνήθιστο και τίποτα το περίεργο έτσι.

20:49 αλλήγουνε, χωρίς να το καταλάβουν εκ των πραγμάτων, να συμπεριφέρονται πιο ηρωικά από οποιονδήποτε ήρωα της αντίστασης. Όχι απλώς μπλέκουνε, μπλέκουνε μέσα στο κεφάλι και βυθίζονται, βουτάνε στην ουσία, στον ηρωισμό και στην αντίσταση, όχι ακριβώς από επιλογή, εκ των πραγμάτων. Έχετε και εκείνη τη φοβερή σκηνή στην οποία το γίνεται, ουσιαστικά υπάρχει εκείνο το crucial point στο οποίο αποφασίζουν να φύγουν ή να μην φύγουν και κοιτάει ο ένας τον άλλον και λέει θα τον βοηθήσουμε τέλος πάντων δεν ξέρω αν το θυμάσαι Φίλιππε. Αυτό είναι η σκηνή.

21:29 Η σκηνή. Όχι όχι αυτό ότι υπάρχει κάποια μου θυμίζει τώρα σε ένα άλλο τελώς πλαίσιο την απόφαση της Μπέρλις Τρίψης Γέφυρος του Μάντισον να την ανοίξω την πόρτα ή να μην την ανοίξω ας πούμε. Το κορυφαίο σε αυτή τη σκηνή που αναφέρεις είναι ότι βρίσκουν τον χτυπημένο αντιστασιακό και είναι το ίδιο βράδυ που τέλος πάντων τα ξημερώματα θα έπαιρναν το καράβι να φύγουν για τα χανιά και από εκεί και πέρα για Αίγυπτο και σωτηρία και λυτρωμό από τα δυνάτης κατοχής αλλά είναι σχεδόν αυτονόητη επιλογή δηλαδή δεν χρειάζεται να το συζητήσουν πάρα πολύ απλώς κάθονται και κοιτάνε ο ένας τον άλλον και λένε και με το καράβι τι θα γίνει τι θα κάνουμε ας πούμε και λένε τίποτα ή μπαίνουν στο ταξί, μπαίνουν σε ένα όχημα με τον τραυματισμένο αντιστασιακό και λέει ο Θανάσης για πού και λέει ο Διαμαντόπουλος για πού, για το σπίτι τέλος όλα τα πλάνα, τέλος ο λυτρωμός τέλος το Κάιρο, για το σπίτι είναι αυτονόητο. Δεν πάμε πουθενά εδώ έχουμε ανθρωπιστικό χρέος μπλέκονται στην αντίσταση

22:32 με έναν τρόπο που είναι το αναφέραμε και λίγο στη δαρβηνική η επιλογή του Βέγγου σε σχέση με το τι έκανε στον πόλεμο Αθανάση, εδώ πέρα στην κυριολεξία είναι σαν το ένα να φέρνει το άλλο. Είναι μικρά σκαλοπατάκια και την ίδια στιγμή που μπλέκονται όλο ένα και πιο βαθιά συνεχίζουν να διαλαλούν ότι δεν θέλουν να μπλέξουμε.

22:51 Σε σχέση με τον Βέγγου στο τι έκανε στον πόλεμο Αθανάση είναι λίγο ήδη πιο κοντά στην αντίσταση αλλά όντως βάζουν συνεχώς σε εμπόδια, διαφορές δηλαδή αυτόν τον Γρηγόρη που τους προσεγγίζει του λένε συνεχώς γιατί εμείς ρε Γρηγόρη τρομερό αυτή η επαφή τους που έχουν με τον Γρηγόρη ο οποίος Γρηγόρης σύγχρονα δεν κάνω σπόιλερ σε μια ταινία του 60 έχει το τέλος που θα μπορούσε να έχει ο κάθε αντιστασιακός ας πούμε το φινάλε του εμένα με συγκλονίζει επίσης το έβριμα του Μήλου του Βέγγου που γυρνάει το Μήλο και το μετατρέπεισε όπλο το μετατρέπησε το θυμάσαι έτσι είναι σαν ένα αντικείμενο προσμονής μια συσσήφια κατάσταση ο Μίλος του στα χέρια του Βέγγου και επίσης πιο εκτενή αναφορά σε ρεβιθό καφέ δεν πρέπει να έχουμε ποτέ καν τον λέει και βαρύ γιατί μόνος τον καταλαβαίνω το ρεβίθι ψηλά τα χέρια Χίτλερ Ροβύρος Μανθούλης 1962 άλλη περίπτωση σκηνοθέτη που έχει μια τρομερά προσωπική πορεία στο σινεμά και ίσως όχι και ακριβώς τη θέση που το αρμόζει με βάση τα κατορθώματά του

24:02 Ροβίρος Μανθαίου. Έτσι ακριβώς. Τώρα πάμε σε κάτι λίγο πιο σκοτεινό. Σε μια ταινία που θεωρείται από τους ειδικούς μελετητές και τα λοιπά Τους ειδικούς? Πώς να το πω 29 κατασκευαστές αντίστασης Το ξέρω ότι δεν σας αρέσει Τι συνιστούν οι ειδικοί? Ακαδημαϊκούς που έχουν ερευνήσει βαθιά πάνω στο θέμα ως τη μοναδική ελληνική ταινία που μιλάει τόσο ξεκάθαρα για το ζήτημα της αντίστασης στην Ελλάδα και μιλάμε για ένα πραγματικό περιστατικό στην Κοκκινιά το καροκαίρι του 1944 όπου ένας πρώην μαυραγορείτης προσπαθεί να αλλάξει ζωή, συλλαμβάνεται από τις κατοχικές δυνάμεις και τους Έλληνες συνεργάτες τους και αυτό το τονίζω γιατί παίζουν ιδιαίτερο ρόλο και σε αυτή την ταινία και για να σωθεί πρέπει απλά να φορέσει την κουκούλα και να καταδώσει αντιστασιακούς οι οποίοι μαζεύονται στην πλατεία.

24:54 Μιλάμε για το περίφημο μπλόκο του Άδων Ικύρου του 1965, αλλά εδώ θα αναφέρω απλά μερικούς πρωταγωνιστές γιατί είναι Κώστας Καζάκος, Μάνος Κατράκης, Μουσική Μίκης Στοδωράκης, παρεπιτώσεις Στοδωράκης κάνει μουσική και στο ψηλά τα χέρια Χίτλερ, ειδικά με το τραγούδι που τραγουδάει ο Μπιθκότσης Ξένια Καλογεροπούλου σε άγρια νιάτα Γιάννης Φέρτης απίθανη απίθανη ταινία Ζορ Σαρή Τορνές νομίζω το μπλοκο του Άδωνη Κύρου λοιπόν εντάξει η ταινία έχει προφανώς τρομερή ιστορική αξία θεωρώ ότι δραματουργικά μιλώντας υπάρχουν κάποια κενά στην ταινία στον τρόπο με τον οποίο εκτελήσετε η δράση. Από εκεί και πέρα όμως είναι τρομερά πολύτιμη η απεικόνιση των ιστορικών γεγονότων παρόλο που κάπως διαπλέκονται λίγο δηλαδή σε κάποια στιγμή δεν είναι ξεκάθαρο αν βλέπουμε μια αντιστασιακή μάχη ή τα γεγονότα που, τα δραματικά γεγονότα που οδήγησαν στην εκτέλεση στον πλόκο της κοκκινιάς. Εξαιρετικά ενδιαφέρον κατά με ο ρόλος του Καζάκου ο οποίος στην ουσία υποδίεται έναν άνθρωπο

26:07 ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με την αντίσταση, υπονοείται ότι έχει πλουτίσει μέσω της μαύρης αγοράς. Παρά είναι εύκολο να βρει κρασί ό,τι ώρα θέλει. Και όχι, σε κάποια στιγμή, στην ουσία υπονοείται ότι παντρεύεται η Ξένια Καλογεροπούλου μαζί του επειδή ο πατέρας της του χρωστάει. Ναι, κάτι συμβαίνει εκεί. Δεν το διευκρινίζεται ναι, αλλά είναι κάτι φαίνεται να είναι.

26:27 ο οποίος του ζητείται να καταδώσει. Του φοράνε στην κυριολεξία τη μαύρη κουκούλα ζητώντας του να καταδώσει ακριβώς τη στιγμή που στη Βράση κολλάει το σίδερο εκεί πέρα στη συγκέντρωση των ανδρών νομίζω ήταν από 14 ως 60 και έχει και μια ακόμα πτυχή ότι έχει δει κάποιον από αυτούς που συνεργάζονται με τους... αν θυμάστε την πρώτη σκηνή εκεί που φεύγει έχει δει στο αμάξι έναν από τους Έλληνες που συνεργάζονται με τους Ναζί.

26:54 Ακριβώς. Είναι μπλοκαρισμένος και στις δύο. Οπότε στην ουσία είναι εγκλωβισμένος πλήρως και παγιδευμένος σε ένα ασφικτικό πλαίσιο. Είναι καταπληκτική η ερμηνεία του. Εγώ θα το πω. Του φοράνε την κουκούλα, οι μαυροκουκουλάδες, οι προδότες τριγυρνάνε μέσα στον κόσμο και καταδεικνύουν, υποδεικνύουν εκεί πέρα άτομα τα οποία προφανώς στείνονται στο εκτελεστικό απόσπασμα.

27:18 σωματικά ο Καζάκος παίζει καταπληκτικά είναι σαν να πνίγεται με την κουκούλα σαν να μην μπορεί να βρει τις συντεταγμένες του, σαν να παραμιλάει να τρεκλίζει το κεφάλι του να μην είναι σταθερό στους ώμους του εν τέλει υπάρχει μια μελλοδραματική έξαρση ηρωισμού εκεί πέρα στην ταινία, καθότι θα ήταν και λίγο περίεργο ο Κώστας Καζάκος να καταλήξει να παίζει all the way το μεγάλο μας τσίρκο από τον Κυνηγού, στιχούντα το 70 το δοσίλογο, οπότε ok, και όχι μόνο από εκεί και πέρα υπάρχουν κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες σκηνές σε κάποιες σε ορισμένα σημεία, έτσι, κάπως νεκρά μη τόπι, ας πούμε, γιατί νιώθεις ότι αυτή η γειτονιά της Κοκκινιάς κάπως διαστέλλεται στο χώρο όλα τα μικρά στενάκια τα λαβυρινθόδη, κάποια εγκατελειμμένα εργοστάσια, αποθήκες κάπως ο χώρος κάπως αποκτά διωγκώνεται μέσα στην ταινία χάρη στην κινηματογράφηση του Μανθούλη.

28:18 Ταινία ιστορικής... Του κύρου. Του κύρου, συγγνώμη. Ταινία μεγάλης ιστορικής αξίας η οποία παρά, θα αναλαμβάνω, τα μικροψεγάδια της όσον αφορά κάποιες εξάρσεις μελοδραματισμού ή τη συνοχή της πλοκής είναι εξαιρετικά πολύτιμη προσθέαση ακόμα και σήμερα. Εγώ νομίζω είμαι λίγο λιγότερο σόφτε. δεν τα βρίσκω μικροψεγάδια, δραματουργικά είναι σοβαρά ψεγάδια, δηλαδή έχει από προς ανατολισμός προς τους ήρωές της, για μένα είναι όντως πολύ μεγάλης αξίας το τεράστιο μου παράπονο είναι ότι υπάρχει ένας χαρακτήρας σαν αυτόν που υποδίεται ο Καζάκος, η ταινία τον ξεχνάει ολος καιρός τον ξαναθυμάται κάποια στιγμή υπάρχουν προβλήματα, εντάξει ασυζητητή για μένα από άποψη επειδή οι ταινίες που αναφέραμε μέχρι τώρα εκτός από πολύτιμες ιστορικές παρακαταθήκες κατά τη γνώμη μου είναι και αρτιότατες ταινίες τον μπλόκο κατά τη δική μου άποψη και εκτίμηση δεν εμπίπτει σε αυτήν την κατηγορία της άρτιας δραματουργίας ωστόσο όντως αν θέλεις να και να απομονώσεις ορισμένες πτυχές

29:19 του δράματος όπως ο χαρακτήρας του Καζάκου και ορισμένες εκάντσεις όπως η αναρκτήρια που παντρεύονται και εκεί ο Κύρου έχει μπολιάσει ένα χαρμόσυνο γεγονός με την πένθυμη αμηχανία της κατοχής και εσύ δεν ξέρεις καθόλου ποιος είναι αυτός που παντρεύεται και γιατί κομπορημονεί τόσο πολύ και προσπαθεί με το ζόρι να τους κάνει να διασκεδάσουν και καταλαβαίνεις από τις δυναμικές των επιμέρους σχέσεων ότι προφανώς εκεί υπάρχει ένα background πίσω από αυτόν τον χαρακτήρα είναι τρομερή ένα κτίριο σε Κάντς.

29:49 Για μένα δεν μένει σε αυτό το επίπεδο όλο το μπλόκο, ωστόσο πράγματι αξίζει σίγουρα τη θέση τους στις επιλογές μας εδώ. Εγώ για να κάνω το μπιφ εδώ, να δημιουργήσω κάποιο υποτυπώδες μπιφ, γιατί συμφωνούμε σχεδόν τα πάντα, εγώ θα υποστηρίξω ότι η ταινία ίσως είναι από τις... Ο Ουρανός δεν είναι, που την έχω έτσι πρώτη και καλύτερη για μένα έτσι, αλλά τη θεωρώ απίστευτα σπουδαίο φιλμ, γιατί κατά τη γνώμη μου όλα αυτά τα ψεγάδια στα οποία συμφωνώ με τον Φίλιππο κάπως λίγο ξεθυμένουν και απορροφώνται μέσα στην τεράστια ιστορική σημαντικότητα της ταινίας με ποια έννοια.

30:23 Είναι ίσως η μοναδική ταινία για την εποχή της η οποία ανατρέπει ξεκάθαρα το περίφημο εθνικό αφήγημα ότι όλοι οι Έλληνες ήταν ενωμένοι απέναντι στον φασισμό και μιλάει σχεδόν με ονόματα διευθύνσεις και τηλέφωνα. δηλαδή καταδεικνύει πιο ξεκάθαρα από ποτέ το δοσιλογισμό το γεγονός ότι όχι όλοι οι Έλληνες δεν ήταν ενωμένοι να πάμε ενάντια στο φασισμό ίσα ίσα το αντίθετο καταδεικνύει αν υπάρχουν και σκηνές στις οποίες φαίνεται ήδη ήδη φαίνεται η σύγκρουση που οδηγεί μετά σε αυτό το περίφημο εμφύλιο περίφημο ενώ διαβόητο που κατέστρεψε τη χώρα εμφύλιο πόλεμο είναι μια ταινία η οποία στην οποία δεν είναι οι Γερμανοί οι κακοί δηλαδή οι Γερμανοί είναι λίγο καρικατούρες, είναι λίγο αγάλματα, όπως είπε και ο Διάκοσμος Ντεκόρ οι άνθρωποι οι οποίοι διαλύουν την κοινωνική συνοχή μέχρι εκεί που δεν πάει είναι οι άνθρωποι οι οποίοι χρεώνουν ένα εκατομμύριο δραχμές 100ml λαδιού που έχουν φοράνε μαύρες κουκούλες ναι όντως ισχύει υπάρχει μια ροματικοποίηση προς το φινάλε

31:34 η οποία όμως και πάλι ανατρέπεται αν θυμάστε καλά με το τελευταίο τα τελευταία δύο-τρία λεπτά από εκεί η ταινία γίνεται ένας μοντέρνος νεορεαλισμός η κάμερα χτυπιέται με τον έναν με τον άλλο μάνες κλαίνε, πέφτουν κάτω δεν ξέρω αν τη θυμάστε τη σκηνή και τελειώνει με το παιδάκι που μας κοιτάει στα μάτια δεν ξέρω αν θυμάστε την τελευταία σκηνή είναι λίγο 400 χτυπήματα εκεί πέρα μας κοιτάει στα μάτια μας κοιτάει και μας λέει η δική σας ευθύνη ποια είναι και μάλλον όχι ποια ευθύνη θα ήταν και τι θα κάνατε κι εσείς που το παίζετε και τόσο ηθικολόγοι θα μπορούσατε πραγματικά να αντισταθείτε δηλαδή νιώθω ότι όλα αυτά τα οποία δεν είναι αμυγός κινηματογραφικά είναι περισσότερο ιστορικά ή οτιδήποτε άλλο ηθικά και τα λοιπά κάπως αφαιρούν τα προβληματάκια που μπορεί να να έχει το φιλμ, τουλάχιστον αυτή είναι η δική μου εκτίμηση μου αρέσει πάρα πάρα πολύ η ταινία μου αρέσει αλλαγή του ρυθμού το τι συμβαίνει στην πλατεία με το τι συνέβαινε πριν την πλατεία είναι τελώς διαφορετικό

32:33 κινηματογραφικά, δηλαδή από εκεί που υπάρχει κάποια σταθερότητα στο πλάνο μια γραμμικότητα στην αφήγηση και τα λοιπά η πλατεία είναι το απόλυτο χάος υπάρχει κάτι πάνω στο κάτι, η κάμερα κουνιέται αριστερά, δεξιά, πάνω, κάτω είναι κάτι πάρα πολύ ωραίο και τελειώνω μόνο με τη φανταστική φράση που λέει μια γυναίκα που δεν είναι η γυναίκα του Καζάκου που είναι πόρνη ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων συνοδός στην οποία κρύβεται ο Καζάκος πριν φορέσει τη μαύρη κουκούλα και αρχίζει να δείξει να τον θυμάστε που έχει εκείνες τις δεύτερες τρίτες σκέψεις η γυναίκα του είναι με την αντίσταση κτλ κτλ και του λέει αυτή η γυναίκα Έλα δεν πειράζει, μα αυτή είναι λέει παλικάρια.

33:09 Δεν πειράζει, εσύ είσαι αλλού παλικάρε. Αλλά και αυτός την κοιτάει με ένα βλέμμα, νιώθει να καταστρέφεται το μέσα του με αυτό το παλικάρε που του λέει αυτή. Με συγκλονίζει αυτή η σκηνή, δεν ξέρω. Στα θετικά να αναφέρω ότι είναι και πολύ όμορφη η κινηματογράφηση της τελικής εκτέλεσης. Έχει έναν βουβός παραγμό, δεν φλιαρεί οπτικά η κάμερα, κοντοστέκεται πάρα πολύ στα πτώματα τα οποία έχουν έτσι μια ποιητική διάταξη σπαρμένα έτσι όπως είναι στο χώρο και επίσης να αναφέρουμε ότι οι Γερμανοί εν τέλει οι ναζιστικές δυνάμεις εκτελούν και τους προδότες στο τέλος και γίνεται ένα μάλιο βράσαι γίνεται πλιάτσικο δίνουν την ελευθέρας στους μαυροκουκουλάδες να πάρουν ό,τι θέλουν από τα τιμαλφή συλλέγουν ρολόγια, πορτοφόλια τα πάντα από τους εκτελεσμένους και μετά τους εκτελούν και αυτούς.

34:03 Ναι, συγκλονιστικό. Ελαφρύνουμε λίγο τη διάθεση, αλλά μένουμε σε ένα ντέστιχο κλίμα και θα καταλάβετε γιατί. Και η ιστορία θέλει σε μια άλλη ταινία, ταινία του 1948. Σκεφτείτε έτσι, του 1948. Εμφύλιος δηλαδή. Μόλις έχει τελειώσει η ιστορία με τους Γερμανούς. Ο Θόδωρος λοιπόν, ένας φιλίσκος οικογενειάρχης, στη μεταπολεμική Αθήνα, παρακολουθεί με απόγνωση, αυτός δεν θέλει τη δουλίτσα του, δεν θέλει να ζήσει, θέλει να ξεφύγει από όλο αυτό το ζόφο της γερμανικής κατοχής, παρακολουθεί όμως με απόγνωση τις πολιτικές συγκρούσεις της γειτονιάς του καθώς ο εμφύλιος μένεται όπως είπαμε, αποκοιμιέται λοιπόν και ονειρεύεται το εξής φοβερό ότι οι τελικές Γερμανοί ξανά έρχονται πίσω και αντιμετωπίζεται ο εφιάλτης ξανά της πείνας, της ανέχειας, της κατοχής κτλ.

34:53 Υπάρχουν ανατροπές και τέλος πάντων όλα αυτά οδηγούνται σε μια προσωπική κυρίως αφύπνιση ενώ δυστυχώς ο κόσμος συνεχίζει να ζει την κακή ας πούμε θλιβερή καθημερινότητά του. Μιλάμε για το σπουδαίο «Η Γερμανή Ξανάρχονται» του Αλέκου Σακελάριου του 1948 όπως είπα με κύριο πρωταγωνιστή το Βασίλη Λογοθετήδη. νομίζω ότι η ταινία όχι απλώς την κουβαλά στους ώμους του λογοθετήδης είναι one man show μετά από κάποια στιγμή είναι εμφανής η κομική του μανιέρα αυτού του σπουδαίου τόσο σπουδαίου κομικού ηθοποιού ο οποίος πραγματικά δίνει πνοή ζωή ζωντάνια κέφι ρυθμό και παλμό στην ταινία συμφιλειωτική ταινία προφανώς με ουμανιστικό μήνυμα ότι και ουμανιστικό και αντιεμφυλιακό μήνυμα ότι θα πρέπει να υπάρξει μια συναδέλφωση των Ελλήνων μπροστά στον εμφύλιο σπαραγμό γιατί μόλις έχουμε εξέλθει από τη φρίκη της κατοχής.

35:56 Υπάρχουν σκηνές και σεναριακά ευρήματα τα οποία είναι αξέχαστα όπως το καναρίνι που γίνεται σούπα ένα σκύλος που γίνεται μπριζολάκια δηλαδή γκροτέσκα στοιχεία τα οποία περνιούνται με πολύ κωμικό τρόπο στην ταινία. υπάρχει έντονο το στοιχείο της πολιτικής αντιπαράθεσης και του πολιτικού διχασμού στην Ελλάδα από εκεί και πέρα είναι σαν μια ονειρόδης περιπλάνηση στην επανάληψη μιας φρίκης και μάλιστα πρωτού αποκοιμηθεί ο λογοθετήδης και ονειρευτεί ό,τι ονειρευτεί υπάρχει μια είδηση στην εφημερίδα που τη συζητάνε εκεί στη γειτονιά ότι εν τέλει μήπως ο Χίτλερ είναι ζωντανός μήπως δεν αυτοκτόνησε με την Εύα Μπράουν στο καταφύγιο και θα τον ξαναδούμε κάπου.

36:37 Οπότε όλο αυτό κάπως πυροδοτεί τις εξελίξεις. Είναι μια γλυκιά ταινία η οποία ρέει έτσι σαν γάργαρο νεράκι μέσα από την κομική ευρεσιτεχνία και διξιοτεχνία του λογοθετήδη με ξεκάθαρο μήνυμα συναδέλφωσης και ειρήνης. Για μένα είναι πολύ ενδιαφέρον ότι είναι στη φιλμογραφία του Σακελάριου αυτή η ταινία διότι δεν χαρακτηρίζεται ας πούμε κατά βάση από ταινίες με πολιτικές αιχμές ή τέλος πάντων πολιτικές απολύξεις η φιλμογραφία του και οι ίστεροι και οι ταινίες οι οποίες έχουν αγαπηθεί και έχουν κόψει δισεκατομμύρια εισιτήρια στα ελληνικά ταμεία.

37:20 Εγώ νιώθω ότι είναι και λίγο παραπάνω από αυτό. Δηλαδή δεν την έχω πάρα πολύ πρόσφατη αλλά η ανάμνησή μου της ταινίας δεν είναι ότι απλώς έτσι ξέρεις ρε καλά και έχει πολύ έντονες κομικές τιμές το συμφιλειωτικό πρόσημο το 1948 είναι μια πολύ γενναία επιλογή δεν το συζητάμε ότι γυρίστηκε εκείνη την εποχή από μόνο του ένας άθλος από κάθε άποψη μια γενναία πράξη δεν είναι πολλά χρόνια μετά όπου προσπαθώντας λίγο να αφαιρέσουμε και τις αμαρτίες είναι επιτόπου ενώ γίνεται αίμα είναι μεσούντος του εμφυλίου στοχάζεται την ιστορία ενώ η ιστορία συμβαίνει εκείνη τη στιγμή είναι τρομακτικό και μάλιστα το θεατρικό πρέπει να έχει γραφτεί ακόμα νωρίτερα ναι είναι βασισμένο ακριβώς είναι βασισμένο σε θεατρικό του ίδιου του Σακελάριου του 1946 το οποίο σε κάνει εμένα με κάνει λίγο να σκέφτομαι παρότι λατρεύω το Σακελάριο και τις ταινίες του ότι ξέρεις θα μπορούσε να υπάρχει και μια παράλληλη πραγματικότητα Λιντσιανή όπου ο Σακελάριος γράφει και πιο πολιτικές κομμονδίες

38:20 από αυτές τις οποίες κατά βάση μας προσέφερε. Όντως συμφωνώ πάρα πολύ για το λογοθετήδι. Είναι μνημιώδη σε σκηνή ανθολογία στο άνθρωποι άνθρωποι που είναι προς το τέλος ο μονόλογος. Και είναι ταινία η οποία όπως κάθε ταινία που πιάνει πράγματα που καίνε χωρίς να τάσετε τουλάχιστον προδήλως με τη μία ή την άλλη πλευρά έχει αντιπάθειες και στη μία και στην άλλη πλευρά.

38:46 και μάλιστα σύγχρονές της σοβαρές αντιπάθειες εξ αριστερών και έκτεξιών. Ναι, εγώ μόνο θα σταθώ σε δύο στοιχεία. Στο ένα ότι υπάρχει κάποια, ένα μια εμβόλυμη μικροπλοκή με ένα ψυχιατρίο που είναι καταπληκτική. Ναι, αυτό είναι το άνθρωπο. Α, ναι, ακριβώς που είπε και ο Φίλιππος. Γιατί βλέπει μέσα στην τρέλα την απόλυτη λογική.

39:06 Κάπως έτσι το λέω πολύ πολύ συνοπτικά. και δεύτερον μου αρέσει πάρα πάρα πολύ η επιστροφή στο ξύπνημα που αφήνει την ιστορία να εξελίσσεται τραγικά παρότι οι Γερμανοί τελικά δεν ήρθαν, είμαστε ακόμα στον εμφύλιο, άνθρωποι ακόμα σκοτώνονται και αυτό έχει από μια ανακούφιση του ίδιου του λογοθετήδη, από την άλλη έχει και μια μοιραία θλίψη για το που βαδίζουμε και που πηγαίνουμε και ότι δεν έχουμε χαΐρι σαν λαός και εντάξει τα συμφιλωτικά τα ακούω έτσι απλά το ξύπνημα και το τέλος της ταινίας το βρίσκω πολύ πολύ ενδιαφέρον.

39:42 Θα σταθώ λίγο στη σκηνή του ψυχιατρίου. Ούτως ή άλλως ο λογοθετήδης και οι γείτονες φίλοι του σε κάποια στιγμή φυλακίζονται από τους Γερμανούς, δραπετεύουν με έναν τρόπο που εμένα μου θυμίζει είναι τώρα τελείως ξεχαρβαλωμένη η σύνδεση και η αναλογία που θα κάνω μου θυμίζει λίγο τον down by law του Jim Jarmus. δραπετεύουν από τη φυλακή. Γιατί δραπετεύουνε.

40:02 Δεν υπάρχει ακριβώς εξήγηση στο πώς καταφέρνουν να δραπετεύσουν. Και οι δύο δόστους προς την ελευθερία εκείνη τη στιγμή περνάει μέσα από ένα ψυχιατρίο. Φυσικά η απεικόνιση των τροφίμων του ψυχιατρίου είναι της εποχής να πούμε. Δηλαδή και πάλι που απεικονίζονται το 47. Ναπολέοντες και ούτω καθεξής. Από εκεί και πέρα όλο αυτό το σενάριακό εμβόλυμο στην ταινία, εμβόλυμο μέσα στο εμβόλυμο γιατί να θυμηθούμε ότι βρισκόμαστε στην εγκολπωμένη αφήγηση του ονείρου και μέσα στο όνειρο είναι σαν να υπάρχει ένα δεύτερο όνειρο που είναι ακόμα πιο σουρεάλ, ακόμα πιο τρελό.

40:40 Εξού και θεωρώ ότι το σενάριο της ταινίας πραγματικά αξίζει πολλά συγχαρητήρια. Charlie Kaufman, στην εκδοχή Νέα Υόρκη. Νέα Υόρκη στην Αθήνα. ναι, Μίζα Ναμπίμ και τα λοιπά λοιπόν, μετά από αυτήν την ταινία πάμε σε ένα άλλο πάρα πολύ ιδιαίτερο φιλμ κάτι προς την μου άποψη αν και δεν μου αρέσει καθόλου ο χαρακτηρισμός ιδιαίτερο, δεν ξέρω πώς θα το χαρακτηρίσω μια ταινία που είναι λίγο από όλα υπερβαίνει τα είδη, γίνεται ντοκιμαντέρ έχει πραγματικούς ανθρώπους που παίζουν ίσως και τους αυτούς τους λίγο, ενώ και θα καταλάβετε τι εννοώ, είναι μια ταινία που πάλι έχει εγκυβοτισμό, δηλαδή μεταπολεμική Θεσσαλονίκη ένας νεαρός συλλαμβάνει ένα παιδί που πάει να κλέψει και προσπαθεί να τον πείσει ότι δεν πρέπει να κλέβει καθώς οδηγούνται σιγά σιγά προς το παπάφιο αλλά εκεί ξεκινάει μια αφήγηση μέσα στην αφήγηση που μας δείχνει ένα παρελθόν στην οποία στην κατοχή όπου τα παιδιά έχουν αυτοοργανωθεί κάνουν κάτι σαν ρομπέντο δασόνα ας πούμε κρύβονται σε πύργιο, σε χαλάσματα πύργου και κλέβουν, το λέω πολύ χοντρικά,

41:44 κλέβουν από τους πλούσιους και από τους μαυραγορείτες και δίνουν στους στοχούς. Μιλάμε για το περίφημο ξυπόλυτο τάγμα του Γκρέγκ Τάλλας του 1900. Α, τώρα εδώ δείσατε η απόψη του 1953, ας πούμε μεταξύ 1953 και 1954. Ταινία όπου η Θεσσαλονίκη δεσπόζει, έτσι, ως σκηνικό, γυρισμένη κατά το 90% χονδρικά στη Θεσσαλονίκη με πλάνα τρομερής ιστορικής και πολιτισμικής αξίας από την πόλη από την Καμάρα μέχρι το Επταπύργιο που ανέφερες τη Ροτόντα και τις γύρω γειτονιές.

42:18 Μόνο δύο επαγγελματίες η τοπή. Ο Νίκος Φέρμας, ο οποίος υποδίεται τον Μαυραγορήτη δεν κατονομάζεται ως Μαυραγορήτης αλλά στην ταινία έχει το προσωνύμιο Καπετάν Μαύρος Οπότε νομίζω είναι λίγο εμφανές το τι κάνει ακριβώς στη ζωή. Φοράει και μαύρα. Φοράει και μαύρα συνέχεια. Και η Μαρία Κωστή βασισμένος σε αληθινή ιστορία, εμπνευσμένο να το θέσω καλύτερα από αληθινή ιστορία, όντως τον Απρίλιο του 1941 είχε επιταχθεί το παπάφιο ορφανοτροφείο από τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής της Θεσσαλονίκης.

42:47 είχαν βρεθεί νομίζω γύρω στα 140 παιδιά στο δρόμο μεταξύ 6 και 20 ετών. Προφανώς δεν είναι ότι συγκρότησαν μια τόσο συμπαγή συμμορία όσο απεικονίζεται στην ταινία, υπάρχουν και κάποιες δημιουργικές ελευθερίες, αλλά στην πραγματικότητα όντως έχει μείνει γνωστή ή μάλλον έχει καταχωρηθεί η δράση του στο θυμικό της πόλης ως μιας έτσι ευγενούς συμμορίας από μικρά χαμήνια σαν να είναι στη χώρα του ποτέ ποτέ, τα οποία δεν μεγαλώνουν ποτέ και δρούνε υποδαβλίζοντας και μάλλον όχι υποδαβλίζοντας, ως δολιοφθορείς της ναζιστικής κατοχής, κλέβουν κουραμάνες και έχουν αυτή τη μικρή ρομπέντο δασόν δράση, η οποία όντως συνέβη και στην πραγματικότητα.

43:28 Ίσως από τις πρώιμες απόπειρες νεορεαλισμού στο ελληνικό σινεμά, με πλάνα τα οποία έχουν μια ονειρόδιη φύη, δεν ξέρεις αν υφίστανται στα αλήθεια. υπάρχει μια φιλοαμερικανική χρειά στην ταινία να πούμε σε κάποια στιγμή τα χαμήνια σώζουν έναν Αμερικανό πιλότο ο οποίος είναι λίγο καρικατούρα ευρωστίας, ρόμης ευτυχίας και χαράς και ιστορικά να το πάρουμε θα ήταν πολύ πιο πιθανό να σώζαν έναν Άγγλο πιλότο εδώ πέρα παρά έναν Αμερικανό Έλληνο Αμερικανός είναι όμως ο σκηνοθέτης τι να κάνουμε, κατηγορήθηκε γι' αυτό βεβαίως Εδώ για να πάρει το Όσκαρο Μπενίνι έβαλε το τάγκ το αμερικάνικο να μπαίνει πρώτο στο Άσβιτς αντί το ρώσικο.

44:05 Εκεί θα κολλήσουμε εντάξει ναι. Όντως, ταινία με πολλές αρετές, έτσι με αυτόν τον λυρισμό και την ποιητικότητα, αλλά όχι με μια πορνογραφική διάθεση του πόνου και της πείνας, είναι πολύ όμορφα δοσμένη η αυτοοργάνωση αυτής της άτυπης συμμορίας και φυσικά υπάρχουν ξαφέστατες νήξεις για τη μαυραγορήτικη δράση στην Ελλάδα εκείνη την εποχή, για τη δοσιλογική δράση στην Ελλάδα εκείνη την εποχή και μια σκηνή πάλης μεταξύ ενός μικρού παιδιού και του Νίκο Φέρμα στο Επταπήριο στη Θεσσαλονίκη, η οποία είναι πραγματικά και αυτή η σκηνή αυθολογία.

44:47 Με ένα τενεκέ λάδι ως υποψήφιο εντός εισαγωγικών φωνικό όπλο. για μένα είναι πολύ πολύ δυνατή η ταινία όχι μόνο ιστορικά είναι μια πάρα πάρα πολύ καλή ταινία ο ελληνικός νεορεαλισμός αν είχε εξελιχθεί και είχε γεννηθεί από αυτό θα είχε μια πάρα πολύ ισχυρή πρωταρχική ταινία νιώθω ότι έχει πάρα πολλές τραγούδιστες αρετές όπως ο τρόπος τον οποίο αντιλαμβάνεται τα κλειστά της μέρη γιατί έχει πάρα πολλοί εξωτερικά γυρίσματα, πάρα πολλοί Θεσσαλονίκη αλλά έχει και μια σαν σπηλιά των παιδιών την οποία την αντιλαμβάνεται με υπέροχο τρόπο από άποψης κοινοθεσίας ο Τάλλας μου αρέσει πάρα πολύ δηλαδή αυτό εντάξει υπάρχουν κάλτ λεπτομέρειες όπως ο Αμερικάνος πιλότος φυσικά ωστόσο οφείλω να σταθώ στο πόσο υπέροχη είναι η γλώσσα της ταινίας και πόσο ρε η χωρίς να φαίνεται ότι είναι φορσέ αυτό το πράγμα έχει λέξεις τώρα που λατρεύουμε λέξεις όπως λεφούσια και τέτοια έτσι τρομερή γλώσσα τρομερή φυσικότητα έχει μια αργό που κάπου κουμπώνει στο σήμερα πολύ άνετα όντως τρομερή φυσικότητα στην εκφορά

46:01 των παιδιών για μένα είναι μια πρώιμη ταινία έτσι εν ηλικίωσης πριν να μπουν σε κουτάκια πολύ πολύ δηλαδή φαίνεται ότι δεν προσπαθεί να ακολουθήσει τέτοια νόρμα αλλά έχει τέτοιους απόϊχους είναι πολύ και σημαντική ταινία και πολύ καλή ταινία σε σχέση με αυτά που συζητούσαμε για το μπλοκ που εξέφρασα κάποιες δημιουργικές επιφυλάξεις τέλος πάντων, εδώ βρίσκω το αντίθετο ότι έχει καταχωρηθεί σαν μια πιο προβληματική και στρογγυλεμένη ενώ στην πραγματικότητα βλέποντας την νιώθω ότι είναι πολύ καλύτερη από αυτό που της αναλογεί στο συλλογικό θημικό. Στο νομίζω ότι αυτό έχει συνδράμει και κάπως νεφελώδη σταυτότητα του σκηνοθέτη της Δηλαδή στην ουσία από τη στιγμή που δεν έχει μείνει κάπως καταχωρημένο στα κατάστοιχα τα επίσημα του ελληνικού σινεμά Η ταινία εύλογα υπέπεσε στην ίδια μοίρα Κάπως λίγο ξεβράστηκε και θεωρήθηκε όντως μονάχα ιστορικής αξίας Σαν ένα πολύτιμο κοιμήλιο και για την απεικόνιση της Θεσσαλονίκης και για την πρώη μη απόπειρα νεορεαλισμού

47:07 Επίσης νομίζω μουσική η Μίκης Θεοβράκη Η πρώτη του. Και τρομερή μουσική. Το πρώτο commission. Η πρώτη μουσική του οποία του ζητήθηκε για να γράψει για σινεμά. Τρομερή μουσική. Καταγεγραμμένη. Και πρώτη εδώ, οι πρώιμες μουσικές του Μίκη Θοδωράκη είναι πολύ καλύτερες από τις επόμενες. Μακ Στайнερ θυμίζεις. Ένα hot take. Hot take.

47:25 Όχι οι καλύτερες μουσικές. Προφανώς το Δρόμι Παγκο είναι τραγουδάρα. Εννοείται. αλλά η μουσική που έχει το ξυπόλυτο τάγμα ταιριάζει πολύ πιο πολύ στο ξυπόλυτο τάγμα από ότι οι δρόμοι παγίζουν στο σέρπικο Ευχαριστώ πολύ, γεια σας Δεν το συζητάμε ότι η μουσική στο σέρπικο Τώρα γιατί το λιούμετ, γιατί μου το στεναχώρες ρε φίλε Ξέρεις ότι έχω μεγάλο θέμα τώρα Μεγάλο πρόγραμμα Τέλειο είναι το σέρπικο Α, αλλά το δέχομαι Εμένα δεν έκανε το σέρπικο από το πολύ αγαπημένα μου του Λουμέτ αλλά από εκεί και πέρα η μουσική δεν ταιριάζει καθόλου.

47:52 Ειλικρινά δεν ταιριάζει καθόλου. Είναι σαν παραφωνία στην ταινία. Ενώ εδώ πέρα ταιριάζει απόλυτα. Θα σταθώ λίγο στη σπηλιά που ανέφερες στη συμμορία και εκεί διαστέλλεται ο χώρος. Νιώθεις ότι αυτή η σπηλιά είναι ατελείωτη και καταφέρνει η ταινία να σου αποδώσει με τρομερά φυσικό και αβίαστο τρόπο ότι αυτή η σπηλιά είναι σαν να μην υπάρχει.

48:11 Είναι η σπηλιά του Αλή Μπαμπά και των 40 κλεφτών. Δηλαδή, κανείς από αυτούς που κυνηγάνε τα χαμήνια, από τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής, μέχρι τον Μαυραγορήτη, μέχρι τον οποιονδήποτε, δεν μπορεί να βρει και δεν ξέρει που διάλογο είναι η είσοδος αυτού του κρυσφύγετου. Ακόμα και οι γιαγιάδες με τις οποίες συνεργάζονται, ας πούμε, τα παιδιά και τις βοηθούν, δεν πρόκειται να τους καταδώσουν.

48:34 Την Άνω Πόλη υποτίθεται ότι είναι, ναι. Γενικότερα μιλώντας, δεν βλέπουμε ποτέ το σημείο εισόδου και το σημείο εξόδου, αλλά αυτό δεν είναι αμήχανο στην ταινία. Έχει καταφέρει να το ενσωματώσει πολύ αρμονικά στο φιλμικό πλαίσιο. Όποιος ή όποια δεν έχει πάει στο επταπήριο, αν βασιστούν σε αυτή την ταινία θα νομίζουν ότι είναι πραγματικά μέρος του Αλή Μπαμπάκης.

48:54 Ή δηλαδή ατελείωτο πράγμα, μπαι κρύπτες. anyway έχεις απόλυτο δίκιο τελειώνω μόνο λέγοντας ότι ο όντως ο Γκρέκ Τάλλας ήταν κυρίως μοντέρ δηλαδή ότι έδρασε στην Αμερική κυρίως ήταν εξαιρετικός μοντέρ με πολύ μεγάλες περγαμηνές και κάτι τελευταίο ότι είχε πάρει μέρος ως έφηβος στις διεθνείς ταξιαρχίες στην Ισπανία πολέμησε ως αντιστασιακός οπότε εδώ φαίνεται και λίγο και η προσωπική του ας πούμε δράση απέναντι τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται ή αυτοοργανώνεται μια αντίσταση λοιπόν ετοιμαστείτε βάψτε βλεφαρίδες και βασανιστείτε κάντε μαλίξανθο αυτό γιατί θα μιλήσουμε για μια συγκλονιστική ταινία αρχίζουμε και λίγο διακομωδούμε και τους αυτούς μας έτσι η οποία ξεκινά στο Νταχάου το 1965 η οποία είναι μια γυραιά κυρία που γυραιά γυραιά στα 38 Επισκέπτε, που λένε Νατάσα, επισκέπτε τον τόπο της εχμαλωσίας της και μετά επιστρέφει στην Ελλάδα με τρένο, εκεί αρχίζουν οι μνήμες, πάλι φλασμπάκ ανακαλεί το έρωτάς της με τον Ρέστι, έναν αντιστασιακό, με τα βασανιστήρια

50:04 και με τον πρώην συμφοιτητή της, σχέση με τον πρώην συμφοιτητή της, τον Μαξ ο οποίος είναι αξιωματικός στον Εσέσ Μια πολεμική περιπέτεια με προδοσία και τα λεπτά και κυρίως με μία και μοναδική πρωταγωνίστρια η οποία αποζητάει τουλάχιστον δεν ξέρω καμιά κοσσαριά κοντινά το δεκάλεπτο και μιλάω προφανώς για το υπολοχαγός Νατάσα του Νίκου Φόσκολου του 1970 με την Αλίκη Βουλιοκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ τελευταία τους εμφάνιση μαζί μετά χωρίσαν έχει σημασία πραγματικά έχει σημασία παιδιά την είδα την ταινία ξανά πρόσφατα για χάρη μεγάλη χάρη του, του πόσκας μας την είχα δει και υπολογώς να τα έρθει να βλέπεις τρεις φορές εξάγουμε πολιτισμό κοιτάξτε βλέποντας την ταινία υπήρχαν αμέτρητες στιγμές που αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν όλοι οι συντελεστές όλοι οι εμπλεκόμενοι στην ταινία να είπαν οκ, πάμε παρακάτω, cut είμαστε εντάξει υπάρχουν οι εξωφρενικότητες στην ταινία είναι στην κυριολεξία αμέτρητες μιλάμε για ένα καλτ διαμάντι του ελληνικού σινεμά

51:12 το οποίο αποκτά ακόμα πιο στρατοσφαιρικές διαστάσεις στο μυαλό μου μέσα από την υποσημείωση και την προφανή διαπίστωση ότι υπήρξε για πολλά χρόνια η πιο κερδοφόρα ταινία στην ιστορία του ελληνικού σινεμά. Δεκαετίες 751.117 εισιτήρια πρώτης προβολής Αξλά produto Πρώτης προβολής Αξ ponto υπάρχει ένα ο uda samb Illust Asians Πάλι Βουγιουκλάκη, Παπαμιχαήλ.

51:46 Πάλι κατοχή. Πάλι, εκεί έχουμε και λίγο έντονο δοσιλογισμό, Σπύρος Καλογύρου και ούτω καθεξής. Από εκεί και πέρα. Πάμε στην υπολογωγό Νατάσα. Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Οι σκηνές στις οποίες πρωτοεμφανίζεται η Βουγιουκλάκη στην κοπαΐδα, ντυμένη ως μια πορτοκαλή πανδεσία από πάνω ως κάτω. Η πρώτη εμφάνιση του Κώστα Καρά με αυτό το περίεργο ξανθό μαλλί ως Μαξ που βγαίνει με το δασίτριχο στήθος και την ανοιχτή στολή των Εσές μιλώντας σε άπτεστα ελληνικά γιατί είχε φοιτήσει σε ένα οδείο στην Αθήνα και καλά υποτίθεται βέβαια και η μάνα του είναι Ελληνίδα.

52:22 Κρατήστε το αυτό το στοιχείο υπάρχει μια ανατροπή στο τέλος. Η συνάντηση με τον Δημήτρη Πάπα Μιχαήλ, ο χρησμός της τσιγκάνας προτού συναντηθούν οι δυο τους. Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ που φοράει, θα το θέσω πολύ κομψά γιατί δεν κάνουμε body shaming εδώ, υπερβολικά στενά ρούχα για το πώς ήταν εκείνη την εποχή. Και ο Βουτσάς τα φορούσε στενατή.

52:43 Εννοείται, εννοείται. Η απελπισμένη αναζήτηση της Βουγιουκλάκη του Παπαμιχαήλ που είναι καβάλα στα άλογα στους βάλτους της Κοπαΐδας που σέρνεται μέσα στις λάσπες. Τα βασανιστήρια φυσικά. Τα βασανιστήρια με eyeliner, με lip gloss, με rouge, με βλεφαρίδες αψεγάδιαστες. Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ για την ταινία. Υπάρχουν σενάριακες ακροβασίες που δεν θα μπορούσαν να σταθούν ποτέ. Έχουν περίπου 4.000 γκροπλάν στο πρόσωπο της Βουγιουκλάκη και του Παπαμιχαήλ εννοείται.

53:15 και γενικότερα ένα σενάριο ξεχαρβαλωμένο από παντού, στιγμές ηρωισμού που είναι η απόλυτη kids εορτή και γενικότερα μιλώντας μια ταινία η οποία στάζει καλτήλα από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Για μένα, ρε παιδί μου, βλέπεις ποιοί το κλάμα βγήκε από τον παράδεισο και λες τι ωραία, πόπο, σαν παροδία, πόσο... και βλέπεις μετά ταινίες σαν την υπολοχαγώνα Τάσσα και λίγα τους είπαν πώς το λένε.

53:45 Πολύ γέλιο εντάξει. Έχω θολή ανάμνηση της ταινίας με γέλιο και κλάμα έτσι. Όχι και μόνο γέλιο. Άιντε εδώ. Εντάξει ρε παιδιά. Εγώ τώρα δεν υπερασπίζω με την ταινία προς Θεού. Απλά για χάρη της συζήτησης ξέρετε πόσοι άνθρωποι ταυτίστηκαν με έναν σουρεαλιστικό τρόπο με αυτό που βλέπαν. Δηλαδή έλειωναν στο κλάμα με τα βάσανα μέσα σε 426.000 συσταγωγικά από τις βουγιουκλάκοι.

54:13 γιατί αυτή η εθνική στάρ μετέτρεπε ας πούμε με κάποιο τρόπο το πατριωτισμό στο εθνικό βιώμα σε σταριλίκι δηλαδή δεν το χωράει το μυαλό σου το βίντεο βέβαια γινόταν πάρα πολύ και με τις ταινίες ας πούμε Οδύς Ενός Ξεριζωμένου και δεν ξέρω εγώ τι, άλλου τύπου μελόδραματα, αλλά έχει μία σαγήνη αυτό το ρημάτο μελόδραμα και ο Φόσκολος είναι τρομερός μάστορας αυτό, τρομερός Κοίταξε, είναι σαν να βλέπεις τη λάμψη σε ταινία το 1970 υπό μία έννοια.

54:47 Δηλαδή υπάρχει κάτι το... Μα είναι φόσκολος, το σεράριο φόσκολος. Μα το ξέρω, είναι οπερετικό τηλεοπτικό. Εδώ να αναφέρουμε και, εντάξει, σπόιλερ ας κάνουμε για την ταινία, για όνομα του. Την ξέρετε όλοι και την έχετε δει. Το τέλος, δεν ξέρω αν το θυμάστε, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ σκοτώνεται γιατί μέσα από μια αδιανόητα αναλυθοφανή επιχείρηση διάσωσης σώζει την τελευταία στιγμή την Νατάσα από το εκτελεστικό απόσπασμα έχοντας μεταφιεστεί σε γερμανός αξιωματικός μαζί με όλο το εκτελεστικό απόσπασμα.

55:19 Για κάποιο λόγο μπόρεσαν όχι απλώς να μεταφιεστούν σε γερμανούς αλλά να αντικαταστήσουν και το κυρίως εκτελεστικό απόσπασμα. Αυτό είναι ένας τοχασμός πάνω στις ρευστές ταυτότητες Γιώργο. Ε, σταματήστε ρε. Κλαίγαν οι γιαγιάδες και οι παππούδες. Τι σώζει και περιδιαβαίνουν ένα σκηνικό περίεργο όπου χοροπηδάνε και κουτρουβαλάνε σε σκαλιά και τα σάλια της Βουγιουκλάκη ανεμίζουνε κτλ.

55:47 Συλλέχθηκαν αυτά τα σάλια κάπου. Το σάλι εννοώ. Και εγώ αυτό που κατάλαβες πάνω υπερασπίζω με την παρανοή σου. Και το σάλι να το συλλέψουμε. Ομάδα ανταρτών μπερδεύεται επειδή ο Παπαμιχαήλ μέσα στην κάψα του έρωτά του έχει ξεχάσει να αλλάξει ρούχα και δεν έχει φορέσει τα ελληνικά του ρούχα. Είναι ακόμα με τη στολή του γερμανού εξιωματικού και τον γαζώνουνε και πεθαίνει εκεί πέρα.

56:13 Η Βουγιοκλάκη με κάποιο τρόπο επιζεί, δεν την περισυλλέγουν οι Έλληνες, την περισυλλέγουν οι Γερμανοί και τη στέλνουν στον Ταχάο κρατούμενη. Δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεστε το σενάριακό τελήριο που επικρατεί. Ποιος αρχαίος είχε ξεχάσει να αλλάξει τα πανιά στο πλοίο. Μπράβο, δεν καταλαβαίνω. Τώρα πάμε να ξαναδούμε όλους φύγουμε από εδώ.

56:32 Οδύσσια, ναι. Ποιος δεν είχε αλλάξει τα πανιά. Ο Αιγαίας. Και έπεσε ο Ιώσ. Είδε το μαύρο το πανί. Είδε ο Αιγαίας το νομίζω του Θησέα που γύριζε από την Κρήτη Το μαύρο πανί που δεν το είχε αλλάξει λευκό γιατί χάρηκε όπως ο Παπαμιχαήλ Και μετά έπεσε στη θάλασσα Και ρίχνει σκηνή και πνίγεται Τα έχουν πει αυτά δεν καταλαβαίνω Τι εννοείς Με απόϊχους αρχαίας τραγωδίας δηλαδή Και είπαμε ρε Φτώτα ταυτοτήτων Εγώ πάντως συμφωνώ με το Γιώργο Η ηρωίδα που υποφέρει ενώ η εικόνα της λάμπει με ισοπεδώνει κάθε φορά που το κοιτά το θέλω σαν χάπι αυτό εγώ νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει με το ότι η Αλίκη δεν ήταν άνθρωπος, η Αλίκη ήταν ένα εικόνισμα οπότε δεν μπορούσε να σπηλωθεί με τίποτα, αυτό ισχύει πέρα από την πλάκα δεν γίνεται καταρχάς δεν θα μπορούσε ποτέ να πεθάνει η Αλίκη Βιουκλάκη στην ταινία θα ήταν αδύνατο νομίζω ότι υπήρχαν και οι δικές της προσωπικές παρεμβάσεις με 1, 2, 3, 4, 5 σαν συμφωνητικά πριν γραφτούν τα σενάρια ότι ξέρεις θέλω τόσα κοντινά, θέλω η ηρωίδα μου να γίνει αυτό, να κάνει αυτό.

57:35 Θέλω να με περιβάλλουν όχι ιδιαίτερα γοητευτικές μελαχρινές ηρωίδες με κατσαρά μαλλιά, κομπάρσι. Αυτό υπάρχει στην ελίξη στο ναυτικό όπου υπάρχει μια ποδηλατάδα όπου λάμπει σαν πηγολαμπίδα, ξανθιά πηγολαμπίδα, ανάμεσα σε ένα καφετί δάσος από μαλλιά. επίσης να αναφέρω ότι η ταινία έκανε αυτόν τον εισπρακτικό θρίαμβο και το φοβερό είναι ότι εκείνη την εποχή οι τρεις πιο επιτυχημένες εισπρακτικά ταινίες στο ελληνικό σινεμά ήταν η υπολοχογός Νατάσα, η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά και η αρχόντισσα και ο αλήτης του 68 που θέλει ξεχωριστό podcast Συγγνώμη θα το πω άσε με να σε σφίξω σφιχτά δεν την ξεχνάω αυτή την Αντάκαφη ποτέ Είναι τρομερό ότι Αυτές οι τρεις ταινίες γυρίστηκαν 68 με 70.

58:19 Οι Βουγιουκλάκη και ο Παπαμιχαήλ ήδη βιώνουν και σε προσωπικό επίπεδο την παρακμή της σχέσης τους και ίσως και την παρακμή της λάμψης τους ως στάρ. Αλλά αυτό γίνεται με κατοπινή ερμηνεία δική μας. Ο κόσμος λαχταρούσε ξανά και ξανά να δει τη Βουγιουκλάκη και τον Παπαμιχαήλ να βιώνουν ανέφικτους αλλά εν τέλει εφικτούς έρωτες.

58:42 μου προξενεί τρομερή εντύπωση αυτό το πράγμα ότι μετά από τόσες ταινίες όχι απλώς δεν είχε καμφθεί αυτή η επιθυμία του κοινού, ίσα ίσα είχε διωγγωθεί και εκτιναχθεί Έτσι θα λένε οι ιστορικοί, οι podcasters του μέλλοντος για το ότι οι πιο εμπορικές ταινίες των δεκαετιών που διάγουμε είναι του Γιάννη Μαραγαντή θα λέει για κανείς Ας μην πάμε μπροστά και εγώ θέλω απλά επειδή μιλάμε, τώρα θα μιλήσω για την αρτσνέμεση της Βουγιουκλάκη με μια αντίστοιχη αντίστοιχη όχι κατά τη γνώμη μου είναι πολύ πιο στιβαρή και σοβαρή ταινία ας πούμε στην οποία η Νίκη Βάρσου έτσι λέγεται, είναι υπάλληλος του Γενικού Επιτελείου Στρατού παραδίδει απόρριτα έγγραφα στους Ιταλούς επειδή εκβιάζεται για τη ζωή του αδερφού της ο στρατηγός όμως Δαρείος φοβερό, θατηγός δαρείος επικ ναι όχι φόσπορο σενάριο μετατρέπει την αποκάλυψη την αποκαλύψη και το μετατρέπει σε επιχείρηση αντικατασκοπίας δηλαδή η νίκη συνεχίζει να μιλάει με τους άλλους αλλά δίνοντας τους πλαστές υπογραφές εμπλέκεται και ένας έρωτας

59:49 προφανώς και τέλος πάντων μια κατηγορία προδοσία, στρατοδικείο έχουμε εικονικές εκτελέσεις κτλ με τη δράση να εκτελήσεται γύρω στο 1940 και μιλάμε για την ταινία αυτή είναι η ταινία που έλεγα ότι γίνει γυρισμένη προ-Hundas αλλά η φόρμα της, η δομή της και οι καταστατικές της εικόνες ταιριάζουν πάρα πολύ στον χοντικό ατφίγημα είναι το κονσέρτο για πολυβόλα του Ντίνου Δημόπουλου το 1967 Μάτα χάρη η Τζένι Καρέζη στην ταινία, διπλή πράκτορας ξεκάθαρα και για να κάνουμε και την αντίθεση υπολογωγός Νατάς η ταινία που τελειώνει το ειδήλιο Βουγιουκλάκη Παυμομιχαήλ η ταινία που ανοίγει τον περίφημο γάμο και το ειδήλιο και την αιώνια αγάπη όπως αποδείχτηκε του Καζάκου με την Τζέν Καρέζη Φόσκορο σενάριο, Ντίνος Δημόπουλος έχει προφανώς η ταινία πάρα πολλά πράγματα να δεις και να γελάσεις ωστόσο για μένα δεν κατατάσσεται καθόλου σε τέτοια επίπεδα δηλαδή έχει φοβερά φανταχτερά χρώματα όλα, τα πράσινα των στολών τους είναι αυτά και ανακτηνοβολούν που λέγαμε πριν για την Βουγιουκλάκη

01:00:58 έχει το ενδιαφέρον ως κατασκοπικό, αντικατασκοπικό τέλος πάντων αυτό το δίπολο που ενσαρκώνει με πιστικότητα θα πω, ιδιαίτερη η Τζένικα Ρέζη στην ταινία Μάνος Κατράκης είναι μέσα στο κάστ εντάξει προφανώς η Φέρπη μια λεβεδιά παραπάνω και τέτοια εννοείται επίσης δεν μπορώ να μην σταθώ στον συγκλονιστικό τίτλο, κονσέρτο για πολυβόλα, είναι αδιανόητη τίτλα άρα έτσι.

01:01:25 Καταρχάς να πούμε ότι οποιοςδήποτε τίτλος έχει περάσει στην καθμιλουμένη, αξίζει τον σεβασμό μας. Καθότι, έχουμε έναν αγώνα μπάσκετ και έχουμε δύο ομάδες οι οποίες θα πετύχουν πάρα πολλά τρίποντα και οι δύο θα λήξουν το μάτς 110-105 και θα έχουν επιτευχθεί 40 τρίποντα. Ποιος θα είναι ο πρώτος υποψήφιος τίτλος στη θεαθλητικά site, κονσέρτο για πολυβόλα και μόνο αυτό καταδεικνύει τη διείσδυση του τίτλου της ταινίας και εν τέλει της ταινίας κατ' επέκταση στο θυμικό στο ψυχισμό της κοινωνίας Ερμηνεία σοβαρή της καρέζει όχι βουγιουκλακική δηλαδή παρόλο που η ταινία εκτρέπεται σε ορισμένες γραφικότητες τόσο η προσήλωση ας πούμε ή να το θέσω ως εξής η επιδίωξη να εξυπηρετηθεί ένα συγκεκριμένο ζάνρ Όσο και η ερμηνεία της καρέζει Αξίζουν τα εύσημά μας Δεν πρόκειται για κατηγορία Την κλασική κατηγορία Εθνικοπατριωτικού κίτς Είχε αρετές η ταινία Απλώς εντάξει έχει και ένα πλεόνασμα Όπως είπες Λεβεντοσύνης Μέσα στις αρετές της είναι και Το πως αντιλαμβάνεται τα εξωτερικά της πλάνα

01:02:37 Ναι ναι ναι ναι Μουσική καπνίσης Τρομερή μουσική Και γενικώς Αυτή η Αθήνα η οποία ζει κάτω από την πότα αλλά υπάρχει από κάτω από αυτήν ένα κύκλωμα αντίστασης το οποίο δεν είναι μόνο οι ηρωικές πράξεις είναι και η αλλαγή των πληροφοριών η οποία είναι τρομακτικά κρίσιμη για την έκβαση οποιοδήποτε αγώνα και υπάρχει αυτό μέσα στην ταινία του Δημόπουλου και το σενάριο του Φόσπολου οπότε αυτά νομίζω ότι αξίζει μια θέαση αυτόν τον ημέρο Με αυτό εγώ κλείνω λέγοντας ότι αν θυμηθούμε όμως ότι αυτό το αφήγημα κουμπώνει πάρα πολύ στη χουτική πραγματικότητα της εποχής.

01:03:16 Γιατί έχουμε έναν μπαμπά κράτος που τα ξέρει όλα, που είναι ο ρόλος του Κατράκη ουσιαστικά. Είναι μια πατερναλιστική εικόνα του κράτους που πάντα πράττει το σωστό, πάντα είναι με το δίκαιο, πάντα θέλει να λύσει τα πράγματα με τον καλύτερο τρόπο και στον οποίο τελικά ακουμπούν όλοι οι ήρωες. είναι με έναν τρόπο πολύ πολύ χαρακτηριστικό είναι μια έτσι πολύ πολύ τετράγωνη αφήγηση την οποία χρησιμοποίησε επί της ουσίας πάρα πάρα πολύ έντονα και η Χούντα μετά και γι' αυτό αγαπήθηκε και πάρα πολύ η ταινία από τη Χούντα για την μετέπειτα τέλος πάντων παρότι γυρίστηκε λίγο πριν το πράξης κόπημα τώρα μιλώντας για όλα αυτά επανερχόμαστε σε μια μοντέρνα αναθεωρημένη καθώς σιγά σιγά δουλειομαστεί και προς το τέλος όχι τόσο αστορική πραγματικά μια ιστορική ταινία που πατάει πάνω στην ιστορικότητά της πάρα πολύ και η οποία ιστορικότητά της έχει και σημερινούς απόϊχους θα καταλάβετε τι εννοώ και μιλάμε πηγαίνουμε πίσω στην Άνοιξο 44 στο Χαϊδάριο που ο κομμουνιστής πολιτικούς

01:04:23 κρατούμενος Ναπολέων Σουκατζίδης υπηρετεί αναγκαστικά ως διερμηναίας του γερμανού διοικητή Φίσερ μετά την ενέδρα του Ελλάς στους Μολνάους επιλέγονται 200 κρατούμενοι για εκτέλεση η οποία θα γίνει προφανώς όπως όλοι γνωρίζουμε και όλες την Κεσαριανή την Πρωτομαγιά ανάμεσα σε αυτούς βρίσκεται ο Σουκατζίδης ο διοικητής όμως του λέει ότι επειδή ξέρω εγώ με βοήθησες και έχουμε μια σχέση κάποια σχέση μεταξύ μας μπορώ να κάνω μια εξαίρεση όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία και μιλάμε προφανώς για την εξαιρετική ταινία το 2017, το τελευταίο σημείωμα του Παντελή Βούλγαρη.

01:05:00 Τελευταία του μέχρι σήμερα που μιλάμε, έχει κάνει κι άλλη, όχι. Του Βούλγαρη. Νομίζω ναι. Τελευταία του ταινία μέχρι σήμερα, ναι. Και είναι τρομερό ότι αυτός ο άνθρωπος εξακολουθεί και σπάει τα ταμεία και πολύ πιο πολύ από τις εποχές της δόξας του Τσαπλέσετ. Δηλαδή είναι μια ταινία που αγαπήθηκε πολύ και εύλογα αγαπήθηκε πολύ.

01:05:18 Για μένα πολύ δυνατή κινηματογράφηση από τον Βούλγαρη εντός των φυλακών αυτά τα μουντά χρώματα κυριαρχεί γενικώς το γκρίζο στην ταινία θα μπορούσε πάλι κανείς να υποστηρίξει ότι και εδώ υπάρχει φυσικά καθόλου με τέτοιου είδους πολιτικό πρόσημο αλλά υπάρχει ίσως ένα πλεώνασμα λεβεντιά στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τους αντιστασιακούς παρόλα αυτά αυτό εμπροκειμένο είναι όντως περισσότερο υποσημείωση από τις δυνατές ταινίες νομίζω του Βούλγαρη και επίσης με τον υπότιτλο ο οποίος νοηματοδοτήθηκε τρομακτικά με τις πρόσφατες εξελίξεις που λέει η ταινία άραγε θα μας ξεχάσουν.

01:05:59 Και έχουμε την ανακάλυψη των φωτογραφιών τώρα που βγήκαν στην επιφάνεια μετά από πόσα χρόνια από τους εκτελεσμένους της Κεσσαριανής. Ναι, μιλάμε φυσικά για τις 262 φωτογραφίες της επωνομαζόμενης συλλογής Hoyer τις οποίες αγόρασε και το Υπουργείο Πολιτισμού. Όντως, κάπως δένει η ανάγνωση η τωρινή της ταινίας με υπό το φως αυτών των πρόσφατων ανακαλύψεων και αυτών των πρόσφατων ευρημάτων, καθότι η ταινία κάπως στοχάζεται για τη συλλογική μνήμη.

01:06:30 Είναι σαν μια απόπειρα του Βούλγαρη να ξαναφωτίσει ξεχασμένες, λησμονημένες στιγμές της ιστορικής μνήμης. προφανώς η ταινία κάπως δομείται λίγο ανθρωποκεντρικά, χρυσθύνονται ομόκεντρικοί κλίκλοι γύρω από την κεντρική περσόνα του Ναπολέοντα Σουκατζίδη από εκεί και πέρα είναι μια ταινία που φέρει για μένα τις κατασκευαστικές αρετές του σινεμά του Παντελή Βούλγαρη, εγώ συμφωνώ ότι είναι από τις πολύ καλές ταινίες της όψιμης καριέρας του που δεν είναι ίσως ακριβώς και η αγαπημένη μου Μικρά Αγγλία, Νύφες κτλ.

01:07:05 Ακριβώς, δηλαδή σε σχέση με την όψιμη καριά το θεωρώ ότι είναι μια πολύ εξαιρετική ταινία. Τρομερά εμπορική όμως. Τρομερά εμπορική. Περίοδος, τρομερά εμπορική περίοδος. Α, διανόητα νούμερα σε σχέση με τα παλιόν ταινιών. Έρχεται και το Σουέλ τώρα, το ξεχνάμε, του Γιου βέβαια, βούλγαρη, αλλά πάλι ο Άννα Κανιστιανίμη, της οικογένειας, ακριβώς.

01:07:22 Το τελευταίο σημείωμα είναι μια άψογα δομημένη διαρθρωμένη ταινία. Θεωρώ ότι δεν ρέπει ιδιαίτερα προς το μελοποδραματισμό, δεν ρέπει ιδιαίτερα προς την αναμόχλευση των παθών μόνο και μόνο for the sake of it, αλλά κάπως καταγράφει την ιστορική μνήμη, ταυτόχρονα εχνηλατεί μια προσωπική δραματική ιστορία και κλείνει με αυτή την σπαρακτική υπόμνηση που ανέφερε ο Φίλιππος, η οποία αποκτά όντως καινούριο φως και διαθλάται διαφορετικά μέσα από την έβρεση και ανακάλυψη των πρόσφατων ντοκουμέντων.

01:07:58 Πολύ αξιόλογη ταινία για μένα. Επαναλαμβάνω, φωτογραφία, μοντάζ, δεκουπάζ, εσωτερικός ρυθμός, τέμπο, όλα δουλεύουν καλοκουρδισμένα όχι ακριβώς αριστούργημα κατά με αλλά σίγουρα μια τρομερά καλοδομημένη μετρονομημένη ταινία για μένα θέλει πολύ μεγάλα κότσια για να μην το πω διαφορετικά να γυρίσεις μια τέτοιου είδους την έτο 17 δηλαδή δεν είναι η εποχή τέτοια τα αφηγήματα είναι διαφορετικά είναι νιώθεις ότι αυτό το χρωστάει ο βουλγαρίς γενικά και φαίνεται στην ταινία αυτό. Επίσης να κάνω μια παρένθεση λέγοντας ότι η ταινία είναι γυρισμένη στις φυλακές του Τζεδίν αν δεν κάνω λάθος, οι οποίες είναι στα Χανιά, πραγματικός χώρος φυλάκισης, εκεί που είναι γυρισμένα και τα πέντε χρόνια. Που είναι πάρα πολύ όμορφο γιατί και πολύ συγκινητικό το έλεγε και ο ίδιος ο Βούλγαρης σε μια συνέντευξή του ότι είναι σαν να επιστρέφει μετά από όλα αυτά τα χρόνια στοχάζοντας και την πορεία της ίδιας της χώρας ότι λίγο με μια ματαιότητα ας πούμε γύρω από την φυλακή και τέλος πάντων

01:09:00 της τέρισης των δικαιωμάτων και τέλος και κάτι το οποίο εγώ το βρίσκω σημαντικό είναι το ότι η ταινία έχει πολιτικό πρόσημο δεν θέλει να λιάνει τις γωνίες δηλαδή είναι κομμουνιστές δεν είναι απλά αντιστασιακοί είχε γίνει και ένα θέμα με το τρέιλερ και ένα θέμα ακριβώς που έλεγε η εκτέλεση 200 Ελλήνων αλλά στην ταινία εμένα αυτό δεν τους κάνει απολυτικούς δηλαδή είναι οικουμενική η εκτέλεση και εδώ θα κάνω μια μικρή παρένθεση λέγοντας ότι έχουν γίνει πάρα πάρα πολλές τέτοιες εκτελέσεις παντού και εμένα με συγκινεί πάρα πολύ αυτή η ταινία σε πολύ προσωπικό επίπεδο γιατί μου θυμίζει μια εκτέλεση αντίστοιχη, ένα ονομαδικό τάφο που έγινε στη δική μου την πόλη τα Ιγενιτσάου που 120 άνθρωποι εκτελέστηκαν βάρβαρα από τους γερμανούς φεύγοντας από τις όταν άφηναν την πόλη μια συγκλονιστική σκηνή ένα συγκλονιστικό γεγονός είναι έπιπα του βέβαια σε πάρα πολλές χώρες είναι τρομερό ότι οι περισσότερες από αυτές τις φρικιαστικές εκτελέσεις συνέβησαν κατά την αποδρομή των ναζιστικών δυνάμεων

01:10:03 και έγανε τα πάντα πίσω τους και τον μπλόκο της κοκκινιάς είναι το 1944 και ο Χορτιάτης νομίζω και στα γενιτσά το 1945 ενδιαφέρουν εδώ τι λέμε οικουμενικοί γιατί και με βάση την πρόσληψη των φωτογραφιών και τα αντανακλαστικά τέλος πάντων από πολιτικούς χώρους δεν ξέρω κατά πόσο είναι όντου. Μπορεί να έχει οικουμενική αξίωση και να μην μονοπολείται φυσικά από ένα συγκεκριμένο πολιτικό χώρο αλλά δεν ξέρω κατά πόσο όλοι οι πολιτικοί χώροι προτίθενται να τις αναγνωρίσουν την οικουμενικότητά της.

01:10:33 Ναι εντάξει δεν έχεις άδικο. Από την άλλη οι φωτογραφίες έγιναν κοιμήλιο έτσι κοιμήλιο του ελληνικού κράτους πια με το στανιό λίγο αλλά έγιναν λοιπόν πάμε προς το τέλος έχουμε πολλές ακόμα να πούμε δεν φτάνει ο χρόνος να αναφέρουμε μια δυο ακόμα πολύ πολύ χαρακτηριστικές Γιώργο ξέρω ότι σ' αρέσει πάρα πολύ αυτή η ταινία είναι ουσιαστικά ένα κολάζ από τρεις ταινίες μικρού μήκους υπέροχη σπονδυλωτή ταινία υπέροχη σπονδυλωτή ταινία το κανόνι και τα ιδόνι Γιώργος και Ιάκωβος Καμπανέλης Ο Ιάκωβος Καμπανέλης Και οι δύο στη σκηνοθεσία, τα αδέρφια Ο Ιάκωβος Καμπανέλης έγραψε το σενάριο Ο Γιώργος Καμπανέλης ανέλαβε την παραγωγή Και πρωταγωνιστή και στο τρίτο σκέτς Αφήνουμε λίγο Αφήνω λίγο στην άκρη Το ενδιάμεσο επεισόδιο της ταινίας Το οποίο προφανώς συνδέεται με τα άλλα δύο αλλά δεν συνδέεται ακριβώς με το θέμα του podcast μας γιατί εκτιλήσεται στην Κύπρο, είναι ο καταραμένος έρωτας ενός αντιστασιακού απέναντι στον αγώνα τον αντιαπιπιοκρατικό εναντίον τον Άγγλο και τον καταραμένο έρωτά του με την αραβωνιαστικιά του,

01:11:46 ο οποίος θα οδηγήσει μόνο στο χαμό και στο σπαραγμό. Η πρώτη και η τρίτη ιστορία όμως συνδέονται άμεσα με το θέμα μας και συνιστούν τρομακτικά γενναίες απεικονίσεις της υποδούλωσης, της σιωπηλής αντίστασης, όχι της πολεμικής στρατιωτικής. Στις ταινίες δεν υπάρχουν πράξεις θυσίας, δεν υπάρχουν ιδιαίτεροι ηρωισμοί, δεν υπάρχουν αναφορές σε αμυγός γνωστά υπαρκτά και χειροπιαστά αντιστασιακά γεγονότα.

01:12:18 Παρόλα αυτά η αξία τους είναι περάστια και υπάρχει μια κελαριστή δομή στην ταινία η οποία ρέει κάπως έτσι οπερετικά τραγουδιστά. Η πρώτη ιστορία εκτελείσαι στη Σύρο. Καταπληκτικό το έβριμα. υπάρχει ένας Ιταλός διοικητής ο οποίος είναι απελπισμένος από την παρέτηση των κατοίκων του νησιού σε σχέση με την ομαλή και εύρησημη λειτουργία των πάντων στην Ερμούπολη ο οποίος έχει βαλθεί να κάνει το ρολόι να λειτουργήσει ξανά.

01:12:53 Το ρολόι για να λειτουργήσει χρειάζεται λάδι. Ο ίδιος βρίσκεται κάποιος ο Κάδες Λάδι και τις παραδίδει στον δήμαρχο του νησιού. Και έχουμε ύστερα μια αλυσίδα όπου το λάδι ξαφνικά σειρικνώνεται και σειρικνώνεται και σειρικνώνεται γιατί ο καθένας από τους εμπλεκόμενους γραφειοκρατικά στο λάδωμα και στην επαναλειτουργία του ρολογιού κρατάει και ένα μικρό κομματάκι από το λάδι για την πάρτη του.

01:13:16 Τρομερή σάτυρα παραπέμπει σε θρηλικές κωμοδίες του είδους, ηρωνικές, σαρκαστικές, έτσι φαμφαρώνικες, μπουφωνικές, ιταλικές. υπάρχει μια πράξη σιωπηλής αντίστασης στην ταινία που τη διατρέχει ως νήμα μέσα από αυτή την παρέτηση, αυτή τη στοικότητα, αυτή την άρνηση αποδοχής του ζώφου. Τρομερή κίνηση της κάμερας, μετρονομημένοι διάλογοι, πραγματικά ένα μικρό κοιμήλιο μνημείο του ελληνικού σινεμά.

01:13:50 Τρίτη ιστορία, η αντίπαλη λέγεται τρίτη ιστορία, Διονύσης Παπαγιανόπουλος αναμετράται με τον Γιώργο Καμπανέλη ο οποίος είναι ένας γερμανός αξιωματούχος ο οποίος διαμένει στο σπίτι του το οποίο είχε επιταχθεί από τις ναζιστικές δυνάμεις. Σχόλιο πάλι για τους μαυραγορείτες, για τους δοσίλογους να αναφέρουμε ότι συναντιόνται στο τρίτο επεισόδιο ο Διονύσης Παπαγιανόπουλος και ο Μάνος Κατράκης 16 χρόνια πριν την μεγάλη ιστορική τους συνάντηση στον ταξίδι στα κήθυρα του Αγγελόπουλου και εκεί εκτρεπόμαστε στον απόλυτο absurdism, στον απόλυτο παράλογο υπάρχουν σκηνές αναμέτρησης των δύο αντιπάλων μέσα στο σαλόνι του σπιτιού όπου δεν έχει αποδομηθεί πλήρως η λογική και η αίσθηση κανονικότητας και συνέχειας με κορύφωση έναν σκυλοκαυγά ο Διονύσης Παπαγιανόπουλος και ο Γιώργος Καμπανέλης πέφτουν στα γόνατα και αρχίζουν να γαυγίζουν στην κυριολεξία ο ένας τον άλλον.

01:14:53 Πολύ ιδιαίτερος ο ρόλος του Μάνου Κατράκη υποδίεται έναν περίεργο, μυστηριώδη τύπο αλαφροίσκιο, το οποίο επισκέπτεται τα σπίτια των Ελλήνων για να τους δώσει κουράγιο. Αναπαριστά σε χάρτες υποθετικές μάχες αντεπίθεσης και εκδίωξης του Χίτλερα από ολόκληρη την Ευρώπη. Τρομερά συγκινητικό έβριμα. Ίσως μπορεί να κατηγορηθεί η ταινία Για μια λίγο, πώς να το πω, επίική στάση Απέναντι στους κατακτητές Και στους Ιταλούς στο πρώτο επεισόδιο Και στους Γερμανούς στο δεύτερο επεισόδιο Κυρίως λόγω της περσόνας του Καμπανέλη στο τελευταίο επεισόδιο Παρόλα αυτά η αξία της σε όλα τα επίπεδα Κατασκευαστικά, δραματουργικά, σεναριακά, ερημευτικά Είναι ειλικρινά συγκλονιστική δεν είναι τρομερά γνωστή, αν τυχόν δεν την έχετε δει να την αναζητήσετε.

01:15:39 Φίλοι, τι έχουμε να πούμε εμείς μετά από όλα αυτά τα πολύ ωραία που μας είπε ο Γιώργος. Εγώ θα πρόσθετα μία ταινία μόνο την προδοσία του Κώστα Μανουσάκη, θεωρώ ότι πρέπει να αναφερθεί. Την αναφέρω απλά. 1964 είναι μια ιστορία ενός γερμανού αξιωματικού, ο οποίος έχει καταλύσει σε ένα σπίτι αντίστοιχο με την τρίτη ιστορία του Καμπανέλη, του Κανωνιού και του Αιδονιού ερωτεύεται μια υποτιθέμενη ανιψιά του ιδιοκτήτη του σπιτιού που του λέγεται Λίζα και στη συνέχεια μαθαίνει ότι αυτή η Λίζα είναι Εβραία και αυτό που με συγκλονίζει στην ταινία είναι το πως η εικόνα που χτίζεται μπορεί να είναι πολύ απλοϊκό αλλά εμένα πάντα με συγκινούσε τρομερά, η εικόνα που χτίζεται μια εικόνα αγάπης έρωτα, αγωητίας κτλ γκρεμίζεται μόλις έρχεται η καταγωγή, απλά και μόνο μαθαίνοντας την καταγωγή, αυτός ο άνθρωπος τη μισή θα ανάζημα και μάλιστα την οδηγεί και στην πρόδοση. Την προδίδει κτλ.

01:16:34 Έχει εξαιρετικά πράγματα η ταινία. Έχει ανασύσταση τις ίδιες ιστορίες μέσα από φωτογραφίες. Είναι πάρα πολύ ωραίο το φιλμ. Πολύ πολύ ενδιαφέρον σκηνοθετικά. Η προδοσία του Κώστα Μονουσάκη λοιπόν του 1964 και τελευταίο που θα πω εγώ και κλείνω από την πλευρά μου είναι ότι εγώ δεν μπορώ να μη σταθώ το είπε βέβαια ο Γιώργος μου έκανε την τρίπλα αλλά δεν μπορώ να μη σταθώ σε αυτό παρότι είναι ο απόϊχος αυτής της ιστορίας, δεν μπορώ να μη σταθώ σε αυτή τη μεγάλη συνάντηση του Κατράκη με τον Παπαγιανόπουλο στο ταξίδι στα Χίτυρα και κυρίως το Κατράκη που γυρνάει στο χωριό του ανεβαίνει πάνω στα βουνά γιατί ήταν αντιστασιακός και σφυρίζει μέσα στις στις ραχούλες και στα λαγκάδια περιμένοντας την απάντηση με σφυρίγματα των συντρόφων του που ήταν εκεί όταν κάναν την αντίσταση το 40. Συγκλονιστική σκηνή. Μια σκηνή η οποία λέει μια ολόκληρη ιστορία μέσα σε 1,5 λεπτό. Φανταστικό.

01:17:32 Φανταστική συνήθεια και φανταστικό φιλμ. Πάμε να το κλείσουμε. Εγώ θα εισέφερα πολύ χαμηλότερη ποιοτική στάθμη. Ξέρω τον άνθρωπο του τρένου για μια νουαρική ελληνική εκδοχή του Ντίνου Δημόπουλου αλλά όχι σε αυτό το level φυσικά οπότε απλώς να αναφέρω ότι η Προδοσία είναι η ταινία ακριβώς πριν το Φόβο του Κώστα Μανουσάκη τον οποίο γύρισε δύο χρόνια μετά. Αυτές οι δύο δεν έκανε. Έχει κάνει τρεις συνολικά ταινίες. Ένας σκηνοθέτης φάντασμα ο οποίος κατά μέρος ο Φόβος είναι ίσως η σπουδαιότερη δεν το λέω καθυπερβολή είναι η σπουδαιότερη ελληνική ταινία που έχει γυριστεί ποτέ.

01:18:06 Ίσως αξίζει ένα podcast και ο Κώστας Μονουσάκης για κάποιους για να... Έχουμε βγάλει 45 επεισόδια. 45 επεισόδια, ναι. Θα τα κάνουμε όλα εδώ, όρεξη να υπάρχει. Αυτά λοιπόν ήταν το έκτο επεισόδιο του Plot Twist Podcast by CineDogs. Ελπίζουμε να σας κρατήσαμε ωραία συντροφιά. Τον Νοέμβριο επανερχόμαστε, όπως σας είπαμε, δύο επεισόδια κάθε μήνα και σιγά σιγά θα καταφτάσουν και οι πρώτοι μας καλεσμένοι.

01:18:32 Καλή συνέχεια σε όλους και όλους. Καλή συνέχεια.